d4221量理論釋莊嚴般若生藏 噶登嘉波 羅登謝繞 庫瑪拉室利 帕巴謝繞 f2.0s 區域性閱



D4221

། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་བརྟི་ཀ་ཨཱ་ལཾ་ཀཱ་ར། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཚད་མ་ཡང་དག་འགྲོ་ལ ཕན་བཞེད་པ།།སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། །རྟོག་གེ་ངན་འཁྲུལ་འགྲོ་བ་ལ་བརྩེ་བས། །ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཚུལ་བཞིན་བཤད་པར་བྱ། །སྐབས་དོན་རྒྱ་ཆེར་བྱེད་པའི་རབ་ཏུ་ གསལ་བར་སྨྲ་པོ་དོན་དམ་སྡུད་པའི་བློས།།སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡི་ཚུལ་བསལ་བ་དག་ཕལ་ཆེར་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད། །དེས་ན་འདིར་ནི་མནོག་མེད་ཚུལ་དང་བྲལ་བས་སྐལ་ལྡན་བློ་མི་བརྟན་རྣམས་ ཀྱི།།བློ་ནི་མཐའ་འདས་དག་པར་བྱ་ཕྱིར་ཡང་དག་རིགས་པའི་དོན་དུ་བློ་བསྒྲུབ་པོ། །འདི་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཚད་མ་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ནི།བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ནས། བསམ་པ་ དང་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ།།བསམ་པ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ པའོ།།རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། དོན་རྣམ་པ་གསུམ་བཟུང་བས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ལེགས་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་བཟང་བ་བཞིན་ནོ། །སླར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་རིམས་ནད་ལེགས་པར་བྱང་བ་ བཞིན་ནོ།།མ་ལུས་པའི་དོན་ནི་བུམ་པ་ལེགས་པར་གང་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱོབ་པ་ཉིད་དམ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྒྱུན་གྱི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཚད་མར་གྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར རོ།།འདིས་འཇལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྤྱིར་སྟོན་པ་ནི། ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ། ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་གཞལ་བྱ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རམ། སླུ་བ་ཡིན་ན་བཟློག་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དབང་པོ་དང་དོན་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླུ་བས་སྟོང་པའི་ཤེས་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མ་ཚོལ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་སླུ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ།

དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ། ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ། དབང་པོ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་དབང་པོ་ཡང་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དབང་པོ་ལྔ་དང་འབྲེལ་བའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་། དབང་པོ་ལྔ་དང་མི་འབྲེལ་བའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའོ། །དེ་དག་གི་ནང་ནས་དབང་པོ་ལྔ་དང་འབྲེལ་བའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། དབང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་གི་རང་རང་གི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལྔ་དང་མི་འབྲེལ་བའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་དབང་པོ་ལྔས་རྟོགས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ཚད་མར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མིག་གི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སླུ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མིག་གིས་མེ་ལོང་ལ་བལྟས་ན་གཟུགས་གཞན་དུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལའང་སླུ་བ་ཅན་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀྱང་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེ་བ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་དངོས་ཡིན་ལ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེ་བ་དང་ཡུལ་དང་འབྲས་བུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་དཔེ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་དཔེ་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་། རྣ་བས་སྒྲ་ཐོས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་དཔེ་ནི་དུ་བ་མཐོང་བས་མེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་དང་། ཆུ་བོ་རྒྱུག་པ་མཐོང་བས་ཆར་པ་བབས་པར་རྟོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེ་བ་དང་ཡུལ་དང་འབྲས་བུ་དང་དཔེ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་དགོས་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དང་། དོན་དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་དགོས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེ་བ་དང་ཡུལ་དང་འབྲས་བུ་དང་དཔེ་དང་དགོས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་རྟོགས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དོན་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ནི་ཐོག་མར་དབང་པོའི་ཤེས་པས་དོན་དངོས་མཐོང་ནས། དེ་ནས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་དོན་དེའི་རྣམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་རྟོགས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེ་བ་དང་ཡུལ་དང་འབྲས་བུ་དང་དཔེ་དང་དགོས་པ་དང་དོན་རྟོགས་པའི་ཚུལ་དང་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་རྟོགས་པའི་གནད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་གནད་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་མི་སླུ་བ་ཅན་ཡིན་དགོས་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་གནད་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེ་བ་དང་ཡུལ་དང་འབྲས་བུ་དང་དཔེ་དང་དགོས་པ་དང་དོན་རྟོགས་པའི་ཚུལ་དང་ཕན་ཡོན་དང་གནད་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་འདི་ནི་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་གྱི་མདོར་བསྡུས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ།། 簡體中文直譯： ། @##། །印度語中：प्रमाणवार्तिकालङ्कार (pramāṇavārttikālaṃkāra)，藏語中：《量釋莊嚴》。向一切智者頂禮！爲了利益真實量之行者，向導師善逝救護者頂禮！以慈悲心對待誤入歧途的思辨者，將如實宣說量之成立之理。爲了廣泛闡明要義，以明晰的言辭，以攝持究竟之義的心，那些非精要之理，大多是未被見到的。因此，此處以無謬之理，爲了使具緣之不穩固心，使心清凈無邊，我將修習正理之義。此處，作為論典的開端，以世尊因與果圓滿而讚歎其為真實量，這正是論典的要義，因為此處是要成立世尊自身為真實量。其中，因是相對於世俗量而言，即發心與加行圓滿。發心是欲利益眾生，加行是為眾生示導，即導師本身。果是自利與利他圓滿。自利圓滿是，以執持三種意義而成為善逝，善即如形貌美好，不再退轉如疾病痊癒，無餘之義如瓶子盛滿。利他圓滿是，為度化眾生而成為救護者，以不入涅槃的法性而為恒常之義。如此世尊，頂禮之後，將宣說量的成立。所量之認知依賴於量，量即是世尊自身，因為具有量的特徵。以此衡量，故為量。其中，普遍地宣說量的特徵是：量是無欺之識。量是無欺的，因為有它則所量成立，或者說是欺騙的話則會顛倒。根與境相連等，是以無欺之識來表示，這本身就是量，因為所有尋求量的人都是爲了追求無欺之義，所以才這樣聯繫。 如此，這被指明為量，因為量是無欺之識。其中，量被指明為二種，即根識和意識。其中，根識也有五種，即眼、耳、鼻、舌、身根。意識有兩種，即與五根相連的意識和不與五根相連的意識。其中，與五根相連的意識，是對五根各自的境進行分別。不與五根相連的意識，是對先前五根已認知之義進行分別。它們都是無欺之識，因此被指明為量。其中，並非所有的識都是量，因為有欺騙性的識。例如，眼識等是欺騙性的，例如，眼睛看鏡子時，會顯現不同的形相。意識也有欺騙性的，例如，夢境的識和錯覺的識等。因此，並非所有的識都是量。其中，作為量的識，唯有無欺之識。如此，指明的兩種量，也是因為是無欺之識，所以才被指明為量。其中，兩種量中，根識是對自己的境現量認知，意識是對自己的境進行比量認知。如此，量的自性和分類已經指明。接下來，將指明兩種量的境，根識的境是色等實物，意識的境是色等物的相。如此，兩種量的境已經指明。接下來，將指明兩種量的果，根識的果是對該事物確定認知，意識的果是對該事物進行比量認知。如此，兩種量的果已經指明。如此，兩種量的自性、分類、境和果已經指明。接下來，將指明兩種量的例子，根識的例子如眼睛看到形色，耳朵聽到聲音等。意識的例子如看到煙而推知有火，看到河流流動而推知下雨等。如此，兩種量的例子已經指明。如此，兩種量的自性、分類、境、果和例子已經指明。接下來，將指明兩種量的目的，兩種量的目的是對該事物確定認知，以及對該事物進行比量認知。如此，兩種量的目的已經指明。如此，兩種量的自性、分類、境、果、例子和目的已經指明。接下來，將指明依靠兩種量認知事物的方式，認知事物的方式是，首先通過根識看到實物，然後通過意識對該事物的相進行比量認知。如此，依靠兩種量認知事物的方式已經指明。接下來，將指明通過兩種量認知事物的利益，通過兩種量認知事物的利益是，無誤地對該事物確定認知。如此，通過兩種量認知事物的利益已經指明。如此，兩種量的自性、分類、境、果、例子、目的、認知事物的方式和利益已經指明。接下來，將指明通過兩種量認知事物的關鍵，通過兩種量認知事物的關鍵是，根識和意識都必須是無欺的，並且它們必須對該事物確定認知。如此，通過兩種量認知事物的關鍵已經指明。如此，兩種量的自性、分類、境、果、例子、目的、認知事物的方式、利益和關鍵已經指明。如此，對兩種量的安立，是《量釋莊嚴》的簡要意義。 現代邏輯學觀點評述： 從現代邏輯學的角度來看，這篇古代藏文文獻所探討的「量」（pramāṇa，認知工具或有效知識的來源）的概念，以及對根識（感官知覺）和意識（思維推理）的區分，與現代認識論和邏輯學中的一些核心議題存在著有趣的對應關係，但也存在顯著的差異。 首先，古代文獻強調「無欺之識」作為量的核心特徵，這與現代認識論中對知識的「真」的追求相呼應。現代邏輯學，尤其是數理邏輯，更關注命題的真值條件和推理的有效性，而不是直接討論認知的「無欺」。然而，兩者都試圖建立可靠的知識體系。古代文獻區分了根識的現量認知和意識的推理認知，這與現代認識論中經驗主義和理性主義的觀點有相似之處。經驗主義強調感官經驗是知識的主要來源，而理性主義則強調理性思維和邏輯推理在知識獲取中的作用。 然而，古代文獻的分析框架與現代邏輯學存在顯著差異。現代邏輯學，特別是數理邏輯，使用形式化的語言和符號系統來表達命題和推理規則，以便進行精確的分析和證明。而古代文獻則使用自然語言和概念分析，缺乏形式化的符號系統。例如，古代文獻中對「無欺」的討論，雖然在哲學上具有重要意義，但在現代邏輯學中，它需要被轉化為更為精確的定義和操作性概念。現代邏輯學強調命題的真值，即命題與事實的對應關係，而古代文獻則更側重於認知的可靠性。 此外，現代邏輯學發展出了多種推理系統，如命題邏輯、謂詞邏輯、模態邏輯等，這些系統為我們提供了更強大的工具來分析和評估推理的有效性。古代文獻雖然區分了現量認知和比量認知，但缺乏對推理規則的明確闡述，也沒有像現代邏輯學那樣建立形式化的推理系統。古代文獻中關於意識的討論，雖然涉及了認知過程，但沒有像現代認知科學那樣深入探討認知機制和心理過程。現代認知科學結合了心理學、神經科學和電腦科學等多個領域的知識，對認知過程進行了更為深入的研究。 總而言之，古代文獻對「量」的探討，反映了古代思想家對知識來源和可靠性的深刻思考。雖然其分析框架與現代邏輯學存在差異，但其中蘊含的哲學思想仍然具有重要的價值。現代邏輯學則為我們提供了更為精確和強大的工具來分析和評估知識和推理，也為認知科學的研究提供了理論基礎。通過比較古代文獻和現代邏輯學的觀點，我們可以更全面地理解人類對知識的追求和認知能力的探索。

།གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་ བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ།དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཤེས་ན་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྟག་པ་བྱ་བ་ཅི་ཡོད། ཅི་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ན། ཕྱོགས་འདི་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཚད་མའམ་མི་ སླུ་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ཡིན།མི་སླུ། ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རྟོགས་པས་ནི་འདི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དོན་ནི་བཙོ་བ་དང་བསྲེག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བྱེད་པ་ནི་གྲུབ་པའོ། །དེ་གནས་པ་ནི་བརྟན་པའམ་རྣམ་པར་ གནས་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ།།དོན་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། །དེའི་དུས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ངེས་ པར་མི་འཛིན་ཞེ་ན།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་གནས་འབྲེལ་པར་རིག་པ་ནི། །གཅིག་གི་ངོ་བོ་རིག་པས་མིན། །གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། །རིག་པ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པར་རིག་།འོ་ན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་དུས་སུ་དེ་ཤེས་ཤེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ རྟོགས་པས་སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ནི་དོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལས་ཀྱང་ནི་དོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་གཞན་བཙལ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།ཕྱི་མའི་དོན་བྱེད་ཡོད་པ་ལས། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་ཚད་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་དོན་བྱེད་ཉིད་ཡོད་ལས། །ཕྱི་མ་ཅི་ལྟར་དེ་མ་ཡིན། །གང་ལ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་གནས་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་དེ་ཚུན་ཆད་ཚད་མ་ཡིན་ན། གང་ལ་རང་ཉིད་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དོན་བྱེད་པ་མྱོང་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ ཆེས་ཚད་མ་ཉིད་དེ་དོན་བྱེད་གནས་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ཞེས་སྤྱིར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བསྲེག་པ་དང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་རྨི་ལམ་དང་དུང་ལ་སེར་པོར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། རང་དང་གཞན་ལས་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ནི།བཙོ་བ་དང་བསྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་། མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ།

如果能成立不欺誑的知識，那麼這個知識的自性難道不是它本身嗎？如果它以自性來認知，那麼它就是知識本身，又何必進行考察呢？如果它不能以自性來認知，那麼它就成了非量，如果這樣說，你難道能接受嗎？不是這樣的，知識的自性本身並非是量或者不欺誑的，然而它卻存在著能起作用的能力。不欺誑，僅僅通過認識知識的自性，並不能說這個知識就是量。那麼是什麼呢？作用就是煮、燒等。作用是成立的，它存在，安住或者說安立，就是不欺誑。作用的產生也是會發生的，但並非在當下。因此，它與作用相關聯，而不僅僅是通過認識自性來確定的。如果它與作用的關聯不是自性，那麼它如何僅僅通過認識自性就不能被確定呢？事實並非如此，因為認識兩個相關的存在，並非通過認識其中一個的自性。如果認識二者的自性，就能認識它們之間的關聯。那麼，在作用發生時，如何認知它呢？這將在下文闡述。如果通過認知作用來判斷先前的知識是量，那麼認知作用本身也會成為量或者非量。如果是非量，那麼就無法認知作用，因此，它就是量。如果這樣，那麼還需要尋找另一個認知作用的認知，這樣就會無窮無盡，不是這樣的。如果後者的作用成立，那麼如果前者是量，那麼當作用成立時，後者怎麼會不是量呢？對於那些能夠證明其他作用存在的事物來說，直到它存在，它才是量。而對於那些從自身體驗到作用的事物來說，它更是量，因為作用的存在通常被稱為不欺誑。如果煮、燒等作用也存在於夢境、將白色海螺認知為黃色等情況中，而這些情況中並沒有來自自身或他者的作用，那麼對於聲音範疇的知識來說，煮、燒等作用難道不是不存在嗎？因此，僅僅是無害的認知才是量，這樣說合理嗎？這也是不合理的，因為即使是聲音產生的知識，也是因為能夠顯示所期望的事物，所以才是不欺誑的。 現代邏輯學對上述問題的看法： 這段古代邏輯學文獻探討的核心問題是知識的有效性（validity）或可靠性（reliability），以及如何判斷一個知識是否為真。它提出了一個關鍵的挑戰：如果知識的有效性依賴於其自身，那麼如何避免循環論證？如果依賴於外部因素（如「作用」），又如何保證這些外部因素本身的可靠性？ 在現代邏輯學中，特別是數理邏輯和認識論中，對這些問題有著更為精細和形式化的處理方式。首先，現代邏輯學明確區分了知識的「真」（truth）和「有效」（validity）。「真」指的是命題與客觀事實的符合程度，而「有效」則指的是推理形式的正確性。一個論證可以是有效的，但其前提可能為假，從而導致結論為假。 其次，現代邏輯學強調了邏輯推理的結構和規則。形式邏輯使用符號和規則來分析論證，確保結論是從前提中合理推導出來的。例如，演繹推理（deductive reasoning）通過邏輯規則從一般性前提推導出特殊性結論，如果前提為真，且推理形式有效，那麼結論必然為真。 對於知識的可靠性問題，現代認識論提出了多種理論。其中，基礎主義（foundationalism）認為，知識建立在一些不證自明的基礎信念之上，而其他知識則通過這些基礎信念推導出來。然而，這種觀點面臨著如何確定基礎信念的挑戰。相干主義（coherentism）則認為，知識的可靠性來源於信念系統內部的相互支援，而不是依賴於外部基礎。然而，這種觀點可能導致循環論證。可靠主義（reliabilism）則認為，知識的可靠性來源於產生信念的過程的可靠性，例如，通過可靠的感知或推理過程獲得的信念是可靠的。 與古代文獻中「作用」的概念類似，現代邏輯學和認識論也關注知識的來源和驗證方式。例如，科學方法強調通過觀察、實驗和數據來驗證理論，這可以被視為一種「作用」的驗證方式。然而，與古代文獻不同的是，現代方法更加註重可重複性、可證偽性和統計顯著性等標準，以確保驗證過程的可靠性。 此外，現代邏輯學還發展了模態邏輯（modal logic），用於處理必然性、可能性等概念，這在古代邏輯中沒有明確的對應。模態邏輯可以用來分析知識的必然性或偶然性，以及不同知識之間的邏輯關係。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識的有效性和可靠性問題。它們強調邏輯推理的結構、知識的來源和驗證方式，以及知識體系的內部一致性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題。

། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་གནོད་མེད་རྟོགས་ཕྱིར་ན། །རྨི་སོགས་ལ་དེ་ཅིས་མ་ཡིན། །རྟོགས་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ནི། །རྨི ལམ་དང་གཞན་པའི་ཤེས་པ་དག་ལ་ཡོད་པས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་སོ།།དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །སད་པའི་ཤེས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གལ་ ཏེ་གཞན་གྱི་ཡུལ་མེད་པར།།ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དེར་འདོད་ན། །རང་དོན་ལ་འཇུག་ཤེས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཤེས་པར་བྱེད། །རེ་ཞིག་ཤེས་པ་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པའམ་གཞན་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དུས་ན་དེ་རང་ཉིད་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ བཙུམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞིག་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་དོ།།ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་དེའི་ཡུལ་འཕྲོག་པ་མེད་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་གནོད་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པས་ནི་གཞན་གྱི་ཡུལ་འཕྲོག་པར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་པ་ ནི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ།གཞན་གྱི་ཡུལ་འཕྲོག་པ་ནི་མིའི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ གང་ལ་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ལ་རང་ངམ་གཞན་གྱིས་ནི། །དོན་བྱེད་འབྱུང་བ་ཤེས་མིན་ཏེ། །ཚད་མིན་དེ་ཉིད་དུ་ན་ནི། །རྨི་ལམ་རྨི་ལམ་མིན་ཁྱད་མེད། །རྨི་ལམ་དང་རྨི་ལམ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བ་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ནི་དོན་བྱེད་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟན་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་གོམས་པ་ཙམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཚིམ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ དོ།དང་པོ་གནོད་པ་མེད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དུས་ཕྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཡང་དུས་ཕྱིས་གནོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་ག་ལས་ཡིན། དང་པོ་གནོད་པ་མེད་པ་ནི། །རྣམ་ཤེས་ཀུན་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཕྱི་ནས་གནོད་པ་བྱེད་ཡིན་ན། །དེར་ཡང་ཇི་ལྟར་དོགས་མ་ཡིན། ། དུང་སེར་པོར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

聲音範疇的知識來源於聲音。而「又」這個詞則表示也適用於其他情況。這個道理是說，僅僅通過認識自性，所有的知識都會變成量。然而，如果僅僅因為無害的認知，那麼為什麼夢境等情況不是量呢？僅僅是認知和關聯，在夢境和其他知識中都存在，所以它們都是一樣的。這不是爲了實現人的目的。然而，如果只是無害的認知，那麼它們也是一樣的。如果清醒的知識是有害的，那麼「有害」是什麼意思呢？如果認為知識本身不以其他事物為對象，那麼如何理解它能夠作用於自身的目的呢？暫且不論，有些其他知識會使夢境的知識或其他的知識消失，因為在那個時候，它自己就已經消失了。僅僅閉上眼睛就消失的知識，也沒有認識到有害。如果知識的特徵是沒有被其他知識奪取對象，那麼當它作用於自身的對象時，它就不能奪取其他知識的對象。確立自身對象的自性是所有知識的規律，而奪取其他知識的對象是統治者的規律。那麼，如何理解有害的事物和造成損害的事物呢？它如何不是它自身呢？因此，無害本身不是量。因此，凡是沒有作用的事物，就不是量。凡是無法知曉自身或他者是否產生作用的事物，就不是量，那麼夢境和非夢境就沒有區別了。夢境和非夢境，以及量和非量之間的區別，僅僅是名稱而已。這說明作用不是恒常存在的，因為它不是穩定的。夢境的作用僅僅是習慣的力量，而滿足感是不存在的。如果僅僅是無害，那麼就會無窮無盡。首先，無害存在於所有事物之中。如果後來是無害的，那麼如何確定它後來也是無害的呢？首先，無害存在於所有意識之中。如果後來是有害的，那麼如何不對此產生疑惑呢？將白色海螺認知為黃色等情況不是量，因為它沒有獲得作用。 這段文獻繼續探討了知識的有效性問題，並引入了「無害」（non-harmful）的概念作為判斷知識是否為真的標準。它質疑了僅僅基於「無害」來判斷知識的可靠性，並指出這種標準可能會導致無窮倒退和主觀性問題。現代邏輯學對此有更為深入的分析和不同的解決方法。 首先，現代邏輯學明確區分了知識的「真」（truth）和「辯護」（justification）。「真」指的是命題與客觀事實的符合程度，而「辯護」指的是我們持有某個信念的理由或證據。一個信念可能是真的，但我們可能沒有充分的理由相信它，反之亦然。因此，現代認識論更加關注如何為信念提供合理的辯護。 其次，現代邏輯學強調了邏輯推理的結構和規則，並發展了多種邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。這些邏輯系統提供了形式化的工具來分析論證的有效性，並確保結論是從前提中合理推導出來的。例如，演繹推理通過邏輯規則從一般性前提推導出特殊性結論，如果前提為真，且推理形式有效，那麼結論必然為真。 對於知識的辯護問題，現代認識論提出了多種理論。其中，基礎主義認為，知識建立在一些不證自明的基礎信念之上，而其他知識則通過這些基礎信念推導出來。然而，這種觀點面臨著如何確定基礎信念的挑戰。相干主義則認為，知識的可靠性來源於信念系統內部的相互支援，而不是依賴於外部基礎。然而，這種觀點可能導致循環論證。可靠主義則認為，知識的可靠性來源於產生信念的過程的可靠性，例如，通過可靠的感知或推理過程獲得的信念是可靠的。 與古代文獻中「無害」的概念不同，現代認識論更加強調證據的充分性和相關性。僅僅是「無害」並不能保證知識的可靠性，因為一個信念可能在主觀上無害，但客觀上是錯誤的。現代認識論強調，知識的辯護需要基於充分的證據和合理的推理，而不是僅僅基於主觀感受。 此外，現代邏輯學還發展了非單調邏輯（non-monotonic logic），用於處理在資訊不完全或發生變化的情況下的推理。非單調邏輯允許我們根據新的資訊撤回之前的結論，這在處理現實世界中的複雜推理問題時非常有用。 與古代文獻中「夢境」的例子類似，現代認識論也關注感知和認知過程的可靠性。現代心理學和神經科學的研究表明，我們的感知和認知過程可能會受到多種因素的影響，例如錯覺、偏見和記憶錯誤等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的感知和認知過程保持警惕，並採取措施來減少錯誤。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識的有效性和可靠性問題。它們強調邏輯推理的結構、知識的辯護、證據的充分性和相關性，以及認知過程的可靠性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和來源。

།དབྱིབས་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འདི་ལྟའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དབྱིབས་དང་བྲལ་མིན་ཏེ། ། དེ་ལྟར་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་ན་དེ་རྗེས་དཔག་ཡིན། །གང་གིས་ནམ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མ་དམིགས་པ་དེ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་ལ་བསླུས་པའི་ཕྱིར་སླུ་བ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་འཇུག་གོ། །གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའམ། བཟློག་པར གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་དབྱིབས་ཙམ་ལ་ནི་རེ་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དབྱིབས་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འཆད་པར་ འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་འདི་ནི་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ། །སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་བསམས་པའི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱའི་ རང་བཞིན་གྲུབ་པ་ཉིད།།དེ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད། །རི་མོ་ལ་ཡང་མཐོང་ཙམ་གྱིས། །འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན། །འདིར་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ལས་གཞན་པའི་དོན་བྱེད་པ་གྲུབ་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་འབའ་ཞིག་ཉིད་དེ།དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཚད་མ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཙམ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་གྱུར་དོན་ཡུལ་དང་། །ཡུལ་གཞན་ གྱིས་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན།།ཚད་མ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས། །ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་དང་ཡུལ་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཚོལ་བ་དང་དུ་ལེན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པར་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གཞན་གཟུགས་ལ་ སོགས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ནང་དུ་མི་འདུ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ནོ།།ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ནི་དེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་ལྟར་ཡུལ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་མི་སླུ་བ་ཡིན་པར་རྗོད་དེ། གང་དུ་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་དེར་ནི་རྩོད་པ་ མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་ནི། དེ་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། རེག་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ནི་དེ་དང་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་དོ།

爲了確立形狀本身的作用，比量（inference）的知識本身就是量。例如：凡是具有這種顯現的事物，都離不開形狀，因為它是這樣被看到的。因此，它是比量。對於那些從未發現錯誤的事物，由於其所思所想被欺騙，所以它本身就是欺騙。凡是認識到錯誤的事物，都是經過仔細考察后才接受的。即使對其他事物產生懷疑或相反的看法，對於形狀本身，暫時還是可以確立的。因此，對於形狀來說，它是量，而對於其他事物來說，由於存在懷疑，所以這既是量，又是非量的知識。這也解釋了將寶石的光芒認知為寶石的情況，這將在後面進行闡述。如果有人問，如何知道這是兩種知識呢？這將在後面解釋。聲音範疇的知識之所以是量，是因為它能夠顯示所期望的事物，顯示所期望的作用的自性本身就是不欺誑的。所量測的自性得以確立，這被認為是作用。即使在繪畫中，僅僅看到它，就能獲得完整的結果。在這裡，除了認識自性之外，沒有發現任何其他作用得以確立。對於形色等事物，也僅僅是認識其自性。對於其他知識而言，它不是量。因為僅僅認識自性對於所有知識都是相同的，所以它不屬於世俗的量。因此，對於未來可能發生的事物和以其他事物為對象的事物，通過新增額外的概念，才能理解世俗的認知。對於未來可能發生的事物和以其他事物為對象的事物，需要尋求和接受量和非量。正如在究竟意義上，觸覺等不包含在以其他事物為對象的形色等事物的自性中一樣，未來可能發生的自性也是如此。通過新增額外的概念，它似乎是同一個事物，也似乎是其他事物。因此，通過這種方式，也可以說它是不欺誑的。凡是作用發生的地方，都是無可爭議的。對於未來可能發生的自性，它被認為是由於它是原因而成為一體的。對於觸覺等其他事物，它依賴於與該事物集合在一起，所以沒有區別。 這段文獻探討了比量（inference）的有效性，並引入了「形狀」作為比量推理的基礎。它認為，通過對形狀的觀察和理解，可以推斷出其他相關的事物，並認為這種推理過程本身是可靠的。此外，它還討論了世俗認知與究竟認知之間的區別，以及如何通過新增額外的概念來理解世俗認知。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了演繹推理（deductive reasoning）和歸納推理（inductive reasoning）。演繹推理是從一般性前提推導出特殊性結論，如果前提為真，且推理形式有效，那麼結論必然為真。而歸納推理是從特殊性前提推導出一般性結論，其結論的真假並不必然，而是具有一定的概率。比量在本質上屬於歸納推理，因為它通過對特定事物的觀察來推斷其他相關事物的存在，這種推斷並非必然成立，而是具有一定的或然性。 其次，現代邏輯學強調了邏輯推理的結構和規則，並發展了多種邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。這些邏輯系統提供了形式化的工具來分析論證的有效性，並確保結論是從前提中合理推導出來的。例如，在謂詞邏輯中，我們可以使用量詞（例如「所有」和「存在」）來表達一般性命題，並使用推理規則來推導出新的命題。 對於比量的有效性問題，現代認識論提出了多種理論。其中，可靠主義（reliabilism）認為，知識的可靠性來源於產生信念的過程的可靠性，例如，通過可靠的感知或推理過程獲得的信念是可靠的。因此，如果比量推理的過程是可靠的，那麼通過比量獲得的知識也是可靠的。然而，可靠主義也面臨著如何確定推理過程的可靠性的挑戰。 與古代文獻中「形狀」的概念類似，現代邏輯學也關注推理的依據和證據。現代科學方法強調通過觀察、實驗和數據來驗證理論，這可以被視為一種對推理依據的驗證方式。然而，與古代文獻不同的是，現代方法更加註重可重複性、可證偽性和統計顯著性等標準，以確保驗證過程的可靠性。 此外，現代邏輯學還發展了貝葉斯概率（Bayesian probability），用於處理不確定性推理。貝葉斯概率允許我們根據新的證據來更新我們的信念，這在處理複雜推理問題時非常有用。 與古代文獻中「世俗認知」和「究竟認知」的區分類似，現代認識論也關注不同型別的知識和認知方式。例如，科學知識強調客觀性和可驗證性，而道德知識則強調價值和規範。不同型別的知識可能需要不同的辯護標準和推理方法。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理推理的有效性和可靠性問題。它們強調邏輯推理的結構、推理的依據和證據、認知過程的可靠性，以及不同型別的知識和認知方式。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和來源。

།གང་ལ་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ འདོད་པ།དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལས་སྨིག་རྒྱུའི་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་རི་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་བུམ་པ་ཤེས་པ་ན་སྣམ་ བུ་ཐོབ་པ་དང་།ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་ཤེས་པ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་ལ་སླུ་མེད་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཡིན་པར་བརྗོད། །རིགས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ལས་མིན། །གནོད་ པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་།།དེ་ལྟའི་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད། །དེ་ཉིད་དུ་ན་རིགས་མི་མཐུན། །རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད། །གལ་ཏེ་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡི། །རིགས་སྐྱེ་གནོད་བྱེད་ཡིན་བརྗོད་ན། །བུམ་པ་ཤེས་ལ་སྣམ་བུ་ཤེས། །ཇི་ལྟར་གནོད་བྱེད་རིགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མིན་ ཤེས་དགག་འཇུག་ལས།།འགའ་ཞིག་གནོད་བྱེད་ཡིན་འདོད་ན། །མིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་དེ་ཉིད། །ཚད་མ་གང་ལས་འོངས་པ་ཡིན། །དངོས་མེད་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་སྟེ། །དེ་ལས་ཤེ་ན་དེ་དཔྱད་བྱ། །གཞན་གྱི་རང་བཞིན་རིག་གམ་ཅི། །ཅི་དེའི་མེད་པ་རིག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ དངོས་རིག་ན་ནི།།ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་དངོས་མེད་པ་རིག་ན་ནི། །དེའི་ཞེས་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར། །མེད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་རྟོགས་པ་ན་ནི་དངོས་ པོ་མེད་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་བྱིན་གསོན་པོ་ཉིད་ནི་ཤི་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །མ་རྟོགས་པའི་བུམ་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་འབྲེལ་བར་འཛིན་མི་ནུས་སོ། །ཅི་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ལ་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དམིགས་པ་དེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ གང་གི་ཕྱིར།གཏན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི། །འགའ་ཡང་འགྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མེད་དེ་དངོས་ཡོད་ན་མིན་ཞིང་། །དེར་ནི་བཟློག་པའང་མ་ཡིན་ནོ།

凡是顯現出作用各異的事物，例如，將海市蜃樓認知為水的知識，由於沒有獲得海市蜃樓的作用，所以它本身就不是量。因此，才說聲音產生的知識，也是因為它能顯示所期望的事物。其他如繪畫等也是如此。如果這樣，當認知瓶子時，卻獲得布匹，或者將魚鱗認知為銀子，即使是連續發生的，也不是量，因為它不能實現所期望的，所以是不欺誑的。因為所期望的不欺誑，所以說一切都是量。只是產生相似或不相似的知識而已。產生損害的知識，也僅僅是處於那種狀態。因此，它們是不同的類別，僅僅是產生不同的意識而已。如果說產生不同類別的知識是損害，那麼當認知瓶子時，卻認知為布匹，這如何能算是損害呢？如果認為，通過否定和接受非此之物，有些會造成損害，那麼「這不是」這樣的知識，又是從哪裡來的量呢？如果說，非存在本身的特徵是量，那麼這需要考察。它是認知其他事物的自性，還是認知其不存在？如果認知其他事物，那麼就會導致沒有區別。如果認知其不存在，那麼就與它沒有關聯。不存在是通過其自性來認知的。不存在本身不是與瓶子等事物相關聯地被認知的。當認知瓶子時，它與不存在本身沒有關聯，因為那時它就不再是不存在了。就像活著的天授不是死亡一樣。無法將未認知的瓶子與不存在聯繫起來。如果像認知因果關係那樣，當原因存在時，結果隨後產生，並且立即觀察到它們，從而認知因果關係，那麼如果存在事物，就會變成不存在，如果是不存在，就會變成存在，從而認知它們之間的關聯，這樣說也是不對的，因為：與完全不存在的事物相關聯，任何事物都無法成立。不存在，如果存在，就不是不存在，反之亦然。 這段文獻探討了「非量」的概念，以及如何區分真假知識。它認為，如果一個知識與其所期望的作用不符，或者與其他知識相矛盾，那麼它就不是量。此外，它還討論了「不存在」的概念，以及我們如何認知不存在的事物。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了「真」（truth）和「有效」（validity）。「真」指的是命題與客觀事實的符合程度，而「有效」指的是推理形式的正確性。一個論證可以是有效的，但其前提可能為假，從而導致結論為假。此外，現代邏輯學還發展了多種邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。這些邏輯系統提供了形式化的工具來分析論證的有效性，並確保結論是從前提中合理推導出來的。 對於「非量」的概念，現代認識論強調了證據的充分性和相關性。一個信念如果與已有的證據相矛盾，或者缺乏充分的證據支援，那麼它就不是可靠的知識。此外，現代認識論還關注認知過程的可靠性，例如，通過可靠的感知或推理過程獲得的信念是可靠的，而通過不可靠的過程獲得的信念則不是。 與古代文獻中「所期望的作用」的概念類似，現代邏輯學也關注知識的實用性和有效性。例如，科學知識強調通過觀察、實驗和數據來驗證理論，這可以被視為一種對知識的實用性的驗證方式。然而，與古代文獻不同的是，現代方法更加註重可重複性、可證偽性和統計顯著性等標準，以確保驗證過程的可靠性。 對於「不存在」的概念，現代邏輯學發展了多種邏輯系統，例如自由邏輯（free logic），用於處理涉及不存在的事物的推理。自由邏輯允許我們談論不存在的事物，而不會導致邏輯矛盾。此外，現代邏輯學還關注模態概念，例如必然性和可能性，用於分析不同型別的存在和不存在。 與古代文獻中「認知瓶子時卻獲得布匹」的例子類似，現代認識論也關注認知錯誤和錯覺。現代心理學和神經科學的研究表明，我們的感知和認知過程可能會受到多種因素的影響，例如錯覺、偏見和記憶錯誤等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的感知和認知過程保持警惕，並採取措施來減少錯誤。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識的有效性和可靠性問題。它們強調邏輯推理的結構、證據的充分性和相關性、認知過程的可靠性，以及不同型別的存在和不存在。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和來源。

།གཞན་ཡང་། རྒྱུ་འབྲས་དག་གི་རང་བཞིན་ནི། །དེ་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་མེད་པ་ཡི། །དངོས་པོ་མེད་ པར་རྟོགས་མ་ཡིན།།སྟོང་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད། །སྔ་ན་མེད་སོགས་དབྱེ་བ་ནི། །དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྲིད་མ་ཡིན། །ཅི་ལྟར་དངོས་པོའི་དབྱེ་བ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་སྔོན་མེད་ལ་སོགས་ཀྱི། །དབྱེ་བའང་མངོན་སུམ་ལས་ རྟོགས་འགྱུར།།གལ་ཏེ་དེ་ནི་དངོས་མེད་པའི། །ཚད་མ་ལས་ནི་འདོད་ཅེ་ན། །གང་གི་དངོས་མེད་ཚད་མ་ཡི། །ཚད་མ་མེད་ལས་རིག་ན་ནི། །ཅི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མེད་མིན་ཞིང་། །ཇི་ལྟར་ཀུན་དུ་གཉིད་ལོག་མིན། །གལ་ཏེ་མེད་པ་འཛིན་པ་ཡི། །རིག་པ་ དངོས་མེད་ཡིན་འདོད་ན།།དེ་ནི་དངོས་པོ་རིག་མེད་པར། །འགའ་ཞིག་ཇི་ལྟར་མཚན་མར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེར་ཚོགས་འདི་ཉིད་ན། །དངོས་པོ་མེད་པ་ངེས་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་པ། །དངོས་མེད་རིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་མེད་ཅེས་བྱའི་ངེས་པ་ནི། །དེ་ལ་ཐ་དད་ རིག་ཡིན་ན།།དེ་ནི་གང་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན། །དྲན་མེད་དབང་པོ་ལས་མ་ཡིན། །དབང་པོ་དྲན་པ་དང་ལྡན་ལས། །དངོས་ཤེས་མེད་པར་འབྱུང་ན་ནི། །དབང་པོ་ཡོད་པའི་རྗེས་འབྲང་ཕྱིར། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ཡི། །དབང་པོ་གཞན་ཤེས་ རྒྱུ་མིན་ན།།མེད་ཤེས་ཉིད་ནི་ཡིད་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པ་ལས། །དེ་ནི་གཞན་པའི་ཡིད་ཉིད་ཡིན། །དངོས་མེད་འབའ་ཞིག་པ་ལ་ནི། །མི་སླུ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་སླུ་འབའ་ཞིག་པ་ལ་ཡིན། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་ཏོ། །དངོས་ མེད་བློ་ནི་མེད་པར་དེ།།རྟག་ཏུ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འདོད། །གཞན་དང་འདྲེ་བ་མེད་པར་ནི། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་ཡིན། །འབའ་ཞིག་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལ། །མི་སླུ་བ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལྟར་མིན་ན་མི་དམིགས་པ། །གལ་ ཏེ་དངོས་མིན་རིག་མེད་ཕྱིར།།འབའ་ཞིག་གང་ལ་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེར་ཡང་འབའ་ཞིག་རིག་པ་ནི། །མེད་ན་མེད་ཕྱིར་མཚུངས་པའམ། །ཅི་ལྟར་དངོས་མེད་འབའ་ཞིག་ནི། །དངོས་མེད་མེད་པར་འཇལ་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་དངོས་པོའང་དེ་ལྟ་ནི། །མིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ། ། དངོས་པོ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པར། །འབའ་ཞིག་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། །འབའ་ཞིག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་མེད་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པའམ། དངོས་པོ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་པའང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཞན་མེད་པར་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་ན་ནི་ཐུག་པ མེད་དོ།།དེ་ཉིད་དྲན་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།

此外，因果的自性，即使在沒有它們的情況下也能被認知。因此，不存在的事物，並非被認知為不存在的事物。凡是空性的對象，在所有情況下都是相同的。先前不存在等差別，對於它來說是不存在的。正如事物的差別是通過現量來認知的，同樣，先前不存在等的差別也應該通過現量來認知。如果認為這是從非存在的量中得出的，那麼，如果從非存在的量的量中認知，那麼，如何才能不是一切都不存在，如何才能不是永遠都在沉睡呢？如果認為，認知不存在的知識是非存在，那麼，如果它不認知事物，如何能成為一個特徵呢？如果認為，在這種情況下，非存在是不確定的，那麼，不存在與事物不同，不存在認知是不存在的。如果說，「這是不存在」的確定認知，是認知與它不同，那麼，它又是從哪裡產生的呢？不是從無意識的根識產生的。如果從具有意識的根識中，在沒有事物認知的情況下產生，那麼，由於它是根識的後繼，它就變成了現量。如果說，作用於其他事物的根識不是其他知識的原因，那麼，認知不存在的知識就是意識，它如何是量呢？由於量是不欺誑的，所以它就是其他意識。對於僅僅是非存在的事物，不存在任何不欺誑。只有不欺誑的事物，才能通過現量來把握。認為不存在的意識，總是僅僅把握不存在。認為，在沒有與其他事物混合的情況下，僅僅把握認知。對於僅僅把握的現量來說，存在不欺誑的可能性。因此，它就是現量。如果不是這樣，就沒有不顯現。如果說，由於沒有認知非存在，那麼，它僅僅認知什麼呢？如果那裡也沒有僅僅的認知，那麼，由於不存在，它們就是相同的。或者說，如何才能僅僅通過非存在來衡量非存在呢？事物也是如此，如果不是這樣，就會導致無窮倒退。如果說，在沒有認知不存在的情況下，就無法認知僅僅，那麼，由於在沒有認知僅僅的情況下，就無法認知不存在，它們就是相同的。或者說，如何才能在沒有其他非存在的情況下，認知僅僅的非存在呢？如果認知了那裡的非存在，就會導致無窮倒退。因此，它依賴於回憶的意義，所以是不顯現的。 這段文獻探討了「不存在」的概念，以及我們如何認知不存在的事物。它認為，不存在的事物不能通過現量來認知，而是通過回憶和推理來認知。此外，它還討論了認知過程的可靠性問題，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了「存在」（existence）和「非存在」（non-existence）。存在指的是事物在客觀現實中的存在，而非存在指的是事物在客觀現實中不存在。此外，現代邏輯學還發展了多種邏輯系統，例如自由邏輯（free logic），用於處理涉及不存在的事物的推理。自由邏輯允許我們談論不存在的事物，而不會導致邏輯矛盾。 對於「不存在」的概念，現代認識論強調了我們對不存在事物的認知方式。我們不能直接感知不存在的事物，而是通過對存在事物的理解，以及對邏輯和概念的運用，來推斷不存在的事物。例如，我們知道獨角獸不存在，並不是因為我們直接感知到獨角獸的不存在，而是因為我們知道獨角獸的定義，以及我們沒有觀察到獨角獸的證據。 與古代文獻中「回憶」的概念類似，現代認識論也關注記憶在知識形成中的作用。記憶可以幫助我們回憶過去的事物和事件，從而為我們提供知識。然而，現代心理學和神經科學的研究表明，我們的記憶並不是完全可靠的，可能會受到多種因素的影響，例如時間流逝、干擾和暗示等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的記憶保持警惕，並採取措施來減少記憶錯誤。 對於認知過程的可靠性問題，現代認識論提出了多種理論。其中，可靠主義（reliabilism）認為，知識的可靠性來源於產生信念的過程的可靠性，例如，通過可靠的感知或推理過程獲得的信念是可靠的，而通過不可靠的過程獲得的信念則不是。此外，現代認識論還關注認知偏見和錯誤，以及如何減少這些偏見和錯誤。 與古代文獻中「現量」的概念類似，現代認識論也關注感知在知識形成中的作用。感知可以幫助我們直接獲取關於外部世界的知識。然而，現代心理學和神經科學的研究表明，我們的感知並不是完全可靠的，可能會受到多種因素的影響，例如錯覺、幻覺和感知偏見等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的感知保持警惕，並採取措施來減少感知錯誤。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理存在和非存在、認知過程的可靠性，以及知識的形成和驗證問題。它們強調邏輯推理的結構、證據的充分性和相關性、認知過程的可靠性，以及不同型別的知識和認知方式。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和來源。

།དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་འགའ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབའ་ ཞིག་འཛིན་པས་ན།ཅི་ལྟར་སད་པའི་ཤེས་པ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པའི་གནོད་བྱེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཟློག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་འབྱུང་བ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གཞན་པ་ དག་དང་མ་འབྲེལ་ཕྱིར།།ཉན་པའི་བློ་ཡང་ཚད་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡང་དག་པ་ཡིན་པས་དོན་ཅི་ཡོད་དེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རང་དངོས་འཛིན་ ལ་མངོན་སུམ་དང་།།གཞན་དུ་རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་ཡིན། །འདི་ཡང་ཕྱི་ནས་འཆད་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཉིད། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ནི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་པར་མེད་ལ།ཁྱབ་པར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡང་། ཐམས་ཅད་རིག་པ་མ་ཡིན་པས་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ ཀྱིས་འབྲེལ་པ་འཛིན་ན་ཡང་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ།།མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ ངོ་བོ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་མོད། བསྟན་བཅོས་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལས་མངོན་པར་ འདོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡང་དག་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། སྨྲ་བ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །སྒྲ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན། །སྐྱེས་བུས་མ་ བྱས་པའི་སྒྲ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ།།སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ནི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའོ།

確立不存在的事物，是現量的知識。而「不存在」的名稱，只是由於習氣的作用，才在某些情況下出現，並非在所有情況下都如此，這是對它們的區分。因此，由於僅僅把握，正如清醒的知識是夢境知識的損害一樣，反之亦然，這種說法是合理的。因此，聲音產生的知識，也是因為它能顯示所期望的事物，所以才是量。因此，排除了「由於與其他事物無關，聽覺的意識也不是量」的說法。如果說，既然世尊是真正的量，那又有什麼意義呢？因為世俗的量就可以實現所有人的目的。不是這樣的，因為對於把握自身的事物，是現量；對於其他事物，則是比量。這將在後面闡述，而其他則不是量。暫且不論，現量不適用于來世等情況，因為它僅僅把握自身的自性，這將在後面闡述。比量在沒有把握關聯的情況下是不存在的，而把握普遍的關聯，由於不是全知，所以無法做到。由於以認識自身自性為終極的現量本身不把握關聯，並且即使比量本身把握關聯，也會陷入相互依賴的過失。現量和比量與確立全知者相一致，所以在世俗中是量，如果不是這樣，就不是量，這將在後面闡述。如果說，由於自身的自性是其對象，並且比量也依賴於把握關聯，現量和比量的特徵的量不適用于來世等情況，但論典並非如此，所以，通過它來實現所期望的目的，從而確立世尊是真正的量，這又有什麼意義呢？對此回答說：對於說話者所要表達的對象，凡是在心中清晰明瞭的，聲音對於它來說就是量。事物的本性不是由原因產生的。不是人造的聲音，這將在後面闡述。人造的聲音是會變化的。對於它來說，說話者的作用是想要表達。 這段文獻探討了現量和比量的侷限性，以及如何通過論典（scriptures）來獲得關於來世等超驗事物的知識。它認為，現量和比量都無法直接認知超驗事物，因此需要依賴於論典的權威。此外，它還討論了語言的有效性問題，以及如何通過語言來傳遞知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了經驗知識（empirical knowledge）和先驗知識（a priori knowledge）。經驗知識是通過感官經驗獲得的知識，例如通過觀察和實驗獲得的知識。而先驗知識是通過理性思考獲得的知識，例如數學和邏輯的知識。現量在本質上屬於經驗知識，而比量則屬於先驗知識。 對於經驗知識的侷限性，現代認識論強調了我們感官經驗的不可靠性。我們的感官可能會受到多種因素的影響，例如錯覺、幻覺和感知偏見等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的感官經驗保持警惕，並採取措施來減少感知錯誤。 對於先驗知識的侷限性，現代邏輯學強調了邏輯推理的侷限性。邏輯推理只能幫助我們從已有的前提中推導出新的結論，而不能幫助我們獲得新的知識。因此，邏輯推理的有效性依賴於前提的真假。 與古代文獻中「論典」的概念類似，現代認識論也關注權威在知識形成中的作用。權威可以為我們提供知識，但我們需要對權威保持警惕，並採取措施來驗證權威的可靠性。例如，在科學領域，我們需要通過實驗和數據來驗證科學理論，而不是僅僅依賴於權威的說法。 對於語言的有效性問題，現代邏輯學發展了多種理論，例如語義學（semantics）和語用學（pragmatics）。語義學研究語言的意義，而語用學研究語言的使用。這些理論可以幫助我們理解語言是如何傳遞知識的，以及語言的侷限性。 與古代文獻中「說話者所要表達的對象」的概念類似，現代邏輯學也關注意向性（intentionality）。意向性指的是心理狀態的指向性，例如信念、慾望和意圖等。意向性可以幫助我們理解語言是如何表達思想的，以及語言的意義是如何產生的。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識的來源、驗證和傳遞問題。它們強調經驗知識和先驗知識的區別、感官經驗和邏輯推理的侷限性、權威的可靠性，以及語言的有效性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和來源。

།སྨྲ་བ་པོ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་པོ་སྟེ། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་གང་ཞིག་ཉན་པ་པོའི་བློ་ལ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཞན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ།།ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ནི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བར་བསྒྲུབ་པ་ཙམ་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དོན་མེད་པས་ན་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གར་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ནི། །འཇུག་པས་རྩོད་པ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །འགར་ཡང་འགའ་ཡི་སྒྲུབ་པ་ནི། །འགའ་ཡང་འབྲས་བུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་འཆད་པ་པོའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ཚད་ མ་ཡིན་གྱི།དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལ་ཡང་། གང་གི་ཚེ་རང་ཉིད་དོན་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དོན་གང་བློ་ལ་གསལ་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་འཆད་པ་པོ་ལས་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པ་པོ་ཉིད་སྨྲ་བ་པོ་ཡིན་ ནོ།།དོན་གང་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མཐའ་དག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེའི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོར་མེད་པས་ དེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་རྟོགས་ན་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གང་རྟོགས་པ་དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་ནས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དུ་གཉེར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཚད་ མ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བདག་ངེས་པར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དག་གི་དོན་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་འདུག་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།ངེས་པའི་སྒྲ་ནི་མ་ལུས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་ནི་འབྲེལ་ པའི་དོན་ཡིན་ཏེ།ལུས་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ངེས་པར་སྦྱོར་བའོ། །ལུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི། མི་སྦྱོར་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

說話者是想要表達的人，凡是想要表達的對象，在聽者的心中清晰明瞭，聲音對於它來說就是量，因為聲音的作用就在於此。否則，想要表達這個，卻顯示另一個，就不能說是先有理解。即使那樣，也非常明顯它不是量。想要表達的，並非一切都是全知，如果那樣，就不會有相互矛盾的論典了。相互矛盾的道理，也不能被接受。如果僅僅是確立任何形式，就認為目的已經達到，那麼就沒有意義了，所以論典就不是量。如果隨意接受，也會導致結果成立的過失。如果那樣，就會像想要的那樣，接受就沒有爭議了，因為任何人都不會有任何結果。因此，如果說話者不是全知，那麼聲音就只是對於說話者所要表達的對象才是量，而不是對於事物本身的理由才是量。對於非人造的聲音，當自己理解其意義時，意義在心中是清晰的；當從講述者那裡理解時，則是說話者所要表達的對象，因為講述者本身就是說話者。凡是在心中顯現的意義，並非究竟的意義，如果那樣，由於所期望的一切目的都已實現，就不會有人再去追求任何目的了。如果說，由於理解到那個意義是需要被確立的，所以才不是那樣，那麼，那時由於它不存在於自身，所以就不是理解。如果理解其他，由於沒有關聯，就會產生懷疑。因此，凡是理解的意義，並非由於它已經成立，才去追求它，凡是追求的意義，由於沒有理解，所以它不是對於事物本身理由的量。如果認為，由於理解到「我一定連線」，所以才不是一定連線的意義，那麼，一定連線本身就無法成立。那麼，一定連線是什麼意思呢？「一定」這個詞的意思是「沒有遺漏」，「連線」的意思是「關聯」，沒有遺漏的連線就是一定連線。沒有遺漏本身，是因為沒有絲毫的不連線。 這段文獻探討了語言的有效性問題，以及如何通過語言來傳遞知識。它認為，語言的有效性依賴於說話者的意圖和聽者的理解，以及語言與所指對像之間的關係。此外，它還討論了「一定連線」的概念，以及如何理解必然性和關聯性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了語言的語義（semantics）和語用（pragmatics）。語義研究語言的意義，而語用研究語言的使用。語義關注語言的字面意義，而語用關注語言的實際意義，包括說話者的意圖、聽者的理解和語境等因素。 對於語言的有效性問題，現代邏輯學強調了語言的模糊性和歧義性。語言的意義可能會受到多種因素的影響，例如語境、文化背景和個人經驗等。因此，現代邏輯學強調，我們需要對語言保持警惕，並採取措施來減少語言的誤解和歧義。 與古代文獻中「說話者的意圖」的概念類似，現代邏輯學也關注意向性（intentionality）。意向性指的是心理狀態的指向性，例如信念、慾望和意圖等。意向性可以幫助我們理解語言是如何表達思想的，以及語言的意義是如何產生的。 對於「聽者的理解」的概念，現代邏輯學強調了理解的主觀性和相對性。不同的聽者可能會對同一句話有不同的理解，這取決於他們的個人經驗、知識背景和文化背景等因素。因此，現代邏輯學強調，我們需要對理解保持警惕，並採取措施來減少理解的偏差和誤解。 對於「語言與所指對像之間的關係」的概念，現代邏輯學發展了多種理論，例如指稱理論（theory of reference）和意義理論（theory of meaning）。指稱理論研究語言是如何指稱對象的，而意義理論研究語言的意義是如何產生的。這些理論可以幫助我們理解語言是如何與現實世界聯繫起來的。 對於「一定連線」的概念，現代邏輯學發展了模態邏輯（modal logic）。模態邏輯可以用來處理必然性、可能性等概念。模態邏輯可以幫助我們理解不同型別的關聯，例如邏輯必然性、物理必然性和概念必然性等。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理語言的有效性、理解和關聯性問題。它們強調語言的語義和語用、意向性、理解的主觀性和相對性、語言與所指對像之間的關係，以及不同型別的關聯。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋語言的本質和作用。

།གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་ཚད་མ་ཅན་ནི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ལ་བཤད་པ་ནི།འཆད་པ་པོའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྲུབ་ན། །ངེས་པར་སྦྱོར་དང་བྱེད་པ་དང་། །ཁམས་དོན་སྒྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་། །འཁྲུལ་འཁོར་ལ་གནས་སོགས་མི་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ གང་ལ་གང་སྣང་བ་དེ་དག་གི་དོན་ཡིན་ཏེ།དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དེ་ཉིད་ནི་གང་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་མི་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་ལ། དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ངེས་སྦྱོར་གྱིས་འཇུག་ན། དེ་དངོས་ཡིན་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི། །ཐམས་ ཅད་ཐལ་འགྱུར་ནམ་མཁའ་ནི།།འགའ་ལའང་ནམ་མཁའ་མིན་མ་ཡིན། །རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་ཕྱིན་ལོག་གིས། །གལ་ཏེ་གཞན་དུ་རྟོགས་ན་ནི། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་མ་ལོག་པའི། །རྣམ་པར་གཞག་པ་སུ་ཡིས་བྱེད། །གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་ན། །ངེས་པར་སྦྱོར་བར་ལྷུར་ལེན་ པའི་ངག་ལས་ཀྱང་མི་འཇུག་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོགས་པ་ནི་འཇུག་པ་ལ་ཡང་ཉམས་པ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་འདི་ནི་སྡང་བས་མི་འཇུག་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཚུངས་སོ། །བདག་ངེས་པར་སྦྱར་རོ་སྙམ་པ་ ཙམ་གྱིས་ནི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འབྲས་བུ་མེད་པའི་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངའ་བདག་གཏུམ་པོས་ངེས་པར་སྦྱར་ན་ནི། །འབྲས་བུ་མེད་ཀྱང་ལོག་པར་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པས་འཇུག་ཅིང་ལོག་པར་ལྟུང་བ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་ལས་རྟོགས་པ་ ཡིན་ནོ།།འདིར་ནི་ཚད་མ་གཞན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། མེད་མོད་དེ་ཅི་སྐྱོན། མཐོང་བ་ནི་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་བདུན་དུ་གཏོང་བར་བྱེད་པ་ཅན་འབྲས་བུ་མེད་པར་ངེས་པར་སྦྱོར་ན་ནི། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཀླན་ཀར་འདིར་འགྱུར་གྱི།སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལ་ནི་ཀླན་ཀ་ཅི་ཡོད། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལ་ཡང་དོན་མེད་པ་ཉིད་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནི་ཚད་མ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཙམ་ལས་ འཇུག་ན་མཐོ་རིས་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་མེད་དོ།།སྦྱིན་སྲེག་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ཙམ་ལས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，不欺騙本身就是一定連線，而具有一定連線的量，僅僅通過理解一定連線就接受，那麼對此的解釋是：諸如「講述者所要表達的對象」等。這個道理是說：如果事物的自性成立，那麼一定連線、作用、界域的意義、表達，以及處於輪迴等就不會改變。因此，凡是顯現的，都只是根據其所呈現的樣子，而事物的本性並非如此。聲音本身不會與其所表達的方式相違背，而事物的本性並非如此。此外，如果通過一定連線接受，由於它是事物，那麼一切都將是虛無，天空對於任何事物來說都不是天空。即使是自性，如果通過顛倒的方式理解，那麼，誰來區分顛倒和不顛倒呢？如果通過顛倒的方式，即使從致力於一定連線的語言中也不會接受，那麼，顛倒的理解在接受方面也不會有任何損失。正如因為憎恨而不接受是顛倒的一樣，其他也是因為偏向于某個方面而接受，所以它們是相同的。僅僅認為「我一定連線」並不會導致接受，因為對於沒有結果的一定連線，不會接受。如果暴君強行連線，即使沒有結果，也會因為害怕墮落而接受，而墮落也是從其他量中理解的。這裡沒有其他的量。既然如此，一定連線就沒有意義了，如果說沒有意義，那又有什麼過失呢？說「看到是不合理的」並非如此。如果對於導致七種理解的、沒有結果的一定連線，那麼就不會具有理解，這個責難會在這裡出現，而對於非人造的，又有什麼責難呢？如果說，非人造的也沒有意義，那也是不合理的，那麼，對此沒有任何量。因為在其他非人造的事物中沒有看到過這樣。如果僅僅通過非人造的一定連線就接受，那麼想要昇天的意義就沒有了，因為僅僅說「做火供吧」就能理解一定連線。 這段文獻探討了「一定連線」（necessary connection）的概念，以及如何通過語言來傳遞知識和指導行動。它認為，語言的有效性不僅依賴於說話者的意圖和聽者的理解，還依賴於語言與所指對像之間的必然關係。此外，它還討論了「自性」、「顛倒的理解」等概念，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了必然性（necessity）和偶然性（contingency）。必然性指的是事物必然如此，不可能不是如此，例如數學和邏輯的真理。偶然性指的是事物可能如此，也可能不是如此，例如經驗事實。現代邏輯學還發展了模態邏輯（modal logic），用於處理必然性、可能性等概念。 對於「一定連線」的概念，現代邏輯學強調了不同型別的必然性。例如，邏輯必然性指的是邏輯真理，例如「如果A，那麼A」；物理必然性指的是物理定律，例如「重力必然存在」；概念必然性指的是定義上的必然性，例如「單身漢必然是未婚的」。 與古代文獻中「自性」的概念類似，現代邏輯學也關注本質主義（essentialism）。本質主義認為，事物具有本質屬性，這些屬性是事物之所以成為其所是的原因。然而，現代邏輯學也對本質主義提出了質疑，認為事物的本質屬性可能不是固定的，而是依賴於我們的概念和分類方式。 對於「顛倒的理解」的概念，現代認識論強調了認知偏見和錯誤。我們的認知可能會受到多種因素的影響，例如情緒、偏見和先入之見等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的認知保持警惕，並採取措施來減少認知偏見和錯誤。 對於「語言的有效性」問題，現代邏輯學強調了語言的語義（semantics）和語用（pragmatics）。語義研究語言的意義，而語用研究語言的使用。語義關注語言的字面意義，而語用關注語言的實際意義，包括說話者的意圖、聽者的理解和語境等因素。 與古代文獻中「做火供吧」的例子類似，現代邏輯學也關注命令語（imperatives）的邏輯。命令語不表達事實，而是表達命令或請求。現代邏輯學試圖理解命令語的邏輯，以及如何從命令語中推導出行動。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必然性、偶然性、本質、認知偏見、語言的有效性以及命令語的邏輯等問題。它們強調不同型別的必然性、認知偏見的來源和影響、語言的語義和語用，以及命令語的邏輯。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་འབྲས་བུས་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཅི་ བྱ།འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པས་རང་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མ་འབྲེལ་ཡང་མི་བརྩད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་བསྐུལ་བ་ལ་ཡང་བརྩད་པར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་མི་རིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ངེས་ སྦྱོར་ངེས་སྦྱར་དང་།།ཡུལ་དང་ངེས་སྦྱོར་བྱད་པོ་ཡི། །ཆོས་སུ་འདོད་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་གནས་པ་མེད། །ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་གི་ཆོས་ཡིན་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། །ངེས་པར་སྦྱོར་བ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བཞིན་དུ་གཞན་དབང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྦྱར་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ན། །རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་ག་ལ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གྲུབ་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ན། །སྒྲུབ་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འགྱུར། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པས་དེ་ལ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རམ་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེད་གྲང་རེ་ཞིག་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་བྱ་བ་ཅིའི་དོན་དུ་བྱེད། རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་འགལ་ལོ། །གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པ་ལ་ མ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ཞིག་གང་གི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། མ་གྲུབ་པ་ནི་དམིགས་པར་མི་ནུས་སོ། །ཕྱིས་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོར་ནི། །ཕྱིས་དམིགས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ད་ལྟའི་ རང་བཞིན་ནི།།འཛིན་པ་ལ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་ཤེས་པ་ནི། །སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་རིགས་མིན་ཏེ། །དབང་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡི། །ཕྱིར་ན་མངོན་ སུམ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་ཡིན་ན་སྒྲའི་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། །ཡུལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པར་ནུས། མེད་པ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ གྲུབ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་མེད་དོ།

如果說，是爲了顯示所期望的結果，那麼，應該由結果本身來顯示，為何需要一定連線呢？由於所期望的結果，自身就會接受。如果說，由於是非人造的，所以即使沒有關聯也不會被責難，那麼，即使對於沒有結果的勸說，也不會被責難，因此，即使是無意義的吠陀，也會被認為是合理的。此外：如果認為一定連線是，被一定連線的事物、對像和一定連線的施事者的屬性，那麼，所有事物中，聲音的意義都將不存在。應該思考，所謂「一定連線」是哪個事物的屬性？一定連線不是像布匹等事物那樣，被理解為不依賴於其他事物。對於它來說，這必然成為一定連線等的屬性，因為沒有其他方式來認知。如果是被連線的事物的屬性，那麼如何成為需要被證明的呢？即使已經成立，如果還需要被證明，那麼證明就會永無止境。圓滿的事物是無法被證明的。通過證明，對於它來說，無論是行為上的差異，還是暫時產生自性的差異，都是沒有意義的，因為對於已經圓滿的事物，為何還要行動？確立自性與已經成立相矛盾。對於已經成立的事物，不存在其他尚未成立的事物，因為對於已經成立的事物來說，尚未成立的事物是不合理的。凡是被認為是某個事物的自性的，那麼它就是那個事物的自性，而尚未成立的事物是無法被認知的。如果說，以後會被認知，那麼，這是不合理的，因為對於它的自性來說，以後是無法被認知的，因為現量是爲了把握當下的自性而接受的。爲了把握當下的自性而接受的現量，是無法看到先前和以後的自性的。因此：從根識產生的知識，先前和以後不是同一類，因為它是跟隨根識的，所以被稱為現量。因此，如果一定連線是需要被一定連線的事物、人造的屬性，那麼它就不是聲音的意義本身。即使是對象的屬性，由於對像尚未成立，所以它沒有自性，那麼它如何能從聲音中被理解呢？不存在的，如兔子的角等，沒有被視為需要被證明的對象。 這段文獻探討了「一定連線」（necessary connection）的概念，以及如何通過語言來傳遞知識和指導行動。它認為，如果「一定連線」是事物的屬性，那麼就會導致無窮倒退和邏輯矛盾。此外，它還討論了現量的侷限性，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了邏輯必然性（logical necessity）、物理必然性（physical necessity）和概念必然性（conceptual necessity）。邏輯必然性指的是邏輯真理，例如「如果A，那麼A」；物理必然性指的是物理定律，例如「重力必然存在」；概念必然性指的是定義上的必然性，例如「單身漢必然是未婚的」。 對於「一定連線」的概念，現代邏輯學強調了不同型別的連線。例如，邏輯連線指的是邏輯蘊含關係，例如「如果A，那麼B」；因果連線指的是因果關係，例如「如果A是原因，那麼B是結果」；概念連線指的是概念之間的關係，例如「單身漢是未婚的」。 對於「現量的侷限性」問題，現代認識論強調了我們感官經驗的不可靠性。我們的感官可能會受到多種因素的影響，例如錯覺、幻覺和感知偏見等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的感官經驗保持警惕，並採取措施來減少感知錯誤。 對於「如何區分真假知識」的問題，現代認識論提出了多種理論。其中，可靠主義（reliabilism）認為，知識的可靠性來源於產生信念的過程的可靠性，例如，通過可靠的感知或推理過程獲得的信念是可靠的，而通過不可靠的過程獲得的信念則不是。此外，現代認識論還關注證據的充分性和相關性，以及認知偏見和錯誤。 與古代文獻中「兔子的角」的例子類似，現代邏輯學也關注空名（empty names）的問題。空名指的是沒有指稱對象的名稱，例如「獨角獸」和「飛馬」。現代邏輯學試圖理解空名的邏輯，以及如何處理涉及空名的推理。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必然性、連線、本質、現量的侷限性、知識的可靠性以及空名等問題。它們強調不同型別的必然性、不同型別的連線、本質的相對性、感官經驗的侷限性、知識的可靠性標準，以及空名的邏輯。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་བཞིན་འགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡི། །ངོ་བོ་དེས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །གང་གིས་དེ་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མིན། །དེ་ཡི་རྟོགས་བཞིན་ཉིད་སྒྲུབ་ ཅིང་།།བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ནི་མིན་ཞེ་ན། །དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། །དེ་ཉིད་ངེས་སྦྱོར་གཞན་འགྱུར་མིན། །རྟོགས་བཞིན་པ་ཉིད་ཙམ་ཞིག་ནི། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ཡིན། །རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་དེ། །ངེས་སྦྱོར་དེ་ལྟ་མིན་ན་མིན། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་བར། །སྣང་བ་ཡིན་ གྱི་གཞན་མིན་ན།།དེ་ལ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་འགྱུར་གྱི། །སྤྱིར་རིག་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་རིག་ཡིན་ན་དེ་ལ་ནི། །རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་དོན་རིག་མིན་པས། །དེར་སྨྲ་བ་ཡི་ངེས་སྦྱོར་ནི། །ངག་གི་དོན་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་བདག་སྦྱོར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། སྒྲ་ལས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་རྟོགས་པའང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་འདིས་འདི་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་རོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་པོ་ནི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ནི་རིག་བྱེད་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས བུ་ཡིན་ལ།སྦྱིན་སྲེག་ནི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，僅僅由於是需要被證明的對象，就不是任何自性，那麼，並非如此，因為：憑藉它存在的事物，其自性不是需要被證明的。憑藉它不存在的事物，也不能被認知。如果說，僅僅是認知本身需要被證明，而並非需要被證明本身，那麼，它的自性，就不是其他一定連線所能改變的。僅僅是認知本身，是所有事物的共同點。由於需要被證明本身，如果一定連線不是這樣，就不是一定連線。如果說，僅僅是需要被證明的對象顯現，而不是其他，那麼，它就是需要被證明的，而不是普遍的認知。如果是普遍的認知，那麼，對於它來說，由於沒有認知需要被證明的意義，那麼，在那裡所說的「一定連線」，就不是語言的意義。如果說，對於火供等對象，是理解為「我連線」，並且從聲音中理解的「一定連線」也是如此，即理解為「我通過這個與這個一定連線」，那麼，在那裡，使之一定連線的是聲音，因為人不是吠陀的量。需要被一定連線的是人，火供是對象，而所有這些都是被認知的。 這段文獻探討了「需要被證明的對象」的概念，以及如何通過語言來傳遞知識和指導行動。它認為，「需要被證明的對象」本身不能成為「一定連線」的基礎，因為認知本身是所有事物的共同點。此外，它還討論了語言的施事者、對像和工具，以及它們在知識形成中的作用。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了證明（proof）和論證（argument）。證明指的是在形式系統中，通過邏輯規則從前提推導出結論的過程。論證指的是在日常語言中，通過理由和證據來支援某個主張的過程。證明具有形式上的嚴格性，而論證則具有更大的靈活性。 對於「需要被證明的對象」的概念，現代邏輯學強調了證明的相對性。一個命題是否需要被證明，取決於我們所處的語境和所接受的前提。例如，在數學中，我們需要證明定理，而在日常生活中，我們可能只需要提供證據來支援我們的主張。 與古代文獻中「認知本身是所有事物的共同點」的觀點類似，現代邏輯學也關注邏輯的普遍性。邏輯規則適用於所有事物，無論它們是真實的還是虛假的。例如，邏輯的同一律（A=A）適用於所有事物。 對於語言的施事者、對像和工具，現代邏輯學強調了語言的結構和功能。語言具有語義（semantics）、句法（syntax）和語用（pragmatics）三個維度。語義研究語言的意義，句法研究語言的結構，語用研究語言的使用。 與古代文獻中「使之一定連線的是聲音」的觀點類似，現代邏輯學也關注語言的表達力。語言可以表達思想、情感和意圖。語言的表達力依賴於語言的結構和語義。 對於「人不是吠陀的量」的觀點，現代認識論強調了知識的來源和可靠性。知識的來源可以是感官經驗、理性思考、記憶、證詞和權威等。知識的可靠性取決於知識的來源和驗證方式。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理證明、論證、認知、語言和知識等問題。它們強調證明的相對性、邏輯的普遍性、語言的結構和功能、語言的表達力以及知識的來源和可靠性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། རྟོགས་བྱ་ཡོད་པ་མིན་ན་དེར། །གང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡིན། །གང་ ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས།།རིག་དེ་དེ་ཡི་རིག་པར་འདོད། །རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ། །རང་དངོས་རིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོད་པ་དེས། །ཡོད་དང་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་ནི། །ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཡུལ་རྣམས་ལ་ནི་ཕན་ ཚུན་དུ།།འགལ་བའི་དོན་དེར་འགྱུར་མ་ཡིན། །རྒྱུ་ཡི་དྲི་མས་མ་སྦགས་ཕྱིར། །རིག་བྱེད་ཉིད་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། །འཇིག་རྟེན་རྗེས་འབྲང་མེད་པར་ནི། །རིག་བྱེད་ལས་རྟོགས་མེད་ཕྱིར་མིན། །མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་དམིགས་པས་ན། །སྒྲ་དོན་འཇིག་རྟེན་ན་སྲིད་ཕྱིར། །སྔོན་མཐོང་ རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིས།།རྟོགས་པ་དོན་གྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན། །འདོད་དང་མྱ་ངན་འཇིགས་དང་སྨྱོ། །ཉེས་པས་བསླད་པའི་སེམས་རྣམས་ཀྱི། །བློ་སྔོན་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ནི། །འདོད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མཐོང་བ་མེད། །དག་དང་ཚིག་དོན་འཇིག་རྟེན་ན། །ལ་ལར་ཉེ་བར་བསླད་པར་མཐོང་། །དེ་ རྗེས་འབྲང་བར་རིག་བྱེད་ལ།།ཉེར་བསླད་ཇི་ལྟར་སྲིད་མ་ཡིན། །དེ་ལ་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པ། །བསམ་པའི་ཉེས་པ་འགའ་མེད་ན། །དེར་ཡང་མ་རྟོགས་པ་ཡི་སྐྱོན། །འགའ་ཞིག་ཇི་ལྟར་འདོད་མ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་བསམ་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །དངོས་དང་འབྲེལ་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། ། ཚད་མིན་འདི་ནི་རིག་བྱེད་ལས། །ཚད་མའི་ཉམས་པ་མ་ཡིན་མིན། །ངག་དང་ཚིག་དོན་འཇིག་རྟེན་ན། །ཉེ་བར་བསླད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །རིག་བྱེད་ལའང་སྒྲ་དེ་ཉིད། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་བསླད་མི་སྲིད། །གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་རང་ཉིད་ལས་དོན་བདེན་པར་མི་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་མཆོད་སྦྱིན་ལ སོགས་པའི་དོན་ལ་རང་ཉིད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་དམིགས། འདིར་རང་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མི་སླུ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལུང་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་སོ། །ལུང་ཐམས་ ཅད་ལའང་སོ་སོར་ངེས་པའི་ལུང་གི་དོན་གྱི་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དམིགས་པ་ནི།སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱིས་རང་གིས་བརྟགས་ནས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，事物本身就是被認知的，那麼，探究「如何被認知」又有什麼意義呢？這並非如此，因為：如果不存在需要被認知的，那麼，它又如何能認知其自性呢？凡是通過其自性來認知，就被認為是它的認知。對於沒有自性的事物，不存在對自身事物的認知。凡是有所指的，如何能既存在又不存在呢？僅僅通過有所指，並不能理解事物是存在的。對於各個對像來說，不會出現相互矛盾的意義。如果說，由於沒有被原因的污垢所污染，所以是從吠陀本身來理解，那麼，並非如此，因為如果沒有跟隨世俗，就無法從吠陀中理解。由於祭祀等有所指，聲音的意義在世俗中存在。通過跟隨先前所見的，並不能實現理解的目的。由於慾望、悲傷、恐懼和瘋狂等過失所污染的心，其先前和隨後的想法，並沒有被看到能實現所欲求的。在世俗中，清凈的語言和意義，有時會被污染。對於吠陀，如何能跟隨那些被污染的呢？如果那裡沒有無知等思想的過失，那麼，在那裡，不理解的過失，又如何會被認為是合理的呢？由於世俗思想的過失，事物與關聯被破壞。這不是吠陀的量被破壞，而是不符合量。在世俗中，由於看到語言和意義被污染，那麼，對於吠陀，那些聲音又如何不會被污染呢？如果吠陀本身不能使意義真實，那麼，那時，由於它本身不適用於世俗的祭祀等意義，如何能看到適用於祭祀等行為呢？在這裡，自身無法認知，因此，爲了顯示依賴於不欺誑的意義，吠陀是量，如果這樣認為，那麼，這對於所有論典都是一樣的。對於所有論典來說，分別確定論典的意義，以及其中的差別，僅憑個人自己考察后是無法實現的。 這段文獻探討了知識的來源和可靠性問題，特別是吠陀（Vedas）作為知識來源的地位。它認為，吠陀的可靠性並非來源於其自身，而是依賴於世俗的經驗和認知。此外，它還討論了認知過程中的錯誤和偏見，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了知識（knowledge）和信念（belief）。知識指的是被證明為真的信念，而信念指的是我們認為為真的命題。並非所有的信念都是知識，只有那些被證明為真的信念才是知識。 對於知識的來源，現代認識論強調了經驗（experience）和理性（reason）的重要性。經驗指的是通過感官獲得的知識，而理性指的是通過邏輯推理獲得的知識。現代認識論認為，知識的來源可以是感官經驗、理性思考、記憶、證詞和權威等。 與古代文獻中「吠陀的可靠性並非來源於其自身」的觀點類似，現代認識論也強調了知識的辯護（justification）。知識的辯護指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。一個信念只有在被充分辯護的情況下，才能被認為是知識。 對於認知過程中的錯誤和偏見，現代心理學和認知科學進行了大量的研究。研究表明，我們的認知可能會受到多種因素的影響，例如情緒、偏見和先入之見等。因此，現代認識論強調，我們需要對我們的認知保持警惕，並採取措施來減少認知偏見和錯誤。 與古代文獻中「世俗的經驗和認知」的觀點類似，現代認識論也強調了經驗證據的重要性。經驗證據指的是通過感官獲得的證據。現代認識論認為，經驗證據是知識的重要來源，但並非唯一的來源。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識的來源、辯護和可靠性問題。它們強調知識和信念的區別、經驗和理性的重要性、知識的辯護、認知偏見和錯誤、經驗證據的重要性，以及知識的可靠性標準。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཡང་ན་སྒྲ་དང་རྟགས་མེད་པར་ཡང་ཅི་ཞིག་ལྟར་དྲན་པར་བྱེད་པ་རང་ཉིད་གང་གིས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཅི་ཡང་མི་ འགྱུར་རམ།ཅིག་།མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་དོན་བྱ་བའི། །བདག་ལ་ལུང་ཀུན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཀུན་གྱིས་བྱེད་མིན་ཏེ། །རིག་བྱེད་ལ་ཡང་མི་མཚུངས་སམ། །དམ་པས་རྩི་བ་མིན་ཞེ་ན། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དམ་པ་རིག་བྱེད་དོན་སྤྱོད་ལས། །དེ་ཡི་ཚད་མའང་དེ་ སྤྱོད་ལས།།གཞན་ཡང་། བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་། །ལུང་གཞན་དང་ནི་འབྲེལ་བར་འགྱུར། །དེ་དག་སྡིག་ལ་དགའ་མིན་པས། །མི་འགྱུར་བ་ནི་ཉིད་ཅེ་ན། །སྡིག་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་གཞག་འདི། །ཚད་མ་གང་ལས་འོང་བ་ཡིན། །བྲམ་ཟེ་མིན་པས་སྡིག་བདག་ཉིད། །སྡིག་ ཕྱིར་བྲམ་ཟེ་མིན་དག་ཉིད།།གཞན་ཡང་རིགས་དང་རུས་དང་ནི། །བྱ་བ་སོགས་ལས་བྲམ་ཟེ་སོགས། །རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པར་ནུས་མིན་ནི། །གང་ཕྱིར་བྲམ་ཟེ་ཁྱད་ཅན་འགྱུར། །བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་ཚད་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ ཉིད་དམ།རུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དམ། བྱ་བའམ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་གྲང་ན། རེ་ཞིག་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྟར་དེའི་རིགས་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་འགའ་ཞིག་ངེས་པར་གཟུང་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། རྣམ་པ་འཆོལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམངས་ རིགས་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་དམིགས་སོ།།ཁུ་ཡུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལྟར། ཀཽཎྜི་ནྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པར་འདོད་པ་བསལ་བ་དང་། མི་མཐུན་པའི་བསལ་བ་ནི་མ་དམིགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསལ་བ་འཆོལ་བས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཉེ་བར་བསྟན་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དོན་ལ་གཞན་གྱིས་ནི། །ཉེར་བསྟན་ཚད་མར་རིགས་མ་ཡིན། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་རྣམས། །གཞན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེ་ཉིད་ལ་ སོགས་པའི་རིགས་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ན།གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དོན་མེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྷན་ཅིག་པ་ལ་ ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉེར་བསྟན་ལ། །ལྟོས་མེད་དོན་གྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན། །ཉེར་བསྟན་དེ་ནི་བདེན་ཉིད་དུ། །སྒྲུབ་ནུས་དེ་ལྟ་མིན་ན་མིན། །གང་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་དང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་ནུས་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སོ་སོ་ནུས་པ་མེད་པ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་དེ་དང་ འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་འཛིན་པར་ནུས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

或者說，如果沒有聲音和標誌，那麼，如何回憶起事物，並且，通過什麼方式來認知，難道認知事物的意識不會改變嗎？一、因為祭祀等行為，所有論典都一樣，所以，它們不是所有人都認可的，難道吠陀也不一樣嗎？如果說，聖者不這樣認為，那麼，就會陷入相互依賴的過失。聖者的吠陀的意義來源於實踐，而它的量也來源於實踐。此外，婆羅門等也與其他論典有關聯。如果說，他們不喜歡罪惡，所以不會改變，那麼，罪惡和非罪惡的區分，又來源於哪個量呢？非婆羅門是罪惡的自性，因為罪惡，所以不是婆羅門。此外，從種姓、血統和行為等，是否能區分婆羅門等，從而使婆羅門具有特殊性呢？婆羅門等的自性，無論如何都不是量的對象。如果說，它是具有種姓的特徵，或者是血統的特徵，或者是具有行為或能力的特殊性，那麼，暫且不說，就像牛的種姓一樣，僅僅通過種姓的特殊性，就無法確定某些事物，因為看到它們是混雜的。對於那些被認為是賤民等的人來說，也是如此。就像庫尤等人的特徵一樣，對於考迪尼亞等人，也排除了種姓不同，而排除不同之處是無法確定的。因此，由於顯現是混雜的，所以是懷疑的對象。如果說，通過指示的現量是量，那麼，對於現量來說，其他人的指示，不能被認為是量。指示是爲了讓世俗之人接受。如果說，通過現量看到婆羅門等種姓，那麼，其他人的指示就沒有意義了，因為對於現量的事物，其他人的指示並不重要。如果說，爲了不讓他人通過指示產生懷疑，所以需要依賴於現量，那麼，如果現量不依賴於指示，就能實現目的，那麼，指示就能證明它是真實的，否則就不能。當現量和指示都無能為力時，即使兩個無能為力的東西結合在一起，也仍然是無能為力的，因此，不可能理解種姓。 這段文獻探討了知識的來源和可靠性問題，特別是關於種姓制度的認知。它認為，種姓制度的認知既不能依賴於吠陀，也不能依賴於現量，因為現量會受到指示的影響，而指示本身又不可靠。此外，它還討論了認知過程中的懷疑和不確定性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了知識（knowledge）、信念（belief）和意見（opinion）。知識指的是被證明為真的信念，信念指的是我們認為為真的命題，而意見指的是我們沒有充分證據支援的命題。並非所有的信念都是知識，只有那些被證明為真的信念才是知識。 對於知識的來源，現代認識論強調了經驗（experience）、理性（reason）和證詞（testimony）的重要性。經驗指的是通過感官獲得的知識，理性指的是通過邏輯推理獲得的知識，而證詞指的是通過他人獲得的知識。現代認識論認為，知識的來源可以是感官經驗、理性思考、記憶、證詞和權威等。 與古代文獻中「種姓制度的認知既不能依賴於吠陀，也不能依賴於現量」的觀點類似，現代認識論也強調了知識的批判性。我們不應該盲目地接受任何知識，而應該對知識進行批判性的評估，並尋找充分的理由和證據來支援我們的信念。 對於認知過程中的懷疑和不確定性，現代認識論認為，懷疑是知識的必要條件。只有通過懷疑，我們才能發現我們信念中的錯誤和偏見，並尋求更可靠的知識。現代認識論還發展了多種理論來處理不確定性，例如概率論和模糊邏輯。 與古代文獻中「現量會受到指示的影響」的觀點類似，現代認識論也強調了觀察的理論負載性。我們的觀察並非完全客觀，而是會受到我們的理論、信念和期望的影響。因此，我們需要對我們的觀察保持警惕，並採取措施來減少觀察偏見。 對於「指示本身又不可靠」的觀點，現代認識論強調了證詞的可靠性。證詞的可靠性取決於證人的可信度、證詞的來源和證詞的證據。我們不應該盲目地相信任何證詞，而應該對證詞進行批判性的評估。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識的來源、可靠性、批判性、懷疑、不確定性以及觀察的理論負載性等問題。它們強調知識、信念和意見的區別、經驗、理性和證詞的重要性、知識的批判性、懷疑的必要性、不確定性的處理以及觀察的理論負載性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཚོགས་པས་ནུས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས། །ཚོགས་པ་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །མྱུ་གུ་སོགས་བཞིན་འདིར་ཡང་ནི། །འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་མེད། །བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནི་ འབྲས་ཀྱི་མྱུ་གུ་འམ།གཞན་དུ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་མ་ཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གསེར་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ བསྟན་པ་མི་བདེན་པར་དོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་བཟློག་གོ།།དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མི་བདེན་པར་དོགས་པ། མངོན་སུམ་གྱིས་བདེན་པའི་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསེར་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་གསེར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཉམས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།དེར་ནི་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་བྲམ་ཟེའོ་ཞེས་རྐང་པ་བརྐྱང་བཙམ་སྐྱབས་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་ཐ་སྙད་འདོད་པ་བསླུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ རོ།།གསེར་ནི་ངག་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པར་འགྱུར་གྱི་བྲམ་ཟེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེར་དོགས་ན་རིགས་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གཞན་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཤེས་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་ པ་ཙམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ཡིན་ན་བྱ་བ་བྱའོ། །བྱ་བ་ལས་ནི་བྲམ་ཟེ་མིན། །རིགས་ངེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡི། །ལེགས་པར་བྱེད་པའང་མེད་པ་ཉིད། །རིགས་དང་བྲལ་བའི་འདོན་པ་དང་། །འདོན་དུ་འཇུག་པའི་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྲམ་ཟེ་ཉིད་ལ་ སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་བྲམ་ཟེར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡན་གར་བས། །རིགས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། །ཚིག་ལས་དེ་མི་རྟོགས་པ་ལའང་། །འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་དང་པོ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་ནི་བྲམ་ཟེ་ ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་གཞན་གྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་ན་ནི་བརྗོད་པས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ། བརྗོད་པ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཤེས་པར་ཞུགས་ པའི་སྐྱེས་བུའི་ཚིག་ནི་ངེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，是通過集合的力量，那麼，並非如此，因為，從所有結果的顯現中，才能理解是集合。就像幼苗等一樣，這裡沒有看到任何結果。瓶子和布匹不是結果的幼苗，也不是其他的集合，因為沒有看到它們是像水一樣的，跟隨或相反的事物。在這裡，也沒有看到像那樣確定種姓的特徵的結果。當懷疑黃金等的指示不真實時，通過現量看到它，就可以消除懷疑。同樣，當懷疑種姓的指示不真實時，通過現量來把握真實的種姓自性，是無法消除懷疑的。對於黃金等，由於存在自性的差異，所以，看到「像這樣的是黃金」的說法就完整了，沒有任何缺失。在那裡，「像這樣的是婆羅門」的說法，僅僅伸出腳是不夠的，因為，如果想要世俗和來世的說法，就會被欺騙。黃金通過語言的統一性而變得真實，而婆羅門則不是。此外，如果懷疑它，就沒有其他方法來確定種姓的指示，只能通過其他方法來認知。如果說，是通過祭祀等的行為來了解，而不是僅僅通過指示，那麼，也並非如此，因為：如果是婆羅門，就應該做祭祀。從行為上，不能確定是婆羅門。對於沒有種姓確定的人來說，也沒有好的行為。沒有種姓的祭祀，以及引導祭祀的行為等，都不能用來證明婆羅門等，因為那樣，所有人都將成為婆羅門。此外，如果通過現量無法隨意理解種姓，那麼，從語言中也無法理解，這並沒有矛盾。暫且不說，最初接受的現量，無法證明婆羅門等的區分，因此，需要依賴於其他人的指示。如果通過現量無法理解，那麼，通過語言也無法理解，因為語言也只是爲了顯示對象。對於不瞭解就接受的人來說，語言是無法產生確定的。 這段文獻探討了知識的來源和可靠性問題，特別是關於種姓制度的認知。它認為，種姓制度的認知既不能依賴於現量，也不能依賴於語言，因為現量和語言都無法提供可靠的證據。此外，它還討論了集合的概念，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了觀察（observation）和推論（inference）。觀察指的是通過感官獲得的知識，而推論指的是通過邏輯推理獲得的知識。觀察是知識的重要來源，但並非唯一的來源。 對於集合的概念，現代邏輯學強調了集合的定義和性質。集合指的是由一些元素組成的整體。集合的定義可以是外延的，即通過列出集合的所有元素來定義；也可以是內涵的，即通過描述集合的特徵來定義。 與古代文獻中「種姓制度的認知既不能依賴於現量，也不能依賴於語言」的觀點類似，現代認識論也強調了知識的批判性。我們不應該盲目地接受任何知識，而應該對知識進行批判性的評估，並尋找充分的理由和證據來支援我們的信念。 與古代文獻中「現量和語言都無法提供可靠的證據」的觀點類似，現代認識論也強調了證據的重要性。證據指的是支援某個命題的理由和事實。證據可以是觀察的、實驗的、邏輯的或統計的。我們需要對證據進行批判性的評估，並判斷證據是否充分和相關。 對於「如何區分真假知識」的問題，現代認識論提出了多種理論。其中，融貫主義（coherentism）認為，知識的可靠性來源於信念之間的相互支援和融貫性。一個信念只有在與其他信念相互支援的情況下，才能被認為是知識。此外，現代認識論還關注證據的充分性和相關性，以及認知偏見和錯誤。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理觀察、推論、集合、知識的批判性、懷疑、不確定性以及證據等問題。它們強調觀察和推論的區別、集合的定義和性質、知識的批判性、懷疑的必要性、不確定性的處理以及證據的重要性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་ཞེས་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ན་རུས་དང་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་གྱི་རིགས་དམིགས་པར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རིགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་ བཏབ་ཟིན་ཏེ།བྲམ་ཟེ་ཉིད་ཡིན་ན་བྱ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་ཉིད་ནི་བྲམ་ཟེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ། རུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིགས་ཡིན་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཚངས་པ་ལས། །སྐྱེས་པ་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །ཚངས་པ་ལས་སྐྱེས་བྲམ་ཟེ་ན། །ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཚངས་པའི་ལུས་ ལས་མ་སྐྱེས་པ།།འགའ་ཡང་གཞན་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །བར་དུ་རིགས་ཐ་དད་ཅེ་ན། །རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །བར་དུ་བྱ་བ་ཐ་དད་ཕྱིར། །རུས་ཀྱི་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད། །འོན་ཏེ་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་རུས། །ཐ་དད་ཐོག་མེད་ཡིན་འདོད་ན། །ཚད་མ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ ནི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར།།དེ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་ཕྱིར། །བྱ་བ་བྱ་མིན་ཉིད་དུ་ཐལ། །དེ་ཡི་བྱ་བ་མི་ཤེས་ཕྱིར། །བྱ་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །རུས་ནི་རྣམ་པར་མ་ཆད་ཀྱང་། །ཤེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རུས་ཀྱི་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ནི། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་ ངེས་མ་ཡིན།།དེ་ལྟ་མིན་ན་སུ་ཏ་དང་། །གཏིང་རིང་གཏུམ་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་དག་དེ་ཤེས་པས། །ཤེས་ན་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་ཐོག་མེད་རུས་བརྒྱུད་དེ། །བུད་མེད་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེས། །ཇི་ལྟར་ཤེས་འགྱུར་བུད་མེད་ནི། །རྟག་ཏུ་འདོད་པས་གཟིར་བ་ཡིན། ། དང་པོ་བྲམ་ཟེ་གནས་འགྱུར་ན། །དེ་ཡི་རུས་ནི་སྲིད་པ་ཉིད། །དེ་མི་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་རུས། །འདི་ནི་དམུས་ལོང་བརྒྱུད་པ་ཉིད། །རྒྱལ་རིགས་རྗེ་རིགས་དམངས་རིགས་རྣམས། །འོན་ཏེ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། །ལྡན་པ་བྲམ་ཟེ་ཡིན་འདོད་ན། །ད་ལྟར་ནུས་པ་ཕུལ་བྱུང་བ། །འགའ་ལའང དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན།།གལ་ཏེ་སྔོན་དུས་སུ་ཐོས་ན། །ཀུན་ལ་ཡིན་ཕྱིར་ཚིག་དོན་མེད། །ལུང་ཀུན་ལས་ནི་རབ་གྲགས་པ། །ནུས་པ་ཕུལ་བྱུང་ཆེན་པོ་ཅན། །རྣལ་འབྱོར་གྲུབ་པ་ཅན་རྣམས་སྔོན། །གདོན་མི་ཟ་བར་རབ་ཏུ་གྲགས། །དེ་ཕྱིར་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། །ལྡན་པ་བྲམ་ ཟེར་རིགས་མ་ཡིན།།གསལ་བ་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པར། །སྒྲུབ་བྱེད་རིག་བྱེད་ཚིག་འགའ་ཡང་། །ཡོད་མིན་སྤྱི་ཡི་ཚིག་དེ་ནི། །མ་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད། །རིག་བྱེད་དུ་ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པ་བྲམ་ཟེ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རིག་བྱེད་ ནི་གཏན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

當詢問某人「你如何理解它」時，所展示的是血統和行為等完全被瞭解的對象，而不是被認為是種姓的特定事物。如果說，它本身就是種姓，那麼，對此已經回答過了：如果是婆羅門，就應該有行為，而它本身不是婆羅門。或者說：如果血統的特徵是種姓，那麼，從梵天所生的人，就被稱為婆羅門。如果從梵天所生的人是婆羅門，那麼，就會出現極大的過失，因為沒有誰不是從梵天之身所生的。如果說，中間存在不同的種姓，那麼，如何能沒有理由呢？由於中間存在不同的行為，所以血統沒有任何意義。或者說，如果認為婆羅門等的血統，是不同的且無始的，那麼，由於沒有量的介入，如何能知道它呢？由於它沒有被完全瞭解，所以就會陷入應該做和不應該做的過失。由於不瞭解它的行為，就會陷入沒有行為的過失。即使血統沒有中斷，也無法被瞭解。血統的任何事物，都無法被確定為沒有中斷。如果不是這樣，那麼，蘇陀和深奧的暴君又如何會存在呢？如果說，他們通過了解它而瞭解，那麼，就沒有確定性。如何知道「這是無始的血統，婦女沒有錯誤」呢？因為婦女總是被慾望所折磨。如果最初的婆羅門改變了地位，那麼，他的血統就會存在。如果他不能改變，那麼，如何能有血統呢？這就像盲人的傳承一樣。如果認為，剎帝利、吠舍和首陀羅等，具有能力的特殊性，那麼，現在沒有看到任何卓越的能力。如果說，在過去聽到了，那麼，由於對所有人都是如此，所以語言就沒有意義。從所有論典中，最著名的是，具有卓越能力和成就的瑜伽行者，在過去是必然存在的。因此，具有能力特殊性的人，不是婆羅門的種姓。沒有任何吠陀的語言，可以用來證明婆羅門等是清晰的，那些普遍的語言，與沒有說是一樣的。在吠陀中，沒有顯示天授等是婆羅門，因為在所有時間都沒有，而吠陀是永恒存在的。 這段文獻探討了知識的來源和可靠性問題，特別是關於種姓制度的認知。它認為，種姓制度的認知既不能依賴於血統，也不能依賴於行為，更不能依賴於吠陀，因為這些都無法提供可靠的證據。此外，它還討論了知識的確定性和不確定性，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了定義（definition）和描述（description）。定義指的是通過列出事物的本質屬性來確定事物的含義，而描述指的是通過列出事物的特徵來描述事物。定義是精確的，而描述是模糊的。 對於血統的概念，現代邏輯學強調了血統的社會建構性。血統並非是生物學上的事實，而是社會文化建構的概念。血統的意義和重要性隨著社會文化的變化而變化。 與古代文獻中「種姓制度的認知既不能依賴於血統，也不能依賴於行為」的觀點類似，現代認識論也強調了知識的社會性。我們的知識並非是個人獨立的，而是通過社會互動和文化傳承獲得的。 對於認知過程中的確定性和不確定性，現代認識論認為，確定性是理想的，但並非總是可達到的。在許多情況下，我們只能獲得概率性的知識，而不能獲得絕對的確定性。現代認識論還發展了多種理論來處理不確定性，例如概率論和模糊邏輯。 與古代文獻中「吠陀無法提供可靠的證據」的觀點類似，現代認識論也強調了知識的批判性。我們不應該盲目地接受任何知識，而應該對知識進行批判性的評估，並尋找充分的理由和證據來支援我們的信念。 對於「如何區分真假知識」的問題，現代認識論提出了多種理論。其中，實用主義（pragmatism）認為，知識的可靠性來源於知識的實用價值。一個信念只有在能夠幫助我們解決問題和實現目標的情況下，才能被認為是知識。此外，現代認識論還關注證據的充分性和相關性，以及認知偏見和錯誤。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理定義和描述、血統的社會建構性、知識的社會性、確定性和不確定性、知識的批判性以及知識的實用價值等問題。它們強調定義和描述的區別、血統的社會建構性、知識的社會性、確定性的侷限性、知識的批判性以及知識的實用性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དོན་མེད་པའི་དུས་ནི་རིག་བྱེད་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཅི་ལྟར་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གང་གི་ཚེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་མེད་པ་ཡི་རིག་བྱེད་ཕྱིས། །ཇི་ལྟར་དོན་དང་འབྲེལ་བར་འགྱུར། །བྱ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ཅི་ལྟར་དེ་ལ་བྱེད་པར་ འགྱུར།།དོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་རིག་བྱེད་ལ་ཁྱད་པར་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེས་ན་བྲམ་ཟེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་དང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དང་། གཉི་ག་དང་རིག་བྱེད་ལས་ཀྱང་རྟོགས་ པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་མི་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེས་བྱ་བ་ཅི་ཡོད། དེས་ན་བྲམ་ཟེ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལས་བྲམ་ཟེ་ལ་ཡང་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རིག་བྱེད་ལས་ཐ་སྙད་མི་སླུ་བ་ཡིན། འགའ་ཞིག་གི་ཐ་ སྙད་ནི་རིག་བྱེད་ལས་བཟློག་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར།རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མ་བརྟགས་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱིས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་འཇུག་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ དོ།།འོན་ཏེ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་པོའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ངེས་སྦྱོར་བྱེད་པོ་གྲུབ་དངོས་ཕྱིར། །ངེས་པར་སྦྱོར་བའང་གྲུབ་པ་ཉིད། །ངེས་སྦྱོར་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་ཏེ། །གྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། །གྲུབ་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་པ། །ཅི་ལྟར་ ཡང་བསྒྲུབ་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་གྲུབ་པ་འཕྲོ་འཆད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་ཡིན་ཡང་། ངེས་པར་སྦྱར་བ་དང་། ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

如果說，無意義的吠陀指示，如何能與意義相關聯？當它出現時，它就是如此，那麼，無意義的吠陀，以後如何能與意義相關聯？沒有行為的自性，如何能使它具有行為？對於吠陀來說，有意義和無意義之間，沒有發現任何差異。如果在所有時間它都是其自性，那麼，如何能理解這種區分？因此，婆羅門等，既不是通過現量，也不是通過指示，也不是通過兩者，甚至也不是通過吠陀來理解的。如果不理解它，如何能與它相關聯？因此，它有什麼用呢？因此，婆羅門只是一個名稱而已。因此，吠陀不能成為婆羅門行為的依據，所以，吠陀如何能成為不欺誑的名稱呢？因為有些名稱，甚至與吠陀相反。吠陀和非吠陀之間，沒有任何區別。因此，不經過徹底考察的吠陀，僅僅通過指示，是不應該接受的，因為它不能引導我們接受，所以它不是量。如果說，指示是指示者的屬性，那麼，這是不合理的，因為：指示者是已成立的事物，那麼，指示也是已成立的。指示不是需要被證明的，因為已成立的事物如何能成為需要被證明的呢？已成立的事物不依賴於其他事物，所以，無論如何都不應該被證明。如果這樣認為，那麼，由於已成立的事物沒有中斷，所以量就會變得沒有意義。如果說，指示是指示者的屬性，但它依賴於被指示的事物和對象，那麼，指示就會變成那樣。 這段文獻探討了知識的來源和可靠性問題，特別是關於吠陀的權威性。它認為，吠陀既不能提供有意義的指示，也不能作為可靠的知識來源，因為吠陀本身既沒有意義，也不能證明自身的有效性。此外，它還討論了指示的概念，以及如何區分真假知識。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了意義（meaning）和真理（truth）。意義指的是語言符號所表達的概念或思想，而真理指的是命題與事實相符的程度。一個命題可以有意義，但未必是真理。 對於吠陀的權威性，現代認識論強調了知識的批判性。我們不應該盲目地接受任何知識，而應該對知識進行批判性的評估，並尋找充分的理由和證據來支援我們的信念。吠陀作為一種宗教文字，其權威性需要通過理性分析和經驗驗證來評估。 與古代文獻中「吠陀既不能提供有意義的指示，也不能作為可靠的知識來源」的觀點類似，現代認識論也強調了知識的辯護（justification）。知識的辯護指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。一個信念只有在被充分辯護的情況下，才能被認為是知識。 對於指示的概念，現代邏輯學強調了指示的語境依賴性。指示的意義和有效性取決於指示的語境，包括說話者、聽者、時間和地點等。 與古代文獻中「指示是指示者的屬性」的觀點類似，現代邏輯學也關注指示的施事者、對像和工具。指示的施事者是發出指示的人，指示的對象是接受指示的人，而指示的工具是語言或符號。 對於「如何區分真假知識」的問題，現代認識論提出了多種理論。其中，符合論（correspondence theory）認為，一個命題只有在與事實相符的情況下，才是真理。此外，現代認識論還關注證據的充分性和相關性，以及認知偏見和錯誤。 總而言之，現代邏輯學和認識論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理意義和真理、知識的批判性、知識的辯護、指示的語境依賴性、指示的施事者、對像和工具以及真理的標準等問題。它們強調意義和真理的區別、知識的批判性、知識的辯護、指示的語境依賴性、指示的施事者、對像和工具以及真理的符合論。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ངེས་པར་ སྦྱར་བྱ་དང་བྲལ་བའི།།ངེས་སྦྱོར་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད། །དེ་བཞིན་ངེས་སྦྱོར་ཡུལ་མེད་པར། །ངེས་སྦྱོར་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར། བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་འདི་ལ། །ངེས་པར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་རྟོགས་ཏེ། །གང་ཕྱིར་ངེས་སྦྱོར་བསྐུལ་བྱེད་ཀྱི། །རང་བཞིན་འགར་ཡང་ཡུལ་མེད་ མིན།།ངེས་པར་སྦྱོར་བའང་སྦྱར་བྱ་ཡི། །བདག་ཏུ་དེ་ནི་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་མེད་པར་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བསྒྲུབས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཁམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དང་། གོམས་ པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན།དེ་ཡང་རྟོགས་པའི་དུས་ན་མེད་པས་དེ་ཅི་ལྟར་ན་ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་དག་གི་དོན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར། ཁམས་ཀྱི་དོན་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་གཞན་ནི་དམིགས་པ་ཡང་མེད་དོ། ། རིམ་གྱིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ནི་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོར སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མཉན་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ནས་འཇུག་གོ། །བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ ན།རྟོགས་པའི་དུས་ན་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲས་ནི་སྔར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་ནུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གིས་སྔར་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་གཞན་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་བདག་གམ་གཞན་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོར་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ ནས་རྟོགས་པ་འདི་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ལས་མི་འདའོ་མངོན་སུམ་ལས་ནི་སྔར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།སྔོན་དང་ཕྱི་མ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཐམས་ཅད་དུ་སྔོན་རྟོགས་ པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་པོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་འདི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དབང་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དུའོ།

沒有與需要連線的事物分離的連線，任何連線都無法被認知。同樣，沒有連線的對象，連線本身也不存在。例如，理解為「我與這個對像連線」，因為，連線的推動力，在任何自性中都沒有對象。連線本身也不會變成需要連線的「我」。如果說，這樣的連線本身也是需要被證明的，因為，在沒有實現自身行為的情況下，不會變成「連線已被證明」，那麼，如果說，體性的意義、連線和習慣等之間的相互關係是連線，那麼，當理解的時候，由於它不存在，如何能不變成沒有看到連線的真正意義呢？體性的意義等相互依賴，也沒有看到其他不同的連線。依次地，原因和結果的事物以各種方式存在，它們的聯繫也不會成為顯現的對象。自身的顯現是有對象的，而他者的顯現不是自身的顯現。他者不會顯現為他者的自性。如果這樣，那麼，聽聞就變成了沒有對象，只是排除他者的對象。例如，當認為「做火供」時，就會認為，做火供的人是理解的對象，然後才開始行動。如果說，行動者本身就是行動的最終目的，那麼，在理解的時候，它就不存在。聲音也不能使先前不理解的事物被理解，因為，凡是先前理解與火供等行為相關聯的人，他就會理解自己或他人是這樣的事物，而不是其他的。這種跟隨先前理解的認知，不會超出排除他者的自性。從現量來看，先前也不是被認知為行動者，因為現量不會進入先前和之後。依靠世俗的現量，就說理解了。在所有情況下，都是跟隨先前理解，而將自己認知為行動者。如果說，這並非是爲了推動行動者本身，而是爲了掌控它。 這段文獻探討了連線（relation）的概念，以及認知和行動之間的關係。它認為，連線必須有連線者和被連線者，否則就無法被認知。此外，它還討論了認知和行動的相互依賴，以及如何通過語言來引導行動。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了關係（relation）和屬性（property）。關係指的是兩個或多個事物之間的聯繫，而屬性指的是一個事物本身的特徵。關係是二元或多元的，而屬性是一元的。 對於連線的概念，現代邏輯學強調了連線的邏輯結構。連線可以用邏輯連線詞來表示，例如「與」、「或」、「如果……那麼」等。連線的邏輯結構決定了連線的意義和有效性。 與古代文獻中「連線必須有連線者和被連線者」的觀點類似，現代邏輯學也強調了關係的必要條件。一個關係必須有至少兩個項，否則就無法成立。例如，「愛」這個關係必須有愛者和被愛者。 對於認知和行動的相互依賴，現代認知科學和行為科學進行了大量的研究。研究表明，認知和行動是相互影響的，認知可以引導行動，而行動也可以改變認知。 與古代文獻中「通過語言來引導行動」的觀點類似，現代語言哲學也關注語言的實踐功能。語言不僅可以表達思想，還可以引導行動、影響他人、表達情感等。 對於「如何通過語言來引導行動」的問題，現代語言哲學提出了多種理論。其中，言語行為理論（speech act theory）認為，語言不僅可以表達命題，還可以執行行動。例如，當我們說「我保證」時，我們不僅表達了一個命題，還執行了一個保證的行動。 總而言之，現代邏輯學、認知科學、行為科學和語言哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理關係和屬性、連線的邏輯結構、關係的必要條件、認知和行動的相互依賴、語言的實踐功能以及言語行為等問題。它們強調關係和屬性的區別、連線的邏輯結構、關係的必要條件、認知和行動的相互影響、語言的實踐功能以及言語行為的執行。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།མི་བྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ འགའ་ཞིག་ལ་རུང་བ་ཉིད།།ཡུལ་མེད་པར་ནི་དེ་མ་ཡིན། །ཡུལ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་ན། །རུང་བ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་རང་གི་བྱ་བ་མ་ཤེས་པར་ནི་ཡུལ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།།དཔྱོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་འགྱུར་བའི། །ངེས་སྦྱོར་སློབ་དཔོན་མན་ངག་ལས། །རྣམ་དཔྱོད་ལ་ནི་དཔྱོད་རྣམས་ཀྱིས། །ངག་གི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ དག་བྱ་བ་དག་པ་ཡི།།རང་བཞིན་ངེས་སྦྱོར་བརྗོད་དམ་ཅི། །ཡན་གར་བསྐུལ་བའམ་བྱ་བ་དང་། །འབྲེལ་པའམ་འོན་ཏེ་བཟློག་པ་ཡིན། །གཙོ་ཕྱིར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཅི། །ངེས་སྦྱོར་ཡིན་པར་འདོད་པའམ། །དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་སྐུལ་བྱེད་ལ། །ཡིན་པར་གཞན་དག་བརྗོད་དམ་ཅི། །བྱ་བ་ དང་ནི་བསྐུལ་བའོ།།འབྲེལ་པ་ངེས་ཕྱིར་ཉིད་དམ་ཅི། །འོན་ཏེ་ངེས་སྦྱོར་ཚོགས་པའམ། །དེ་གཉིས་ལས་གཞན་གང་ཡིན་པའམ། །དེ་བཞིན་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་གནས་པའམ། །ཅི་དེ་དཔྱད་བྱའི་རང་བཞིན་ནམ། །ཡང་ན་ངེས་སྦྱོར་སྐྱེས་བུ་ཞེས། །ཕྱོགས་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན། ། བྱ་བ་དག་པ་ངེས་སྦྱོར་དུ། །སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ནི། །གང་ཕྱིར་ངེས་སྦྱོར་རྐྱེན་དོན་དང་། །དག་པར་རྟོགས་དང་བྱ་བ་ཡི། །རང་བཞིན་ཡིན་པ་ངེས་ན་འདིར། །དེ་ནི་བྱ་བ་དག་པར་འདོད། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གཞན་དག་ནི། །ཅུང་ཟད་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་ཏེ། །རྐྱེན་གྱི་དོན་དུ་རིགས་མིན་ཏེ། ། ཁམས་དོན་མཐོ་རིས་འདོད་པ་བཞིན། །འདིར་ནི་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་དུ། །འདོད་པའི་སྐུལ་བྱེད་གང་ཡིན་ཏེ། །རྐྱེན་གྱིས་བརྗོད་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། །བྱ་བ་དག་པ་ངེས་སྦྱོར་ཉིད། །བསྐུལ་བ་དག་པ་ངེས་སྦྱོར་དུ། །བསྐུལ་བ་དག་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །འདིར་ནི་ངེས་སྦྱོར་ཡིན་པར་རྟོགས། །གང ཕྱིར་འགའ་ཡང་མ་བསྐུལ་བར།།རང་བཞིན་ངེས་སྦྱོར་རྟོགས་མ་ཡིན། །བསྐུལ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་བྱ་བ་ངེས་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ནི། འདིར་ནི་ང་ཡི་བྱ་བ་ཞེས། །གང་ཚེ་དེ་ལྟར་སྔར་ཤེས་ན། །རང་གྲུབ་བྱ་ཕྱིར་སྐུལ་བྱེད་དོ།

如果說，不做事的人不會成為行動者，但可以被認為是具有做事的資格，那麼，也並非如此，因為：資格只存在於某些對像上，沒有對象，資格就不存在。如果對像超越了感官，那麼，如何理解資格呢？在不瞭解資格的對象和自身行為的情況下，就無法理解該對象的特殊性是資格的自性。因此，就像行動者一樣，這裡也會出現同樣的過失。那些超越了考察對象的連線，通過老師的口訣，那些進行辨別的人，如何將它視為語言的意義呢？如果進行辨別，那麼，任何連線都不存在，因為它無法被考察。其他人會說，行為的清凈自性是連線嗎？是隨意推動，還是與行為相關聯，還是相反？行為的自性是主要的，所以被認為是連線嗎？或者說，由於它是主要的，所以其他人會說它是推動者嗎？行為和推動，是爲了確定它們之間的關聯嗎？或者說，連線是集合嗎？還是除了這兩者之外的其他？還是像車輪一樣？它是被考察的自性嗎？或者說，連線是一個人？這些觀點都是由其他人提出的。那些說行為的清凈是連線的人認為，如果確定了連線是原因的意義，是清凈的理解，是行為的自性，那麼，這就是清凈的行為。對於它的其他特殊性，如果稍微理解，那麼，它就不應該被認為是原因的意義，就像想要體性、意義和高處一樣。在這裡，推動慾望的，是它的特殊性，因為它不是原因所能表達的，所以，清凈的行為就是連線。推動的清凈是連線，在所有情況下，推動的清凈，在這裡都被理解為連線。因為，如果沒有被推動，就無法理解自性的連線。如果說，與推動相關聯的行為是連線，那麼，當先前知道「這是我的行為」時，由於行為是自成的，所以就會推動它。 這段文獻探討了行動（action）、資格（fitness）和連線（relation）的概念，以及認知和行動之間的關係。它認為，資格必須有對象，連線必須有連線者和被連線者，否則就無法被認知。此外，它還討論了行動的自成性，以及如何通過認知來引導行動。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了可能性（possibility）和必然性（necessity）。可能性指的是事物可能發生的狀態，而必然性指的是事物必須發生的狀態。資格可以被理解為一種可能性，而連線可以被理解為一種必然性。 對於資格的概念，現代邏輯學強調了資格的語境依賴性。資格的意義和有效性取決於資格的語境，包括對像、條件和目的等。 與古代文獻中「資格必須有對象」的觀點類似，現代邏輯學也強調了關係的必要條件。一個關係必須有至少兩個項，否則就無法成立。例如，「大於」這個關係必須有兩個數。 與古代文獻中「通過認知來引導行動」的觀點類似，現代決策理論也關注認知在決策中的作用。決策理論認為，決策是基於對不同選項的認知和評估而做出的。 對於「行動的自成性」的問題，現代行動理論提出了多種理論。其中，自由意志主義（libertarianism）認為，行動是自由的，不受任何外部因素的決定。而決定論（determinism）認為，行動是由先前的原因決定的。 總而言之，現代邏輯學、認知科學、行為科學和決策理論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理可能性和必然性、資格的語境依賴性、關係的必要條件、認知和行動的相互依賴、認知在決策中的作用以及行動的自由意志與決定論等問題。它們強調可能性和必然性的區別、資格的語境依賴性、關係的必要條件、認知和行動的相互影響、認知在決策中的作用以及行動的自由意志與決定論之爭。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེར་འགྱུར་གཞན་དུ་དེར་མི་འགྱུར། །བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ བསྐུལ་བར་སྨྲ་བ་དག་བརྗོད་པ་ནི།འདིར་ནི་འགར་ཡང་བྱ་མེད་པར། །སྐྱེས་བུ་བསྐུལ་བར་བྱ་བ་མིན། །དེས་ནི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི། །བསྐུལ་བ་ངེས་སྦྱོར་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཉེ་བར་བཏགས་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་འཇུག་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། བྱ་བ་བསྐུལ་བའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། །དེ་ ནི་རང་ཉིད་སྐུལ་བྱེད་མིན།།གཞལ་བྱ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡི། །བྱེད་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན། །གཞན་དག་ན་རེ་ནི་གཉི་གའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་ཏེ། བསྐུལ་བ་མེད་པར་འབྲས་བུ་འམ། །འབྲས་མེད་བསྐུལ་བ་འགའ་ཡང་ནི། །སྐུལ་བར་བྱེད་པ་མིན་དེས་ ན།།འབྲལ་བ་ངེས་སྦྱོར་ཡིན་པར་འདོད། །ཚོགས་པར་སྨྲ་བའི་བསམ་པ་ནི། །གཉིས་པོ་འདི་ཉིད་ཕན་ཚུན་དུ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་རྟོགས་ཏེ། །གང་ཕྱིར་ངེས་སྦྱོར་བྱ་བ་དང་། །བསྐུལ་བ་དག་གི་ཚོགས་པར་འདོད། །གཞན་དག་ནི་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ལས་ ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ངག་གི་དོན་ཡིན་པར་འཛེར་ཏེ།གང་ཕྱིར་གྲུབ་ཅིག་ཚངས་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་མན་ངག་ལ་ལྟོས་སོ།

如果說，它在彼處會變成那樣，而在其他地方不會，那些說推動與行為相關聯的人會說：在這裡，沒有任何行為，人是不會被推動的。因此，他們說，與行為相關聯的推動是連線。那些說行為本身是推動者的人，他們通過假設來引導行動，行為是推動的對象，但它本身不是推動者。量是衡量對象的工具，是通過假設來使用的。其他人則認為，兩者的關聯本身就是連線，因為，沒有推動，就沒有結果；沒有結果，就沒有推動。因此，他們認為分離是連線。那些說集合的人認為，這兩者相互依賴，如果沒有彼此，就不會產生。因此，他們認為連線是行為和推動的集合。其他人則認為，連線是兩者的自性，是語言的意義，因為，如果某個梵天是已成立的，那麼，他總是依賴於口訣。 這段文獻探討了行動（action）、推動（motivation）、連線（relation）和口訣（instruction）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於連線的觀點，包括與行為相關聯的推動、行為本身是推動者、兩者的關聯、分離、集合以及兩者的自性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了因果關係（causal relation）和邏輯關係（logical relation）。因果關係指的是事物之間存在的因果聯繫，而邏輯關係指的是命題之間存在的邏輯聯繫。推動可以被理解為一種因果關係，而連線可以被理解為一種邏輯關係。 對於推動的概念，現代心理學和行為科學進行了大量的研究。研究表明，推動是複雜的，受到多種因素的影響，包括生理、心理和社會因素。 與古代文獻中「與行為相關聯的推動」的觀點類似，現代行為科學也關注行為的動機。動機可以被理解為推動行為的內在或外在力量。 與古代文獻中「兩者的關聯本身就是連線」的觀點類似，現代邏輯學也關注關係的必要條件。一個關係必須有至少兩個項，否則就無法成立。例如，「相似」這個關係必須有兩個事物。 對於「分離是連線」的觀點，現代邏輯學認為，分離可以被理解為一種否定關係。否定關係指的是兩個事物之間不存在某種聯繫。 對於「連線是行為和推動的集合」的觀點，現代集合論認為，集合是由一些元素組成的整體。集合的定義可以是外延的，即通過列出集合的所有元素來定義；也可以是內涵的，即通過描述集合的特徵來定義。 對於「連線是兩者的自性」的觀點，現代邏輯學認為，自性可以被理解為事物的本質屬性。本質屬性指的是事物所必須具有的屬性，否則就不是該事物。 對於口訣的概念，現代語言哲學關注語言的實踐功能。語言不僅可以表達思想，還可以引導行動、影響他人、表達情感等。 總而言之，現代邏輯學、心理學、行為科學、集合論和語言哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理因果關係和邏輯關係、推動的複雜性、動機、連線的邏輯結構、關係的必要條件、否定關係、集合的定義、本質屬性以及語言的實踐功能等問題。它們強調因果關係和邏輯關係的區分、推動的複雜性、動機的重要性、連線的邏輯結構、關係的必要條件、否定關係的概念、集合的定義、本質屬性的含義以及語言的實踐功能。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གང་ཕྱིར་དེ་ནི་བྱ་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་སྐུལ་བྱེད་ག་ལ་ཡིན། །འཁྲུལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ངེས་སྦྱོར་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། །གང་འགའ་གང་དུ་འདོད་ལྡན་པ། །དེ་ནི་ ངེས་སྦྱོར་ཡིན་ན་དེར།།བདག་ཉིད་ཡུལ་ལ་གནས་པར་ནི། །བསམས་ནས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པར་འདོད་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། འདི་ནི་ང་ཡི་དཔྱད་བྱ་ཞེས། །དེ་ལྟར་དཔྱད་བྱའི་རང་བཞིན་རྟོགས། །ང་ཡི་ཞེས་ནི་རྣམ་ཤེས་ པ།།ཟ་པོ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས། །བདག་པོ་ཉིད་དུ་མངོན་རློམ་པ། །སྤྱོད་པ་གང་དུ་ཡིན་པ་དེ། །དེ་ཉིད་སྤྱད་བྱར་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དེ་ཉིད་རང་གི་ཡིན་པར་བརྗོད། །གང་གིས་འདི་ནི་ང་ཡི་ཞེས། །བསྒྲུབ་བྱའི་ངོ་བོ་རྣམ་ཤེས་པ། །དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་བཞིན་གྱིས། །རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ ཡིན་པར་བརྗོད།།གྲུབ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ངེས་སྦྱོར་མིན། །ལོངས་སྤྱོད་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་འདིར། །སྐུལ་བྱེད་ཡིན་ཕྱིར་ངེས་སྦྱོར་ཉིད། །སྐྱེས་བུ་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་སྨྲ་བ་དག་བརྗོད་པ་ནི། །འདི་ནི་ང་ཡི་བྱ་བ་ཞེས། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་རྟག་ཏུ་སེམས། །སྐྱེས་བུའི་ བྱ་བ་ཁྱད་པར་ཅན།།ངེས་སྦྱོར་བརྗོད་བྱའང་དེ་ཉིད་ཡིན། །བྱ་བ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ན། །དེ་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དེ་ལྡན་པར། །བསྒྲུབ་བར་འགྱུར་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན། །སྐྱེས་བུ་ངག་གི་དོན་དུ་བརྩོན། །ངག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དེ། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཚད་མའམ། །ཡང་ན་གཞལ་བྱ་ ཡིན་ནམ་དེ།།གཉི་ག་དག་དང་བྲལ་བ་འམ། །ཡང་ན་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཡིན། །སྒྲ་ཡི་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནམ། །ཡང་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པའམ། །གཉི་གའི་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནམ། །གཉི་གའི་བྱེད་པ་མིན་པ་ཉིད། །འདིར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བྱ་བ་ བསྐུལ་བ་དང་བྲལ་བ།།ངེས་པར་སྦྱར་བ་མེད་པ་ནི། །ངེས་སྦྱོར་ཞེས་ནི་རབ་བརྗོད་པ། །འགའ་ཡང་ཉེ་བར་སྦྱོར་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་བྱ་བ་དག་པ་ལ། །ངེས་སྦྱོར་སྒྲ་ནི་འཇུག་འདོད་པ། །ངེས་པར་སྦྱོར་བ་མིང་ཙམ་དུ། །འགྱུར་བ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། །གང་དུ་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ལ། །སྦྱོར་ བ་རྟོགས་པ་ཡོད་མིན་པ།།གྲུབ་དང་འདས་སོགས་རྟོགས་པ་བཞིན། །ངེས་སྦྱོར་ཞེས་བྱར་ཇི་ལྟར་རིགས། །ངེས་སྦྱོར་ཡིན་པར་འཇིག་རྟེན་འདོད། །ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱ་བའི་ཆོས། །དེ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། །གྲུབ་ཕྱིར་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་འདི། །བསྒྲུབ་བྱ་ ཉིད་དུ་ཉེར་བརྗོད་ན།།དེ་ཡི་ཡུལ་ལ་ཉེར་བཏགས་པས། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་བརྗོད། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ན། །ཇི་ལྟར་སྐུལ་བྱེད་རང་བཞིན་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདི་ཡི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། །

因為，它不是行為，它如何能是推動者呢？那些說連線像車輪一樣的人認為：凡是某處有慾望的，如果那裡是連線，那麼，就會認為自己存在於對像中，然後才會行動。那些認為享受的自性是連線的人會說：這是我應該考察的，這樣才能理解考察的自性。我的意識存在於享受者本身。那些自認為是所有者的人，凡是他們所享受的，都應該被認為是享受的對象，並說那是屬於自己的。凡是理解「這是我的」的，如果意識到了需要被證明的自性，那麼，就會說，通過需要被證明的自性，那是屬於自己的享受。凡是已經成立的享受，僅僅如此，就不是連線。由於需要被證明的享受是推動者，所以才是連線。那些說人是連線的人會說：這個人總是這樣想「這是我的行為」。人的行為是特殊的，連線的表達也是如此。當行為已經成立時，那時，爲了證明人與它相關聯，人就會努力成為語言的意義。語言的意義總共有八種分類：連線是量，還是被量，還是兩者都分離，還是兩者的自性？是聲音的行動自性，還是人的行動自性，還是兩者的行動自性，還是兩者都不是？這裡所說的，並非全部相關，例如：與行為和推動分離的，沒有連線的，如果被稱為連線，那麼，它就沒有任何關聯。當想要將連線這個詞用於清凈的行為時，如何能阻止連線變成僅僅是一個名稱呢？在人是行動者的地方，如果不存在對連線的理解，就像對已成立和已逝等理解一樣，如何能稱之為連線呢？世俗認為連線是需要連線的事物。如果說，它本身就是行為，那麼，由於它已經成立，所以它不是需要被證明的。如果說，連線本身需要被證明，那麼，通過假設它的對象，它就會被如此稱呼。如果它本身沒有成立，如何能是推動者的自性呢？如果說，這個需要被證明的， 這段文獻探討了行動（action）、推動（motivation）、連線（relation）、所有權（ownership）和語言（language）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於連線的觀點，包括像車輪一樣、享受的自性、人是連線、以及語言的意義。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了實體（substance）和屬性（attribute）。實體指的是獨立存在的事物，而屬性指的是依附於實體的特徵。所有權可以被理解為一種屬性，而連線可以被理解為一種關係。 對於所有權的概念，現代法學和經濟學進行了大量的研究。研究表明，所有權是一種社會建構的概念，受到法律、文化和經濟因素的影響。 與古代文獻中「凡是他們所享受的，都應該被認為是享受的對象，並說那是屬於自己的」的觀點類似，現代法學也關注所有權的客體和主體。所有權的客體指的是被擁有的事物，而所有權的主體指的是擁有事物的人。 與古代文獻中「連線像車輪一樣」的觀點類似，現代邏輯學也關注關係的結構。關係的結構可以用圖論來表示，例如節點和邊。 對於「連線是享受的自性」的觀點，現代邏輯學認為，自性可以被理解為事物的本質屬性。本質屬性指的是事物所必須具有的屬性，否則就不是該事物。 對於「人是連線」的觀點，現代存在主義認為，人是自由的，可以自我選擇和自我創造。人不是被動的存在，而是主動的行動者。 對於語言的意義，現代語言哲學關注語言的實踐功能。語言不僅可以表達思想，還可以引導行動、影響他人、表達情感等。 總而言之，現代邏輯學、法學、經濟學、存在主義和語言哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理實體和屬性、所有權的社會建構性、所有權的客體和主體、連線的邏輯結構、關係的結構、本質屬性、人的自由意志以及語言的實踐功能等問題。它們強調實體和屬性的區別、所有權的社會建構性、所有權的客體和主體、連線的邏輯結構、關係的結構、本質屬性的含義、人的自由意志以及語言的實踐功能。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གལ་ཏེ་འདི་ཡི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། །རྟོགས་པ་སྐུལ་བྱེད་ཡིན་འདོད་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་དང་། །རྟོགས་པ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཕན་ཚུན་དུ་ནི་འགལ་བ་དག་།གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་བཞིན་དུ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་སྐུལ་བྱེད་ན། །ངེས་སྦྱོར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་འགྱུར། །དེ་ཉིད་དུ་ན་ངེས་སྦྱོར་མེད། །དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ངེས་སྦྱོར་དག་དོན་ན། །ཚད་མ་ཅི་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། ། ངེས་སྦྱོར་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་གང་ཞིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་ངེས་སྦྱོར་དེ་ཉིད་དུ། །སྐྱེས་བུའི་བྱ་བར་འདོད་ན་ནི། །སྐྱེས་བུ་ཡི་ནི་བྱ་བ་དེ། །བསྒོམ་ཉིད་རྗོད་བྱེད་གཞན་ཡིན་ནོ། །ངག་གི་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། །སྒྲ་ཡི་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ལིང་ང་ལ་སོགས སྒྲ་ཡི་བདག་།བྱ་བ་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡི་ལས་འགྱུར་བས། །སྐྱེས་བུ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རང་གི་བྱ་བ་ལ། །འཇུག་པ་སྒྲ་ཡིས་མ་བསྐུལ་ན། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་སྒྲ་ཡིས་ནི། །བསྐུལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར། །སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་ན་དེ་ཡི་བློ། །དམིགས པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར།།དེ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ངག་གི་དོན་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར། འཁྲུལ་འཁོར་དམིགས་པས་སྤྱད་བྱ་དང་། །སྤྱོད་པའི་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཚེ་འབྲེལ་མེད་སྐྱེས་བུ་ནི། །སྤྱད་བྱའི་བདག་ལ་གནས་ པའང་མིན།།རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནི། །མ་ཡིན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉམས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་ན་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བསྒོམ་པ་དཔྱད་པར་བྱའོ། ། སྒོམ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉི་ག་སྟེ། སྒྲའི་བསྒོམ་པ་དང་། དོན་གྱི་བསྒོམ་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ། ལིང་ང་སོགས་པ་སྒྲ་ཡི་གནས། །སྒོམ་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཀུན་འདོད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡོད་པ་འདི་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་སྒོམ་པ་ནི་སྒྲའི་བྱེད པ་སྟེ།སྒྲས་ནི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པས་ནི་ཁམས་ཀྱི་དོན། ཁམས་ཀྱི་དོན་གྱིས་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྒྲའི་བྱེད་པ་ནི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་གྱི། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，這個需要被證明的，如果認為理解是推動者，那麼，需要被證明的沒有完全成立，而理解具有成立的自性，彼此之間是矛盾的，如何能將它們視為一體呢？如果說，知識是需要被證明的自性，那麼，理解就是推動者，連線就變成了理解本身，而那時就沒有連線。同樣，如果說，連線是意義，那麼，量是什麼呢？如果連線本身就是量的自性，那麼，被量的是什麼呢？如果說，連線本身是人的行為，那麼，人的行為就是冥想，那是另一種表達。在語言的行為方面，就變成了聲音的冥想。鈴聲等是聲音的自性，那是另一種表達。由於它變成了聲音的作用，人如何能行動呢？如果說，人行動不是由聲音推動的，那麼，如何能通過聲音，在沒有推動的情況下行動呢？如果被聲音推動，那麼，他的心就變成了沒有目標。同樣，對於進入車輪等，如果是語言的意義，也應該指出過失。例如：通過車輪的目標，表達了享受和行動的聯繫。那時，沒有聯繫的人，也不會存在於享受的自性中。在理解的時候，所有事物都因為需要被證明而沒有自性。它本身不是它的自性，因為需要被證明的會消失。因此，連線就被否定了。現在，應該考察冥想。冥想有兩種：聲音的冥想和意義的冥想。正如所說：「鈴聲等是聲音的所在，冥想是另一種表達。在所有普遍的論述中，這個存在是另一種。」聲音的冥想是聲音的作用，聲音是人的行為的冥想，人的行為是體性的意義，體性的意義是結果，如果這樣說，那麼，這也是不合理的，因為，聲音的作用不是聲音所要表達的。聲音依賴於它而成為行動者，但它不是要表達的事物。 這段文獻探討了行動（action）、推動（motivation）、連線（relation）、知識（knowledge）、量（means of knowledge）、冥想（meditation）和語言（language）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於連線的觀點，並對冥想進行了分類，包括聲音的冥想和意義的冥想。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了認識論（epistemology）和本體論（ontology）。認識論關注知識的來源、性質和範圍，而本體論關注存在的基本範疇和結構。量可以被理解為認識論的概念，而連線可以被理解為本體論的概念。 對於知識的概念，現代認識論強調了知識的辯護（justification）。知識的辯護指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。一個信念只有在被充分辯護的情況下，才能被認為是知識。 與古代文獻中「如果說，這個需要被證明的，如果認為理解是推動者，那麼，需要被證明的沒有完全成立，而理解具有成立的自性，彼此之間是矛盾的」的觀點類似，現代認識論也關注信念的融貫性（coherence）。一個信念只有在與我們的其他信念相互融貫的情況下，才能被認為是知識。 對於冥想的概念，現代心理學和神經科學進行了大量的研究。研究表明，冥想可以改變大腦的結構和功能，並對心理健康和認知能力產生積極的影響。 與古代文獻中「冥想有兩種：聲音的冥想和意義的冥想」的分類類似，現代認知科學也關注認知過程的不同層次。認知過程可以分為低層次的感知和高層次的推理。 對於語言的概念，現代語言哲學關注語言的意義和指稱。語言的意義指的是語言符號所表達的概念或思想，而語言的指稱指的是語言符號所指代的事物。 總而言之，現代邏輯學、認識論、心理學、神經科學和語言哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理認識論和本體論、知識的辯護、信念的融貫性、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、認知過程的不同層次以及語言的意義和指稱等問題。它們強調認識論和本體論的區別、知識的辯護、信念的融貫性、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、認知過程的不同層次以及語言的意義和指稱。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཅི་སྟེ་རྟོགས་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། སྒྲ་བརྗོད་པ་ལས་མི་རྣམས་ཀྱིས། །བདག་ཉིད་ངེས་པར་སྦྱར་བར་རྟོགས། །ངེས་པར་སྦྱོར་བའང་བསྒོམ་པ་ལས། །གཞན་པ་ཅི་ཞིག་བརྟག་པར་བྱ། །སྒྲའི་བསྒོམ་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་མིང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ ཏེ་སྒྲའི་བྱེད་པ་ཡིན་ན་བརྡ་མ་བཟུང་བས་ཅི་ལྟར་མི་རྟོགས།རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། བརྡ་འཛིན་པ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བསྐུལ་བའམ་བསྒོམ་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་ཚོགས་པ་ཡིན་པ་འདི་རིགས་ པ་མ་ཡིན་ནམ།གང་གི་ཕྱིར། བརྡ་འཛིན་པ་ཡི་ཚོགས་པ་ནི། །དོན་རིག་པ་ལ་བྱེད་ཡིན་ན། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་སྐྱེས་བུ་ནི། །རང་ཉིད་ཁོ་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བས་བསྐུལ་བ་དང་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མ་རྟོགས་ན་ངེས་པར་སྦྱོར་ བ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྲས་བུ་ལ་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །ངེས་པར་སྦྱོར་བ་པོ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེའི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་མངོན་ སུམ་དུ་བྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་དེར། །གནོད་པའི་རྟོགས་པ་ཅན་ཡིན་པ། །སྦྱར་བར་བྱ་བའང་དེ་བཞིན་ཏེ། །སྒྲ་ནི་བློ་དོན་རྗོད་བྱེད་ ཡིན།།ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་རང་གི་བྱ་བས་སྟོང་པར་བདག་ཉིད་རྟོགས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རང་གི་བྱ་བ་དང་མི་ལྡན་ པར་རྟོགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྒྲ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ་སྒྲ་དེ་ཡང་བློའི་དོན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །བདག་གིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་གཉི་ག་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，它是爲了使人理解，例如：通過表達聲音，人們理解自己被連線。除了冥想之外，還應該考察什麼其他的連線呢？如果說，聲音的冥想本身就是連線，只是用另一個名稱來表達，那麼，就不是這樣，因為：如果它是聲音的作用，那麼，在沒有掌握符號的情況下，如何能不理解呢？如果它通過自身的自性來連線，那麼，就沒有必要掌握符號了。如果說，它是集合，那麼，如果它是推動或冥想的作用，那麼，它本身是集合，這難道不合理嗎？因為，掌握符號的集合，是爲了理解意義，如果理解了意義，那麼，人就會自己行動。如果理解了「做這個」的推動和請求，那麼，如果不理解它，就不會理解連線本身。所謂連線，就是引導行為產生結果。連線者在理解了行為產生結果的狀態后，才是連線。它也是產生結果的狀態，但它不能通過自身的自性來直接產生。如果通過自身的自性來直接產生，那麼，那時一切都會成立，連線就不會與結果相關聯。如何連線呢？如果它具有損害的理解，那麼，被連線的也是如此，聲音是表達意識意義的。如何連線呢？由於被連線的事物通過理解自身是空無行為的，就會損害連線的理解，因此，連線本身是沒有目標的。同樣，被連線的理解也會因為理解自身不具備自身的行為而受到損害。如果說，那個理解來源於聲音，那麼，就不是這樣，因為，聲音本身也是爲了闡明意識的意義，我已經如此指出了。因為，我們都執著于「我如此指出」和「我如此理解」這兩者。 這段文獻探討了連線（relation）、冥想（meditation）、語言（language）、符號（symbol）、理解（understanding）和自我（self）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於連線的觀點，並對聲音的冥想進行了討論，強調了語言在理解和行動中的作用。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了語義（semantics）和語用（pragmatics）。語義關注語言符號的意義，而語用關注語言符號在特定語境中的使用。符號可以被理解為語義的概念，而連線可以被理解為語用的概念。 對於符號的概念，現代符號學和語言學進行了大量的研究。研究表明，符號的意義是約定俗成的，受到社會、文化和歷史因素的影響。 與古代文獻中「如果它是聲音的作用，那麼，在沒有掌握符號的情況下，如何能不理解呢？」的觀點類似，現代符號學也強調了符號的任意性。符號的意義不是由其自身決定的，而是由使用者賦予的。 與古代文獻中「聲音的冥想本身就是連線，只是用另一個名稱來表達」的觀點類似，現代認知科學也關注認知過程的不同層次。認知過程可以分為低層次的感知和高層次的推理。 對於理解的概念，現代認識論強調了理解的解釋性。理解不是簡單地接受資訊，而是對資訊進行解釋和構建意義的過程。 與古代文獻中「因為，我們都執著于『我如此指出』和『我如此理解』這兩者」的觀點類似，現代認識論也關注自我意識在知識構建中的作用。自我意識可以幫助我們反思自己的信念和假設，並對知識進行批判性的評估。 總而言之，現代邏輯學、符號學、語言學、心理學、神經科學、認識論和認知科學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理語義和語用、符號的任意性、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、認知過程的不同層次、理解的解釋性以及自我意識在知識構建中的作用等問題。它們強調語義和語用的區別、符號的任意性、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、認知過程的不同層次、理解的解釋性以及自我意識在知識構建中的作用。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཡང་ན་འདིའི་བསམ་པ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ ཡང་རུང་སྟེ་བདག་གིས་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེའམ།དེ་བཞིན་དུ་དོན་དེ་བཞིན་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། བདག་གིས་རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེའམ། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། འཆད་པ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །སྒྲ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཉིད། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ རྒྱུ་ཅན་མིན།།འཆད་པ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་སྨྲ་བ་པོ་ཡོད་པའོ། །བློ་ལ་རབ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་དེ་མེད་པའོ། །ཡང་ན་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་ལ་སྨྲ་བ་པོ་ཡོད་པར་རྟོགས་ཏེ། རིགས་གང་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཡང་ན་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དོ།།སྐྱེས་བུས་བྱས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དེར་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ག་ལས། ཡང་ན་ཚིག་དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་དོ། །སྐྱེས་བུ་འདི་ངས་ བྱས་སོ་སྙམ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། ཤིན་ཏུ་ཉམས་གཞུང་གང་ཡིན་པ། །འགའ་ལ་རབ་ཏུ་གསལ་འགྱུར་བ། །དྲན་པ་ཉམས་ཕྱིར་ང་ཡིས་ནི། །བྱས་པས་ཡིན་ཞེས་མངོན་རློམ་འགྱུར། །སྙན་དངགས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གཞུང་འདི་ཉིད་སྙན་དངགས་མཁན་གྱིས་ རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་གཞན་དུ་དོན་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་ཏེ། །དེ་ལའང་དོན་ མེད་པ་ཉིད་མཐོང་།།དོན་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ནི། །གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་པར་འགྱུར། །དོན་མེད་པ་དང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་རྟོགས་པ་ནི་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དོན་གཞན་དུ་རྟོགས་ན་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་ ནི།།སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་དེ་བརྟག་བྱ། །མི་བདེན་དོན་དུ་སྣང་བ་ནི། །དང་པོར་རིག་བྱེད་ཉིད་ལས་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། འཆད་པ་པོའི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་རིག་བྱེད་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། བློའི་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི། སྐྱེས་བུའི་བློ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་ནི་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་བཅོས་ཏེ་འབྲེལ་ལོ།

或者，無論這是不是我的想法，我暫時是這樣理解的。同樣，無論那個意義是否如此，我暫時是這樣理解的。因此，所說的是：講述者的行為對象，凡是心中清晰的意義，聲音都是它的量，意義的真實性不是由原因決定的。所謂「講述者的行為對像」，是指有講述者的地方。所謂「心中清晰的」，是指沒有它的地方。或者，從表達本身就能理解那裡有講述者，通過「從何種方式」的方法。或者，由於它與那個沒有區別，所以一切都不是人所為。如果說，人所為會造成損害，所以不是這樣，那麼，人所不為也是超越感官的，因此，在那裡也不會造成損害。那麼，如何證明那個詞不是人所為呢？認為「這個人是我所為」是一種錯覺，例如：凡是極其精通的論述，對某些人來說會非常清晰，由於記憶的喪失，就會自認為「是我所為」。詩歌也是如此，這種在其他地方體驗過的論述，詩人並沒有理解，這是如何證明的呢？如果這樣，那麼，一切都不是人所為。如果它在其他地方變得沒有意義，那麼，人所不為本身也會變得沒有意義。如果這樣，那麼，對於吠陀也是如此，在那裡也看到了沒有意義。如果理解為另一種意義，那麼，兩者都是一樣的。理解為沒有意義和人所不為，對於吠陀和非吠陀都是一樣的。如果理解為另一種意義，那麼，就不是沒有意義。如果理解為真實的意義，那麼，就應該考察它是否是人所為。如果顯現為不真實的意義，那麼，首先就來自於吠陀本身。因此，所說的是「講述者的行為對像」等等。首先，完全放棄吠陀的意義，對於心中行為對象的意義，人的心本身就是量，聲音不是意義真實性的原因，這樣修改詞句並聯繫起來。 這段文獻探討了知識（knowledge）、意義（meaning）、語言（language）、自我（self）、經驗（experience）和吠陀（Vedas）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識來源的觀點，包括個人的理解、語言的表達和吠陀的啟示，並對「人所為」和「人所不為」的概念進行了討論。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了主觀（subjective）和客觀（objective）。主觀指的是與個人經驗和觀點相關的，而客觀指的是獨立於個人經驗和觀點存在的。個人的理解可以被理解為主觀的，而吠陀的啟示可以被理解為客觀的。 與古代文獻中「無論這是不是我的想法，我暫時是這樣理解的」的觀點類似，現代認識論也關注知識的相對性（relativism）。知識的相對性指的是知識的有效性取決於特定的語境和視角。 對於意義的概念，現代語義學關注語言符號的意義。語言符號的意義可以分為字面意義和語用意義。字面意義指的是語言符號的直接含義，而語用意義指的是語言符號在特定語境中的含義。 與古代文獻中「從表達本身就能理解那裡有講述者」的觀點類似，現代語用學也關注語言的意圖和效果。語言不僅可以表達思想，還可以影響他人、表達情感和引導行動。 對於自我的概念，現代心理學和哲學進行了大量的研究。研究表明，自我是複雜的，受到多種因素的影響，包括生理、心理和社會因素。 與古代文獻中「認為『這個人是我所為』是一種錯覺」的觀點類似，現代心理學也關注自我的建構性。自我的建構性指的是自我不是一個固定的實體，而是一個在社會互動中不斷建構的過程。 對於經驗的概念，現代經驗主義強調了經驗在知識構建中的作用。經驗主義認為，知識來源於感官經驗，而不是先天的觀念。 對於吠陀的概念，現代宗教學和文化研究關注宗教文字的社會和文化意義。宗教文字不僅可以被視為神聖的啟示，還可以被視為社會和文化實踐的產物。 總而言之，現代邏輯學、認識論、語義學、語用學、心理學、哲學、經驗主義、宗教學和文化研究在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理主觀和客觀、知識的辯護、知識的相對性、語言符號的意義、語言的意圖和效果、自我的複雜性、自我的建構性、經驗在知識構建中的作用以及宗教文字的社會和文化意義等問題。它們強調主觀和客觀的區別、知識的辯護、知識的相對性、語言符號的意義、語言的意圖和效果、自我的複雜性、自我的建構性、經驗在知識構建中的作用以及宗教文字的社會和文化意義。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འདི་ལྟར་དང་པོ་རིག་བྱེད་ཀྱི། །དོན་དེ་མི་ཡིས་ཡོངས་སྤངས་ནས། །ཚད་མས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དོན། །རྟོགས་བྱེད་དེ་བློ་ཚད་མ་ཡིན། །དེ་ཡང་རིག་བྱེད་དོན་ཡིན་ཞེས། །ཁྱེད་ཀྱིས འདི་ལ་ཚད་མ་མེད།།རིག་བྱེད་དབང་གིས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ན་དང་པོ་ཅི་ཕྱིར་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་དེ་དོན་ན། །ཇི་ལྟར་རིག་བྱེད་དོན་མེད་མིན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱེས་བྱས་མིན། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ཚད་མ་ཡིན། །རིག་བྱེད་ཀྱི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱུགས་འདོད་ པས་ཙེ་ཏྲ་བའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེར་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་རྟོགས་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་འབད་པས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྒྲ་དང་རྟགས་མེད་པར་དེ་ཅི་ལྟར་ཡང་ རང་ཉིད་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།རིག་བྱེད་ལས་བདག་ཉིད་ངེས་པར་སྦྱོར་རོ་སྙམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་སྒྲའི་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་དོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ལྷ་སྦྱིན་འཚེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་ བས་བྱེད་པ་པོ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།བྱེད་པ་པོ་དང་། བྱེད་པ་དག་ལ་གསུམ་པའོ་ཞེས་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་བརྗོད་ན་ནི་མ་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འཚེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་བྱེད་པ་པོ་ཡང་རྟོགས་སོ། ། བྱ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་འཕངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་ནི། །རྟོགས་གྱུར་དང་པོ་སྒོམ་རྟོགས་ཤིང་། །གང་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། །བྱེད་པ་པོ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀྱི ཚིག་དང་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ།བྱ་བ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་རེ་ལྡེ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་མ་འབྲེལ་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་གཅིག་བྱེད་ན་བྱ་བ་ ན།།གཅིག་འགྱུར་བྱེད་པོ་ཐ་དད་པས། །ཐ་དད་པར་འགྱུར་དེ་ལྟ་ན། །མཁས་པས་ཅི་ལྟར་བྱ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལྷས་བྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་གིས་འདུག་གོ་ཞེས་ཁམས་ཀྱི་དོན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར། གཅིག་གི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཁམས་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྐྱེན་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

例如，首先，完全放棄吠陀的意義，對於通過量完全清凈的意義，理解它的心是量。如果說，這也是吠陀的意義，那麼，你對此沒有量，因為，它是由吠陀的力量產生的，那麼，為什麼首先不是呢？如果說，那也是它的意義，那麼，如何能說吠陀的意義沒有意義呢？即使如此，也不是人所為，因為，懷疑會成為量。因為，吠陀的意義本身首先就不存在，例如，爲了獲得牲畜而進行祭祀，這是沒有意義的。如果說，在那裡會失去行為，那麼，就不是這樣，因為，它沒有量。理解另一種意義是人的努力，因此，它會變成人所為。正如所說，如果沒有聲音和符號，它如何能自己回憶起來呢？所有認為自己通過吠陀連線的人，都是遵循過去的習慣。連線是聲音的行為自性，如果說，那是它們的意義，那麼，由於「天施在烹飪」沒有表達行動者，所以，行動者和行為會變成第三者。如果表達了行動者，那麼，由於沒有表達的時候，是通過禪定來表達的，所以就不會變成第三者。此外，「在烹飪」也理解了行動者，如果說，通過行為的力量，行動者被推出來，所以如此理解，那麼，就不是這樣，因為，如果這樣，那麼，就會依次理解，首先理解冥想，然後，通過它的力量，理解行動者。依次理解不是目標。也不會變成兩個詞或多個詞，因為，行為是一個。如果說，由於行動者不同，所以行為也不同，那麼，「天施和祭祀者在做」就會變得非常不相關，因為，行為是一個。如果一個行為由不同的行動者完成，那麼，如果它因此而不同，那麼，智者如何行動呢？如果說，由於天施和祭祀者在坐，體性的意義沒有不同，所以不會變成一個詞嗎？體性的意義也不是連線，因為，連線是原因的意義。 這段文獻探討了知識（knowledge）、意義（meaning）、吠陀（Vedas）、行動者（agent）、行為（action）、連線（relation）和因果關係（causality）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識來源的觀點，包括吠陀的啟示和個人的理解，並對行動者和行為的關係進行了討論。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了先驗知識（a priori knowledge）和后驗知識（a posteriori knowledge）。先驗知識指的是獨立於經驗的知識，而後驗知識指的是依賴於經驗的知識。吠陀的啟示可以被理解為先驗知識，而個人的理解可以被理解為后驗知識。 與古代文獻中「如果說，那也是它的意義，那麼，如何能說吠陀的意義沒有意義呢？」的觀點類似，現代認識論也關注知識的融貫性（coherence）。一個信念只有在與我們的其他信念相互融貫的情況下，才能被認為是知識。 與古代文獻中「『天施在烹飪』沒有表達行動者」的觀點類似，現代語言學也關注句子的語法結構。句子的語法結構決定了句子的意義。 對於行動者和行為的關係，現代行動理論提出了多種理論。其中，自由意志主義（libertarianism）認為，行動是自由的，不受任何外部因素的決定。而決定論（determinism）認為，行動是由先前的原因決定的。 與古代文獻中「由於行動者不同，所以行為也不同」的觀點類似，現代行動理論也關注行動的意圖和動機。行動的意圖和動機可以影響行動的性質和後果。 對於因果關係的概念，現代科學強調了因果關係的實證性。因果關係必須通過觀察和實驗來驗證，而不是通過先驗的推理來確定。 總而言之，現代邏輯學、認識論、語義學、語言學、行動理論和科學哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理先驗知識和后驗知識、知識的辯護、知識的融貫性、語言符號的意義、句子的語法結構、行動的自由意志與決定論、行動的意圖和動機、連線的邏輯結構以及因果關係的實證性等問題。它們強調先驗知識和后驗知識的區別、知識的辯護、知識的融貫性、語言符號的意義、句子的語法結構、行動的自由意志與決定論之爭、行動的意圖和動機、連線的邏輯結構以及因果關係的實證性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ཡང་ཁམས་ཀྱི་དོན་ལས་གཞན་བྱེད་པ་པོའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པས། དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རེ་ལྡེ་བྱེད་པ་དག་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁམས་ཀྱི་དོན་ཡན་གར་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འབྲེལ་ཕྱིར་ཐ་དད་ན། །ཁམས་ཀྱི་དོན་ཡང་དེ་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་འགྱུར། །ཁ་བོ་ཅག་གི་ལྟ་ནན་ན། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པ་ཡི། །རྣམ་གཞག་བརྗོད་འདོད་གཞན་དབང་ཕྱིར། །བྱེད་པོ་ལ་ཡང་བརྗོད་ པས་ན།།འདི་དག་ཐམས་ཅད་འཐད་པ་ཡིན། །བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ལས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཡི་གེ་ལས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བྱེད་པ་པོའི་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དང་པོའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་པོར་འགྱུར་རོ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་བྱེད་དོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །གང་ཚེ་སྒོམ་པའི་དོན་དེ་ནི། །ཐ་དད་བརྗོད་པར་འདོད་གྱུར་ཅིང་། །ཡི་གེ་ལ་ཡིས་མངོན་བརྗོད་ན། །བྱེད་པ་པོ་ཡི་གསུམ་པར་འདོད། །གང་ཚེ་ཐ་དད་མེད་པ་དེ། །བརྗོད་འདོད་བྱེད པོ་ལས་བརྗོད་ན།།བྱེད་པོའི་གསུམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །བརྗོད་ཕྱིར་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད། །གང་གི་ཚེ་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཏིང་ངས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱང་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ལས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་དངོས་པོའི་དོན་ཡིན་ལ། བསྒོམ་པས་ན་དངོས་པོ་སྟེ། བསྐུལ་ བའི་རྐྱེན་ཏོ་ཞེས་བཤད་དོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་དེ་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། བསྒོམ་པ་ཡང་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་བསྐུལ་བ་དེ་ནི་རང་གི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་དེའི་ལྷག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངག་གི་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། སྒོམ་པ་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་ངེས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རང་གི་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འཇུག་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རང་གི་བྱ་བ་ལ་བསྐུལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། འབྲས་བུ་མེད པར་ངེས་པ་ཡི།།བྱ་བ་ཉིད་ཅེས་སེམས་སམ་ཅི། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། །འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ངའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་མ་མཐོང་བར་འདི་ངའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ ཡང་མེད་དེ།འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

此外，由於體性的意義是行動者需要證明的，因此，它會因為行動者的不同而不同。因此，它會變成「在做」這樣的表達。如果說，體性的意義是隨意的，那麼，行動者也不會因為不同而不同，那麼，就不是這樣，因為：如果因為關係而不同，那麼，體性的意義也會如此，因為它也是需要證明的，它也會因為不同而不同。如果按照我們的觀點，那麼，爲了表達不同和不不同的分類，由於依賴於其他，在表達行動者時，這一切都是合理的。行為被認為是與行動者和對像不同的，當它從詞語中表達，而不是行動者時，它就變成了行動者的第三者。當表達它時，由於它是第一者的意義，所以它變成了第一者。例如，「偉大的自我（藏文：བདག་ཉིད་ཆེན་པོ།，梵文天城體：महात्मन्，梵文羅馬擬音：mahātman，漢語字面意思：偉大的自我）在做」。當想要表達冥想的意義不同，並通過詞語「以」來表達時，它就被認為是行動者的第三者。當沒有不同時，如果想要通過行動者來表達，那麼，通過行動者的第三者來表達，就會理解它不存在。當它是行動者的行為時，那時，應該通過禪定來理解，而它本身也是冥想。正如所說，行為的詞語是事物的意義，通過冥想，它就是事物，是推動的原因。如果這樣，那麼，它本身就是冥想，而冥想也是行動者的行為。行動者推動自己去行動。連線是它的剩餘部分，並且由於它不是主要的，所以它本身不是語言的意義。由於冥想是特殊的連線，所以如此理解也是連線。在這裡，如何能不通過理解自己的行為來行動呢？如果不是這樣，那麼，就不會變成推動自己去行動，那麼，就不是這樣，因為：難道認為沒有結果的連線本身就是行為嗎？如果不是這樣，那麼，如何能理解結果呢？如果認為「這無疑是我的行為」，那麼，這是不合理的，因為，在沒有看到結果的情況下，沒有人會理解「這是我的行為」，如果通過結果來行動，那麼，就說明已經展示了沒有理解結果。 這段文獻探討了行動者（agent）、行為（action）、體性（essence）、連線（relation）、冥想（meditation）、因果關係（causality）、自我（self）和結果（result）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於行動者和行為關係的觀點，並對冥想和連線進行了討論，強調了結果在行動中的作用。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了實體（substance）和屬性（attribute）。實體指的是獨立存在的事物，而屬性指的是依附於實體的特徵。行動者可以被理解為實體，而行為可以被理解為屬性。 對於行動者的概念，現代行動理論提出了多種理論。其中，自由意志主義（libertarianism）認為，行動是自由的，不受任何外部因素的決定。而決定論（determinism）認為，行動是由先前的原因決定的。 與古代文獻中「由於體性的意義是行動者需要證明的，因此，它會因為行動者的不同而不同」的觀點類似，現代行動理論也關注行動的意圖和動機。行動的意圖和動機可以影響行動的性質和後果。 對於行為的概念，現代行為科學進行了大量的研究。研究表明，行為是複雜的，受到多種因素的影響，包括生理、心理和社會因素。 與古代文獻中「難道認為沒有結果的連線本身就是行為嗎？」的觀點類似，現代科學也關注因果關係的必要性和充分性。一個原因必須是結果的必要條件和充分條件，才能被認為是結果的原因。 對於結果的概念，現代決策理論關注行動的後果。決策理論認為，我們應該選擇那些能帶來最佳結果的行動。 總而言之，現代邏輯學、行動理論、行為科學、心理學、神經科學、科學哲學、心理學、哲學和決策理論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理實體和屬性、行動的自由意志與決定論之爭、行動的意圖和動機、行為的複雜性、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、因果關係的實證性、因果關係的必要性和充分性、自我的複雜性以及行動的後果等問題。它們強調實體和屬性的區別、行動的自由意志與決定論之爭、行動的意圖和動機、行為的複雜性、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、因果關係的實證性、因果關係的必要性和充分性、自我的複雜性以及行動的後果。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གཞན་ཡང་། སྦྱིན་བྱེད་འཚེད་བྱེད་ཅེས་བྱ་འདིར། །མཆོད་སྦྱིན་དོན་ལས་ཐ་དད་པའི། །བསྒོམ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ནི་ངག་དོན་ག་ ལས་ཡིན།།འཚེད་དང་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ནི། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་དུ། །འགྱུར་བས་འཆོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་བྱ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མཆོད་སྦྱིན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་ རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ལས་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཆི་གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། །ཐ་དད་པ་ཡི་ཐ་སྙད་ནི། །ཐ་དད་མེད་ཀྱང་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བྲམ་ཟེའི་བྱ་བ་ནི། །མཆོད་སྦྱིན་ཞེས་ཀྱང་ བརྗོད་པ་ཡིན།།བྱེད་པ་ཞེས་བྱའི་བྱ་བ་ནི། །དེ་ལས་གཞན་མཐོང་ཡོད་མ་ཡིན། །མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ནི་བྱ་བ་ཡང་། །རྫས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་པ། །མ་ཡིན་ལྷ་སྦྱིན་ཉིད་དང་ནི། །གཞི་མཐུན་པར་ནི་རྟོགས་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་སྦྱིན་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་ན། །འཚེད་དོ། །མཆོད་ སྦྱིན་བྱེད་དོ་ཞེས་ལན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བྱེད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར།གཞན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ལུས་ཉིད་ནི་བློ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ་ཀྱང་བློའི་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ནི་ཇི་ལྟར་མི་འཐད་དེ།།བྱེད་དོན་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་དོན་དག་།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་ཐ་དད། །གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་གཞན་དུ་ནི། །བརྗོད་པའི་ཚུལ་ནི་འཐད་པར་དཀའ། །གལ་ཏེ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། །དེའི་ཚེ་གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་ངེས་ པ་ལ་འདྲི་སྟེ།འདྲི་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ལ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོའི་དོན་ནི་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་ན། །ཁྱད་པར་མེད་པར་སྤྱི་ཡི་ནི། །རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྤྱི་ཡིས་འཕངས་པར་གྱུར་པ་ན། །མ་ རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མིན།།སྤྱི་ཡི་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པ་ན། །ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ།

此外，「給予者在烹飪」這裡，如果不存在對祭祀意義不同的冥想的理解，那麼，它如何能是語言的意義呢？如果理解烹飪和祭祀是不同的，那麼，就會變得無窮無盡，從而導致混亂。祭祀者在做的事情，是產生自己的行為，而產生祭祀的行為，也是在實現它。這些都是根據某種方式預先理解的不同而產生的名稱，但意義的真實性並不存在於它們之中。例如，「螞蟻的身體」這個不同的名稱，雖然沒有不同，但也能看到。同樣，婆羅門的行動也被稱為祭祀。行為這個詞所指的行為，沒有看到與此不同的。祭祀的行為，除了物質的差異之外，與天施本身是同一基礎，因此被理解為同一。如果問「天施在做什麼？」，會看到回答「在烹飪」，「在祭祀」，因此，認為「在做」是確定的，是因為對祭祀等感到懷疑，難道不是在其他方面成立的嗎？正如所說，「身體本身不是心，即使成立，也會對心的狀態感到懷疑」，那麼，如何能說它是不合理的呢？如果行為的意義和祭祀的意義本身不同，那麼，對其他感到懷疑，就很難說是合理的表達方式。如果行為的行為不同於給予等，那麼，當對其他感到懷疑時，如何能詢問行為的確定性呢？因為，詢問只對不確定性才是合理的。行動者的意義是普遍的自性，而給予等是特殊的自性。如果這樣說，那麼，在沒有特殊的情況下，就不存在對普遍的理解。當普遍被推出時，就不能說是不理解。如果只理解普遍，那麼，就不能說對特殊的部分感到懷疑。 這段文獻探討了行動者（agent）、行為（action）、祭祀（sacrifice）、意義（meaning）、普遍（universal）和特殊（particular）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於行動者和行為關係的觀點，並對普遍和特殊的關係進行了討論，強調了理解的整體性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了型別（type）和實例（token）。型別指的是一類事物，而實例指的是該類事物的具體個體。普遍可以被理解為型別，而特殊可以被理解為實例。 與古代文獻中「如果理解烹飪和祭祀是不同的，那麼，就會變得無窮無盡，從而導致混亂」的觀點類似，現代行動理論也關注行動的意圖和動機。行動的意圖和動機可以影響行動的性質和後果。 與古代文獻中「『螞蟻的身體』這個不同的名稱，雖然沒有不同，但也能看到」的觀點類似，現代語義學也關注語言的指稱和意義。語言的指稱指的是語言符號所指代的事物，而語言的意義指的是語言符號所表達的概念或思想。 對於普遍和特殊的關係，現代邏輯學提出了多種理論。其中，柏拉圖主義（Platonism）認為，普遍是真實存在的，而特殊只是普遍的影子。而亞里士多德主義（Aristotelianism）認為，普遍存在於特殊之中，沒有獨立的存在。 與古代文獻中「在沒有特殊的情況下，就不存在對普遍的理解」的觀點類似，現代邏輯學也強調了普遍和特殊的相互依賴性。普遍不能脫離特殊而存在，而特殊也不能脫離普遍而被理解。 對於理解的概念，現代認識論強調了理解的整體性。理解不是簡單地接受資訊，而是對資訊進行解釋和構建意義的過程。 總而言之，現代邏輯學、行動理論、行為科學、語義學、認識論和哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理型別和實例、行動的自由意志與決定論之爭、行動的意圖和動機、行為的複雜性、語言的指稱和意義、普遍和特殊的相互依賴性以及理解的整體性等問題。它們強調型別和實例的區別、行動的自由意志與決定論之爭、行動的意圖和動機、行為的複雜性、語言的指稱和意義、普遍和特殊的相互依賴性以及理解的整體性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་ཟ། འོན་ཏེ་དེ་ནི་རྟོགས་མོད་ཀྱི། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྤྱིར་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་ཉིད་འཕེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་འཕངས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན། སྤྱིས་སྤྱི་གཞན་འཕེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཐུག་པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤྱིར་མི་དམིགས་པའི་ཚད་མར་སྨྲ་བ་ལ། མི་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ མ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་ཡིན་གྱི། མ་དམིགས་པ་ཙམ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མངོན་སུམ་ ཡིན་ན་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཐེ་ ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།ཁྱད་པར་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་དྲན་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཐེ་ཚོམ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེ་ནི་གཉི་གའི་ཆ་ལ་དམིགས་པ་དྲན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་མེད་ཀྱང་ཀ་ནྱ་ཀུབ་ཛ་ལ་སོགས་པ་ ལ་དྲན་པ་ལས་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིར་མཐོང་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་མ་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །འདིར། དེ་མིན་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པའི། །དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་རབ་སྒྲུབ་ཕྱིར། །རྟགས་ནི་སྤྱི་ཡི་ ཡུལ་ཅན་དུ།།བཤད་དེ་བྱེ་བྲག་མི་གནས་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་ངེས་པར་མ་ཟིན་པ་ཙམ་ཉིད་སྤྱི་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལར་ནི་དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པས་དབེན་པའི་བློ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བློའི་རང་བཞིན་ ནམ་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་དམིགས་པ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

如果說，普遍推出特殊，那麼，既然它本身是理解，如何會感到懷疑呢？如果說，雖然理解了，但它不是作為特殊的自性來理解的，因為它是從普遍推出的，那麼，難道不是普遍本身在推出嗎？「它本身是被推出的」這句話如何解釋？普遍推出另一個普遍不是這樣，因為，如果這樣，它就會與那個不同，並且由於它與那個不同，就會無窮無盡。如果說，由於普遍是顯見的，而特殊不是顯見的，並且由於回憶起特殊，所以懷疑是合理的，那麼，對於說不以普遍為目標的量來說，從不以目標為目標，難道不是可以推斷出不存在嗎？如果說，不以目標為目標，是由於不以目標為目標的特性，而不是僅僅不以目標為目標，那麼，即使如此，由於不以目標為目標本身是懷疑的原因，所以說「由於普遍是顯見的」這句話就沒有意義了。如果說，即使普遍是顯見的，那麼，不以目標為目標的特性就不會成為懷疑，那麼，如果普遍是顯見的，那麼，就不可能存在不以目標為目標的特性，那麼，就變成了「不以目標為目標的特性本身就是懷疑的原因」這句話。說「由於回憶起特殊」也是沒有意義的，因為，除了回憶起特殊之外，沒有其他的懷疑。因為它本身就是回憶起兩個方面的特性。即使普遍不是顯見的，在卡納吉（Kanyakubja）等地，也能看到從回憶起開始就產生了懷疑。因此，所謂「在做」，是通過對普遍的觀察來推斷的，由於不確定性而理解的給予等，本身就是普遍。這裡說：「爲了證明與自身自性相反的事物，所以說，符號是普遍的對象，因為它不處於特殊之中。」僅僅沒有抓住特殊的確定性，就完全否定了普遍。對於某些人來說，由於它是事物和非事物的共同點，因此，缺乏這種形式的心本身就是懷疑的原因。心的自性或作為目標的意義的自性，不以這種形式為目標，本身就是懷疑的原因。 這段文獻探討了普遍（universal）、特殊（particular）、理解（understanding）、懷疑（doubt）、目標（object）、回憶（memory）和否定（negation）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於普遍和特殊關係的觀點，並對懷疑的來源進行了討論，強調了理解的整體性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了概念（concept）和實例（instance）。概念指的是一類事物的抽像表示，而實例指的是該類事物的具體個體。普遍可以被理解為概念，而特殊可以被理解為實例。 與古代文獻中「普遍推出特殊」的觀點類似，現代邏輯學也關注概念的實例化（instantiation）。概念的實例化指的是將抽像的概念應用於具體的實例。 與古代文獻中「如果說，雖然理解了，但它不是作為特殊的自性來理解的，因為它是從普遍推出的」的觀點類似，現代認識論也關注理解的層次性。理解可以分為低層次的感知和高層次的推理。 對於懷疑的概念，現代認識論關注懷疑的合理性。懷疑只有在有充分理由的情況下才是合理的。 與古代文獻中「由於不以目標為目標本身是懷疑的原因」的觀點類似，現代認識論也關注懷疑的根源。懷疑的根源可以分為認識論的根源和心理學的根源。 對於目標的概念，現代哲學關注目標的意向性。目標的意向性指的是目標指向某個對像或狀態的能力。 對於回憶的概念，現代心理學關注回憶的準確性。回憶的準確性受到多種因素的影響，包括時間、情緒和情境。 對於否定的概念，現代邏輯學關注否定的邏輯結構。否定可以用邏輯連線詞「非」來表示。否定的邏輯結構決定了否定的意義和有效性。 總而言之，現代邏輯學、認識論、哲學和心理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理概念和實例、普遍和特殊的相互關係、概念的實例化、理解的解釋性、理解的層次性、懷疑的合理性、懷疑的根源、目標的意向性、回憶的準確性以及否定的邏輯結構等問題。它們強調概念和實例的區別、普遍和特殊的相互關係、概念的實例化、理解的解釋性、理解的層次性、懷疑的合理性、懷疑的根源、目標的意向性、回憶的準確性以及否定的邏輯結構。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གལ་ཏེ་དབྱིབས་རེང་རེང་པོའི་སྤྱི་མཐོང་བ་ལས་འདི་མཐོ་ཡོར་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེས་སྤྱིའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ཡོད་ན་ཐེ་ཚོམ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་དང་མཐོ་ཡོར་གྱི་རང་བཞིན་དང་ བྲལ་བའི་རེང་རེང་པོའི་སྤྱི་གཞན་འགའ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བློ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ནི་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་པའི། །སྤྱི་མེད་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། །དོན་གྱི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ནི། །བློ་རྣམས་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན། །གལ་ ཏེ་ཡུལ་ཐག་རིང་པོར་སྐྱེས་བུ་དང་མཐོ་ཡོར་གྱི་རང་བཞིན་དང་འབྲལ་བའི་རེང་རེང་པོ་ཙམ་དམིགས་པ་ཉིད་དོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཐོ་ཡོར་དང་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་སྣང་བ་ཉིད་དེ་དང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ དང་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་དེ་དག་ལས་དེ་གཞན་ཡིན་ན། རིང་པོ་མིན་པར་ཅེས་མི་སྣང་། །རིང་པོར་སྣང་བ་ཉེ་བ་ན། །ཤིན་ཏུ་ཡང་ནི་སྣང་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཆེས་སྣང་བ་ཉིད་དོ།།སྤྱིའི་དོན་གཞན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོའི་དོན་སྣང་བ་ནི་དཀར་པོ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ ཡང་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན།མི་གསལ་བར་སྣང་བ་འདི་ཡང་ན། མི་སྣང་བའམ་གཞན་སྣང་བའམ་ཡང་དེ་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་གྲང་ན། གལ་ཏེ། མི་གསལ་བར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ལ། །མི་གསལ་ཞེས་བྱར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ ཏེ་གཞན་པ་སྣང་བ་ཡང་།།དེ་ཉིད་མི་གསལ་ག་ལས་ཡིན། །སྣང་བ་མེད་ན་དངོས་པོ་ནི། །ཇི་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡི། །བློ་ཉིད་མི་གསལ་བ་ཡིན་ན། །བློ་ཡི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ན། །དོན་མི་གསལ་བར་སྣང་བ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ ཏེ།།གང་ཚེ་དེ་རྣམ་ཅན་མིན་པའི། །བློ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་འགྱུར་བ། །དེ་ཚེ་གསལ་མིན་སྣང་བ་ཡི། །ཐ་སྙད་འགྲོ་བ་ན་ཡང་འདོད། །འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ན། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་རྫས་ ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་མེད་དེ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，從看到一個細長的普遍形狀，就會產生「這是人還是柱子」的懷疑，那麼，難道不是看到了普遍的形狀嗎？難道不是沒有看到與人和柱子的自性無關的另一個細長的普遍形狀嗎？如果存在，那麼，那時就會看到兩種形狀的心。這裡，由於沒有與特殊不同的普遍，也沒有不同的心，所以，意義的不同本身來自於心的不同。如果說，在遠處，僅僅看到與人和柱子的自性無關的細長形狀，那麼，如果不是這樣，由於體驗到柱子和人的形狀，就不會從那裡產生懷疑。因此，它看起來是完全放棄了那個，並且與那個不同，與那個不同的特徵僅此而已，那麼，就不是這樣，因為，如果它與那些不同，那麼，就不會看起來不遠。如果看起來很遠，那麼，當很近時，就會更加明顯。在遠處的狀態下，所看到的任何事物，當它與近處相關聯時，都會顯得更加明顯。如果普遍的意義是不同的，那麼，它本身是可見的，如何會變成不清楚的可見的名稱呢？藍色可見的意義，不會變成白色不清楚的可見的名稱。如果說，在你的觀點中，所謂「不清楚」是什麼？這種不清楚的可見，要麼是不可見，要麼是其他可見，要麼是它不清楚的可見。如果說，不清楚的可見本身是可見的，那麼，如何能說它在自己的自性中是不可見的呢？如果其他是可見的，那麼，它如何能是不清楚的呢？如果不可見，那麼，事物如何能是可見的呢？如果說，是這種可見的心本身是不清楚的，那麼，當心的自性清晰時，事物就不應該是不清楚的可見的。它不是這樣的，當不具有這種形式的心從那裡產生時，那時，當使用不清晰可見的名稱時，也是可以接受的。如果說，它本身是普遍的，那麼，顏色和形狀就不會顯現。普遍不具備顏色和形狀，因為，兩者都依賴於物質。如果說，顏色和形狀依賴於物質，那麼，就沒有與此不同的普遍，因為它不可見。 這段文獻探討了普遍（universal）、特殊（particular）、形狀（shape）、理解（understanding）、可見（visible）、不清晰（unclear）、心（mind）、顏色（color）和物質（matter）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於普遍和特殊關係的觀點，並對可見和不清晰可見進行了討論，強調了理解的整體性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了抽像（abstract）和具體（concrete）。抽像指的是從具體事物中提取出來的概念或屬性，而具體指的是具有實際存在的個體事物。普遍可以被理解為抽像，而特殊可以被理解為具體。 與古代文獻中「如果說，從看到一個細長的普遍形狀，就會產生『這是人還是柱子』的懷疑」的觀點類似，現代認知科學也關注模式識別（pattern recognition）。模式識別指的是將感知到的資訊與已有的模式進行匹配的過程。 與古代文獻中「由於沒有與特殊不同的普遍，也沒有不同的心，所以，意義的不同本身來自於心的不同」的觀點類似，現代心理學也關注認知的主觀性。認知的主觀性指的是認知過程受到個體經驗和信念的影響。 對於可見的概念，現代視覺科學關注視覺感知的機制。視覺感知涉及到眼睛、大腦和神經系統的複雜互動。 對於不清晰的概念，現代模糊邏輯關注模糊的概念。模糊的概念指的是沒有明確邊界的概念。 對於心的概念，現代神經科學關注大腦的結構和功能。大腦是認知活動的基礎。 對於顏色和物質的關係，現代物理學和化學關注顏色和物質的物理和化學性質。顏色是光與物質相互作用的結果。 總而言之，現代邏輯學、認知科學、認識論、心理學、視覺科學、模糊邏輯、神經科學、物理學和化學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理抽像和具體、普遍和特殊的相互關係、模式識別、理解的解釋性、認知的主觀性、視覺感知的機制、模糊的概念、大腦的結構和功能以及顏色和物質的物理和化學性質等問題。它們強調抽像和具體的區別、普遍和特殊的相互關係、模式識別、理解的解釋性、認知的主觀性、視覺感知的機制、模糊的概念、大腦的結構和功能以及顏色和物質的物理和化學性質。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གལ་ཏེ་སྣང་བ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐོ་ཡོར་དང་མི་དག་ཏུ་ཐེ་ཚོམ་ ཟའོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཁ་དོག་དབྱིབས་ཏེ་དེ་རང་བཞིན། །གཞན་པས་གཞན་དུ་ཅི་ལྟར་དེ། །རྟོགས་འགྱུར་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི། །བློ་ནི་འཁྲུལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གཞན་དུ་རྟོགས་ན། དེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་སྤྱི་མངོན་སུམ་ ཡིན།འོན་ཏེ་དེར་ཡན་ལག་ཅན་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་མ་ཡིན་ལ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁ་དོག་དབྱིབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། །ཐ་དད་རྫས་ནི་སྣང་ཡིན་པ། །དེ་དག་ལ་ནི་གཞན་པ་ཡི། །སོ་སོར་སྣང་བ་ཡོད་དམ་ཅི། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་སྣང་ བ་ཡིན་གྱི།།དེ་ལ་རྫས་གཞན་སྣང་བ་ནི་མེད་དེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྫས་གཞན་སོ་སོར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་རྫས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ལྡན་པའི་རྫས་ཡིན་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་ལས་ཐ་དད་པའི་རྫས་གཞན་ནི་དམིགས་པ་མེད་དེ། མི་གསལ་བའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ སྐྱེས་ན་འདི་ནི་འདི་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་སྐྱེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་དབྱིབས་ འདི་ནི་ཁ་དོག་དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་དབྱིབས་ལ་གནོད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པའི་དབྱིབས་ལ། གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབྱིབས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་ སྔོན་རྟོགས་པ།།དེ་འདྲ་བ་ལ་གནོད་བྱེད་ཅིང་། །གལ་ཏེ་གཞན་དུ་རྟོགས་མེད་ན། །ལུས་པར་འགྱུར་བ་གཞན་ཅི་ཡོད། །གལ་ཏེ་དབྱིབས་སམ། རྫས་ཁ་དོག་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བ་གནོད་པ་ཡིན་ན་གཞན་ལུས་པ་ཅི་ཡོད། གང་གིས་དེ་ཉིད་ལ་གཅིག་ལ་གནོད་པར་ བྱེད་ལ་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་གཞག་གཞན་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，可見的是顏色和形狀本身，並且由於兩者是共同的，所以會懷疑是柱子還是人，那麼，就不是這樣，例如：顏色和形狀是它的自性，如何能通過其他來理解它？如果這樣，那麼，心就會陷入混亂。如果理解顏色和形狀是不同的，那麼，它本身就是混亂，如何能說普遍是顯見的呢？如果說，那裡看到的是有支分的事物，而不是普遍，也不是顏色和形狀，那麼，從顏色和形狀的自性來看，所看到的是不同的事物，在那些之中，難道有其他不同的單獨的可見嗎？藍色等是顏色本身的自性，所看到的是顏色本身，沒有看到其他事物，因為，沒有看到與此不同的其他單獨的事物。如果說，它本身是事物，那麼，就不是這樣，因為，顏色和形狀是屬性。如果說，它是具有顏色和形狀的事物，那麼，就不是這樣，因為，沒有看到與此不同的其他形式。沒有看到與清晰和不清晰的顏色和形狀不同的其他事物，因為，不清晰的顏色和形狀也會被從其他組合產生的知識所損害。如果產生了清晰可見的知識，就會變成「這不是這樣的」。看到與此相反的自性本身就會造成損害。如果說，由於沒有產生「這不是這樣」的知識，所以不是這樣，那麼，難道「這不是這樣」的知識本身沒有產生嗎？例如，這種形狀不是那種顏色，這與對不相同的形狀產生損害的知識是一樣的。如果說，它不是對不同的造成損害，而是由於對不相同的形狀造成損害，所以形狀是不同的，那麼，就不是這樣，因為：如果如何先前理解的，對相似的造成損害，如果先前沒有理解其他，那麼，除了崩潰之外還有什麼？如果形狀或事物被理解為與顏色不相同，那麼，如果對相似的事物造成損害，那麼，除了崩潰之外還有什麼？通過什麼來區分對一個造成損害，而對另一個不造成損害呢？沒有區分其他不同的連線形式的分類。 這段文獻探討了可見（visible）、顏色（color）、形狀（shape）、普遍（universal）、特殊（particular）、心（mind）、理解（understanding）、屬性（attribute）、事物（thing）、知識（knowledge）和否定（negation）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於普遍和特殊關係的觀點，並對可見、顏色和形狀進行了討論，強調了理解的整體性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了實體（substance）和屬性（attribute）。實體指的是獨立存在的事物，而屬性指的是依附於實體的特徵。事物可以被理解為實體，而顏色和形狀可以被理解為屬性。 與古代文獻中「如果說，可見的是顏色和形狀本身，並且由於兩者是共同的，所以會懷疑是柱子還是人」的觀點類似，現代認知科學也關注概念的形成。概念的形成指的是將感知到的資訊組織成有意義的類別。 與古代文獻中「如果理解顏色和形狀是不同的，那麼，它本身就是混亂，如何能說普遍是顯見的呢？」的觀點類似，現代心理學也關注認知的一致性。認知的一致性指的是人們傾向於保持信念和態度之間的一致性。 對於顏色的概念，現代物理學和化學關注顏色和物質的物理和化學性質。顏色是光與物質相互作用的結果。 對於形狀的概念，現代幾何學關注形狀的數學性質。形狀可以用數學公式來描述。 對於知識的概念，現代認識論強調了知識的辯護。知識的辯護指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。 總而言之，現代邏輯學、認知科學、認識論、心理學、視覺科學、物理學、化學和幾何學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理實體和屬性、普遍和特殊的相互關係、概念的形成、理解的解釋性、認知的一致性、視覺感知的機制、顏色和物質的物理和化學性質、形狀的數學性質、知識的辯護以及否定的邏輯結構等問題。它們強調實體和屬性的區別、普遍和特殊的相互關係、概念的形成、理解的解釋性、認知的一致性、視覺感知的機制、顏色和物質的物理和化學性質、形狀的數學性質、知識的辯護以及否定的邏輯結構。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་ཡང་། ཁ་དོག་དེ་ནི་ཐོབ་པ་མིན། །དེ་ནི་དབྱིབས་དང་རྫས་དག་ཡིན། །དེས་ན་ཐོབ་ཕྱིར་རྫས་གཞན་ཡིན། །དེས་ནི་སྔར་ཡང་རིགས་པ་ཉིད། །གང་ཞིག་ སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོར་རིག་པ་དང་།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པས་ཐ་མི་དད་པར་མི་རིགས་སོ། །ཐ་དད་པ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན། དེ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་དུ་ན་གལ་ཏེ་དེ། །གཞན་ན་སྔོན་ནམ་ཕྱི་མ་ཡི། །མངོན་སུམ་ལ་ཅི་སྣང་མིན་གཉིས། །མཐོང་བ་གང་ཚེ་སྲིང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དེ་རྫས་ལས་ཐ་དད་པའམ། དབྱིབས་ཀྱང་ཁ་དོག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མངོན་ སུམ་ལ་མི་སྣང་།སོ་སོར་མི་སྣང་ན་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨོངས་པ་ཆེན་པོའི་མཐུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཚོགས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་ག་ལས་འགྱུར། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི་མངོན་སུམ་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཡང་མེད་པས་གང་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས།དེའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱ་བ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྒོམ་པ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་ཀྱི་དོན་ཡང་རྫས་ལས་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་གྱུར་པའི་རྫས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའི་ཐ་དད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པར་བརྟགས་ནས་བྱ་བ་ལས་ཐ་དད་པར་དང་།བྱ་བ་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་འདི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་བྱ་བ་དང་ཁམས་ཀྱི་དོན་ཡང་ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་ ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེ་བ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་བརྗོད།འོན་ཏེ་ཡང་མངོན་སུམ་ནི་ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ནི་དེའི་ ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་དེར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，顏色不是獲得的，它是形狀和事物，因此，由於獲得，它是其他事物，因此，這在之前也是合理的。如果理解到什麼是先前和後來的事物，以及什麼不是這樣，那麼，由於存在矛盾的性質，所以不應該認為是不相同的。如果認為不同的事物應該被證明是這樣的，因為，沒有其他方法來證明不同，那麼，就不是這樣，因為，如果它本身是其他，那麼，何時會看到先前和後來的顯現，或者何時會看到不顯現？如果實際上顏色和形狀與事物不同，或者形狀與顏色不同，那麼，為什麼在先前和後來的顯現中看不到？如果看不到單獨的顯現，那麼，由於沒有與此不同的組合，所以說在那裡顯現，這是一種非常愚蠢的力量。由於沒有兩者的組合，如何會變成組合呢？連線不是來自顯現。由於沒有它，所以也沒有推斷，那麼，從何處理解不同呢？因此，所謂的共同性是不存在的，因為，一切都以自己的自性存在，所以是特殊性。因此，所謂「做」的行為，不是祭祀等行為的特殊普遍性。因此，冥想不是行動者行為的自性，因為，沒有理解到與此不同。體性的意義也不存在於與事物不同之處，即使沒有與通過跟隨和返回而變成先前和後來的事物完全理解的不同的自性不同，但通過假定它具有不同，就會說與行為不同，而行為也與此不同，這僅僅是名稱，而不是事物的真實存在。當自己的行為和體性的意義在連線時出現時，理解到這一點，那麼，為什麼說對它的目標認知是從先前的習氣中產生的，沒有目標呢？如果說，顯現是現在的對象，那麼，如果它是已經發生和將要發生的對象，那麼，它本身就是沒有目標的。聲音雖然是它的對象，但也不會變成那樣。 這段文獻探討了顏色（color）、形狀（shape）、事物（thing）、普遍（universal）、特殊（particular）、顯現（appearance）、理解（understanding）、連線（relation）、冥想（meditation）、聲音（sound）和目標（object）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於普遍和特殊關係的觀點，並對顏色、形狀和事物進行了討論，強調了理解的整體性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 與古代文獻中「如果理解到什麼是先前和後來的事物，以及什麼不是這樣，那麼，由於存在矛盾的性質，所以不應該認為是不相同的」的觀點類似，現代邏輯學也關注矛盾律。矛盾律指的是一個命題不能同時為真和為假。 與古代文獻中「由於沒有兩者的組合，如何會變成組合呢？」的觀點類似，現代邏輯學也關注集合論。集合論指的是研究集合的數學理論。 對於顯現的概念，現代現象學關注現象的本質。現象指的是我們經驗到的事物。 對於聲音的概念，現代聲學關注聲音的物理性質。聲音是空氣或其他介質中的振動。 總而言之，現代邏輯學、認識論、現象學、集合論、心理學、神經科學、聲學和哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理實體和屬性、普遍和特殊的相互關係、矛盾律、理解的解釋性、集合論、現象的本質、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、聲音的物理性質以及目標的意向性等問題。它們強調實體和屬性的區別、普遍和特殊的相互關係、矛盾律、理解的解釋性、集合論、現象的本質、連線的邏輯結構、冥想的神經機制、聲音的物理性質以及目標的意向性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་སྐད་དུ་ཡང་བསྐུལ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་མེད་པའི་དོན་དེ་ནི་ཡོད་ཅེས་ངེས་པ་དེ་ཅི་ལྟར། རྗེས་དཔག་ལ་ནི་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། །དེར་ནི་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཡིན། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ པའི་ཡུལ་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་དང་མ་འབྲེལ་པ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པར་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཏེ། མེད་ པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་བར་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ནི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འབྲས་ བུའི་རྒྱུ་ཉིད་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ།དེ་མ་བྱས་ན་ཕུང་བར་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་གི་ནུས་པ་རྟོགས་པ་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་། བདག་ཉིད་ལ་རྟོགས་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་པར་ནི་མ་རྟོགས་ན། ། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བསྐུལ་ཡང་དེ། །དེ་ལ་ཅི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་དང་། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་དང་། ཁམས་ཀྱི་དོན་རྣམས་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པའམ། འབྲས་བུ་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་ངག་གི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་འབྱུང བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ཤེས་པས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བློ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ལས་ནི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཅན་སུ་ཡང་མི་འཇུག་སྟེ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །དེའི་ཕྱིར། འཆད་པ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡི་ཕྱིར། །དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །དེ་ལ་སྒྲ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །དོན་གྱི་དེ་ནི་རྒྱུ་ཅན་མིན། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་བདེན་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི གནས་སོ།།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་ལས། བསྒྲུབ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པར་གནས་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པར་ཤེས་ནས་འཇུག་པ་ན།མི་སླུ་བ་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ།

如果認為，正如所說，「推動」等是解釋，那麼，就不是這樣，如何確定沒有看到的事物是存在的呢？因為與推斷相關，所以它以那種方式存在。所有理解隱藏對象的行為，都具有與意義相關的真實性，例如推斷的知識。如果某物與某物無關，那麼，就不能確定它存在。沒有目標本身來自於它沒有自性，已經說過，不存在的事物不具有自己的自性。也不能確定它與將要發生的事物相關。從推斷中，可以理解從原因到結果，因為，在其他地方也是這樣看到的。在火的祭祀等中，沒有看到結果的原因，如果不做，也不能確定會毀滅。如果說，通過理解自己的能力，以及通過理解自己，就會參與到祭祀等原因中，那麼，如果它沒有被理解為天堂的原因，那麼，即使推動連線，為什麼還要參與其中呢？因此，冥想、連線和體性的意義，相互關聯或與結果相關聯的證明，不應該被認為是語言的意義，因為，一切都將要發生，由於知識不抓住它，所以心本身沒有目標。因此，是通過將可見和概念結合起來參與的，而它本身也是排除其他。沒有人會通過知識參與到預先的概念中，這已經足夠詳細了。因此，「由於解釋者的目標是誇大其詞，所以，對於心中清晰的意義，聲音是有效的量。意義的真實性不是原因，誇大其詞不會變成真實意義的對象」，這句話是成立的。在《量釋論》的莊嚴論中，對證明和冥想等進行了闡述，這是第一部分。如果說，存在於行動中的不虛妄，那麼，從認識等知識中，通過知道「它就是這個」等來參與，爲了依靠不虛妄，它就變成了量。 這段文獻探討了推斷（inference）、因果關係（causality）、目標（object）、理解（understanding）、冥想（meditation）、連線（relation）、體性（essence）、知識（knowledge）、量（valid means of knowledge）和真實性（truth）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於推斷和因果關係的觀點，並對理解和知識進行了討論，強調了真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了演繹推理（deductive reasoning）和歸納推理（inductive reasoning）。演繹推理是從一般規則推導出具體結論，而歸納推理是從具體例子推導出一般規則。推斷可以被理解為一種推理形式。 對於因果關係，現代科學強調了因果關係的實證性。因果關係必須通過觀察和實驗來驗證，而不是通過先驗的推理來確定。 與古代文獻中「如果某物與某物無關，那麼，就不能確定它存在」的觀點類似，現代邏輯學也關注必要條件和充分條件。一個原因必須是結果的必要條件和充分條件，才能被認為是結果的原因。 與古代文獻中「由於知識不抓住它，所以心本身沒有目標」的觀點類似，現代認知科學也關注認知的主觀性。認知的主觀性指的是認知過程受到個體經驗和信念的影響。 對於體性的概念，現代哲學關注事物的本質。事物的本質指的是事物所具有的使其成為該事物的必要特徵。 對於量的概念，現代邏輯學關注有效推理的規則。有效推理的規則指的是保證推理結論為真的規則。 對於真實性的概念，現代哲學關注真理的本質。真理的本質指的是真理的定義和標準。 總而言之，現代邏輯學、認識論、科學哲學、認知科學、心理學、神經科學和哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理演繹推理和歸納推理、因果關係的實證性、必要條件和充分條件、理解的解釋性、認知的主觀性、冥想的神經機制、連線的邏輯結構、事物的本質、知識的辯護、有效推理的規則以及真理的本質等問題。它們強調演繹推理和歸納推理的區別、因果關係的實證性、必要條件和充分條件、理解的解釋性、認知的主觀性、冥想的神經機制、連線的邏輯結構、事物的本質、知識的辯護、有效推理的規則以及真理的本質。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ལ་སྔོན་མེད་དོན་ཤེས་པ། །ངེས་པར་གནོད་པ་དང་བྲལ་ཞིང་། །སྐྱོན་མེད་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི། །འཇིག་རྟེན་འདོད་པའི་ཚད་མ་ཡིན། །ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ ཡང་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་བལྟ་བའི་ཤེས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ཅན་ཡང་ཡན་ལག་གི་ཤེས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་བལྟ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་མིག་ དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་དང་གཞན་ཚོལ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གཟུང་བ་ འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི།།མི་འདོད་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བླང་དང་དོར་བའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་མེད་པའི་གཅིག་ཉིད་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་གཅིག་ཉིད་ནི་རྩོད་པའི་ཡུལ་གྱི་གཅིག་ཉིད་བདག་གིར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟ་བ་ཙམ་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མས་བཟུང་བ་ལ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། ། ཤེས་པ་སྔ་མས་ནི་དེའི་འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་སྔ་ན་མེད་པར་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་ཕྱིས་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཅི་ལྟར་བཟུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ན་ཡང་དེ་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ གཞན་བཞིན་དུ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།མི་སླུ་བ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་ རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། མངོན་སུམ་ལས་སྔོན་རིག་མེད་ན། །དེ་དང་གཅིག་ལ་ཚད་ཡོད་མིན། །མ་རྟོགས་པ་དང་གཅིག་ཉིད་དུ། །རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཅོལ་ཡིན། །དེས་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡི། །རྟོགས་ལས་ཀུན་རྫོབ་པ་གཅིག་ཉིད། །ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་རྟོགས་འདི་ལ། །ཚད་ མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བུམ་སོགས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་གང་། །དེ་ཡང་རོ་སོགས་དག་ལ་ཡིན། །ཤེས་དེ་དག་གི་བཟུང་དོན་ལས། །ཚོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་ཕྱིར་རོ།

因此，對於先前不存在的事物的知識，如果確定它沒有損害，並且是從無過失的原因產生的，那麼，它就是世俗所期望的有效量。即使是有支分等對象，也因為能夠做到不虛妄，所以變成了有效量。如果說，由於它是從觀看知識的力量產生的，所以這種概念不是有效量，並且有支分也是從支分的知識的力量產生的，那麼，如果這樣，觀看的知識也是從與眼睛相關的力量產生的，所以不會變成有效量。如果說，尋找其他原因，那麼，就會變成眼睛等。如果說，它是直接的，那麼，概念本身就會變成有效量。這裡說：「爲了抓住所抓住的，世俗的，不想要的，心本身就是有效量。因為它是參與接受和放棄事物的關鍵。」認為「它就是這個」的知識的產生，對於一個事物來說不是有效量，因為它不抓住先前不存在的一個事物，因為它理解的是所看到的。與先前一起抓住的一個事物，是擁有爭論對象的一個事物。如果僅僅是現在的一個事物，那麼，就是對已成立的事物進行證明。那個知識也不是被先前的知識抓住的。先前的知識抓住的是其毀滅的狀態，這是先前不存在的。因此，後來連線的行為，是爲了連線如何被抓住的，這種連線是應該被做的。即使在抓住所抓住的時，它也是回憶，所以，爲了抓住所抓住的，它不像其他回憶那樣是有效量。不虛妄是爲了實現意義，而意義不是通過一個事物來證明的，它是從事物的能力中產生的。因此，認為「它就是這個」的知識本身就是知識。如果說，與先前一起理解一個事物，那麼，就不是這樣，因為：如果沒有從顯現中認識到先前，那麼，它與一個事物就沒有有效性。說理解一個未理解的事物和一個事物，是荒謬的。因此，從先前的理解中，世俗的一個事物，對於世俗的理解，沒有有效性。任何以瓶子等為對象的知識，也是關於味道等。這種知識是爲了概念化對那些事物的抓住。 這段文獻探討了知識（knowledge）、有效量（valid means of knowledge）、概念（concept）、世俗（conventional）、顯現（appearance）、理解（understanding）、回憶（memory）、真實性（truth）、因果關係（causality）和對像（object）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對概念和理解進行了討論，強調了真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了先驗知識（a priori knowledge）和后驗知識（a posteriori knowledge）。先驗知識是不依賴於經驗的知識，而後驗知識是依賴於經驗的知識。 對於有效量的概念，現代認識論關注知識的辯護。知識的辯護指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。 與古代文獻中「對於先前不存在的事物的知識，如果確定它沒有損害，並且是從無過失的原因產生的，那麼，它就是世俗所期望的有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和產生過程是否可靠。 對於概念的概念，現代認知科學關注概念的形成。概念的形成指的是將感知到的資訊組織成有意義的類別。 對於世俗的概念，現代社會學關注社會規範和價值觀。社會規範和價值觀是社會成員共同接受的行爲準則。 對於對象的概念，現代哲學關注對象的意向性。對象的意向性指的是對像指向某個事物或狀態的能力。 總而言之，現代邏輯學、認識論、認知科學、社會學、現象學、心理學、科學哲學和哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理先驗知識和后驗知識、知識的辯護、知識的可靠性、概念的形成、社會規範和價值觀、現象的本質、理解的解釋性、回憶的準確性、真理的本質、因果關係的實證性以及對象的意向性等問題。它們強調先驗知識和后驗知識的區別、知識的辯護、知識的可靠性、概念的形成、社會規範和價值觀、現象的本質、理解的解釋性、回憶的準確性、真理的本質、因果關係的實證性以及對象的意向性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཚོགས་ལས་གཞན་པའི་གཅིག་པོ་ནི། །འགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ བརྟེན་པའི་ཕྱིར།།གཞན་ནི་ཀུན་དུ་འཛིན་པས་ཉམས། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་དེ་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མེད་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་བློ་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། བླང་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་ལ། འཇུག་པ་དེ་ལ་ཡང་བློ་ཉིད་ གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་མ་རྟོགས་སྙམ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཛིན་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོར་བདག་གིར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་ཤེས་པ་མེད་པར་མི་འཇུག་གོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བླང་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་སྔར་གྱི་བློ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་ པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གོམས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རྟོགས་པའི་ འབྲས་བུའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ།།གཞན་ཡང་བློ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ཚད་མའི་འབྲས་བུ། བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །འཇུག་པར་བྱེད་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་ པའི་ཕྱིར་ཏེ།རྟོགས་པར་འགྱུར་ན་འཇུག་གམ་མི་འཇུག་ཀྱང་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཞག་པའི་དོན་ལ་གལ་ཏེ་མི་འཇུག་ན་འདི་ཚད་མའི་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས། །རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྲུལ་བའི་རང་བཞིན་ཅི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཅད། འོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཐ་སྙད་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མ་ཤེས་ ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར་ལ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱིའི་དོན་དང་རྒྱུད་གཞན་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །འདིའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ་ཤེས་པའོ། །དེ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་ པའམ།ཡུལ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའོ།

如果說，除了組合之外，單獨的任何事物都沒有被理解，因為依賴於無始的習氣，所以，其他事物在被普遍抓住時就會被破壞。如果說，沒有理解到先前和後來的事物是一個整體，那麼，如何說心是有效量呢？對此解釋說，參與接受和放棄的對象被稱為有效量，並且在參與中，心本身是主要的。如果認為，沒有理解到將要發生的事物，那麼，即使如此，它也是爲了參與而成為有效量，例如，即使推斷不抓住事物，也是有效量。將要解釋說，推斷不是將事物的自性作為自己的。從眼睛等中，如果沒有知識，就不會參與。即使沒有概念，也是從習慣中參與。因此，由於先前的意識參與到接受和放棄的對象中，所以是有效量，而不是概念等。對於沒有習慣的事物，它本身就是認識等特徵的推斷，因此，並不是太過分。如果這樣，那麼，暫時來說，對於追求結果的人來說，僅僅是名稱的原因就被稱為有效量。現在，它顯示了理解結果的對象是區分的原因。此外，心本身是有效量，而不是其他，例如：由於對象的不同形式，有效量的結果，理解的心是不同的。參與不是有效量，但它是爲了理解，如果理解，那麼參與或不參與都可以。即使如此，它也是爲了確定意義的真實本質，所以是有效量。如果對於確定的意義不參與，那麼，這不是有效量的過失。如果認為，有效量是爲了獲得，那麼就不是這樣，因為，有效量是允許獲得的。如果沒有獲得本身，如何知道？因為看到了自性的不同。如何完全確定不虛妄的自性？那麼，外在的名稱就會消失。如果不知道不虛妄本身，那麼，僅僅認識自己的自性就會變得清晰，如果這樣，如何能理解外在的事物和其他相續等呢？這將在下面解釋。這種對象的形式，如對象的形式，是對象的形式，即知識。它的不同，要麼是對象的不同形式，要麼是如對象的不同形式，即對象的不同形式。 這段文獻探討了知識（knowledge）、有效量（valid means of knowledge）、心（mind）、概念（concept）、習慣（habit）、理解（understanding）、真實性（truth）、對像（object）、自性（own nature）和相續（continuum）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對心、理解和對像進行了討論，強調了真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了主觀（subjective）和客觀（objective）。主觀指的是依賴於個體經驗和信念的事物，而客觀指的是獨立於個體經驗和信念的事物。心可以被理解為主觀的，而對象可以被理解為客觀的。 與古代文獻中「由於先前的意識參與到接受和放棄的對象中，所以是有效量，而不是概念等」的觀點類似，現代認識論也關注知識的來源。知識的來源可以分為感知、理性、記憶和證詞等。 對於習慣的概念，現代心理學關注習慣的形成。習慣的形成指的是通過重複行為而建立的自動化行為模式。 對於自性的概念，現代存在主義關注個體的獨特性。個體的獨特性指的是個體所具有的使其成為該個體的必要特徵。 對於相續的概念，現代哲學關注時間的連續性。時間的連續性指的是時間是一個不間斷的流動。 總而言之，現代邏輯學、認識論、認知科學、心理學、存在主義和哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理主觀和客觀、知識的辯護、知識的來源、概念的形成、習慣的形成、理解的解釋性、真理的本質、對象的意向性、個體的獨特性以及時間的連續性等問題。它們強調主觀和客觀的區別、知識的辯護、知識的來源、概念的形成、習慣的形成、理解的解釋性、真理的本質、對象的意向性、個體的獨特性以及時間的連續性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།མཚུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡུལ་དང་འདྲ་བའམ་ཡུལ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའོ། །སྔོན་པོའམ་དེའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཞེས་དེ་ཐ་དད་པས་བློའི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་ འབྲས་བུ་ནི་དོན་རྟོགས་པའམ།རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ ནོ།།གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་འབྲས་བུའི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། ཚད་མ་འབྲས་བུ་གཞན་མིན་ཞིང་། །ཚད་མ་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མིན། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། །ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་ འགྱུར་བ་ཡིན།།འདི་ཡང་འོག་ཏུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་མྱོང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ཡོད་ན་ནི་འདི་ཡོད་ ཕྱིར།།རྣམ་པ་ཡོད་ན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་འདི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཡོད་ན་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཉིད་ ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཉིད་ནི་ཆོད་པ་མེད་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྐུན་པོས་གྲོང་བསྲེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་ པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འདི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་རིག་པ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ན་མི་སླུ་བ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་ནས། འཇུག་ན་འགའ་ཡང་བསླུས་པར་མི་འགྱུར་ལ། ཐེ་ཚོམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།

相似性是形式，是被稱為「顯現」的意義。它與對像相似，或者顯現地指向對象。藍色或對它的形式的認知，由於它們的不同，所以心的理解是不同的。有效量的結果是理解意義，或者理解自己的自性。正如所說，理解被衡量的事物依賴於有效量。對象的形式也變成了知識的自性，因此，知識本身就是有效量。如果說，如何理解形式變成了知識的自性，那麼，理解也是這樣，因此，知識本身就變成了結果，那麼，這是真實的，有效量不是其他結果，結果不是其他有效量。所有行為和行動者的區分都是這樣的。這將在下面展示。如果說，正如眼睛等不是有效量，形式也不是有效量，正如體驗的行動者，眼睛等不是有效量，形式也不是有效量，那麼，解釋說：如果它存在，那麼這個就存在，如果形式存在，那麼，理解的結果就存在。如果眼睛等存在，那麼，結果的存在就不是必然的，但由於不相同，如果形式存在，那麼，存在就是必然的，因此，它是真正的證明者，而真正的證明者也是行動者。真正的證明者只有在沒有中斷時才存在，這將被展示。如果說，如何說眼睛看到了形狀？這是因為將結果歸因於原因，所以這樣說，例如，就像說小偷燒了村莊一樣。因此，知識本身就是有效量。如果說，如何知道這個知識是獲得的？暫時來說，它不是來自顯現。自知的顯現不能顯示有效量和非有效量的區分，因為，所有的知識都有自知。如果它在產生時就知道了不虛妄，並知道了另一種知識的區分，那麼，參與就不會被欺騙，也不會陷入懷疑。 這段文獻探討了形式（form）、顯現（appearance）、對像（object）、知識（knowledge）、有效量（valid means of knowledge）、理解（understanding）、結果（result）、自性（own nature）、因果關係（causality）、行動者（agent）和自知（self-awareness）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對形式、理解和因果關係進行了討論，強調了真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了形式（form）和質料（matter）。形式指的是事物的結構和組織，而質料指的是事物所組成的材料。對象可以被理解為質料，而形式可以被理解為對像所呈現的結構。 與古代文獻中「有效量的結果是理解意義，或者理解自己的自性」的觀點類似，現代認識論也關注知識的目的。知識的目的可以是理解、解釋、預測和控制。 與古代文獻中「這是因為將結果歸因於原因，所以這樣說，例如，就像說小偷燒了村莊一樣」的觀點類似，現代邏輯學也關注謬誤。謬誤指的是推理中的錯誤。 對於行動者的概念，現代倫理學關注道德責任。道德責任指的是行動者對其行為所承擔的義務。 對於自知的概念，現代心理學關注意識。意識指的是對自身和周圍環境的覺知。 總而言之，現代邏輯學、認識論、存在主義、科學哲學、倫理學和心理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理形式和質料、知識的辯護、知識的目的、理解的解釋性、個體的獨特性、因果關係的實證性、謬誤、道德責任以及意識等問題。它們強調形式和質料的區別、知識的辯護、知識的目的、理解的解釋性、個體的獨特性、因果關係的實證性、謬誤、道德責任以及意識。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མར་རང་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཤེས་ པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གོ་བས་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཅི་ལྟར་རང་ལས་འགྲུབ།འོན་ཏེ་དོན་གྱི་གོ་བས་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་འགྲུབ་ལ། དོན་གྱི་གོ་བས་ཤེས་པ་དེའི་ཚད་མ་ནི་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་ པའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚད་མ་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡང་སེལ་བར་བྱེད་པ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པས་འགོག་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་རང་ལས་ཚད་ཡིན་ན། །རང་གི་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ལས། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་ཏེ་གནོད་བྱེད་ནི། །གཞན་གྱིས་གཞན་དུ་བྱེད་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་བདག་ཅེས་རང་བཞིན་ཕྱིར། །རང་ལས་ཚད་མར་བརྗོད་ན་ནི། །གནོད་པར་བྱེད་པ་སྟོང་ཡོད་ཀྱང་། །དེ་གཞན་འགྱུར་ བ་ཡོད་མ་ཡིན།།གལ་ཏེ་སྐྱོན་ཅན་རྒྱུ་ཡོད་པས། །ཚད་མ་མིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཡོན་ཏན་ལྡན་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། །ཅི་ཕྱིར་ཚད་མར་འདོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་འདོད་ན། །ཡོན་ཏན་མེད་ཕྱིར་ཚད་མིན་པར། །དེ་ནི་ཅི་ཕྱིར་རྟོགས་མ་ཡིན། ། གང་གིས་དེ་ཡི་ཚད་མ་དང་། །ཚད་མིན་གཞན་ལས་ཡིན་འགྱུར་པ། །ཚད་མ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ལས། །གཞན་པའི་བདག་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་བདག་འདོད་ན། །རྟོགས་མེད་གཉིད་ལོག་སོགས་སྐབས་སུ། །དེ་ཡི་རང་རིག་དངོས་པོ་ནི། །ནམ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར མ་ཡིན།།དེ་ཚེ་ཅུང་ཟད་རིག་མེད་ན། །བདག་ཡོད་ཅེས་ནི་ཅི་ལྟར་འདོད། །རྟོགས་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་གཞག་ནི། །རིང་བ་བས་ཀྱང་ཆེས་རིང་སོང་། །དེ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཤེས་པ་ནི། །སྐྱེ་ཡིན་ཅིག་ཤོས་དེ་བཞིན་ནོ།

如果說，無損害的特徵的有效量是完全從自身成立的，那麼，那些說知識是隱藏的人，如何通過理解意義來證明它從自身成立呢？如果說，通過理解意義，知識的存在就成立，並且通過理解意義，那個知識的有效量不是其他知識，而是從自身成為有效量。非有效量來自損害的知識，而損害的知識也是從自身成為有效量。此外，認識是從原因產生的，而它的有效量是從自身產生的。如果說，消除損害的特徵，是通過損害的知識來阻止的，那麼，對此說：如果有效量來自自身，那麼，它就是這樣從自身的原因中產生的，損害不會被其他改變。如果說，因為自性是「我」，所以說有效量來自自身，那麼，即使存在許多損害，它也不會被其他改變。如果說，由於存在有缺陷的原因，所以它不會變成有效量，那麼，由於它與具有優點的原因相關，為什麼不認為它是有效量呢？如果說，由於沒有過失，所以認為它是有效量，那麼，由於沒有優點，為什麼不理解它不是有效量呢？通過什麼來理解它的有效量和非有效量來自其他呢？從有效量和非有效量中，沒有理解到其他的自性。如果認為理解到它是自性，那麼，在沒有理解的睡眠等情況下，它的自知實體永遠不會不存在。如果那時沒有一點理解，如何認為存在「我」呢？理解和非理解的區分，比遙遠還要遙遠。因此，知識的有效量是產生的，而非有效量也是如此。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、知識（knowledge）、自性（own nature）、原因（cause）、損害（harm）、優點（merit）、過失（fault）、自知（self-awareness）和理解（understanding）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對自性、因果關係和理解進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了內在（internal）和外在（external）。內在指的是依賴於個體經驗和信念的事物，而外在指的是獨立於個體經驗和信念的事物。自性可以被理解為內在的，而原因和損害可以被理解為外在的。 與古代文獻中「如果有效量來自自身，那麼，它就是這樣從自身的原因中產生的，損害不會被其他改變」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和產生過程是否可靠。 對於優點和過失的概念，現代倫理學關注道德價值。道德價值指的是行為或事物的善惡程度。 總而言之，現代邏輯學、認識論、存在主義、科學哲學、心理學和倫理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理內在和外在、知識的辯護、知識的可靠性、個體的獨特性、因果關係的實證性、理解的解釋性、意識以及道德價值等問題。它們強調內在和外在的區別、知識的辯護、知識的可靠性、個體的獨特性、因果關係的實證性、理解的解釋性、意識以及道德價值。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཉིད་ལས་བྱུང་སྟེ། །དེ་ཡི་ཚད་ཉིད་རང་ལས་མིན། །རྣམ་པ་ མཚུངས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར།།དེ་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་མ་ཡིན། །དང་པོ་ཐམས་ཅད་གནོད་མེད་པ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཕྱིས་གནོད་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །དེ་ངེས་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མམ། །རྗེས་དཔག་གཞན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །ཚད་མ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མི་སླུའི་ ཤེས་པ་དེ།།ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཇུག་འགྱུར་ན། །དེ་ཡིས་ཅི་ལྟར་སྔར་འདས་ཀྱི། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་། །ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། །ཚད་མ་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་ རོ།།གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཚད་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་ཐལ། །གནོད་པ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའང་། །དང་པོ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །དེ་དོན་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ནི། །ཤེས་ནས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིག་།ཚད་མ་སྔར་གྲུབ་མེད་པ་གང་། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དེ་ལས་རིག་། གལ་ཏེ་ཚད་མ་སྔར་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་བྱེད་དང་ལྡན་རིག་འགྱུར། །དོན་བྱེད་པ་ལས་ཤེས་དེ་ནི། །ཚད་མ་ཞེས་བྱར་འཛིན་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་གང་ལ་དོན་བྱེད་པ། །དེར་དེ་ཚད་མ་ཡིན་འདོད་ན། །དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་དེ་ནི། །ཚད་མིན་པས་རྟོགས་ལས་ཀྱང་མཐོང་། །དེ ལས་དོན་བྱེད་དེ་མིན་ན།།གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་ཅི་ལྟར་འདོད། །དེ་ལས་རེས་འགའ་མི་ཐོབ་ཕྱིར། །དེ་ནི་གཞན་དུའང་མཐོང་བ་ཡིན། །གང་ལས་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཚད་ཡིན་ན། །འོ་ན་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐེ་ཚོམ་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། གོམས་ལས་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ། །དེ་ནི་ཕྱི་ནས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ན་ཐོབ་ལ་འཁྲུལ་མེད་ན། །དེ་ནི་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན། །དེ་མཐོང་ཉིད་ན་མཐོང་རྣམས་ལ། །མྱོང་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །དྲན་ལས་ཐ་སྙད་ཡིན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ནོ།

它本身是從原因產生的，它的有效性不是來自自身，因為存在相似的形式，所以它本身不是確定的。最初，一切都沒有損害，因此，它本身不是有效量。後來，對沒有損害產生懷疑，確定它，要麼是顯現，要麼是來自其他推斷，沒有其他有效量。如果說，不虛妄的知識會參與到其他對象，那麼，它如何理解先前過去的有效性呢？證明的知識，因為對對像產生懷疑，如何成為證明者呢？因為沒有理解有效量。如果說，因為理解的自性，所以一切都是有效量，那麼，理解沒有損害的意義，最初也不是完全成立的。通過知道意義的行動，就認識到它是有效量。如果有效量先前沒有成立，那麼，如何從它那裡認識到呢？如果有效量先前成立，那麼，它就會變成具有行動的認識。通過意義的行動知道的，就被認為是有效量。如果認為，對於什麼有意義的行動，那麼，它就是有效量，那麼，從意義的行動等中，也看到了它不是有效量。如果它不是來自那裡意義的行動，那麼，如何認為它來自其他呢？因為它有時沒有獲得，所以也看到它在其他地方。如果對於從哪裡獲得沒有懷疑，那麼，如果它是有效量，那麼，由於形式相似，從哪裡消除懷疑呢？由於習慣而不同的形式，是從後來理解的，因此，如果獲得沒有錯誤，那麼，它就是相互依賴的。如果說，在看到它的那一刻，對於所看到的事物，是從體驗的力量中產生的，是從回憶中產生的名稱，那麼，它就是來自推斷。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、原因（cause）、形式（form）、損害（harm）、顯現（appearance）、推斷（inference）、知識（knowledge）、自性（own nature）、理解（understanding）、懷疑（doubt）、習慣（habit）、體驗（experience）和回憶（memory）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對形式、因果關係、理解和懷疑進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了先驗（a priori）和后驗（a posteriori）。先驗指的是不依賴於經驗的知識，而後驗指的是依賴於經驗的知識。有效量可以被理解為一種知識的來源。 與古代文獻中「它本身是從原因產生的，它的有效性不是來自自身」的觀點類似，現代認識論也關注知識的來源。知識的來源可以分為感知、理性、記憶和證詞等。 對於形式的概念，現代邏輯學關注形式邏輯。形式邏輯指的是研究推理形式的邏輯。 對於懷疑的概念，現代懷疑論關注知識的不確定性。懷疑論認為，我們不可能獲得絕對確定的知識。 對於體驗的概念，現代現象學關注現象的本質。現象指的是我們經驗到的事物。 總而言之，現代邏輯學、認識論、科學哲學、心理學和現象學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理先驗和后驗、知識的辯護、知識的來源、形式邏輯、因果關係的實證性、理解的解釋性、知識的不確定性、習慣的形成、現象的本質以及回憶的準確性等問題。它們強調先驗和后驗的區別、知識的辯護、知識的來源、形式邏輯、因果關係的實證性、理解的解釋性、知識的不確定性、習慣的形成、現象的本質以及回憶的準確性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།རྗེས་དཔག དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ལས།།མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་པས། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །གཅིག་ཀྱང་གནས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་དངོས་རང་དམིགས་རྣམ་པ་ནི། །གཅོད་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས། །རྩ་ཙམ་འགུགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་། །ནུས་པ་ཉིད་ ནི་ཡོད་མ་ཡིན།།དེ་ནི་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ཁྱད་པར་ནི། །འབྲེལ་པ་ལྡན་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །གང་དུ་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ། །ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པར། །ནུས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། །ཐམས་ ཅད་དོན་ཀུན་མཐོང་བར་ཐལ།།ཁྱབ་མིན་ལྷན་ཅིག་འགྱུར་གང་ཡིན། །དེ་ལས་རྗེས་དཔོག་སྐྱེ་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པས། །ཡང་ན་ཀུན་ཏུ་རྗེས་དཔག་འགྱུར། །དེ་ཉིད་འདི་ལྟའི་རྣམ་པ་འདི། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་མངོན་སུམ་ལས། །རིགས་འགྱུར་དེ་ལས་ཡུལ་ལ་ སོགས།།གཞན་གནས་པ་ནི་འཛིན་མ་ཡིན། །ཡུལ་སོགས་གཟུང་བ་མེད་པར་ནི། །དེ་ཁྱབ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེས་མ་བཟུང་བ་རྗེས་དཔོག་ན། །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གཟུ་ལུམས་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་འཕེན་པས། །ཐུག་པ་མེད་པ་འཇུག་འགྱུར་ཕྱིར། ། རྣལ་མ་རྟོགས་པ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་དང་དེ་ལ་ལྟོས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་རང་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །སྤྱིར་བཏང་བར་ནི་རྣམ་པར་གནས། །གནོད་དང་རྒྱུ་ཉེས་ལྡན་པ་ཡི། །ཤེས་པ་དག་གིས་དེ་དམིགས་སེལ། །ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་གནོད་བྱེད་མེད་ན་ནི། །དེ་ནི ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས།།གནོད་བྱེད་ལས་ནི་དེ་གཞན་འགྱུར། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། གནོད་བྱེད་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་མ་ཡིན། །ཐོབ་པའི་དུས་སུའང་གནོད་པ་གང་། །དེ་མེད་ཅེས་ནི་སྔོན་རོལ་དུ། །ཚད་མ་གང་ལས་ཤེས་པ་ཡིན། །ཐོབ་ཡིན་དོན་བྱེད་གནས་ པ་ཐོབ།།དེ་ཡང་རང་དངོས་རིག་པ་ཡི། །ཤེས་ལས་ཕྱི་ནས་ཤེས་པ་ཡིན། །སྔར་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །དངོས་ལ་རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཐུག་མེད་དེ་ཉིད་དུ། །འགྱུར་བས་ཚད་མ་གང་ལས་རྟོགས། །མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །གཞན་པའི་ཚད་མ་ ཡོད་མ་ཡིན།།འདིར་སྨྲས་པ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །རང་ལས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་རྟོགས་པའོ། །མངོན་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཐོབ་ པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་མ་བཟུང་བར་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ན་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

推斷，它也是來自顯現，顯現來自推斷，由於相互依賴，所以沒有一個是成立的。通過確定自身、自身目標的形式的顯現，即使只是稍微地吸引，也沒有能力。它不抓住先前和後來的聯繫。在其他對像和時間上的差異，被認為是具有聯繫的。如果顯現能夠抓住在其他對像和時間上的遍佈，那麼，一切都會變成看到所有的意義。如果不是遍佈的同時發生，那麼，就不會從那裡產生推斷，因為它是偶爾的，或者會變成普遍的推斷。從顯現中，認為「它就是這樣的形式存在」，不能抓住其他對像等。如果沒有抓住對像等，如何抓住它的遍佈呢？如果推斷沒有抓住它，那麼，這真是太荒謬了。因為推斷會引發其他的推斷，所以會進入無止境的狀態，因為依賴於這個和那個，所以沒有理解真實。因此，有效性從自身來說，普遍地存在。通過具有損害和原因缺陷的知識，可以消除它。由於有效量是不虛妄的，如果不存在損害，那麼，它就被認為是有效量。它從損害中被改變。對此說，僅僅沒有損害，就不能確定它是有效量。在獲得時，任何損害，在之前，從哪個有效量知道它不存在？獲得是意義的行動存在，它也是從認識自身實體的知識中後來知道的。先前，推斷參與到從那裡產生的實體中。因此，由於它會變成無止境的，從哪個有效量理解呢？除了顯現和推斷之外，沒有其他的有效量。這裡說：從自身理解自身的自性，從名稱中理解有效量。從自身理解自身的自性，而不是其他事物的自性。顯現是顯現地理解。顯現地理解也是從自身的自性出發的，而不是具有獲得時的差異的其他事物的自性。有效量本身也是在獲得的事物上不虛妄。如果沒有抓住獲得的事物，就不會抓住與它的聯繫。如果不是這樣確定的，那麼，由於不是有效量，所以不是確定的。 這段文獻探討了顯現（appearance）、推斷（inference）、有效量（valid means of knowledge）、自性（own nature）、因果關係（causality）、普遍性（universality）、真實（reality）、懷疑（doubt）、知識（knowledge）、聯繫（relation）和確定性（certainty）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對顯現、推斷、因果關係和確定性進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 與古代文獻中「由於相互依賴，所以沒有一個是成立的」的觀點類似，現代認識論也關注知識的循環論證問題。循環論證指的是用結論來支援前提的論證。 對於普遍性的概念，現代邏輯學關注量詞。量詞指的是表示數量的詞，例如「所有」、「一些」和「沒有」。 對於真實的概念，現代哲學關注真理的本質。真理的本質指的是真理的定義和標準。 對於知識的概念，現代認識論關注知識的定義。知識的定義指的是知識所必須滿足的條件。 對於聯繫的概念，現代邏輯學關注邏輯連線詞。邏輯連線詞指的是表示邏輯關係的詞，例如「與」、「或」、「如果……那麼」等。 對於確定性的概念，現代認識論關注知識的確定性程度。知識的確定性程度指的是我們對知識的信任程度。 總而言之，現代邏輯學、認識論、存在主義、科學哲學和懷疑論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理演繹推理和歸納推理、知識的辯護、循環論證、個體的獨特性、因果關係的實證性、量詞、真理的本質、知識的不確定性、知識的定義、邏輯連線詞以及知識的確定性程度等問題。它們強調演繹推理和歸納推理的區別、知識的辯護、循環論證、個體的獨特性、因果關係的實證性、量詞、真理的本質、知識的不確定性、知識的定義、邏輯連線詞以及知識的確定性程度。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།མདུན་ན་གནས་པའི་ རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་མེད་པས་དེས་ནི་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱེད་པ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སོ་སོར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་དང་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་བའི་དྲན་པ་ཅི་ལྟར་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ལྟར་མྱོང་བ་སྤངས་བའི་ཕྱིར་ནི་དེ་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མཐོང་བ་དང་། ཆོས་མཐུན་པ་ལས་ཇི་ལྟར་ རྟོགས།དེས་ན་ཚད་མ་རྟོགས་པའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི། ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐོབ་བྱའི་རང་བཞིན་ དང་འབྲེལ་བའི།།ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཚད་མ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཞིག་ནི། །གཟུང་བས་དེ་བཟུང་མིན་པར་བརྗོད། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བས་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཅན་རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཐ་དད་པར་བརྗོད་པའི་སྐབས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ་འགའ་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འཇིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་གལ་ཏེ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་ན་དེའི་ཚེ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས ཐར་པ་ཉིད་དེ།དེ་ནི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བ་གྲུབ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབད་པ་མི་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་དོན་དམ་པར་ནི་རང་ གི་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ།

由於與面前存在的自性的聯繫並不普遍存在於所有知識中，因此它不抓住與將要產生的自性的聯繫。它也不抓住將要產生的意義的行動，以及先前知識的自性的聯繫。因此，由於它是認識自身自性的自性，所以它不分別抓住聯繫。組合也不存在，因為證明和行動的知識是依次產生的。在它之後產生的回憶如何像體驗一樣參與，是通過沒有聯繫來理解二者的。由於它已經放棄了體驗，所以它是被誤導的，因此，不能從那裡理解聯繫。因此，由於它沒有抓住與它的聯繫，所以即使後來通過推斷看到，或者與相似的事物，如何理解呢？因此，由於沒有理解有效量的方法，所以從自身認識自身的自性，而不是有效量。如果說，有效量是自身的自性，並且通過事物的條件來說明，因為它與它不相同，那麼，這是不合理的，與將要獲得的自性聯繫的知識的自性是有效量。僅僅自身的自性，由於被抓住，所以被認為是未被抓住。知識的自性本身不是有效量。它本身是與將要獲得的自性聯繫而存在的。這已經被證明是未被抓住的。因此，它僅僅是認識自身自性的，沒有參與和返回，沒有說明不同的情況。因此，具有理解的人不應該參與任何事物，也不應該從任何事物返回。如果說，如何區分有效量和非有效量呢？從名稱上來說，是有效量，這已經被說明是名稱的。如果分析名稱，它就會消失。如果從那裡，僅僅這樣就滿足了，那麼，那時就沒有什麼可做的，因此，就會從輪迴中解脫，因為它沒有依賴。如果說，在名稱中輪迴成立，那麼，既然存在有效量和非有效量的區分，就不應該努力證明有效量。此外，通過理解名稱的有效量，從究竟意義上來說，它只是自身認識的顯現，這將要說明。 這段文獻探討了自性（own nature）、知識（knowledge）、有效量（valid means of knowledge）、聯繫（relation）、體驗（experience）、推斷（inference）、名稱（name）、輪迴（samsara）、解脫（liberation）和究竟意義（ultimate meaning）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對自性、聯繫、體驗和名稱進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了現象（phenomenon）和本體（noumenon）。現象指的是我們經驗到的事物，而本體指的是事物本身，獨立於我們的經驗。自性可以被理解為本體，而知識可以被理解為現象。 與古代文獻中「由於與面前存在的自性的聯繫並不普遍存在於所有知識中，因此它不抓住與將要產生的自性的聯繫」的觀點類似，現代認識論也關注知識的普遍性。知識的普遍性指的是知識是否適用於所有情況。 對於推斷的概念，現代邏輯學關注推理規則。推理規則指的是從前提推導出結論的規則。 對於名稱的概念，現代語義學關注意義。意義指的是詞語或符號所表達的概念。 對於輪迴和解脫的概念，現代宗教哲學關注宗教經驗。宗教經驗指的是個人與神聖或超越的實在之間的體驗。 對於究竟意義的概念，現代存在主義關注人生的意義。人生的意義指的是人生的目的和價值。 總而言之，現代邏輯學、認識論、現象學、語義學、宗教哲學和存在主義在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理現象和本體、知識的辯護、知識的普遍性、邏輯連線詞、現象的本質、推理規則、意義、宗教經驗以及人生的意義等問題。它們強調現象和本體的區別、知識的辯護、知識的普遍性、邏輯連線詞、現象的本質、推理規則、意義、宗教經驗以及人生的意義。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་ལས། །ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གྲུབ་འདོད་ན། །ཐ་སྙད་ཚིག་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གསལ་བར་ཚད་མ་ཉིད་ དུ་གྲུབ་ན།ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། གྲུབ་པའི་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐོང་བས། རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་རྟོགས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ནི་གོམས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ཙམ་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཚད་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བས་ནི་གཟུགས་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི། རེག པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་མཐོང་བ་ན་གཞན་ཐོབ་པས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། ཐ་སྙད་དུ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་གནས། །ཡུལ་སོགས་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྫས་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད དོ།།དེས་ན་ཐ་སྙད་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཙམ་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་དེར་ནུས་པའི་ སྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཚོགས་པ་ལས་སོ།།དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་གི་རྒྱུད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་རློབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ན།ཅི་ཚད་མ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན། རེ་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དོན་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ཡོད་ཕྱིར་དེ་ནི་ཤེས་བྱེད་མིན། །དོན་བྱར་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཤེས་བྱེད་ག་ལས་ཡིན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་མེད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་ན་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ མ་ཡིན་ནོ།

如果說，有效量本身，從顯現和推斷中，想要確立無疑，那麼，名稱的詞語就沒有意義了。如果說，從顯現和推斷中清晰地確立了有效量本身，那麼，為什麼說「從名稱上」呢？因此，僅僅在名稱上完全確立，依賴於推斷，依賴於確立的聯繫，通過看到「這就是意義的行動」，參與到通過理解確立的觸控等中，後來，由於習慣，即使沒有推斷，也僅僅從顯現中參與，因此，顯現也參與其中，所以被稱為有效量。因此，之所以說「從名稱上來說，是有效量」，就是這樣。如果說，通過看到，只是目標是形狀，而不是觸控，同樣，只是現在，而不是將要獲得的，同樣，只是自己要看，而不是別人要看，難道不是這樣嗎？如果別人看到，別人獲得，它如何是有效量呢？對此，已經說明了「從自身理解自身的自性」。此外，在名稱上，由於是一體的，所以有效量本身存在。由於沒有對象等的不同，所以在本質上，用一個名稱來稱呼。這已經被說明是「從名稱上來說，是有效量」。因此，由於依賴於名稱成立的僅僅一個部分，執著于所看到的就是獲得的，所以，它是有效量的名稱。執著於一體，也是因為對像和時間等沒有不同。它的沒有不同，也是來自在那裡產生能力的組合。同樣，對於產生和將要產生的，它們在同一個相續中理解，意義的行動是相同的，並且從那裡也顯現為一體。如果說，通過獲得意義的行動本身就是有效量，那麼，有效量是知道意義的行動，還是行動者呢？暫時來說，由於行動者本身不是有效量，那時，它會變成原因。如果認為，通過知道本身就是有效量，那麼，這也是不合理的，因為，對於將要行動的事物產生懷疑，所以它不是知道者。由於將要行動的事物是偶爾的，所以它如何是知道者呢？即使沒有證明的知識，也可以看到意義的行動，因此，它如何是意義的行動的原因呢？即使沒有它，也不會不產生，因此，它不是結果的原因。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、顯現（appearance）、推斷（inference）、名稱（name）、自性（own nature）、聯繫（relation）、習慣（habit）、對像（object）、時間（time）、意義的行動（action of meaning）、原因（cause）和結果（result）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對顯現、推斷、名稱、因果關係和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了語言（language）和現實（reality）。語言指的是我們用來描述和交流的符號系統，而現實指的是獨立於我們語言的事物。名稱可以被理解為語言的一部分，而自性可以被理解為現實的一部分。 與古代文獻中「如果說，有效量本身，從顯現和推斷中，想要確立無疑，那麼，名稱的詞語就沒有意義了」的觀點類似，現代認識論也關注知識的來源。知識的來源可以分為感知、理性、記憶和證詞等。 對於對像和時間的概念，現代物理學關注時空。時空指的是時間和空間的統一體。 對於有效量的概念，現代邏輯學關注有效論證。有效論證指的是前提能夠邏輯地推出結論的論證。 對於原因和結果的概念，現代科學關注因果機制。因果機制指的是導致結果產生的具體過程。 總而言之，現代邏輯學、認識論、心理學、物理學、科學哲學和語義學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理語言和現實、知識的辯護、知識的來源、邏輯連線詞、習慣的形成、時空、因果關係的實證性、有效論證以及因果機制等問題。它們強調語言和現實的區別、知識的辯護、知識的來源、邏輯連線詞、習慣的形成、時空、因果關係的實證性、有效論證以及因果機制。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དོན་མཐོང་བ་ལ་ཡང་རེས་འགའ་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་མི་སྟོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པས་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ཞེ་ན།འདི་ལ་སྨྲས་པ། འབྲས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་ཅེས་ཏེ། །དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཚད་མིན་ཡིན། །འདི་ཉིད་ངེས་ཕྱིར་དེ་ཙམ་གྱིས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མིན། །ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་སྤོང་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཐབས་ངེས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཐབས་ངེས་ན་ཞིང་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཚད་མ་ཅན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུ་འཇུག་དང་ལྡོག་བྱེད་ཀུན། །ཐབས་བྱུང་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ཟ་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད། །གལ་ཏེ་གང་གི་དོན་དུ་ ཚད་མ་འདོད་པའི་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་འདི་ཅི་ཡིན།གལ་ཏེ་ཚད་མས་ནི་དོན་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དོན་བྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ནི་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཅི་ ལྟར་ཤེས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དོན་དུ་འདི་རྩོམ་པ། །གལ་ཏེ་དེ་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། །བསྒྲུབ་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པས། །ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད། །ཚད་མ་འདི་ལས་མངོན་པར་འདོད་པས་དོན་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཚད་ མ་ཚོལ་བར་རྩོམ་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེ་ན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་བྱས་པའི་དོན། །དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར། འོན་ ཏེ་དེ་ལ་རེས་འགའ་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ།སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པར་འགྱུར། ཐེ་ཚོམ་ལས་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་ལས་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཐེ་ཚོམ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དོན་བྱ་བ་མ་ངེས་ན་ཇི་ལྟར་དེར་ངེས། འོན་ཏེ་ཚད་མ་དེས་དོན་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་མ་ཚང་བ་འགའ་ཞིག་ལས་མ་ཡིན་མོད། འདི་ནི་ཚད་མའི་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་ཤེས་བྱེད་མ ཡིན་པ།།ཚད་མའི་ཉེས་པ་མི་བརྗོད་ན། །དེ་ལ་སྐྱོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གང་གིས་འཇལ་བར་བྱེད་ཅིང་འདོད་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།

它也不是知道者，因為即使看到意義，有時也沒有意義的行動。那個知識也不是非有效量，因為它不是空洞的。因此，既然沒有行動者本身和知道者本身，那麼，如何通過有效量獲得意義呢？對此說：因為對結果有懷疑，僅僅這樣它就不是有效量。僅僅因為這個被確定，它如何不是有效量呢？對從方法中產生的事物產生懷疑，並不是想要放棄，因為在所有情況下，僅僅通過確定方法就可以參與。如果說，如果確定了方法，那麼，就像農民等一樣，具有有效量的人就會參與，那麼，這是不對的，就像這樣：所有參與和返回的人，都是爲了從方法中產生的意義而努力。如果對它產生懷疑，那麼，它如何是有效量呢？如果說，爲了什麼意義而認為有效量是從方法中產生的，對它產生懷疑，那麼，這種說法的方式是什麼？如果說，有效量是知道意義，而不是行動意義，那麼，由於意義的行動是從一些組合的差異中後來產生的，如何能夠知道呢？這也是不對的，如果它沒有成立，那麼，由於證明和聯繫沒有成立，如何說是證明者呢？具有理解的人，因為想要從這個有效量中顯現意義，所以努力尋找有效量，而不是其他。如果不是這樣，那麼，它就會變成猶豫不決。如果說，被清晰地表達的意義，不是意義的行動，那麼，它與被有眼疾的人看到的髮絲等沒有意義的事物有什麼區別呢？如果說，它有時會變成意義的行動，而髮絲等則不是，那麼，如何爲了那個意義而參與呢？從懷疑中參與，不是從有效量中參與。有效量是確定的，而不是懷疑的。如果說，意義的行動是確定的，那麼，如果意義的行動不確定，如何確定它呢？如果說，有效量顯示了確立意義的事物，那麼，雖然意義的行動不是來自一些不完整的事物，但這不是有效量的過失，那麼，這是不合理的，如果不是知道者，如果不說有效量的過失，那麼，由於它沒有其他過失，一切都會變成非有效量。能夠衡量並完全確定想要的事物，那就是有效量。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、意義的行動（action of meaning）、知識（knowledge）、懷疑（doubt）、方法（method）、確定性（certainty）、證明（proof）、聯繫（relation）、過失（fault）、衡量（measurement）和想要的事物（desired object）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對意義的行動、懷疑、確定性、證明和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了知識（knowledge）和信念（belief）。知識指的是有辯護的真信念，而信念指的是我們認為真實的事物。有效量可以被理解為獲得知識的手段。 與古代文獻中「因為對結果有懷疑，僅僅這樣它就不是有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的確定性。知識的確定性指的是我們對知識的信任程度。 對於意義的行動的概念，現代行動理論關注行動的目的。行動的目的指的是行動者想要通過行動實現的目標。 對於方法的概念，現代科學哲學關注科學方法。科學方法指的是通過觀察、實驗和推理來獲得知識的方法。 對於確定性的概念，現代邏輯學關注模態邏輯。模態邏輯指的是研究必然性和可能性等概念的邏輯。 對於證明的概念，現代數學關注數學證明。數學證明指的是通過邏輯推理來證明數學定理的過程。 對於過失的概念，現代邏輯學關注謬誤。謬誤指的是推理中的錯誤。 對於衡量和想要的事物的概念，現代決策理論關注決策。決策指的是在多個選項中選擇一個的過程。 總而言之，現代邏輯學、認識論、行動理論、懷疑論、科學哲學、模態邏輯、數學、語義學和決策理論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理知識和信念、知識的辯護、知識的確定性、行動的目的、知識的不確定性、科學方法、必然性和可能性、數學證明、邏輯連線詞、謬誤以及決策等問題。它們強調知識和信念的區別、知識的辯護、知識的確定性、行動的目的、知識的不確定性、科學方法、必然性和可能性、數學證明、邏輯連線詞、謬誤以及決策。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བདག་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །མཐུ་ཡིས་ངེས་པའི་དོན་བྱ་བའི། །རང་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་ དེ།དེའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དོན་དེ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་ སུ་ན་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ནི་སྔ་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་དེར་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ།།ཡང་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་རྒྱུ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ མེད་པར་དེ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།མ་སྐྱེས་པ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ཉེས་པ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ངོ་། །འདི་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྐྱེའོ། །འདི་ནི་འདིར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདིས་བྱེད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ།འབྱུང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན། སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེས་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཡོད་དང་སྐྱེས་གཉིས་དངོས་པོ་ཡི། །རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན། །འདི་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་འདི་ ལས།།དོན་གཞན་སྲིད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པ་དང་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡི་དེ་མ་ཐག་།ཡོད་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །ཅི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུན་རིང་དུ་གཉིད་ལོག་པ་ལས་ སད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་སྔོན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །བྱེད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་རང་གི་ངོ་ བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ནི་སྔར་གྱི་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ནི་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུའི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

對於不是知道者的事物，由於沒有完全確定的能力，所以不是有效量。因此，應該在其他地方說明，爲了認識到那個自性，從它那裡產生的力量，確定的意義的行動，知識本身就是有效量。凡是意義的行動的知識，由於它本身就是意義的行動，所以它認識到意義的行動，對於它的意義的行動，它本身就是證明的知識。先前的證明知識，只有在認識到那個意義是堅固的時候才是。先前的自性，在將要產生的獲得時，由於必定會知道，所以它是獲得的。因此，實際上，後來的自性是先前自身的自性，因此，在那裡，它也只是它的自性。或者，必定會產生的結果，它本身就是原因，因為它遍佈原因。凡是不同的遍佈者，它本身就是原因，因為沒有它，它就不會產生。如果說，未產生的如何是原因呢？那麼，產生的如何是原因呢？過失是一樣的。如果說，有這個，就會產生這個。由於這個產生，所以會在這裡產生。這個在這裡行動。這個被這個行動，難道不是世俗人理解的原因和結果的事物嗎？產生不是存在，也不是產生，也不是行動，也不是被它行動，因為那時不存在。對此說：存在和產生，不是事物自身的自性之外的事物。從「如果有這個」這句話中，沒有其他意義存在。產生和存在，不是自身的自性之外的事物。如果說，原因的當下，存在就是產生，那麼，難道只有當下產生的存在才是產生嗎？如果說是這樣，那麼，從長時間睡眠中醒來的分別念，就不會是從先前的習慣中產生的，因為沒有當下產生的。身體等也應該被證明不是原因。行動不是自身的自性之外的事物。因此，它會變成自身的自性就是自身的自性。在結果的時候，先前的原因的自身自性不存在。僅僅沒有它就不會產生，對於必定會成為結果的原因的產生來說，也是存在的。因此，產生也是原因。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、知識（knowledge）、意義的行動（action of meaning）、自性（own nature）、原因（cause）、結果（result）、存在（existence）、產生（arising）、行動（action）、習慣（habit）和分別念（discrimination）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對自性、因果關係、存在和產生進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了本體論（ontology）和認識論（epistemology）。本體論指的是研究存在本質的哲學分支，而認識論指的是研究知識本質的哲學分支。自性可以被理解為本體論的概念，而知識可以被理解為認識論的概念。 與古代文獻中「對於不是知道者的事物，由於沒有完全確定的能力，所以不是有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和產生過程是否可靠。 對於存在和產生的概念，現代存在主義關注存在的意義。存在的意義指的是人生的目的和價值。 對於行動的概念，現代行動理論關注行動的目的。行動的目的指的是行動者想要通過行動實現的目標。 對於分別唸的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是我們如何獲取、處理和使用資訊的過程。 總而言之，現代邏輯學、認識論、本體論、存在主義、科學哲學、行動理論、心理學和認知科學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理本體論和認識論、知識的辯護、知識的可靠性、因果關係的實證性、存在的意義、行動的目的、習慣的形成以及認知過程等問題。它們強調本體論和認識論的區別、知識的辯護、知識的可靠性、因果關係的實證性、存在的意義、行動的目的、習慣的形成以及認知過程。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁྱབ་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔར་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། །འབྱུང་བ་ཡང་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱབ་བྱ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་མ་བཟུང་ན་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་གང་ གིས་དེ་སྔོན་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི།འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན། །ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཉི་ཚེ་བ་ནི་ཁྱབ་མིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་ཁྱབ་ མེད་འགྱུར།།བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དུས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་དེ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་དང་། མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཡང་ཅི་ ལྟར་ཡིན་ཞེས་དྲི་བའི་སྐབས་མེད་དམ།ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཚེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཉི་གར་ཡང་མཚུངས་སོ། །སྔ་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དོ། །དེ་གཉི་ག་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ པའི་རྣམ་པར་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཅིག་ནི་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །དེ་དག་གཉི་ག་མཚུངས་མ་ཡིན། །ནང་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི། །ངེད་ལ་འགར་ཡང་དགོས་པ་མེད། །གང་མེད་ན་གང་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། རྒྱུ་སྔ་མ་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པས་ན་གཉི་ག་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ།

如果說，凡是所見，都是遍佈的，那麼，它就是原因。如果這樣，那麼，先前產生的才是原因，而產生不是原因，那麼，這是不對的，所見不是通過自身的自性，認識到是遍佈者。被虛構的自性的產生也是如此。所見僅僅通過它本身不是遍佈的，因為那時沒有認識到遍佈的事物。當認識到遍佈的事物時，那時，它是通過產生和將要產生的自性來遍佈的，否則，如果沒有抓住將要產生的自性，就不會變成遍佈者。如果說，通過什麼自性，它被看到是先前產生的，通過那個自性，它被認識到是遍佈者，而不是通過將要產生的自性，那麼，這是不對的，如果沒有認識到將要產生的自性，就不會認識到是遍佈者。短暫的事物不是遍佈的，如果這樣，它就不會是遍佈的。認識到產生和將要產生的時刻是遍佈的，才是原因，否則就不是。那個遍佈，對於先前所見和將要所見也是相同的。如果說，將要所見如何是原因呢？因為那時不存在，那麼，難道沒有提問「所見如何是原因」的機會嗎？如果說，因為它存在，那麼，對於將要所見也是如此。說「那時不是」這句話，對兩者來說都是一樣的。如果說，是先前，那麼，先前和後來的自性有什麼區別呢？它們都是被虛構的形式所抓住的，而不是其他，所以沒有區別。如果說，一個是虛構為看到先前的自性，而另一個是虛構為看到將要產生的自性和後來的自性，那麼，對於兩者來說，都不是原因，如果相互沒有，就不會產生，它們兩者不相同，我們不需要任何內部的區別。如果什麼不存在，什麼就不會產生，那麼，它就是不同的，是它的原因。如果這樣，如果先前的原因不存在，那麼，後來的結果就不會產生，同樣，必定會產生結果的原因，如果後來的結果不存在，就不會產生，因此，原因和結果的原因相同，所以兩者都是相互的原因和結果的事物。 這段文獻探討了原因（cause）、結果（result）、所見（seen）、遍佈（pervading）、自性（own nature）、虛構（fabricated）、產生（arising）、時間（time）和區別（difference）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於因果關係的觀點，並對所見、遍佈、自性和時間進行了討論，強調了原因和結果之間關係的複雜性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了必要條件（necessary condition）和充分條件（sufficient condition）。必要條件指的是沒有它就不能發生的事物，而充分條件指的是有了它就一定發生的事物。原因可以被理解為必要條件或充分條件，而結果可以被理解為由原因所產生的事物。 與古代文獻中「如果說，凡是所見，都是遍佈的，那麼，它就是原因」的觀點類似，現代科學也關注因果關係的機制。因果關係的機制指的是原因如何導致結果產生的具體過程。 對於虛構的概念，現代認知科學關注心理表徵。心理表徵指的是我們大腦中對事物的內部表示。 對於產生的概念，現代物理學關注時間的方向。時間的方向指的是時間只能向一個方向流逝，而不能倒流。 對於時間的概念，現代相對論關注時空。時空指的是時間和空間的統一體。 對於區別的概念，現代邏輯學關注同一性。同一性指的是事物與其自身相同。 總而言之，現代邏輯學、科學哲學、存在主義、認知科學、物理學和相對論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必要條件和充分條件、因果關係的實證性、因果關係的機制、個體的獨特性、心理表徵、時間的方向、時空以及同一性等問題。它們強調必要條件和充分條件之間的區別、因果關係的實證性、因果關係的機制、個體的獨特性、心理表徵、時間的方向、時空以及同一性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋因果關係的本質和作用。

།ཁྱབ་པ་དང་ནི་ཐ་དད་ཉིད། །རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་ཕྱིར་གཉི་ག་ཡང་། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡིན་ཕ་རོལ་ གྱི།།འཇིག་རྟེན་དཔོག་པའང་འདི་ལས་ཡིན། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དང་ཐ་དད་པ་མ་གཏོགས་པར་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་འགྲོ་བ་འདིར་མ་དམིགས་སོ། །དེས་ན་གང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་གཉི་ག་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་ པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པར་མཐོང་ངོ་།།དེ་ཕྱིར་ཤེས་དེ་དོན་སྐྱེད་པ། །རྒྱུའམ་ཡང་ན་རང་བཞིན་ནམ། །འབྲས་བུའང་རུང་སྟེ་ཐམས་ཅད་དུ། །དེ་ཡིས་དོན་བྱེད་འབྱུང་བར་ཤེས། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཤེས་པ་དེ་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུའམ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ནམ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ ཡང་རུང་སྟེ།ཐམས་ཅད་དུ་འབྲེལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཅི་སྲིད་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པའི་མངོན་སུམ་མེད་ པ་དེ་སྲིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མངོན་སུམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་བཟུང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་ནུས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་ཚད་མར་ བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་མྱོང་བ་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་སྔ་མའི་ཚད་མ་ཉིད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།མངོན་སུམ་གྱིས་ཚད་མ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གསལ་བ་དེ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་མེད་པར་སྤྱི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། སྤྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ།

由於遍佈和不同本身，原因相同，所以兩者都是相互的原因和結果，世俗的推理也由此而來。除了遍佈本身和不同之外，在這個世俗中沒有看到其他原因。因此，凡是原因和結果必定會成為原因的，兩者都是相互的原因和結果的事物，這是合乎邏輯的。因此，那個知識產生意義，無論是原因，還是自性，還是結果，在所有情況下，通過它，可以知道意義的行動產生。如果說，證明的知識是意義的行動的原因，或者說是自性，或者說是結果，在所有情況下，由於存在聯繫，所以它是知識。遍佈是它的自性，這個原因和結果的事物，也是在名稱上成立的，因此，從名稱上來說，它是被認為是有效量的。如果說，只要沒有確立聯繫的顯現，就不是推斷，如果顯現抓住了聯繫，那麼，它就是推斷的有效量的證明者。如果顯現能夠抓住聯繫的能力不是有效量，那麼，難道不是相互依賴的過失嗎？如果說，推斷不是證明有效量，但是，它來自體驗意義的行動，而它又是通過自知的顯現成立的。對於它來說，意義的行動的知識是顯現，所以它不抓住先前的有效量，並且由於它不會變成結果的標誌，所以它也不是推斷，因為它不是通過顯現來抓住有效量的，並且清晰的事物已經過去。如果沒有清晰的事物，就不能認識到普遍的有效量，因為它沒有普遍性。因此，它只是對有效量產生懷疑。 這段文獻探討了遍佈（pervading）、不同（difference）、原因（cause）、結果（result）、自性（own nature）、有效量（valid means of knowledge）、顯現（appearance）、推斷（inference）、聯繫（relation）、體驗（experience）、普遍性（universality）和懷疑（doubt）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於因果關係和知識的觀點，並對遍佈、不同、顯現、推斷和普遍性進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了形式邏輯（formal logic）和非形式邏輯（informal logic）。形式邏輯指的是研究論證形式的邏輯，而非形式邏輯指的是研究日常語言中論證的邏輯。這段文獻中的討論更偏向于非形式邏輯。 與古代文獻中「由於遍佈和不同本身，原因相同，所以兩者都是相互的原因和結果」的觀點類似，現代科學也關注因果關係的複雜性。因果關係可能涉及多個原因和多個結果，並且可能存在反饋環路。 對於顯現和推斷的概念，現代邏輯學關注推理規則。推理規則指的是從前提推導出結論的規則。 總而言之，現代邏輯學、科學哲學、認識論、現象學、推理理論、語義學和懷疑論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理形式邏輯和非形式邏輯、因果關係的實證性、因果關係的複雜性、知識的辯護、推理規則、邏輯連線詞、現象的本質、量詞以及知識的不確定性等問題。它們強調形式邏輯和非形式邏輯的區別、因果關係的實證性、因果關係的複雜性、知識的辯護、推理規則、邏輯連線詞、現象的本質、量詞以及知識的不確定性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བས་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐེ་ཚོམ་ཙམ་ཞིག་བཟློག་པས་ནི། །འགའ་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མིན། །དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པ་ནི། །ངེས་པའམ་མངོན་སུམ་ལས་མཐོང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དོན་བྱར་སྣང་དེ་ ཉིད།།མངོན་སུམ་ཡིན་ཞེས་འདོད་ན་ནི། །ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་ནི། །རྟོགས་པ་ཞེས་བྱར་འདོད་པ་ཡིན། །མངོན་སུམ་མམ་ནི་རྗེས་དཔག་ལས། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལྡོག་པ་ཡིན། །འགལ་བའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ལས། །བཟློག་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ ཏེ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི།།དངོས་ཡིན་དེ་ཚེ་ཐེ་ཚོམ་ནི། །ལྡོག་བྱེད་དེ་མེད་དེ་ཚེ་ཉིད། །ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་མིན། །འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་དེ་བཟློག་པས། །དགོས་པ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདོད་ན། །འཇུག་པ་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཤེས་པ་ཀུན་གྱི་དོན་དང་ ནི།།འབྲེལ་པའང་མངོན་སུམ་བློས་རྟོགས་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡིས་ནི། །འབྲེལ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཚད་མ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐེ་ཚོམ་ཆད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མ་མ་ ཡིན་ན།འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་དོན་ཅི་ཡོད། བསྟན་བཅོས་བསྟན་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། །གལ་ ཏེ་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན།ཅིའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་འགྱུར། དེས་ན་ཐ་སྙད་པ་དག་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཚད་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། དེས་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་འགལ་བར་ལྡན། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཚད་མ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ལུང་ལས་ཡིན་ཞེས་གཞན་འཛེར་བ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ངེས་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། ། སྔ་མ་ཕྱི་མ་མི་དྲན་པ། །བསྟན་བཅོས་འདི་ཡིས་ཟློག་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྨོངས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། རྣམ་པ་འདིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བཀའ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི།གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤེས་བྱ་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མ་ཁྱབ་པས་ནི་འབྲས་བུ་སོགས། །འབྲེལ་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，對與意義的行動相關的事物產生懷疑，由於它顯現為意義的行動，所以它本身就消除了懷疑，那麼，情況並非如此，就像這樣：僅僅消除懷疑，不會導致任何參與。爲了意義而進行的參與，是從確定或顯現中看到的。如果說，顯現為意義的事物本身，被認為是顯現，那麼，有效量就被認為是僅僅從顯現中認識到的。從顯現或推斷中，懷疑會被消除。通過看到相反的自性，沒有其他的消除方式。如果說，它是顯現的事物，那時，懷疑的消除者不存在，那時，為什麼在其他時候不存在呢？在這裡，通過消除懷疑，也不是有必要的，如果想要它參與，那麼，參與也是成立的。所有知識的意義和聯繫，也不是通過顯現的思維來認識的。推斷是通過普遍性來確定聯繫的。由於沒有其他的有效量，如何能消除懷疑呢？因此，已經說明「從名稱上來說，是有效量」。如果說，從名稱上來說不是有效量，那麼，有效量的定義的論著有什麼意義呢？即使說明了論著，也只是詞語，不會變成那樣，但是，它來自名稱的不欺騙性。如果它存在，那麼，論著就沒有意義了，對此說：論著是消除迷惑的。如果說，從名稱上認識到有效量的自性，那麼，為什麼定義的論著會相互矛盾呢？因此，名稱論者只是對名稱有錯誤的理解。就像這樣：從名稱上，不能認識到所有有效量。因此，有效量的定義是相互矛盾的。通過顯現等有效量，不能認識到世俗之外的事物。其他人說來自經典，因此，它不是來自名稱。因此，爲了認識到名稱的確定性，論著是消除迷惑的。這個論著消除了對先前和後來的不記憶。通過它，消除了由一切智者所說的論著的迷惑，而不是其他，通過這種方式，由於一切智者的教誨本身是有效量，所以一切智者本身是有效量，而不是其他，這是究竟的意義。其他不是有效量，因為沒有遍佈所知的事物。由於沒有遍佈，所以它不抓住與結果等的聯繫。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、意義的行動（action of meaning）、懷疑（doubt）、顯現（appearance）、推斷（inference）、自性（own nature）、普遍性（universality）、名稱（name）、定義（definition）、論著（treatise）、迷惑（confusion）、經典（scripture）、一切智者（omniscient one）、究竟意義（ultimate meaning）、遍佈（pervading）和聯繫（relation）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對懷疑、顯現、推斷、名稱、定義、經典和一切智者進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了分析命題（analytic proposition）和綜合命題（synthetic proposition）。分析命題指的是僅僅通過理解命題的含義就可以判斷真假的命題，而綜合命題指的是需要通過經驗來判斷真假的命題。這段文獻中關於名稱和定義的討論更偏向于分析命題。 與古代文獻中「僅僅消除懷疑，不會導致任何參與」的觀點類似，現代認識論也關注知識的動機。知識的動機指的是我們為什麼想要獲得知識。 對於名稱和定義的概念，現代語義學關注意義。意義指的是詞語或符號所表達的概念。 對於論著的概念，現代學術研究關注論證的有效性。論證的有效性指的是論證的前提是否能夠邏輯地推出結論。 對於迷惑的概念，現代心理學關注認知偏差。認知偏差指的是我們思維中存在的系統性錯誤。 對於經典的概念，現代宗教學關注宗教文字的解釋。宗教文字的解釋指的是對宗教文字的含義進行理解和闡釋的過程。 對於一切智者的概念，現代哲學關注全知。全知指的是知道一切事物的能力。 對於遍佈和聯繫的概念，現代邏輯學關注邏輯連線詞。邏輯連線詞指的是表示邏輯關係的詞，例如「與」、「或」、「如果……那麼」等。 總而言之，現代邏輯學、認識論、存在主義、語義學、心理學、宗教學和哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理分析命題和綜合命題、知識的辯護、知識的動機、推理規則、個體的獨特性、量詞、意義、論證的有效性、認知偏差、宗教文字的解釋、全知、人生的意義以及邏輯連線詞等問題。它們強調分析命題和綜合命題的區別、知識的辯護、知識的動機、推理規則、個體的獨特性、量詞、意義、論證的有效性、認知偏差、宗教文字的解釋、全知、人生的意義以及邏輯連線詞。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདས་པ་ དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་དང་ཡུལ་ཁྱབ་པར་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ།མངོན་སུམ་ད་ལྟར་ཉེ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དེ་ བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན།འདི་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །ཡང་ན་འདི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་གསལ་བྱེད་དེ། མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ ཡིན་ནོ།།ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་མ་ཤེས་པའི་དོན་འགའ་ཡང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་བཟུང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་ངེས་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་གཅིག་ཅེས་ཐ་ སྙད་དུ་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་མེད་པར་མ་ཤེས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཉིད་དུ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཤེས་ པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་འཕངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་གང་། །དེ་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དངོས་ པོ་སོགས།།གཞན་ཡང་མཚན་ཉིད་དོན་དུ་འགྱུར། །མཚན་ཉིད་དེ་ནི་དངོས་སུ་བཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་སྲིད་པ་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་དངོས་སམ་གཞན་དུ་མཁོ་བ་མ་ཡིན་གྱི།མི་སླུ་བ་ཉིད་ནི་དོན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མཁོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཤེས་པའི་དོན་སྨོས་པ་ནི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྤོང་བར་ནུས་ཀྱི། མི་སླུ་བ་སྨོས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ མི་སླུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་སླུ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དོན་ཉིད་རྟོགས་ཤེ་ན། ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་འདིར་དོན་གྱི་སྒྲས་ནི་དོན་དམ་པ་བརྗོད་ པ་ཡིན་ཏེ།མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་བར་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

過去、未來和現在產生的原因和結果的事物，以及遍佈時間和地點一起運作的自性，不是非一切智者的領域，因為顯現只是現在的附近，並且推斷也不在那裡運作。如果說，如何知道論著的作者是一切智者呢？這將在下面說明。或者，不瞭解的意義的闡明者，這也是有效量的定義。由於它闡明，所以是闡明者，不瞭解的意義的闡明知識是有效量。世俗的知識不是不瞭解的意義的闡明者。它沒有闡明任何不瞭解的意義，因為它只是分別地抓住形狀等。由於沒有確定地抓住認識，所以把它稱為一個。如果說，沒有不欺騙性地闡明不瞭解的事物是有效量，那麼，兩個月亮等的現象也會變成有效量，那麼，情況並非如此，因為已經說了意義。那不是意義。如果說，難道不是從不欺騙性中知道意義本身嗎？因此，不欺騙性的知識本身就是定義，為什麼會有其他定義呢？那麼，情況並非如此，因為被意義所驅使的不是定義。凡是通過言語的力量所認識到的，那不是定義，如果那樣，那麼，事物等其他也會變成定義的意義。定義是直接抓住的。凡是證明定義的，也不是僅僅通過存在就變成定義，如果不是這樣，那麼，事物本身等也會變成定義。如果說，事物本身對於它來說，不是直接或間接需要的，但是，不欺騙性對於知道意義本身是需要的，那麼，這是真的，但是，即使這樣，說不了解的意義，能夠消除抓住的知識，但是，說不欺騙性則不能，因為它也有不欺騙性。不欺騙性也不是認識意義，因為即使是不欺騙性，在世俗中存在，也沒有成立為意義。那麼，如何認識意義本身呢？應該認識到，它是來自確定的考察。或者，這裡，意義這個詞指的是究竟的意義，說不了解的意義的闡明者，意思是闡明究竟的意義。 這段文獻探討了原因（cause）、結果（result）、時間（time）、地點（place）、自性（own nature）、一切智者（omniscient one）、有效量（valid means of knowledge）、不瞭解的意義（unknown meaning）、闡明者（clarifier）、世俗（conventional）、分別（separate）、定義（definition）、不欺騙性（non-deceptiveness）、意義（meaning）、考察（examination）和究竟意義（ultimate meaning）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對一切智者、有效量、定義、不欺騙性和意義進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了經驗知識（empirical knowledge）和先驗知識（a priori knowledge）。經驗知識指的是需要通過經驗來驗證的知識，而先驗知識指的是不需要通過經驗就可以獲得的知識。這段文獻中關於一切智者的討論更偏向于先驗知識。 與古代文獻中「不瞭解的意義的闡明知識是有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的真理性。知識的真理性指的是知識與事實相符合的程度。 對於定義的概念，現代邏輯學關注定義的精確性。定義的精確性指的是定義能夠準確地表達概念的內涵和外延。 對於不欺騙性的概念，現代認識論關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和產生過程是否可靠。 對於意義的概念，現代語義學關注意義的構成。意義的構成指的是詞語或符號所表達的概念是如何形成的。 對於考察的概念，現代科學哲學關注科學方法。科學方法指的是通過觀察、實驗和推理來獲得知識的方法。 總而言之，現代邏輯學、認識論、語義學、科學哲學和存在主義在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理經驗知識和先驗知識、知識的辯護、知識的真理性、定義的精確性、知識的可靠性、意義的構成、科學方法以及人生的意義等問題。它們強調經驗知識和先驗知識的區別、知識的辯護、知識的真理性、定義的精確性、知識的可靠性、意義的構成、科學方法以及人生的意義。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དོན་དམ་པ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་ སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བཤད་དེ།དེ་ལས་འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན་སྤྱིའི་དོན་ཡང་དང་པོ་འབྱུང་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པས་མ་ཤེས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་ བྱུང་བས་གསལ་བ་ཡིན་ལ།དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཚད་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བཟུང་བ་ལ་ཡང་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྤྱིར་ འཛིན་པར་ནི་འདོད་མིན་ཏེ།།མ་བཟུང་བ་ནི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །སྤྱི་རིག་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་འོག་ཏུ། །སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོབ། །ཚད་མ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །རང་རིག་པས་སྤྱིའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ ནི་རྩོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའམ། འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་ ཞེས་དགོངས་ཕྱིར།།རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་མ་བཟུང་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་འདོད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་མ་ཤེས་པ་ ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་མ་ཤེས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་འམ་མེད་པར་དཔྱོད་པ་དེ་ ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་གྱི།།སྤྱི་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་གུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་དེ་ལ་དུས་ཕྱིས་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་ནི་ཚད་མ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་མ་ རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་ཡང་སྤྱི་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

究竟的意義也是無二的自性，因此，闡明它本身就是有效量。因此，也說明了從自身認識自身的本性。已經說了從名稱上來說是有效量，因此，這是究竟意義的有效量的定義，而前者是世俗的。如果說，闡明不瞭解的意義是有效量，那麼，普遍的意義也是首先產生的，通過自身的定義的知識，不瞭解的意義之後產生，所以是闡明的，同樣，聯繫等也是如此，因此，它也會變成有效量。說這會變成抓住的記憶，這是不對的，因為對於沒有抓住的事物，也沒有記憶。自身的定義的意識，不希望抓住普遍性，由於抓住沒有抓住的事物，所以普遍的認識會變成有效量。它本身說：在認識自身的本性之後，獲得了普遍的認識，稱為有效量。對於自身認識到普遍的知識的自性，這是無可爭議的。因此，如果說，從普遍的知識中會變成其他，或者會變成自身，無論如何，它的知識都會變成有效量，那麼，對此的說明是不對的，因為考慮的是不瞭解自身的定義是什麼知識，爲了考察自身的定義。即使抓住沒有抓住的普遍知識，也不是有效量。為什麼呢？因為想要的是不瞭解自身的定義是什麼知識，而不是普遍性。不瞭解普遍性的知識不是有效量，但是，它瞭解不瞭解的自身的定義。為什麼呢？爲了考察自身的定義。爲了確立存在或不存在，具有認識的人需要有效量。考察存在或不存在，也只是針對自身的定義，而不是普遍性，因為人們對它沒有敬意。凡是考察的，由於之後是它的本性，所以有效量會參與。由於有效量不會參與普遍性，所以它不是有效量。如果說，如果不認識普遍性，如何參與說「這就是它」呢？情況並非如此，即使不認識普遍性，也會由於非常熟悉而參與。如果說，在那裡，也是普遍性在參與，那麼，情況並非如此，因為參與不瞭解的事物本身是沒有知識的。 這段文獻探討了究竟意義（ultimate meaning）、自性（own nature）、有效量（valid means of knowledge）、名稱（name）、定義（definition）、世俗（conventional）、普遍性（universality）、認識（knowledge）、考察（examination）、存在（existence）、不存在（non-existence）、熟悉（familiarity）和參與（participation）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對究竟意義、自性、普遍性、認識、存在和參與進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了內涵（intension）和外延（extension）。內涵指的是概念的內在含義，而外延指的是概念所指稱的對象。這段文獻中關於定義和普遍性的討論更偏向于內涵。 與古代文獻中「闡明它本身就是有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和產生過程是否可靠。 對於認識的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是我們如何獲取、處理和使用資訊的過程。 對於存在和不存在的概念，現代本體論關注存在的本質。存在的本質指的是存在本身的屬性和特徵。 對於熟悉的概念，現代心理學關注習慣的形成。習慣的形成指的是通過重複行為而建立的自動化行為模式。 對於參與的概念，現代社會學關注社會互動。社會互動指的是個體之間相互影響的過程。 總而言之，現代邏輯學、認識論、存在主義、認知科學、科學哲學、本體論、心理學和社會學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理內涵和外延、知識的辯護、知識的可靠性、個體的獨特性、量詞、認知過程、科學方法、存在的本質、習慣的形成以及社會互動等問題。它們強調內涵和外延的區別、知識的辯護、知識的可靠性、個體的獨特性、量詞、認知過程、科學方法、存在的本質、習慣的形成以及社會互動。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ཤེས་ ཀྱང་གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཤེས་ན་མི་འཇུག་ལ།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ན་ནི་སྤྱི་མ་དཔྱད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཕྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།རང་རིག་པས་བཟུང་ན་ནི་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ན་སྤྱི་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་གཞན་ ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ། །ཤེས་གང་རིག་མེད་ཕྱིར་བསམས་པས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རིག་མེད་ནི་འདི་ལ་རིག་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་གང་ཞིག་།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་འདི་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཤེས་པའི་འོག་རོལ་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེའམ།མི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དང་ རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་དང་།ཕྱི་རོལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་དབྱེ་བ་བསྟན་ཞེ་ན། བཤད་པ་བསམས་པས་ཏེ། མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་བསམས་པས་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་ སུམ་གཅིག་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་ཏེ། ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་གདུལ་བྱ་རྣམས་དེ་ཁོ་ནའི་ལམ་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །དེ་ག་ལས་ཤེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་ རོ།།རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཅར་ནི་དཔྱད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་པ་ཅི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཉིད་ ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་དང་དུས་སོགས་ལ་ལྟོས་ནས། །ཕྱི་དང་ནང་ཞེས་ཤེས་པ་ཡིན། །ཡུལ་དུས་རང་གི་ངོ་བོ་ལས། །ཐ་དད་པ་ནི་འཐད་མ་ཡིན། །འདི་ཡང་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ།

即使知道它，如果不知道自身的定義，也不會參與，如果知道自身的定義，即使不考察普遍性，也會由於熟悉而參與。因此，由於它不是參與的原因，並且由於它不指向它，所以普遍的知識不是有效量。即使假定它是參與的原因，即使那樣，由於它不指向它，所以它不是有效量。如果通過自知來抓住，那麼，它只是自身的定義，因此，它對於自身的定義的領域本身是有效量。當無二的時候，它不是普遍性，並且在認識自身的定義之後，也不說明是其他。對於認識自身的定義，由於沒有認識的知識，所以思考。對於「沒有認識」來說，這裡沒有認識。對於什麼呢？對於什麼知識？對於認識自身的定義，因此。凡是認為這是在認識自身的定義之後，或者認識到是不同的，對於先前和後來的本質來說，不是有效量。在這裡，所有知識都認識自身的定義，而不是不同。那麼，為什麼世尊要說明顯現和推斷的區分，以及外部和意識的區分，以及煩惱和清凈的區分呢？說明：通過思考，爲了不欺騙。通過被調伏者的思考，依賴於它。自知的顯現本身是有效量，而不是其他。分別說明是爲了被調伏者，因為無論如何，被調伏者都會進入那條道路，所以世尊會那樣教導，所以沒有矛盾。從哪裡呢？爲了考察自身的定義。如果考察，那麼，一切都是無常的。除了無二之外，沒有其他的真如。世尊是逐漸地考察它的。由於不能同時考察，所以不能。如果說，如何將指向外部的事物看作是自知呢？那是不存在的，依賴於地點和時間等，才知道外部和內部。地點和時間不是自身的本性，不同是不合理的。這將在後面說明。 這段文獻探討了自性（own nature）、定義（definition）、普遍性（universality）、有效量（valid means of knowledge）、自知（self-knowledge）、顯現（appearance）、推斷（inference）、外部（external）、意識（consciousness）、煩惱（affliction）、清凈（purification）、真如（suchness）、地點（place）、時間（time）和不同（difference）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對自性、普遍性、自知、顯現、推斷和真如進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了主觀（subjective）和客觀（objective）。主觀指的是與個體經驗相關的，而客觀指的是獨立於個體經驗存在的。這段文獻中關於自知和外部的討論更偏向于主觀和客觀的區分。 與古代文獻中「自知的顯現本身是有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的內在辯護。知識的內在辯護指的是知識的合理性是否來自於其自身的結構和內容。 對於自知的概念，現代認知科學關注自我意識。自我意識指的是個體對自身存在的感知和理解。 對於外部和意識的概念，現代哲學關注心身問題。心身問題指的是意識與物質之間的關係。 對於煩惱和清凈的概念，現代心理學關注情緒和心理健康。情緒指的是個體對自身狀態的感受，而心理健康指的是個體在心理上的良好狀態。 對於真如的概念，現代形而上學關注實在的本質。實在的本質指的是事物本身所具有的屬性和特徵。 對於地點和時間的概念，現代物理學關注時空。時空指的是時間和空間的統一體。 對於不同的概念，現代邏輯學關注同一性。同一性指的是事物與其自身相同。 總而言之，現代邏輯學、認識論、存在主義、認知科學、哲學、心理學、形而上學和物理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理主觀和客觀、知識的辯護、知識的內在辯護、個體的獨特性、量詞、自我意識、推理規則、心身問題、情緒和心理健康、實在的本質、時空以及同一性等問題。它們強調主觀和客觀的區別、知識的辯護、知識的內在辯護、個體的獨特性、量詞、自我意識、推理規則、心身問題、情緒和心理健康、實在的本質、時空以及同一性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོ་ན་ཅི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ནི་ ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི།བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚད་མ་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དེ་དང་ལྡན་པས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཚད་མ་ ཡིན་ཏེ།ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །འདི་ག་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། ཡང་དག་མིན་པ་བཟློག་དོན་དུ། །འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་ཡང་དག་ཉིད་གསུངས། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཚད་ཡིན་རིགས། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་གྱི། རིག་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ནི་འགའ་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཚད་ མའི་ཡུལ་ལ་བདེན་པར་གསུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ལ་ནི་བཤད་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་དོན་དམ་པ་དེ་ལྡན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དོན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ སུ་ཤེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་དོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གཉིས་མེད་ཐེག་པ་དམ་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་ལས། ཚད་མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་འགྲེལ་གཉིས་པའོ།། །།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་པོ་རྟག་པ་ཉིད་དམ། རིག་བྱེད་རྟག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་བཙལ་བས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །དངོས་ཡོད་རྟོག་པ་ཚད་ཕྱིར་དང་། །ཤེས་བྱ་ མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས།།དེས་ནི་མི་བརྟེན་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་དག་ནི། །རྟགས་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ཕྱིར། །ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། རྟག་པ་གཏན་དུ་གནས་པའི་ཚད་མ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་རྟོགས་ པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི།གང་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་རྟོགས་པ་གཏན་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དངོས་པོ་ནི་གཏན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་མི་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པས་ན་ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ དག་ག་ལས་ཤེ་ན།ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པའམ། ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་པའམ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྲང་སྟེ། ཕྱོགས་གཞན་ནི་མི་སྲིད་དོ།

那麼，如何說世尊是有效量呢？顯現和推斷只是在名稱上是有效量，而世尊不是，因為他是殊勝的有效量，對此的說明是：具足它的世尊本身就是有效量，如來世尊是具足它的。世尊是通過顯現的自性成為有效量的，這將在後面說明。如何認識到這一點呢？因此，說明：爲了消除不真實，爲了消除迷惑，世尊說了真實。因為是那樣，所以他是一切智者，而不是其他。即使那樣，他也是有效量。因此，說：依賴於證明者，才是有效量，指的是世尊本身，而不是能知者。能知者與意義沒有任何聯繫，所以不是有效量。這是通過在有效量的領域說真實而成為有效量的。這將在其他地方說明。或者，具足究竟意義，世尊也是通過認識到無二而成為有效量，而不是通過完全瞭解所有意義，因為完全瞭解所有意義是世俗的名稱，所以是世俗的。也這樣說：「無二的乘是殊勝的」。在《釋量論》的莊嚴中，這是關於有效量成立的第二品。如果說，由於顯現和推斷不是有效量，所以一切智者本身也不是有效量，那麼，那時，自在天等是常有的知者嗎？常有的能知者是有效量嗎？那麼，尋找其他有什麼意義呢？常有的有效量是不存在的，因為存在的事物的認識是有效量，並且由於所知的事物是無常的，所以它是不穩定的。對於依次產生的事物來說，從標誌產生是不合理的，因為依賴是不允許的。常有的、恒常存在的有效量是不存在的，因為沒有有效量。並且，存在的事物的認識是有效量，而不是任何事物。凡是通過它，認識會變成恒常存在的，事物不是恒常存在的。因此，由於所知的事物是無常的，所以它也是不穩定的。如果說，由於所知的事物是無常的，所以認識本身也是無常的，那麼，這些是從哪裡來的呢？在所知的事物的自性上起作用，或者從所知的事物的自性產生，或者它的自性本身是有效量，沒有其他的可能性。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、世尊（Buddha）、顯現（appearance）、推斷（inference）、殊勝（superior）、真實（truth）、一切智者（omniscient one）、能知者（knower）、意義（meaning）、究竟意義（ultimate meaning）、無二（non-duality）、自在天（Ishvara）、常有（eternal）、所知（knowable）、無常（impermanent）、自性（own nature）和產生（arising）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對世尊、顯現、推斷、能知者、常有和所知進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了邏輯有效性（logical validity）和邏輯可靠性（logical soundness）。邏輯有效性指的是論證的形式是否正確，而邏輯可靠性指的是論證的前提是否真實。這段文獻中關於有效量和世尊的討論更偏向于邏輯可靠性。 與古代文獻中「世尊是通過顯現的自性成為有效量的」的觀點類似，現代認識論也關注知識的來源。知識的來源指的是知識是如何產生的。 對於能知者的概念，現代認知科學關注認知主體。認知主體指的是進行認知活動的個體。 對於常有的概念，現代形而上學關注存在的永續性。存在的永續性指的是事物在時間上的持續存在。 對於所知的概念，現代認識論關注知識的客體。知識的客體指的是知識所指向的事物。 對於無常的概念，現代物理學關注時間的方向。時間的方向指的是時間只能向一個方向流逝，而不能倒流。 對於產生的概念，現代科學哲學關注因果關係。因果關係指的是原因和結果之間的關係。 總而言之，現代邏輯學、認識論、哲學、認知科學、形而上學、物理學、存在主義和科學哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理邏輯有效性和邏輯可靠性、知識的辯護、知識的來源、全知、認知主體、存在的永續性、知識的客體、時間的方向、個體的獨特性以及因果關係等問題。它們強調邏輯有效性和邏輯可靠性的區別、知識的辯護、知識的來源、全知、認知主體、存在的永續性、知識的客體、時間的方向、個體的獨特性以及因果關係。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ལ་གལ་ཏེ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཅི་ལྟར་བྱེད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་པར་འབྱེད། འོན་ཏེ་དེ་ནི་མེ་ལོང་གི་གནས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དོན་གང་དང་གང་ཉེ་བ་དེ་དང་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རང་གི་ཚོགས་པ་ལས་དོན་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པ་པོའི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མིག་མི་གཡོ་བར་ཕྱེ་བས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་རིམ་གྱིས་མཐོང ཡང་བྱེད་པ་གཞན་དང་གཞན་མི་འདྲ་བ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ལས། །དེར་ཡང་མིག་ནི་བྱེད་པ་ཉིད། །དབང་ཕྱུག་རྟག་པར་གནས་པ་ལ། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི།འདི་ལ་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། འོན་ཏེ་དེ་ཚད་མའི་དོན་ཡིན་མོད། དེ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དེས་ཤེས་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་འདི་ལྟར། འབྲེལ་པ་རྗེས་འགྲོ་སྔོན་འགྲོ་བ། །ལྡོག་ པ་ཡིས་ནི་འགྲུབ་པ་ཡིན།།རྟག་པ་ལྡོག་པ་མེད་པ་ལ། །འབྲེལ་པ་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡིན། །རྟག་པ་ལྡོག་པ་མེད་པ་ནི་འགར་ཡང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་ཤེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་ན་དེས་མཐོང་ཞེས་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་ པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལྟར་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་ཕྱིར། །དེས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་ན་ནི། །ནམ་མཁའ་སོགས་ལ་དེ་ཡོད་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་ལྟ་པོ་ཡིན། །མཁའ་ལ་དོན་བྱེད་བསྟན་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་ལྟ་པོ་ནམ་མཁའ་མིན། །བསྟན་པ་ཚིག་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་གང་ལས་འདོད་པ་ ཡིན།།རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ལྡོག་མེད་ལ། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །དོན་གང་འདས་དང་མ་འོངས་པ། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན། །འདས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་འདས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར། །འདས་པ་ལ་སོགས་ཅི་ལྟར་ཡང་། །མེ་ལོང་དུ་ནི་འཕོ་བ་ཡིན། །དེ་ ལྟ་བུ་ཡི་སྣང་བ་ནི།།མེ་ལོང་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཡིན། །སྣང་བ་བརྟགས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །མ་ཡིན་ཞེས་ནི་སྔར་བརྗོད་དོ། །ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་། །དོན་དེ་འཛིན་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དེའི་དེ་མ་ཐག་།འབྱུང་བའི་ངེས་པ་ཡོད་མིན་ན། །དོན་རྣམས་ ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དེ།།ཚིག་དོན་གང་ཞིག་ཡིན་པར་བརྗོད། །དོན་ཀུན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི། །སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་རྗོད་བྱེད་ཡིན། །བརྗོད་འདོད་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་ནི། །རྟག་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，做和不做沒有區別，那麼，如何區分做和不做呢？或者，它就像鏡子的位置，無論哪個意義接近，它就會顯現，那麼，是自身的集合導致了意義變成那樣，而不是知者的行為。或者，就像眼睛不眨地睜開，依次看到接近的事物，並且沒有認識到其他不同的行為，就像這樣，那麼，對此的說明是：從跟隨和返回中，眼睛也是行為。對於常住的自在天來說，沒有跟隨和返回。因此，變成那樣的意義本身，沒有任何抓住的行為，如何成為有效量呢？或者，它雖然是有效量的意義，但是，由於它與它相關，所以說它通過它來認識，那麼，那是不合理的，就像這樣：關係是通過跟隨和先導，以及返回來成立的。對於沒有返回的常有來說，如何存在關係呢？對於沒有返回的常有來說，不能知道它與任何事物接近。或者，由於它看到，所以是接近，那麼，難道不是應該那樣超越和考察它如何看到嗎？如果那樣，由於它存在而產生，如果說「通過它」，那麼，由於天空等存在它，如何說它是觀看者呢？由於天空沒有顯示意義的行動，所以天空不是觀看者。顯示是詞語，因此，它本身是從哪裡想要的呢？在所有情況下，對於沒有返回的事物，沒有認識到它是原因。無論過去和未來的意義是什麼，如何顯現呢？由於過去是知識，如何變成過去呢？過去等無論如何，都會在鏡子中移動。那樣的顯現，如果存在鏡子就會產生。已經說過，考察顯現的結果不是。天空等為什麼不會抓住那個意義呢？如果說，那個意義立刻產生，沒有確定的，那麼，所有看到意義的事物，應該說是什麼詞語的意義呢？從看到所有意義中產生的詞語，是所有表達者。想要表達的確定性，常有是不合理的。 這段文獻探討了行為（action）、做（doing）、不做（not doing）、鏡子（mirror）、意義（meaning）、知者（knower）、自在天（Ishvara）、常有（eternal）、關係（relation）、跟隨（following）、返回（returning）、觀看者（observer）、天空（sky）、原因（cause）、過去（past）、未來（future）、顯現（appearance）、詞語（word）、表達者（expresser）和確定性（certainty）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對行為、鏡子、自在天、常有、關係、觀看者、天空、過去和未來進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了邏輯必然性（logical necessity）和邏輯偶然性（logical contingency）。邏輯必然性指的是在所有可能的世界中都為真的命題，而邏輯偶然性指的是隻在某些可能的世界中為真的命題。這段文獻中關於常有和關係的討論更偏向于邏輯必然性和邏輯偶然性的區分。 與古代文獻中「自身的集合導致了意義變成那樣，而不是知者的行為」的觀點類似，現代認識論也關注知識的客觀性。知識的客觀性指的是知識是否獨立於認知主體的信念和偏見。 對於行為的概念，現代行動理論關注行動的意圖。行動的意圖指的是行動者想要達成的目標。 對於鏡子的概念，現代認知科學關注表徵。表徵指的是我們如何在大腦中儲存和處理資訊。 對於自在天的概念，現代神學關注上帝的屬性。上帝的屬性指的是上帝所具有的特徵。 對於關係的概念，現代邏輯學關注邏輯連線詞。邏輯連線詞指的是表示邏輯關係的詞，例如「與」、「或」、「如果……那麼」等。 對於觀看者的概念，現代物理學關注觀測。觀測指的是通過儀器或感官來獲取資訊的過程。 對於天空的概念，現代天文學關注宇宙的結構。宇宙的結構指的是宇宙的組成和組織方式。 對於過去和未來的概念，現代物理學關注時間的方向。時間的方向指的是時間只能向一個方向流逝，而不能倒流。 對於詞語的概念，現代語言學關注語言的結構。語言的結構指的是語言的組成部分和組織方式。 對於表達者的概念，現代修辭學關注說服的技巧。說服的技巧指的是如何有效地傳遞資訊和影響他人。 對於確定性的概念，現代概率論關注不確定性。不確定性指的是事件發生的不確定程度。 總而言之，現代邏輯學、認識論、行動理論、認知科學、神學、形而上學、物理學、天文學、語言學、修辭學和概率論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理邏輯必然性和邏輯偶然性、知識的辯護、知識的客觀性、行動的意圖、表徵、上帝的屬性、存在的永續性、邏輯連線詞、觀測、宇宙的結構、時間的方向、語言的結構、說服的技巧以及不確定性等問題。它們強調邏輯必然性和邏輯偶然性的區別、知識的辯護、知識的客觀性、行動的意圖、表徵、上帝的屬性、存在的永續性、邏輯連線詞、觀測、宇宙的結構、時間的方向、語言的結構、說服的技巧以及不確定性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།བརྗོད་འདོད་དེ་དག་ཐ་དད་ཅིང་། །དེ་བཞིན་མཐོང་བ་ ཐ་དད་ན།།གང་གིས་ལྟ་པོ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཚད་དེ་ཅི་ལྟར་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་འདོད་བལྟ་བྱ་ཡི། །འཛིན་བྱེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། །བརྗོད་པར་འདོད་དང་གཞན་པའི་དེ། །ཅི་ལྟར་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དང་། །རྗེས་དཔག་གཅིག་ ཏུ་ཅིས་མི་བརྗོད།།གལ་ཏེ་དེ་ཡང་ཡང་དག་ཏུ། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་ནི། །དེ་དག་ལ་ཡང་རིམ་གྱིས་སམ། །ཅིག་ཅར་ཐ་དད་ཡོད་མིན་ནམ། །རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་རིམ་གྱིས་ནི། །ཚད་མ་ཡིས་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །རྟོགས་པོ་དེའམ་གཞན་དུ་ནི། །ཤེས་བྱེད་ གཅིག་གི་གཞལ་བྱ་བ།།དེ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བདེན་ནམ་ཅི། །བདེན་པ་མིན་ན་ཚིག་དོན་མེད། །ཅི་སྟེ་བདག་ཉིད་རང་ཉིད་ནི། །རྣམ་ཀུན་བྱེད་པོས་ཤེས་བྱེད་ན། །དེ་ནི་ད་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས། །ཅིས་རྟོགས་དེ་ནི་ཚིག་ཙམ་ཡིན། །རང་རིག་ཉིད་ལས་གཞན་པ་ནི། །མེད་ཅེས་ སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན།།དེས་ན་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་དབང་ཕྱུག་མ་ཡིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་མི་རྟག་པས་གཞན་ཡང་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་ པ་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པས་ན་ཤེས་པ།རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་དག་ནི། །རྟག་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ཕྱིར། །དེ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟག་པ་ཁྱབ་པ་ནི། འགའ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བའམ།ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་འབྲས་བུའི་རིམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ དག་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡིན་ན།དེ་དག་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ། །ལྟོས་པ་དེ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རང་ངམ་གཞན་གྱི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚིག་ ཙམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་དོ། །རྟག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཕན་གདགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པར་ནི་དེས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་མི་རྟག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，想要表達的那些是不同的，同樣，看到也是不同的，那麼，憑什麼說觀看者是一個呢？你如何衡量它呢？如果說，想要表達的和所見的，以及抓住它們的那個是一樣的，那麼，想要表達的和另外的那個，如何由一個來抓住呢？如果那樣，為什麼不說顯現和推斷是一個呢？如果說，它們也是真實地，想要說是一個，那麼，對於那些，也是依次或同時存在不同嗎？通過有效量，不能認識到自性是同一個，認識者或者其他，通過一個能知者來衡量，說那是一個是真的嗎？如果不是真的，那麼，詞語就沒有意義。如果說，自己以各種方式通過行為者來了解，那麼，如何認識到那是現在呢？那只是詞語。已經說過，除了自知之外，沒有其他。因此，在究竟意義上，它不是自在天，在世俗中也不是。如果說，即使所知的事物是無常的，所以認識也是無常的，但是，進行認識的那個是常有的，由於其他是無常的，所以其他也是無常的，這是不合理的，那麼，說明：由於所知的事物是無常的，所以認識是依次產生的，從常有產生是不合理的，因為它不應該從常有產生。已經說過，像天空一樣常有且遍佈的事物，不是任何原因。如果說，通過自性本身來產生，那麼，由於沒有區別，所以會在所有時候產生，或者，如果有區別，也會變成無常。或者，即使沒有區別，也由於同時存在和不存在的事物，所以結果是依次產生的，那麼，情況並非如此，因為依賴是不合理的。如果說，同時存在的事物本身是跟隨和返回的，那麼，那些本身就是原因，而不是它。依賴於它，它也是原因，這是不合理的。由於在依賴和另外的狀態中，沒有區別地認識到是自己或其他的依賴，所以應該知道這只是詞語佔據主導地位。因此，已經說了「由於依賴是不合理的」。對於常有來說，在所有時候，自性都是一樣的，不能夠幫助依賴。由於沒有幫助，它就不是依賴。如果那樣，那麼，無常會變成有效量。依賴於佈施等，不是爲了證明它。 這段文獻探討了表達（expression）、觀看者（observer）、顯現（appearance）、推斷（inference）、自性（own nature）、能知者（knower）、自在天（Ishvara）、常有（eternal）、所知（knowable）、無常（impermanent）、原因（cause）、依賴（dependence）、佈施（giving）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對錶達、觀看者、顯現、推斷、自性、自在天、常有、所知和依賴進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了邏輯同一性（logical identity）和邏輯區別（logical difference）。邏輯同一性指的是事物與其自身相同，而邏輯區別指的是事物與另一事物不同。這段文獻中關於觀看者和表達的討論更偏向于邏輯同一性和邏輯區別的區分。 與古代文獻中「通過有效量，不能認識到自性是同一個」的觀點類似，現代認識論也關注知識的侷限性。知識的侷限性指的是知識所能達到的範圍和程度是有限的。 對於表達的概念，現代語言哲學關注語言的意義。語言的意義指的是詞語或符號所表達的概念。 對於原因的概念，現代科學哲學關注因果關係。因果關係指的是原因和結果之間的關係。 對於依賴的概念，現代社會學關注社會互動。社會互動指的是個體之間相互影響的過程。 對於佈施的概念，現代倫理學關注道德行為。道德行為指的是符合道德規範的行為。 總而言之，現代邏輯學、認識論、語言哲學、物理學、存在主義、認知科學、神學、形而上學、科學哲學、社會學和倫理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理邏輯同一性和邏輯區別、知識的辯護、知識的侷限性、語言的意義、觀測、推理規則、個體的獨特性、認知主體、上帝的屬性、存在的永續性、知識的客體、時間的方向、因果關係、社會互動以及道德行為等問題。它們強調邏輯同一性和邏輯區別的區別、知識的辯護、知識的侷限性、語言的意義、觀測、推理規則、個體的獨特性、認知主體、上帝的屬性、存在的永續性、知識的客體、時間的方向、因果關係、社會互動以及道德行為。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པ་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལས་གཞན་ དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། རྣམ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་ཕྱིར། །མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མེད་ཉིད། །དབང་ཕྱུག་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་ མིན་ཕྱིར།།གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འགའ་ཞིག་ཕན་གདགས་པའམ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་དང་། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉན་པོ་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པས་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་བརྩེ་བས་ སྟོན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་ནི་འདི་འདྲ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་གོམས་མེད་པར་མཁས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མ་མྱང་ན་འཁོར་བའི་རྩ་བའི་སྤྲོས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ནི། འདི་འཁོར་བ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་གཉེན་པོ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དང་མ་ཉམས་པ་དང་། གཞལ་དུ་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ ཏེ།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དང་། །ལྡན་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཉམས་མེད་ན། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་གཉེན་པོ་ནི། །བསྟན་པ་དོན་མེད་ཁོ་ནར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ། དབང་ཕྱུག་སྲིད་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་གཉེན་པོ་སྟོན་ཏོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆགས་བྲལ་སོགས། །བསྒོམས་པ་མེད་ཕྱིར་མི་སྲིད་ན། །དེ་ཡི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ། །གྲུབ་དེ་གློ་བུར་གང་ལས་འོང་། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་ ཞེས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ཡང་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་མི་རིགས་སོ།།གཞན་ཡང་། གང་གིས་དབང་ཕྱུག་སྒྲུབ་པ་དང་། །བྲལ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ། །མཆོག་སྦྱིན་པ་ཡི་ནུས་པ་ནི། །དེ་འདྲ་དེ་ལ་ཡོད་པ་མིན། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་ནུས་པ་དེ། །མེད་ན་གཞན་ཡང་ཅི་ ལྟར་ཡོད།།རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ནི། །དེ་ལ་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར། །དོན་འདི་ཡང་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མིན་ཉིད། །འདི་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཚད་མེད་དོ།

如果說，不執著和具有自在力，是由於同類的原因從先前的原因產生，所以它永遠不會從其他變成其他，那麼，對此的說明是：由於不能以任何方式幫助，即使是無常，也是無限的。對於無常的自在力來說，也沒有有效量，因為它不是有效量。為什麼呢？由於不能以任何方式幫助。凡是以某種方式幫助或損害某事物，那麼，體驗慾望等，以及認識慾望等的對治等是可能的，所以它會顯示。由於通過對眾生的慈愛和悲憫來顯示是可能的，所以它在世俗中會變成有效量，而不是僅僅因為自身的存在。從那來說，不存在這樣的行為，因為不熟悉痛苦就不會變得熟練。或者，如果說，它完全瞭解一切事物本身是通過自性成立的，那麼，那是不合理的，如果不體驗慾望等，如何認識輪迴根本的擴充套件的自性呢？如果體驗，那麼，這本身是輪迴者，所以它如何是有效量呢？或者，通過認識慾望等，它會顯示慾望等的擴充套件的對治，因為具有慾望等，並且沒有失去一切智，以及具有不可估量的能力，所以它本身是有效量，那麼，那也是不合理的。如果說，即使具有慾望等，自在力也沒有失去，那麼，顯示慾望等的對治就完全沒有意義了。或者，這是事物的實相，對於具有慾望等的事物，自在力是不存在的。因此，它會顯示它的對治，那麼，如果說，那樣，不執著等，由於沒有修習，所以是不可能的，那麼，它的自在力等，已經成立的，是從哪裡突然出現的呢？應該知道，不執著等對治等是從熟悉中產生的，說它也會從其他產生是不合理的。並且，凡是通過它來成立自在力，並且爲了不執著而努力的，給予殊勝的能力，那樣的事物是不存在的。或者，如果它沒有那種能力，那麼，其他的又如何存在呢？接受的能力，對於它來說，會變成沒有有效量。這個意義也是，即使是無常，也不是有效量。由於這裡沒有有效量，所以是無限的。 這段文獻探討了執著（attachment）、自在力（power）、原因（cause）、無常（impermanence）、有效量（valid means of knowledge）、幫助（help）、損害（harm）、慾望（desire）、對治（antidote）、慈愛（loving-kindness）、悲憫（compassion）、輪迴（samsara）、一切智（omniscience）、能力（ability）、修習（practice）、熟悉（familiarity）、接受（acceptance）和無限（infinite）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對執著、自在力、原因、無常、慾望、對治、輪迴、一切智、能力、修習和接受進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了邏輯可能性（logical possibility）和邏輯必然性（logical necessity）。邏輯可能性指的是在至少一個可能的世界中為真的命題，而邏輯必然性指的是在所有可能的世界中都為真的命題。這段文獻中關於自在力和無常的討論更偏向于邏輯可能性和邏輯必然性的區分。 與古代文獻中「由於不能以任何方式幫助，即使是無常，也是無限的」的觀點類似，現代認識論也關注知識的不可知性。知識的不可知性指的是有些問題是人類的認知能力所無法解決的。 對於執著的概念，現代心理學關注依戀。依戀指的是個體與他人之間形成的強烈情感聯繫。 對於自在力的概念，現代神學關注上帝的屬性。上帝的屬性指的是上帝所具有的特徵。 對於慾望的概念，現代倫理學關注道德動機。道德動機指的是促使個體進行道德行為的內在力量。 對於對治的概念，現代認知行為療法關注認知重構。認知重構指的是改變個體對事物的看法和理解。 對於慈愛和悲憫的概念，現代倫理學關注利他主義。利他主義指的是爲了他人的利益而行動的道德原則。 對於輪迴的概念，現代哲學關注生命的意義。生命的意義指的是人生的目的和價值。 對於一切智的概念，現代哲學關注全知。全知指的是知道一切事物的能力。 對於能力的概念，現代行動理論關注行動者的能力。行動者的能力指的是行動者能夠實現其意圖的能力。 對於修習的概念，現代心理學關注習慣的形成。習慣的形成指的是通過重複行為而建立的自動化行為模式。 對於熟悉的概念，現代心理學關注經驗的作用。經驗的作用指的是通過經驗來學習和獲得知識的過程。 對於接受的概念，現代心理學關注接納。接納指的是個體對自身和周圍環境的積極態度。 對於無限的概念，現代數學關注無窮。無窮指的是沒有盡頭的概念。 總而言之，現代邏輯學、認識論、心理學、神學、科學哲學、物理學、倫理學、認知行為療法、哲學、行動理論和數學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理邏輯可能性和邏輯必然性、知識的辯護、知識的不可知性、依戀、上帝的屬性、因果關係、時間的方向、道德動機、認知重構、利他主義、生命的意義、全知、行動者的能力、習慣的形成、經驗的作用、接納以及無窮等問題。它們強調邏輯可能性和邏輯必然性的區別、知識的辯護、知識的不可知性、依戀、上帝的屬性、因果關係、時間的方向、道德動機、認知重構、利他主義、生命的意義、全知、行動者的能力、習慣的形成、經驗的作用、接納以及無窮。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཚད་མེད་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འོན་ཏེ་ མཉེས་པར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྣམ་པས་ཆོས་སྟོན་པས་འདི་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེས་བཤད་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ཡིས། །འཇིག་ རྟེན་རྗེས་འཛིན་གང་གིས་རྟོགས།།དེས་བཤད་ལུང་ཙམ་ལས་ཤེ་ན། །དེ་ལྟ་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར། །དེས་བཤད་ཕྱིར་དེ་ལུང་ཡིན་ལ། །ལུང་ཡིན་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཤད་ཉིད། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན་ཕྱིར་དེར། །གཅིག་ཀྱང་གནས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་། དེ་ཡི་ ནུས་པ་འདི་འདྲ་སྟེ།།རྒྱུ་གང་ལས་ནི་འོངས་པ་ཡིན། །འདི་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཞེས། །དེ་ནི་གང་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ནུས་པ་དེ་འདྲ་བ་དེ་རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་། གལ་ཏེ་འདིར་དེ་ལྟ་བུར་བྱུང་བའི་དངོས་པོའི་རང་ བཞིན་ཉིད་ལན་འདེབས་སོ།།འདི་ལྟར། འདི་ནི་འདི་ལྟའམ་མ་ཡིན་ཞེས། །དེ་ནི་སུ་ལ་འདྲི་བར་བྱ། །སྲེག་བྱེད་མེ་ཡིས་ནམ་མཁའ་མིན། །འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་།འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ། །གྲུབ་ལ་རྒོལ་ཞིང་རྟོག་བྱེད་ ན།།དེ་ལ་ལན་འདི་རིགས་འགྱུར་ཏེ། །མཐོང་བ་ཉིད་ནི་མི་འཐད་མིན། །འདི་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འདིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལན་འདེབས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཅི་ཡིན། འདི་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། འདི་ཅི་ལྟར་ཞེས་བརྒལ་ ཞིང་བརྟག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མེ་བསྲེག་བྱ་སྲེག་པར་དམིགས་པ་ལ་ཅི་ལྟ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ན་ནམ་མཁའ་ཡང་སྲེག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་ བཞིན་གྱིས་སོ་སོར་ངེས་པས་དེ་ལྟ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ་མེ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། བདག་ ཉིད་མངོན་འདོད་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱས་པ།།དེ་ལ་གཞན་གྱིས་ལན་མེད་བྱས་པ་ན། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཞེས་དེའི་ལན་བརྗོད་པས། །དེ་ལྟས་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ན་ཡང་སྟེ། །ཡང་གི་སྒྲས་རྟག་པ་ཡང་ཚད་མར་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ལེགས་ པ་བརྗོད་དོ།

它的本質是無限的，對於它來說，沒有有效量，這是它的結論。或者，通過逐漸地使人喜悅等，以逐漸平息執著等的方式來教導佛法，所以這會使人接受，如果不是那樣，就不能使人接受，那麼，那是不對的，就像這樣：通過它所說的，來跟隨證明，世人如何認識到接受呢？如果說，通過它所說的僅僅是教義，那麼，那樣就會變成互相依賴。由於它說了，所以那是教義，並且由於是教義，所以也是它說了。由於是互相依賴，所以，如何能在那裡成立一個呢？並且，它的能力是這樣的，是從什麼原因來的呢？說這是它的自性，那麼，那又是如何認識到的呢？它看到一切事物，並且具有使人接受的自效能力，那樣的能力是從什麼原因產生的呢？如果在這裡，事物的自性本身回答說它就是那樣產生的，就像這樣：這是這樣或不是這樣，應該問誰呢？燃燒的火不是天空，對於這個，應該超越和考察什麼呢？這是非常不合理的，如果說，對於顯現成立的自性，進行反駁和考察，那麼，會產生這樣的回答，因為看到本身不是不合理的。這不是看到。就像這樣：在這裡，事物的自性本身回答說，這個意義是什麼呢？由於這是通過顯現等的有效量成立的，所以，這不是應該超越和考察「這是如何」的領域。就像顯現地看到火燃燒可燃物，如何進行超越和考察「這是如何」一樣。如果說，由於產生本身就是那樣，那麼，天空也會變成燃燒。或者，如果說，由於自性各自確定，所以是那樣，那麼，那時，自在天也與沒有所有功德的原因，但具有功德的相同，那麼，不相同，因為火是看到的，而其他是相反的。因此，這不是回答。如果不是那樣，自己想要成立的某個事物，對於它，其他人沒有回答，通過說「事物的自性」來回答，那樣，所有事物都會被戰勝。因此，即使是無常，也通過「也」字，說明常有也不是有效量，這是很好的說明。 這段文獻探討了無限（infinite）、有效量（valid means of knowledge）、喜悅（pleasure）、執著（attachment）、佛法（dharma）、接受（acceptance）、教義（doctrine）、自性（own nature）、原因（cause）、顯現（appearance）、火（fire）、天空（sky）、自在天（Ishvara）、功德（merit）、無常（impermanence）和常有（eternal）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對無限、教義、自性、顯現、火、自在天、無常和常有進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了循環論證（circular argument）和無窮倒退（infinite regress）。循環論證指的是論證的前提依賴於結論，而無窮倒退指的是論證的前提需要無限多的前提來支援。這段文獻中關於教義和自性的討論更偏向于循環論證和無窮倒退的區分。 與古代文獻中「它的本質是無限的，對於它來說，沒有有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的界限。知識的界限指的是知識所能達到的範圍和程度是有限的。 對於喜悅的概念，現代心理學關注情緒。情緒指的是個體對自身狀態的感受。 對於佛法的概念，現代宗教學關注宗教的教義。宗教的教義指的是宗教信仰的核心內容。 對於接受的概念，現代社會學關注社會化。社會化指的是個體學習和接受社會規範的過程。 對於教義的概念，現代語言哲學關注語言的意義。語言的意義指的是詞語或符號所表達的概念。 對於顯現的概念，現代現象學關注現象的本質。現象的本質指的是事物如何向我們顯現。 對於火的概念，現代物理學關注能量。能量指的是事物能夠做功的能力。 對於功德的概念，現代倫理學關注道德價值。道德價值指的是符合道德規範的價值。 總而言之，現代邏輯學、認識論、心理學、宗教學、語言哲學、存在主義、科學哲學、現象學、物理學、天文學、神學、倫理學和形而上學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理循環論證和無窮倒退、知識的辯護、知識的界限、情緒、依戀、宗教的教義、社會化、語言的意義、個體的獨特性、因果關係、現象的本質、能量、宇宙的結構、上帝的屬性、道德價值、時間的方向以及存在的永續性等問題。它們強調循環論證和無窮倒退的區別、知識的辯護、知識的界限、情緒、依戀、宗教的教義、社會化、語言的意義、個體的獨特性、因果關係、現象的本質、能量、宇宙的結構、上帝的屬性、道德價值、時間的方向以及存在的永續性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་པ་ཡིན། །སྡོད་འཇུག་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། །དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་།འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་འབྲས་བུ་ལས། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ནི་གྲུབ་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྒྱུ་གཞན་ལའང་། །རྗེས་སུ་དཔག་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །འདི་ལྟར་དངོས་ པོ་འགའ་ཞིག་མངོན་པར་འདོད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྡད་ཅིང་བསྡད་ཅིང་འཇུག་པ་དེ་ནི་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན། དབྱིབས་སུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སྟེའུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྟེའུ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་ཉིད་འཇུག་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཏན་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ན། བསྡད་ནས་འཇུག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇུག་པ་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་སེམས་པ་དང་ལྡན་པ་སྐྱེད་ པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ནི་སེམས་པ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོས་བསྐུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། སྡོད་འཇུག་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། །དོན་བྱེད་པ་ལ་ སོགས་པ་དག་།འདོད་སྒྲུབ་པའམ་དཔེ་མ་གྲུབ། །ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་བསྡད་ནས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཡང་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ཡོད་ཀྱང་འདོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། མ་གྲུབ་པ་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་རྩོད་པ་ཡོད་པ་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་དགོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལས་ལས་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་སྐྱེས། །དེ་ནི་སེམས་པ་དང་དེས་བྱས། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ནི་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་པ་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱིན་གྱིས་རླབ་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ནི་དབང་ཕྱུག གིས་བསྐུལ་བས་མངོན་པར་གསལ་བའི་ལས་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།།དབང་ཕྱུག་གི་སེམས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། གལ་ཏེ་སེམས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་ལས་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་ སེམས་པ་གཞན་སྒྲུབ་པ་ནི་དོན་མེད་དོ།།སེམས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་འཇུག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་དེའོ་ཞེས་ངེས་པར་བརྟགས་ནས་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，存在有效量，那麼，停留、進入、形狀的差別，以及作用等，如何能從結果中成立原因，作為結果的自性呢？如果不是那樣，那麼，對於其他原因，也不會有推斷。就像這樣，爲了成立某個事物顯現，停留、停留和進入，那是由於有智慧的原因加持，例如，形狀的行為等，就像木樁等。木樁等不是自己進入的。即使是進入，也會永遠進入，所以停留後進入也是如此。因此，必須存在一些具有認識的進入者。同樣，凡是具有圓形等形狀的差別，那是有思維的產生者，例如，就像瓶子等。同樣，凡是做作用的，那是由有思維的事物推動的，例如，就像瓶子等，那麼，對此的說明是：停留、進入、形狀的差別，以及作用等，或者不能成立所要證明的，或者例子不成立，或者產生懷疑。凡是顯現為結果的，停留後進入等，那些不是正確的理由，因為即使那些存在，也只是成立所要證明的，那是成立已成立的。已成立的不是宗，因為未成立的是宗。凡是有爭議的，爲了成立它，應該陳述成立者，想要說一切都是由業的自性的思維加持的，就像這樣：從業產生各種各樣的世界，那是思維和它所做的。如果說，從業產生本身不是成立，因為爲了成立由業之外的思維自在天加持，也這樣說：那是由於自在天推動而顯現的業。如果說，在成立自在天的思維加持的業先導時，不是成立已成立的，那麼，那是不存在的，如果說，思維的自性本身就存在於自身，那麼，那時，成立其他思維是沒有意義的。沒有思維的，不能進入，因為看到在確定地考察「這是那個」之後才進入。 這段文獻探討了有效量（valid means of knowledge）、停留（staying）、進入（entering）、形狀（shape）、作用（function）、原因（cause）、結果（effect）、推斷（inference）、智慧（wisdom）、思維（thought）、業（karma）、自在天（Ishvara）、成立（establishment）和宗（thesis）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對有效量、停留、進入、形狀、作用、原因、結果、推斷、智慧、思維、業和自在天進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了演繹推理（deductive reasoning）和歸納推理（inductive reasoning）。演繹推理指的是從一般性的前提推導出特殊性的結論，而歸納推理指的是從特殊性的前提推導出一般性的結論。這段文獻中關於原因和結果的討論更偏向于演繹推理和歸納推理的區分。 與古代文獻中「如果說，存在有效量，那麼，停留、進入、形狀的差別，以及作用等，如何能從結果中成立原因」的觀點類似，現代認識論也關注知識的證實。知識的證實指的是為我們的信念提供經驗證據的過程。 對於停留和進入的概念，現代物理學關注運動。運動指的是物體位置隨時間的變化。 對於形狀的概念，現代幾何學關注幾何圖形的性質。幾何圖形的性質指的是幾何圖形的形狀、大小和位置等。 對於作用的概念，現代物理學關注力。力指的是物體之間相互作用的原因。 對於原因和結果的概念，現代科學哲學關注因果關係。因果關係指的是原因和結果之間的關係。 對於智慧的概念，現代心理學關注認知能力。認知能力指的是個體理解和解決問題的能力。 對於思維的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是個體獲取、儲存和處理資訊的過程。 對於業的概念，現代倫理學關注道德責任。道德責任指的是個體對自身行為的後果所承擔的責任。 對於成立的概念，現代邏輯學關注論證的有效性。論證的有效性指的是論證的形式是否正確。 對於宗的概念，現代邏輯學關注論證的結論。論證的結論指的是論證想要證明的命題。 總而言之，現代邏輯學、認識論、物理學、幾何學、科學哲學、心理學、認知科學、倫理學和神學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理演繹推理和歸納推理、知識的辯護、知識的證實、運動、幾何圖形的性質、力、因果關係、推理規則、認知能力、認知過程、道德責任、上帝的屬性、論證的有效性以及論證的結論等問題。它們強調演繹推理和歸納推理的區別、知識的辯護、知識的證實、運動、幾何圖形的性質、力、因果關係、推理規則、認知能力、認知過程、道德責任、上帝的屬性、論證的有效性以及論證的結論。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེས་ན་རང་ཉིད་ངེས་པར་བརྟགས་ནས་འཇུག་པར་བྱ་བའམ། ངེས་པར་རྟོགས་པས་བསྐུལ་ནས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་སེམས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་རང་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་གཞན་ཡང་མེད་ན་ནི་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐུལ་བ་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ བསམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ།དེ་ལ། ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ངེས་རྟོགས་ལ་ཡང་དེ་ཡི་ནི། །ངེས་རྟོགས་གཞན་ནི་འདོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དཔེ་མ་གྲུབ། །བུམ་སོགས་སེམས་པ་དང་ལྡན་པས། །བྱས་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ མིན།།དགོས་པ་མེད་ཕྱིར་གཞན་དུ་ན། །དེ་ཡང་རང་གི་དོན་བྱས་ལ། །འཇུག་པ་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པ། །ཡིན་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རྫ་མཁན་སོགས་དེ་ཡང་། །མི་ཤེས་ཕྱིར་ན་བཅུག་ནས་འཇུག་།དེ་ཤེས་པ་ཡི་དབང་ཕྱུག་དེ། །གཞན་གྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བ་ མིན།།འདི་ལྟར། སྐྱེ་བ་པོ་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་མིན་པས། །བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་བདག་ལ་རང་དབང་མེད། །དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང་ཡང་ན་མཐོ་རིས་སམ། །གཡང་ས་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར། །མི་ཤེས་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཡང་། །ངེས་པར་རྟོགས་ནི་མི་ནུས་སོ། །ངེས་པར་རྟོགས་ མི་ནུས་པའི་ཕྱིར།།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ངེས་པར་རྟོགས་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པོ་གྲུབ་ན་ཀུན་ཤེས་ཉིད། །འགྲུབ་འགྱུར་ཐུག་པ་མེད་པས་ན། །བྱེད་པོའང་ དེ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར།།དེ་ནི་ཕན་ཚུན་རྟེན་ཆེན་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་ན། དེའི་ཚེ་འདི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེའི་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཡིན་ན། ཅི་སྟེ་སྐྱེས་བུ་མི་ཤེས་པ་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད། དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དམ་པའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བྱེད་ པར་མཐོང་ན།དེའི་ལོག་པར་འཇུག་པའི་སྐྱེ་བོ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་དེ་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། འོན་ཏེ་དེ་ནི་དམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད་བྱེད་པ་དེས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།

因此，自己必須在確定地考察之後進入，或者是由確定地認識所推動，因為沒有其他方式。對於沒有思維的那些來說，由於自己沒有確定地認識，如果也沒有其他的確定認識，那麼，就會變成不進入。因此，必須存在一些具有思維的推動者，這是想要表達的想法。對此，如果說，業的自性本身就是思維，是進入的原因，那麼，對於確定認識，也不需要其他的確定認識。即使那樣，例子也不成立。即使瓶子等是由有思維的所做，也不是由自在天所做。由於沒有必要，在其他情況下，它也是爲了自己的利益而做，進入是具有自在力的，因此會變成沒有盡頭。或者，陶工等，由於他們也不瞭解，所以被放入後進入。那個瞭解的自在力，不是由其他所放入的。就像這樣，由於出生者沒有知識，所以自己無法控制自己的痛苦。自在天也會僅僅導致進入天堂或懸崖。即使有不瞭解的思維，也不能確定地認識。由於不能確定地認識，就像瓶子等一樣，是由其他推動的。自在天不是，因為它能夠確定地認識。因此，不是沒有盡頭，那麼，那也是不對的，如果說，成立了作者，就會成立一切智，由於沒有盡頭，作者也是從那來的，那會變成互相依賴。如果說，成立了這位殊勝的自在天是一切的作者，那麼，那時，這會變成一切智，而不是其他。即使是一切智，也會變成推動者，如果不是那樣，由於它的推動者是其他的，所以會變成沒有盡頭。並且，如果它是一切智，為什麼會使不瞭解的眾生進入不是殊勝的名稱？看到具有智慧的會顯示殊勝的，由於它也會產生進入歧途的眾生，所以它如何是有效量呢？或者，它只是顯示殊勝的，因此是有效量。 這段文獻探討了確定（certainty）、考察（examination）、進入（entering）、思維（thought）、業（karma）、自在天（Ishvara）、陶工（potter）、知識（knowledge）、痛苦（suffering）、天堂（heaven）、懸崖（cliff）、一切智（omniscience）、眾生（sentient beings）、殊勝（superior）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對確定、思維、業、自在天、知識、痛苦、天堂、懸崖、一切智和眾生進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了無限倒退（infinite regress）和循環論證（circular argument）。無限倒退指的是論證的前提需要無限多的前提來支援，而循環論證指的是論證的前提依賴於結論。這段文獻中關於自在天和一切智的討論更偏向于無限倒退和循環論證的區分。 與古代文獻中「自己必須在確定地考察之後進入」的觀點類似，現代認識論也關注知識的合理性。知識的合理性指的是我們的信念是否符合理性和邏輯。 對於確定的概念，現代認識論關注信念的強度。信念的強度指的是我們對某個信念的信任程度。 對於考察的概念，現代科學哲學關注科學方法。科學方法指的是通過觀察、實驗和推理來獲取知識的方法。 對於進入的概念，現代行動理論關注行動的意圖。行動的意圖指的是行動者想要達成的目標。 對於陶工的概念，現代社會學關注社會角色。社會角色指的是個體在社會中所扮演的特定角色。 對於知識的概念，現代認識論關注知識的定義。知識的定義指的是知識的本質和構成要素。 對於痛苦的概念，現代心理學關注情緒。情緒指的是個體對自身狀態的感受。 對於天堂和懸崖的概念，現代神學關注來世。來世指的是人死後所去的地方。 對於眾生的概念，現代倫理學關注道德關懷。道德關懷指的是對其他個體福祉的關注。 對於殊勝的概念，現代價值論關注價值的等級。價值的等級指的是不同價值之間的相對重要性。 總而言之，現代邏輯學、認識論、科學哲學、行動理論、認知科學、倫理學、神學、社會學、心理學和價值論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理無限倒退和循環論證、知識的辯護、知識的合理性、信念的強度、科學方法、行動的意圖、認知過程、道德責任、上帝的屬性、社會角色、知識的定義、情緒、來世、全知、道德關懷以及價值的等級等問題。它們強調無限倒退和循環論證的區別、知識的辯護、知識的合理性、信念的強度、科學方法、行動的意圖、認知過程、道德責任、上帝的屬性、社會角色、知識的定義、情緒、來世、全知、道德關懷以及價值的等級。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཆོས་མ་ཡིན་པའི་བྱེད་པ་ནི་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལའང་། །སྐྱེ་བོ་འཇུག་པར་བྱེད་ཉིད་ན། །མི་རིགས་པ་ནི་བྱས་ནས་དེ། །ཅི་ལྟར་རིགས་པ་ལ་འཇུག་བྱེད། །རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནས་ནི་དེ་ཟློག་པའི་ ཕྱིར་ཆོས་ལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་འདི་ཅི་ལྟར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན།དེ་ཕྱིར་བཀུས་ལ་དོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་སྡིག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ལས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉམས་སོ། །ལས་དེ་ཡང་ ཅིའི་ཕྱིར་བྱེད་དུ་འཇུག་ཅེས་ཐལ་བ་མཚུངས་པས་སོ།།འོན་ཏེ་འདི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་མྱོང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་ཕྱུག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་དེ། དབང་ཕྱུག་གཞན་ནི་ནུས་མེད་པས། ། སྡིག་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་མིན། །དེ་ནི་ནུས་མེད་པ་དག་ལས། །ཤིན་ཏུ་ལྡོག་པར་འདོད་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་འདི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། སྡིག་བཞིན་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས། །བྱས་པ་མིན་ཞེས་གཟེངས་བསྟོད་ལ། །བརྗོད་བྱ་རང་ལེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཆོས སོགས་ཀྱང་དེ་ལས་སམ་ཅི།།གཞན་ཡང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་མེད་པར་ཡང་། །ཆོས་མིན་འབྲས་བུ་སྤྱོད་དམ་ཅི། །མེད་པར་ཡང་ནི་ཅི་ལྟར་དེ། །བྱེད་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད། །འོན་ཏེ་དེ་མེད་པར་ནི་འགའ། །ཆོས་མིན་འབྲས་བུ་མི་སྤྱོད་ན། །རྟོགས་པ་དང་ལྡན་ཅི་ལྟ་ན། །དོན་དང་ མི་ལྡན་འདི་ལ་ཞུགས།།རྩེད་མོ་དོན་དུ་དེ་ཞུགས་ན། །རྟོགས་པ་སྔོན་བྱེད་ག་ལ་ཡིན། །གཅིག་ཅིག་སྐད་ཅིག་ཙམ་འབྲངས་པས། །གཞན་པ་དག་ནི་སྲོག་དང་བྲལ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་གཞན་པ་ཀུན། །དབང་ཕྱུག་རྟོགས་པ་ལས་ཡིན་ན། །བདེན་དང་མི་ བདེན་ཉེར་སྟོན་པ།།བྱེད་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཕན་ཚུན་འགལ་བས་གནོད་པ་བདེན་པ་དང་། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ན་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་ཆེ་བ་དང་། ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་ ནོ།།འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་གཞན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，非法的行為會導致體驗非殊勝的結果，因此，給予有效量的結果，是具有智慧的，那麼，那也是不對的，因為：如果說，這也會導致眾生進入非法，那麼，做了不合理的事之後，如何使他們進入合理呢？首先，它會使他們進入合理，然後爲了反駁它，由於它在法中，所以自在天如何先進行思考呢？因此，出現了「尊敬之後拋棄」的說法。或者，如果說，這會導致進入罪惡，那是因為它的業加持，那麼，那樣就會失去認識。為什麼會導致做那個業，也會有同樣的錯誤。或者，如果說，這不會導致做非法，而是會導致體驗做非法的結果，就像其他的自在天一樣，那麼，那也是沒有意義的，因為其他的自在天沒有能力阻止罪惡。它想要完全不同於那些無能者。或者，如果說，這本身沒有能力，那麼，那樣，就像罪惡一樣，所有都不是自在天所做，爲了讚美和表達自己是好的，法等也是從那來的嗎？並且，即使沒有自在天，也會體驗非法的果報嗎？即使沒有，如何認識到它是作者呢？或者，如果沒有它，就不會有人體驗非法的果報，那麼，具有認識的，如何會進入不合理的事呢？如果爲了玩樂而進入，那麼，哪裡有先前的認識呢？僅僅跟隨一個瞬間，其他人就會失去生命。並且，如果說，所有的論典都是從自在天的認識而來，那麼，由於它會顯示真實和不真實，如何是有效量呢？所有論典的自性互相矛盾，會顯示真實和不真實，因此，這不是有效量，所以非常奇怪，也不是有效量。或者，如果說，它不是所有論典的作者，那麼，那時，就像其他的論典一樣，所有都不是自在天所做的。 這段文獻探討了非法（unlawful）、殊勝（superior）、有效量（valid means of knowledge）、智慧（wisdom）、法（dharma）、自在天（Ishvara）、罪惡（sin）、業（karma）、認識（knowledge）、作者（author）、論典（treatise）、真實（truth）和不真實（untruth）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對非法、殊勝、法、自在天、罪惡、業、認識、作者、論典、真實和不真實進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了邏輯一致性（logical consistency）和邏輯不一致性（logical inconsistency）。邏輯一致性指的是一組命題之間沒有矛盾，而邏輯不一致性指的是一組命題之間存在矛盾。這段文獻中關於論典和真實性的討論更偏向于邏輯一致性和邏輯不一致性的區分。 與古代文獻中「給予有效量的結果，是具有智慧的」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識是否來源於可靠的來源。 對於非法的概念，現代倫理學關注道德責任。道德責任指的是個體對自身行為的後果所承擔的責任。 對於法的概念，現代法理學關注法律的原則。法律的原則指的是法律所依據的基本規則。 對於罪惡的概念，現代倫理學關注道德錯誤。道德錯誤指的是違反道德規範的行為。 對於業的概念，現代倫理學關注道德因果。道德因果指的是行為和後果之間的道德關係。 對於認識的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是個體獲取、儲存和處理資訊的過程。 對於作者的概念，現代版權法關注智慧財產權。智慧財產權指的是對創造性作品的法律保護。 對於論典的概念，現代文獻學關注文字的解釋。文字的解釋指的是理解文字的意義和目的。 對於真實和不真實的概念，現代邏輯學關注真值。真值指的是命題的真假。 總而言之，現代邏輯學、認識論、倫理學、價值論、法理學、神學、認知科學、版權法、文獻學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理邏輯一致性和邏輯不一致性、知識的辯護、知識的可靠性、道德責任、價值的等級、法律的原則、上帝的屬性、道德錯誤、道德因果、認知過程、智慧財產權、文字的解釋以及真值等問題。它們強調邏輯一致性和邏輯不一致性的區別、知識的辯護、知識的可靠性、道德責任、價值的等級、法律的原則、上帝的屬性、道德錯誤、道德因果、認知過程、智慧財產權、文字的解釋以及真值。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་འདི་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པས་བསྐུལ་བ་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྐྱེ་བོ་ཐ་ མལ་པ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཆོས་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་ནས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་རྟོགས་པ་དོན་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་བདག་ཀུན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །བྱེད་པོ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །བརྟགས་ན་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །བྱེད་པོ་གང་དུ་དགོས་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་བདག་རྣམས་ ཀྱི།།ཐམས་ཅད་བྱེད་ན་ཅི་ཞིག་ཉམས། །དེ་བཞིན་མང་པོས་གཅིག་དང་ནི། །མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་གིས་བྱེད། །འོན་ཏེ་གཞན་དུ་ཀུན་ཤེས་ཉིད། །མི་འགྱུར་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །བྱེད་པ་པོ་ནི་གཅིག་འདོད་དེ། །གཞན་ནི་བྱེད་པོ་ཉིད་མ་ཡིན། །བྱེད་པ་འདི་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། ། དེ་ལས་དོན་གཉེར་མཆོག་ཐོབ་འགྱུར། །ཀུན་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ནུས་མེད་པ། །གཞན་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མིན། །དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དོན་ནི་དོན་མེད་བྱེད་ནུས་པ། །བུ་རམ་མངར་བ་བྱེད་པ་པོ། །ཀུན་མཁྱེན་ཡིན་ཡང་དགོས་མེད་ཕྱིར། །བསྟེན་པར་བྱ་བ་མིན་པར་འགྱུར། །ཀུན ཤེས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་ནི།།ནུས་ན་ཐམས་ཅད་བྱེད་པོར་ཉིད། །ཐམས་ཅད་བྱེད་པོ་ཡིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་ཐམས་ཅད་ཤེས་ཉིད་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་ཤེས་མིན་བྱེད་པ་པོ། །མཐོང་བ་ཀུན་རིག་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དཔེ་ཡིས་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་ཞེ་ན་མྱུག་མ་ཉམས། །རང་ གི་བྱ་ལ་རྫ་མཁན་སོགས།།ཤེས་ཉིད་དབང་ཕྱུག་དོན་མེད་ཡིན། །ལས་ནུས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ན། །མཁོ་མེད་ཅི་ལྟར་བྱེད་པོ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཤེས་ཀྱང་རྫ་མཁན་སོགས། །བསྐུལ་བྱ་ཡིན་པར་འདོད་ན་ནི། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་། །དེ་ལས་ གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བར་འགྱུར།།འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀུན་ཤེས་པར། །གྲུབ་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འདི། །ཀུན་གྱི་སྐུལ་བྱེད་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་གང་གིས་ཤེས། །གཞན་ཡང་། བདག་ཉིད་བརྟགས་ནས་བྱེད་པ་གང་། །དེར་ནི་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་མིན། །ཀུན་གྱི་བློ་ཉིད་དབང་ཕྱུག་ ལས།།ཞེས་བྱ་ཚད་མ་དང་ལྡན་མིན། །རྒྱུ་ནི་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པས། །དེ་ལས་གཞན་པའི་གདམས་ངག་ལས། །སྟོན་བྱེད་ཡིན་ཕྱིར་ཐོག་མེད་པས། །འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ཡིན། །དེས་ན་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐུལ་བ་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ གཙོ་བོ་སྐྱེས་བུ་ལ།།སོགས་པའི་བྱེད་པོ་ངེས་མི་འགྱུར། །དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མ་མཐོང་ངོ་། །ས་བོན་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་ཀྱང་དེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཤིང་ལ་སོགས་ པའི་དབྱིབས་བཞིན་ནོ།

或者，如果說，這完全是由法和非法所推動而做，如果不是那樣，就沒有意義，那麼，那樣，所有普通的眾生，由於自己是由法等所推動而做，所以認識自在天是沒有意義的。如果說，自己不是一切的作者，那麼，考察后，它會變成一切的作者在哪裡需要呢？如果一切的自己做一切，會失去什麼呢？同樣，許多通過一個，以及許多也通過一個做。或者，在其他情況下，由於不會變成一切智，所以想要一個是一切的作者，其他不是作者。這個作者是主要的，從那可以獲得殊勝的利益。僅僅一切智，沒有能力，不能由其他顯示。那也是不真實的，由於有能力做沒有意義的事，做糖的甜味，即使是全知，由於沒有必要，也會變成不應該依賴的。如果成立了一切智，那麼，就有能力成為一切的作者。即使是一切的作者，也會變成它的一切智。不是一切智的作者，如何能成為看到一切的呢？因此，通過例子可以成立，如果那樣，幼苗就不會失去。對於自己的行為，陶工等，瞭解自在力是沒有意義的。如果成立了業的能力，那麼，如何成為不需要的作者呢？如果說，即使瞭解，陶工等也是被推動的，那麼，由於沒有差別，自在天也會被其他推動。或者，如果說，自己成立是一切智，那麼，這個顯現的表達，會變成一切的推動者，那麼，誰會知道那是那樣呢？並且，凡是自己考察后做的，在那裡，自在天不是作者。說一切的智慧都來自自在天，不具有有效量。由於原因是教導等，從那之外的教導，由於是顯示者，所以是無始的，所有的慾望都是圓滿的。因此，所有的進入都不是由自在天推動的。因此，不能確定主要的是補特伽羅等的作者。說「由於具有形狀的差別」，這個不是理由，因為沒有看到所有的形狀都是補特伽羅先導的。僅僅從種子等原因的差別，也會看到，就像樹等的形狀一樣。 這段文獻探討了法（dharma）、非法（adharma）、自在天（Ishvara）、眾生（sentient beings）、作者（author）、一切智（omniscience）、補特伽羅（pudgala）、形狀（shape）、原因（cause）、種子（seed）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對法、非法、自在天、作者、一切智、補特伽羅、形狀、原因和種子進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了必要條件（necessary condition）和充分條件（sufficient condition）。必要條件指的是一個事件發生所必須具備的條件，而充分條件指的是一個事件發生就足以保證的條件。這段文獻中關於自在天和作者的討論更偏向于必要條件和充分條件的區分。 與古代文獻中「所有的進入都不是由自在天推動的」的觀點類似，現代認識論也關注知識的證成。知識的證成指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。 對於法和非法的概念，現代倫理學關注道德規範。道德規範指的是社會所認可的道德標準。 對於眾生的概念，現代生物學關注生物的分類。生物的分類指的是將生物按照其特徵進行分組。 對於作者的概念，現代行動理論關注行動者的意圖。行動者的意圖指的是行動者想要達成的目標。 對於補特伽羅的概念，現代哲學關注個體。個體指的是具有獨立意識和人格的存在。 對於種子的概念，現代生物學關注遺傳。遺傳指的是生物將自身特徵傳遞給後代的過程。 總而言之，現代邏輯學、認識論、倫理學、神學、生物學、行動理論、哲學、幾何學和科學哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必要條件和充分條件、知識的辯護、知識的證成、道德規範、上帝的屬性、生物的分類、行動者的意圖、全知、個體、幾何圖形的性質、因果關係以及遺傳等問題。它們強調必要條件和充分條件的區別、知識的辯護、知識的證成、道德規範、上帝的屬性、生物的分類、行動者的意圖、全知、個體、幾何圖形的性質、因果關係以及遺傳。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེ་ལ་ཅི་ལྟར། ཤིང་སོགས་དབྱིབས་ནི་སེམས་པ་ཡང་། །རྒྱུ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བས། །བཅུག་པའི་བུམ་སོགས་དེ་ལྡན་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཤིང་ལས་ཤིང་གི་ནི། །རྒྱུ་ཡི་ས་བོན་སྐྱེས་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་བུམ་པའང་བུམ་པ་ ཡིས།།བཅུག་པའི་འཇིམ་གོང་ལས་ཡིན་ན། །རྫ་མཁན་དག་ལས་སོགས་པ་ནི། །རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་དབང་པོར་འདོད། །མདོག་དང་ལུས་དང་དབྱིབས་དེ་དག་།རྫ་མཁན་ནི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་དེའི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིང་གི་ས་བོན་རིགས་མི་མཐུན་པའི་དབྱིབས་སུ་སྐྱེད་པར་ནི་ལེགས་པར་ བསླབས་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འཇིམ་གོང་རྫ་མཁན་གྱིས་དབྱིབས་སུ་བྱེད་པར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཇིམ་གོང་ཡང་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིམ་གོང་ནི་མདོག་དང་དབྱིབས་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྭ་ ཏའི་ས་བོན་ཤིང་ཁྭ་ཏའི་མདོག་དང་།དབྱིབས་དང་ལྡན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་མདོག་དབྱིབས་རང་བཞིན་ཉིད། །ནུས་པར་ས་བོན་ལ་མེད་ན། །རྒྱུ་ཡི་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་ལ་དེ་ནི་ག་ལས་འོངས། །དེ་བྱེད་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ཞེ་ན། །ས་ བོན་ལས་ཅི་གཞན་ལས་མིན།།དེ་ལྟར་སྔར་ནི་བསལ་ཟིན་ཏེ། །དེ་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་ཅི་ལྟར་ཡིན། །ས་བོན་གྱི་རྒྱུའི་ཤིང་ནི་ས་བོན་གྱི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་མེད་པ་དེས་ན་དེ་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཤིང་གི་རྒྱུའི་ས་བོན་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ ཕྱིར་རོ།།དབང་ཕྱུག་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་ཤིང་གི་དབྱིབས་དེ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ས་བོན་ལས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་མི་འབྱུང་། དེས་ན་ནུས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤིང་གི་ས་བོན་ལ་ཡོད་པའི་ཤིང་གི་དབྱིབས་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་མུན་ཁུང་ན་གནས་པའི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོའི་སྒྲོན་མ་ལས་ཡིན་ པ་དེ་བཞིན་དུ་རྫ་མཁན་གྱིས་ཀྱང་འཇིམ་གོང་ལས་དབྱིབས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།རྫ་མཁན་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ན། དབྱིབས་ནི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དབྱིབས་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་ཡིན་ གྱི།དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་པས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ནུས་པའི་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སྐྱེས་བུའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ནི། །གྲུབ་ཕྱིར་གཙོ་བོ་རབ་འཇུག་སྟེ། །ལྟད་མོ་པ་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །གར་གྱི་ལྟད་མོ་བྱེད་པ་ བཞིན།།དེས་ན་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ལས་བཟློག་པ་གྲུབ་བོ།

那麼，如何呢？樹等的形狀也是與思維的原因相連的。同樣，通過說「主要」，放入的瓶子等也是具有那個的。那樣，從樹產生樹的原因種子，同樣，瓶子也是從放入的泥團而來，陶工等，總是被認為是那個的主宰。顏色、身體和形狀，陶工不是那個形狀等的產生者。即使是善於訓練的眾生，也不能使樹的種子產生不同類的形狀。如果說，泥團不是被看到由陶工做成形狀的嗎？不是的，因為泥團也是那樣的。泥團是具有那種顏色和形狀的自性，例如，就像烏鴉的種子具有烏鴉的顏色和形狀一樣。那又是如何呢？這裡說，如果說，顏色和形狀的自性，在種子中沒有能力，那麼，由於沒有原因的種子，那個在結果中從哪裡來呢？如果說，那個作者是自在天，那麼，為什麼不是從種子而是從其他來的呢？那樣，之前已經駁斥了，那個原因如何是自在天呢？在種子結果的時候，沒有種子的原因樹，因此，它不是形狀的原因。也不是自在天，因為不會從不同類的樹的種子中產生。如果自在天是那個原因，那麼，那個樹的形狀為什麼不會從不同類的種子中產生呢？因此，顯現的是樹的形狀，它在樹的種子中具有能力的自性。例如，就像在黑暗處居住的男孩和女孩的燈一樣，陶工也是從泥團中顯現形狀。陶工在製作瓶子等時，形狀是從具有能力的自性存在的形狀而來。因此，陶工等補特伽羅享受者是主宰，對於它，沒有任何作者。由於想要享受它，所以，具有能力自性的主要，會那樣那樣地進入。也這樣說：由於補特伽羅的享用已經成立，所以主要會進入，就像爲了完成目的的觀看者，做舞蹈的觀看一樣。因此，從具有智慧的原因中，反駁已經成立。 這段文獻探討了形狀（shape）、思維（thought）、原因（cause）、主要（principal）、種子（seed）、陶工（potter）、自在天（Ishvara）、能力（ability）、自性（own nature）、補特伽羅（pudgala）、享用（enjoyment）、智慧（wisdom）和反駁（refutation）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對形狀、思維、原因、主要、種子、陶工、自在天、能力、自性、補特伽羅、享用、智慧和反駁進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了形式因（formal cause）、質料因（material cause）、動力因（efficient cause）和目的因（final cause）。形式因指的是事物的形式或本質，質料因指的是事物所由構成的材料，動力因指的是事物產生的動因，而目的因指的是事物存在的目的。這段文獻中關於形狀和原因的討論更偏向于形式因和質料因的區分。 與古代文獻中「形狀是從具有能力的自性存在的形狀而來」的觀點類似，現代認識論也關注知識的先天性。知識的先天性指的是有些知識是與生俱來的，而不是通過經驗獲得的。 對於主要的概念，現代存在主義關注個體的獨特性。個體的獨特性指的是個體所具有的使其成為該個體的必要特徵。 對於自性的概念，現代形而上學關注事物的本質。事物的本質指的是事物所具有的使其成為該事物的必要特徵。 對於享用的概念，現代心理學關注動機。動機指的是促使個體進行某種行為的內在力量。 對於反駁的概念，現代邏輯學關注論證的無效性。論證的無效性指的是論證的形式不正確。 總而言之，現代邏輯學、認識論、幾何學、認知科學、科學哲學、存在主義、生物學、社會學、神學、行動理論、形而上學和心理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理形式因、質料因、動力因和目的因、知識的辯護、知識的先天性、幾何圖形的性質、認知過程、因果關係、個體的獨特性、遺傳、社會角色、上帝的屬性、行動者的能力、事物的本質、個體、動機、認知能力以及論證的無效性等問題。它們強調形式因、質料因、動力因和目的因的區別、知識的辯護、知識的先天性、幾何圖形的性質、認知過程、因果關係、個體的獨特性、遺傳、社會角色、上帝的屬性、行動者的能力、事物的本質、個體、動機、認知能力以及論證的無效性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་གཞན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གཅིག་ཡོད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གང་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་འདོད་པ་ན། གཙོ་བོ་རོ་འཇུག་ པར་འགྱུར་བ་འཁོར་བ་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་དབྱིབས་དང་མདོག་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་སུས་བསྟན་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་ལྟད་མོ་པ་རྣམས་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མཐོང་བ་ལས་ལྟ་འདོད་པ་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་གར་བྱེད་པ་གར་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ བ་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ནོ།།མི་ཤེས་ཕྱིར་ན་འོ་མ་ནི། །ཇི་ལྟར་བེའུ་སྐྱེད་ཕྱིར་འཇུག་།དེ་བཞིན་གཙོ་བོ་འཇུག་འདི་ཡང་། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འདོད་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མཐའ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་མཐོང་བས། བདེ་བ་ལ་སོགས་ པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ།དེ་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་མི་འགྲུབ་བོ། །འདི་ནི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་རྣམས་རྟོགས་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །མ་ཡིན་པར་ནི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་རྒྱུ་སེམས་པ་ཅན་མིན་ཞེས། །རིགས་པ་ཤེས་ པའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ།།དོན་རྣམས་རྒྱུ་ནི་རྟོགས་པ་དང་། །མི་ལྡན་པ་ནི་མི་རིགས་མེད། །ར་སོགས་རིལ་མ་ལ་སོགས་ཀྱི། །ཟླུམ་པོ་སོགས་ལ་མིན་ནམ་ཅི། །དེ་ལྟ་གཙོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ཅན་གྱིའོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། །དངོས་པོ་ཉིད་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དང་། །སེམས་ པ་ཡིན་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་རྣམས།།གལ་ཏེ་རྗེས་འགྲོ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་རྒྱུར་ནི་ཅིས་མི་འདོད། །ཡང་དག་པར་ན་གཙོ་བོ་ལ། །དབྱིབས་དང་མདོག་སོགས་ཡོད་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་གཙོ་བོའི་ཁ་དོག་ལས། །སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་འདོད། །ཅི་སྟེ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །ཐམས་ ཅད་དེར་ནི་འདུས་པ་སྟེ།།ནུས་ཀུན་རང་བཞིན་ཅན་གྱིས་ནི། །དངོས་པོ་གཙོ་བོ་ཡིན་བརྗོད་ན། །གཞན་བཞིན་མཐོང་མེད་དེ་ལ་ནི། །དེ་འདྲའི་རྒྱུ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་།འབྲས་བུ་འབྲས་བུ་གཞན་ལས་ཏེ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཕྱིར་འབྲས་གཞན་བཞིན། །རྒྱུ་མེད་པའི་རྒྱུར་ནི་མ་དམིགས་སོ། །དེས་ ན་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་ནི་འགའ་དང་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་རྒྱུ་ གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར།བུམ་པ་དང་། ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་སའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་འཇིམ་གོང་གཅིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དོ།

或者，由於補特伽羅各自的自性是不同的，所以必須存在一個沒有其他慾望等，具有所有主宰的自在天，如果不是那樣，那麼，在想要接近享用時，主要會進入，對於輪轉的補特伽羅們，是誰顯示了形狀和顏色等各自的確定呢？對此已經說明，就像觀看者們，由於看到無始的顯示，而滿足了觀看的慾望，舞蹈者在舞蹈中完全投入一樣，輪轉的補特伽羅們也是如此。由於不瞭解，牛奶如何爲了產生小牛而進入？同樣，這個主要進入，為什麼不是想要的呢？因此，通過看到具有無限快樂等自性，會變成所有快樂等自性的原因，僅僅如此就完全圓滿了，所以自在天不成立。這個也是不合理的，因為看到事物不是以認識為先導的。這是瞭解「那個原因不是有思維的」的道理。事物的原因，不具有認識，不是不合理的，對於山羊等圓形的物體等，不是圓形等嗎？說「那樣，主要本身是原因」，這是數論的觀點。對此，這樣說：由於事物本身，所以有快樂等，由於有思維，所以有補特伽羅們，如果說，由於跟隨那個，所以為什麼不想要那個本身是原因呢？如果說，在主要中，沒有形狀和顏色等，那麼，如何想要從主要顏色等中，沒有結果呢？如果說，由於能力的自性，一切都聚集在那裡，如果說，具有一切能力的自性，事物是主要的，那麼，對於沒有像其他一樣被看到的那個，推斷出那樣的原因。結果是從其他結果來的，由於是結果本身，就像其他結果一樣。沒有看到沒有原因的原因。因此，通過跟隨被看到的自性，來認識原因。或者，爲了跟隨不同的事物，跟隨者會具有某種自性的原因，由於原因不跟隨任何事物，所以如何能有其他原因呢？對於不同的瓶子和碗等，由於跟隨地的自性，所以只有一個泥團是先導的。 這段文獻探討了補特伽羅（pudgala）、自性（own nature）、自在天（Ishvara）、輪轉（samsara）、形狀（shape）、顏色（color）、主要（principal）、數論（Samkhya）、快樂（pleasure）、能力（ability）、結果（effect）、原因（cause）、泥團（lump of clay）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對補特伽羅、自性、自在天、輪轉、形狀、顏色、主要、數論、快樂、能力、結果、原因和泥團進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了單稱命題（singular proposition）和全稱命題（universal proposition）。單稱命題指的是關於特定個體的命題，而全稱命題指的是關於所有個體的命題。這段文獻中關於補特伽羅和自在天的討論更偏向于單稱命題和全稱命題的區分。 與古代文獻中「通過跟隨被看到的自性，來認識原因」的觀點類似，現代認識論也關注知識的經驗性。知識的經驗性指的是知識來源於感官經驗。 對於輪轉的概念，現代宗教學關注輪迴。輪迴指的是生命在不同形式之間的循環。 對於形狀和顏色的概念，現代物理學關注物體的屬性。物體的屬性指的是物體所具有的特徵。 對於數論的概念，現代哲學史關注古代哲學流派。古代哲學流派指的是古代的哲學思想體系。 對於快樂的概念，現代心理學關注情緒。情緒指的是個體對自身狀態的感受。 對於結果和原因的概念，現代科學哲學關注因果關係。因果關係指的是原因和結果之間的關係。 對於泥團的概念，現代物理學關注物質的組成。物質的組成指的是物質所由構成的基本成分。 總而言之，現代邏輯學、認識論、哲學、形而上學、神學、宗教學、物理學、存在主義、哲學史、心理學、行動理論和科學哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理單稱命題和全稱命題、知識的辯護、知識的經驗性、個體、事物的本質、上帝的屬性、輪迴、物體的屬性、個體的獨特性、古代哲學流派、情緒、行動者的能力、因果關係以及物質的組成等問題。它們強調單稱命題和全稱命題的區別、知識的辯護、知識的經驗性、個體、事物的本質、上帝的屬性、輪迴、物體的屬性、個體的獨特性、古代哲學流派、情緒、行動者的能力、因果關係以及物質的組成。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འཇིམ་གོང་ནི་འཇིམ་གོང་གཞན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིམ་གོང་ནི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིམ་གོང་དང་ དབྱི་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་།ཅི་སྲིད་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་གཞན་གཅིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་ཡང་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་རྒྱུ་གཞན་གཅིག་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཡོད་མོད་ ཅེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་སོགས་རང་བཞིན་དུ། །གཙོ་བོ་དེ་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཕྱིར། །དངོས་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་འདོད་པར་གྱིས། །དངོས་པོ་དངོས་པོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གཙོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་ཀུན་དུ། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་རྗེས་འགྲོ་མིན། །མེ་སོགས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས། །དུ་བ་ལ་སོགས་གཞན་དུ་མཐོང་། །གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་རྒྱུ་དེ་ཡིན་གྱི་དེའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། མེ་ལས་དུ་བ་དང་། སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་འདྲ་བའི་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདྲ་བ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འབྲེལ་བ ཡོད་ན་རྗེས་སུ་དཔོགས་ཤིག་།ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་འགའ་ཡང་མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་དང་གང་གིས་འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐུག་པ མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་། འདི་ནི་ལས་ཀྱི་ཡོངས་གྱུར་ཅེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་ག་ལས་གྲུབ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ནི། །ལས་ལའང་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱང་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་འདིའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་མེད་དོ་ ཞེས་བརྗོད་ན།འདི་ནི་རེ་ཞིག་གཞག་སྟེ། གཞན་བརྗོད་དོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཡང་ནུས་པ་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ།

泥團不是以其他泥團為先導的，因為泥團是一個。如果說，泥團和瓦礫等，只要最終達到一個，就以其他一個為先導，那麼，那也是不對的，因為勇氣等，以及補特伽羅們，也會變成有其他原因。那麼，如果說，確實存在一個其他原因，那也是不對的，因為，三個屬性等，自性中，那個主要不會成立。由於跟隨事物本身，所以應該想要某種事物的原因。由於跟隨「事物、事物」，所以事物的自性會變成結果的原因。如果說，從泥土等的自性中，沒有其他事物自性，那麼，泥土等的自性會變成原因。如果那樣，就會變成主要是一切的自性，那麼，那是不存在的，因為，本質上，在任何情況下，結果都不跟隨原因。從火等變成其他，看到煙等變成其他。凡是跟隨和反向跟隨的，那個是那個的原因，而不是那個的自性。如果是那樣，從火產生煙，從云等產生水等，由於它們不相似，所以不會變成原因和結果的事物。或者，如果說，在那裡也推斷出存在某種相似的原因，從變成那樣的結果本身，那麼，如果相似和原因與結果的事物之間有聯繫，就推斷吧。不存在，因為沒有普遍性。如果說，那個錯誤也是一個方面，那麼，那樣就不會變成「那麼，什麼都不確定」，因為凡是錯誤，那個本身就是一個方面。因此，由於會變成沒有盡頭，所以那是不對的。如果說，這個是業的完全變化，那麼，那個是如何成立的呢？跟隨和反向，在業中也沒有看到。如果說，善和不善的業也是這個各種各樣輪迴的原因，並且沒有認識，那麼，這個暫時放在一邊，說其他的。即使具有慾望等，也會變成具有一切能力。 這段文獻探討了泥團（lump of clay）、補特伽羅（pudgala）、自性（own nature）、主要（principal）、屬性（guna）、事物（thing）、原因（cause）、結果（effect）、火（fire）、煙（smoke）、云（cloud）、水（water）、業（karma）、輪迴（samsara）、慾望（desire）和能力（ability）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對泥團、補特伽羅、自性、主要、屬性、事物、原因、結果、火、煙、云、水、業、輪迴、慾望和能力進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了本質屬性（essential property）和偶然屬性（accidental property）。本質屬性指的是事物所必須具有的屬性，而偶然屬性指的是事物可以具有也可以不具有的屬性。這段文獻中關於自性和屬性的討論更偏向于本質屬性和偶然屬性的區分。 與古代文獻中「凡是跟隨和反向跟隨的，那個是那個的原因，而不是那個的自性」的觀點類似，現代認識論也關注知識的解釋力。知識的解釋力指的是知識能夠解釋我們所觀察到的現象的能力。 對於屬性的概念，現代邏輯學關注謂詞。謂詞指的是用來描述事物屬性的詞語。 對於事物的概念，現代本體論關注存在。存在指的是事物所具有的真實性。 對於火、煙、雲和水的概念，現代物理學關注自然現象。自然現象指的是自然界中發生的各種事件。 對於輪迴的概念，現代宗教學關注輪迴。輪迴指的是生命在不同形式之間的循環。 對於慾望的概念，現代心理學關注動機。動機指的是促使個體進行某種行為的內在力量。 總而言之，現代邏輯學、認識論、物理學、哲學、形而上學、存在主義、本體論、科學哲學、倫理學、宗教學、心理學和行動理論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理本質屬性和偶然屬性、知識的辯護、知識的解釋力、物質的組成、個體、事物的本質、個體的獨特性、謂詞、存在、因果關係、自然現象、道德因果、輪迴、動機以及行動者的能力等問題。它們強調本質屬性和偶然屬性的區別、知識的辯護、知識的解釋力、物質的組成、個體、事物的本質、個體的獨特性、謂詞、存在、因果關係、自然現象、道德因果、輪迴、動機以及行動者的能力。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེས་ན་རྩད་མོའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། མི་ཤེས་ཆགས་ པ་དང་ལྡན་རྣམས།།རྩེ་བྲོད་དག་པའི་བདག་ཉིད་མིན། །ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་དག་པས་ཀྱང་། །འཕགས་པ་རྩེད་མོ་ལ་མི་འཇུག་།ཡ་རབས་གཞན་ནི་དམྱལ་ལ་སོགས་ཀྱིས། །འཇིགས་ཕྱིར་རྩེད་མོ་ལ་མི་འཇུག་།དེ་ལ་འཇིགས་པ་དེ་མེད་པས། །ཅི་ཕྱིར་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཀྱིས།།དམྱལ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་འཇུག་བྱེད་ན། །དེ་ལ་དེ་མེད་པ་འདི་ནི། །ཁྱོད་ལ་མཛའ་བཤེས་སུ་ཡིས་བརྗོད། །བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། །ཙནྡན་སྟེའུ་མཉམ་པ་ལ། །དམྱལ་བ་ལ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གནོད་པ་མ་ཡིན་ ཞེས་བྱར་གནས།།དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད་འགྱུར་བ། །ཡིན་ཞེས་ཁྱེད་ལ་དེ་མི་རིགས། །འདི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན། །འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འདི་ནི་དེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། །འདི་ནི་རྒྱལ་པོ་སྤྱོད་པར་གསལ། །གཞན་ཡང་། དབང་ཕྱུག་དབང་ཕྱུག་ལས་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ ཡིའང་གཞན་ལས་དེ་ལས་ནི།།གཞན་གྱི་དེ་ཡང་གཞན་ལས་དེ། །དབང་ཕྱུག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །བརྒྱ་བྱིན་ཚངས་པ་ཉིད་སྲིད་པས། །ཡོན་ཏན་ཁྱད་འབྱུང་སྲིད་ན་ནི། །དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་བྱ་སྟེ། །དབང་ཕྱུག་རྟག་ཏུ་གནས་པ་མེད། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང་མེད་ཉིད་ནི། །དེས་ན་ འཁོར་འགྱུར་དབང་ཕྱུག་མེད།།གང་ཞིག་འདི་ལ་སྐུར་འདེབས་པ། །དེས་ནི་གཞན་དུའང་བཟོད་དམ་ཅི། །གང་ཞིག་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ནི། །འདུ་བ་གྲོང་དུ་བཅོམ་པ་དེ། །སྐྱོབ་པ་དག་དང་བྲལ་པ་ལ། །དགོན་པ་རུ་ནི་ག་ལ་བཟོད། །དེ་ལྟར་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་དེའི་རྗེས་ སུ་འབྲངས་ནས་རབ་ཏུ་འགྱུར་བ་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་སྤོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཅི་ཡོད།དེའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་དབྱིབས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། །བྱེད་པོས་བྱས་པར་གྲུབ་ན་ཡང་། །རྒྱུ་མེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་གོ། །གང་ལས་འགྲུབ་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན།།ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། སྔར་ནུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་པར་བརྩོན་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཕྱིས་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་ཀྱི། ཤིན་ཏུ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བ་ ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་ཡང་། དབྱིབས་ཞེས་བྱ་འདི་དངོས་པོ་ཡི། །གནས་པར་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་རྡུལ་ཕྲན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་དབྱིབས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ ཕྲ་རབ་དག་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།

因此，對於爲了玩樂而做各種各樣的事的說法，解釋如下：不瞭解，具有貪慾的人，不是純凈的自性。即使稍微純凈一些，聖者也不會進入玩樂。其他高尚的人，由於害怕地獄等，所以不進入玩樂。對於他，由於沒有那個恐懼，為什麼會從那退回呢？如果說，由於貪慾等，會導致進入地獄等痛苦，那麼，對於他沒有那個，誰會說你是朋友呢？從修習的力量中如實產生，在檀香木樁的平等中，沒有地獄等痛苦的損害。對於你說，那個會變成那樣，是不合理的。如果這個是那個的自性，那麼，會變成輪迴的自性。如果這個是那個唯一的，那麼，這個會顯現為國王的享用。並且，自在天是從自在天變化而來，那個也是從其他變化而來，那個的也是從其他變化而來，自在天的自性，由於存在帝釋天和梵天等，如果存在功德的差別，那麼，也應該獲得自在天，自在天不是永遠存在的。或者，如果那個也不存在，那麼，就沒有輪轉的自在天。對於誹謗這個的人，難道他也能容忍其他的嗎？對於摧毀高尚之人聚集的村莊的人，對於失去保護者的人，難道在森林中也能容忍嗎？那樣，對於顯示跟隨從高到高變化的自性，而完全變化的人，對於不捨棄沒有跟隨的事物，有什麼可相信的呢？因此，即使事物由於與形狀相關聯，而成立為被作者所做，也會理解為具有無因的功德。從哪裡會成立呢？由於看到功德的差別是差別，所以，以前沒有能力的人，也會由於顯現的努力差別，而後來有能力，這個是合理的。對於自性中成立的，完全不同的，具有能力自性的，不跟隨的，不可能成立。並且，說形狀，這個在事物中成立存在是不存在的，由於僅僅是錯覺而存在，所以那個是微塵本身。依賴於不同於微塵的物質的形狀是不存在的，因為微塵會耗盡。 這段文獻探討了玩樂（play）、貪慾（desire）、聖者（arya）、地獄（hell）、修習（meditation）、自在天（Ishvara）、帝釋天（Indra）、梵天（Brahma）、功德（merit）、輪轉（samsara）、誹謗（slander）、高尚之人（noble person）、森林（forest）、形狀（shape）、事物（thing）、作者（author）、功德（merit）、能力（ability）、微塵（atom）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對玩樂、貪慾、聖者、地獄、修習、自在天、帝釋天、梵天、功德、輪轉、誹謗、高尚之人、森林、形狀、事物、作者、功德、能力和微塵進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了模態邏輯（modal logic）中的必然性（necessity）和可能性（possibility）。必然性指的是在所有可能的世界中都為真的命題，而可能性指的是在至少一個可能的世界中為真的命題。這段文獻中關於自在天和功德的討論更偏向于必然性和可能性的區分。 與古代文獻中「形狀，這個在事物中成立存在是不存在的，由於僅僅是錯覺而存在，所以那個是微塵本身」的觀點類似，現代認識論也關注知識的實在論。知識的實在論指的是知識是對客觀實在的反映。 對於玩樂的概念，現代心理學關注動機。動機指的是促使個體進行某種行為的內在力量。 對於貪慾的概念，現代倫理學關注道德錯誤。道德錯誤指的是違反道德規範的行為。 對於聖者的概念，現代宗教學關注聖人。聖人指的是具有特殊道德或靈性地位的人。 對於地獄的概念，現代神學關注來世。來世指的是人死後所去的地方。 對於修習的概念，現代心理學關注認知訓練。認知訓練指的是通過練習來提高認知能力的方法。 對於帝釋天和梵天的概念，現代宗教學關注神靈。神靈指的是宗教信仰中的超自然存在。 對於功德的概念，現代倫理學關注道德價值。道德價值指的是行為的道德意義。 對於誹謗的概念，現代法理學關注誹謗罪。誹謗罪指的是損害他人名譽的行為。 對於高尚之人的概念，現代社會學關注社會角色。社會角色指的是個體在社會中所扮演的特定角色。 對於森林的概念，現代生態學關注生態系統。生態系統指的是生物與其環境相互作用的系統。 對於微塵的概念，現代物理學關注基本粒子。基本粒子指的是構成物質的最基本單元。 總而言之，現代邏輯學、認識論、心理學、倫理學、宗教學、神學、法理學、社會學、生態學、幾何學、本體論、行動理論和物理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必然性和可能性、知識的辯護、知識的實在論、動機、道德錯誤、聖人、來世、認知訓練、上帝的屬性、神靈、道德價值、輪迴、誹謗罪、社會角色、生態系統、幾何圖形的性質、存在、行動者的意圖、行動者的能力以及基本粒子等問題。它們強調必然性和可能性的區別、知識的辯護、知識的實在論、動機、道德錯誤、聖人、來世、認知訓練、上帝的屬性、神靈、道德價值、輪迴、誹謗罪、社會角色、生態系統、幾何圖形的性質、存在、行動者的意圖、行動者的能力以及基本粒子。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དེས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་མི་མཐུན་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད། འོན་ཏེ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟོགས་པས་བཀོད་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཉིད་རང་བཞིན་དེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་དགོད་པར་འོས་སོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་ལྟར་ བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲན་དངོས་སུ་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་ན་ནི། །དབང་ཕྱུག་ལ་ནི་ང་ཡི་དབྱིབས། །བྱེད་པའི་བློ་ནི་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་བརྟགས་ནས་ནི། །བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡོད་མིན་ན། །བརྟགས་ནས་བྱེད་པ་མིན་ན་ནི། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ ཡིན།།འོན་ཏེ་དབྱིབས་ནི་གཞན་དག་གིས། །ཁས་བླངས་པར་ནི་རྟོག་ཅེ་ན། །རང་གི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ། །གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་ག་ལ་ཡིན། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་པས། །དེ་ནི་ལན་དུ་རྗོད་བྱེད་ན། །འདི་ནི་ཕྱིས་ནས་བརྟག་བྱ་སྟེ། །ཤིན་ཏུ་འཐད་པར་དཀའ་བ་ཡིན། །ཡང་ ན་དཔེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ།།དབྱིབས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ། །དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་བསྡད་ཅིང་ བསྡད་ཅིང་འཇུག་པ་དང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་།གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་རང་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ཡང་གང་དུ་ནུས་པ་དེར་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་ལོ་ཞེས་མི་རིགས་ པ་ཉིད་དོ།།དེ་དག་གི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ནུས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་མི་ནུས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མཐོང་ངོ་། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྫ་མཁན་འབའ་ཞིག་ལ་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་ལ་ ཡང་དབང་ཕྱུག་གཞན་དཔོག་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ།།གཞན་ཡང་། རྡུལ་ཕྲན་དག་ལ་དབྱིབས་མེད་ཅེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་ག་ལས་འདོད། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་དུ། །རྟོགས་པ་འདི་ནི་ག་ལས་ཡིན། །གང་གིས་དབྱིབས་མེད་པར་འགྱུར་བ། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་རྣམ་པ་དེ་ ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ།

因此，如何說微塵等是不相同的法呢？或者，如果說，那只是世間的名聲，爲了安置而陳述的，那麼，那也是不合理的，因為僅僅通過認識而安置，不是成立的。或者，如果說，微塵等本身是用那個自性說的，那麼，那樣，微塵等也是結果。因此，應該把「由於是結果」本身作為理由。或者，如果說，是爲了產生那樣的錯覺而說那樣的微塵，那麼，那樣，如果微塵真實地，通過本質而顯現，那麼，自在天如何有做我形狀的智慧呢？如果說，在那沒有通過確定而做，如果不是通過確定而做，那麼，他如何是全知呢？或者，如果說，形狀是其他人承認的，那麼，不是自己的認識，如何是其他人承認的呢？或者，如果說，由於存在肢體，所以那是回答，那麼，這個是後來要考察的，非常難以合理。或者，在例子中產生懷疑，即對自在天本身產生懷疑，是不確定的。由於形狀不成立，所以把做事的自性作為理由。由於那樣的自性也是自在天，所以它本身是不確定的。自在天即使坐著、坐著進入和做事，也不是被其他推動的。或者，這個是自己有能力的，因此不是被其他推動的。陶工等，在有能力的地方，說被其他推動，是不合理的。如果說，那些沒有能力，那麼，如何會看不到被看到有能力呢？或者，那個也是通過推斷看到的。如果通過推斷推斷其他，那麼，就不是有能力。如果說，只有陶工沒有能力，那麼，自在天也會由於推斷其他自在天而沒有盡頭。並且，說微塵沒有形狀，這個是從哪裡想的呢？因此，這個認識是如何產生的呢？通過什麼變成沒有形狀，對於微塵的微塵，沒有那樣認識的。 這段文獻探討了微塵（atom）、法（dharma）、世間（world）、認識（knowledge）、自性（own nature）、結果（effect）、理由（reason）、自在天（Ishvara）、形狀（shape）、智慧（wisdom）、全知（omniscience）、肢體（limb）、例子（example）、懷疑（doubt）、陶工（potter）、推斷（inference）和能力（ability）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對微塵、法、世間、認識、自性、結果、理由、自在天、形狀、智慧、全知、肢體、例子、懷疑、陶工、推斷和能力進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了歸納推理（inductive reasoning）和演繹推理（deductive reasoning）。歸納推理是從個別事例推導出一般結論的推理，而演繹推理是從一般前提推導出個別結論的推理。這段文獻中關於微塵和形狀的討論更偏向于歸納推理和演繹推理的區分。 與古代文獻中「如果通過推斷推斷其他，那麼，就不是有能力」的觀點類似，現代認識論也關注知識的無限後退。知識的無限後退指的是如果每一個信念都需要另一個信念來辯護，那麼，這個過程就會無限地進行下去。 對於世間的概念，現代社會學關注社會結構。社會結構指的是社會中不同個體和群體之間的關係。 對於結果的概念，現代科學哲學關注因果關係。因果關係指的是原因和結果之間的關係。 對於理由的概念，現代邏輯學關注論證的有效性。論證的有效性指的是論證的形式正確且前提為真。 對於全知的概念，現代哲學關注全知。全知指的是知道一切事物的能力。 對於肢體的概念，現代生物學關注生物的結構。生物的結構指的是生物的組成部分及其相互關係。 對於例子的概念，現代修辭學關注論證的策略。論證的策略指的是用來支援論點的各種方法。 對於懷疑的概念，現代哲學關注懷疑主義。懷疑主義指的是對知識的可能性持懷疑態度的哲學立場。 對於推斷的概念，現代邏輯學關注推理規則。推理規則指的是用來從前提推導出結論的規則。 總而言之，現代邏輯學、認識論、物理學、法理學、社會學、認知科學、形而上學、科學哲學、神學、幾何學、心理學、哲學、生物學、修辭學、行動理論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理歸納推理和演繹推理、知識的辯護、知識的無限後退、基本粒子、法律的原則、社會結構、認知過程、事物的本質、因果關係、論證的有效性、上帝的屬性、幾何圖形的性質、認知能力、全知、生物的結構、論證的策略、懷疑主義、社會角色、推理規則以及行動者的能力等問題。它們強調歸納推理和演繹推理的區別、知識的辯護、知識的無限後退、基本粒子、法律的原則、社會結構、認知過程、事物的本質、因果關係、論證的有效性、上帝的屬性、幾何圖形的性質、認知能力、全知、生物的結構、論證的策略、懷疑主義、社會角色、推理規則以及行動者的能力。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འོན་ཏེ་འདི་སྐད་དུ། རགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆ་ཤས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོའི་ཐིགས་པ་དུ་མ་བསགས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །རྡུལ་གཉིས་པོ་ཅན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་རགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་དུ་མ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་བརྒྱད་པ་ལས་ཕ་རོལ་གྱི། །རང་བཞིན་ཡོད་ཅེས་གང་ལས་རྟོགས། །གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་ག་ལས་རྟོགས། །འདི་རྡུལ་བརྒྱད་པའི་རང བཞིན་ནམ།།གཞན་དུ་ཞེས་བྱའི་ཚད་མ་གང་། །རྡུལ་ཕྲན་མཐོང་པ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་ཡི་གྲངས་ནི་གྲུབ་པར་ངེས། །འོན་ཏེ་ཤིན་ཏུ་དེ་རགས་དེས། །རྡུལ་ཕྲན་གཉིས་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། །གང་ཚེ་རྡུལ་གཉིས་ཅན་སོགས་པ། །མི་མཐོང་འདི་རགས་གང་ལ་ལྟོས། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ ལྟོས་ན།།ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་ལ་ལྟོས་བཅས་པས། །ཐམས་ཅད་རགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མཐོང་བའི་དངོས་གང་དེ། །ཐ་མར་རྡུལ་ཕྲན་ཡིན་འདོད་ན། །ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡི་དབྱིབས། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་དམིགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ ཕྲན་གྲུབ་མིན་ན།།ཡན་ལག་ཅན་ནི་ག་ལ་སྲིད། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ནི་གྲུབ་ཅེ་ན། །ཡན་ལག་ཅན་ནི་ག་ལ་སྲིད། །ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ནི་རེག་ན་དེ། །ཇི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ནི་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས། །འབྱར་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན། །དེས་ ན་འབྱར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར།།རགས་པའི་དོན་བཞིན་རྡུལ་ཕྲན་མིན། །འོན་ཏེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ལྡན་པ་དོན་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དམ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་རེག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མ་རིག་པར་ཡང་ནི། །ལྡན་པར་སྐྱེས་ན་ དེ་དེ་ཉིད།།ཇི་ལྟར་སོམས་ཤིག་རྣམ་པ་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་རིག་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་དེར། །དེ་ལ་རྣམ་གཅིག་བློ་ཡིན་ན། །རྡུལ་ཕྲན་རབ་དང་བཅས་པ་རྣམས། །རྟག་པའི་ཕྱིར་ན་མཐོང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་སོགས་ཀྱིས། །རྡུལ་ཕྲན་ མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཡང་།།དབང་ཕྱུག་དབང་པོས་བལྟ་བྱ་བ། །དེ་དག་ལ་ནི་མེད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དེ་དག་གཉི་ག་ནི། །མཐོང་བ་ཕྲོད་དུ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་ནི། །མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །རགས་པ་ཆ་ཤས་ལྡན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ འདི་ག་ལས་ཡིན་གལ་ཏེ་འཇིམ་གོང་ལ་སོགས་པ་ལ།དམིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་དམིགས་པ་ཉིད་དོ།

或者，如果這樣說：凡是粗大的，都是以部分聚集為先導的，例如，就像大海的水滴，具有許多聚集的自性，那個就是自性。最終的粗大是具有兩個微塵的。它具有許多聚集的自性，因此，微塵成立，如果這樣說，那也是不對的。從八個微塵之外，從哪裡知道存在自性呢？如果說，是從推斷來的，那麼，從那之外，又從哪裡知道呢？這個是八個微塵的自性嗎？或者，其他，是什麼樣的有效量呢？如果看到微塵，那麼，它的數量就確定成立。或者，如果說，由於非常粗大，所以是具有兩個微塵的，那麼，當看不到具有兩個微塵等時，這個粗大是根據什麼呢？如果根據推斷，那麼，就會變成沒有盡頭。由於依賴於推斷，一切都會變成粗大的。或者，如果想要把看到的任何事物，最終都認為是微塵，那麼，為什麼看不到圓形等的形狀呢？如果微塵不成立，那麼，如何會有肢體呢？如果說，微塵成立，那麼，如何會有肢體呢？如果一個方向接觸，那麼，如何會變成微塵呢？看到一切方向都是通過一個連線的。因此，由於存在連線，所以不是像粗大的含義一樣的微塵。或者，如果認為，兩個微塵結合會產生其他的事物，而不是整體或一個方向的接觸，那麼，那也是不對的。如果說，即使不瞭解，結合而產生，那麼，如何思考，對於微塵來說，會變成了解呢？或者，如果說，在那裡一個肢體，對於那個，一個方式是智慧，那麼，由於微塵等是常有的，所以會被看到。如果說，即使我們等沒有看到微塵，但是，自在天的感官可以觀察，那麼，對於他們，不是不存在。或者，如果說，那兩者都是如何能被看到呢？如果那樣，那麼，其他地方的看到會變成錯覺。說粗大是以具有部分為先導的，這個是從哪裡來的呢？即使假設在泥團等中，幼苗等也沒有被看到。 這段文獻探討了粗大（gross）、微塵（atom）、自性（own nature）、推斷（inference）、有效量（valid means of knowledge）、形狀（shape）、肢體（limb）、連線（connection）、自在天（Ishvara）、感官（sense organ）、錯覺（illusion）和部分（part）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對粗大、微塵、自性、推斷、有效量、形狀、肢體、連線、自在天、感官、錯覺和部分進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了整體論（holism）和還原論（reductionism）。整體論認為整體大於部分之和，而還原論認為整體可以還原為部分之和。這段文獻中關於粗大和微塵的討論更偏向于整體論和還原論的區分。 與古代文獻中「如果根據推斷，那麼，就會變成沒有盡頭」的觀點類似，現代認識論也關注知識的無限後退。知識的無限後退指的是如果每一個信念都需要另一個信念來辯護，那麼，這個過程就會無限地進行下去。 對於粗大的概念，現代物理學關注宏觀物體。宏觀物體指的是可以用肉眼觀察到的物體。 對於有效量的概念，現代認識論關注知識的來源。知識的來源指的是知識所來自的途徑。 對於連線的概念，現代數學關注拓撲學。拓撲學指的是研究幾何圖形在連續變形下保持不變的性質的學科。 對於感官的概念，現代認知科學關注感覺。感覺指的是個體通過感官接收到的資訊。 對於錯覺的概念，現代心理學關注知覺錯誤。知覺錯誤指的是個體對感官資訊的錯誤解釋。 對於部分的概念，現代數學關注集合論。集合論指的是研究集合及其關係的學科。 總而言之，現代邏輯學、認識論、物理學、形而上學、邏輯學、認識論、幾何學、生物學、數學、神學、認知科學和心理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理整體論和還原論、知識的辯護、知識的無限後退、宏觀物體、基本粒子、事物的本質、推理規則、知識的來源、幾何圖形的性質、生物的結構、拓撲學、上帝的屬性、感覺、知覺錯誤以及集合等問題。它們強調整體論和還原論的區別、知識的辯護、知識的無限後退、宏觀物體、基本粒子、事物的本質、推理規則、知識的來源、幾何圖形的性質、生物的結構、拓撲學、上帝的屬性、感覺、知覺錯誤以及集合。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འདི་ལྟར། ཝ་ཊའི་ས་བོན་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་རྩོམ། །དེ་ལ་ཡན་ལག་ལྡན་པ་ནི། །སྔོན་ཡོད་མིན་ན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཡན་ལག་ ཡོད་པ་རྣམས་ཉིད་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་ཡིན་ནོ།།རགས་པའི་རང་བཞིན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་དེའི་སྔོན་རོལ་དུ་མ་དམིགས་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་ཡན་ལག་ཅན་ཡང་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་མུན་ཁུང་གི་གར་ཡིན་ ནོ།།འོན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཁྱབ་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཉིད་མ་མཐོང་བ་ལྷན་ཅིག་པས་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཡོད་པ། གནས་པ་བསགས་པར་བྱེད་དམ་ཅི། །རྒྱུ་དེ་ལས་ནི་སྔོན་མེད་པ། །སྐྱེ་ཞེས་དེ་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། འོན་ཏེ་མ་མཐོང་དཔེ་ལས་ནི། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །སྒྲོན་མ་དཔེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། །གྲངས་ཅན་ལྟ་བ་འོངས་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་ཞེས། །བྱ་འདི་ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་འགྱུར། །སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་གསལ་བྱེད་དག་།སེམས་པ་དང་ནི ལྡན་མ་ཡིན།།སེམས་པ་མེད་པས་གསལ་བའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་དབང་ཕྱུག་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཡང་སེམས་པ་བྱིན་བརླབས་ན། །འདི་ལ་ལན་ནི་སྔར་བཏབ་བོ། །དེས་ན་གང་གང་གང་གང་ལས། །དེ་དེ་དེ་དང་དེ་ལས་ཡིན། །ལ་ལ་སེམས་པ་ཅན་ལས་དང་། །ལ་ལ་གཞན་ལས་ཞེས་ བྱར་ངེས།།དེ་ལྟ་མིན་ན་དངོས་ཉིད་ཕྱིར། །སེར་པོ་དཀར་འགྱུར་དཀར་གཞན་བཞིན། །མངོན་སུམ་གནོད་པ་མིན་ཞེ་ན། །དེ་འདིར་མེད་ཅེས་ག་ལས་རྟོགས། །ང་ལ་མེད་ཕྱིར་དེ་མིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་མ་མཐོང་ཚད་མ་མིན། །ཁྱོད་ཀྱིས་མ་མཐོང་ཚད་ཅེ་ན། །དབང་ཕྱུག་མེད་ཅེས་རྟོགས་པར་ གྱིས།།ཁྱོད་ཀྱིས་མ་མཐོང་དེ་ཚད་མ། །མིན་ན་དབང་ཕྱུག་མེད་ཤེས་ཀྱིས། །གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་མམ། དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་མམ། དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ནི་གཏན་ ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དབང་ཕྱུག་ལ་བཟློག་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགའི་ཡང་འགའ་ཡང་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཇི་འདྲ་བ་ལས་ཅི་ལྟ་བུ་དམིགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱེད་དོ་ ཞེས་བཤད་པ་ནི།དབྱིབས་སོགས་ཅི་འདྲ་བྱིན་རློབ་བོ། །ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་ཅན་གྲུབ་པ། །དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་གང་ཡིན། །དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

就像這樣：榕樹的種子非常小，它的果實非常大。對於它，如果不是先前存在肢體，那麼，如何會產生呢？說具有肢體本身是具有的，這是教義。對於這種粗大的自性等肢體，由於在它之前沒有被看到，那麼，如何是具有的，又如何是具有肢體的呢？因此，一切都是黑暗中的舞蹈。或者，如果說，遍佈虛空的微塵等，由於沒有被看到，所以一起聚集而形成，那麼，那是不合理的。存在，是聚集的，還是不是聚集的呢？對於那個原因，對於先前不存在的，說產生，我們都對此產生懷疑。或者，從沒有被看到的例子中，會認識到是存在的，依靠燈的例子的力量，產生了數論的觀點。因此，說自在天是作者，這是非常遙遠的。燈等照明物，不是具有思維的。由於沒有思維而照明，如何是自在天的成立者呢？如果說，那個也是思維的加持，那麼，對於這個，之前已經回答了。因此，從什麼、什麼、什麼產生，那個、那個、那個就是從那個產生的。有些是從具有思維的產生的，有些是從其他產生的，應該這樣確定。如果不是那樣，由於事物本身，黃色會變成白色，就像其他白色一樣。如果說，現量沒有損害，那麼，如何知道這裡沒有呢？如果說，由於我沒有，所以不是，那麼，你沒有看到的不是有效量。如果說，你沒有看到的不是有效量，那麼，就應該知道自在天不存在。如果你沒有看到的不是有效量，那麼，就應該知道自在天不存在。並且，僅僅是說結果，或者僅僅是說形狀，或者僅僅是說事物，都不能推斷出想要的原因。補特伽羅的意願不是爲了成立理由而進入成立所要成立的，如果不是這樣，也會變成對自在天的反駁，因為那個也會變成成立的過失。因此，任何事物都不會成立。或者，如果說，從什麼樣的情況看到什麼樣的情況，就推斷出那樣的情況，那麼，所加持的形狀等是什麼樣的呢？成立了有和無的跟隨者，從那推斷出什麼，那個就是合理的。 這段文獻探討了種子（seed）、果實（fruit）、肢體（limb）、粗大（gross）、自性（own nature）、微塵（atom）、虛空（space）、聚集（gathering）、燈（lamp）、數論（Samkhya）、自在天（Ishvara）、作者（author）、思維（thought）、加持（blessing）、現量（perception）、有效量（valid means of knowledge）、結果（effect）、形狀（shape）、事物（thing）、補特伽羅（pudgala）、理由（reason）、反駁（refutation）和推斷（inference）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對種子、果實、肢體、粗大、自性、微塵、虛空、聚集、燈、數論、自在天、作者、思維、加持、現量、有效量、結果、形狀、事物、補特伽羅、理由、反駁和推斷進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了必要條件（necessary condition）和充分條件（sufficient condition）。必要條件指的是如果一個事件發生，另一個事件也必須發生的條件，而充分條件指的是如果一個事件發生，另一個事件也一定會發生的條件。這段文獻中關於種子和果實的討論更偏向于必要條件和充分條件的區分。 與古代文獻中「如果你沒有看到的不是有效量，那麼，就應該知道自在天不存在」的觀點類似，現代認識論也關注知識的證成。知識的證成指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。 對於果實的概念，現代植物學關注植物的繁殖。植物的繁殖指的是植物產生後代的過程。 對於虛空的概念，現代物理學關注空間。空間指的是物體存在和運動的場所。 對於聚集的概念，現代統計學關注概率。概率指的是事件發生的可能性。 對於燈的概念，現代物理學關注光的傳播。光的傳播指的是光在空間中運動的方式。 對於加持的概念，現代宗教學關注神聖力量。神聖力量指的是宗教信仰中的超自然力量。 對於現量的概念，現代認識論關注感官經驗。感官經驗指的是通過感官獲得的資訊。 總而言之，現代邏輯學、認識論、生物學、植物學、物理學、形而上學、統計學、哲學史、神學、行動理論、認知科學、宗教學、科學哲學、幾何學、本體論、哲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必要條件和充分條件、知識的辯護、知識的證成、遺傳、植物的繁殖、生物的結構、宏觀物體、事物的本質、基本粒子、空間、概率、光的傳播、古代哲學流派、上帝的屬性、行動者的意圖、認知過程、神聖力量、感官經驗、知識的來源、因果關係、幾何圖形的性質、存在、個體、論證的有效性、論證的無效性以及推理規則等問題。它們強調必要條件和充分條件的區別、知識的辯護、知識的證成、遺傳、植物的繁殖、生物的結構、宏觀物體、事物的本質、基本粒子、空間、概率、光的傳播、古代哲學流派、上帝的屬性、行動者的意圖、認知過程、神聖力量、感官經驗、知識的來源、因果關係、幾何圖形的性質、存在、個體、論證的有效性、論證的無效性以及推理規則。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་།བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་ མཐོང་བའམ།ཅི་འདྲ་བའི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་དམིགས་པ། གང་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་ལས་དེ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དབྱིབས་སམ་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། སྡོད་ནས་འཇུག་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་།ཅི་འདྲ་ བ་ལས་དམིགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ལས་དེ་འདྲ་བའི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་རིགས་ཀྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཐ་དད་དངོས་ལ་རབ་གྲུབ་པ། །སྒྲ་མཚུངས་པས་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར། །རྗེས་དཔོག་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱ་བོའི་རྫས་ལ་མེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་།།བྱེད་པ་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཏང་ནས། །དབྱིབས་ཀྱི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། དངོས་པོ་ཙམ་གཏན་ཚིགས་སུ་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱ་བོའི་རྫས་ལས་མེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱ་བོའི་ཁྱད་པར་ དུ་བར་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དུ་བ་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྐྱ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན་འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྐྱ་བོ་ཉིད། །དུ་བ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དུ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ནི། །སྐྱ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མིན། །དུ་བར་རྟོགས་ པའི་སྐྱ་བོ་ལས།།ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། མེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་སྐྱ་བོ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་དུ་བ་ཉིད་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་བཟུང་བ་ན།རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཤིན་ཏུ་ཆེར། །དབང་ཕྱུག་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྐྱེད་འདོད་པས་དངོས་ཀྱང་ཉམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ལ་མཐོང་ བའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་བུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་དེ།སྒྲ་མཚུངས་པས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བའི་སྐྱ་བོ་ཉིད་ལས་ རྗེས་སུ་དཔག་པར་འཇུག་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ།།ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱ་བོ་ཉིད་ཡོད་པར་མེ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་བཟློག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

對於形狀等，看到什麼樣的加持者，跟隨有和無，或者，看到什麼樣的加持者，跟隨有和無，從那樣的情況推斷出那樣的情況，這是合理的。對於形狀或者事物本身，或者停留著進入，什麼樣的，從什麼樣的情況看到，從那樣的情況推斷出那樣的加持者，是合理的，否則就不是，這樣說：由於不同的事物完全成立，由於聲音相同，所以沒有不同，推斷是不合理的，就像灰色的物質中的火一樣。如果捨棄形狀的差別和作者的差別，僅僅用形狀的聲音來表達，或者僅僅用事物作為理由，那麼，那時，推斷是不合理的，就像灰色的物質中的火一樣。從那，確定地抓住瞭解灰色差別的任何事物。那麼，難道不從煙本身推斷嗎？灰色本身做什麼呢？對此，這裡說：具有差別的灰色本身，被稱為煙。不同的煙本身，不是灰色本身的差別。從瞭解煙的灰色中，是什麼意思呢？是從跟隨和反向跟隨火的灰色中來的。如果說，如何瞭解跟隨和反向跟隨本身呢？對於這個，如果不是抓住煙本身，在沒有火的情況下不會產生，是原因和結果的事物，那麼，就不會變成推斷。如果是那樣，由於自在天非常不成立，所以，想要產生的事物也會消失。因此，對於具有形狀差別的瓶子等例子，在不同的事物中，看到由補特伽羅加持的差別，那個，由於聲音相同而不同，所以推斷是不合理的，同樣，自在天也是如此，這個是確定的。或者，如果從沒有差別的灰色本身開始推斷，那麼，會變成被現量損害。因為在所有地方，有灰色本身，但不是具有火，因為看到被現量反駁。 這段文獻探討了形狀（shape）、加持者（bestower）、事物（thing）、灰色（gray）、火（fire）、煙（smoke）、原因（cause）、結果（effect）、自在天（Ishvara）、現量（perception）、補特伽羅（pudgala）、有效量（valid means of knowledge）、理由（reason）、推斷（inference）和聲音（sound）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對形狀、加持者、事物、灰色、火、煙、原因、結果、自在天、現量、補特伽羅、有效量、理由、推斷和聲音進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了外延（extension）和內涵（intension）。外延指的是一個概念所指稱的所有對象，而內涵指的是一個概念的定義或意義。這段文獻中關於灰色和煙的討論更偏向于外延和內涵的區分。 與古代文獻中「由於聲音相同，所以沒有不同，推斷是不合理的」的觀點類似，現代認識論也關注意義的模糊性。意義的模糊性指的是語言的意義不明確，可能導致誤解。 對於加持者的概念，現代神學關注上帝的屬性。上帝的屬性指的是上帝所具有的特徵。 對於灰色的概念，現代色彩理論關注色彩的屬性。色彩的屬性指的是色彩的色調、飽和度和亮度等。 對於火的概念，現代物理學關注燃燒。燃燒指的是一種快速氧化反應，通常伴隨著熱和光的產生。 對於煙的概念，現代化學關注物質的燃燒產物。物質的燃燒產物指的是物質燃燒后產生的各種物質。 對於自在天的概念，現代神學關注上帝的存在。上帝的存在指的是上帝是否存在的哲學問題。 對於聲音的概念，現代聲學關注聲音的傳播。聲音的傳播指的是聲音在介質中運動的方式。 總而言之，現代邏輯學、認識論、幾何學、神學、本體論、色彩理論、物理學、化學、科學哲學、哲學、聲學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理外延和內涵、知識的辯護、意義的模糊性、幾何圖形的性質、上帝的屬性、存在、色彩的屬性、燃燒、物質的燃燒產物、因果關係、上帝的存在、感官經驗、個體、知識的來源、論證的有效性、推理規則以及聲音的傳播等問題。它們強調外延和內涵的區別、知識的辯護、意義的模糊性、幾何圖形的性質、上帝的屬性、存在、色彩的屬性、燃燒、物質的燃燒產物、因果關係、上帝的存在、感官經驗、個體、知識的來源、論證的有效性、推理規則以及聲音的傳播。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།དབང་ཕྱུག་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ནི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ ནི་མེད་དེ།གནོད་པ་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་མ་ཡིན། །དེ་ནི་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ལས། །འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྫ་མཁན་གྱིས། །བུམ་པ་ལ་སོགས་འཇིམ་པ་ཡིས། །རྣམ་འགྱུར་འགའ་ཞིག་བྱེད་པའི་ ཕྱིར།།གྲོག་མཁར་ཡང་དེས་བྱས་གྲུབ་འགྱུར། །གྲོག་མཁར་རྫ་མཁན་གྱིས་བྱས་པ་ལས་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་རྫ་མཁན་ཡིན་ན་ནི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཅི་དབང་ཕྱུག་ ཀྱང་དམིགས་སམ།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཀྱང་བརྟག་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ཅི་ད་ནི་བུ་ག་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་པུས་མོས་བཙང་ངམ། འོན་ཏེ་ལས་བརྟགས་ནས་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་གཞན་རྟོགས་ན། དེས་ན་དེ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ ཡང་།འབྲས་བུ་དེ་ལས་མ་མཐོང་བའི། །རྫ་མཁན་ཡང་ནི་བརྟགས་པར་གྱིས། །བརྟགས་པ་ཉིད་དུ་དཀའ་བ་སྟེ། །དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་མེད་དམ་ཅི། །འོན་ཏེ་གྲོག་མཁར་ལ་དབྱུག་གུ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ལག་པའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་ ཁྱེད་ཀྱི་འདི་ཆེར་ཞིབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཚེ་རི་ལ་སོགས་པ་དབྱིབས་ངེས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇུག་པ་མ་དམིགས་པས་འདི་ཡང་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱེད་རྒས་པ་འཛིན་ཏམ་ཅི། འོན་ཏེ་རི་ལ་སོགས་པ་ནི་ས་འཛིན་པ་ཙམ་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བས། རི་ ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་དབྱིབས་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ས་འཛིན་ཉེར་མཁོ་མེད་པས་དབྱིབས། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱེད་དམ་ཅི། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་རྒྱུ། །མིན་པ་དེས་ན་མི་མཛེས་ཉིད། །ཅི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པས་ན། དབྱིབས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པ་མི་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་འདི་འབྲས་བུ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །འདི་ལྟར་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་དུ་མའི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུ་མཚུངས་སོ།

如果說，爲了沒有損害而推斷自在天，那麼，那是不存在的。僅僅沒有損害，推斷不會進入。據說，那是從看到聯繫而進入的。如果不是那樣，由於陶工用泥土製作瓶子等各種變化，螞蟻窩也會被他做成。螞蟻窩不是由陶工製作的，所以沒有損害。如果說，沒有看到本身不是損害嗎？如果作者是陶工，那麼，會變成被看到。那麼，自在天也被看到嗎？如果那樣，那麼，沒有看到的業也不應該考察。那麼，現在僅僅是孔，就用膝蓋擦拭嗎？或者，即使考察了業，也認識到其他的自在天，那麼，由於那個也來自其他，所以會變成沒有盡頭。並且，從結果中沒有看到的陶工，也應該考察。考察本身是困難的，對於自在天也沒有嗎？或者，如果說，在螞蟻窩中，沒有看到棍子、輪子和手的動作的跟隨，那麼，如果那樣，那麼，你的這個認識就非常詳細了。那時，對於山等沒有確定形狀的事物，由於沒有看到具有認識的進入，所以這個也不是被做的，是抓住一半衰老嗎？或者，山等僅僅是用來支撐土地，所以，山等，即使很好地完成了形狀，又有什麼用呢？如果那樣，那麼，如果說，由於沒有支撐土地的必要，所以會變成其他的形狀嗎？或者，由於那個不是補特伽羅的原因，所以是不美觀的。即使補特伽羅是作者，由於沒有必要，所以不會產生非常好的形狀嗎？或者，僅僅是對補特伽羅不是作者產生懷疑。如果這個過失不是和結果相同嗎？就像這樣，由於許多努力的結果，所以結果是相同的。 這段文獻探討了自在天（Ishvara）、推斷（inference）、損害（harm）、聯繫（connection）、陶工（potter）、螞蟻窩（anthill）、業（karma）、孔（hole）、膝蓋（knee）、棍子（stick）、輪子（wheel）、手（hand）、山（mountain）、形狀（shape）、補特伽羅（pudgala）、原因（cause）、結果（effect）、努力（effort）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對自在天、推斷、損害、聯繫、陶工、螞蟻窩、業、孔、膝蓋、棍子、輪子、手、山、形狀、補特伽羅、原因、結果、努力和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了歸謬法（reductio ad absurdum）和肯定後件（affirming the consequent）。歸謬法是一種通過證明一個命題的否定會導致矛盾來證明該命題的方法，而肯定後件是一種無效的推理形式，即如果P蘊含Q，並且Q為真，則推斷P為真。這段文獻中關於自在天和螞蟻窩的討論更偏向于歸謬法和肯定後件的區分。 與古代文獻中「僅僅沒有損害，推斷不會進入」的觀點類似，現代認識論也關注知識的充分條件。知識的充分條件指的是能夠保證一個信念為真的條件。 對於損害的概念，現代倫理學關注道德責任。道德責任指的是個體對自己的行為所承擔的義務。 對於聯繫的概念，現代統計學關注相關性。相關性指的是兩個或多個變數之間相互關聯的程度。 對於螞蟻窩的概念，現代生物學關注動物的築巢行為。動物的築巢行為指的是動物爲了生存和繁殖而建造巢穴的行為。 對於孔的概念，現代幾何學關注幾何圖形的性質。幾何圖形的性質指的是幾何圖形的形狀、大小和位置等。 對於膝蓋的概念，現代生物學關注人體的結構。人體的結構指的是人體的組成部分及其相互關係。 對於棍子、輪子和手的概念，現代物理學關注機械運動。機械運動指的是物體在力作用下的運動。 對於山的概念，現代地理學關注地貌。地貌指的是地球表面的各種地形特徵。 對於努力的概念，現代心理學關注動機。動機指的是促使個體進行某種行為的內在力量。 總而言之，現代邏輯學、認識論、神學、倫理學、統計學、社會學、生物學、幾何學、物理學、地理學、心理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理歸謬法和肯定後件、知識的辯護、知識的充分條件、上帝的存在、推理規則、道德責任、相關性、社會角色、動物的築巢行為、道德因果、幾何圖形的性質、人體的結構、機械運動、地貌、個體、因果關係以及動機等問題。它們強調歸謬法和肯定後件的區別、知識的辯護、知識的充分條件、上帝的存在、推理規則、道德責任、相關性、社會角色、動物的築巢行為、道德因果、幾何圖形的性質、人體的結構、機械運動、地貌、個體、因果關係以及動機。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།བཙལ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་ནི་འབྲས་བུ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཙལ་མ་ཐག་ཏུ་གསལ་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དབྱིབས་གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡང་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱས་རྗེས་འགྲོ་ཕྱིར་འབྲས་བུ། །སྤྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། །འབྲེལ་པ་ ཅན་ནི་ཐ་དད་བྱེར།།ཐ་དད་བརྗོད་སྐྱོན་འབྲས་མཚུངས་འདོད། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྟེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་འདོད་དོ། །འབྲས་བུ་མཚུངས་ཀྱི་ལྟག་ཆོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་འདྲ་བའི་སྐྱོན་ཞེ་ན། །ཐ་དད་བརྗོད་པ་སྐྱོན་ནོ། །ཐ་དད་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཉེ་བར་བཀོད་པ་སྟེ། ཅི་འབྲས་བུ་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་བ་གཟུང་ངམ། ཅི་སྟེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་གཟུང་ཞེས་འབྲེལ་པ་ཅན་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་མཚུངས་སོ། །དེ་ལ ཡང་གལ་ཏེ་མ་ངེས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་རྩོལ་བས་བསྒྲིབས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དེ་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་ན་ལྟག་ཆོད་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་སྤྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྟག་པ་ལ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དེ་དེས་ན་ལྟག་ཆོད་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་བདེན་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་འདིར་ལན་ནི། འབྲས་བུ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་རྩོལ་བ་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་འཐད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། །སྒྲ་ལ་བརྩལ་བ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་བར་ཆད་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་འཐད་ པ་ལས་ཡིན་ནོ།།སྒྲ་ལ་ནི་བར་ཆད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་མངོན་པར་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་མངོན་པར་གསལ་བ་དེ་ལ་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུར་བར་ཆད་འཐད་པ་ཡིན་ལ། བར་ཆད་བསལ་བ་ལ་དོན་དམིགས་པ་ནི་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་ བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ།

對於說「由於是剛被製造出來，所以聲音是結果」，對於此，由於也看到剛被製造出來時顯現，所以說聲音不是結果。同樣，在這裡，也沒有看到其他形狀的結果，這樣說。由於所要成立的跟隨，所以是結果，即使通過普遍性也成立，具有聯繫的是不同的，說不同是過失，想要結果相同。即使通過普遍性也成立，對於所要成立的結果等，對於成立的對境，說出的過失是什麼，那個是想要結果相同。如果說，結果相同是反駁的自性，那麼，是什麼樣的過失呢？說不同是過失。說不同是安置，是抓住結果本身會顯現嗎？還是抓住會產生呢？對於具有聯繫的不同，說不同，那個過失是結果相同。對於那個，如果說，是爲了消除由於不確定而說出的，被努力遮蔽的，即使那樣也不衝突，就不是反駁。然而，即使通過普遍性也會變成成立，因為對於常有的，顯現也是衝突的，因此是反駁。如果不是那樣，那麼，就是說不確定的真實。或者，對於此，回答是：如果結果是其他的，那麼，努力不是原因，這是由於不被看到的因是合理的。如果結果是其他的，那麼，對於聲音，努力不是原因，這是由於障礙等不被看到的因是合理的。對於聲音，障礙等因不是合理的，因此，那個不是剛被製造出來時顯現的。對於剛被製造出來時顯現的，不被看到的因，障礙是合理的，對於消除障礙，看到意義是剛被製造出來時產生的，因此，看到的特徵會變成顯現。 這段文獻探討了聲音（sound）、結果（effect）、顯現（manifestation）、製造（creation）、形狀（shape）、普遍性（universality）、聯繫（connection）、不同（difference）、過失（fault）、反駁（refutation）、常有（permanent）、不確定（uncertainty）、真實（truth）、努力（effort）、原因（cause）、障礙（obstacle）、意義（meaning）和特徵（characteristic）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對聲音、結果、顯現、製造、形狀、普遍性、聯繫、不同、過失、反駁、常有、不確定、真實、努力、原因、障礙、意義和特徵進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了形式謬誤（formal fallacy）和非形式謬誤（informal fallacy）。形式謬誤指的是由於論證的形式結構不正確而導致的謬誤，而非形式謬誤指的是由於論證的內容或語境不當而導致的謬誤。這段文獻中關於不同和結果的討論更偏向于形式謬誤和非形式謬誤的區分。 與古代文獻中「如果結果是其他的，那麼，努力不是原因，這是由於不被看到的因是合理的」的觀點類似，現代認識論也關注因果關係。因果關係指的是原因和結果之間的關係。 對於聲音的概念，現代聲學關注聲音的產生。聲音的產生指的是物體振動產生聲波的過程。 對於顯現的概念，現代心理學關注知覺。知覺指的是個體對感官資訊的解釋和組織。 對於製造的概念，現代工程學關注生產過程。生產過程指的是將原材料轉化為產品的過程。 對於普遍性的概念，現代邏輯學關注量詞。量詞指的是用來表示數量的詞語。 對於不同的概念，現代集合論關注集合的差異。集合的差異指的是兩個集合之間不相同的元素。 對於過失的概念，現代倫理學關注道德錯誤。道德錯誤指的是違反道德規範的行為。 對於常有的概念，現代形而上學關注存在。存在指的是事物所具有的真實性。 對於不確定的概念，現代概率論關注概率。概率指的是事件發生的可能性。 對於真實的概念，現代認識論關注真理。真理指的是與事實相符合的信念。 對於障礙的概念，現代物理學關注阻力。阻力指的是物體在運動過程中受到的阻礙。 對於意義的概念，現代語義學關注語言的意義。語言的意義指的是詞語和句子的含義。 對於特徵的概念，現代分類學關注分類的依據。分類的依據指的是用來將事物分類的特徵。 總而言之，現代邏輯學、認識論、聲學、科學哲學、心理學、工程學、幾何學、統計學、集合論、倫理學、形而上學、概率論、分類學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理形式謬誤和非形式謬誤、知識的辯護、因果關係、聲音的產生、知覺、生產過程、幾何圖形的性質、量詞、相關性、集合的差異、道德錯誤、論證的無效性、存在、概率、真理、動機、阻力、語言的意義以及分類的依據等問題。它們強調形式謬誤和非形式謬誤的區別、知識的辯護、因果關係、聲音的產生、知覺、生產過程、幾何圖形的性質、量詞、相關性、集合的差異、道德錯誤、論證的無效性、存在、概率、真理、動機、阻力、語言的意義以及分類的依據。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་མངོན་པར་གསལ་བ་དད། །འབྲེལ་པ་རྟག་ལའང་འཐད་ལྡན་ན། །སྒྲ་ལའང་དེ་ནི་ཡོད་མིན་ཞེས། །འདི་ནི་གང་ལས་ཅི་ལྟར་ཤེས། །འོན་ཏེའང་། སྒྲ་མི་དམིགས་ ལ་བུམ་སོགས་བཞིན།།བར་ཆོད་ལ་སོགས་པ་ཡེ་སྒྲ། །གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིད་མིན་པ། །རྩོལ་བ་ལས་སྐྱེས་དེ་མ་མཐོང་། །སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། །སྒྲ་ལ་བར་ཆོད་ལ་སོགས་པ། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་བརྟག་པར་གྱིས། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།།སྒྲ་ནི་འཇིགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔར་དམིགས་པ་བར་དུ་ཆོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་མ་ཞིག་གོ་ཞེས། བར་ཆད་དང་བྲལ་བ་ན་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་ངོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།ངོ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ལས་བརྒྱུད་ནས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི་རང་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ལས་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་ངོ་ཤེས་ལས། །གཞན་བ་ལས་ནི་ཤེས་མིན་ ན།།གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་ཇི་ལྟར་དེ། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་འདིར། སྤྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བརྗོད་པ་ཉིད་ལན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན། འབྲས་ཉིད་གཞན་གྱི་ཆ་ཡིས་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་གང་། །དེ་ནི་འབྲས་མཚུངས་ སྨྲ་བ་པོའི།།བསམ་པ་ལས་དེའི་རྣམ་གསུམ་མོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་པའི་འབྲས་མཚུངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་བསྟན་ནས་དེ་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྐང་མིག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱས་པ་ན་འབྲས་བུ་གཞན་གྱིས་བུམ་པས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས།འདིར་སྒྲ་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་མཚུངས་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་བུམ་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་སྒྲ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་རྩོད་པར་བྱེད་ན་ནི་མ་གྲུབ་པ་ ལྟ་བུ།འོན་ཏེ་སྒྲའི་འབྲས་བུ་ཉིད་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་དག་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལས་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བའོ། །འོན་ཏེ་དེ་རྟག་པ་དག་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ལྟར་སྣང་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པ་ནི་ཆོས་ མཐུན་ན་ཡང་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་མི་རྟག་པར་བྱས་ན། ཆོས་མཐུན་པ་དེ་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང་། མིག་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ།

對於此，要說的是：如果顯現和聯繫對於常有也是合理的，那麼，對於聲音，那個不是存在，這是從哪裡如何知道的呢？或者，如果說，對於聲音不被看到，就像瓶子等一樣，障礙等是聲音，顯現的認識不是通過意識，從努力產生的那個沒有被看到，那麼，那也是不真實的。對於聲音，障礙等是存在的，應該考察。由於是認識到的，所以聲音不是可怕的。瓶子等，在先前被看到，在中間被阻隔的情況下，會消失，從沒有障礙時認識到的本身來了解。對於聲音，由於是認識到的，所以也是同樣的道理。或者，如果說是由於被其他看到，所以那樣瞭解，而不是認識到的，從被其他看到而間接瞭解，而不是自己認識到的直接瞭解，這是非常重要的見解。並且，從其他認識的，如果不是從其他了解，那麼，如何從其他變成常有的呢？因此，在此，「即使通過普遍性也成立」等，之前所說的就是答案。或者，如果說，結果本身通過其他部分，顯示所要成立的成立，那個是結果相同論者的想法，從那有三種方式。這是從老師所教導的結果相同的特徵中，說明了那個。已經說明了腳和眼睛的特徵是不合理的。這個意思是指：如果說，由於是被做的，所以聲音是無常的，就像瓶子一樣，那麼，由於其他結果的瓶子是無常的，所以，在這裡，聲音會變成什麼呢？這是結果相同。這是從說者的想法中產生的三個方面：如果說者爭論說，瓶子的結果本身在聲音中不存在，那麼，就像不成立一樣。或者，如果說，聲音的結果本身在瓶子等無常的事物中不存在，那麼，就像從那產生衝突一樣。或者，如果說，那個在常有的事物中也不存在，那麼，由於不是共同的，所以就像不確定一樣。即使在法相同的情況下，說出差別，也和思考相同。例如，像之前一樣，通過和瓶子法相同而變成無常，即使存在法相同，但由於法本身，以及通過眼睛抓住等，瓶子本身是無常的，而不是其他，就像這樣說一樣。 這段文獻探討了顯現（manifestation）、聯繫（connection）、常有（permanent）、聲音（sound）、障礙（obstacle）、認識（recognition）、意識（consciousness）、努力（effort）、普遍性（universality）、結果（effect）、相同（sameness）、無常（impermanent）、法（dharma）、眼睛（eye）、思考（thought）、不成立（unestablished）、衝突（contradiction）、不確定（uncertainty）、共同（common）、差別（difference）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對顯現、聯繫、常有、聲音、障礙、認識、意識、努力、普遍性、結果、相同、無常、法、眼睛、思考、不成立、衝突、不確定、共同、差別和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了肯定前件（modus ponens）和否定後件（modus tollens）。肯定前件是一種有效的推理形式，即如果P蘊含Q，並且P為真，則推斷Q為真，而否定後件也是一種有效的推理形式，即如果P蘊含Q，並且Q為假，則推斷P為假。這段文獻中關於常有和顯現的討論更偏向于肯定前件和否定後件的區分。 與古代文獻中「如果說是由於被其他看到，所以那樣瞭解，而不是認識到的，從被其他看到而間接瞭解，而不是自己認識到的直接瞭解，這是非常重要的見解」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和獲取方式是否可靠。 對於意識的概念，現代神經科學關注意識的神經基礎。意識的神經基礎指的是大腦中與意識相關的神經活動。 對於相同的概念，現代數學關注等價關係。等價關係指的是滿足自反性、對稱性和傳遞性的關係。 對於無常的概念，現代物理學關注時間。時間指的是事物發生和變化的持續過程。 對於眼睛的概念，現代生物學關注視覺。視覺指的是通過眼睛感知光線的能力。 對於思考的概念，現代認知科學關注思維。思維指的是個體運用概念進行推理和解決問題的過程。 對於不成立的概念，現代邏輯學關注論證的無效性。論證的無效性指的是論證的形式不正確。 對於衝突的概念，現代邏輯學關注矛盾。矛盾指的是兩個或多個命題不能同時為真的情況。 對於共同的概念，現代集合論關注交集。交集指的是兩個或多個集合中共同包含的元素。 對於差別的概念，現代論關注的差異。的差異指的是兩個之間不相同的元素。 總而言之，現代邏輯學、認識論、心理學、統計學、形而上學、聲學、物理學、認知科學、神經科學、科學哲學、數學、法理學、生物學、概率論、論在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理肯定前件和否定後件、知識的辯護、知識的可靠性、知覺、相關性、存在、聲音的傳播、阻力、認知過程、意識的神經基礎、動機、量詞、因果關係、等價關係、時間、法律的原則、視覺、思維、論證的無效性、矛盾、概率、交集以及的差異等問題。它們強調肯定前件和否定後件的區別、知識的辯護、知識的可靠性、知覺、相關性、存在、聲音的傳播、阻力、認知過程、意識的神經基礎、動機、量詞、因果關係、等價關係、時間、法律的原則、視覺、思維、論證的無效性、矛盾、概率、交集以及**的差異。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་དབྱིབས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྤྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རི་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས། འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་ན་ནི་འབྲས་མཚུངས་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་ བདེན་ཏེ།དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྤྱི། །བློ་སྔོན་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་མིན། །དེ་ནི་ཤིང་སོགས་གཞན་ལ་ཡང་། །མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏེ། །འབྲེལ་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་དག་།སྤངས་ནས་འགར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འབྲེལ་མེད་དེ། །མི་རྟག་བྱ་རོག་ནག་པོས་ བཞིན།།འདིར་གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི། གལ་ཏེ་སློ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མ་མཐོང་བས་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་མོད། དབྱིབས་དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེས་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ གི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་བཀོད་པའི་ཆོས། །དོན་ཉེ་བ་དང་བྲལ་བ་ལས། །དོན་དེ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི། །གང་དུ་འདོད་པ་དེར་འགྱུར་རོ། །རིགས་གཞན་ལས་ནི་རབ་གྲུབ་པ། །སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ནི་མཐོང་བ་ལས། །སྒྲུབ་བྱེད་མི་རིགས་ངག་ ལ་སོགས།།གོ་ཡིན་ཕྱིར་རྭ་ཅན་བཞིན། །དག་ལ་སོགས་པ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་རིགས་གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྭ་དང་འབྲེལ་པ་དེ། ཅི་གོ་ཞེས་ཚིག་ཐ་མི་དད་པ་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའམ། དོན་གཅིག་ན་ཡང་སྐྱ་བོ་ལས། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མིན་ཞེས་བརྗོད། ། གང་ལ་དོན་ཀྱང་ཡོད་མིན་ན། །སྒྲ་ཙམ་མཚུངས་པར་སྨོས་ཅི་དགོས། །རེ་ཞིག་དོན་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་ཞིབ་མོ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་གང་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་འདི་ཙམ་ཡང་རིང་དུ བྱས་པས་སྒྲ་མཚུངས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས།འདི་ལྟར། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །སྒྲ་རྣམས་གང་ལའང་མེད་མ་ཡིན། །དེ་ཡོད་པས་ན་དོན་འགྲུབ་ན། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། །སྒྲ་འདི་དག་ནི་འགའ་ལ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་ འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལས་དོན་གྲུབ་ན་ནི་འགའ་ཡང་དོན་གྲུབ་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，在這裡，形狀等的結果不是通過普遍性成立嗎？通過完全考察山和瓶子等的形狀，如果通過具有聯繫的方式完全瞭解差別，那麼，就是說結果相同，那麼，那是不真實的。對於形狀等，普遍性，不是從先前的意識產生的。據說，那個在樹等其他事物中也被看到。捨棄聯繫的差別，對於任何事物，什麼是成立者呢？那個是非常沒有聯繫的，就像無常的黑烏鴉一樣。這裡，其他人說：如果由於沒有看到先前的意識跟隨，所以形狀等本身不會變成成立者，但是，用形狀、形狀等聲音表達的是跟隨，因此，由於那個具有相同的特徵，所以成立為一個結果，那麼，那是不對的。就像這樣：僅僅通過思考而安置的法，由於遠離了接近的意義，如果那個意義存在，那麼，會變成任何想要的地方。從其他種類完全成立，從看到聲音的普遍性，成立者是不合理的，語言等，由於是理解，就像有角的一樣。對於不符合特徵的種類，完全成立的有角和聯繫，僅僅通過說不不同的詞語，就推斷嗎？或者，即使意義相同，也說從灰色推斷不是。對於沒有意義的，說聲音相同有什麼用呢？暫時，意義是和想要成立的所要成立的具有聯繫的。對於那個，即使具有詳細認識的人說不是成立者，對於這個連所要成立的聯繫也被疏遠的，更何況是聲音相同呢？就像這樣：由於想要表達的，其他是自在的，所以，這些聲音在任何事物中都不是不存在。如果由於那個存在，意義就成立，那麼，一切都會成立一切。這些聲音在任何事物中都不是不存在，因為對於所有想要表達的，沒有阻礙。如果從那意義成立，那麼，任何事物都不會和意義成立分離。因此，不是其他人所承認的。 這段文獻探討了形狀（shape）、結果（effect）、普遍性（universality）、意識（consciousness）、聯繫（connection）、差別（difference）、成立者（establisher）、意義（meaning）、法（dharma）、種類（kind）、聲音（sound）、語言（speech）、理解（understanding）、推斷（inference）、所要成立（what is to be established）、自在（independent）、阻礙（obstacle）、承認（acceptance）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對形狀、結果、普遍性、意識、聯繫、差別、成立者、意義、法、種類、聲音、語言、理解、推斷、所要成立、自在、阻礙、承認和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了外延（extension）和內涵（intension）。外延指的是一個概念所指稱的所有對象，而內涵指的是一個概念的定義或意義。這段文獻中關於形狀和聲音的討論更偏向于外延和內涵的區分。 與古代文獻中「僅僅通過說不不同的詞語，就推斷嗎？或者，即使意義相同，也說從灰色推斷不是」的觀點類似，現代認識論也關注意義的模糊性。意義的模糊性指的是語言的意義不明確，可能導致誤解。 對於意識的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是個體獲取、儲存和處理資訊的過程。 對於差別的概念，現代集合論關注集合的差異。集合的差異指的是兩個集合之間不相同的元素。 對於成立者的概念，現代邏輯學關注論證的有效性。論證的有效性指的是論證的形式正確且前提為真。 對於種類的概念，現代分類學關注分類的依據。分類的依據指的是用來將事物分類的特徵。 對於語言的概念，現代語言學關注語言的結構。語言的結構指的是語言的組成部分及其相互關係。 對於理解的概念，現代認知科學關注理解的過程。理解的過程指的是個體對資訊進行解釋和整合的過程。 對於所要成立的概念，現代邏輯學關注論證的結論。論證的結論指的是論證所要證明的命題。 對於自在的概念，現代形而上學關注自由意志。自由意志指的是個體能夠自主選擇和行動的能力。 對於阻礙的概念，現代物理學關注阻力。阻力指的是物體在運動過程中受到的阻礙。 對於承認的概念，現代社會學關注社會規範。社會規範指的是社會成員共同遵守的行爲準則。 總而言之，現代邏輯學、認識論、幾何學、科學哲學、認知科學、統計學、集合論、語義學、法理學、分類學、聲學、語言學、形而上學、物理學、社會學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理外延和內涵、知識的辯護、意義的模糊性、幾何圖形的性質、因果關係、量詞、認知過程、相關性、集合的差異、論證的有效性、語言的意義、法律的原則、分類的依據、聲音的傳播、語言的結構、理解的過程、推理規則、論證的結論、自由意志、阻力以及社會規範等問題。它們強調外延和內涵的區別、知識的辯護、意義的模糊性、幾何圖形的性質、因果關係、量詞、認知過程、相關性、集合的差異、論證的有效性、語言的意義、法律的原則、分類的依據、聲音的傳播、語言的結構、理解的過程、推理規則、論證的結論、自由意志、阻力以及社會規範。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འདིས་ནི་སེར་སྐྱ་ལ་སོགས་ཀྱིས། །མི་རྟག་སོགས་ཕྱིར་སེམས་མེད་ལ། །སྲོག་དང་ཤུན་པ་བཤུས་ ན་ནི།།ཅི་ཕྱིར་སེམས་ལྡན་དཔྱད་པ་ཡིན། །སེར་སྐྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་པ་མེད་པ་ཅན་ནམ་གཞན་དག་གང་ལས་གྲུབ་པའི་ཁང་བཟངས་ཀྱི་རྩེར་འཛེག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ཙམ་མཚུངས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། མི་རྟག་པ་ཉིད་ གྲངས་ཅན་ལ།།དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་དོན་རྣམས་མི་གསལ་བ། །ཡིན་གྱིས་རྗེས་འགྲོ་མེད་འཇིག་མིན། །མངོན་པར་མི་གསལ་བའི་མི་རྟག་པ་དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་འཇིག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ ཞིག་པ་དང་མངོན་པར་མི་གསལ་བ་དག་བསྐལ་པར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།བསྐལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཅི་ཞིག་།མི་མངོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པ་མི་མངོན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་གཙོ་ བོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྱུར་རོ།།སྣང་བ་མི་མངོན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་གལ་ཏེ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྤངས་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། འོ་ན་དེ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ཞིག་པ་མ་ཡིན། གཞན་མེད་ན་གཞན་བསྐལ་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གཙོ་བོ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲས་བརྟགས་པ་ཙམ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཤུན་པ་བཤུས་ན་འཆི་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཤུན་པ་ཐམས་ཅད་བཤུས་ན་འཆི་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་འགགས་པ་ནི། །འཆི་བར་སངས་རྒྱས་པས་རྟོགས་ཕྱིར། །གང་ལ་ཤིང་ལ་རྣམ་ཤེས་ནི། །མ་གྲུབ་དེ་ཡང་འཆི་དེ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་པ་གང་ཤིང་དག་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ། དེ་སྔོན་དུ་སོང་བ་འགགས་པའི་རང་བཞིན་འཆི་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟའོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་པ་ཅི་ཡོད། རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པ་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཚེ་ནི སྲོག་ཡིན་དྲོད་དང་ནི།།རྣམ་ཤེས་རྟེན་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆི་བ་ཁས་ལེན་ན་ཇི་ལྟར་སེམས་པ་ཅན་དུ་ཁས་མི་ལེན། དེས་ན་འདི་ཤིང་དག་ལ་བསྐམས་པ་འཆི་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདམ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

由於這個，對於黃色和灰色等，由於是無常等，所以沒有心。如果剝皮和剝奪生命，為什麼是有心的考察呢？對於黃色和灰色等沒有心的，或者其他，從哪裡成立的，會登上樓閣頂端，由於那個在意義的真實中不存在，所以僅僅是聲音相同，是安置。就像這樣：對於數論來說，無常本身不是作為事物成立的。由於那些意義不顯明，所以不是跟隨，不是毀滅。對於不顯明的無常本身，在佛教中是不成立的。那麼，是什麼呢？是跟隨不毀滅本身。如果說，消失和不顯明不是在時間上相同嗎？時間這個詞是什麼？僅僅是不顯明嗎？那麼，兔子角等和主等也會變成無常。即使存在是不顯明的自性，主等也會變成那樣。如果說，是顯現變成不顯明，那麼，顯現這個詞是什麼？如果說是意義的本質本身，那麼，如何顯現變成不顯現呢？如果捨棄那個，會變成沒有事物的自性本身。或者，如果顯現的自性是不同於事物的，那麼，如何那個不存在，不是跟隨不毀滅呢？如果沒有其他，其他也不會在時間上變成那樣。那個在所有時候都和主相同，因此會變成不是無常本身。因此，僅僅是承認用聲音考察本身是成立者。說「如果剝皮就會死亡」也是同樣的道理。如果剝掉所有的皮就會死亡，那麼，說死亡是有效量。由於識等停止，佛教徒認識到是死亡。對於沒有成立識的樹，那個死亡也是同樣的道理。佛教徒對於樹木有識產生懷疑，對於先前存在的停止自性死亡，不產生懷疑，有什麼可相信的呢？識的停止不是從沒有識而有。生命也是同樣的道理。因為說：生命是呼吸，熱量和識所依。如果承認死亡，如何不承認是有心的呢？因此，這裡說，對於樹木，枯萎就是死亡。那個也不是識的成立者，是不確定的，因為在泥土等中也看到了。 這段文獻探討了心（mind）、無常（impermanent）、生命（life）、剝皮（peeling skin）、數論（Samkhya）、佛教（Buddhism）、顯明（manifest）、毀滅（destruction）、時間（time）、兔子角（rabbit's horn）、主（pradhana）、顯現（appearance）、自性（own nature）、識（consciousness）、呼吸（breath）、熱量（heat）、死亡（death）、有效量（valid means of knowledge）、不確定（uncertainty）、泥土（mud）和成立者（establisher）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對心、無常、生命、剝皮、數論、佛教、顯明、毀滅、時間、兔子角、主、顯現、自性、識、呼吸、熱量、死亡、有效量、不確定、泥土和成立者進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了實質謬誤（material fallacy）和形式謬誤（formal fallacy）。實質謬誤指的是由於論證的前提不真實或不相關而導致的謬誤，而形式謬誤指的是由於論證的形式結構不正確而導致的謬誤。這段文獻中關於無常和毀滅的討論更偏向于實質謬誤和形式謬誤的區分。 與古代文獻中「如果剝掉所有的皮就會死亡，那麼，說死亡是有效量」的觀點類似，現代認識論也關注知識的證成。知識的證成指的是為我們的信念提供理由和證據的過程。 對於心的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是個體獲取、儲存和處理資訊的過程。 對於生命的概念，現代生物學關注生物的特徵。生物的特徵指的是生物所具有的生命活動。 對於剝皮的概念，現代生物學關注生物的結構。生物的結構指的是生物的組成部分及其相互關係。 對於佛教的概念，現代宗教學關注佛教的教義。佛教的教義指的是佛教所宣揚的理論和實踐。 對於顯明的概念，現代心理學關注知覺。知覺指的是個體對感官資訊的解釋和組織。 對於毀滅的概念，現代物理學關注熵。熵指的是一個系統中無序程度的度量。 對於時間的概念，現代物理學關注時間。時間指的是事物發生和變化的持續過程。 對於兔子角的概念，現代邏輯學關注空概念。空概念指的是沒有實際指稱對象的概念。 對於主的概念，現代形而上學關注存在。存在指的是事物所具有的真實性。 對於識的概念，現代神經科學關注意識的神經基礎。意識的神經基礎指的是大腦中與意識相關的神經活動。 對於呼吸的概念，現代生物學關注呼吸作用。呼吸作用指的是生物從外界獲取氧氣並排出二氧化碳的過程。 對於熱量的概念，現代物理學關注熱力學。熱力學指的是研究熱能與其他形式能量之間相互轉換的科學。 對於死亡的概念，現代生物學關注生物的死亡過程。生物的死亡過程指的是生物生命活動的永久終止。 對於泥土的概念，現代地質學關注土壤。土壤指的是地球表面能夠支援植物生長的疏鬆物質。 總而言之，現代邏輯學、認識論、認知科學、物理學、生物學、哲學史、宗教學、心理學、神經科學、地質學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理實質謬誤和形式謬誤、知識的辯護、知識的證成、認知過程、時間、生物的特徵、生物的結構、古代哲學流派、佛教的教義、知覺、熵、空概念、存在、事物的本質、意識的神經基礎、呼吸作用、熱力學、生物的死亡過程、知識的來源、概率、土壤以及論證的有效性等問題。它們強調實質謬誤和形式謬誤的區別、知識的辯護、知識的證成、認知過程、時間、生物的特徵、生物的結構、古代哲學流派、佛教的教義、知覺、熵、空概念、存在、事物的本質、意識的神經基礎、呼吸作用、熱力學、生物的死亡過程、知識的來源、概率、土壤以及論證的有效性。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འཆི་བའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་དོན་མཐོང་བས་དེར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འཆི་བ་གྲུབ་ན་ དེ་ཡི་སྒྲ།།འབྲེལ་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་ན། །དེ་ལས་འཆི་བ་གྲུབ་པ་ཉིད། །དེ་ལྟ་བུའི་འཆི་བ་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན། སྒྲ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འགགས་པའི་མཚན་ཉིད་འཆི་བར་འགྲུབ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་འཆི་བ་མཐོང་བ་ལས་ བྱུང་བ་ཡང་འཆི་བ་གྲུབ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ངག་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྭ་ཅན་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ངག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པའི་གོའི་སྒྲའི་གཞན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་རྭ་ཅན་ལ་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན།འོ་ན་འཆི་བའི་སྒྲ་ཡང་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཁྱེད་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། དེས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་ ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན།འོ་ན་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །རྒོལ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་སམ། །རྣམ་པར་བརྟགས་པས་ནི་ ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་སྒྲ་ཡི་ཆོས། །གཞན་ལ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་མ་ཡིན། །བསྒྲུབ་བྱ་དཔེ་ཡི་ཆོས་དག་ནི། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་མ་གྲུབ་ཉིད། །ཅེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །ལུང་གི་ནམ་མཁའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །འགའ་ལ་ཡང་ནི་གནོད་པ་མེད། །ཁྱད་པར་ རྟོགས་པར་བྱེད་ན་ནི།གཏན་ཚིགས་ཉིད་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ། །ཚུལ་འདི་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །སྒྲ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་བཞིན། །ལུང་ལས་གྲགས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད། སྒྲ་ལས་མ་གྲུབ་ཀྱང་། སྒྲའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྲུབ་པ་ཉིད་པས་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའམ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཡང་འགར་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་པས། དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，由於死亡的聲音進入，所以那個也成立，那麼，對於此，說「由於想要表達的，其他是自在的」，已經說過了。或者，如果說，由於看到意義而想要在那裡表達，因此沒有這個過失，那麼，如果死亡成立，那個的聲音，會變成成立為具有聯繫的。由於聲音是具有聯繫的，所以，從那個，死亡本身成立。如果那樣的死亡是從看到產生的，那麼，從聲音，識等停止的特徵會成立為死亡，並且，那樣的死亡也是從看到產生的，如果死亡成立，那麼，由於是那樣，所以是互相依賴的過失。或者，如果聲音和意義的聯繫是常有的，那麼，那樣，語言等也會變成有角的。或者，如果說，在語言等中存在的理解的聲音是其他的，因此，那個不會和有角聯繫，那麼，對於說死亡的聲音也不是其他的，你有什麼有效量呢？因此，對於無常等，成立者不是成立者本身。同樣，由於存在本身和形狀等也是那樣，所以所要成立的不會成立。如果說，通過完全考察差別，形狀等和無常等不是成立者本身，那麼，那麼，被做本身等其他也不是成立者本身。由於依賴於其他論敵，或者通過分別考察，一切都不是成立的。就像這樣：虛空的功德，聲音的法，不是完全成立於其他。所要成立的，例子的法等，在彼此之間不是成立的。如果說，那是不對的，那麼，經文中虛空的法本身，對於任何事物都沒有損害。如果瞭解差別，那麼，理由本身會消失。因此，對於沒有成立為事物的本質，如果這個方式成立，即使不成立，差別也不是損害，就像聲音依賴於虛空一樣。即使從經文所說的虛空的功德本身，沒有從聲音成立，聲音的自性本身也會成立為有法，因此不是有法不成立本身。同樣，對於完全瞭解差別，理由和有法的聯繫不是不成立，或者不是由於不是共同的而不確定。因為有法本身是通過有效量成立的。如果差別不成立，不會變成不成立，並且，對於完全瞭解差別，對於任何事物也沒有必要，因此，對於那個，不是必須抓住完全的差別。 這段文獻探討了死亡（death）、聲音（sound）、聯繫（connection）、識（consciousness）、無常（impermanent）、意義（meaning）、語言（speech）、有角（horned）、有效量（valid means of knowledge）、存在（existence）、形狀（shape）、成立者（establisher）、被做（made）、虛空（space）、功德（quality）、法（dharma）、例子（example）、理由（reason）、有法（possessor of dharma）、差別（difference）、不確定（uncertainty）、共同（common）和經文（scripture）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對死亡、聲音、聯繫、識、無常、意義、語言、有角、有效量、存在、形狀、成立者、被做、虛空、功德、法、例子、理由、有法、差別、不確定、共同和經文進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了循環論證（circular reasoning）和無限倒退（infinite regress）。循環論證是一種論證的前提依賴於結論的謬誤，而無限倒退是一種論證的前提需要無限多的前提來支援的謬誤。這段文獻中關於死亡和聲音的討論更偏向于循環論證和無限倒退的區分。 與古代文獻中「如果死亡成立，那個的聲音，會變成成立為具有聯繫的。由於聲音是具有聯繫的，所以，從那個，死亡本身成立」的觀點類似，現代認識論也關注知識的基礎。知識的基礎指的是知識的來源和可靠性。 對於有角的概念，現代邏輯學關注空概念。空概念指的是沒有實際指稱對象的概念。 對於存在概念，現代形而上學關注存在。存在指的是事物所具有的真實性。 對於被做的概念，現代工程學關注生產過程。生產過程指的是將原材料轉化為產品的過程。 對於功德的概念，現代倫理學關注道德價值。道德價值指的是行為、事物或人格所具有的道德上的重要性。 對於例子的概念，現代邏輯學關注歸納推理。歸納推理指的是從個別事例推導出一般結論的推理。 對於理由的概念，現代邏輯學關注論證的前提。論證的前提指的是論證所依據的命題。 對於有法的概念，現代邏輯學關注論證的主語。論證的主語指的是論證所討論的對象。 對於經文的概念，現代宗教學關注宗教經典。宗教經典指的是宗教所認可的具有權威性的著作。 總而言之，現代邏輯學、認識論、生物學、聲學、神經科學、物理學、語義學、語言學、形而上學、幾何學、工程學、倫理學、法理學、概率論、宗教學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理循環論證和無限倒退、知識的辯護、知識的基礎、生物的死亡過程、聲音的傳播、相關性、意識的神經基礎、時間、語言的意義、語言的結構、空概念、存在、幾何圖形的性質、論證的有效性、生產過程、空間、道德價值、法律的原則、歸納推理、論證的前提、論證的主語、集合的差異、概率、交集以及宗教經典等問題。它們強調循環論證和無限倒退的區別、知識的辯護、知識的基礎、生物的死亡過程、聲音的傳播、相關性、意識的神經基礎、時間、語言的意義、語言的結構、空概念、存在、幾何圖形的性質、論證的有效性、生產過程、空間、道德價值、法律的原則、歸納推理、論證的前提、論證的主語、集合的差異、概率、交集以及宗教經典。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འདི་ལྟར། མི་རྟག་པ་དང་འབྲས་ཉིད་ཀྱི། །སྤྱི་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན། །ཁྱད་པར་ རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་ནི།།འགས་ཀྱང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཡི་དེ་མ་ཐག་བྱུང་དང་། །དེ་ཡི་མོད་ལ་འཇིག་ཉིད་ནི། །བུམ་པ་དང་ནི་སྒྲ་དག་ལ། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྗེས་འབྲེལ་མིན། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་གྱིས། དབེན་པ་ཉིད་ནི་འགར་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་དེ་ནི་དེ་ ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་དོ། །དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །དབྱིབས་ཀྱི་སྒྲ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར། སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་པོ་ནི། །གྲུབ་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་དཔེར། འུག་པ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས། །ལུས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་བཞིན། །རྡུལ་ཕྲན་དག་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ སྒྲ་ནི་ཕན་ཚུན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྫས་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་ནི་དེའི་ལུས་ཅན་གྱི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པ་པ་རྣམས་ལ་ནི་རིག་པ་དང་ལྡན་པ་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དེ་ཉིད་ཕན་ ཚུན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ནི་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་འགྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་མི་ འཁྲུལ་པའམ།གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་འཁྲུལ་ལ་སོགས་ཡིན་ན། །སྒྲ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་ན་ཡང་། །སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ལྡན་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དངོས་ལས་དངོས་ ནི་འགྲུབ་ཕྱིར་རོ།།ཅི་ལྟར་སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་པོའི་དབང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲའི་དབང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་ དང་ལྡན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ།།སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་ན་ཡང་ངོ་། །རེ་ཞིག་དངོས་པོ་འཁྲུལ་པ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ན་སྒྲ་མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བཤད་པ་ནི་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་དུ་ཆུག་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།

就像這樣：無常和結果的普遍性是接近需要的。對於完全成立的差別，任何事物都不是想要的。原因的那個立刻產生，以及那個的瞬間毀滅，對於瓶子和聲音等，在差別上不是跟隨。先前和後來的自性，是空無的，對於任何事物都沒有差別。那個方面不是那個差別，因為那個是抓住一個的對境。因此，對於此，沒有分別考察。對於形狀等，那個和聯繫不是成立的。其餘的是之前所說的。僅僅是形狀的聲音不是成立者，就像這樣：即使聲音不成立，如果事物成立，就會成立，例如，佛教徒對於貓頭鷹，就像說身體等是成立者一樣。佛教徒對於勝論派說，微塵是無常的，因為是有身體的。對於那個，聲音不是在彼此想要顯現的對境中成立的，因為不是去往所有物質的程度，因此，用那個有身體的聲音表達，並且，對於善逝，由於具有知識，所以是有身體的。如果說，即使那個聲音本身沒有在彼此想要顯現的對境中成立，那麼，由於那個想要顯現的意義對於兩者都成立，所以，即使聲音不成立，佛教徒想要顯現的事物對於兩者都成立，因此，想要顯現的所要成立的意義會成立。如果說，如何事物不是迷惑或成立本身，所要成立的成立，同樣，聲音也不是那樣嗎？這兩者有什麼差別呢？不是的，如果那個本身是迷惑等，即使聲音沒有迷惑，也應該知道成立者是具有過失的，因為從事物成立事物。如何即使聲音不成立，通過事物的力量，所要成立的成立，同樣，即使事物不成立，通過聲音的力量，所要成立的成立不是那樣，然而，即使聲音沒有迷惑，如果事物的那個本身是迷惑、不成立和衝突，也應該知道成立者是具有過失的。即使聲音沒有迷惑。暫時，如果事物變成迷惑等，聲音不會變成沒有迷惑。即使承認了，所說的是，即使聲音沒有迷惑，那麼，成立者也是具有過失的。 這段文獻探討了無常（impermanent）、結果（effect）、普遍性（universality）、原因（cause）、瓶子（pot）、聲音（sound）、自性（own nature）、空無（emptiness）、差別（difference）、對境（object）、分別考察（discrimination）、形狀（shape）、成立者（establisher）、身體（body）、微塵（atom）、勝論派（Vaisheshika）、善逝（Sugata）、知識（knowledge）、迷惑（confusion）、過失（fault）、事物（thing）、所要成立（what is to be established）、衝突（contradiction）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對無常、結果、普遍性、原因、瓶子、聲音、自性、空無、差別、對境、分別考察、形狀、成立者、身體、微塵、勝論派、善逝、知識、迷惑、過失、事物、所要成立、衝突和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了論域（domain of discourse）和量詞（quantifier）。論域指的是一個論證所討論的所有對象的集合，而量詞指的是用來表示數量的詞語。這段文獻中關於微塵和身體的討論更偏向于論域和量詞的區分。 與古代文獻中「如何即使聲音不成立，通過事物的力量，所要成立的成立，同樣，即使事物不成立，通過聲音的力量，所要成立的成立不是那樣」的觀點類似，現代認識論也關注知識的可靠性。知識的可靠性指的是知識的來源和獲取方式是否可靠。 對於瓶子的概念，現代物理學關注物體的性質。物體的性質指的是物體所具有的物理屬性。 對於空無的概念，現代形而上學關注虛無。虛無指的是不存在任何事物的狀態。 對於對境的概念，現代心理學關注知覺。知覺指的是個體對感官資訊的解釋和組織。 對於分別考察的概念，現代認知科學關注認知過程。認知過程指的是個體獲取、儲存和處理資訊的過程。 對於身體的概念，現代生物學關注生物的結構。生物的結構指的是生物的組成部分及其相互關係。 對於勝論派的概念，現代哲學史關注古代哲學流派。古代哲學流派指的是古代的哲學思想體系。 對於善逝的概念，現代宗教學關注佛教的教義。佛教的教義指的是佛教所宣揚的理論和實踐。 對於知識的概念，現代認識論關注知識的定義。知識的定義指的是對知識本質的解釋。 對於迷惑的概念，現代心理學關注認知偏差。認知偏差指的是個體在認知過程中出現的系統性錯誤。 對於事物的概念，現代形而上學關注存在。存在指的是事物所具有的真實性。 總而言之，現代邏輯學、認識論、物理學、科學哲學、聲學、形而上學、論、心理學、認知科學、幾何學、生物學、哲學史、宗教學、倫理學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理論域和量詞、知識的辯護、知識的可靠性、時間、因果關係、物體的性質、聲音的傳播、事物的本質、虛無、的差異、知覺、認知過程、幾何圖形的性質、論證的有效性、生物的結構、基本粒子、古代哲學流派、佛教的教義、知識的定義、認知偏差、道德錯誤、存在、論證的結論以及矛盾等問題。它們強調論域和量詞的區別、知識的辯護、知識的可靠性、時間、因果關係、物體的性質、聲音的傳播、事物的本質、虛無、**的差異、知覺、認知過程、幾何圖形的性質、論證的有效性、生物的結構、基本粒子、古代哲學流派、佛教的教義、知識的定義、認知偏差、道德錯誤、存在、論證的結論以及矛盾。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ལས་དངོས་པོ་འགྲུབ་ཀྱི་སྒྲ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་མི་འཁྲུལ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྒྲ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་ན། ཅི་ལྟ་སྒྲ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའམ།ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་མི་འཁྲུལ་བར་འདོད་ཀྱང་དོན་སྤངས་ནས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་དཔྱད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་ བ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་འཁྲུལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ངེས་པར་བརྟག་པ་ནི་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལས་དབང་ཕྱུག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མེད་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བར་འགྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་ དུ་རྟག་པ་ཡང་ངོ་།།རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་དངོས་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་ཉིད་དེ་གང་གི་ཚེ། །རྒྱུ་མིན་གང་གིས་དེ་ནི་རྒྱུ། །འདོད་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་མི་འདོད། ། ཇི་ལྟར་དབང་ཕྱུག་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དབང་ཕྱུག་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ག་ལས་ཡིན། འོན་ཏེ དེ་ན་བྱེད་པར་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པས་ཏེ་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་མ་ཡིན། །འདི་ནི་བྱ་རོག་ཏ་ལ་འམ། །དེ་བཞིན་འོན་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་ཅི། །གལ་ཏེ་ ལ་སོགས་བསལ་ནས་ནི།།བྱེད་པ་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་ཅིས་མི་འདོད། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པ་ལས་སྔར་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བསྐྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། འདོད་ ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་ནི་བྱ་བ་མེད་པར་འདུག་པ་ཉིད་རིགས་སོ།

為什麼呢？因為事物成立事物，而不是從聲音。如果說，聲音不迷惑不是對於所要成立的嗎？如果是那樣，那麼，從聲音會成立所要成立的。或者，如果從那個所要成立的不成立，如何說聲音不迷惑呢？這個是這樣顯示的：聲音是通過成立事物的方式，成立所要成立的，或者接近連線，而不是直接。因此，即使想要聲音不迷惑，如果捨棄意義，也不能成立所要成立的。因此，依賴於意義的考察是接近需要的。對於事物迷惑和另一個需要確定的考察，將在後面說。因此，從哪裡成立自在，意義的自性的理由是不存在的。因此，即使是無常，也是無限的。就像這樣成立。同樣，常有也是如此。由於常有本身，對於虛空等和自在，原因和不是原因的差別是不存在的。就像這樣：如何那個事物是原因，同樣，那個在什麼時候，不是原因的那個是什麼原因呢？想要的原因不是不想要。如何自在是遍在和常有等有法，同樣，虛空等也是那樣，因此，即使是相同，自在是原因，而虛空等不是原因，這樣的差別是從哪裡來的呢？或者，如果說，在那裡，是由於和想要做的特徵的知識聯繫，所以那樣說，那也是不對的，因為那也是相同的。並且，僅僅是想要做，不會被認為是原因。這是烏鴉的塔拉，或者，同樣，如果說，是原因，如果排除等，如果是做，那麼，就是原因。如果不是那樣，為什麼不想要一切都是一切的原因呢？或者，如何從產生之前，那個不是原因，同樣，在產生的時候，由於沒有差別，所以不是原因本身。從所有貪慾等中，確定解脫，適合於無所事事地安住。 這段文獻探討了事物（thing）、聲音（sound）、迷惑（confusion）、所要成立（what is to be established）、自在（independent）、意義（meaning）、考察（examination）、無常（impermanent）、常有（permanent）、虛空（space）、原因（cause）、有法（possessor of dharma）、遍在（omnipresent）、想要做（desire to do）、知識（knowledge）、烏鴉（crow）、塔拉（tala）、貪慾（desire）、解脫（liberation）和有效量（valid means of knowledge）的概念，以及它們之間的關係。它提出了幾種關於知識和有效量關係的觀點，並對事物、聲音、迷惑、所要成立、自在、意義、考察、無常、常有、虛空、原因、有法、遍在、想要做、知識、烏鴉、塔拉、貪慾、解脫和有效量進行了討論，強調了有效量的來源和真實性的重要性。現代邏輯學對這些問題有著更為細緻的分析和不同的理解。 首先，現代邏輯學明確區分了必要條件（necessary condition）和充分條件（sufficient condition）。必要條件指的是一個事件發生所必須滿足的條件，而充分條件指的是一個事件發生所足以保證其發生的條件。這段文獻中關於原因和結果的討論更偏向于必要條件和充分條件的區分。 與古代文獻中「如何那個事物是原因，同樣，那個在什麼時候，不是原因的那個是什麼原因呢？想要的原因不是不想要」的觀點類似，現代認識論也關注因果關係的複雜性。因果關係的複雜性指的是原因和結果之間的關係可能不是簡單的線性關係。 對於考察的概念，現代科學哲學關注科學方法。科學方法指的是用來獲取和驗證知識的方法。 對於常有的概念，現代形而上學關注永恒。永恒指的是不受時間限制的存在。 對於遍在的概念，現代神學關注上帝的屬性。上帝的屬性指的是上帝所具有的特徵。 對於想要做的概念，現代心理學關注動機。動機指的是促使個體進行某種行為的內在力量。 對於烏鴉的概念，現代生物學關注鳥類。鳥類指的是具有羽毛和翅膀的脊椎動物。 對於塔拉的概念，現代文化人類學關注文化符號。文化符號指的是在特定文化中具有特定意義的物體、影象或行為。 對於貪慾的概念，現代心理學關注慾望。慾望指的是個體對某種事物或體驗的強烈渴望。 對於解脫的概念，現代宗教學關注宗教的救贖觀。宗教的救贖觀指的是宗教所宣揚的從痛苦中解脫的途徑。 總而言之，現代邏輯學、認識論、形而上學、聲學、心理學、語義學、科學哲學、物理學、神學、生物學、文化人類學、宗教學在古代邏輯的基礎上，發展出了更加精細和形式化的方法來處理必要條件和充分條件、知識的辯護、因果關係的複雜性、存在、聲音的傳播、認知偏差、論證的結論、自由意志、語言的意義、科學方法、時間、永恒、空間、上帝的屬性、動機、知識的定義、鳥類、文化符號、慾望以及宗教的救贖觀等問題。它們強調必要條件和充分條件的區別、知識的辯護、因果關係的複雜性、存在、聲音的傳播、認知偏差、論證的結論、自由意志、語言的意義、科學方法、時間、永恒、空間、上帝的屬性、動機、知識的定義、鳥類、文化符號、慾望以及宗教的救贖觀。雖然古代邏輯的思考為後來的發展奠定了基礎，但現代方法提供了更為精確和嚴謹的工具來分析這些問題，並提出了更加複雜的理論來解釋知識的本質和作用。

།འཇིག་རྟེན་གྱི་ལས་བདག་པོར་གྱུར་པས་བྱ་བ་མེད་པར་འདུག་པའི་དབང་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་ལས་ཀྱི་གཞན་དབང་གྱུར་པས་འདི། །ཇི་ལྟར་དབང་ཕྱུག་དབང་ཕྱུག་མིན་པ་ཉིད། ། འོན་ཏེ་དེ་ལ་བརྩེ་ཚུལ་ཁྱད་ཡིན་ནམ། །དམྱལ་སོགས་བསྒྲུབ་ཕྱིར་བརྩེ་བ་མེད་པ་ཅིས། །འཇིག་རྟེན་ལས་ཉིད་དེ་འདྲ་ཕྱིར་དེ་ལ། །དེ་བྱེད་ནུས་མེད་ན་འདི་དམ་པ་མིན། །དམ་པ་གལ་ཏེ་ལེགས་བྱེད་ནུས་མེད་ཀྱང་། །ལེགས་མིན་བྱ་ལ་དེ་ནི་འཇུག་གམ་ཅི། །དམ་པ་མིན་པའི་བྱ་བ་ནི། ། དམ་པས་ཡལ་བར་དོར་བའི་རིགས། །རྨ་ལ་རྒྱ་ཚ་འདེབས་པ་ནི། །དམ་པ་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་མིན། །འོན་ཏེ་ཚུལ་འདི་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ལ། འདི་ནི་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །ངའི་རང་བཞིན་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། ངས་བཟློག་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཅི་རིགས་པར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ནོ། །རང་ལས་འཚམ་པའི་སྤྱོད་པ་ལ། །འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཅིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་གིས། །བསྐུལ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་དེ ཉིད།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཅིག་ཀྱང་ནི། །སྲིད་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ལ་ནི་ནུས་མེད་ན། །ལེགས་ཏེ་འགྲོ་བ་ལས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་རང་དབང་སྐྱེས་ན་འདིར། །ལས་སྨྲ་བ་ཉིད་དགེ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་བདག་ཅག་ ལྟ་བུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བ་དག་གིས་མ་ཤེས་ན་ཡང་དེ་དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང་བརྒྱ་ཞིག་ལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། དེ་འགྲུབ་བྱ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཉིད། །ཤེས་བྱ་དེ་ཡིས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི། །གཞན་ཡིན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །དབང་ཕྱུག་དུ་མ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །བདག་ ཅག་ལ་སོགས་པ་ནི།མཚོན་དང་སྨན་སོགས་དང་འབྲེལ་བས། །ནག་པའི་རྨ་དང་འདྲུབས་ཡིན་ན། །འབྲེལ་མེད་སྡོང་དུམ་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་མི་བྱེད། འོན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་སྡོང་དུམ་གྱི་བྱེད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྡོང་དུམ་གྱི་བྱེད་པ་ཡང་བརྒྱ་ ཞིག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བ་བདག་ཅག་ལྟ་བུ་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྡོང་དུམ་གྱི་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི། །བྱེད་པ་ཡང་ནི་མི་རུང་ངོ་། །རྟག་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནུས་པ་ ཡང་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ།།རྒྱུན་གྱིས་སམ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟག་པའི་དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པར་མི་འཐད་དོ།

注意此處是斷點重試開始位置，可能需要清理此位置之前的一次翻譯

如果世界的主宰者無所事事，這並非因為他無能為力。並非如此，這是因為他受制於他者的業力，因此，他如何能既是主宰又非主宰呢？ 難道他對眾生有特殊的慈悲嗎？為何他爲了懲罰而設立地獄，卻不施予慈悲呢？因為世界的業力就是如此，如果他無力改變，他就不是至高者。如果至高者有能力行善卻不行，那麼他會去作惡嗎？至高者不應做的事情，是至高者所捨棄的。如同在傷口上撒鹽，並非至高者的行為。然而，這種行為的本質就是如此，它揭示了真相，並且是爲了實現目標而採取的行動。我的本性就是如此，我無法改變它。 如果世界因此而理應受到譴責，那麼，這並非因為我無能為力，而是因為我揭示了真相，我才是主宰。對於符合自身本性的行為，為何世界的主宰者不能做呢？如果這也是主宰所驅使的，那麼一切都將相互依賴。如果真是如此，那麼任何事物都不可能存在。如果主宰者無能為力，那麼眾生的行為就由業力來決定。如果世界是自主產生的，那麼宣揚業力才是善的。 如果像我們這樣未能證悟真理的人不明白，即使是主宰，也可能成為無數因果的根源。如果真是這樣，那麼爲了實現目標，必須證悟真理。通過知識來認知事物，將導致無窮無盡的推論，最終導致存在無數的主宰。 我們這些擁有武器和藥物的人，如同被黑色傷疤所困擾，為何沒有關聯的木塊不會被認為是因果的根源呢？如果因為沒有關聯，木塊沒有作用，所以不是因果的根源，那麼木塊的作用也是無限的，只是像我們這樣沒有證悟真理的人沒有看到而已。如果無法看到，就意味著木塊沒有作用嗎？如果真是這樣，那麼，沒有本質的區別，作用也是不可能的。因為恒常不變，所以難以理解其能力。對於恒常不變的主宰，無論是以持續的方式還是以其他方式存在，在沒有本質區別的情況下，也不應認為其結果是必然的。 現代邏輯學視角下的分析： 這段古代邏輯學著作探討了宇宙的本源、主宰者的角色、業力的影響以及因果關係等問題。從現代邏輯學的角度來看，這些論述存在一些明顯的侷限性和值得探討之處： 主宰者的概念： 古代邏輯學著作中，假設存在一個「主宰者」，並試圖解釋其行為和能力。然而，現代邏輯學和科學方法並不接受這種先驗的、未經證實的假設。現代邏輯更傾向於基於觀察和經驗證據來構建理論，而不是依賴於形而上學的實體。因此，現代邏輯會質疑「主宰者」是否存在，以及其行為是否符合邏輯規律。 因果關係的理解： 古代邏輯學著作中，因果關係被描述為一種相對簡單的線性關係，即一個事件直接導致另一個事件。現代邏輯學和科學，特別是量子力學，對因果關係的理解更加複雜。例如，量子力學中的不確定性原理表明，在微觀層面上，因果關係可能不是完全確定的。此外，現代邏輯學也強調相關性並不等同於因果性，需要更嚴謹的分析來確定因果關係。 邏輯謬誤： 古代邏輯學著作中存在一些邏輯謬誤，例如「訴諸無知」的謬誤。例如，文中提到「如果像我們這樣未能證悟真理的人不明白，即使是主宰，也可能成為無數因果的根源」，這是一種基於無知的論證，即因為我們不瞭解，所以就假設存在某種可能性。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，避免使用謬誤。 對「業力」的理解： 古代邏輯學著作中提到了「業力」，將其視為一種決定行為和結果的力量。現代邏輯學和科學方法並不接受這種帶有宗教色彩的概念。現代科學更傾向於用自然規律和因果關係來解釋現象，而不是用超自然的力量。 對「本質」的理解： 古代邏輯學著作中，強調事物的「本質」是恒常不變的。現代邏輯學和科學則認為，事物是不斷變化和發展的，沒有絕對不變的「本質」。例如，進化論表明生物物種是不斷變化的，而不是固定不變的。 循環論證： 文中關於「主宰者」的論證有時會陷入循環論證，即用「主宰者」的存在來解釋「主宰者」的行為。這種論證方式在邏輯上是無效的。 缺乏實證： 古代邏輯學著作的論證大多是思辨性的，缺乏實證依據。現代邏輯學和科學方法強調基於觀察和實驗的證據，而不是純粹的推理。 總的來說，古代邏輯學著作在探討宇宙和人類存在的問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代邏輯學和科學存在顯著差異。現代邏輯學更加註重邏輯推理的有效性、實證依據和避免邏輯謬誤。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。現代邏輯學的發展，為我們提供了更嚴謹、更可靠的工具來分析和理解世界。

།དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་ཞེས་ཡང་གི་སྒྲ་རིམ་པ་གཞན་དུ་བྱའོ། །ཅི་ལྟར་རྫ་མཁན་ལ་ སོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ།གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་ཡང་འགྱུར་ན་ནི་ནུས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནུས་པ་ཡང་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ། །རྟག་ཏུ་གནས་དང་ཁྱབ་པས་ན། །ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་ཡོད་ན་གང་ འགྱུར་ཉིད།།དེ་དག་ལས་གཞན་དེ་ཡི་རྒྱུར། །རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །མཐོང་བའི་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ལས་ཡོད་ན་མངོན་པར་འདོད་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི། འབྲས་བུ་ ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་རྟོག་པ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ན་དེ་ལས་གཞན་ལ་གེགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གསར་པ་མ་ཡིན་པ་གནའ་མ་དེ་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་དེ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།ལས་གཞན་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཐོག་མ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། །འདི་ལ་ལན་དུ། མྱུ་གུ་སྐྱེད་ལ་ ས་ལ་སོགས།།རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་ནས་ནི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལེགས་བྱས་པ་ན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཤོལ་གྱི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་ལ་སོགས་ པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་རྩོད་པ་དང་ལན་བཏབ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དབང་པོ། །ཚོགས་པ་ཁྱད་མེད་བློ་རྒྱུ་ཡིན། །དེ་ལྟར་འདི་ཡིན་ཞེ་ན་མིན། །དེ་ལའང་ཁྱད་པར་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི། །སོ་སོ་སོ་སོར་ནུས་མེད་རྣམས། །ཚོགས་ཀྱང་ ནུས་པ་མེད་འགྱུར་བ།།དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན། །མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། རྟོགས་པའི་རང་ བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་སོ་སོ་སོ་སོར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

「主宰者」的「也」字，應置於其他次序中。如同陶工等所造之物有其特殊性，如果主宰者所造之物也有變化，那麼其能力是可以被理解的。 因為恒常不變，所以難以理解其能力。因為恒常存在且遍佈一切，所以沒有變化。如果存在的事物會變化，那麼這些事物之外的事物就是其原因。如果可以理解，那麼一切事物的原因都將是無窮無盡的。 如果像我們所見的陶工等有其行為，那麼就會產生顯現的意願。即使如此，如果可以理解其他事物，那麼所有結果的原因都將是無窮無盡的，不會有終點。如果無有後續的認知也隨之產生，那麼除此之外，就不會有障礙。或者，不是新事物，而是舊事物本身存在。因為原因的原因也是如此，其他的行為將變得毫無意義。 那麼，如同恒常存在的土地是種子等的原因一樣，主宰者也是如此嗎？如果說土地等沒有初始的顯現，那麼，對此的回答是： 土地等能使苗芽生長， 當其本性完全改變時， 成為原因，這是做得好的， 因為可以看到它的特殊性。 大麥的幼苗等，與耕作等行為的變化相關聯，因為可以看到這種關聯，所以土地等被認為是原因。 接下來是辯論和回答：如果如同感官、對像和意識的集合是意識的原因一樣，那麼主宰者也是如此嗎？不是的，因為它們之間也存在差異。 如果持續不變， 那麼各自都無能為力， 即使集合也無能為力， 因此，差異是成立的。 對於眼睛等，通過結果的本性差異來確定其為原因。結果的意識是針對不同形狀的，具有形狀的特性，並且具有認知的本性。因此，這些事物相互分離，通過結合而產生差異，所以眼睛等是結果意識的原因。因為這些事物各自都不能單獨產生意識。 這段古代邏輯學著作繼續探討了主宰者的概念、因果關係以及意識的產生等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從數理邏輯的角度進行更深入的分析： 對「恒常」的理解： 古代邏輯學著作中，強調「恒常不變」是主宰者的一個重要特徵。然而，現代邏輯學和科學，特別是物理學，對「恒常」的理解更加複雜。例如，熱力學第二定律表明，宇宙的熵是不斷增加的，這意味著宇宙的狀態是不斷變化的，沒有什麼是絕對恒常的。此外，量子力學中的不確定性原理也表明，微觀粒子的狀態是不斷變化的，無法精確預測。因此，將「恒常」作為主宰者的一個重要特徵，在現代邏輯和科學看來是值得質疑的。 無限倒退的問題： 古代邏輯學著作中，提到了因果關係的無限倒退問題，即如果每個事物都有原因，那麼原因的原因也需要原因，以此類推，會導致無限的倒退。現代邏輯學和數學中，對無限的概念有更嚴謹的定義和處理方法。例如，集合論中，可以定義不同大小的無限，並且可以使用數學工具來處理無限的概念。因此，古代邏輯學著作中對無限倒退問題的擔憂，在現代邏輯看來，可以通過更精確的數學工具來解決。 對「集合」的理解： 古代邏輯學著作中，討論了感官、對像和意識的集合如何產生意識。現代邏輯學和電腦科學中，對集合的概念有更精確的定義和操作。例如，集合論中，可以定義集合的並集、交集、補集等操作，並且可以使用邏輯規則來推導集合之間的關係。此外，電腦科學中的數據結構和演算法，也為處理集合提供了更有效的工具。因此，古代邏輯學著作中對集合的討論，在現代邏輯看來，可以更加精確和系統化。 對「差異」的理解： 古代邏輯學著作中，強調事物之間的「差異」是產生結果的關鍵。現代邏輯學和數學中，對「差異」的概念有更精確的定義和度量。例如，數學中的距離函式可以用來度量兩個對像之間的差異，並且可以使用統計學方法來分析差異的顯著性。此外，資訊理論中，可以使用熵的概念來度量資訊的差異。因此，古代邏輯學著作中對「差異」的討論，在現代邏輯看來，可以更加量化和精確化。 對「原因」的理解： 古代邏輯學著作中，討論了眼睛等感官如何成為意識的原因。現代邏輯學和科學，特別是神經科學，對意識的產生有更深入的研究。例如，神經科學研究表明，意識的產生與大腦的特定區域和神經活動有關，並且可以使用神經影像技術來觀察大腦的活動。因此，古代邏輯學著作中對「原因」的理解，在現代科學看來，需要更具體的神經科學證據來支援。 形式化邏輯的缺失： 古代邏輯學著作的論證大多是自然語言的，缺乏形式化的邏輯系統。現代邏輯學，特別是數理邏輯，使用形式化的語言和推理規則來表達和推導邏輯關係。例如，命題邏輯和謂詞邏輯提供了形式化的語言和推理規則，可以用來分析和證明邏輯論證的有效性。因此，古代邏輯學著作的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 模型論的視角： 現代邏輯學中的模型論，研究形式化語言和數學結構之間的關係。模型論可以用來分析邏輯系統的語義和一致性。例如，可以使用模型論來證明一個邏輯系統是否是完備的，即是否所有真命題都可以在該系統中被證明。因此，古代邏輯學著作的論證，在現代邏輯看來，可以使用模型論來分析其語義和一致性。 總的來說，古代邏輯學著作在探討宇宙、意識和因果關係等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代邏輯學存在顯著差異。現代邏輯學，特別是數理邏輯，為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用數學工具來處理無限、集合和差異等概念。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མིག་ལས་ནི་ རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན།གཟུགས་ལས་ནི་གཟུགས་འཛིན་པར་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་ཡིན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། །རེ་རེ་ལས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མིག་ཕྱེ་བ་ན་གཟུགས་གཞན་དང་གཞན་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ན་གཟུགས་གཞན་ དང་གཞན་མཐོང་ན་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་གནས་པ་ཉིད་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། དབང་ཕྱུག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་སྲིད་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་ བའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །མིག་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན། །ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཟུགས་ལ་སོགས་ པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན།།ཡོངས་སུ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱེད་བཙུམས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིག་གི་ཁྱད་པར་ལས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་ པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པས་རྒྱུ་དེའི་འབྲས་བུར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན། རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོ་སོ་སོར་ནུས་མེད་རྣམས། །ཚོགས་ཀྱང་ ནུས་པ་མེད་འགྱུར་བ།།ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཅི་ལྟར་རྒྱུར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ལན་ཅི་ཡོད། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། རྒྱུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་གང་ནུས་མེད། །ཚོགས་ན་ཡོན་ ཏན་སྲིད་འགྱུར་བ།།དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་དབང་ཕྱུག་སོགས། །མ་ཡིན་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་དགག་པའི་རྣམ་འགྲེལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའམ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་འོ་ན་ནི་དེ་གཞན་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ ལྟར།ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །དེ་གྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ནི་ཁ་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད། །རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་དེའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། གང་རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་པས་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་འདྲ་བའི་རྒྱུ་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་གཞུང་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

眼睛本身不是認知的本性，形狀本身也不是單獨識別形狀的方式，意念本身也不是其他，因為單獨一個都不能產生看見。然而，當眼睛睜開時，不同的形狀靠近，如果看到不同的形狀，那時眼睛的特殊性就不是原因。同樣，當形狀存在時，就會產生不同的眼睛的意識。同樣，如果主宰者總是處於相同的狀態，那麼他就不是產生不同存在的物質原因。對此，我們已經說過，天空等也會成為物質原因。 因為眼睛和形狀的差異， 產生了具有差異的意識， 因此，形狀等是原因。 通過形狀的特殊性，如清晰和不清晰等，產生具有快樂等感受的意識。同樣，通過眼睛的特殊性，如半閉等，會產生不清晰等差異。這與它們之間的聯繫有關，因此被認為是原因的結果。同樣，沒有理由認為主宰者是原因。 因此，「如果持續不變，那麼……」意味著沒有持續的差異。 各自都無能為力， 即使也無能為力， 因為，如何將與原因相反的本性視為原因呢？對此有什麼回答？如果形狀等被認為是原因，那麼爲了說明原因，就沒有錯誤。因此，單獨一個都不能產生，但在一起可能會產生功德。這些才是原因，主宰者等不是，因為沒有差異。這是對主宰者的駁斥。 如果主宰者沒有認知一切的起因，或者沒有產生認知一切的能力，那麼他就不能影響其他事物。例如： 量是認知隱蔽事物的工具， 因為沒有建立它的方法， 所以沒有努力的必要， 這是某些人所說的。 首先，如果不是全知者，那麼是什麼原因使他成為全知者呢？對於那些通過實踐而成為全知者的人，我們無法理解其原因。咒語和密續等在大多數經典中都有，但也沒有確定的原因。 這段古代邏輯學著作繼續深入探討了意識的產生、因果關係以及全知者的概念。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得探討的地方，並且可以從認知科學、資訊理論和模態邏輯的角度進行更深入的分析： 對「意識」的理解： 古代邏輯學著作中，將意識的產生歸因於感官、對像和意念的。現代認知科學對意識的理解更加複雜，認為意識是大腦複雜活動的產物，涉及到神經元的連線、神經遞質的傳遞以及大腦不同區域的協同工作。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識的解釋，在現代認知科學看來，過於簡單化。 資訊理論的視角： 現代資訊理論提供了一種量化資訊的方式，可以用來分析感官、對像和意念如何傳遞資訊併產生意識。例如，可以使用熵的概念來度量資訊的量，可以使用互資訊來度量兩個變數之間的相關性。此外，資訊理論還研究了資訊的編碼、傳輸和解碼等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識的討論，在現代資訊理論看來，可以更加量化和精確化。 模態邏輯的視角： 古代邏輯學著作中，討論了全知者的概念，以及全知者是否具有認知一切的能力。現代模態邏輯提供了一種形式化的語言和推理規則，可以用來表達和推導關於必然性、可能性和知識的命題。例如，可以使用模態邏輯來分析全知者的概念，以及全知者的知識是否是必然的。此外，模態邏輯還可以用來分析信念、義務和時間等概念。因此，古代邏輯學著作中對全知者的討論，在現代模態邏輯看來，可以更加精確和形式化。 對「量」的理解： 古代邏輯學著作中，提到了「量」是認知隱蔽事物的工具，並且認為沒有建立「量」的方法。現代邏輯學和科學中，對「量」的理解更加深入，認為「量」是認知和推理的基礎。例如，數學中的測量理論提供了度量長度、面積、體積等概念的方法，並且可以使用統計學方法來分析數據的分佈和相關性。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的「量」，如基數、序數和實數等。因此，古代邏輯學著作中對「量」的理解，在現代邏輯和科學看來，過於簡單化。 對「」的理解： 古代邏輯學著作中，討論了感官、對像和意念的如何產生意識。現代邏輯學和電腦科學中，對的概念有更精確的定義和操作。例如，論中，可以定義的並集、交集、補集等操作，並且可以使用邏輯規則來推導之間的關係。此外，電腦科學中的數據結構和演算法，也為處理提供了更有效的工具。因此，古代邏輯學著作中對的討論，在現代邏輯看來，可以更加精確和系統化。 自然語言的侷限性： 古代邏輯學著作的論證大多是自然語言的，缺乏形式化的邏輯系統。現代邏輯學，特別是數理邏輯，使用形式化的語言和推理規則來表達和推導邏輯關係。例如，命題邏輯和謂詞邏輯提供了形式化的語言和推理規則，可以用來分析和證明邏輯論證的有效性。因此，古代邏輯學著作的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、因果關係和全知者等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代邏輯學、認知科學、資訊理論和模態邏輯等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用數學工具來處理、差異和資訊等概念。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཕྱོགས་གཅིག་མི་སླུ་བ་ནི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པ ཉིད་དོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དང་དབང་པོ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །གལ་ཏེ་ཀུན་རིག་འབྱུང་འགྱུར་ན། །དབང་དོན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ ཅད་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར།།མི་གཙང་ལ་སོགས་རོ་མྱང་དང་། །འབྲེལ་པ་བཟློག་པར་དཀའ་བ་ཡིན། །དབང་པོ་ཕྲད་ནས་འཛིན་པ་ན། །ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཅི་ལྟར་བརྗོད། །དེ་ཡི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། །དབང་པོའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་མིན། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་དབང་ནི། ། འགས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གོམས་པས་གསལ་ཡིན་དེ་ཡིས་ནི། །ཡུལ་དུ་ཐམས་ཅད་འགྱུར་མ་ཡིན། །ལུང་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་འདི། །འཁྲུལ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྗེས་དཔག་གིས། །གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཡུལ་ཀུན་སྒོམ མེད་པས།།ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར། །བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་གོམས་པ་ལས། །བསྟན་བཅོས་སོགས་ཉིད་རྟོགས་ལ་རག་།དེ་ཡི་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གོ། །ག་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡི། །དེ་ཡི་ཤེས་བྱ་ཤེས་མེད་པར། །ཀུན་ཤེས་ཞེས་བྱའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །གང་ ལས་དེ་ཡི་ཤེས་བྱ་བ།།ཤེས་ནའང་དེ་ཉིད་ཀུན་རིག་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཆགས་སོགས་དང་བྲལ་ཞིང་། །དེ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་དེས། །བསྟན་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་དེ། །དེ་ནི་གཡར་པོའི་རྒྱན་དང་འདྲ། །བྱུང་གྱུར་བྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་དངོས། །ཐོག་མཐའ་མེད་པར་རིམ་གྱིས་ནི། ། སོ་སོ་རེ་རེར་རྟོགས་པར་ནི། །བསྐལ་པའི་བར་དུའང་ནུས་མ་ཡིན། །ཕྱོགས་གཅིག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། །སུ་ལ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན། །སྐྱེས་བུ་མང་དུ་རྟོག་པ་ལ། །བདེན་དོན་ཅན་ཅིག་མེད་མ་ཡིན། །ཁྱད་པར་དང་ལྡན་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་གནས་པས། །ཁྱད པར་ཅུང་ཟད་ཤེས་འགྱུར་གྱི།།ཤིན་ཏུ་དབང་འདས་དོན་རིག་མིན། །ཕྱོགས་གཅིག་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འཐད་མིན་ཏེ། །འདི་ནི་ཕ་རོལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ། །བྱ་རོག་ཏ་ལའི་ཚུལ་དུ་འགྱུར། །ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཤེས་ན། །ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ཉིད། ། ཤེས་པ་གང་དུ་ཡོངས་རྫོགས་པ། །དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ཐོག་མར་བརྗོད། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་གཞན་ནི་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་སླུ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ནུས་པར་གྱུར་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་ཤེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ ལ།།འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །དེ་བཤད་ནན་ཏན་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཤེས་ལྡན་འགའ་ཞིག་ཚོལ་བར་བྱེད། །གཞན་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་གཞན་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་སྟོན་པ་པོ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་དོ།

不欺騙的方面，也適用於所有言辭。不可能顯現所有隱蔽的事物，因為感官的認知只能看到近處的事物。 如果事物和感官沒有區別， 如果一切認知都將產生， 因為感官和對像沒有差別， 一切都將認知一切。 如果品嚐不凈之物等， 這種聯繫難以逆轉。 當感官接觸並感知時， 如何說認知一切？ 即使是意念的意識， 也不會不隨感官而行。 意念的意識的自主性， 從未有人見過。 通過習慣變得清晰， 但這不會使所有事物都成為對象。 如果依賴於經典， 這將導致謬誤。 不可能通過推理來證明 所有事物都已成立。 因此，沒有冥想所有對象， 如何成為全知者？ 通過熟悉經典等， 理解經典等本身是必要的。 從哪裡產生對一切的認知？ 如果不知道其所知， 那麼「全知」的意識， 即使知道其所知， 也將成為全知者。 那些沒有貪慾等， 以及沒有分別唸的人， 說他們已經教導， 這就像借來的裝飾品。 過去、現在和未來， 無始無終地依次， 單獨逐一理解， 即使是劫也無法做到。 誰沒有完全理解一個方面？ 在許多人中， 並非沒有真實的人。 無論看到什麼特殊性， 都只停留在那裡， 只能理解一些特殊性， 而不能認知超越感官的事物。 理解一個方面， 並不意味著理解一切， 這是誤導他人的原因， 如同烏鴉的塔拉樹。 如果同時認知一切， 那麼如何解釋輪迴的無始？ 在哪裡完全理解了認知， 就在這裡首先陳述。 對於此，所有稱為全知的陳述，都不是其他量，而是爲了證明不欺騙的顯現意願。為什麼呢？因為爲了向不理解的人展示，爲了那些懷疑的人，爲了努力解釋，一些有知識的人會尋求。那些想要證明他人的人，不會尋求向他人展示認知的人。 這段古代邏輯學著作繼續探討了全知者的概念、認知的侷限性以及知識的來源等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、模態邏輯、知識論和批判性思維的角度進行更深入的分析： 認知的侷限性： 古代邏輯學著作中，強調了感官認知的侷限性，認為感官只能認知近處的事物，無法認知所有事物。現代認知科學也承認感官認知的侷限性，認為感官認知受到生理結構、環境因素和認知偏差的影響。此外，認知科學還研究了注意、記憶、推理等認知過程的侷限性。因此，古代邏輯學著作中對認知侷限性的認識，與現代認知科學的觀點相符。 全知者的概念： 古代邏輯學著作中，對全知者的概念提出了質疑，認為不可能存在一個能夠認知所有事物的人。現代邏輯學和知識論也對全知者的概念提出了質疑，認為全知者的概念在邏輯上是不一致的。例如，如果全知者知道所有事物，那麼他必須知道他自己不知道什麼，這會導致邏輯上的矛盾。此外，知識論還研究了知識的定義、知識的來源以及知識的辯護等問題。因此，古代邏輯學著作中對全知者的質疑，與現代邏輯學和知識論的觀點相符。 知識的來源： 古代邏輯學著作中，討論了知識的來源，認為知識可以通過經典、習慣和冥想等方式獲得。現代知識論認為，知識的來源包括感官經驗、理性推理、他人證詞和內在直覺等。此外，知識論還研究了知識的可靠性、知識的證成以及知識的懷疑等問題。因此，古代邏輯學著作中對知識來源的討論，在現代知識論看來，需要更全面的分析。 批判性思維： 古代邏輯學著作中，強調了批判性思維的重要性，認為我們需要對經典、習慣和權威保持警惕，避免盲目相信。現代批判性思維強調邏輯推理、證據評估和偏見識別等技能，認為我們需要對所有資訊進行批判性的評估，而不是盲目接受。因此，古代邏輯學著作中對批判性思維的強調，與現代批判性思維的觀點相符。 循環論證的避免： 古代邏輯學著作中，試圖避免循環論證，認為我們不能用「全知者」的存在來證明「全知者」的存在。現代邏輯學也強調避免循環論證，認為循環論證是一種無效的論證方式。因此，古代邏輯學著作中對循環論證的避免，與現代邏輯學的觀點相符。 對「不欺騙」的強調： 古代邏輯學著作中，強調了「不欺騙」的重要性，認為我們應該追求真實和可靠的知識。現代科學也強調真實和可靠性，認為科學研究應該基於證據，並且應該避免偏見和欺騙。因此，古代邏輯學著作中對「不欺騙」的強調，與現代科學的觀點相符。 總的來說，古代邏輯學著作在探討認知、知識和全知者等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、知識論、模態邏輯和批判性思維等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ངེས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ ཏེ་དེར་ཡང་དེའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དེས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེས་ཤེས་སོ་ཞེས་ཤེས་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར། མི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་སླུ་བར་དོགས་པ་ ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་དག་གིས།དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཤེས་པས་ན་འདི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །གཞན་ལ་ཡང་དེའི་ཡེ་ཤེས་སྲིད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཤེས་པ་དང་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་གང་ཡིན་ པ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས་འདི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གང་ལ་སྲེད་ཅེ་ན། །གང་གིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའོ། །གང་ཞིག་ཚད་མས་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་མི་ སྨྲ་བའི་གཞན་ཉིད་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་མི་ཤེས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་སྟོན་ཅེ་ན། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལས་ཏེ། །མེད་པ་པའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ན། ཐམས་ཅད་ལ་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །གཞན་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་དོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན ཏེ།ཚད་མ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་བརྒྱུད་པར་གསལ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་བརྒྱུད་པ་དེ། །ཚད་མ་ཅན་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཚད་མ་མེད་པ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་རྟེན་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མས་དངོས་པོ་ཡོངས་ སུ་བཅད་པ་ཡིན་ན།ཅི་ལྟར་དེ་ལ་མ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་དོགས། །དོགས་སུ་ཆུད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མས་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་། མངོན་དུ་བྱེད་པར་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདིར་འགྱུར་ ཏེ།གང་གིས་ཚད་མཐོང་སྟོན་པ་ཡང་། །དོགས་འགྱུར་ཞི་བལྟ་འདི་འདྲ་བ། །སྐྱེས་ན་མུ་སྟེགས་དག་ལ་ནི། །བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ཡོད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཚད་མས་མཐོང་བ་གསུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གང་དག་ལ་ཡོངས་ སུ་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་མུ་སྟེགས་པ་དག་ལ་རྩིར་ཡང་ཅི་ཡོད།དེའི་ཕྱིར་ཚད་མས་མཐོང་བའི་དོན་གསུང་བའི་ཕྱིར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དོ།

即使確定了這一點，也可能在顯現意願時被欺騙。然而，如果說在那裡也有他的認知，這是確定的，那就不是了，因為在所有地方，認知者都沒有認知。因此，他必須通過自己來認知。如果說他通過認知來認知，那麼，爲了展示不認知，那些懷疑被欺騙的不認知者，通過認知其對象，這就是量。對於他人，也應該有他的智慧。 對於人而言，最重要的是認知，以及通過量完全純凈的，對一切真理的認知，這才是量，因此，這應該通過這種方式來展示。所有其餘的都與所有需要展示的事物相同。那麼，應該執著于什麼呢？執著于那些展示的事物。那些通過量看到的人的主要目標，是那些不說話的他人，那些說話的人不是量，因為他們也可能不認知。 如何展示呢？從一個傳遞到另一個，從無始以來，如同對虛無的展示。那麼，如果不完全認知一切，那麼就會對一切產生懷疑，並且應該懷疑他人也不完全認知。因此，如果沒有完全的認知，那麼如何確定這裡有完全的認知呢？展示是通過展示的傳遞而來的，如果這樣說，那就不是了。 對於沒有量的物體， 展示的傳遞是清晰的。 展示的傳遞， 對於有量的人來說是不存在的。 對於沒有量的永恒等，沒有其他依賴於展示傳遞的依據。如果量完全確定了事物，那麼如何懷疑它是不認知的呢？即使陷入懷疑，也應該毫無疑問地接受它，因為它是通過量確定的。然而，即使是通過量看到的，也不能確定它會顯現，那麼，這就會發生。 如果有人質疑通過量看到的人， 那麼對於那些懷疑的人， 對於那些外道， 還有什麼可說的呢？ 世尊如來是說通過量看到的人。對於那些沒有完全理解的追隨者的外道，還有什麼可說的呢？因此，因為世尊所說的是通過量看到的事物，所以世尊本身就是量。 這段古代邏輯學著作繼續探討了知識的可靠性、真理的本質以及量（pramana，認識工具）的概念。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從知識論、認識論、形式化方法和批判性思維的角度進行更深入的分析： 知識的可靠性： 古代邏輯學著作中，討論了知識的可靠性問題，認為即使通過量獲得的知識也可能被欺騙。現代知識論也承認知識的可靠性問題，認為我們的認知能力受到各種因素的限制，並且我們的知識可能受到偏見和錯誤的影響。此外，知識論還研究了知識的辯護問題，即如何證明我們的知識是可靠的。因此，古代邏輯學著作中對知識可靠性的擔憂，與現代知識論的觀點相符。 真理的本質： 古代邏輯學著作中，討論了真理的本質問題，認為真理是可以通過量獲得的。現代知識論對真理的本質有不同的觀點，例如符合論、融貫論和實用論等。符合論認為真理是與事實相符合的，融貫論認為真理是與我們的信念體系相一致的，實用論認為真理是具有實際效果的。因此，古代邏輯學著作中對真理的理解，在現代知識論看來，需要更全面的分析。 量的概念： 古代邏輯學著作中，將量視為一種認識工具，認為通過量可以獲得可靠的知識。現代認識論對認識工具的理解更加複雜，認為認識工具包括感官、理性、直覺和證詞等，並且認為這些認識工具的可靠性是需要辯護的。此外，認識論還研究了認識工具的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對量的理解，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 形式化方法： 古代邏輯學著作的論證大多是自然語言的，缺乏形式化的邏輯系統。現代邏輯學，特別是數理邏輯，使用形式化的語言和推理規則來表達和推導邏輯關係。例如，可以使用形式化的邏輯系統來分析知識的辯護問題，並且可以使用形式化的方法來研究知識的可靠性。因此，古代邏輯學著作的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 批判性思維： 古代邏輯學著作中，強調了批判性思維的重要性，認為我們需要對所有資訊進行批判性的評估，而不是盲目接受。現代批判性思維強調邏輯推理、證據評估和偏見識別等技能，認為我們需要對所有知識主張進行批判性的評估，而不是盲目相信。因此，古代邏輯學著作中對批判性思維的強調，與現代批判性思維的觀點相符。 無限倒退的問題： 古代邏輯學著作中，提到了展示的傳遞問題，即如果知識需要通過展示來傳遞，那麼展示本身也需要展示，這會導致無限的倒退。現代邏輯學和知識論也對無限倒退的問題進行了研究，認為無限倒退會導致知識的辯護問題。因此，古代邏輯學著作中對無限倒退問題的擔憂，與現代邏輯學和知識論的觀點相符。 對「世尊」的理解： 古代邏輯學著作中，將世尊視為通過量看到的人，並且將世尊本身視為量。現代知識論對權威的理解更加複雜，認為權威的觀點也需要進行批判性的評估，而不是盲目相信。因此，古代邏輯學著作中對世尊的理解，在現代知識論看來，需要更全面的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討知識、真理和量的概念時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代知識論、認識論、形式化方法和批判性思維等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析知識的可靠性和真理的本質。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མཐོ་རིས་དང་ནི་བྱང་གྲོལ་ལམ། །རིག་བྱེད་མི་ཡི་ཚད་མ་ཡིན། །ཡོངས་སུ་ཤེས་མེད་གཞན་ལ་ཡང་། དེ་ཡི་དེ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ནན་ཏན་བྱ་རྟོགས་རྣམ་དཔྱད་བྱའི། །དེ་ཡི་སྲིན་བུའི་གྲངས་མཁྱེན་པ། །དེད་ལ་འགར་ཡང་ཉེར་མཁོ་མེད། །འདི་ལྟར། འདི་ནི་ཆོས་མཁྱེན་འགོག་པ་ཉིད། །འབའ་ཞིག་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན། །ཕ་རོལ་པོས་བཀག་གཞན ཀུན་ནི།།གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མེ་ནི་ཁ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་སླུ་བ་ལས་གཞན་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། །བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐབས་དང་བཅས་པར་རིག་མཛད་པ། །གང་ཚེ་ཚད་མ་ཉིད་འདོད་ཀྱི། །ཐམས་ཅད་རིག་མཛད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་དོན་ནི་མཚན་ཉིད་ཕྱོགས་གཅིག་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་ཏེ།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་ཆ་རིག་པ་ནི་འགའ་ལ་མང་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་དང་། འགོག་ པའི་བདེན་པའོ།ཐམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པའོ། །དེས་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པར་མཛད་པ་དང་། །ཚད་མས་གྲུབ་པ་རིག་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ཚད་མས་གཅོད་པར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པ་གཞན་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་ལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་རིག་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། །གཞན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེའི་ཕྱིར། རིང་པོ་མཐོང་ངམ་མིན་ཡང་རུང་། །འདོད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིང་མཐོང་ཚད་ཡིན་ན། །ཚུར་ཤོག་བྱ་རྒོད་བསྟན་པར་གྱིས། །རིང་པོར་མཐོང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་ན་ཚུར་ཤོག་བྱ་རྒོད་དང་རིང་པོར་ཐོས་པའི་ཕག་བསྟེན་པ་བདག་གིར་གྱིས་ཤིག་།དེ་ལྟ་ན་རིགས་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དོར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

天堂和解脫之道， 是吠陀和人的量。 對於不完全認知的人， 這也是存在的。 因此，他的智慧， 應該努力理解和分析。 知道他的蟲子數量， 對於任何人都沒有用處。 因此，這阻礙了對法的認知， 應該僅僅被駁斥。 外道所阻礙的其他一切， 應該如何反駁呢？ 如果因為理解一個方面， 如來就是全知者， 那麼應該對此進行考察。 「火是雪的敵人」等， 因為不欺騙也會改變， 所以會變得無窮無盡。 如果這樣，那也不是， 因為相互矛盾， 所以不可能證明。 那也是不真實的， 因為理解應該接受和捨棄的， 以及方法， 當被認為是量時， 就不是全知者。 因為人的目標是理解一個方面的特徵， 僅僅如此，他不會成為全知者， 理解人的目標的一部分， 對於某些人來說並非不可能。 其中，應該接受和捨棄的是苦諦和滅諦。所有的一切，都是苦諦和滅諦的原因，即集諦和道諦。因此，理解四聖諦的特徵，以及通過量證明的，就是量。 天堂的道路也可以通過量來確定。婦女和賤民所產生的奇蹟，在善逝的教導中並非不存在。因此，理解人的主要目標才是量，因為其他是不合理的。 因此，無論看到遠方與否， 都是看到意願本身。 如果看到遠方是量， 那就請展示老鷹。 僅僅說看到遠方， 並不會成為全知者。 如果真是這樣， 那麼老鷹等也是如此， 所以請把老鷹和聽到遠方聲音的豬作為你的老師。如果這樣，那麼所有推理的道路都將被拋棄。 這段古代邏輯學著作繼續探討了全知者的概念、知識的來源、真理的本質以及邏輯推理的有效性等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從知識論、認識論、邏輯學、科學哲學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 全知者的概念： 古代邏輯學著作中，對全知者的概念提出了質疑，認為不可能存在一個能夠認知所有事物的人。現代知識論和邏輯學也對全知者的概念提出了質疑，認為全知者的概念在邏輯上是不一致的。例如，如果全知者知道所有事物，那麼他必須知道他自己不知道什麼，這會導致邏輯上的矛盾。此外，知識論還研究了知識的定義、知識的來源以及知識的辯護等問題。因此，古代邏輯學著作中對全知者的質疑，與現代知識論和邏輯學的觀點相符。 知識的來源： 古代邏輯學著作中，討論了知識的來源，認為知識可以通過吠陀、人的量以及對四聖諦的理解等方式獲得。現代知識論認為，知識的來源包括感官經驗、理性推理、他人證詞、內在直覺和科學方法等。此外，知識論還研究了知識的可靠性、知識的證成以及知識的懷疑等問題。因此，古代邏輯學著作中對知識來源的討論，在現代知識論看來，需要更全面的分析。 真理的本質： 古代邏輯學著作中，討論了真理的本質問題，認為真理是可以通過量獲得的，並且與四聖諦相關聯。現代知識論對真理的本質有不同的觀點，例如符合論、融貫論和實用論等。符合論認為真理是與事實相符合的，融貫論認為真理是與我們的信念體系相一致的，實用論認為真理是具有實際效果的。因此，古代邏輯學著作中對真理的理解，在現代知識論看來，需要更全面的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，討論了邏輯推理的有效性問題，認為如果一個推理會導致矛盾，那麼這個推理就是無效的。現代邏輯學也強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中對邏輯推理有效性的強調，與現代邏輯學的觀點相符。 科學哲學： 古代邏輯學著作中，對「火是雪的敵人」等命題的討論，涉及到科學哲學中的規律性問題。現代科學哲學認為，科學規律是建立在觀察和實驗的基礎上的，並且科學規律是可證偽的。此外，科學哲學還研究了科學解釋、科學理論和科學進步等問題。因此，古代邏輯學著作中對規律性的討論，在現代科學哲學看來，需要更深入的分析。 對權威的質疑： 古代邏輯學著作中，對權威提出了質疑，認為即使是聖典和先知，也需要進行批判性的評估。現代知識論也強調對權威的質疑，認為權威的觀點也需要進行批判性的評估，而不是盲目相信。因此，古代邏輯學著作中對權威的質疑，與現代知識論的觀點相符。 總的來說，古代邏輯學著作在探討全知者、知識、真理和邏輯推理等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代知識論、認識論、邏輯學、科學哲學和批判性思維等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་འདིའི་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཁྱེན་པ་བཙལ་བར་བྱ་བ་ཅི་དོན་མཐའ་དག་མཁྱེན་པ་མི སྲིད་པའམ།གཅིག་ཏུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་རིག་པར་མཛད་པ་ཡི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འགོག་པ་མིན། །ངེད་ཀྱིས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པས། །ཆོག་ཤེས་པར་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས་ནི་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཐམས་ཅད་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་འདི། །དེ་ཡི་ཤེས་བྱའི་ཤེས་ལས་འདོད། །དེ་ཡི་ཕྱོགས་གཅིག་རྣམ་ཤེས་པ། །དེ་ཤེས་ཉིད་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན། །བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་དང་ཐུན་མོང་བ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ ཡང་གཞན་གྱིས་ཤེས་པའམ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཤེས་ན་ནི་དེ་འདིས་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཟིགས་པ་རིང་དུ་སོང་བའི་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། མཐའ་དག་མཁྱེན་པ་སྲིད་པ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དོ།།དེ་དག་གི་དེ་ཉིད་སྲིད་པ་དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པ་གང་ལས་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་ཏེ། །བློ་ལུས་ལ་ནི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །ཚད་ མ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན།།ཐུགས་རྗེ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ན། །ཐུགས་རྗེ་དེ་ཡང་བློའི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུགས་རྗེ་དེ་ནི་གོམས་པའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པར་བློའི་ལུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་ཐུགས་རྗེ་ཡོད་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་སྲིད་པ་ཡིན་ཞེ་ན།སྲིད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་སྡུག་བསྔལ་དེ་བཞིན་དུ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བྲལ་འདོད་གང་། །དེ་བརྩེ་དེས་ན་དེས་ལྡན་པ། །དེ་ཡི་ཐབས་ནི་སྒྲུབ་པར་ འདོད།།གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་ཐབས་ཚོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ། ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་དོན་སྟོན་པས་ཚད་མ་ ཡིན་ཏེ།ཐུགས་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐབས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཐབས་དེ་ཡང་རང་ཉིད་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐུགས་རྗེ་དེ་ཉིད་གང་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། གོམས་ལས་དེ། སྙིང་རྗེ་ནི་བདག་གི་བ་རྣམས་ལ་ སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་སྐྱེ་ལ།གོམས་པ་ལས་ནི་ཐ་མལ་པ་དང་དགྲ་བོའི་ཕྱོགས་དག་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

那麼，如果說要尋求此人的目標認知，難道是因為不可能完全認知一切，或者說這完全沒有意義嗎？並非如此，因為： 對於全知者， 我們並非否定全知。 因為我們無法完全認知， 所以我們希望理解足夠。 因為不是全知者，所以不是認知全知者，因為沒有辦法。例如： 說「認知一切」， 這是從他所知的對象來定義的。 他認知一個方面， 就是從他所知來確定的。 即使是婦女、賤民和普通人，他們所知道的樹木等，也是從他們自己是否知道來定義的，如果自己不知道，就沒有辦法說「他知道」。那些看到遙遠事物的偉大人物，他們能夠完全認知一切，是基於他們首先完全認知一個方面。他們的存在也是基於他人。 那麼，對於兩者的特徵的量，其證明和原因是什麼呢？回答是：證明源於慈悲的習慣，因為它依賴於意識和身體。如果量的證明源於慈悲的習慣，那麼慈悲也依賴於意識和身體。慈悲是習慣的一部分，並且依賴於意識和身體，因此，它被認為是達到理解的頂峰的證明。 即使假設存在慈悲，那麼如何證明它是量呢？它確實存在。因為： 他人受苦， 渴望擺脫痛苦的原因， 這種慈悲， 渴望實現其方法。 此外，渴望擺脫痛苦的人，必然會尋求其方法，這將在後面說明。或者，證明是慈悲，擁有慈悲的人不會不幫助他人。因此，通過展示他人的利益，他就是量。擁有慈悲的人會採取行動，而這種行動本身就證明了他是量。 如果說，渴望拯救一切的慈悲，其特徵是從何而來？回答是：來自習慣。慈悲源於看到自己所愛的人受苦而產生的習氣，而習慣則會影響普通人和敵對的人。 這段古代邏輯學著作繼續探討了全知者的概念、知識的來源、慈悲的作用以及量（pramana，認識工具）的證明等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從知識論、倫理學、認知科學、形式化方法和批判性思維的角度進行更深入的分析： 全知者的概念： 古代邏輯學著作中，對全知者的概念提出了質疑，認為不可能完全認知一切。現代知識論和邏輯學也對全知者的概念提出了質疑，認為全知者的概念在邏輯上是不一致的。例如，如果全知者知道所有事物，那麼他必須知道他自己不知道什麼，這會導致邏輯上的矛盾。此外，知識論還研究了知識的定義、知識的來源以及知識的辯護等問題。因此，古代邏輯學著作中對全知者的質疑，與現代知識論和邏輯學的觀點相符。 知識的來源： 古代邏輯學著作中，討論了知識的來源，認為知識可以通過對一個方面的完全認知、慈悲的習慣以及對他人利益的展示等方式獲得。現代知識論認為，知識的來源包括感官經驗、理性推理、他人證詞、內在直覺和科學方法等。此外，知識論還研究了知識的可靠性、知識的證成以及知識的懷疑等問題。因此，古代邏輯學著作中對知識來源的討論，在現代知識論看來，需要更全面的分析。 慈悲的作用： 古代邏輯學著作中，強調了慈悲在知識獲取和量證明中的作用。現代倫理學和認知科學也研究了慈悲的作用，認為慈悲可以促進道德行為、社會合作和認知發展。然而，現代倫理學也強調理性在道德判斷中的作用，認為慈悲不能取代理性。此外，認知科學還研究了慈悲的神經機制和心理過程。因此，古代邏輯學著作中對慈悲的強調，在現代倫理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 量的證明： 古代邏輯學著作中，試圖證明量的可靠性，認為量的證明源於慈悲的習慣，並且依賴於意識和身體。現代認識論對認識工具的理解更加複雜，認為認識工具包括感官、理性、直覺和證詞等，並且認為這些認識工具的可靠性是需要辯護的。此外，認識論還研究了認識工具的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對量的證明的討論，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 對「習慣」的理解： 古代邏輯學著作中，強調了「習慣」在慈悲和知識獲取中的作用。現代認知科學對習慣的理解更加深入，認為習慣是基於重複的經驗而形成的自動化行為模式，並且習慣可以影響我們的認知、情感和行為。此外，認知科學還研究了習慣的形成、維持和改變等問題。因此，古代邏輯學著作中對「習慣」的理解，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討全知者、知識、慈悲和量的概念時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代知識論、倫理學、認知科學和形式化方法等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཐབས་གོམས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་ལྡན་པའི་བློ་ནི་ ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ།།ཐུགས་རྗེ་ཡང་བློ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཡང་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དེ། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཐལ་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་ན་གོམས་པ་མི་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྐྱེ་བ་དུ་མར་གོམས་པ་བསགས་པ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་འགྲུབ་པ་ ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། བློ་ནི་ལུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་། །ལུས་འབྲས་ལུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན། །འདིར་ནི་ལུགས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཏེ། །གོམས་པ་སྲིད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཤད་པ་ནི། བློ་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གོམས་པ་གྲུབ་པ་མེད་ཅེ་ན། །མ་ཡིན་རྟེན་ནི་བཀག་ཕྱིར་རོ། ། སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བློ་དང་བྲལ་བའི་ལུས་འབའ་ཞིག་བློའི་རྟེན་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་དམ་ཡོན་ཏན་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། ལུས་འབའ་ཞིག་ནི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕ་མའི་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བློ་ལུས་ལ་བརྟེན་པ དང་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུར་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ།འདི་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་། སེམས་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕ་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། རི་མོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། རི་མོ་བྱེད་པའི་གཟུགས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་རྩིག་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་རི་མོ་ནི་རི་མོ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རི་མོ་ནི་རྩིག་པ་མེད་པར་མི་གནས་ལ། རྩིག་པ་གཞན་དུ་ཡང་མི་འཕོ། རྩིག་པ་གཞན་ལས་འོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་བཞིན་ནོ།།འབྲས་བུ་ཡང་དུ་བ་མེ་གཞན་ལས་མ་འོངས་མེ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཆང་ལ་བརྟེན་པའི་མྱོས་པའི་ནུས་པ་ནི་བསྐ་བ་ལ་སོགས་པའི་རོ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སྔ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། འཇིག་ པ་ན་ཡང་ཆང་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་དང་སེམས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡང་། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་དང་ས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ ནི་མ་ཡིན་ལ།སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ལ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེའི་ཚོགས་ལ་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་མིང་དུ་ འདོགས་སོ།

因此，如果不是全知者，就不可能拯救一切，所以需要培養其方法之習慣。如果說，有意識的意識依賴於身體，慈悲也是意識，那麼它也依賴於身體。因此，當身體衰敗等時，習慣就無法形成。如果存在來世，那麼通過在多次轉世中積累習慣，顯現的意願就會實現。例如： 意識是身體的本質， 身體是身體的果和功德。 這裡依賴於三種方式， 習慣是不可能存在的。 對此的解釋是：如果說因為意識依賴於身體，所以習慣無法形成，那麼就不是了，因為否定了依賴。否定了只有身體才是意識的依賴，而沒有先前的意識。無論是果、功德還是其他，只有身體不會成為依賴。 如果說，因為看到依賴於父母的身體，所以認為意識依賴於身體，並且將身體視為果，那麼，就像依賴於形成身體的四大元素一樣，其本性的行為和清晰的意識等，都遵循父母的模式，就像繪畫一樣。繪畫遵循繪畫者的形狀認知等，依賴於墻壁，而繪畫是繪畫者的果。因此，繪畫沒有墻壁就無法存在，也不會轉移到其他墻壁，也不是從其他墻壁來的。或者，就像成熟的芒果等所產生的形狀一樣，果實也不是從其他火焰來的，也不會轉移到其他火焰。依賴於酒的醉酒能力，與苦澀等味道相關，會產生先前沒有的現象，當它消失時，也不是依賴於其他酒。同樣，感官和意識的差異也是如此。 正如所說：「地、水、火、風」，這就是它本身。地等本身就是它本身，地等就是它本身。天空等不是，瞬間等也不是。同樣，這就是它本身，不僅僅是意識，也不是一切皆空，因為一切都沒有量。它的集合被命名為身體、感官和對象。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識與身體的關係、轉世的概念、習慣的形成以及量（pramana，認識工具）的本質等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、神經科學、形而上學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識與身體的關係： 古代邏輯學著作中，討論了意識與身體的關係，認為意識依賴於身體，並且身體是意識的果和功德。現代認知科學和神經科學對意識與身體的關係有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識與身體關係的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 轉世的概念： 古代邏輯學著作中，提到了轉世的概念，認為通過在多次轉世中積累習慣，可以實現顯現的意願。現代科學對轉世的概念缺乏實證證據，並且認為轉世的概念與物理學和生物學的基本原理相矛盾。然而，轉世的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對轉世的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 習慣的形成： 古代邏輯學著作中，討論了習慣的形成，認為習慣是通過重複的經驗而形成的。現代認知科學對習慣的形成有更深入的研究，認為習慣是基於重複的經驗而形成的自動化行為模式，並且習慣可以影響我們的認知、情感和行為。此外，認知科學還研究了習慣的形成、維持和改變等問題。因此，古代邏輯學著作中對習慣形成的討論，與現代認知科學的觀點相符。 量的本質： 古代邏輯學著作中，討論了量的本質，認為量是基於意識、身體和習慣的。現代認識論對認識工具的理解更加複雜，認為認識工具包括感官、理性、直覺和證詞等，並且認為這些認識工具的可靠性是需要辯護的。此外，認識論還研究了認識工具的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對量的本質的討論，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 形而上學： 古代邏輯學著作中，對地、水、火、風等元素的討論，涉及到形而上學中的本體論問題。現代形而上學對本體論有更深入的研究，認為本體論是研究存在本身的哲學分支，並且本體論研究包括物質、意識、時間、空間和因果關係等問題。因此，古代邏輯學著作中對元素的討論，在現代形而上學看來，需要更深入的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識依賴於身體的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中對意識依賴於身體的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 批判性思維： 古代邏輯學著作中，對各種觀點進行了分析和辯論，體現了批判性思維的精神。現代批判性思維強調邏輯推理、證據評估和偏見識別等技能，認為我們需要對所有資訊進行批判性的評估，而不是盲目接受。因此，古代邏輯學著作中對批判性思維的強調，與現代批判性思維的觀點相符。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、身體、轉世、習慣和量等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、神經科學、形而上學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ལུས་དང་དབང་པོ་དང་བློ་དེ་དག་ལས་ནི་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕབས་ལ་སོགས་པ་ལས་མྱོས་པའི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་ནི་མྱོས་པའི་ནུས་པ་བཞིན་ཏེ།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ནས་འོངས་ནས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མྱོས་པའི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རི་མོ་བཞིན་དང་དུ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཕོ་བར་མཐོང་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ལས་ནི་ཐ་དད་པར། །འབྱུང་བ་དམིགས་པར་ག་ལ་ཡོད། །དེ་དག་ཀྱང་ལྔ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གྲངས་ངེས་གཟུང་བ་རིགས་མ་ཡིན། །གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་དང་སྒྲ་དང་རེག་པ་སྟེ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ནི་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ས་ལ་སོགས་པའི་མིང་ནི་དེའི་ཚོགས་ལ་ཡིན་ཏེ། ས་ལ སོགས་པ་གཞན་དུ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་རོ་ནི་རེག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བཞི་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་མི་འཐད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཕྱིས་ འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་དེ་མི་དགོད་དོ།།གཞན་ཡང་། ཐམས་ཅད་བལྟ་བྱ་བལྟ་བྱ་ཞེས། །གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྣམ་པ་དག་གིས་དབྱེ་བས་ནི། །མཐའ་ཡས་པར་ནི་ཐལ་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རྟེན་ལྔའི་གཟུང་བ་ནི། །རྣམ་པ་ལྔར་ནི་བསྙད་པར་བྱ། །དེ་ཡི་ནང་གི་བྱེ་བྲག་ནི། ། ལྔ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་སྟོང་ལ་གང་བརྗོད་པ། །ཚད་མ་ཡོད་ན་སྟོང་ཉིད་མིན། །གལ་ཏེ་སྟོང་ཉིད་ཆད་པ་མེད། །དེ་ཕྱིར་འདི་གཉིས་འགལ་བ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ཅི་འདྲ་དང་། །དེ་ལ་ཚད་མའི་ཅི་འདྲ་བའང་། །ཕྱི་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བ་སྟེ། །མྱུར་བ་ཉིད་ནི གང་དུ་དགོས།།གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕ་མའི་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ལུས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ནས་འོངས་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་ན། །འབྱུང་རྔུབ་དབང་པོ་བློ་དག་ནི། །རང་གི་རིགས་ལ་ལྟོས་མེད་ཅན། །ལུས་མེད་འབའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་མིན། །ཧ་ཅང་ཐལ་ཕྱིར། འབྱུང་རྔུབ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཡོ་བ་ལ་ སོགས་པས་བྱས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་རང་གི་རིགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་མི་འཐད་དོ།

無限變化差異的產生，四大元素本身的集合是身體等名稱的對象。身體、感官和意識，這些是心，例如，從酒等產生的醉酒能力。因此，意識就像醉酒能力一樣，不是從另一個世界來的，也不是連線的。說「像醉酒能力一樣」也是一個近似的比喻，就像繪畫和煙霧一樣，它們沒有被看到轉移。如果說不是這樣，那麼： 從形狀等中， 哪裡能看到不同的產生？ 它們也是五個， 因此，確定數量是不合理的。 形狀、味道、氣味、聲音和觸感，四大元素是五個。地等的名稱是指它們的集合，因為沒有看到其他地等。然而，味道就是觸感。如果說變化是四個，那麼，就不應該說是地等，而應該說是形狀等。關於瞬間的證明將在後面出現，所以這裡不討論。此外： 如果說一切都是被觀察的， 那麼就會變成一個。 如果用不同的方式來區分， 那麼就會變成無限。 因此，五種依賴的把握， 應該用五種方式來表達。 其中內部的差異， 不會損害這五種。 如果說一切皆空， 如果有量，就不是空。 如果空性不是斷滅， 那麼兩者就是矛盾的。 一切皆空是什麼樣的， 以及量是什麼樣的， 將在後面展示， 哪裡需要快速？ 如果說，感官等遵循或違背父母的身體，而身體是四大元素的本性，那麼它不應該依賴於四大元素嗎？如果說，不是從另一個世界來的，那麼，如何說有另一個世界呢？這是不真實的，因為： 當完全接受出生時， 元素、感官和意識， 不依賴於自己的種類， 不是僅僅從無身體而生。 這是非常不合理的。元素等不應該不依賴於自己的種類，因為它們是由運動等產生的本性差異所決定的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、四大元素的構成、空性的概念以及轉世的機制等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，將意識比作醉酒的能力，認為意識不是從另一個世界來的，也不是連線的。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 四大元素的構成： 古代邏輯學著作中，認為四大元素是構成物質世界的基本要素。現代物理學對物質的構成有更深入的研究，認為物質是由原子、分子和基本粒子等構成的，並且物質的性質是由其微觀結構決定的。此外，物理學還研究了物質的相互作用和能量轉化等問題。因此，古代邏輯學著作中對四大元素的討論，在現代物理學看來，是過時的。 空性的概念： 古代邏輯學著作中，討論了空性的概念，認為如果一切皆空，那麼就與量的存在相矛盾。現代哲學對空性的概念有不同的理解，例如，空性可以被理解為事物缺乏自性、相互依賴或者缺乏本質。此外，哲學還研究了空性與存在、真理和價值的關係等問題。因此，古代邏輯學著作中對空性的討論，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 轉世的機制： 古代邏輯學著作中，認為轉世的機制是基於元素、感官和意識的不依賴性，並且轉世不是僅僅從無身體而生。現代科學對轉世的機制缺乏實證證據，並且認為轉世的概念與物理學和生物學的基本原理相矛盾。然而，轉世的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對轉世機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對四大元素和意識的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「量」的理解仍然是基於感官和意識的。現代認識論對認識工具的理解更加複雜，認為認識工具包括感官、理性、直覺和證詞等，並且認為這些認識工具的可靠性是需要辯護的。此外，認識論還研究了認識工具的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對「量」的理解，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、物質、空性和轉世等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི། ཕ་མའི་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམ་པ་མ་ཡིན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ སོགས་པས་ཕ་མའི་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་རིགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཕ་མའི་ལུས་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་མའི་རང་བཞིན་སྔར་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་ཕ་མའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་འཐད་དོ། ། འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འབྱུང་རྔུབ་ལ་སོགས་པ། །ཐམས་ཅད་གོམས་པ་སྔོན་འགྲོ་ན། །རང་གི་གོམས་པ་དང་བྲལ་བར། །རྟེན་མེད་པར་ནི་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །འབྲས་བུའི་ཆོས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དེ་དེའི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་ལས་སྐྱེ་བ། །རྣམ་ཀུན་དུ་བ་ཉིད་ལས་མིན། །ུཏྤལ་ལས་བྱུང ཨུཏྤལ་ཡང་།།ཇི་ལྟར་བ་ལང་ལྕི་བ་ལས། །དེ་བཞིན་དུ། རི་མཁན་ལས་སྐྱེས་རི་མོ་ནི། །བྱ་ལའང་དེ་བཞིན་ཅི་ལྟར་ཡིན། །དེ་བཞིན་གོམས་ལས་ཁྱད་འགྱུར་གང་། །དེ་ནི་གཞན་དུའང་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་ལས་བྱུང་དུ་ཅི་འདྲ། །དེ་གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མིན། ། གོམས་ལས་ཁྱད་འགྱུར་གང་ཡིན་ཏེ། །སྐྱེ་བ་དང་པོར་གང་ཡིན་གནས། །ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཐོས་པ་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་འདིའི་གོམས་པ་མེད་ཀྱང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན དུ་ཡང་འདས་པར་གོམས་པ་དེའི་ཚེ།དམིགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་གྲོང་གཞན་ནས་འོངས་པའི་གོམས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གཞན་པ་མ་ཡིན་པའི་གོམས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་དུ་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུ་མ་མཐོང་ཡང་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དུ་གོམས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་བཤེས་གཉེན་བཞིན་ནོ།

運動等也遵循自身的習慣，而不是遵循父母的習慣，如果不是這樣，那麼，與非聖潔者和聯繫等相關的父母，就不會失去其本性。因此，不是僅僅從父母的身體產生，而不依賴於自身的種類。如果說，慾望等是父母的本性，那麼，父母的身體等也是原因，這是不合理的。然而，如果承認，僅僅依賴於另一個世界而產生，那麼，承認完全接受出生就會變得非常不合理，因為所有的因果事物都會消失。這也是通過量完全確定的，所以必須接受。 如果元素等， 一切都有習慣作為前提， 那麼，如果脫離自身的習慣， 如何才能沒有依賴呢？ 果的法則是： 不能脫離原因而產生。 如果不是這樣， 那麼它就不是它的產生者， 因為產生者和被產生者， 源於遵循和違背。 因此，眼睛等是基於同類習慣而產生的，並且有先前的眼睛等作為前提。如果說，煙霧是從煙霧產生的，那麼，為什麼不是從所有煙霧產生呢？蓮花是從蓮花產生的，那麼，為什麼不像牛一樣沉重呢？同樣，繪畫是從畫家產生的，那麼，為什麼對鳥也是如此呢？同樣，習慣的差異，也會變成其他事物。這不是真的，因為： 煙霧從煙霧產生， 不會從其他事物產生。 習慣的差異， 在第一次出生時就存在。 當聽到習慣等所產生的差異時，即使沒有這一世的習慣，也能看到它。這也不會損害與習慣的關係，因為當在其他地方習慣時，就像從其他村莊來的習慣一樣，無法被觀察到。因此，它也不能證明，另一個世界的習慣是前提。因為果與因相關聯。即使沒有看到原因，也是它的果，就像在其他地方有習慣的導師一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了習慣的起源、因果關係、轉世的機制以及「量」的可靠性等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、遺傳學、物理學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 習慣的起源： 古代邏輯學著作中，認為習慣是基於自身的重複行為而產生的，而不是基於父母的習慣。現代認知科學對習慣的形成有更深入的研究，認為習慣是基於重複的經驗而形成的自動化行為模式，並且習慣可以受到遺傳、環境和社會因素的影響。此外，認知科學還研究了習慣的神經機制和心理過程。因此，古代邏輯學著作中對習慣起源的討論，在現代認知科學看來，過於簡單化。 因果關係： 古代邏輯學著作中，強調了因果關係的重要性，認為果不能脫離原因而產生。現代物理學和哲學對因果關係有更深入的研究，認為因果關係是自然界的基本規律，並且因果關係可以分為不同的型別，例如物理因果、生物因果和心理因果等。此外，物理學還研究了因果關係的侷限性和不確定性。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的強調，與現代科學的觀點相符，但需要更細緻的分析。 轉世的機制： 古代邏輯學著作中，認為轉世的機制是基於自身的習慣，並且轉世不是僅僅從父母的身體產生。現代科學對轉世的機制缺乏實證證據，並且認為轉世的概念與遺傳學和物理學的基本原理相矛盾。然而，轉世的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對轉世機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 「量」的可靠性： 古代邏輯學著作中，對「量」的可靠性仍然是基於感官和意識的。現代認識論對認識工具的理解更加複雜，認為認識工具包括感官、理性、直覺和證詞等，並且認為這些認識工具的可靠性是需要辯護的。此外，認識論還研究了認識工具的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對「量」的可靠性的討論，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對習慣、因果關係和轉世的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「遺傳」的理解： 古代邏輯學著作中，認為習慣不是基於父母的習慣。現代遺傳學對遺傳的理解更加深入，認為遺傳是基於基因的傳遞，並且遺傳可以影響我們的生理特徵、心理特徵和行為模式。因此，古代邏輯學著作中對「遺傳」的理解，在現代遺傳學看來，是過時的。 總的來說，古代邏輯學著作在探討習慣、因果關係、轉世和「量」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、遺傳學、物理學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེའི་ཕྱིར་འདིར་གླེན་པའི་གཏམ་འོངས་པ་ཡིན་ཏེ། གླེན་པ་འགའ་ལ་གཞན་དག་གིས། །ཁྱུ་མཆོག་རྭ་རིང་མ་ལྟོ་ན། །གནས་པ་ཅི་ལྟར་སྲིད་པ་གང་། །སྨྲོས་ཤིག ཅི་ནི་དྲིས་པ་ན།།དེ་སྨྲས་མ་ཧེ་འདི་དག་ནི། །མ་ཡི་ལྟོ་ལས་སྐྱེས་མིན་གྱི། །འདི་དག་ཚོང་དུས་ནས་འོངས་པའི། །རིན་གྱིས་ཉོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པའི་གནོད་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཕྱིར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་ནས་འོངས་པ་ མེད་པར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་སེམས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་མཐའ་དག་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར།ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་གྱུར་བའི་བྱེ་བྲག་དེ་ཉིད་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེས་བརྒལ་བརྟག་མཚུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ གང་ལས་འགའ་ཞིག་སྲོག་ཆགས་སུ་གྱུར་ལ་གཞན་མ་ཡིན་པ།ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མཚོན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་བལྟར་རུང་བ་མ་ཡིན་ན་ནི། རྟོག་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན། བལྟར་རུང་བ་མ་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡོད་ན་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་རྟོག་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མཐོང་བའི་གོམས་པ་ཉིད་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མ མཐོང་བ་རྟོག་ན་ནི་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་འབྱུང་རྔུབ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་མཚུངས་པ་གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ལས་སྐྱེ་བ། །སྔར་མ་བྱུང་བའི་རྒྱུ་གྲུབ་མོད། །སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབྱུང་བ་རྣམས་གོ་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་ ཅེ་ན།དེ་བཤད་པ་ནི། མཚམས་སྦྱོར་བར། ནུས་ལྡན་མཐོང་བ་གང་དེ་ལ། །ཅི་ཞིག་ཡོད་འགྱུར་གང་མེད་པ། །གང་ཞིག་ཕྱི་ནས་མཚམས་སྦྱོར་མེད། །སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྗེས་དཔག་ལ་སོགས་པས་མཚམས་སྦྱོར་བར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཡེར་ བག་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་གོམས་པས་མི་འགུལ་བ་དང་གཞན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གཡེར་བག་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཙམ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པའི་སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པ་ མི་འགྲུབ་བོ།།ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་དུ་བ་ལས་དུ་བ་གཞན་འབྱུང་ཡང་གཏན་དུ་རྗེས་སུ་རྒྱུན་འབྲེལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

因此，這裡出現了愚蠢的言論，一些愚人對其他人說：「如果母牛沒有長長的角和肚子，那麼，它如何存在呢？請說。」當被問到「什麼」時，他們說：「這些水牛不是從母親的肚子里出生的，它們只是從市場上買來的。」對世界的否定也變成了這樣。或者，說「非常不合理」是因為，如果說，不是從其他轉世而來，而是僅僅從四大元素產生果，那麼，為什麼不變成所有生物的本性呢？如果說，存在完全變化的差異，那麼，為什麼不存在完全變化的差異呢？這種反駁是相同的。 然而，如果說，有些是從某個地方變成生物，而有些不是，並且存在一些無法表達的、相互差異的、無始以來的完全變化，那麼，這也是不合理的。如果說，完全變化的差異是不可見的，那麼，這種推論是如何產生的呢？不可見的事物不是存在的名稱的對象。如果說，完全變化的差異存在，那麼它就會被觀察到。然而，如果僅僅根據所見的果來推論，那麼，應該考察所見的習慣，因為如果推論不可見的事物，那就很困難。因此，說元素等是基於同類習慣而產生的，這是正確的說法。 如果說，從果產生， 雖然證明了先前不存在的原因， 那麼，如何推斷來世的產生呢？ 對此的解釋是： 在連線時， 具有能力，看到什麼， 有什麼會存在，什麼會不存在？ 那些沒有來世連線的， 通過推斷先前， 來確定連線， 通過推斷的推斷等。 如果說，搖擺等是不動的，並且其他特徵是從沒有搖擺的現象產生的，而這僅僅是四大元素，那麼，也不能證明先前的出生。因此，不能證明無始的出生傳遞。如果不是無始的，那麼，即使從煙霧產生煙霧，也不會永遠持續下去。 這段古代邏輯學著作繼續探討了轉世的機制、因果關係、邏輯推理的有效性以及對「量」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 轉世的機制： 古代邏輯學著作中，對轉世的機制進行了進一步的探討，認為轉世不是僅僅從四大元素產生，而是基於先前存在的習慣和因果關係。現代科學對轉世的機制缺乏實證證據，並且認為轉世的概念與遺傳學和物理學的基本原理相矛盾。然而，轉世的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對轉世機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 因果關係： 古代邏輯學著作中，強調了因果關係的重要性，認為果必須有原因，並且原因必須在時間上先於果。現代物理學和哲學對因果關係有更深入的研究，認為因果關係是自然界的基本規律，並且因果關係可以分為不同的型別，例如物理因果、生物因果和心理因果等。此外，物理學還研究了因果關係的侷限性和不確定性。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的強調，與現代科學的觀點相符，但需要更細緻的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對轉世、因果關係和習慣的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 「量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「量」的理解仍然是基於感官和意識的。現代認識論對認識工具的理解更加複雜，認為認識工具包括感官、理性、直覺和證詞等，並且認為這些認識工具的可靠性是需要辯護的。此外，認識論還研究了認識工具的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對「量」的理解，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對習慣的討論，涉及到認知科學中的習慣形成和自動化行為模式。現代認知科學對習慣的形成有更深入的研究，認為習慣是基於重複的經驗而形成的自動化行為模式，並且習慣可以受到遺傳、環境和社會因素的影響。此外，認知科學還研究了習慣的神經機制和心理過程。因此，古代邏輯學著作中對習慣的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 哲學： 古代邏輯學著作中，對「完全變化」和「無始」的討論，涉及到形而上學中的本體論問題。現代形而上學對本體論有更深入的研究，認為本體論是研究存在本身的哲學分支，並且本體論研究包括物質、意識、時間、空間和因果關係等問題。因此，古代邏輯學著作中對「完全變化」和「無始」的討論，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討轉世、因果關係、邏輯推理和「量」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་དུ་བ་བཞིན་རྒྱུན་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྲོག་ཆགས་ཐ་མ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་སྔ་ན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ རོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེན་པ་ཡང་། །ཞན་འཇུག་གོམས་པས་ཡིན་དེའི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་དེ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཕྱིར། །སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐོག་མ་མེད། །ཞན་པ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཇི་ ལྟར་གཡེར་བག་ལ་སོགས་པ་དེ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྙོམ་ལས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།མིག་གཞན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉིད་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཉིད་སད་པའི་ མིག་གཡེར་བག་ཅན་ལ་སོགས་པ་མིག་གཡེར་བག་ཅན།གཞན་དང་གཞན་གྱིས་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་དང་པོར་ཡང་གཉིད་ལོག་པ་སད་པ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་བག་ཆགས་སད་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ལུས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་ མིག་ལུས་གཞན་ལ་མཚམས་སྦྱོར་ཏེ་ཞེ་ན།རྫས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་ནུས་པ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་མཐུས། །དུག་ནུས་བུ་རམ་སོགས་ལ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིས། །དབང་པོའི་ནུས་པ་ལུས་གཞན་ལ། །དཔེར་ན་རྨི་ ལམ་ལུས་ལ་ནི།།སྐྲག་དང་མཆོངས་པས་གནོད་པས་ན། །སད་པའི་ལུས་ནི་རྣམ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་། །འོན་ཏེ་དེ་བདེན་མིན་ཞེ་ན། །ཤིན་ཏུ་ཏེ་པོར་ལེགས་པ་ཉིད། །གང་ཞིག་བདེན་མིན་གྱིས་འགྱུར་ན། །བདེན་པ་ལས་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། །བདེན་པ་བདེན་མིན་ཞེས་ བྱ་བ།།འདི་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད། །རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ། །བདེན་སོགས་ཞེས་བྱ་འཐད་པར་དཀའ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མཚམས་སྦྱོར་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བླ་ལྷག་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་གང་ཕྱིས་མེད་ཅིང་དེ་མེད་པས་ཕྱིས་མཚམས་ སྦྱོར་བ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར།རྒྱུ་མ་ཚང་ན་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི་རྒྱུ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཚང་བ་ལ་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་ལོ། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྒྱུ་ཡི་ རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ནི།།མཚུངས་ཀྱང་གལ་ཏེ་འབྲས་མེད་ན། །འོ་ན་འབྲས་བུ་རང་དབང་ཉིད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འབྲས་ཉིད་མིན། །འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པས་རྒྱུ་དེ་ནུས་པ་ཡིན་ན་ནན་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་འབྱུང་ན་ནི་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ།

因此，如果說，像煙霧一樣，也會中斷，那麼，生物就不是無始的，並且會出現「先前不存在的生物出生」的過失。這不是真的，因為： 眾生的執著， 源於習慣性的弱化， 因此，它有其前提， 輪迴是無始的。 弱化等現象不是生物的本性，而是源於同類習慣。就像搖擺等是源於習慣一樣，弱化等也是源於懶惰等習慣，因此，輪迴是無始的。其他眼睛等也是源於睡眠等習慣。因此，醒來的眼睛是搖擺的，並且其他眼睛也是如此，這是合理的。因此，即使在第一次出生時，也像睡眠和醒來一樣，顯現的習氣會喚醒，從而擁有眼睛等。 如果說，依賴於其他身體的眼睛，如何連線到其他身體呢？如果說，依賴於其他物質的能力，如何轉移到其他物質呢？通過咒語和密續等的力量，毒藥的能力可以轉化為糖等。同樣，通過業力的力量，感官的能力可以轉移到其他身體。例如，在夢中，身體會因為恐懼和跳躍而受到傷害，醒來的身體也會發生變化，同樣，在其他轉世中也是如此。 如果說，這不是真的，那麼，這真是太好了。如果說，通過不真實的事物也會發生變化，那麼，真實的事物又何必說呢？說「真實」和「不真實」，這只是一個名稱。對於顯現本性的事物，說「真實」等是困難的。因此，如果說，看到先前和後來的連線，並且具有能力，那麼，還有什麼比這更重要的呢？如果說，後來沒有，並且因為沒有它，所以後來沒有連線，那麼，這是不合理的。如果原因不完整，那麼就不會有果，如果原因完整並且具有能力，卻不產生果，這是矛盾的。 如果說，這裡有什麼矛盾呢？如果說，因果事物不存在，這本身不就是矛盾嗎？如果所有的原因都相同，但沒有果，那麼，果就是獨立的，如果這樣，那就不是果。果是依賴於原因的，如果原因具有能力，那麼它必然會產生果。如果即使這樣也沒有產生，那就不會成為果。 這段古代邏輯學著作繼續探討了輪迴的機制、因果關係、邏輯推理的有效性以及「真實」與「不真實」的概念等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 輪迴的機制： 古代邏輯學著作中，對輪迴的機制進行了進一步的探討，認為輪迴是基於習慣、業力和意識的傳遞。現代科學對輪迴的機制缺乏實證證據，並且認為輪迴的概念與遺傳學、物理學和神經科學的基本原理相矛盾。然而，輪迴的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對輪迴機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 因果關係： 古代邏輯學著作中，強調了因果關係的重要性，認為原因必須具有產生果的能力，並且如果原因具備產生果的能力，那麼果必然會產生。現代物理學和哲學對因果關係有更深入的研究，認為因果關係是自然界的基本規律，並且因果關係可以分為不同的型別，例如物理因果、生物因果和心理因果等。此外，物理學還研究了因果關係的侷限性和不確定性。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的強調，與現代科學的觀點相符，但需要更細緻的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對輪迴、因果關係和「真實」與「不真實」的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 「真實」與「不真實」的概念： 古代邏輯學著作中，對「真實」與「不真實」的概念進行了探討，認為這些概念只是名稱，而不是事物的本質。現代哲學對「真實」與「不真實」的概念有不同的理解，例如，符合論認為真實是與事實相符合的，融貫論認為真實是與我們的信念體系相一致的，實用論認為真實是具有實際效果的。因此，古代邏輯學著作中對「真實」與「不真實」的討論，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 物理學： 古代邏輯學著作中，對毒藥和咒語的討論，涉及到物理學中的能量轉化和相互作用。現代物理學對能量轉化和相互作用有更深入的研究，認為這些現象遵循物理學的基本規律，並且可以通過實驗進行驗證。因此，古代邏輯學著作中對毒藥和咒語的討論，在現代物理學看來，需要更科學的解釋。 總的來說，古代邏輯學著作在探討輪迴、因果關係、邏輯推理和「真實」與「不真實」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་དེ་ མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་ག་ལས་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ག་ལས་ཤེ་ན། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཚེའོ་ཞེས་ག་ལས་ཤེ་ན།གཉི་ག་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། གཉི་ག་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་ལ། །མ་ཚང་ན་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་དེ་གཉི་ག་ཡང་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་དང་། །ཁྱབ་པར་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡི། །དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ངེས། །ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མི་འགྲུབ་ན། འོ་ན་ གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི།རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འཇིག་རྟེན་གཞན་མ་ཡིན་འཇིག་རྟེན་འདི་མ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་གཞན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཐེ་ཚོམ་མ་ཡིན། འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་ ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་འདི་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་མེད་ཀྱིས་ཆོག་ན། །ཁྱེད་ཅག་རྣམ་ཀུན་གྲོལ་བ་ཉིད། །ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ བྱེད་ན་ནི།།འཇིག་རྟེན་གཞན་ཡང་བསམ་པར་གྱིས། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི་འོག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་འདི་ཉིད་བླ་སྟེ། རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ནོར་པ་ནི་ཕན་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་མཐའ་དག་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་ པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་བས་ནི་སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པ་རྣམས་སུ་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་པ་དང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྲིད་ནོར་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་དེ་ཐ་མ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་བདེན་པ་ཉིད་དམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ ཡང་རང་བཞིན་འདི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་སྲ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཉིད་དོ།

然而，如果說，因為沒有它，所以沒有果，那麼，如何說「因為沒有它，所以沒有」呢？如果說，如果它存在，那麼必然存在，那麼，如何說「必然存在」呢？因為這是完全確定的。說「因為沒有它，所以沒有」，這也是完全確定的。如何說「在所有情況下」呢？兩者都是一樣的。因此，我們接受我們所看到的，兩者都是被看到的。如果它存在，那麼必然存在，如果它不完整，那麼就不會發生，兩者都必須接受。 因為沒有看到，所以它不是因果事物。 遵循和違背， 沒有看到普遍性。 那麼，如何確定 因果事物呢？ 如果說，因為沒有看到普遍性，所以因果事物不成立，那麼，除了二元對立之外，什麼也沒有看到，這已經表明了「從自身認識自身本質」。不是另一個世界，也不是這個世界，不是另一個世界的證明，不是懷疑，不是四大元素的變化，等等，這些都只是意識。 如果說，這只是一個名稱，那麼，另一個世界也是如此。如果說，二元對立就足夠了，那麼，你們就完全解脫了。如果說，要使用名稱，那麼，也要考慮另一個世界。這是一個錯誤，而這個錯誤是卓越的，因為它與平靜和天堂等一致。慾望等錯誤會損害利益和聖人等。 因此，眼睛等和慾望等的所有區別，都依賴於無始習氣的力量，它們只是意識，而不是不同的事物。因此，即使沒有眼睛等，在其他轉世中也會擁有眼睛等。因此，在所有轉世中，都是這種形式，並且是無始的。只要錯誤沒有完全平靜，它就是無終的。 如果說，眼睛等是真實的，或者說，它們是外部事物，那麼，即使如此，因為這個本性是無始的，所以輪迴也是無始無終的。如果說，四大元素的差異，例如堅硬等，是可以觀察到的，那麼： 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、二元對立、意識的本質、輪迴的機制以及「真實」與「不真實」的概念等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 因果關係： 古代邏輯學著作中，對因果關係的討論進行了進一步的闡述，認為因果關係是基於觀察到的必然聯繫，並且如果原因存在，那麼果必然存在。現代物理學和哲學對因果關係有更深入的研究，認為因果關係是自然界的基本規律，但同時也存在著複雜性和不確定性。例如，量子力學表明，在微觀層面上，因果關係可能不是完全確定的。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的討論，與現代科學的觀點相符，但需要更細緻的分析。 二元對立： 古代邏輯學著作中，對二元對立的討論，涉及到哲學中的本體論和認識論問題。現代哲學對二元對立有不同的理解，例如，唯物主義認為只有物質存在，唯心主義認為只有意識存在，二元論認為物質和意識都存在。因此，古代邏輯學著作中對二元對立的討論，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為一切都只是意識，並且眼睛等和慾望等的所有區別都依賴於無始習氣的力量。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 輪迴的機制： 古代邏輯學著作中，對輪迴的機制進行了進一步的探討，認為輪迴是基於無始習氣和意識的傳遞。現代科學對輪迴的機制缺乏實證證據，並且認為輪迴的概念與遺傳學、物理學和神經科學的基本原理相矛盾。然而，輪迴的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對輪迴機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 「真實」與「不真實」的概念： 古代邏輯學著作中，對「真實」與「不真實」的概念進行了進一步的探討，認為這些概念只是名稱，而不是事物的本質。現代哲學對「真實」與「不真實」的概念有不同的理解，例如，符合論認為真實是與事實相符合的，融貫論認為真實是與我們的信念體系相一致的，實用論認為真實是具有實際效果的。因此，古代邏輯學著作中對「真實」與「不真實」的討論，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係、二元對立、意識和輪迴的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、二元對立、意識、輪迴和「真實」與「不真實」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ སྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ས་བོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལས་སྲོག་ཆགས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། གོང་དུ་དྲོད་གཤེར་ལ་སོགས་པའི། །སྐྱེ་བོ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ བའི།།ས་སོགས་ཆ་དེ་འགའ་ཡང་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ས་བོན་བདག་།སྲ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ནི། བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་སྲོག་ཆགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲོད་གཤེར་ལ་ སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྲོག་ཆགས་ནི།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་མ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་སྲ་བ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལུས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་རིགས་སྲ་བ་ལ་ སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དམིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ན།དེའི་རིགས་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །བཅགས་ནས་བཞག་པའི་ཆུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མཐའ་དག་།དེའི་རང་བཞིན་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་མདོག་དབྱིབས་མི་འདྲ་བ་ག་ལས་ཡིན།འདི་ལྟ་མགོ་དམར་བ་དང་ལུས་པོ་སེར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆུའི་སྲོག་ཆགས་གཞན་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་དེ་དག་གང་ལས་ཡིན། ནམ་ཡང་པད་སོགས་དབྱེ་བ་ངེས་མེད་པར། །དེ་དངོས་ས་བོན་ལས་མཐོང་འདོད་དམ་ཅི། །སྲོག་ ཆགས་དབྱེ་བ་ཀུན་དུ་ས་བོན་ལས།།དེས་མེད་ལས་འདི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་དབང་སོགས་རང་རིགས་ལ། །ལྟོས་མེད་པར་ནི་འབྱུང་ཡིན་ན། །ཅི་ལྟར་གཅིག་ནི་ཡོངས་གྱུར་བཞིན། །ཀུན་འགྱུར་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ། །བསྡུ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་པོ་རྣམས།རང་གི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས། དབང་པོ་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་པ་ནི་ དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་གནོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་རེ་ཞིག་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཆོགས་པའི་རང་བཞིན་ལུས་ལ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕ་མའི་ས་བོན་ཙམ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，即使說，因為存在差異，所以是從四大元素產生的，也不是非常不合理的。如果說，堅硬等差異本身是種子的本質，因此生物是從它產生的，那麼，這就會導致沒有因果事物，這已經說過了。此外： 先前溫暖潮濕等， 不會產生生物的， 地等部分，一個也沒有。 因此，一切都是種子的本質。 堅硬等差異的區分，並不會產生習氣的區分，因為到處都看到生物。從溫暖潮濕等產生的生物，沒有看到沒有區分的情況。因此，區分不是由堅硬等造成的，而只是意識的特性。 如果說，生物的種類是遵循堅硬等而產生的，那麼，所有同類的生物都會變成該本性的生物。所有被分割並放置的液體的變化，都會變成該本性的生物，那麼，生物的顏色和形狀的差異又從何而來呢？例如，看到紅色頭部和黃色身體等其他水生生物的形態，這些又從何而來呢？ 何時蓮花等沒有明確的區分， 想要從那個種子中看到嗎？ 生物的區分都在種子中， 由此確定了沒有它。 因此，如果感官等不依賴於自己的種類而產生，那麼，為什麼一個像完全變化一樣，而其他的卻沒有變化呢？因為沒有差異。總結。 此外，依賴於意識的感官，是產生自己的果，而意識本身並不依賴於它們。因此，感官是從意識產生的，而不是從地和水等產生的，這可以通過「如果每個感官都受到損害」等來證明。或者，意識本身並不是在身體中產生的，而只是其集合的本性。呼吸等是四大元素完全變化的本性，因為它們只是來自父母的種子。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、意識的本質、生物的起源以及感官與意識的關係等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、生物學、物理學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 因果關係： 古代邏輯學著作中，對因果關係的討論進行了進一步的闡述，認為因果關係是基於觀察到的必然聯繫，並且如果原因存在，那麼果必然存在。現代物理學和哲學對因果關係有更深入的研究，認為因果關係是自然界的基本規律，但同時也存在著複雜性和不確定性。例如，量子力學表明，在微觀層面上，因果關係可能不是完全確定的。此外，現代科學還強調了多重因果和複雜因果網路的概念。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的討論，與現代科學的觀點相符，但需要更細緻的分析。 生物的起源： 古代邏輯學著作中，對生物的起源進行了討論，認為生物不是僅僅從四大元素或種子中產生的，而是與意識的特性有關。現代生物學對生物的起源有更深入的研究，認為生物是從無生命的物質通過自然選擇和進化而產生的。此外，生物學還研究了遺傳、變異和環境因素對生物起源和演化的影響。因此，古代邏輯學著作中對生物起源的討論，在現代生物學看來，是過時的。 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為感官是從意識產生的，並且意識本身並不依賴於感官。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 感官與意識的關係： 古代邏輯學著作中，認為感官依賴於意識，並且感官是意識的工具。現代認知科學對感官與意識的關係有更深入的研究，認為感官是接收外部資訊的通道，而意識是對這些資訊進行加工和解釋的過程。此外，認知科學還研究了感官知覺、注意力和意識之間的關係。因此，古代邏輯學著作中對感官與意識關係的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係、生物起源、意識和感官的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「種子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「種子」的理解仍然是基於古代的認識，認為種子是生物起源的根本。現代遺傳學對種子的理解更加深入，認為種子是植物繁殖的器官，並且種子中包含了遺傳物質，可以傳遞給後代。因此，古代邏輯學著作中對「種子」的理解，在現代遺傳學看來，是過時的。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、生物起源、意識和感官等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、生物學、物理學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

། འཁོར་བ་པ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཆང་དང་མཚམས་སྦྱོར་འདོད་ཆགས་བྲལ། །ཉམས་དང་འཆི་འཕོ་སྐྱེ་བ་རྣམས། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ནར་འདོད། །སྐྱེ་དང་འཆི་འཕོ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེས ན་ཡིད་འཁོར་བ་པ་ཡིན་གྱི།།འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར། དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་གནོད་ན། །ཡིད་བློ་ལ་གནོད་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་འགྱུར་ན་ནི་དེ་དག་ཀྱང་། །འགྱུར་བ་རྟག་ཏུ་མཐོང་བ་ཡིན། །འཇིགས་པ་དང་མྱ་ངན་དང་དགའ་ བ་དང་།ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་བློར་འགྱུར་ན། མིག་ལ་སོགས་པ་འགྱུར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དང་པོའི་སྐྱེ་བར་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་གཞན་འགྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དབང་པོ་ལྔའི་ཚོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མེ་ལས་རྣམ་པར་ འགྱུར་བར་གྱུར་པ་དག་།མེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བུམ་སོགས་གཞན་དུ་མཐོང་ཡིན་པ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་ལས་དེ་མིན། །དབང་པོ་དེ་ཡི་འགྱུར་བ་ལས། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་མེད། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པར་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དཔེ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཡང་ད་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པར་མཐོང་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་ དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་ག་ལས་ཤེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མེ་ལས་དེ་དུ་བ། །མཐོང་ཡང་དེ་དེ་ཉིད་ལས་ནི། །གཞན་ཚེའང་ཡིན་ཞེས་བྱ་འདི་ལ། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་འགའ་ལས་མེད། །དེའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དེ་ནི་ངོ་ཤེས་པས། །དུ་བ་མེ་སྔོན་ཅན་རྟོགས་པ། །དེ་བཞིན་ དང་པོ་སྐྱེ་བ་ནི།འབྱུང་བ་ཡིད་ཀྱི་འགྱུར་བ་རྟོགས། །སྐྱེ་བ་དང་པོའི་མིག་ལ་སོགས་པ་གཡེར་བག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ལན་ཅིག་འགའ་ ཞིག་ཏུ་མེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བས།ཕྱོགས་གཞན་དུ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་དག་།གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ།

輪迴者也是意識，而不是感官等，就像這樣： 渴望與酒斷絕， 衰老、死亡、轉移和出生， 僅僅被認為是意識， 出生和死亡轉移是平靜的。 因此，意識是輪迴者，而不是依賴於元素，因為： 如果每個感官都受到損害， 意識不會受到損害。 如果這個發生變化， 那麼那些變化總是可見的。 如果恐懼、悲傷、快樂和憤怒等在意識中發生變化，那麼，眼睛等也會發生變化，因此，眼睛等依賴於意識。因此，即使在第一次出生時，也是依賴於意識的，所以證明了另一個存在。同樣，意識不依賴於身體，因為意識的變化是依賴於五種感官集合的果。 如果說，眼睛等雖然是意識的變化，但如何說它們是從意識產生的呢？例如，陶罐等物體雖然是火變化而來的，但它們不是從火產生的，那麼： 陶罐等在其他地方被看到， 因此，它不是從它產生的。 感官的變化， 沒有看到其他形式。 所有的感官等，都是通過清晰等特徵來標記的，而陶罐等不是火所造成的。因此，陶罐等不是一個例子。 然而，如果說，即使現在看到它依賴於意識，那麼，如何說在其他時候也是如此呢？這不是真的： 如果說，從火中看到煙， 那麼，它在其他時候也是如此， 這沒有任何現量的證據。 因此，例如，通過認識它，來理解煙霧有火作為前提，同樣，在第一次出生時，要理解元素是意識的變化。第一次出生的眼睛等具有搖擺等，並且認識到它們是自然變化的，就應該理解它們是這樣的。例如，在某些地方看到它的果有火作為前提，從而認識到在其他地方它也是有火作為前提的，而不是其他，也是如此。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、輪迴的機制、感官與意識的關係以及邏輯推理的有效性等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是輪迴的主體，並且感官等都依賴於意識。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 輪迴的機制： 古代邏輯學著作中，對輪迴的機制進行了進一步的探討，認為輪迴是基於意識的傳遞，而不是依賴於物質元素。現代科學對輪迴的機制缺乏實證證據，並且認為輪迴的概念與遺傳學、物理學和神經科學的基本原理相矛盾。然而，輪迴的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對輪迴機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 感官與意識的關係： 古代邏輯學著作中，認為感官是意識的工具，並且感官的變化都依賴於意識的變化。現代認知科學對感官與意識的關係有更深入的研究，認為感官是接收外部資訊的通道，而意識是對這些資訊進行加工和解釋的過程。此外，認知科學還研究了感官知覺、注意力和意識之間的關係。因此，古代邏輯學著作中對感官與意識關係的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、輪迴和感官的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 現量： 古代邏輯學著作中，提到了「現量」的概念，認為有些知識是通過直接觀察獲得的。現代認識論對現量的理解更加複雜，認為現量是基於感官經驗的知識，但同時也存在著知覺的侷限性和偏見。因此，古代邏輯學著作中對現量的討論，在現代認識論看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識和感官的討論，涉及到認知科學中的意識、知覺和認知過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為意識、知覺和認知過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識和感官的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「陶罐」的理解： 古代邏輯學著作中，使用了「陶罐」作為例子，來說明感官不是從意識產生的。現代科學對物質的構成和變化有更深入的研究，認為物質是由原子、分子和基本粒子等構成的，並且物質的變化遵循物理學的基本規律。因此，古代邏輯學著作中對「陶罐」的理解，在現代科學看來，是過時的。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、輪迴、感官和邏輯推理等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས། །ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའང་དེ་ལས་ཡིན། །དེ་ལས་ཀྱང་ཡང་དེར་འགྱུར་ ཕྱིར།།སྲིད་པ་མཐའ་མེད་པར་གནས། །།གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་བློ་ཡང་དབང་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། མིག་སོགས་ཉམས་པར་འགྱུར་ན་ཡིད། །དམན་པ་ལ་སོགས་དག་ཏུ་མཐོང་། །དེས་ན་ཅི་ཕྱིར་དེར་བརྟེན་པ། །ཚུ་རོལ་མཛེས་ མིན་ཅིས་མི་རྟོགས།།འདི་ནི་མེད་དེ། བུ་སོགས་དབང་པོ་བྲལ་བས་ཀྱང་། །ཡིད་འགྱུར་བ་ནི་ཡོད་པས་ན། །ཡིད་དེ་ལ་བརྟེན་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །ངེས་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་མེད། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་བུ་ལ་སོགས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་འགྱུར་བས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བུ་ལ་སོགས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟེན་མ་ཡིན། ངེས་པ་མེད་པའི་དེ་ནི་གཉི་གར་ཡང་མཐོང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་བདག་ཉིད་མིག་ལ་སོགས་པ་གྱུར་ཀྱང་ཡིད་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དག་ནི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཡིད ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་གྱི།དབང་པོ་རྣམས་ནི་ཡིད་ཀྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་རྟེན་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ཅར་ཡང་། རྟེན་འགའ་ཞིག་དང་ནི་ལྡན་པར་འགྱུར་བར་དགོངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དོ་ཐམས་ཅད་ལ་ གདོན་མི་ཟ་བར་རྟེན་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ནི་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་མངོན་པར་ཞེན་ན་དེ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། །དེ་ཕྱིར་བློ་གནས་པ་ཡི་རྟེན། །བློ་ཉིད་ལ་ནི་བརྟེན་པ་འགའ། །དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བློ་ལས་དབང་པོ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་བློ་གནས་ པའི་རྟེན་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དེ་ཉིད་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དེ་ཡང་བློ་ཉིད་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་དག་ནི་དེའི་ རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ།སེམས་པའི་ལས་དང་བསམ་པའི་ལས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་པ་ནི་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན། བློ་སྔ་མ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། ལུས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཉིད་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་དབང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ལ་སྲིད་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ཀྱིས་དབང་པོ་རྣམས་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ དགའ་བ་ནི་སྲིད་པའི་ཡུལ་ཐོབ་ན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།

因此： 感官來自意識， 意識也來自感官， 又從那個變為那個， 所以存在是無盡的。 如果

།དེས་ན་བློ་ལས་དབང་པོ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་རྣམས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར། ཡིད་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་པས། སྔ་མ་སྔ་མའི་སྐྱེ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་འཕངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་ རང་བཞིན་ཡིད་ཀྱི་བློ་ལས་ད་ལྟར་བའི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཡིད་ཆེས་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་འདྲ་བ་ཞིག་འཕན་བྱེད་འགྱུར། །དེ་འདྲ་ཕྱིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །ཡིད་ ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བཤད།།ཡིད་ཀྱི་བློ་དེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཟིན་པ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་འཁོར་བའི་ཆུ་བོར་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་གྱི་འཕན་བྱེད་དུ་གྱུར་པ། དེ་འདྲ་བ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་འཕན་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཀྱི། དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ ཕྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང་འབྲེལ་བར་འགྱུར་རོ།།གང་ཞིག་གང་བྱེད་པ་ཉིད་རང་བཞིན་དང་། ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི། །དེ་བྱེད་པ་ཉིད་དེ་དཔེར་ན་བུད་ཤིང་རློན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ། དུ་བ་སྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་མེ་གཞན་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཞིང་།ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་སྤྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ལུས་དང་སེམས་ནི། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱང་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་ནི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་ཀྱི། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ། མིག་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དངོས་སུ་ན་ལུས་དེའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་འཛིན་པའི་མཚན ཉིད་ཀྱི།ཡིད་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན། ལུས་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རིགས་མཚུངས་པའི་ཡིད་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ནའང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སྲིད་པར་ཡང་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དབང་ པོ་མེད་པར་བློ་མི་འབྱུང་མོད།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，意識來自感官，而不是感官來自意識，這是結論。因此： 因為意識是原因， 所以先前的出生是由意識推動的。 如果說，像「我」一樣，以這種方式執著于自我的本性，是意識的當下出生，那麼，如何解釋來世的意識呢？以及如何解釋意識依賴於身體呢？回答說： 像這樣的推動者會產生， 像這樣的也會在後來產生。 爲了使它的知識受益， 說意識依賴於身體。 意識執著于自我，像這樣，那些落入輪迴之河的人的無始的出生之流的推動者，像這樣，也會在後來成為推動者，因為不可能不一樣，所以它也會在後來與出生相連。凡是做某事的事物，其本性和無差別的本性，就是做這件事，例如與潮濕的木柴等相連，就像其他產生煙的無差別之火一樣。如果不是這樣，那麼就不會成為因果事物，並且因為沒有名稱，所以就不會有行為。 然而，如果說，身體和意識是相互依存的，那麼，佛陀不是也表明意識依賴於身體嗎？對此的回答是，爲了使身體的意識受益，佛陀才說意識依賴於身體，但對於眼睛等的意識來說，身體不是像眼睛等一樣直接的依賴。因此，具有自我執著特性的意識，不依賴於眼睛等感官，也不依賴於身體，這應該被理解為依賴於同類的意識，因為在無色界也有意識，並且也表明它存在。 或者，即使沒有感官，意識也不會產生，那麼，也不能說沒有來世，因為存在相互依賴。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、輪迴的機制、感官與意識的關係以及因果關係等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是輪迴的主體，並且意識是推動輪迴的動力。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 輪迴的機制： 古代邏輯學著作中，對輪迴的機制進行了進一步的探討，認為輪迴是基於意識的傳遞，並且意識的執著是輪迴的動力。現代科學對輪迴的機制缺乏實證證據，並且認為輪迴的概念與遺傳學、物理學和神經科學的基本原理相矛盾。然而，輪迴的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對輪迴機制的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 感官與意識的關係： 古代邏輯學著作中，認為意識不依賴於感官，並且意識是感官的基礎。現代認知科學對感官與意識的關係有更深入的研究，認為感官是接收外部資訊的通道，而意識是對這些資訊進行加工和解釋的過程。此外，認知科學還研究了感官知覺、注意力和意識之間的關係。因此，古代邏輯學著作中對感官與意識關係的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 因果關係： 古代邏輯學著作中，強調了因果關係的重要性，認為原因必須具有產生果的能力，並且如果原因具備產生果的能力，那麼果必然會產生。現代物理學和哲學對因果關係有更深入的研究，認為因果關係是自然界的基本規律，但同時也存在著複雜性和不確定性。例如，量子力學表明，在微觀層面上，因果關係可能不是完全確定的。此外，現代科學還強調了多重因果和複雜因果網路的概念。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的強調，與現代科學的觀點相符，但需要更細緻的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、輪迴、感官和因果關係的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「木柴」的理解： 古代邏輯學著作中，使用了「木柴」作為例子，來說明因果關係。現代科學對物質的構成和變化有更深入的研究，認為物質是由原子、分子和基本粒子等構成的，並且物質的變化遵循物理學的基本規律。因此，古代邏輯學著作中對「木柴」的理解，在現代科學看來，是過時的。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、輪迴、感官和因果關係等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེའང་དབང་པོ་མེད་པའི་བློ། །མ་ཡིན་དེ་ཡང་དེ་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལྟའང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་མཚན་ཉིད། །དེས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ ཡིན།།ཅི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དབང་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལུས་མེད་པར་བློ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་དེ་དག་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་བློ་མེད་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཉིད་ནི་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉི་ག་རྒྱུ་མཚན་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དག་གི་ཚོགས་པ་ཡང་། ཚོགས་པ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་དེས་ཀྱང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ལུས་དང་སེམས་ དག་དབུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ།ཕན་ཚུན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། གལ་ཏེ་ལུས་ཉིད་ཡིད་ཀྱི་བློའི་རྟེན་ཡིན་གྱི་དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ལུས་ལས་བློ་འབྱུང་ངམ། འོན་ཏེ་རིམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིམ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རིམ་ཅན་མིན་ལས་རིམ་ཅན་མིན། །ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ལྟོས་པའང་མེད། །ལུས་ལས་རིམ་གྱིས་བློ་འབྱུང་ན། །དེ་ཡི་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱེད། །ཡིད་ཀྱི་བློ་འདི་ནི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ངའོ་ཞེས་རང་གི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐའ་དག་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་རིལ་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་གནས་སྐབས་མི་འཛིན་པས་སྔ་ཕྱི་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གནས སྐབས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ན།།ཇི་ལྟར་གནས་སྐབས་ཅན་རྟོགས་འགྱུར། །ཁྱབ་བྱ་གཞན་བཟུང་མེད་པར་ནི། །ཁྱབ་བྱེད་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་མ་རྟོགས་ན། ཁྱབ་བྱ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པར་བྱེད་ པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར།དེའི་རང་བཞིན་དུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ། དེ་རང་བཞིན་གཞན་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་ བར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་དེ་ལ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དུས་གཞན་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་བར་རྟོགས་པ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིམ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་རིམ་ཅན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།

對此的解釋是：如果說，沒有感官的意識是不存在的，那麼，因為沒有它，它也是不存在的。即使如此，它們也是相互的原因，並且它們也是互為因果的。正如你所見，你接受了沒有感官特性的身體，意識就不會產生，同樣，你也應該接受沒有意識，感官也不會產生，因為接受的理由是相同的。如果這樣，那麼就會導致它們是互為因果的，因為兩者都是相互幫助的原因。互為因果的事物集合，也是從其他集合產生的。我們應該知道，這個集合就像中間狀態一樣，是先前和後來的身體和意識的互為因果。 如果說，身體是意識的依賴，而意識不是身體的依賴，那麼，意識是從有順序的身體產生的，還是從沒有順序的身體產生的呢？因為沒有其他形式。對此，首先，它不是從沒有順序的產生的，就像這樣： 沒有順序的不會產生順序， 沒有差別的不依賴任何事物。 如果意識從身體按順序產生， 那麼它會清晰地顯示出它的順序。 這個意識是有順序的，如果不是這樣，那麼當執著于「我」的自我形式時，就會導致執著于所有過去、未來和現在的自身本性，從而執著于整個出生。然而，因為不執著于狀態，所以沒有理解先前和後來的普遍性。 如果不執著于狀態， 如何理解有狀態的呢？ 如果不執著于其他普遍性， 那麼就沒有理解普遍性的能力。 如果說，因為存在和將要存在，所以沒有理解狀態，那麼，因為沒有理解普遍性。就像理解普遍性一樣，它也會被理解。即使沒有理解它的本性，也不會這樣，因為理解本身就是確定它是相同的還是不同的。如果說，沒有理解它是普遍性，那麼，它就會被理解為其他本性。因此，因為它在其他時間不存在，所以沒有其他理解，可以理解它在其他時間出生。因此，它是以順序來理解的，因此，有順序的不會從沒有順序的產生。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、感官與意識的關係、因果關係以及邏輯推理的有效性等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是輪迴的主體，並且意識與感官是互為因果的。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 感官與意識的關係： 古代邏輯學著作中，認為感官與意識是互為因果的，並且它們相互依賴。現代認知科學對感官與意識的關係有更深入的研究，認為感官是接收外部資訊的通道，而意識是對這些資訊進行加工和解釋的過程。此外，認知科學還研究了感官知覺、注意力和意識之間的關係。因此，古代邏輯學著作中對感官與意識關係的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、感官和因果關係的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「順序」的理解： 古代邏輯學著作中，對「順序」的理解仍然是基於古代的認識，認為意識的產生是有順序的。現代科學對時間和因果關係有更深入的研究，認為時間是連續的，並且因果關係是複雜的。因此，古代邏輯學著作中對「順序」的理解，在現代科學看來，是過時的。 對「普遍性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「普遍性」的理解仍然是基於古代的認識，認為普遍性是可以通過理解狀態來獲得的。現代哲學對普遍性的理解更加複雜，認為普遍性是抽像的概念，並且可以通過邏輯推理來獲得。因此，古代邏輯學著作中對「普遍性」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、感官、因果關係和邏輯推理等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་རྒྱུ་རིམ་པ་ཅན་མ་ ཡིན་མོད།འབྲས་བུ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། རྒྱུ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ན་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་འདྲ་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་རིམ་མིན་ལས་འབྲས་ན། །དེ་ཡི་ཚེ་ཉིད་མཐའ་དག་འགྱུར། །དེའི་ཚེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ ཕྱིར།།གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་དེ་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་བཟུང་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་ན་ནི། གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་དེ་རིམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཞིག་པའི་འོག་ཏུ་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དམ་བྱུང་བ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པས་རྒྱུ་རིམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ལྟ་ན་རིམ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ ཡིན་ནོ།།ཡང་ན། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་སྐྱེ་བར་མི་བརྗོད་ཀྱི། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་ཉིད་ནི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ལས་ཞེའོ། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་མི་འདྲ་བ་ཡང་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན། གང་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ན་མི་འབྱུང་བ། དེ་ནི་རྒྱུའི་དུས་སུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གདོན་ མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གར་དགོས་ཤེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ཀྱང་མེད་ན། །མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་གང་ལས། །དེ་མེད་པ་འདི་དེ་མེད་པས་བྱས་སོ་ཞེས་པ་དེ་གང་ལས། གལ་ཏེ་འདི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཉིད་ཡོད་པས་ན་ཡང་མི་འགྱུར་ན་ནི། དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པ་འདི་དེ་མེད་པས་ བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ག་ལས་རྟོགས།ཇི་ལྟར་དེའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ན་རང་ཉིད་མི་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་ན་ཡང་རང་ཉིད་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，原因不是有順序的，但是結果必須是有順序的，那麼，如何解釋呢？結果不是與原因完全相同，因為也看到了不同之處。對此回答說： 如果結果來自無序， 那麼，它會在同一時間全部產生。 因為它會在那時完全完成， 在其他時間它就不存在。 如果它是在結果產生時被執著的，那麼，它就會導致沒有結果。那時沒有理解它，就不是它的原因。如果理解了它，那麼，因為它是一個，所以就會理解到毀滅的終結，那時它就會被毀滅，那麼，它就會變成無序的。因此，在毀滅之後，結果就不會產生，或者即使產生了，也不是結果。 如果說，因為以順序理解，所以原因是有順序的，那麼，現在就不是沒有順序的。理解為藍色本身，就不是不是藍色。或者： 結果不是從原因中， 說是產生它的本性， 而是說原因和結果， 來自遵循和違背。 即使結果與原因不同，它也只是結果，因為原因和結果的特性是遵循和違背。如果不存在遵循和違背，那麼它就不是原因，也不是結果。如果存在這樣的原因，而結果沒有產生，那麼，它就不是在原因的時間產生。如果僅僅因為沒有它，它就不會產生，這並不能成為結果。 那麼，為什麼需要說「它必然會產生」呢？如果它存在卻沒有產生，那麼，如何說「如果沒有它，就不會產生」呢？如何說「沒有它是由沒有它造成的」呢？如果說，即使它具有原因的能力，它也不會產生，那麼，它就不會成為它的原因。如何理解「沒有它是由沒有它造成的」呢？就像在原因的狀態下，它自己沒有產生一樣，即使沒有它，它自己也不會產生，因為它是自由的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性以及對「存在」與「不存在」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「存在」與「不存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「存在」與「不存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「存在」與「不存在」是相互對立的概念。現代哲學對「存在」與「不存在」的理解更加複雜，認為「存在」與「不存在」是相對的概念，並且可以通過邏輯推理來獲得。因此，古代邏輯學著作中對「存在」與「不存在」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係的討論，涉及到認知科學中的因果推理。現代認知科學對因果推理有更深入的研究，認為因果推理是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「藍色」的理解： 古代邏輯學著作中，使用了「藍色」作為例子，來說明理解的順序。現代科學對顏色有更深入的研究，認為顏色是光波的頻率和波長的體現，並且顏色感知是大腦對光波的解釋。因此，古代邏輯學著作中對「藍色」的理解，在現代科學看來，是過時的。 對「自由」的理解： 古代邏輯學著作中，提到了「自由」的概念，認為事物是自由的，並且不受因果關係的約束。現代哲學對「自由」的理解更加複雜，認為「自由」是相對的概念，並且與決定論和非決定論等哲學觀點相關。因此，古代邏輯學著作中對「自由」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「存在」與「不存在」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཡིན་ན་ནི། ནུས་པ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།དོན་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི། །རང་ཉིད་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ཡང་། །དངོས་པོ་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་ཀྱི། དངོས་པོ་ནི་རྒྱུའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ ནུས་པ་ཡོད་ན་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་རིགས་སོ།།གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མེད་པ་རང་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་མེད་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་དེ་མེད་པ་རྒྱུ་མེད་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཅི་ལྟར་འདིའི་འབྲས་བུར་འགྱུར། དེས་ན་རང་ཉིད་ མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེས་ངེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་རང་ཉིད་མི་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི། རང་གི་ངང་གིས་འགགས་པ་ཡིན་ ཡང་།སྐད་ཅིག་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་མེད་པ་ཡིན་ན་རྒྱུན་ཆད་པ་ཡིན་པས། རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རིམ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་རིམ་ཅན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལྟོས་པའི་རིམ་ཅན་མ་ཡིན་ པ་ལས་ཀྱང་།འབྲས་བུ་རིམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མེད་དེ། ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ལྟོས་པའང་མེད། །ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པ་ནི། །ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །འགའ་ལའང་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ ཡོད་ན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ།།ཁྱད་པར་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དེ་ལ་ལྟོས་པའི། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི། རྟག་པ་དེ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའམ། ཁྱད་པར་ གྱི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན།།ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ནི་ཐལ་བ་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཁྱད་པར་མེད་ ལ་ཁྱད་པར་གྱི།།རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། །འཁྲུལ་ཕྱིར་འབད་པ་དོན་མེད་དོ།

如果說是原因的依賴，那麼，如果存在能力，它必然會產生。 事物不存在， 即使它自己變化， 因為它是其他事物的依賴， 如何不從原因產生？ 不存在的事物，因為沒有原因，所以可以自己變化，這是合理的。但是，事物是原因的依賴，如果原因有能力，它就不會變化，這不合理。如果說，結果不存在是因為它是自由的，所以即使存在原因，它也可能不存在，那麼，如果這樣，那麼，如何說「如果沒有它，它就不會存在」呢？因為沒有原因，它就不會存在。那麼，它如何成為這個的結果呢？因此，它自己就不會產生。 凡是不被任何事物阻止的事物，就不是由它決定的。因此，就像它自己不會產生一樣，它也會產生，因此，它不是結果。當原因存在時，它必然會產生，那時，即使

།ཁྱད་པར་མེད་པར་རྟོགས་ན་ནི། །རྟག་ཅེས་དེ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད། །ཁྱད་པར་ལ་འཁྲུལ་མིན་ན་ཡང་། །རྟག་ལ་ཚད་མ་ག་ལ་ཞིག་།གལ་ཏེ་ཁྱད་མེད་རྟོགས་ན་ནི། ། དེ་ལྟ་ན་ལྟོས་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་བྱ་མེད་དེ་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཡང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་ལྟོས་ཞེས་འཐད་པ་ཡིན། །འདི་ཡི་དོན་དུ་ལྟོས་སོ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཐ་སྙད་ཡོད། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས སོ།།ལུས་ལས་རིམ་གྱིས་བློ་འབྱུང་ན། །ལུས་ཀྱི་རིམ་པ་རྟོགས་པར་བྱེད། །དེ་ལྟ་མིན་ན་གང་གིས་དེའི། །རིམ་པ་བྱས་པ་དེ་རྒྱུར་གསལ། །ཉམས་མྱོང་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས། །ཡིད་ཀྱི་བློ་དེ་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་གཞན་ལས་དེ་ཡང་ཞེས། །ཐོག་མ་མེད་པར་གནས་པ་ ཡིན།།འོན་ཏེ་བློ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པའི་ལུས་རིམ་གྱིས་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། ལུས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེས་ན་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི། ། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་སྔོན་མེད་དེའི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ། །ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་མཐོང་བ་ཉིད། །བློའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ལུས་སྔ་མ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དབུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་དག་ཏུ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྲུབ པོ།།གཞན་དུ་ན་ཁྱབ་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལན་ཅིག་དེ་ལས་ནི། །མཐོང་དེ་གཞན་ཚེའང་དེ་ཉིད་ལས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི། །དེ་འདྲ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ། །ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་རྒྱུ་ དང་འབྲས་བུ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་བཤོལ་ལོ།།གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་དབུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལུས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའི་ལུས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་པོའི་ལུས་སྔ་མ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ བཅས་པའི་ལུས་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཡིན་པས།སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འདིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། འདིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ གཞན་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་གྲུབ་བོ།

如果理解為沒有差別，那麼，就會領悟到它是永恒的。即使沒有在差別上迷惑，那麼，哪裡有對永恒的量呢？如果理解為沒有差別，那麼，如何會有依賴呢？因為對於沒有行為的事物來說，也沒有差別。如果它有差別，那麼，說它有依賴是合理的。爲了這個目的，有「依賴」這樣的世俗說法。因此，可以理解為，對於沒有差別的事物來說，沒有依賴。 如果意識從身體按順序產生，那麼，就會理解身體的順序。如果不是這樣，那麼，是誰創造了它的順序，那個原因就會顯現。從先前的經驗中，意識就會進入，從它之外的，也是這樣，無始無終地存在。 如果說，依賴於先前的意識，身體按順序產生意識，那麼，身體就必須有差別。因此，意識的伴隨身體的原因，就會變成先前的身體。如果這樣，那麼，每一個先前的瞬間，都是每一個瞬間的無前因的因，因此，在所有的時間裡，它都會被看到。凡是觀察到意識的伴隨身體的先前和後來的原因，那麼，它就像中間狀態一樣，在所有出生和死亡的時間裡，都是原因。否則，因為沒有理解普遍性，所以任何事物都不會成為任何事物的原因，因為沒有其他方法。 因此，一旦從那裡看到，那麼，在其他時間也是從那裡，原因和結果的事物，就會被很好地確立為這樣。世俗的人不應該不承認原因和結果，因為這在之前已經解釋過了，所以省略。 如果說，就像中間狀態的身體被認為是與意識相伴的身體一樣，所以，第一個出生的身體也是與意識相伴的先前的身體，因此，這個意識來自另一個存在的意識，並且這個意識也會產生未來的意識，所以來世被很好地確立了，同樣，因為其他論證被駁斥了，所以另一個方面被確立了。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、因果關係、邏輯推理的有效性以及對「永恒」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是輪迴的主體，並且意識與身體是相互依賴的。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、身體和因果關係的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「永恒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「永恒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「永恒」是與「差別」相對立的概念。現代哲學對「永恒」的理解更加複雜，認為「永恒」是抽像的概念，並且可以通過邏輯推理來獲得。因此，古代邏輯學著作中對「永恒」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識和身體的討論，涉及到認知科學中的意識、知覺和認知過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為意識、知覺和認知過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識和身體的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「差別」的理解： 古代邏輯學著作中，對「差別」的理解仍然是基於古代的認識，認為「差別」是與「永恒」相對立的概念。現代哲學對「差別」的理解更加複雜，認為「差別」是相對的概念，並且可以通過邏輯推理來獲得。因此，古代邏輯學著作中對「差別」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 對「世俗」的理解： 古代邏輯學著作中，提到了「世俗」的概念，認為世俗的人應該承認因果關係。現代哲學對「世俗」的理解更加複雜，認為「世俗」是與「超越」相對立的概念，並且與不同的文化和宗教傳統有關。因此，古代邏輯學著作中對「世俗」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、因果關係、邏輯推理、「永恒」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདི་ལྟར། གང་གང་འཆི་སེམས་དེ་དང་དེ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་རྗེས་འགྲོ་མིན། །དེ་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དཔེར། །ཉེས་བྲལ་འཆི་བའི་རིག་པ་བཞིན། །འཆི་བའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་གཞན་ མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འཆི་བའི་སེམས་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་འདོད་པ་སོ་སོར་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཀྱང་། འཆི་བའི་སེམས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བཟློག་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཏེ་ གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་བཟློག་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གང་དང་འགལ་བ་དེ་ནི་དེ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་གང་ཞིག་གང་ དང་འབྲེལ་པ་དེ་ནི།དེ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འཆི་བའི་སེམས་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐ་མའི་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་དང་། །མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་འགལ་ཅི་ཡོད། །དགྲ་བཅོམ་སེམས་གང་ཡིན་དེ་ཡང་། །གང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་མེད་པར་ འདོད།།ཐ་མའི་སེམས་སེམས་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དེའམ་དེའི་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན། གང་གིས་དེ་མེད་པར་གྲུབ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་ གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་འོངས་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལས་བཟློག་པའི་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གནས་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་སྣང་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འགལ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་ ནུས་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་གྲུབ་བོ།།ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་དག་ནི་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ལྟར་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན། འདི་ ལྟར།དགྲ་བཅོམ་འཆི་བའི་སེམས་ལ་ནི། །མཚམས་སྦྱོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མར་མེ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ལྟར། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། །དགྲ་བཅོམ་པར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་འཆི་བའི་སེམས་ནི་མར་མེ་བཞིན་དུ་ཞི་བ་ཡིན་ནོ།

就像這樣：任何死亡的意識，都不會在另一個出生中延續。因為那是意識，例如，像無過失的死亡意識一樣。任何死亡的意識，都不會連線到另一個意識，例如，像無慾的死亡意識一樣。想要連線到另一個出生的凡夫俗子的意識，也是死亡的意識。因此，沒有連線。 如果說，因為被反駁所損害，所以這個論證本身不是論證，那麼，反駁本身也不是論證。如果說，因為它損害了它，所以它們是相同的，那麼，它們不是相同的，因為：凡是與某事物相反的事物，會證明它不存在，而凡是與某事物相關的事物，會證明它存在。死亡的意識與連線並不相反，就像這樣： 最後的意識與其他意識， 連線有什麼相反的呢？ 任何阿羅漢的意識， 都認為沒有連線。 爲了證明最後的意識沒有連線到另一個意識，它或它的對象有什麼相反的呢？有什麼相反的可以證明它不存在呢？什麼也沒有。不存在並存的性質，或者相互排斥的性質，因為沒有看到死亡的意識本身會阻止連線。因此，沒有看到它完全排斥地存在，因為另一個出生的連線是不可見的。因此，死亡的意識本身與連線並不相反，因為沒有看到相反的兩種性質。因此，沒有證明沒有連線。 結果本身與沒有連線相反，因此，因為它可以證明它不存在，所以通過反駁證明了連線。那些不迷惑于相互矛盾的事物的人，會表明它們不可能存在於同一個事物中。如果這裡不存在相互排斥的矛盾，那麼，如何說沒有矛盾呢？就像這樣： 對於阿羅漢的死亡意識， 沒有連線，就像 燈熄滅了一樣， 他的意識完全解脫了。 想要成為阿羅漢的人的死亡意識，就像燈一樣熄滅了。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、輪迴的機制、邏輯推理的有效性以及對「矛盾」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是輪迴的主體，並且意識在死亡時會或不會連線到另一個意識。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、輪迴和矛盾的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「矛盾」的理解： 古代邏輯學著作中，對「矛盾」的理解仍然是基於古代的認識，認為「矛盾」是指相互排斥的事物不能同時存在。現代邏輯學對「矛盾」的理解更加複雜，認為「矛盾」是指一個命題和它的否定同時成立，並且可以通過邏輯推理來獲得。因此，古代邏輯學著作中對「矛盾」的理解，在現代邏輯看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識和死亡的討論，涉及到認知科學中的意識、知覺和死亡過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為意識、知覺和死亡過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識和死亡的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「阿羅漢」的理解： 古代邏輯學著作中，提到了「阿羅漢」的概念，認為阿羅漢的意識在死亡時會完全解脫，並且不會連線到另一個意識。現代哲學對「阿羅漢」的理解更加複雜，認為「阿羅漢」是佛教中的一個概念，並且與佛教的修行和解脫有關。因此，古代邏輯學著作中對「阿羅漢」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 對「燈」的理解： 古代邏輯學著作中，使用了「燈」作為例子，來說明阿羅漢的意識在死亡時會熄滅。現代科學對能量的轉換和守恒有更深入的研究，認為能量不會消失，只會從一種形式轉化為另一種形式。因此，古代邏輯學著作中對「燈」的理解，在現代科學看來，是過時的。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、輪迴、邏輯推理、「矛盾」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་འཆི་བའི་སེམས་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ ཏེ།རྣམ་པར་གནས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འགལ་བ་གྲུབ་པས་འགལ་བ་མེད་པར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཚད་མ་གང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཁྱེད་འདོད་དེ། དེར་ཁྱེད་ལ་ཚད་ མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་དགག་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ མེད་པའི་ཕྱིར།འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་ཡིན་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་ཉིད་ལས་འགའ་བར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་འཆི་བའི་སེམས་ཉིད་འགལ་བར་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགལ་བར་ནི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འཆི་བའི་སེམས་ནི་མཚམས སྦྱོར་བར།།ལ་ལར་དེས་ནི་སྟོན་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་མཚམས་སྦྱོར་མེད་པ་ན། །ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་ཡིན་པ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཚོད་མིན་ཕྱིར། །འགལ་བ་ཡོད་པར་སྲིད་ཅེ་ན། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ དེ་ལས་འདོད་པ་གྲུབ་པར་ག་ལ་འགྱུར།དེ་བཤད་པ་ནི། ཚད་མས་མ་གྲུབ་དོན་ཅན་གྱི། །གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངམ་ཅི། །གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྱིར་ན། །དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ཅིས་མ་བརྗོད། །གལ་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བ་དེ་འཆི་བའི་ སེམས་འགལ་བར་མི་འགྲུབ་བོ།།རྗེས་སུ་འབྲང་ངམ་ཅི་སྟེ་རྗེས་སུ་འཇུག་གམ་ཅིག་།ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཀྱང་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་གྲུབ་བོ། །ལ་ལར་ནི་ཚད་མ་ཡིན། ལ་ལར་ནི་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，如果說，因為死亡的意識被認為完全排斥地存在，所以通過證明矛盾，就證明了沒有矛盾，那麼，這也沒有關聯，因為你認為，阿羅漢的意識沒有連線，是通過什麼量來證明的呢？你沒有那個量，因為你致力於否定它。如果承認阿羅漢，那麼，因為他已經擺脫了煩惱，所以他沒有連線，否則就不是這樣。因為擺脫煩惱對於凡夫俗子來說是不存在的，所以即使是死亡的意識，又怎麼會沒有連線呢？死亡的意識本身與連線並不矛盾，因為承認擺脫煩惱就沒有連線。但那也不是承認。 如果說，從宗派本身理解到這是矛盾的，那麼，不是的，因為宗派是爲了證明阿羅漢的死亡意識是矛盾的。所有的宗派都不會證明是矛盾的，因為死亡的意識，在某些情況下，會被它所展示。 如果說，沒有連線，被量很好地證明了，那麼，因為它不是量，所以可能會有矛盾，那麼，也不是的，如果宗派被量所損害，那麼，因為它不是量，又怎麼能從那裡建立起所希望的呢？對此解釋說： 沒有被量證明的事物， 會遵循宗派嗎？ 如果它是因果的， 為什麼不在這裡說呢？ 如果宗派本身不是量，那麼，它就不能證明連線與死亡的意識是矛盾的。是否遵循呢？或者是否加入呢？即使遵循不是量的事物，也不會變成量。如果它是量，那麼，因為一切都是量，所以反駁就成立了。如果說，在某些情況下是量，在某些情況下不是量，那麼，不是的，因為這個意願對於辯論雙方都是相同的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、輪迴的機制、邏輯推理的有效性、對「矛盾」的理解以及對「量」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是輪迴的主體，並且意識在死亡時會或不會連線到另一個意識，這取決於是否擺脫了煩惱。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 對「量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「量」是指可以證明事物存在的依據。現代邏輯學對「量」的理解更加複雜，認為「量」是指邏輯推理中的一種形式，並且可以通過形式化的邏輯系統來分析。因此，古代邏輯學著作中對「量」的理解，在現代邏輯看來，需要更深入的分析。 對「宗派」的理解： 古代邏輯學著作中，提到了「宗派」的概念，認為宗派是爲了證明阿羅漢的死亡意識是矛盾的。現代哲學對「宗派」的理解更加複雜，認為「宗派」是指不同的哲學或宗教流派，並且與不同的信仰和價值觀有關。因此，古代邏輯學著作中對「宗派」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、輪迴、邏輯推理、「矛盾」和「量」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་ བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན།རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བརྗོད། གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་མ་བཤད་དེ་འཆི་བའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་བཀོད་པས་ཅི་བྱ། ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་བྲལ་ཕྱིར་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལུས་ལ་སོགས་ པའི་མཚན་ཉིད་འཆི་བའི་གནས་སྐབས་ན་བྲལ་བ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་འདིར་ལྷག་པ་ཅི་ཞིག་བརྗོད་དེ།འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །སྔ་མ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་འདི་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ནོ་ཏི་ཏམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པ་ཡིན་ནོ།། དང་མ་དང་ནོ་དང་ན་རྣམས་ནི་དགག་པའི་སྒྲ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཅི་ནོ་ཏི་ཏམ་སྟེ། མ་ཉམས་སམ། ཉམས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། བྲལ་བ་ཉིད་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་ཚང་ བ་མེད་པའི་ཡིད་སྔ་མ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཅི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཡང་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་སམ། དབང་པོ་མེད་པ་སྐྲ་དང་སེན་མོའི་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་སྙིང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཉིད་རྒྱུ་ལས་སམ། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལུས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དབང་པོ་དང་བཅས་པ་དང་། དབང་པོ་མེད་པ་སོ་སོའམ་གཞན་དུ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། རེ་ཞིག་ དབང་པོ་དང་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ཕྱིར། །དབང་པོ་བཅས་ལ་ཡིད་ཤེས་མིན། །ཤེས་སྐྱེད་ནུས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཀུན་ལས་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་མེད་ཉིད་ཕྱིར་གཞན་ལས་མིན། །རྒྱུ་གཅིག་ཕྱིར་ན་ལྷན་ཅིག་གནས། །དབང་བཞིན་གཟུགས་ད་ རོ་བཞིན་ནོ།།དོན་གྱི་སྒོ་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན། །རེ་ཞིག་སོ་སོར་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ནུས་པ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དབང་པོ་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །ནུས་པ་ནི་ནུས་པ་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སོ་ སོ་བའི་དབང་པོ་དག་ཉིད་ལས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་རོ།།དེ་བཤད་པ་ནི། དབང་པོར་བཅས་ལ་ཡིད་ཤེས་མིན། །དབང་པོ་དག་ལས་སོ་སོར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བློ་བཞིན་དུ་དབང་པོའི་བློ་བཞིན་དུ་ཡུལ་སོ་སོར་འཛིན་པར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་རོ།

如果說，因為與原因分離，所以這個論證是爲了證明矛盾，而不是宗派，那麼，如果因為與原因分離，它就不能連線，那麼，為什麼不直接說與原因分離呢？為什麼不把與原因分離作為論證本身，而要使用「因為是死亡的意識」這個不確定的論證呢？或者，如果說，它是因為與原因分離，那麼，如果說，與身體等原因的特性在死亡時分離是論證，那麼，這裡還需要說什麼呢？這也是一種看似論證的論證。前者是不確定的，後者是未成立的，因為與原因分離本身並不存在於此。 此外，「在這裡，它不是」這個詞，「不是」這個詞是否定。 「和」、「不」和「不是」這些詞都用來表達否定。因此，它的意思是：它不是，它沒有消失嗎？它是消失了，意思是，分離本身沒有成立，因為沒有不完整的先前的意識是原因。它是如何存在的，這已經說明了。 然而，這個與原因分離的特性的論證並不是未成立的，就像這樣：具有感官的身體，或者沒有感官的身體，例如頭髮和指甲的尖端等特性，是意識的依賴。如果說，具有心臟特性的身體，是從原因還是從其他事物產生的呢？那是不合理的，身體有兩種形式：有感官的和沒有感官的，它們各自或以其他方式成為原因。首先，有感官的不是原因，因為它們會像意識一樣被執著， 有感官的不是意識， 因為產生意識的能力不同， 也不是來自一切， 因為沒有意識，也不是來自其他。 因為只有一個原因，所以它們同時存在， 就像感官，就像顏色和味道一樣。 它們是通過意義而變化的。 首先，有感官的身體不是原因。因為有感官的身體與感官的能力一起運作，所以它是有感官的，它是感官的本性。因為能力不是與有能力者不同的。因此，有感官的身體各自產生意識的觀點就成立了。對此解釋說： 不是從感官各自產生的， 因為它們會像意識一樣， 像感官的意識一樣，執著于各自的對象。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、意識的本質、邏輯推理的有效性、對「否定」的理解以及對「感官」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是獨立於身體存在的，並且意識的產生與感官有關。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識和感官的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「否定」的理解： 古代邏輯學著作中，對「否定」的理解仍然是基於古代的認識，認為「否定」是指對一個命題的否定。現代邏輯學對「否定」的理解更加複雜，認為「否定」是指邏輯推理中的一種操作，並且可以通過形式化的邏輯系統來分析。因此，古代邏輯學著作中對「否定」的理解，在現代邏輯看來，需要更深入的分析。 對「感官」的理解： 古代邏輯學著作中，對「感官」的理解仍然是基於古代的認識，認為「感官」是獨立於意識存在的，並且感官可以產生意識。現代認知科學對「感官」的理解更加複雜，認為「感官」是大腦接收外部資訊的通道，並且感官與意識是相互作用的。因此，古代邏輯學著作中對「感官」的理解，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「身體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「身體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「身體」是意識的載體，並且身體可以分為有感官的和沒有感官的。現代科學對「身體」的理解更加複雜，認為「身體」是生物體，並且身體的結構和功能與遺傳學、生理學和生物化學等學科有關。因此，古代邏輯學著作中對「身體」的理解，在現代科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、意識、感官、邏輯推理和「否定」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡོད་ན། ངེས་པར་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དེའི་རྒྱུ་ལས་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་འབྱུང་ན། དེའི་རང་བཞིན་དེ་གང་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཅིག་ཡིན་ཡང་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་མེ་དུ་བ་དང་ཐལ་བ་སྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཉེ་བར་གནས པའི་མིག་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་ལ་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །འབྱུང་བ་དབང་པོའི་ལས་སྐྱེ་འདོད། །བྱ་དེ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་དབང་ པོ་ལས་འབྱུང་འགྱུར།།དེ་བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བློ་ནི་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་བློ་ཡང་དེ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། དེའི་ བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།གཞན་དུ་ཇི་ལྟ་དེ་ལྟར་བསྙད་པར་འགྱུར། དེའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་ལ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉམས་སོ། །དབང་པོ་ལས་ནི་དོན་ཉེ་བར་མེད་པར་ཡང་མདུན་ན་གནས་པའི་དོན་ངེས་པར་ རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་།རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉམས་པ་ལས་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཚོགས་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ནི། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མིག་བཙུམས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ནི་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དབང་པའི་བྱེད་པ་ཡོད། གང་རྣམ་པར་འགྱུར་ཡང་གང་རྣམ་ པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན།དེ་ལ། དེ་བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགྱུར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་དེ་འགྱུར་བས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ ལྟ་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཀུན་ལས་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་ལན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལན་གཞན་བཤད་པ་ནི། ཤེས་སྐྱེད་ནུས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དེ། སོ་སོར་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་གི། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཅིག་མེད་ཀྱང་ཚོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །ས་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བས་མྱུ་གུ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ།

如果說，眼睛等感官有追隨者，那麼，必然有追隨感官的。意識會變成其他事物的本性，如果不是這樣，如果從它的原因產生不是它的本性的事物，那麼，它的本性從哪裡產生呢？因此，它會變成無因的。如果說，即使只有一個原因，也會產生不是它本性的結果，例如，火會產生煙和灰的本性，那麼，不同的集合是存在的，靠近色蘊的眼睛會產生眼識，而與色蘊分離的會產生意識。同樣，耳朵等也是這樣說的。 那不是的，因為依賴於感官的活動， 想要從感官的活動中產生， 因為那個活動不在那裡， 如何從感官產生呢？ 「因為它會像意識一樣被執著」，這句話的意思是：感官的意識會追隨它的活動來執著事物，所以這樣說。如果意識的意識也是這樣，那麼，它也會追隨它的活動，像它的意識一樣被執著。否則，如何像那樣被描述呢？追隨它的活動也沒有被觀察到，並且也理解為是從那裡產生的，這是錯誤的。 即使沒有靠近感官，也能確定地理解面前的事物，並且像因為模糊而看到毛髮叢的景像一樣，當閉上眼睛時也會產生意識，那麼，如何從那裡產生感官的活動呢？即使改變了，沒有改變的，又如何是從感官產生的呢？對此，「因為它會像意識一樣被執著」的意思是，因為它改變，意識也會改變。執著就是意識本身。如果它不因為它的改變而改變，那麼，它就不是從那裡產生的。對於「也不是來自一切」這句話，也是同樣的回答。 另一種解釋是：「因為產生意識的能力不同」，產生意識的能力是不同的，它們被認為是各自獨立的，而不是相互依賴的。如果不是這樣，那麼，即使缺少一個，集合也會不存在，就像缺少土壤等就不會有幼苗一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、感官的作用、因果關係、邏輯推理的有效性以及對「集合」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是獨立於感官存在的，並且意識的產生與感官的活動有關。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 感官的作用： 古代邏輯學著作中，認為感官是意識產生的必要條件，並且感官的活動會影響意識的內容。現代認知科學對感官的作用有更深入的研究，認為感官是大腦接收外部資訊的通道，並且感官與意識是相互作用的。此外，認知科學還研究了感官的加工機制、感官的適應性以及感官的錯覺等問題。因此，古代邏輯學著作中對感官作用的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「集合」的理解： 古代邏輯學著作中，對「集合」的理解仍然是基於古代的認識，認為「集合」是指由多個事物組成的整體，並且集合的整體性質與組成部分的性質有關。現代數學和邏輯學對「集合」的理解更加複雜，認為「集合」是指由一些元素組成的整體，並且可以通過集合論來分析集合的性質。因此，古代邏輯學著作中對「集合」的理解，在現代數學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「本性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「本性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「本性」是指事物內在的本質屬性。現代哲學對「本性」的理解更加複雜，認為「本性」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。因此，古代邏輯學著作中對「本性」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、感官、因果關係、邏輯推理和「集合」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མིག་ལ་སོགས་པ་མ་ཚང་བ་ལ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་ཚོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་སྡུད་པའོ། །སེམས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དབང་པོ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཉིད་མེད་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འདོད་པ་ ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འདིར་གཏན་ཚིགས་ཡིན།གལ་ཏེ་དེ་ལས་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་དུ་ཟད་མོད། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གོ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འབྱུང་། གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་ བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཚེ་སྐྲ་དང་སེན་མོ་སོགས། །ཚོར་བྱེད་ཉིད་དུ་མ་མཐོང་བ། །དེ་ཚེ་དེ་ལས་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས། །སྐྱེ་བོ་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །ཇི་ལྟར་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་།ཚོར་བར་བྱེད་ཅིང་ཅིའི་རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པར་བྱེད་པ།དེ་བཞིན་དུ་སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཚོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་མེད་པར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཉམས་པས་ཉམས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ ལུས་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་གནས་ཤེ་ན།དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ལྷན་ཅིག་གནས་པར་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་བཞིན་དང་གཟུགས་དང་རོ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་དབང་པོ་རྣམས་དང་། གཟུགས་དང་རོ་དག་ཕན་ཚུན་ རྟེན་མ་ཡིན་ཡང་དུས་ཅུང་ཟད་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་ངེས་པ་བཞིན་ནོ།།རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་འགྱུར་ན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མིག་ལ་སོགས་པ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བད་ཀན་དང་དུག་ ལ་སོགས་པས་ལུས་འགྱུར་ན་ཡིད་བློང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དེ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན། དེ་གོམས་པས་གདུང་བ་མི་བཟོད་པ་དེ་ཡིད་ལ་གནོད་པས་ན། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེར་ འགྱུར་རོ།།མཚོན་གྱིས་བརྡེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པས་ཡིད་གདུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པས་ནི་ཕྱི་རོལ་ལས་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ གདུང་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使在眼睛等不完整的情況下，也會產生意識。因此，它與意識的**無關。 「也」這個詞是總結前面的論證。因為沒有意識本身，所以也不是從其他沒有感官的事物中看到的。如果說，「因為沒有意識本身」是什麼意思？如果說，是因為與感官的意識分離，那麼，如果那只是意願，如何成為這裡的論證呢？如果從那裡不會產生感官的意識，那麼，為什麼不會產生意識的意識呢？如果說，因為沒有意識的意識，所以沒有意識本身，那麼，爲了審視它，論證就是所承諾的事物的一個方面，那麼，這裡所說的是： 當頭發和指甲等， 沒有被視為感受者時， 那時，從那裡，意識通過意識， 如何理解為「人」呢？ 就像如何通過觸覺等， 來感受，並通過什麼形式的意識來觀察， 同樣，頭髮和指甲等，不是通過意識的意識來感受的。如果它與它有關，那麼，沒有它，就不會有意識的意識，並且它的消失也會導致它的消失。如果說，身體不是依靠，那麼，如何同時存在呢？因此，解釋說：爲了確定同時存在，因為具有行為名稱的原因是相同的，所以能力以那種方式存在，就像感官、顏色和味道一樣。例如，就像感官、顏色和味道，即使不是相互依賴的，也確定會在一段時間內同時存在。依靠和被依靠的事物本身，不是同時存在的原因。 如果說，因為它改變而改變，就像眼睛等是眼識等的依靠一樣，如果身體因膽汁和毒藥等而改變，那麼，它就會變成意識混亂等性質，所以它是依靠和被依靠的事物，那麼，那也不是的，它是通過把握意義而改變的。因為習慣於此，難以忍受的痛苦會傷害意識，所以，它會變成那種改變。用武器擊打等，是通過意識的觀察來傷害意識的，而不是變成依靠。如果通過觀察，它會從外部改變，那麼，它就不是依靠的事物，因為即使沒有它，僅僅通過虛構，也會產生痛苦。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、感官的作用、因果關係、邏輯推理的有效性、對「依靠」的理解以及對「痛苦」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是獨立於感官存在的，並且意識的產生與感官的活動有關，但即使感官不完整，意識也會產生。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 感官的作用： 古代邏輯學著作中，認為感官是意識產生的必要條件，並且感官的活動會影響意識的內容，但即使感官不完整，意識也會產生。現代認知科學對感官的作用有更深入的研究，認為感官是大腦接收外部資訊的通道，並且感官與意識是相互作用的。此外，認知科學還研究了感官的加工機制、感官的適應性以及感官的錯覺等問題。因此，古代邏輯學著作中對感官作用的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「依靠」的理解： 古代邏輯學著作中，對「依靠」的理解仍然是基於古代的認識，認為「依靠」是指一個事物依賴於另一個事物而存在。現代哲學對「依靠」的理解更加複雜，認為「依靠」是指事物之間的一種關係，並且可以通過邏輯推理來分析這種關係。因此，古代邏輯學著作中對「依靠」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 對「痛苦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「痛苦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「痛苦」是一種由身體或意識引起的感受。現代醫學和心理學對「痛苦」的理解更加複雜，認為「痛苦」是一種複雜的生理和心理現象，並且與大腦的活動有關。因此，古代邏輯學著作中對「痛苦」的理解，在現代醫學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識、感官和痛苦的討論，涉及到認知科學中的意識、知覺、認知和情感等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識、感官和痛苦的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、感官、因果關係、邏輯推理、「依靠」和「痛苦」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་པས། །ཕྱི་དང་ནང་གི་རྣམ་པ་ཡོད། །དེ་ཡི་འགྱུར་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེར་འགྱུར་རོ། །རྟེན་དང་དམིགས་པ་དག་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ལུས་དེའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྟེན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །སྔ་ཕྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དམིགས་པར་ཟད་ཀྱི། གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ནི་དམིགས་པ་མེད་ཅིང་རྟེན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་ཟློག་བྱེད་རྒྱུ་མ་ཡིན། ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །འབྲས་བུ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གང་གི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཤད་པ་ནི། རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་རྗེས་འཇུག་པས། །གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད། །དེ་རྒྱུ་དེ་ཕྱིར་བདུན་པ་དང་། ། སྐྱེས་ཕྱིར་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའོ། །རྒྱུ་འདི་ནི་ལོག་པས་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཞིག་ཅེ་ན། རྟག་ཏུ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །རྗེས སུ་འཇུག་པ་ནི།རྗེས་སུ་འབྲེལ་པས་ཏེ། གང་ཞིག་ཡོད་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའོ། །གང་ཞིག་རེས་འགའ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་ནུས་པ་དེ་མེད་ཀྱང་རེས་འགའ་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕན་པ་གཞན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།།དེ་ནི་ལྡོག་ཀྱང་དེ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཡོད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་སྔ་མ་རྣམ་པར་འགྱུར་ན་ཡང་རེས་འགའ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱས་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེས་ཉེ་ བར་བརྟན་པ་ལས་རེས་འགའ་ལུས་མེད་པར་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ།།ལུས་ནི་གཏན་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རིགས་པ་རང་ངམ་གཞན་ནམ་ནི། །སྐྱེས་པའམ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་། །འགའ་ ཡིས་ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པར་ནི།།རྟོགས་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིག་པ་མ་སྐྱེས་པས་ནི་བདག་འདི་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་འམ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་པའི་རིག་པ་ཡང་ངའོ་ཞེས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་སམ་གཞན་ལ་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ པས་བདག་ནི་འདི་ལས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་གཞན་རྟོགས་པ་ཡིན།གཞན་དམིགས་པས་གཞན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，通過意識的虛構，就有了外部和內部的形式。通過它改變的意識，就會變成那種改變。依靠和觀察不是同一個事物，因此，身體不是它的依靠。因此，有煩惱的意識不依賴於身體。它的依靠是什麼，將在後面說明。因為只觀察到先前和後來的虛構，而沒有其他，所以意識是無觀察且無依靠的。 此外： 僅僅通過幫助， 就不是它的反作用原因。 具有特殊性的原因， 才是反作用結果的原因。 如果說，什麼是反作用的特殊原因呢？對此解釋說： 因為它總是跟隨它， 凡是有它就幫助， 那個原因，因此，是第七個， 並且說是「因為產生」。 凡是有它就幫助。這個原因，是反作用結果的原因，因為它是錯誤的。如何幫助呢？因為它總是跟隨它，是通過跟隨它的方式。跟隨是：通過跟隨的聯繫，凡是有它，在所有的時間裡，通過跟隨的聯繫來幫助。凡是偶爾能夠幫助的，即使沒有它，有時也會從其他事物產生特殊性質的幫助，可以理解為，它不是總是跟隨的。即使它消失了，它也不會消失。 身體的存在不是總是幫助，因為即使先前的意識改變了，有時也會改變。因此，因為意識的改變而改變，所以通過它接近穩定，即使有時沒有身體，意識的延續也是存在的。身體被認為是總是幫助的原因，這也沒有被證明，就像這樣： 無論是理智、自身還是其他， 無論是產生還是其他形式， 有人認為身體是原因， 這是被理解的。 對此，首先，沒有產生的理智，就不會知道「我從這裡產生」或者「已經產生」。已經產生的理智，無論是觀察自身還是其他，因為它是被理解的，所以如何通過理解其他來理解「我從這裡被理解」呢？通過觀察其他來理解其他不是這樣的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、因果關係、邏輯推理的有效性、對「依靠」的理解、對「幫助」的理解以及對「理智」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是獨立於身體存在的，並且意識的產生與虛構有關。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、因果關係和理智的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「幫助」的理解： 古代邏輯學著作中，對「幫助」的理解仍然是基於古代的認識，認為「幫助」是指一個事物對另一個事物產生有利的影響。現代哲學對「幫助」的理解更加複雜，認為「幫助」是指事物之間的一種因果關係，並且可以通過邏輯推理來分析這種關係。因此，古代邏輯學著作中對「幫助」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 對「理智」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理智」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理智」是指一種能夠理解事物本質的能力。現代認知科學和哲學對「理智」的理解更加複雜，認為「理智」是指一種複雜的認知過程，並且與大腦的活動有關。因此，古代邏輯學著作中對「理智」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識和理智的討論，涉及到認知科學中的意識、認知和自我意識等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識和理智的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、因果關係、邏輯推理、「依靠」、「幫助」和「理智」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ག་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུས་མིག་ཕྱེ་བ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཟུགས་མཐོང་བ། །ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །སྐྱེས་པ་དང་པོར་ཕྱོགས་པའི་ལུས། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །ཤེས་ པ་སྔ་ན་མེད་པ་ནི།།ཤེས་བྱེད་ཉིད་དུ་འགལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ཤེ་ན། །སྔ་ན་མེད་པ་ག་ལས་རྟོགས། །བལྟ་རུང་མ་ཡིན་དམིགས་མེད་པ། །མེད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན། །གཉིད་ལོག་པ་ལས་སད་པ་ཡོད། །སྔར་ཤེས་དམིགས་སུ་མེད་པ་ན། །དེ་ལ་རྨི་ལམ་ རྣམ་པར་ཤེས།།སྔར་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་དེ་ལ་སྔོན། །བློ་ཡོད་རང་རིག་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་སད་པས་རྨི་ལམ་གྱི། །མྱོང་བ་དྲན་པར་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཅི། །ཅིག་ཡོད་ཀྱང་བརྗེད་པར་འགྱུར། །སད་པས་བྱས་པ་རྨི་ལམ་དུ། ། འགས་ཀྱང་དྲན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྨི་ལམ་གྱི་རིག་པ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་སད་ན་དེ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་སད་ན་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ག་ལས་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་ལུས་ནི་རྟག་ཏུ་ཕན འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་འདི་ལོག་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྡོག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལྕི་བ་ལས་ཨུཏྤ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོད་པ་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། ལྕི་བ་མེད་ན་དང་པོའི་ཨུཏྤ་ལ་ནི་མེད་པར་ འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར། དང་པོ་ལྕི་བ་ལས་སྐྱེ་བ། །ཅི་འདྲར་འགྱུར་བ་དེ་འདྲར་ནི། །དེ་མེད་པར་ནི་མ་མཐོང་ཉིད། །ཤེས་པ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན། །ཅི་འདྲ་བའི་ཨུཏྤ་ལ་ལྕི་བ་ལས་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཉིད་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་དམིགས་སམ་ཅི། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་པོ་དང་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་མ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་འདི་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདི་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་གཏན་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག པ་ནི་དཔྱད་པ་མ་མཛད་དོ།།དོན་དམ་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，那麼，對於眼睛等意識，因為也是相同的理解，如何理解眼睛等是原因呢？不是的，因為對於它們，存在著理解跟隨和不跟隨。就像這樣：一個人睜開眼睛本身就是理解，並且立刻看到事物，就被理解為是。 最初轉向的身體， 沒有被理解為原因。 先前沒有的意識， 與成為認知者相矛盾。 如果說，通過其他理解， 如何理解先前沒有的呢？ 不可見，無觀察， 不是證明不存在。 從睡眠中醒來， 當先前沒有觀察到的意識時， 在那裡，有夢境的意識， 先前沒有的理解是不存在的。 然而，如果說，在那之前， 有意識，它會變成自我認知， 因為醒來時看到夢境的， 體驗被記住。 那不是的，要麼沒有理解，要麼即使有也會被遺忘。醒來時所做的，在夢中，沒有人記得。如果說，沒有人理解夢境的意識是醒來意識的直接結果，那麼，即使那樣，它也是那樣的。如果說，醒來時理解它，那麼，為什麼說醒來時不會理解它呢？因此，身體不是被理解為總是幫助的。因此，沒有理解為如果這個消失了，意識也會消失。 如果說，蓮花是從泥土中產生的，並且因為它的存在總是跟隨，所以是幫助，即使那樣，如果沒有泥土，那麼，最初的蓮花就會不存在，那麼，也是這樣，因為： 最初從泥土中產生， 它會變成什麼樣， 沒有它就看不到， 意識與此相反。 從泥土中產生的蓮花是什麼樣的，在其他時候也會觀察到嗎？因為最初和後來的意識都是相同的，所以它不是不確定的。如果說，「如果這個存在，那麼這個產生，因為這個產生，所以這個產生」，這不正是世尊所說的原因的特性嗎？他沒有考慮其他總是跟隨的事物。對於真實的原因和結果的事物，世尊本身是真實的量，因為他展示了理解特殊跟隨和不跟隨。 這段古代邏輯學著作繼續探討了意識的本質、因果關係、邏輯推理的有效性、對「理解」的理解、對「睡眠」的理解以及對「原因」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 意識的本質： 古代邏輯學著作中，認為意識是獨立於身體存在的，並且意識的產生與感官的活動有關。現代認知科學和神經科學對意識的本質有更深入的研究，認為意識是大腦複雜活動的產物，並且意識與大腦的結構和功能密切相關。此外，認知科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對意識本質的討論，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對意識、因果關係和理解的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「理解」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解」是指一種能夠認識事物本質的能力。現代認知科學和哲學對「理解」的理解更加複雜，認為「理解」是指一種複雜的認知過程，並且與大腦的活動有關。因此，古代邏輯學著作中對「理解」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「睡眠」的理解： 古代邏輯學著作中，對「睡眠」的理解仍然是基於古代的認識，認為「睡眠」是指一種意識暫時消失的狀態。現代神經科學對「睡眠」的理解更加複雜，認為「睡眠」是一種複雜的生理和心理過程，並且與大腦的活動有關。此外，現代科學還研究了睡眠的階段、睡眠的功能以及睡眠障礙等問題。因此，古代邏輯學著作中對「睡眠」的理解，在現代神經科學看來，需要更深入的分析。 對「原因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「原因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「原因」是指產生結果的事物。現代哲學和科學對「原因」的理解更加複雜，認為「原因」是指一種複雜的因果關係，並且可以通過邏輯推理和科學實驗來分析。因此，古代邏輯學著作中對「原因」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識、理解和睡眠的討論，涉及到認知科學中的意識、知覺、認知和記憶等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識、理解和睡眠的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討意識、因果關係、邏輯推理、「理解」、「睡眠」和「原因」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཡོད་ཅིང་མཁོ་བ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ནི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་མི་གསུང་བ་མ་ཡིན་ན།དེའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ། གཏན་དུ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བདུན་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལས་ལྔ་པ་སྐྱེས་ཕྱིར་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན། འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བས་ན་ གཏན་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི་འདིའི་དངོས་པོ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ཡང་འབྱུང་ཁུངས་ལ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་ཁུངས་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་པོ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་ བས་སོ།།འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་བདག་ཅག་གིས་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། སྐྱེ་བ་དང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གོ་གང་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་།འོན་ཏེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མཐོང་བ་ལས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དེ་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཞན་དུ་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་ དཔོག་གོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མ་ངེས་ན་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ནི། ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་བཤད་པ་ནི། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྟག་ཏུ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས། །གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཕན་འདོགས་བྱེད། །དེ་རྒྱུ་གང་ཞིག་ཡོད་པ་ལས། །རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ན། །དེ་ཁྱབ་པར་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད པའོ།།ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དོན་གཞན་གྱི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་ གང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ན།རྒྱུ་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，世尊沒有說存在並且具有必要性的事物，那麼，這如何解釋呢？這個過失是不存在的，因為我們說總是幫助的事物，因此是第七個，並且也說從那裡產生第五個。因為「如果這個存在，那麼這個產生」這句話，就說明了總是跟隨，因為「如果存在」這句話，從原因的角度來說是第七個。否則，即使沒有它也會產生，那麼，這個事物就不會成為它的原因。第五個也是從產生來源的角度來說的，因為產生來源本身，就是通過「產生者產生」來說明的。產生就是原因本身。 或者，我們應該以其他方式解釋：即使意識是先行的，那麼，也應該理解為，從最初產生的意識，產生先前的意識，因為它是它的結果。如何推斷即將產生的意識呢？如果說，從看到原因的能力來推斷結果，那麼，它就變成了其他原因特性的論證。如果說，因為對結果有懷疑，所以可以推斷出可能性，那麼，不是的，如果不能確定即將產生的來世，那麼，推斷可能性是沒有意義的。如果推斷出即將產生的來世，那麼，就變成了與法等相關的結果，對此解釋說： 即將產生的意識本身是原因，它本身也是結果。就像這樣： 那個原因是，凡是有它， 總是跟隨， 它就普遍地幫助。 如果它是不同的，那麼，普遍地產生的就是原因。對於理解其他意義來說，結果本身就是論證。凡是能夠理解其他意義的，就是普遍產生，如果不是這樣，那麼，就會因為錯誤而不能成為理解。凡是沒有它就不會存在的，就是它的原因，如果說，原因如何成為結果呢？不是的，因為它也是它的結果。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「普遍」的理解以及對「理解」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和理解的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「原因」和「結果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「原因」和「結果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「原因」是指產生結果的事物，「結果」是指由原因產生的事物。現代哲學和科學對「原因」和「結果」的理解更加複雜，認為「原因」和「結果」是指一種複雜的因果關係，並且可以通過邏輯推理和科學實驗來分析。此外，現代科學還強調了因果關係的複雜性和多重性。因此，古代邏輯學著作中對「原因」和「結果」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「普遍」的理解： 古代邏輯學著作中，對「普遍」的理解仍然是基於古代的認識，認為「普遍」是指在所有情況下都成立的事物。現代邏輯學對「普遍」的理解更加複雜，認為「普遍」是指一種邏輯量詞，並且可以通過形式化的邏輯系統來分析。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的量詞，例如全稱量詞和存在量詞。因此，古代邏輯學著作中對「普遍」的理解，在現代邏輯看來，需要更深入的分析。 對「理解」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解」是指一種能夠認識事物本質的能力。現代認知科學和哲學對「理解」的理解更加複雜，認為「理解」是指一種複雜的認知過程，並且與大腦的活動有關。此外，現代科學還研究了理解的機制、理解的型別以及理解的障礙等問題。因此，古代邏輯學著作中對「理解」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係和理解的討論，涉及到認知科學中的認知、推理和理解等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係和理解的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 對「來世」的理解： 古代邏輯學著作中，提到了「來世」的概念，認為「來世」是指人死後可能存在的另一種生命形式。現代科學對「來世」的概念缺乏實證證據，並且認為「來世」的概念與物理學、生物學和神經科學的基本原理相矛盾。然而，「來世」的概念仍然是許多宗教和哲學傳統的重要組成部分。因此，古代邏輯學著作中對「來世」的討論，在現代科學看來，是值得質疑的。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「普遍」和「理解」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདི་ལྟར། སེམས་སོགས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི། །དགེ་ལེགས་ལ་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཡིས་རྣམ་འགྱུར་དེ་མཐོང་སྟེ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། གལ་ཏེ་དགེ་ལེགས་སུ་མི་འགྱུར་ན་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་དེས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ཡང་འདི་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གང་ཕན་འདོགས་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་འདས་པ་ཡང་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་མེད་པས་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ སྐྱེ་བའི་དུས་དེ་གང་ཡིན།གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ལས་སྔར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མེད་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་ཡོད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཐག་པ་དེ་ནི་གཉི་ག་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་མཚུངས་ ཏེ།ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་གྱུར་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། གཉིད་སྟུག་ལོག་པ་སད་པ་ན། །རྣམ་ཤེས་སྔོན་གྱི་རིམ་པ་ལས། །དུས་ ཀྱིས་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་ནི།།སྐྱེ་བོ་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་ངེས། །དེ་ལ་ལུས་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ན་སྔོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་ནི་དོན་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འདི་ཡོད་ ན་འདི་འབྱུང་།འདི་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདི་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།

就像這樣：意識等的變化，是獲得善等的原因。通過它，可以看到那種變化，並且也說它是結果。如果它不變成善，那麼，這種變化就不會在這裡發生，這種變化是由它造成的，這是所有世俗的說法。此外，這本身就是結果。如果說，產生如何成為原因呢？因為對於它，不會有錯誤。如果說，凡是幫助的就是原因，那麼，不存在的即將產生的如何幫助呢？那麼，過去也不會成為原因，因為它也不存在，所以沒有幫助。不是的，因為它在產生的時候是存在的。那麼，它產生的時候是什麼時候？如果說，在結果之前，那麼，如何幫助不存在的事物呢？因此，它是原因，因為它使不存在的事物存在。如果說，使不存在的事物存在是什麼意思？是指它之後立刻存在。那麼，這個「立刻」對於兩者來說都是相同的，就像對於即將產生的事物來說是這樣，對於已經產生的事物來說也是這樣。這個「立刻」本身也不是它的原因，因為中斷也是原因。 就像這樣：當從深度睡眠中醒來時， 從先前意識的順序中， 即使時間中斷， 也確定是「人」。 對此，身體不是原因，因為它被視為跟隨先前的行為。因為在同樣的身體中，會產生與先前意識相符的、不同的意識。因此，原因和結果的事物本身的原因，是跟隨和不跟隨的活動，並且這也存在於即將產生的事物中。凡是跟隨和不跟隨的活動，就是它的原因，其他特殊性是沒有意義的。然而，如果說，「如果這個存在，那麼這個產生，因為這個產生，所以這個產生」，這是原因和結果的事物的特性。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「存在」的理解、對「時間」的理解以及對「人」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和存在的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「存在」是指事物在時間和空間中的實際存在。現代哲學對「存在」的理解更加複雜，認為「存在」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了存在量詞，用於表示存在的事物。因此，古代邏輯學著作中對「存在」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「時間」的理解： 古代邏輯學著作中，對「時間」的理解仍然是基於古代的認識，認為「時間」是指事物發生和變化的順序。現代物理學對「時間」的理解更加複雜，認為「時間」是與空間相互關聯的物理維度，並且可以通過相對論和量子力學來分析。因此，古代邏輯學著作中對「時間」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 對「人」的理解： 古代邏輯學著作中，對「人」的理解仍然是基於古代的認識，認為「人」是指具有意識和理智的生物。現代生物學、心理學和哲學對「人」的理解更加複雜，認為「人」是一種複雜的生物和社會存在，並且與遺傳、環境和文化等因素有關。因此，古代邏輯學著作中對「人」的理解，在現代生物學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對意識、因果關係和存在的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理和時間感知等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對意識、因果關係和存在的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「存在」、「時間」和「人」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདིར་འདིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདུན་པ་དང་ནི་ལྔ་པ་ཡིས། །སྔ་མའི་དངོས་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ དང་པོ་ཡིས།།དེ་ནས་ཀྱང་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །འདིར་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ཕྱིར་བདུན་པ་དང་དེ་ལས། །སྐྱེས་ཕྱིར་ཞེས་ཀྱང་ བརྗོད་པ་ཡིན།།བདུན་པའམ་ལྔ་པས་སྔ་མའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཙམ་ཞིག་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་འདིའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་ཞིག་ཡོད་པས་གང་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཡོད་ན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་འགྱུར་བ་ ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ཞེས་ཅི་ལྟར་བསྙད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྟན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སྐྱེས་པ་ཡང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཡོད་ན་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་འདས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན། ཞིག་པ་སྐྱེས་ པ་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ཡང་འབྱུང་ངོ་། །སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་དག་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཡང་ན་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་གིས་དངོས་པོས་དངོས་པོ་མཚོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་ བ་འདིས་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡོད་པས་ཡོད་པར་མཚོན་པ་ནི། འབྱུང་བ་ཡོད་པས་ཀྱང་། ཡོད་པ་མཚོན་པ་ཉིད་དེ། འཆི་ལྟས་ནི་འཆི་བས་བྱས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཆི་བར་མི་འགྱུར་ ན་འདི་ལྟ་བུའི་འཆི་ལྟས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ།།སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ནི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ཅི་ ལྟར་མྱུ་གུ་སྐྱེའོ།།བུམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱེད་པ་དང་ལས་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར། བློ་ལ་གནས་པས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་ནི་དེ་བྱ་རོག་གིས་མ་ཟོས་སོ།

這裡，僅僅說這個跟隨和不跟隨不是的，就像這樣： 第七個和第五個， 是用來指示先前的存在。 後面的存在，通過第一個， 也從那裡指示。 這裡，僅僅指示它跟隨和不跟隨不是的，因為爲了清楚地指示先前和後面的存在本身。如果說，那也是不真實的，因為因此也說「因為第七個和從那裡產生」。第七個或第五個不是用來指示先前的存在，而是用來指示一個原因，意思是「這個具有這個原因」。凡是有它就產生，那麼，它就具有那個原因。如果說，如何說「如果即將產生」呢？因為那是不存在的，所以那樣指示是不合理的。同樣，對於沒有產生的，也說「產生」嗎？那麼，如何說「如果存在」呢？過去如何存在？已經消失的又如何產生呢？這也產生。先前不存在的和消失後不存在的有什麼區別？或者說，「如果這個存在，那麼這個產生」，這句話，通過一個事物來表示另一個事物，這是第七個。因此，「存在」這句話只是表示一個原因的事物，而不是那時存在本身。通過「存在」來表示「存在」，通過「產生」來表示「存在」，就像世俗的說法「死亡的預兆是死亡造成的」。如果說，如果不會死亡，就不會有這樣的死亡預兆。 「因為產生」這句話，也不會成為時間的區分。區分不是用來表示時間的特殊性，而是僅僅能夠指示一個行動者。如果說，沒有行動者如何呢？就像如何產生幼苗一樣。對於「做成瓶子」，它會變成行動和工作的存在。如果說，因為存在於意識中，所以它本身就是行動者，那麼，這裡，它沒有被烏鴉吃掉。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「存在」的理解、對「時間」的理解、對「行動」的理解以及對「行動者」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「行動」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行動」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行動」是指事物發生變化的過程。現代哲學和科學對「行動」的理解更加複雜，認為「行動」是指一種複雜的因果關係，並且與目的、意圖和意志等因素有關。因此，古代邏輯學著作中對「行動」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「行動者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行動者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行動者」是指能夠執行行動的事物。現代哲學和科學對「行動者」的理解更加複雜，認為「行動者」是指具有自主性和責任能力的事物，並且與意識、自由意志和道德等因素有關。因此，古代邏輯學著作中對「行動者」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、存在、行動和行動者的討論，涉及到認知科學中的認知、推理、時間感知和行動控制等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、存在、行動和行動者的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「存在」、「時間」、「行動」和「行動者」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་གང་ཞིག་གང་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་དམིགས་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དང་པོར་ དམིགས་འགྱུར་བ།།གལ་ཏེ་དེ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །གཏིང་དུ་ཆུད་པའི་ས་བོན་ནི། །མྱུ་གུ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དེའི་རིགས་ཅན་དང་པོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་ན། མ་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་རྒྱུར་འགྱུར་བ་གཞན་དམིགས་པས་གཞན་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ནི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་དེ་ཉིད་དོ། །འདི་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་དེ་ཡང་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །གང་གི་སྔར་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།མི་འཁྲུལ་བ་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ན་སྔར་ཡོད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། དེ་ཡོད་ཡོད་པ་ཉིད་ཙམ་གྱིས། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡིན་ན། །ཅི་འགལ་དེ་ཚེ་སྔ་མ་དང་། །ཕྱི་མའི་ དངོས་པོ་དོན་ཅི་ཡོད།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་གང་དུ་ཉེ་བར་མཁོ་སྟེ། ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ལ་ནི་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ། དང་པོ་ཉིད་ནི་འགྱུར་འདོད་ན། །དེ་དོན་གཉེར་རྣམས་ལེན་པ་ཡིན། །ཕྱི་མ་ཉིད་ནི་རྗེས་དཔོག་གང་། །དེ་ནི་ནུས་པ་ལས་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་སྔ་མ་ནི་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་ ནུས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་རྒྱུ་ནི་སྔ་མའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྔར་ཡོད་པ་ད་ལྟར་བ་འཇིག་རྟེན་འདི་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་དེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།

如果說，凡是觀察到的先行事物就是原因，那也不是的，因為： 凡是最初被觀察到的， 如果它是它的原因， 那麼，深埋的種子， 就不會成為幼苗等的原因。 如果說，因為首先看到的是它的同類，所以那樣說，那麼，沒有觀察到的如何成為原因呢？通過觀察其他來觀察其他，那不是的，僅僅是接近推測而已。因此，觀察是表示存在。即使那樣，意義也是相同的。「如果這個存在」是指原因的事物存在，並且它也是無誤的。如果說，「凡是先前觀察到的」，那麼，所有先前存在的事物都會成為原因。如果它是無誤的，那麼，它就是原因。如果說，它變成無誤的，那麼，它就是先前存在的，那也是的，因為： 僅僅因為它存在， 如果它是因果， 那麼，有什麼矛盾呢？那時，先前和， 後面的事物有什麼意義？ 先前和後面的事物在哪裡是必要的呢？對於沒有必要的事物來說，它不是依賴的。然而： 如果想要最初的改變， 那麼，它會獲取尋求意義的事物。 後面的事物是推斷， 它會從能力中改變。 先前的因，是爲了結果而尋求，所以能夠被獲取，因此，因被認為是先前的事物。例如，爲了證明即將產生的來世，所以獲取先前存在的現在的這個世界，那也是不合理的，因為在那裡，因本身也是存在的，先前存在的事物本身沒有因，那不是的。然而，爲了不誤解即將產生的事物，所以說它也是結果。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「觀察」的理解、對「存在」的理解、對「時間」的理解以及對「推斷」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「觀察」的理解： 古代邏輯學著作中，對「觀察」的理解仍然是基於古代的認識，認為「觀察」是指通過感官來感知事物。現代認知科學和哲學對「觀察」的理解更加複雜，認為「觀察」是指一種複雜的認知過程，並且與大腦的活動、經驗和文化等因素有關。此外，現代科學還研究了觀察的侷限性、選擇性和解釋性。因此，古代邏輯學著作中對「觀察」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「推斷」的理解： 古代邏輯學著作中，對「推斷」的理解仍然是基於古代的認識，認為「推斷」是指通過已知的事物來推測未知的事物。現代邏輯學和認知科學對「推斷」的理解更加複雜，認為「推斷」是指一種複雜的認知過程，並且與邏輯推理、概率和經驗等因素有關。因此，古代邏輯學著作中對「推斷」的理解，在現代邏輯學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、觀察、存在、時間和推斷的討論，涉及到認知科學中的認知、推理、知覺、時間感知和決策等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、觀察、存在、時間和推斷的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「觀察」、「存在」、「時間」和「推斷」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ལེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། མི་འཁྲུལ་བ་ཙམ་གྱིས་བླང་བར་བྱ་བ་ ཡིན་པས།འདི་ཙམ་གྱིས་མ་ཆོག་པ་ཅི་ཡོད། གང་ཡང་རྒྱུ་ནུས་པ་ཉིད་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་སྟེ། དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སུ་ཞིག་ལག་ཏུ་ཐོབ་པའི་རྫས། །རྐང་གིས་བགྲོད་པར་བྱེད་པའམ། །སེན་མོ་ཡིས་ནི་གཅད་བྱ་བ། །སྟ་ རེས་གཅད་པར་སུ་ཞིག་བཟོད།།ལག་ཏུ་ཐོབ་པ་རྐང་གིས་བགྲོད་པར་བྱེད་པའམ་སེན་མོས་གཅོད་པ་སྟེ་རེས་གཅོད་པ་ལ་སུ་ཞིག་སྡོད། གཙོ་བོའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །དྲང་པོའི་ཚུལ་དུ་གོ་བྱེད་ན། །འབད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས། །གོ་བར་བྱེད་པ་དོན་མེད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་འཁྲུལ་ པས་ན་མ་འོངས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།ལུས་ལས་ནི་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། མིག་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རེ་ཞིག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་དེ། བུམ་སོགས་ལ་ནི་མེ་སོགས་བཞིན། །གང་ ཞིག་ཚེ་ན་སེམས་རྒྱུན་གྱི།།ཕན་འདོགས་བྱེད་པའང་ཡིན་བླ་སྟེ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལྡོག་པ་མིན། །རེས་འགའ་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལུས་ལོག་ན་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ཕན་ གདགས་པར་བྱ་བའི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མེ་ལ་སོགས་པས་ཕན་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་ལོག་ན་ངེས་པར་ལོག་པ་མ་ཡིན་པའམ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་ཞུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལོག་ན་ལྡོག་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཞུ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ལྡོག་ཀྱང་གསེར་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན་ལུས་དེའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་མ་ཚང་བ་ལས་ལྡོག་པ་ནི། ལུས་འབའ་ཞིག་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་ བར་བརྗོད་དོ།།གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། ལུས་ནི་གནས་པ་ཡིན་ན་སེམས། །ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡོད་ཡོད་དང་དབང་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ལས་འབྱུང་རྔུབ་དེ་མ་ཡིན། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལུས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ ལྡོག་ཏུ་ཆུག་ན་ལུས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གནས་པའམ།གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ལྡོག་པ་མི་འཐད་དེ། གནས་སྐབས་མཐའ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如果它是原因，那麼，凡是獲取的，也會變成結果，那麼，獲取有什麼特殊之處呢？因為僅僅通過無誤就可以獲取，那麼，為什麼不滿足於此呢？如果說，從原因的能力來推斷，那麼，結果本身又有什麼作用呢？那也不是的，因為： 誰能用手拿到的東西， 用腳來行走呢？ 或者用指甲來切割的東西， 誰能用斧頭來切割呢？ 用手拿到的東西，用腳來行走，或者用指甲來切割，誰會停留在用斧頭來切割呢？如果說，主要的結果本身，以直接的方式來理解，那麼，通過努力來證明原因，就沒有意義了。因此，因為無誤，所以說未來也是原因，這是合理的。 暫時說，身體是通過意義的方式來改變的，而不是像眼睛等那樣通過依賴的方式來改變的。現在，承認之後再說： 對於瓶子等，就像火等一樣， 凡是在生命中，意識流的， 幫助也是有的， 僅僅如此，不會消失。 有時，依賴本身會幫助身體，但僅僅如此，如果身體消失，意識流也不會消失，因為僅僅說幫助，就不是幫助的反作用，就像被火等幫助的瓶子等，如果火等消失，不一定會消失，或者，即使黃金等熔化的特性是從火改變的，如果它消失，也不會消失。如果熔化等特性消失，黃金本身也是它的本性。如果說，凡是意識的原因，身體就在它的狀態中存在，但是，如果它不完整就消失，那麼，僅僅說身體是原因，就是矛盾的。 此外，還說：如果身體存在， 那麼，意識就不會消失。 因為它存在，存在並被控制， 那麼，從那裡產生呼吸是不對的。 如果說，在身體不存在的狀態下，因為沒有原因，所以消失是允許的，那麼，身體在那種狀態下存在，或者變成其他，消失是不合理的，因為它跟隨所有狀態。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「依賴」的理解、對「幫助」的理解、對「存在」的理解以及對「消失」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「依賴」的理解： 古代邏輯學著作中，對「依賴」的理解仍然是基於古代的認識，認為「依賴」是指一個事物依靠另一個事物而存在。現代哲學對「依賴」的理解更加複雜，認為「依賴」是指事物之間的一種關係，並且可以通過邏輯推理來分析這種關係。此外，現代科學還研究了不同型別的依賴關係，例如因果依賴、邏輯依賴和功能依賴等。因此，古代邏輯學著作中對「依賴」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「幫助」的理解： 古代邏輯學著作中，對「幫助」的理解仍然是基於古代的認識，認為「幫助」是指一個事物對另一個事物產生有利的影響。現代哲學對「幫助」的理解更加複雜，認為「幫助」是指事物之間的一種因果關係，並且可以通過邏輯推理來分析這種關係。此外，現代科學還研究了不同型別的幫助關係，例如物理幫助、生物幫助和心理幫助等。因此，古代邏輯學著作中對「幫助」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「消失」的理解： 古代邏輯學著作中，對「消失」的理解仍然是基於古代的認識，認為「消失」是指事物不再存在。現代物理學和哲學對「消失」的理解更加複雜，認為「消失」是指事物從一種狀態轉變為另一種狀態，並且與能量守恒定律和物質守恒定律等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的消失，例如物理消失、化學消失和生物消失等。因此，古代邏輯學著作中對「消失」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、依賴、幫助、存在和消失的討論，涉及到認知科學中的認知、推理、因果關係感知和存在感知等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、依賴、幫助、存在和消失的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「依賴」、「幫助」、「存在」和「消失」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་དེ་ནི་འབྱུང་བ་རྔུབ་པ་དག་གི་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ མི་འཐད་དེ།འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དག་ནི་སེམས་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་ནི་སེམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ག་ལས་ཤེ་ན། དེ་ཡོད་ཡོད་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཡོད་ན་དེ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དབང་དུ་འགྱུར་བའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། འབྱུང་རྔུབ་དག་ལས་ནི་དེ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་དག་དབང་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བར་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལས་སྐྱེས པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དག་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པས་སེམས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་དབང་བསྒྱུར་བའི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་དེ་དག་གི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། འོན་ཏེ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་སེམས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་དེ་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སེམས་ཀྱང་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྩ་བ་གཞན་ལས་སྐྱེས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེ་བོས་བྲན་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ ནི་མ་ཡིན་ཏེ།བྲན་ནི་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཉིད་དུ། །མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་མིན། །སེམས་མེད་པར་ནི་གཞན་དག་ལས། །དེ་དག་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །བྲན་བཞིན་དུ་འབྱུང་རྔུབ་དག་ནི་སེམས་མེད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་དེ་དག་རྒྱུ་གཞན་ལས་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཉིད་རྒྱུ་ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་དེ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་ཡོད་པས་དེའི་རྒྱུ་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་ཅན་ནི་དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ པ་ཇི་སྙེད་པ།།དེ་ཀུན་སེམས་ཀྱི་འདུས་བྱས་ཡིན། །གཉིད་ལོག་དབུགས་འབྱུང་རིང་ཐུང་སོགས། །དེ་ནི་སྔར་གྱི་སེམས་ལས་ཡིན། །དབུགས་རིང་དུ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མཐའ་དག་ནི་སྔོན་གྱི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ།

如果說，那麼，它也是呼吸等的果，因此，因為不完整所以消失，那也是不合理的，因為呼吸等是從意識本身產生的，而不是從它產生意識，所以不是答案。為什麼呢？因為它存在，所以存在，如果意識存在，那麼它就存在。如果意識存在，那麼它們就存在，反之則不然。並且因為它是被控制的，所以呼吸等不是這樣。如果呼吸等是意識的原因，那麼，那時它們就不會被控制。它們也被觀察到是被意識控制的。如果說，它們是從其他產生的，那麼，那時，它們是從它產生的，所以意識一點作用也沒有。依賴於其他不是被其他控制的能力，意識只是變成完全控制自己的原因。 如果說，它們的因是與意識一起產生，那麼，意識也是它們的原因，所以不是從它們產生的。如果說，即使根源是從其他產生的，也是意識的決定，例如，就像國王對待僕人一樣，那也不是的，因為： 僕人是從其他產生， 被看到，但它們不是。 沒有意識，從其他， 它們沒有產生。 就像僕人一樣，呼吸等沒有在沒有意識的情況下被看到，因此，它們不是從其他原因產生的，意識本身是原因。因此，它們不是從它們產生的。如果說，在睡眠等狀態下，有呼吸等，所以它的原因不是意識，因為它的原因，沒有它就不會產生，那也不是的，因為： 身體的所有行為， 都是意識的造作。 睡眠、呼吸的長短等， 都是從先前的意識產生。 所有呼吸長短等的變化，都是跟隨先前意識的造作。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「意識」的理解、對「控制」的理解、對「睡眠」的理解以及對「呼吸」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和意識的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「意識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「意識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「意識」是指一種能夠感知和思考的能力。現代認知科學和神經科學對「意識」的理解更加複雜，認為「意識」是大腦複雜活動的產物，並且與大腦的結構和功能密切相關。此外，現代科學還研究了意識的層次、意識的型別以及意識的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對「意識」的理解，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 對「控制」的理解： 古代邏輯學著作中，對「控制」的理解仍然是基於古代的認識，認為「控制」是指一個事物能夠影響另一個事物。現代哲學和科學對「控制」的理解更加複雜，認為「控制」是指一種複雜的因果關係，並且與意圖、意志和自主性等因素有關。此外，現代科學還研究了不同型別的控制，例如物理控制、生物控制和心理控制等。因此，古代邏輯學著作中對「控制」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「呼吸」的理解： 古代邏輯學著作中，對「呼吸」的理解仍然是基於古代的認識，認為「呼吸」是指空氣進出肺部的過程。現代生理學對「呼吸」的理解更加複雜，認為「呼吸」是一種複雜的生理過程，並且與氧氣和二氧化碳的交換、血液循環和神經系統等有關。因此，古代邏輯學著作中對「呼吸」的理解，在現代生理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、控制、睡眠和呼吸的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、睡眠和生理活動等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、控制、睡眠和呼吸的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「意識」、「控制」、「睡眠」和「呼吸」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདི་ལྟར་ དབུགས་བྱུང་དལ་གོམས་པས།།རྨི་ལམ་དུ་ཡང་དལ་བ་ཉིད། །དབུགས་འདྲེན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས། །གཞན་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྒྱུ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། རླུང་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ནི། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གང་ལས་ཡིན། །དེ་དག་ཕུལ་ བྱུང་འགྲིབ་པ་ལས།།ཕུལ་བྱུང་འགྲིབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སེམས་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རླུང་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པའི་རྩོལ་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ ཏེ་དེ་དག་གི་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ཉིད་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི།རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རྒྱུ་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སེམས་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཤི་ལའང་རླུང་དེ་ནི། །ཡོད་ན་ སེམས་པ་ཇི་ལྟར་ལྡོག་།གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེ་ཡི་རྒྱུ། །མིན་ན་ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གནས་པའི་རླུང་སེམས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་སེམས་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤི་བ་ལ་ཡང་གནས་པའི་རླུང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དང ཡང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པས་སེམས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ།།འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་དག་གིས་སེམས་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡང་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་རྒྱུ་འཕེལ་བ་ དང་འགྲིབ་པ་ན་འབྲས་བུ་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་དེ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་མཚུངས། །སེམས་རྒྱུ་ཡིན་ན་མཚུངས་མ་ཡིན། །གནས་པའི་འཕེན་བྱེད་གཞན་དག་ཀྱང་། །གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ནི་ཡིན་པར་འདོད། །འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དག་ སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ནི་གནས་པ་ཉིད་ན་སེམས་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དེ་དག་ཀྱང་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་མི་ལྡོག་ན་སེམས་ཀྱང་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བ་འདི་ཉིད་དོ།

就像這樣：通過呼吸的緩慢習慣， 即使在夢中也是緩慢的。 由於呼吸的改變， 也會變成其他。 爲了說明不是其他原因， 呼氣和吸氣， 從哪裡來，沒有努力？ 當它們增加或減少時， 就會獲得增加或減少。 如果說，意識是呼吸的果，那麼，那時，呼氣和吸氣也會沒有努力。即使那樣，也不是的，因為它們是呼氣和吸氣的本性。然而，它們的呼氣和吸氣依賴於意識，而不是自己的本質。自己的本質是從其他原因產生的。因此，從它產生意識，從它產生呼氣和吸氣，那也不是的，因為： 如果即使在死亡時，也有氣息， 意識如何消失？ 如果它不是它的原因， 那麼，身體就會成為原因。 如果說，存在的氣息不是意識的原因，那麼，意識就會消失。如果說，它是原因，那麼，即使那樣，因為死亡時也有存在的氣息，並且呼氣和吸氣也是結果的本性，所以沒有它們，意識也不會消失，因此，就會變成不消失。通過呼氣和吸氣的增加和減少，意識的增加和減少也會獲得，因為它是它的果。毫無疑問，當原因增加和減少時，結果也會增加和減少，否則，它就不會被稱為原因。 對於它們，也會有同樣的過失。 如果意識是原因，就不會相同。 其他促進存在的， 爲了什麼，被認為是原因？ 即使假設呼吸等是意識的原因，即使那樣，如果身體存在，意識也不會消失，因為呼吸等也不會消失。它們也是身體的結果，所以不會消失。如果它們不消失，意識也不會消失。 認為意識是意識的原因，也會有同樣的過失。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「原因」和「結果」的理解、對「意識」的理解、對「呼吸」的理解、對「夢」的理解、對「死亡」的理解以及對「身體」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「夢」的理解： 古代邏輯學著作中，對「夢」的理解仍然是基於古代的認識，認為「夢」是指睡眠時產生的意識體驗。現代神經科學和心理學對「夢」的理解更加複雜，認為「夢」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的活動、記憶和情緒等有關。此外，現代科學還研究了夢的型別、夢的功能以及夢的意義等問題。因此，古代邏輯學著作中對「夢」的理解，在現代神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「死亡」的理解： 古代邏輯學著作中，對「死亡」的理解仍然是基於古代的認識，認為「死亡」是指生命功能的永久停止。現代生物學和醫學對「死亡」的理解更加複雜，認為「死亡」是一種複雜的生物過程，並且與細胞、器官和系統的功能停止有關。此外，現代科學還研究了死亡的型別、死亡的原因以及死亡的診斷等問題。因此，古代邏輯學著作中對「死亡」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「身體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「身體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「身體」是指人的物質存在。現代生物學和醫學對「身體」的理解更加複雜，認為「身體」是一種複雜的生物系統，並且與細胞、組織、器官和系統等有關。此外，現代科學還研究了身體的結構、功能和疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「身體」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、呼吸、夢、死亡和身體的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、睡眠、生理活動和身體感知等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、呼吸、夢、死亡和身體的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「原因」、「結果」、「意識」、「呼吸」、「夢」、「死亡」和「身體」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།སེམས་ནི་གནས་པ་ཉིད་ན་སེམས། །ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡི་སྔ་མ་འདོད་ན་ནི། །སྔ་མའི་སེམས་ནི་ལྡོག་མ་ཡིན། །འདིར་བཤད་པ། སེམས་རྒྱུ་ཡིན་ན་མཚུངས་མ་ཡིན། །གནས་པའི འཕེན་བྱེད་གཞན་དག་ཀྱང་།།གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ནི་ཡིན་པར་འདོད། །ལུས་དེ་ལ་སྲེད་པ་དང་བཅས་པ་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་རྒྱུ་གཞན་དག་ཀྱང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཡོད་པ་ཙམ་ལས། སེམས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་ཀྱི་བག་ ཆགས་ཀྱི་མིང་ཅན་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་སེམས་སྔ་མས་སད་པར་བྱས་པ་ན་དེའམ་གཞན་དུ་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་སད་པར་བྱེད་པ་ན་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་གཉིད་དང་འབྲེལ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྨི་ལམ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་ བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།གཉིད་དང་འབྲེལ་བར་མཚུངས་ཀྱང་རེས་འགའ་ཉིད་རྨི་ལམ་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་སད་པའི་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་སད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། ལུས་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན།དེ་ལྟ་མིན་ན་མི་འཐད་ཕྱིར། །སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐོང་བས་ན། །ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ཤེས་པ་བཞིན། །བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལུས་དང་གཉིད་ཙམ་རྒྱུ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཚེ་རྨི་ལམ་མཚུངས་པར་མཐོང་བར་ཐལ་ལོ།།འགའ་ཞིག་གིས་ཅུང་ཞིག་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་ལ་བག་ཆགས་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ སེམས་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་དེའམ་གཞན་དུ་བག་ཆགས་སད་པར་བྱས་ཏེ།བྱེད་པ་དང་ལྡན་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ མི་བདེན་ཏེ།ཆགས་སྤྱོད་ལ་སོགས་སྤྲོས་པ་ནི། །བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་གྱུར་ཀྱང་། །རང་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར་མི་བདེན་ཡིན། །ཡོད་ཉིད་དོན་བྱེད་པས་བྱས་ཡིན། །བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པ། འདོད་པ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མངོན་པར་འདོད་ པའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནུས་པ་འཇུག་པ་དག་ཅི་མི་བདེན་པའི་བྱ་བས་བདག་ཉིད་འདོར་རམ།ཅི་སྟེ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་དག་བག་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་དེ་བདེན་པའི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པས་མི་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཐ་སྙད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ།

如果意識存在，那麼意識 就不會消失。 如果想要它的先前， 那麼，先前的意識就不會消失。 這裡所說，「如果意識是原因，就不會相同，其他促進存在的，爲了什麼，被認為是原因？」也想要身體中具有慾望和業力的其他原因。僅僅是先前的意識流存在，意識不會產生，因為無明等作為本性，還有其他名為習氣的因。當它被先前的意識喚醒時，它會產生這種或其他的意識，因為習氣的特殊性和喚醒是多種多樣的。例如，就像僅僅與睡眠相關，不會看到各種各樣的夢一樣。即使與睡眠相關，有時也會看到一些夢，因為喚醒習氣的條件是多種多樣的。 因為喚醒習氣是多種多樣的，所以會消失，即使僅僅身體是原因，也不會看到那樣，為什麼呢？因為如果不是那樣，就不合理。 因為看到意識的習氣， 就像知道所有夢一樣。 具有喚醒習氣的原因。 如果僅僅身體和睡眠是原因，那麼，所有人在所有時候都會看到相同的夢。有些人會看到一些，因此，應該說它與習氣有關，因為習氣是多種多樣的。因此，在所有情況下，意識都會通過身體或其他方式喚醒習氣，它處於具有行動的狀態，否則，不應該這樣認為。如果說，從習氣的力量產生是不真實的，就像夢一樣，那也不是的，因為： 貪慾等虛妄， 即使從習氣的力量產生， 爲了實現自己的利益，也不是真實的， 因為存在本身就是行動。 依賴於習氣力量，想要顯現慾望等，能夠行動的事物，會因為不真實的行動而放棄自己嗎？即使慾望等是跟隨習氣的，但與真實的女性等相關，也不是不真實的。因為出生等的說法也是如此，所以是相同的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「習氣」的理解、對「夢」的理解、對「慾望」的理解、對「真實」的理解以及對「出生」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「習氣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「習氣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「習氣」是指一種潛藏在意識中的習慣性傾向。現代心理學和認知科學對「習氣」的理解更加複雜，認為「習氣」是指一種通過重複學習而形成的自動化行為模式，並且與大腦的神經可塑性有關。此外，現代科學還研究了習氣的形成、習氣的維持以及習氣的改變等問題。因此，古代邏輯學著作中對「習氣」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「慾望」的理解： 古代邏輯學著作中，對「慾望」的理解仍然是基於古代的認識，認為「慾望」是指一種想要獲得某種事物的強烈願望。現代心理學和神經科學對「慾望」的理解更加複雜，認為「慾望」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的獎賞系統、情緒和動機等有關。此外，現代科學還研究了慾望的型別、慾望的強度以及慾望的控制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「慾望」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「真實」的理解： 古代邏輯學著作中，對「真實」的理解仍然是基於古代的認識，認為「真實」是指與事實相符的事物。現代哲學對「真實」的理解更加複雜，認為「真實」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了真值、真理和真理的定義等問題。因此，古代邏輯學著作中對「真實」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「出生」的理解： 古代邏輯學著作中，對「出生」的理解仍然是基於古代的認識，認為「出生」是指生命體的誕生。現代生物學和醫學對「出生」的理解更加複雜，認為「出生」是一種複雜的生物過程，並且與遺傳、發育和環境等因素有關。此外，現代科學還研究了出生的型別、出生的過程以及出生的異常等問題。因此，古代邏輯學著作中對「出生」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、習氣、夢、慾望、真實和出生的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、記憶、情緒、動機和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、習氣、夢、慾望、真實和出生的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「習氣」、「夢」、「慾望」、「真實」和「出生」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、心理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་དག་ཀྱང་དེར་བདེན་པའི་ལུས་གཞན་ལེན་པ་དང་། འདོར་བའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁུ་ཁྲག་གིས་བསྐྱེད་པའི་ལུས་གཞན་བླངས་ནས་སྐྱེ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་དམིགས་ པ་མེད་པར་ལུས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།རྒན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་འཕོ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ། ཉེར་ལེན་གཅིག་གི་དངོས་པོ་ཡིས། །དེ་གཅིག་ཏུ་ནི་གནས་པའི་ཕྱིར། །དེ་འདྲ་བ་ནི་གཞན་ཉིད་དུ། །འཕོ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཁུ་ཁྲག་གཅིག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་དེ་ནི་ལུས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁུ་ཁྲག་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཕྱུགས་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ནི་ལུས་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དག་ནི་འཕོ་བ་མ་མཐོང་ན་དེ་ཅི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ ན་ཡང་ལུས་གཞན་ཉིད།།ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ནི། །དེ་ཉིད་ཟློག་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད། །གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ནི་བྱིས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པས་དེ་ནི་གཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ ནི་འཕོ་བ་མཐོང་བ་ཡིན།།དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པར་སྐྱེས་པ་ཉིད་དེར་འཕོས་པ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་རིགས་མི་འདྲ་བའི་ལུས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་སུ་འཕོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མ་ངེས་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་མེད་པས་དེར་འཕོ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ནི་མེད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་མི་བདེན་པ་བཞིན་དུ་དེར་འཕོ་བ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་སད་པའི་ཤེས་པས་གནོད་པའོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་དེ་ཡོད་ པའི་ཚེ་ནི་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱི་ཚེ་གནོད་དོ་ཞེས་ནི་མི་འཐད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སད་པས་མི་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེས་ཀྱང་སད་པའི་ཤེས་པས་དམིགས་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མཚུངས་སོ། །ཇི་སྟེ་སད་ན་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། སད་ པ་དང་མ་སད་པ་དག་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་དབྱེ།ང་སད་དོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ང་སད་དོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ནི་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་སྐྱེ་བས་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ། དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མཚུངས་པ་ལ་མེད་པར་རམ་མི་བདེན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

它們也不是因為在那裡獲取和捨棄真實的身體而不真實的。同樣，通過精液和血液產生的其他身體，獲取後進入出生。如果說，即使是從習氣的力量產生，如何能在沒有觀察到的情況下轉移到其他身體呢？就像轉移到老年等身體的狀態一樣。如果說： 因為一個近取的事物， 它存在於一個中， 所以，像那樣的， 不會轉移到其他。 因為具有一個精液和血液的近取，它只是一個身體，所以不會轉移到其他身體。通過其他精液和血液產生的牲畜等身體是其他身體。如果說，如果看不到變成那樣的轉移，如何考察呢？即使那樣，其他身體本身， 也不會消失， 因為特性的不一致， 被認為是它的反作用。 年輕等的身體與兒童等特性不一致，所以不能說它是一個。在那裡，看到了轉移。與它一起使用的出生在那裡轉移了。通過習氣的力量那樣出生，也沒有矛盾。如果說，沒有看到轉移到不同種類的其他身體，因為看到了轉移到夢境的身體，所以那也是不確定的。如果說，因為它不存在，所以轉移到那裡是不存在的，那也不是的，因為不應該看不到。如果說，就像它不真實一樣，轉移到那裡也是不真實的，那麼，什麼是不真實呢？是被清醒的意識所損害嗎？如果當領悟存在時，就不會損害。在其他時候損害是不合理的。如果說，在它本身的時候，清醒的意識沒有觀察到，那麼，通過清醒的意識觀察到和沒有觀察到，損害者和被損害的事物是相同的。如果說，如果清醒就沒有觀察到，那麼，如何區分清醒和不清醒呢？因為會產生「我清醒了」的想法嗎？「我清醒了」的想法也會在夢中產生，如何從那裡區分呢？因此，對於觀察到相同的事物，說它不存在或不真實是不合理的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「身體」的理解、對「轉移」的理解、對「夢」的理解、對「真實」的理解、對「清醒」的理解以及對「觀察」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、物理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和身體的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「轉移」的理解： 古代邏輯學著作中，對「轉移」的理解仍然是基於古代的認識，認為「轉移」是指一個事物從一個地方移動到另一個地方。現代物理學和生物學對「轉移」的理解更加複雜，認為「轉移」是指物質、能量或資訊從一個系統移動到另一個系統，並且與能量守恒定律、物質守恒定律和資訊傳遞等有關。因此，古代邏輯學著作中對「轉移」的理解，在現代物理學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「清醒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「清醒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「清醒」是指一種意識清晰的狀態。現代神經科學和心理學對「清醒」的理解更加複雜，認為「清醒」是一種複雜的意識狀態，並且與大腦的活動、覺醒系統和注意力等有關。此外，現代科學還研究了清醒的層次、清醒的型別以及清醒的障礙等問題。因此，古代邏輯學著作中對「清醒」的理解，在現代神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「觀察」的理解： 古代邏輯學著作中，對「觀察」的理解仍然是基於古代的認識，認為「觀察」是指通過感官來感知事物。現代認知科學和哲學對「觀察」的理解更加複雜，認為「觀察」是一種複雜的認知過程，並且與大腦的活動、經驗和文化等因素有關。此外，現代科學還研究了觀察的侷限性、選擇性和解釋性。因此，古代邏輯學著作中對「觀察」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、身體、轉移、夢、真實、清醒和觀察的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、身體、轉移、夢、真實、清醒和觀察的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「身體」、「轉移」、「夢」、「真實」、「清醒」和「觀察」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་བག་ཆགས་ སྟོབས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རིང་དུ་མི་གནས་པ་དང་།ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་དམིགས་པ་ཉམ་ཆུང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གང་ལ་བག་ཆགས་བརྟན་པར་ཡོད་པ་ཐུན་མོང་དུ་དམིགས་པ་དེར་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་བདེན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་བག་ཆགས་བརྟེན་པ་ ལས།།བདེན་པའི་སྐྱེ་བ་གཞན་ཡོད་མིན། །བག་ཆགས་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །སད་པའི་རིག་པ་བདེན་པ་ཡིན། །གང་ལ་བག་ཆགས་བརྟན་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་། བདེ་བ་དང་ཐུན་མོང་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འཕོ་བ་གྲུབ་བོ། །བརྟེན་པ་མེད་པ་ནི་མོད་ལ་འཇིག་པ་ཉིད་དོ། །གང་དུ་ལྷས་བསྟན་པས་རྨི་ལམ་མཐོང་བ་གཉི་ག་ལ་སྣང་བ་དེར་ཅི་ལྟར་མི་བདེན་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་དེ་ནི་བདེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྨི་ལམ་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་མི་ བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འཕོ་བ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པས་ནི། །ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་དང་། །མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ཡིན་པར་གསལ། །ཡང་ན་སྐྱེ་བ་དང་པོར་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གསལ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཤི་མ་ ཐག་པའི་འཕོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ།།ལུས་ལ་ཀུན་འཛིན་རང་བཞིན་སེམས། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡི། །སྐྱེ་བར་གང་ཚེ་འབྱུང་མཐོང་ན། །ལུས་གཞན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་མ་ཡིན། །རེ་ཞིག་དང་པོའི་སྐྱེ་བའམ་གཞན་གྱི་ཚེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་གི་ ངོ་བོ་ལུས་ལ་ཀུན་དུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པས་སྔོན་གྱི་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་འདི་ནི།ལུས་ལ་ཀུན་དུ་འཛིན་པ་གོམས་པ་སྔ་མའི་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ། མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་ ཤུགས་ཀྱིས་ལུས་གཞན་ནས་ལུས་འདི་ལ་འཕོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་གོ།

如果說，因為習氣的力量微弱，所以不能長久存在，並且，不共有的觀察微弱的特性是不真實的，那麼，對於那些習氣穩固存在，並且是共同觀察到的，爲了消除它，轉移才是真實的。就像這樣： 從習氣穩固， 沒有其他真實的出生。 僅僅通過習氣穩固， 清醒的意識才是真實的。 凡是習氣穩固存在的地方，就是清醒的意識，並且是共同觀察到的，並且，它也是它自己的本性，因此，轉移成立了。不穩固的很快就會消失。在神所指示的夢境中，兩者都顯現，為什麼不真實呢？如果說，它是真實的，那麼，夢境的所有事物就不是不真實的。如果那樣： 因為轉移完全成立， 爲了完全理解特殊性， 所以，這就像分別念， 並且清楚地表明是相同的。 或者，因為觀察到最初的出生是意識造作的清晰結果，所以，理解為剛剛死後的轉移。 當看到身體具有普遍執著的自性意識， 在有情眾生的感官中， 出生時，如何不理解其他身體？ 暫時，在最初的出生或其他時候，所有眾生的意識的自性，具有普遍執著于身體的自性等特殊次第，觀察到這是先前習慣的特殊次第的結果，如果先前習慣的普遍執著于身體沒有顯現，那麼它就不存在。通過它的力量，理解為從其他身體轉移到這個身體，如果不是那樣，就不會進行推斷。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「習氣」的理解、對「意識」的理解、對「轉移」的理解、對「夢」的理解、對「真實」的理解、對「出生」的理解以及對「推斷」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、習氣、意識、轉移、夢、真實、出生和推斷的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、記憶、感知、行為和學習等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、習氣、意識、轉移、夢、真實、出生和推斷的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「習氣」、「意識」、「轉移」、「夢」、「真實」、「出生」和「推斷」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་འཕོ་བ་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པས། དེ་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ཤེ་ན། སྐྱོན་འདི་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར། རྗེས་དཔག་བྱ་ལའང་ མངོན་སུམ་ནི།།མེད་ཕྱིར་འདི་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། །རྗེས་དཔོག་ཡུལ་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི། །ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ནི། ཡུལ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་འདོད་པ་ཉིད་པས་དེ་ཉིད་ཅི་ལྟར་སྐྱོན་ཡིན། འོན་ཏེ་དེའི་རིགས་ ལ་མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅེ་ན།སྐྱོན་དེ་ཡང་མེད་དེ། རེ་ཞིག་ལུས་སམ་གཞན་དུའང་རུང་། །ཀུན་འཛིན་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པར། །མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་དེ་ཉིད་ལས། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་རྗེས་མི་དཔོག་།ཅི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར་དེའི་རིགས་ ལ་མངོན་སུམ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་སྟེ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ལན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཕོ་བ་མ་མཐོང་ཡང་འཕོ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་དམིགས་པ་ཉིད་དེ། གྲོང་ གཞན་དུ་འཕོ་བ་བཞིན་ནོ།།དཔེར་ན་གྲོང་གཞན་ནམ་ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པ་དག་།སྔོན་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཡུལ་དང་རིགས་མཐུན་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བར་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་དག་གིས་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ན་ འོངས་པ་མ་དམིགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ནས་འོངས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་དམིགས་པ་ཉིད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མངོན་པར་དགའ་བས་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ནས་འོངས་པ་ཡང་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། གྲོང་གཞན་ ལས་འོངས་པ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དུ་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་མེའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ཙམ་ལ་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་ཡུལ་ལ་སོགས་པར་འཕོ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ ཕྱིར་མཚུངས་སོ།།འོན་ཏེ་ཡང་། དཔེར་ན་ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པར་འཕོ་བ་ནི་ལུས་མ་དོར་བར་ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པར་མཐོང་བ་དང་། ཡང་ཅི་ལྟར་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་ཀྱི་འཕོ་བ་མི་བདེན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་པོར་ལུས་མ་དོར་བ་དང་། བརྫུན་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為轉移沒有現量，那麼，如何通過推斷來理解呢？這個過失也沒有，就像這樣： 即使對於推斷的對象， 也沒有現量，所以這有什麼過失？ 現量不是推斷對象的， 成為對象是不存在的。 因為現量和推斷本身，想要在相互排除對象的情況下進入，那麼，它怎麼會是過失呢？如果說，在它的種類中沒有現量進入，如何推斷呢？這個過失也沒有，暫時，無論是身體還是其他， 從普遍執著的習慣進入， 從現量觀察到的那裡， 為什麼不推斷呢？ 就像所說，如何在其種類中沒有現量的情況下推斷呢？因為推斷是以現量為先導的，對於所說的，回答是這樣的：即使現量沒有看到轉移，但與轉移相符的結果是被觀察到的，就像轉移到其他村莊一樣。例如，就像那些從其他村莊或地方來的人，觀察到他們喜歡以前喜歡的、與種類相似的親近行為等。如果說，即使沒有觀察到其他人從那樣的地方來，即使那樣，也可以從推斷中觀察到這個人是從那樣的地方來的。同樣，通過對親近行為等特殊性的喜歡，也應該確定是從天界等世界來的，因為僅僅通過現量進入從其他村莊來，就可以進入推斷。對於從煙推斷出的火的特性，現量並沒有進入。如果說，僅僅進入火，那麼，在這裡，也同樣進入轉移到地方等。 如果說，例如，轉移到其他地方等，是看到身體沒有捨棄，仍然是那個身體的，並且，就像夢境的身體的轉移不真實一樣，在這裡，在最初的出生時，身體沒有捨棄，並且會變成虛假的，所以是不相關的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「現量」的理解、對「推斷」的理解、對「轉移」的理解、對「夢」的理解、對「真實」的理解以及對「出生」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和推斷的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「現量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「現量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「現量」是指通過感官直接感知到的事物。現代認知科學和哲學對「現量」的理解更加複雜，認為「現量」是一種複雜的認知過程，並且與大腦的活動、經驗和文化等因素有關。此外，現代科學還研究了感知的侷限性、選擇性和解釋性。因此，古代邏輯學著作中對「現量」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「推斷」的理解： 古代邏輯學著作中，對「推斷」的理解仍然是基於古代的認識，認為「推斷」是指通過已知的事物來推測未知的事物。現代邏輯學和認知科學對「推斷」的理解更加複雜，認為「推斷」是指一種複雜的認知過程，並且與邏輯推理、概率和經驗等因素有關。此外，現代科學還研究了不同型別的推斷，例如演繹推理、歸納推理和溯因推理等。因此，古代邏輯學著作中對「推斷」的理解，在現代邏輯學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、現量、推斷、轉移、夢、真實和出生的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、現量、推斷、轉移、夢、真實和出生的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「現量」、「推斷」、「轉移」、「夢」、「真實」和「出生」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལུས་གཞན་འཕོ་བ་ནི། །དོར་དང་བདེན་པ་དང་འབྲེལ་ན། །དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ནི། །བདེན་པར་རབ་བསྒྲུབ་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་དམིགས་མེད་པར། །གཉིད་ལོག་གཏན་དུ་རྣམ་འཆད་པ། ། དེ་བཞིན་གལ་ཏེ་ཤི་བ་ཡི། །སྔ་ཕྱིར་དེར་འགྱུར་ཅི་ཞིག་བྱས། །ཇི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་དུ་རྒྱུ་བ་ལུས་མ་བཏང་བར་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་རྒྱུ་བ་ཡང་ཡིན་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་བ་མི་བདེན་པའི་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་རྒྱུ་བ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་འཇིག་རྟེན་མི་བདེན་པ་ཉིད་པས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་མཐོང་བ་མེད་པར་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་ སྐབས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཉིད་དམ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་ཡིན་ན། དེ་འདྲ་བ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། མེད་པ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་མ་ཉམས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སྨྲ་བས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱས་པར་ འགྱུར་ཞེ་ན།འདིར་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། །ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཕོ་བ་ལ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གནོད་པ་ཡིན། །གཞན་མཐོང་བ་ཉིད་སྔོན་གྱི་ནི། །ལུས་པོ་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་ཡིན། །རྨི་ལམ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །བདེན་པའི་རྣམ་ཤེས་རྣམ་འབྲེལ་ཡིན། །རྨི་ལམ་ལས་ཀྱང་ བདེན་པ་ཡི།།རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་འགལ། །རྣམ་པར་ཆད་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །སད་པ་དག་དང་འབྲེལ་པར་དམིགས། །ཤི་ནས་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡང་། །བདེན་པའི་སད་པ་དང་འབྲེལ་ཉིད། །འདིར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འདི་ལུས་འདི་ལ། སྔོན་གྱི་ ལུས་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་ངེས་པར་ལུས་བཏང་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ལུས་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་།ལུས་མ་མཐོང་བ་ཉིད་འདོར་བ་ཡིན་ཏེ། ལུས་འདི་དམིགས་པ་ཉིད་སྔོན་གྱི་ལུས་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་གྱི་ལུས་མ་ གྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་ལུས་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་གྲུབ་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཚེ་ལུས་སོགས་མངོན་དགའ་བ། །ལུས་དགའ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཡིན་པར། །གྲུབ་པ་དེ་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཡི། །སྔོན་གྱི་ལུས་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད། །ཁྱད་པར་ཅན་སྔོན་གྱི་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ ལས་སྔོན་གྱི་ལུས་གྲུབ་བོ།།ལུས་དེ་ད་ལྟར་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདས་པ་མ་དམིགས་པས་དེའི་ཚེ་ཡང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་གྱི་ལུས་མ་འདོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ་ལོ།

就像這樣：如果說，轉移到其他身體， 與捨棄和真實有關， 因此，來世， 就會被很好地證實為真實。 就像夢境沒有觀察到， 睡眠時完全停止一樣， 同樣，如果說死亡， 前後會變成那樣，那又如何呢？ 就像在其他地方行走，身體沒有捨棄一樣，如果說，在其他出生行走也是那樣，那麼，就會變成顛倒的證實。同樣，因為看到夢境的行走是跟隨不真實的身體的，如果說，在來世行走也是那樣，那麼，前後世都是不真實的，這正是無有者的觀點。 此外，就像在沒有看到夢境的情況下，睡眠時，意識完全停止，或者意識不清晰一樣，如果說，來世也是那樣，那麼，那樣做又有什麼用呢？無有者的觀點沒有被破壞，而說來世者又有什麼用呢？ 在這裡，這樣說： 對於身體本身的轉移， 現量是損害。 看到其他，先前， 完全捨棄了身體。 所有夢境的意識， 都與真實的意識相關聯。 即使在夢中， 也是真實的意識，有什麼矛盾？ 所有完全停止的， 都被觀察到與清醒相關聯。 死亡后完全停止， 也與真實的清醒相關聯。 這裡已經說過了，意識在這個身體中，觀察到這是與先前身體相關的意識的習慣的結果，因此，一定不會在沒有捨棄身體的情況下發生，如何沒有完全捨棄身體呢？沒有看到身體本身就是捨棄，因為觀察到這個身體本身就是沒有觀察到先前的身體。如果說，在沒有證實先前身體的情況下，如何證實完全捨棄了先前身體呢？不是的，因為： 當身體等顯現喜歡時， 身體的喜歡是先導， 因為證實了，所以我的， 先前身體是證實的。 從特殊性的先前顯現喜歡的證實中，證實了先前的身體。現在沒有觀察到那個身體。因為沒有觀察到過去，所以那時也不存在，不是的。因此，說沒有捨棄先前的身體，這是現量所證明的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「轉移」的理解、對「夢」的理解、對「真實」的理解、對「意識」的理解、對「死亡」的理解、對「身體」的理解以及對「現量」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和轉移的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、轉移、夢、真實、意識、死亡、身體和現量的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、轉移、夢、真實、意識、死亡、身體和現量的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「轉移」、「夢」、「真實」、「意識」、「死亡」、「身體」和「現量」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཅི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་མི་བདེན་པ་ལས། འདིར་འོངས་པ་དེ་ བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མི་བདེན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའམ།ཇི་ལྟར་འདི་ལས་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་མི་བདེན་པར་འགྲོ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་མི་བདེན་པ་ཉིད་ནི་ བདེན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན།བདེན་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་གྱུར་བ་དེ་ནི་བར་མ་དོའི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཤེས་ཀུན་རྨི་ལམ་ལས། །བྱེ་བྲག་མེད་པར་གནས་སོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་ཕྱི་ནས་བཤད་བྱ་སྟེ། །འདི་ཡི་སྐབས་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན། ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་གཞན་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་ལུས་སུ་ཡང་འཕོའོ་ཞེས་གྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ནས་འོངས་པ་ལ་གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཅིག ཤོས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཁྱད་པར་ཡིན་ཡང་རྒྱུད་ཉམས་པ་མ་མཐོང་བ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཆད་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་བོ། །འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་པའི་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་གནས་པ་ནི་སེམས་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བའི་སེམས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་ལ་ཡང་ལན་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དེ་འདྲ་བའི་ལུས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་སྡོང་བུ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཉེས་པས་མི་མཐུན ལུས་རྒྱུ་མིན།།ཤི་བ་ཉེས་པས་མཉམ་འགྱུར་ཚེ། །སླར་ཡང་འཚོ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །རླུང་དང་མཁྲིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་མི་མཐུན་པར་འགྱུར་བའི་ལུས་ནི་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་ལུས་མེད་པའི་ཕྱིར་ ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མེད་དེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཤི་བར་འགྱུར་བ་ཉེས་པ་མཉམ་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན། ལུས་ནད་མེད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་མཉམ་པ་ནད་མེད་དེ། །ཟད་དང་འཕེལ་བ་བཟློག་པ་ཡིན། །ཞེས་བརྗོད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་ཉེས་པ་རྣམས་མཉམ་པར་བྱས་པ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། རིམས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་ནི་འཆི་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འཆི་བར་ཐལ་ བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སེམས་དེ་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།

就像所說：「就像夢境不真實一樣，從這裡來的，來世也是不真實的嗎？就像從這裡夢境的身體變得不真實一樣，來世也是那樣，所以來世是不真實的嗎？」這樣說也是不真實的，因為夢境的不真實是跟隨真實的，是瞭解真實的因，所以，變成那樣的，就會被解釋為是中陰的狀態。 或者，所有意識都像夢一樣， 沒有差別地存在， 應該在後面這樣說， 這時的重點就是這個。 就會被解釋為夢境的意識和其他意識沒有任何差別。因此，就像夢境的身體一樣，也會轉移到來世的身體，這樣就成立了。因此，對於從其他地方來的人，即使因為習氣的力量的差別而有所阻礙，或者僅僅是少數的差別，也沒有看到相續中斷。因此，因為有情眾生的相續沒有中斷，所以來世成立了。死亡等是因為存在的力量的各種習氣特性。 意識存在，不會變成意識不消失，因為沒有那樣的意識。如果說，對於這邊的美好，也有回答，因為沒有那樣的身體，那麼，因此說： 如果像樹木等一樣， 過失不一致，身體不是原因， 當死亡的過失變得相等時， 就會再次變成活著的。 因為風和膽汁等過失不一致而變化的身體，與產生意識的身體是不一樣的。因此，因為沒有那樣的身體，所以不會變成不消失。這不是的，如果那樣，那麼，因為變成死亡的過失相等，就會因為獲得無病的身體而再次活著，因為說： 它們相等是無病， 消減和增加是相反的。 如果說，如何知道過失變得相等呢？因為沒有看到瘟疫等的變化。不造成變化的過失不是造成死亡的，因為在所有時候都會變成死亡。如果不是那樣，那麼，身體就不會成為原因，因為意識不會跟隨它的變化存在或不存在。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「夢」的理解、對「來世」的理解、對「意識」的理解、對「死亡」的理解、對「身體」的理解、對「過失」的理解以及對「原因」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和來世的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「來世」的理解： 古代邏輯學著作中，對「來世」的理解仍然是基於古代的認識，認為「來世」是指人死後存在的另一個世界。現代科學對「來世」的理解是基於唯物主義的，認為生命是有限的，並且沒有證據表明存在來世。此外，現代科學還研究了意識的起源、死亡的生物學過程以及人類對死亡的文化理解等問題。因此，古代邏輯學著作中對「來世」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 對「過失」的理解： 古代邏輯學著作中，對「過失」的理解仍然是基於古代的認識，認為「過失」是指身體內部的不平衡狀態。現代醫學對「過失」的理解更加複雜，認為「過失」是指疾病的原因和癥狀，並且與病原體、遺傳、環境和生活方式等因素有關。因此，古代邏輯學著作中對「過失」的理解，在現代醫學看來，需要更深入的分析。 對「原因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「原因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「原因」是指產生結果的事物。現代哲學和科學對「原因」的理解更加複雜，認為「原因」和「結果」是指一種複雜的因果關係，並且可以通過邏輯推理和科學實驗來分析。此外，現代科學還強調了因果關係的複雜性和多重性。因此，古代邏輯學著作中對「原因」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、夢、來世、意識、死亡、身體、過失和原因的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、夢、來世、意識、死亡、身體、過失和原因的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「夢」、「來世」、「意識」、「死亡」、「身體」、「過失」和「原因」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ལུས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སེམས་ཡིན་ན། ། ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ནི། །ཕྱིར་ཡང་འོང་བར་མཐོང་བ་ཡིན། །ལུས་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི། །མི་མཐུན་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ན། །དེ་འདྲ་བ་ཡི་ལུས་དེ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ལུས་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་བུར འགྱུར་བའི་ལུས་ཉིད་གཞན་གྱི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་འཐད་དོ།།མི་མཐུན་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་ནི་འཆི་ལ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདིར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། སེམས་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་སེམས་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་དང་ཡོད་པས་འཆིག་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པ་མེད་དོ།།ཉེས་པ་ཉེ་བར་ཞི་གྱུར་ཀྱང་། །འཆི་དང་འགའ་ཞིག་ཉེས་པ་ཡིས། །ཉེས་ཅན་ཡིན་ཡང་འཚོ་འགྱུར་བའི། །རྣམ་གནས་འདིར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ཅི་དགའ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ།ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། སླར་འཚོ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ལོག་ཀྱང་དེས་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་མི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནམ། མེ་ལོག་ཀྱང་ཤིང་ལ་མེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་གང་ དུ་ཡང་ལྡོག་པར་མ་མཐོང་ངོ་།།དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མེ་ནི་ལོག་ན་ཡང་། །ཤིང་གི་འགྱུར་བ་མི་ལྡོག་བཞིན། །དེ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་ཅེ་ན། །མ་ཡིན་གསོ་སྦྱོང་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མེ་ལོག་ཀྱང་ཤིང་གི་འགྱུར་བ་མི་ལྡོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འཆི་ བ་ཡང་མི་ལྡོག་པ་དེས་ན་སླར་འཚོ་བར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། མ་ཡིན་ཏེ་གསོ་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉེས་པའི་འགྱུར་བ་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ན་གསོ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཉེས་པའི་འགྱུར་བ་བཟློག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེ་བཟློག་པའི་ ཕྱིར་གསོ་བ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འཆི་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལས་སྔར་ཉེས་པ་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཆུང་ངུ་ནི་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་འཆི་བ་ནི་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཉེས་པའི་འགྱུར་བ་བཟློག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་འདི་ མེད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་ལེན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སླར་མི་འགྱུར་བ་འགའ་ཞིག་ནི། །ལ་ལར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད། །འགའ་ཞིག་བཟློག་པ་ཡིན་ཕྱིར་དཔེར། །ཤིང་དང་གསེར་ལ་མེ་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ཆུང་ཡང་ལྡོག་པ་མིན། །སླར་ལྡོག་རུང་བར་འགྱུར་བྱས་གང་། ། དེ་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །གསེར་གྱི་སྒྲ་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ།

如果說，如果變成再次活著，那麼，就會知道身體是原因。如果意識的原因是意識， 就不會消失， 因為沒有不一致的意識， 所以會看到再次出現。 如果身體是原因， 當不一致消失時， 那樣的身體本身， 如何不是意識的原因？ 如果身體是原因，那麼，說變成那樣的身體本身，在其他時候不是原因，是不合理的。像那樣不一致，為什麼一些人會死，而另一些人不會，這種區分在這裡如何成立呢？如果意識是原因，那麼，因為意識沒有不一致和存在，所以是死亡和另一個的原因，因此，區分是合理的。 即使過失接近平靜， 死亡和一些過失， 即使是有過失的，也會變成活著， 這種狀態在這裡不會改變。 不會是任何結果都隨意發生。因此，意識不是身體的結果，如果意識是身體的結果，那麼，就會變成再次活著。如果說，即使不一致的因素消失了，但它所造成的不一致的後果，必然不會消失嗎？即使火消失了，但火在木頭上造成的改變，在任何地方都沒有看到消失。因此： 如果即使火消失了， 木頭的改變也不會消失， 那麼，它不會消失嗎？ 不是的，因為有治療。 例如，就像即使火消失了，木頭的改變也不會消失一樣，過失造成的改變，死亡也不會消失，因此，不會變成再次活著，如果這樣說，因此說：不是的，因為治療會發生。如果過失的改變是不可逆轉的，那麼，就不會爲了治療而努力。如果過失的改變是可逆轉的，那麼，爲了逆轉它，治療就會產生結果。如果說，從死亡的改變中，先前過失造成的較小改變是可以逆轉的，而死亡是不可逆轉的，那麼，因為過失的改變是可逆轉和不可逆轉的，所以這個過失不存在嗎？這不是接受的，就像這樣： 一些不會再次改變的， 在某些情況下會產生改變， 因為一些是可以逆轉的，例如， 火對於木頭和金子。 即使最初很小，也不會消失， 後來會變成可以逆轉， 那就會再次出現， 就像金子的聲音一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「死亡」的理解、對「過失」的理解、對「原因」的理解、對「治療」的理解以及對「改變」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「治療」的理解： 古代邏輯學著作中，對「治療」的理解仍然是基於古代的認識，認為「治療」是指恢復身體平衡的方法。現代醫學對「治療」的理解更加複雜，認為「治療」是指通過藥物、手術、物理療法等方法來緩解疾病的癥狀、阻止疾病的進展和促進身體的康復。因此，古代邏輯學著作中對「治療」的理解，在現代醫學看來，需要更深入的分析。 對「改變」的理解： 古代邏輯學著作中，對「改變」的理解仍然是基於古代的認識，認為「改變」是指事物狀態的變化。現代物理學和化學對「改變」的理解更加複雜，認為「改變」是指物質、能量或資訊的變化，並且與物理定律和化學反應等有關。因此，古代邏輯學著作中對「改變」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、身體、死亡、過失、原因、治療和改變的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、身體、死亡、過失、原因、治療和改變的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「身體」、「死亡」、「過失」、「原因」、「治療」和「改變」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལ་ལ་མི་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ་དཔེར་ན་ཤིང་ལ་མེ་བཞིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་བཟློག་པས་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་ལ་དེ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གཅིག ཉིད་གཅིག་ཉིད་ལ་ནི།དེ་ལྟ་བུ་དང་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བྱེད་པའམ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བྱ་བ་དང་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆུང་ཡང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེས་ནི་ཤིང་ལ་ནག་པོ་ཙམ་བྱས་པ་ཡང་ལྡོག་པ་མ་ ཡིན་ལ།གསེར་ཤིན་ཏུ་ཞུ་ཡང་མེ་ལོག་ནའང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེས་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཆུང་ངུ་ན་ལོག་པའི་ཕྱིར་འཆི་བའི་མཚན་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་སླར་འཚོ་བར་ཐལ་ལོ། །འདི་ལྟར་གཉིད་ཀྱིས་སེམས་པ་དང་འབྲལ་བའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བྱས་ཀྱང་གཉིད་མེད་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་ལྡོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། རིག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །རིག་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན། །ཤི་ལའང་རིག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར། །ཤི་དང་གཉིད་ ལོག་པ་དག་ལ།།རིག་པ་མེད་པར་ཁྱད་པར་མེད། །དབུགས་རྔུབ་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡང་བསམ་པ་ཡིས། །ཤི་བ་དང་གཉིད་ལོག་པ་དག་ལ་ནི་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་པས་ཁྱད་པར་གཞན་མེད་དོ། །དེས་ན་གཉིད་ལོག་པ་སད་ པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ།ཤི་བ་ཡང་བསྣུན་པ་དང་སྨན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་འཚོ་བར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་གཉིད་ལོག་པ་ལ་ནི་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་ལ། ཤི་བ་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རིག་པ་མེད་པར་ནི་གཉི་གར་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ རིག་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན།ནུས་པ་ཞེས་པ་སྙད་པ་དེ་ཅི་ཞིག་།གལ་ཏེ་ནུས་པ་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རིག་པ་ཉིད་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ནུས་པ་རིག་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཏེ་ལུས་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལུས་གནས་པ་ན་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལུས་ནི་ཞིག་ལ། །གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་གང ཡིན་པ་དེ་གང་ཡིན།རིག་པ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེ་ན། གཉིད་ལོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཉིད་ལོག་པ་ལས་ཀྱང་སད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་འགྱུར་རོ།

它的意思是這樣的：在某些情況下，會產生一些不出現的現象，就像火對於木頭一樣。在某些情況下，會逆轉，就像火對於金子一樣。一個事物本身，不會產生既是那樣又不是那樣的變化。對於產生變化，或者說，被變化的事物，最初的變化，即使很小，也不會消失，就像火在木頭上造成的黑色，也不會消失，即使金子完全熔化，當火消失時，也會變成其他狀態。因此，如果過失造成的較小變化可以逆轉，那麼，死亡這種大的特徵也會逆轉，因此，就會變成再次活著。就像這樣，即使睡眠造成了與意識分離的特徵變化，如果沒有睡眠，也會逆轉。如果說，它不會逆轉，那麼，對於它，就說： 是無覺知的自性， 不是想要有覺知， 就像這樣，如果它存在， 死亡也會有覺知。 對於死亡和睡眠， 沒有覺知，沒有差別。 所有呼吸等， 如何也是通過思考？ 對於死亡和睡眠，因為沒有覺知，所以沒有其他差別。因此，就像睡眠會醒來一樣，死亡也會因為按摩和藥物等治療而變成活著。如果說，睡眠沒有覺知，而死亡有覺知，所以有差別，那麼，不是的，因為兩者在沒有覺知方面是相同的。如果說，即使沒有覺知，但它具有那種能力的自性，那麼，所說的能力是什麼？如果能力本身就是體驗，那麼，那時就有了覺知，如何會沒有覺知呢？既有又沒有，就矛盾了。如果說，能力是與覺知不同的，或者說，是身體本身，那麼，當產生意識的身體存在時，因為有能力，所以它不會消失。如果說，產生意識的身體消失了，因為產生了另一個不產生意識的身體，所以沒有意識，那麼，什麼是不產生意識的呢？如果說是與覺知分離的，那麼，睡眠也有那個，因此，睡眠也會在醒來的狀態下有覺知，所以它不會改變。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「變化」的理解、對「覺知」的理解、對「睡眠」的理解、對「死亡」的理解、對「能力」的理解、對「身體」的理解以及對「意識」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和變化的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「變化」的理解： 古代邏輯學著作中，對「變化」的理解仍然是基於古代的認識，認為「變化」是指事物狀態的改變。現代物理學和化學對「變化」的理解更加複雜，認為「變化」是指物質、能量或資訊的變化，並且與物理定律和化學反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的變化，例如物理變化、化學變化和生物變化等。因此，古代邏輯學著作中對「變化」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「覺知」的理解： 古代邏輯學著作中，對「覺知」的理解仍然是基於古代的認識，認為「覺知」是指一種能夠感知和思考的能力。現代認知科學和神經科學對「覺知」的理解更加複雜，認為「覺知」是大腦複雜活動的產物，並且與大腦的結構和功能密切相關。此外，現代科學還研究了覺知的層次、覺知的型別以及覺知的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對「覺知」的理解，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 對「睡眠」的理解： 古代邏輯學著作中，對「睡眠」的理解仍然是基於古代的認識，認為「睡眠」是指一種休息狀態。現代神經科學和心理學對「睡眠」的理解更加複雜，認為「睡眠」是一種複雜的生理和心理現象，並且與大腦的活動、激素和神經遞質等有關。此外，現代科學還研究了睡眠的型別、睡眠的功能以及睡眠的障礙等問題。因此，古代邏輯學著作中對「睡眠」的理解，在現代神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「能力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「能力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「能力」是指一種潛在的行動或變化的可能性。現代哲學和科學對「能力」的理解更加複雜，認為「能力」是指一種複雜的物理、化學或生物機制，並且與能量、資訊和結構等因素有關。因此，古代邏輯學著作中對「能力」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、變化、覺知、睡眠、死亡、能力、身體和意識的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、變化、覺知、睡眠、死亡、能力、身體和意識的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「變化」、「覺知」、「睡眠」、「死亡」、「能力」、「身體」和「意識」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་དེ་ལ་དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན། དེས་ན་ལུས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ ན་གཉིད་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཉིད་ལོག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་གཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སེམས་པ་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། གཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།རིག་པ་མེད་པའོ་ཞེ་ན། ཤི་བ་ལ་ཡང་དེ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ན་སླར་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབུགས་རྔུབ་པ་མེད་པས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ལུས་འབའ་ཞིག་ལས་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རིག་ པ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། གཉིད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ན་བློ། །ཤེས་པ་སྔ་མའི་འདུ་བྱེད་ལས། །དེ་ལྟའི་རྣམ་ པར་འབྱུང་འགྱུར་བ།།དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ལུས་རྒྱུ་མིན། །ལུང་མཚུངས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་བློ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་དང་རྗེས་སུ་མཐོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་། །དེས་ན་ལུས་སམ་དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདུ་བྱེད་ལྷན་ཅིག་པའི། །ལུས་ ལས་སྐྱེ་བ་བརྗོད་ཅེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་དེ་ཚེ་མེད་པ་ནི། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་འགྱུར་ཕྱིར་འཐད་དཀའ། །མེད་པ་ནི་ཡོད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་མེད་པ་ལས། སད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ལུས་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་སེམས་ཀྱང་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ དོ།།མེད་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱ་བ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སེམས་སྔ་མ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ལུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བསྣུན་པ་ལ་སོགས་པ་སད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ ནི་ལམ་མ་ཡིན་ཏེ།སད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ནི། །བསྣུན་སོགས་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མིན། །རབ་ཏུ་བརྡེགས་པ་མེད་པར་ཡང་། །སད་པ་དག་ནི་དམིགས་པ་ཡིན། །བསྣུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །སད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱང་སད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ སད་མ་ཐག་ཏུ་མཐོང་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་མཐོང་བ་དང་སྔོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་ཅི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཉེ་བར་གནས་ལ་སད་གྱུར་པ། །འདི་ལའང་ངེས་པ་ཡོད་མིན་ ཏེ།།དེར་གཏད་པ་ཡིས་གང་འཕངས་ནས། །གཉིད་ལོག་དེ་ལས་སད་ཕྱིར་རོ།

如果說，如果它有呼吸等，那麼，它就不是產生身體的原因，那麼，在睡眠狀態下，它也會出生，因此，它就不會變成睡眠。如果說，當完全進入睡眠狀態時，從呼吸等中產生意識，那麼，所說的睡眠是什麼？如果說是沒有覺知，那麼，死亡也有那個，因為當完全進入時，就會再次變成有覺知。如果說，因為沒有呼吸，所以沒有完整的伴隨，因此，不會僅僅從身體產生，那麼，在昏厥等變化中，因為也沒有呼吸等，所以，不會變成有覺知。因此，呼吸等不是覺知的原因。呼吸等是原因，之前已經說過了。此外： 如果與睡眠分離，那麼，心， 從先前意識的造作中， 會產生那樣的變化， 因此，身體不是原因。 即使有相似的經典，心等也被視為是先前造作的結果。因此，身體或呼吸等不是原因。如果說，從伴隨造作的身體中產生，那麼，那不是的，因為，當造作不存在時， 很難成為伴隨， 不存在的不是存在的伴隨。 就像在清醒狀態下，沒有意識，先前的意識也不存在。不存在的不是伴隨，因為沒有伴隨的行為。存在和不存在不是同時發生的。因此，先前的意識才是它的原因，而身體不是。如果說，如何等會使人醒來，那麼，那不是方法，因為醒來， 必然不是從等產生， 即使沒有強烈的， 也會觀察到醒來。 不是僅僅通過等， 才是醒來，因為自己也會醒來。 如果說，醒來后，不是會產生與看到的事物相關的分別念嗎？那麼，看到的事物和先前的意識如何是同時發生的呢？那也不是好的，就像這樣： 對於接近的醒來， 這也沒有確定性， 因為從那裡投擲， 從睡眠中醒來。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「呼吸」的理解、對「睡眠」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「造作」的理解、對「醒來」的理解以及對「分別念」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「呼吸」的理解： 古代邏輯學著作中，對「呼吸」的理解仍然是基於古代的認識，認為「呼吸」是指空氣進出身體的過程。現代生物學和醫學對「呼吸」的理解更加複雜，認為「呼吸」是一種複雜的生理過程，並且與肺、心臟和血液循環等有關。此外，現代科學還研究了呼吸的型別、呼吸的功能以及呼吸的障礙等問題。因此，古代邏輯學著作中對「呼吸」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「造作」的理解： 古代邏輯學著作中，對「造作」的理解仍然是基於古代的認識，認為「造作」是指一種心理活動或行為。現代心理學和認知科學對「造作」的理解更加複雜，認為「造作」是指一種複雜的認知過程，並且與動機、意圖和行為等有關。此外，現代科學還研究了造作的型別、造作的功能以及造作的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「造作」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「醒來」的理解： 古代邏輯學著作中，對「醒來」的理解仍然是基於古代的認識，認為「醒來」是指從睡眠狀態恢復到清醒狀態。現代神經科學和心理學對「醒來」的理解更加複雜，認為「醒來」是一種複雜的生理和心理過程，並且與大腦的活動、激素和神經遞質等有關。此外，現代科學還研究了醒來的型別、醒來的機制以及醒來的障礙等問題。因此，古代邏輯學著作中對「醒來」的理解，在現代神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「分別念」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分別念」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分別念」是指一種心理活動或思維。現代認知科學和心理學對「分別念」的理解更加複雜，認為「分別念」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、記憶、推理和決策等有關。此外，現代科學還研究了分別唸的型別、分別唸的功能以及分別唸的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「分別念」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、呼吸、睡眠、意識、身體、造作、醒來和分別唸的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、呼吸、睡眠、意識、身體、造作、醒來和分別唸的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「呼吸」、「睡眠」、「意識」、「身體」、「造作」、「醒來」和「分別念」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གང་ཞིག་ལྷུར་གཏད་པས་འཕངས་ནས། །གཉིད་ལོག་པ་དེ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འདིའི་བག་ཆགས་སད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་སད་པ་ན། གང་ཞིག་དམིགས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བར་ཉེ་བ་ཉིད་ རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཅི་ལྟར་གོམས་པ་དང་དེ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཉིད་རྟོགས་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །སད་པ་ནི་ནང་གི་རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དེ། གང་ཞིག་ཅི་ལྟར་གོམས་པ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ་ རིག་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། འཇིགས་དང་བརྟན་སོགས་འདུ་བྱེད་ལས། །འབྲོས་དང་མཚོན་འཛིན་ལ་སོགས་པ། །བདེ་སོགས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འཇིགས་པ་གོམས་པའི་ཁྱིམ་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སད་པ་ནི་བྲོས་ པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་ཉིད་དེ་གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ལ་འཚེ་བར་མངོན་པར་དགའ་བ་དྲག་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚོན་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་ རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ལུས་སམ་དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པར་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ལུས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཉེས་པས་མི་མཐུན་པར་བྱས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི་མི་མཐུན་པ་མེད་ན་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་མི་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྩོམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཉམ་ཆུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ཞན་པར་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཆུང་ངུ་ཡང་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།ཕྱིར་ལོག་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྩོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆུང་ངུ་ཡང་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིར་ལྡོག་ པ་རུང་བར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱིར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།གསེར་གྱི་སྲ་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གསེར་གྱི་སྲ་བ་ཉིད་ནི་སོང་ཡང་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ནི་སླར་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་ལ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཆེན་པོ་ ཡང་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ།

因為投擲所指向的，與睡眠狀態相似，所以這個習氣會醒來，但醒來時，不是理解到與所觀察到的事物相關聯，而是看到理解到，無論什麼習慣，都會變成那樣。醒來是內在的觸覺等自性，是理解到身體的觸覺與無論什麼習慣相符。就像這樣： 從恐懼和堅定等造作中， 逃跑和持武器等， 理解快樂等自性， 會在有情眾生中產生。 對於那些習慣於恐懼而進入家的人來說，醒來是理解到逃跑和快樂等的自性，否則就會處於痛苦之中。對於那些喜歡傷害他人、具有強烈自我的人來說，醒來是理解到持有傷害他人的武器等自性，以及快樂等。因此，身體或呼吸等不是意識的原因，先前的意識才是原因。如果說，如果從身體產生，那麼，那時就會變成不可逆轉，這個過失就是這樣。同樣，也不會變成跟隨先前意識的。如果說，如果不是過失造成的不一致的原因，那麼，即使沒有不一致也會發生。如果說，產生不會再次出現的改變的法，那麼，虛弱等是意識進入微弱狀態的特徵，或者昏厥等是意識完全停止的特徵，即使它所造成的微小改變也是不可逆轉的。產生不會再次出現的改變，即使很小也是不可逆轉的。那些造成可逆轉的改變，會再次出現，就像金子的堅硬一樣。金子的堅硬即使消失了，當與造成改變的原因分離時，也會再次恢復。同樣，對於意識，即使意識完全停止的特徵是很大的改變，也是可以逆轉的，因此，會再次活著。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「習氣」的理解、對「醒來」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「造作」的理解、對「快樂」的理解、對「痛苦」的理解、對「改變」的理解以及對「恢復」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「習氣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「習氣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「習氣」是指一種習慣性的行為或思維模式。現代心理學和認知科學對「習氣」的理解更加複雜，認為「習氣」是指一種通過重複學習而形成的自動化行為或思維模式，並且與神經可塑性和大腦的活動有關。因此，古代邏輯學著作中對「習氣」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「快樂」的理解： 古代邏輯學著作中，對「快樂」的理解仍然是基於古代的認識，認為「快樂」是指一種愉悅的情感體驗。現代心理學和神經科學對「快樂」的理解更加複雜，認為「快樂」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的活動、神經遞質和激素等有關。此外，現代科學還研究了快樂的型別、快樂的功能以及快樂的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「快樂」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「痛苦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「痛苦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「痛苦」是指一種不愉悅的情感體驗。現代心理學和神經科學對「痛苦」的理解更加複雜，認為「痛苦」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的活動、神經遞質和激素等有關。此外，現代科學還研究了痛苦的型別、痛苦的功能以及痛苦的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「痛苦」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「恢復」的理解： 古代邏輯學著作中，對「恢復」的理解仍然是基於古代的認識，認為「恢復」是指從某種狀態回到原來的狀態。現代物理學、化學和生物學對「恢復」的理解更加複雜，認為「恢復」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與能量守恒、物質守恒和資訊傳遞等有關。因此，古代邏輯學著作中對「恢復」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、習氣、醒來、意識、身體、造作、快樂、痛苦、改變和恢復的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、習氣、醒來、意識、身體、造作、快樂、痛苦、改變和恢復的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「習氣」、「醒來」、「意識」、「身體」、「造作」、「快樂」、「痛苦」、「改變」和「恢復」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་གསོ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སླར་ལྡོག་པར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པའི་ནད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་སླར་ལྡོག་པར་བྱར་མེད་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ཡང་ཡོད་པས་ན་ སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།ལན་བཤད་པ་ནི། ཅུང་ཟད་གསོ་བྱ་མིན་བརྗོད་པ། །འཆོས་བྱེད་རྙེད་པར་དཀའ་ཕྱིར་རམ། །ཚེ་ཟད་ཕྱིར་རོ་ཉེས་འབའ་ཞིག་།གསོ་ན་གསོ་མིན་མེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་ཉེས་པས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སེལ་ནུས་པ་དང་སྨན་དང་སྨན་པ་ རྙེད་པར་དཀའ་བ་ལས་འཐད་པ་ལས་ཡིན་ལ།སེམས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལས་འགྱུར་བར་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཆོས་པར་བྱེད་པ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སླར་འཚོ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། ། རྣམ་འགྱུར་ལྡོག་པ་མིན་ན་ནི། །འཆོས་བྱེད་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཉིད། །སླར་འཚོ་བ་ཡི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ལྡོག་ན་དོན་མེད་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལོག་ན་སླར་འཚོ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་ང་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འཐད་དོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། ཚེ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ན་ནད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ནད་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་འཚོ་བ་དང་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ངོ་། ཚེ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ། ལས་ཟད་པ་ལས་ ཀྱང་ཡིན་ནོ།།ཤ་བཀྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ནད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལས་བདག་པོར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལན་གྱི་རྒྱུར་སྨྲའོ། །ཉེས་པ་འབའ་ཞིག་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། གསོ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ ནད་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར། ཤི་བའི་དུས་སོགས་ལོག་ཕྱིར་རམ། །དེ་ཡི་སོས་ཟིན་བཅད་ལས་ཀྱང་། །འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ན། །དེ་ཅིས་སླར་ཡང་འཚོ་མི་འགྱུར། །ཤི་བ་ལ་གང་ཚེ་སྔགས་ལ་སོགས་པས་དུག་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའམ། དེའི་སོས་ཟིན་པ་བཅད་ པ་ལས་ཏེ།སོས་ཟིན་པ་རང་ཉིད་འདུས་པ་བཅད་པས་ལོག་པ་དང་། འགྱུར་བའི་རྒྱུ་རིམས་ལ་སོགས་པ་དང་། བྲལ་བ་གང་གི་ཚེ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །གཞན་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལྡོག་པའི་ ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ།།ལུས་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་དེ་རྣམ་པར་མ་གྱུར་པར་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

如果說，因為有治療的方法，所以是可逆轉的，並且因為是不可治癒的疾病，所以是不可逆轉的改變，因為兩者都存在，所以沒有過失，那麼，回答是： 說有些是不可治癒的， 是因為難找到治療的方法嗎？ 或者是因為壽命耗盡？ 僅僅是過失，如果治療， 就不是不可治療的， 這並不是要證明， 僅僅是因為過失造成的改變， 難以消除， 難以找到藥物和醫生， 這是合理的， 因為在說從心的大生起而改變的論典中， 沒有什麼是不可以治療的。 如果說，僅僅是因為難以找到治療的方法，所以不會再次活著，那麼，那不是的，因為： 如果改變不逆轉， 那麼，難以找到治療的方法， 就不是再次活著的因， 如果逆轉，就變成無意義的改變。 因此，如果改變逆轉，那麼，就會變成再次活著。如果說，還有一些是不能被治療的，那麼，對於這個回答，我認為不能被治療是合理的。解釋是：因為壽命耗盡，所以疾病是不能被治療的。就像這樣，看到同樣的疾病，有些人活著，有些人不活著。壽命是標誌，也是因為業力耗盡。因為肉體腐爛等產生的疾病是不能被治療的，因為有那樣的業力。因此，說業力是原因的回答。如果僅僅是過失造成改變，那麼，就沒有不能被治療的疾病。因此： 因為死亡的時間等逆轉， 或者因為斷絕了它的根源， 當與改變的原因分離時， 為什麼它不會再次活著？ 當死亡時，如果通過咒語等使毒藥等逆轉，或者斷絕了它的根源，斷絕了根源的自身聚集而逆轉，以及當與改變的原因，如瘟疫等分離時，那時就會再次活著，這個道理是成立的。此外，不是因為逆轉了近取因。身體也不是近取因，如果身體是近取因，那麼，當身體沒有改變時，就不會改變。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「治療」的理解、對「疾病」的理解、對「壽命」的理解、對「業力」的理解、對「過失」的理解、對「改變」的理解、對「死亡」的理解、對「近取因」的理解以及對「身體」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和治療的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「治療」的理解： 古代邏輯學著作中，對「治療」的理解仍然是基於古代的認識，認為「治療」是指恢復身體平衡的方法。現代醫學對「治療」的理解更加複雜，認為「治療」是指通過藥物、手術、物理療法等方法來緩解疾病的癥狀、阻止疾病的進展和促進身體的康復。此外，現代科學還研究了不同型別的治療方法，以及治療的有效性和安全性等問題。因此，古代邏輯學著作中對「治療」的理解，在現代醫學看來，需要更深入的分析。 對「疾病」的理解： 古代邏輯學著作中，對「疾病」的理解仍然是基於古代的認識，認為「疾病」是指身體內部的不平衡狀態。現代醫學對「疾病」的理解更加複雜，認為「疾病」是指由病原體、遺傳、環境和生活方式等因素引起的身體功能障礙。此外，現代科學還研究了疾病的型別、疾病的病因以及疾病的診斷和治療等問題。因此，古代邏輯學著作中對「疾病」的理解，在現代醫學看來，需要更深入的分析。 對「壽命」的理解： 古代邏輯學著作中，對「壽命」的理解仍然是基於古代的認識，認為「壽命」是指生命的時間長度。現代生物學和醫學對「壽命」的理解更加複雜，認為「壽命」是指生物體從出生到死亡的時間長度，並且受到遺傳、環境和生活方式等因素的影響。此外，現代科學還研究了壽命的型別、壽命的機制以及延長壽命的方法等問題。因此，古代邏輯學著作中對「壽命」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「業力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「業力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「業力」是指一種因果報應的法則。現代科學對「業力」的理解是基於唯物主義的，認為沒有證據表明存在業力。此外，現代科學還研究了行為的動機、行為的結果以及社會規範等問題。因此，古代邏輯學著作中對「業力」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 對「近取因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「近取因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「近取因」是指產生結果的直接原因。現代哲學和科學對「近取因」的理解更加複雜，認為「近取因」是指一種複雜的因果關係，並且需要通過邏輯推理和科學實驗來分析。此外，現代科學還強調了因果關係的複雜性和多重性。因此，古代邏輯學著作中對「近取因」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、治療、疾病、壽命、業力、過失、改變、死亡、近取因和身體的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、治療、疾病、壽命、業力、過失、改變、死亡、近取因和身體的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「治療」、「疾病」、「壽命」、「業力」、「過失」、「改變」、「死亡」、「近取因」和「身體」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གང་གི་ཕྱིར། ཉེར་ལེན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི། །ཉེར་ལེན་ཅན་དག་འགྱུར་བ་ནི། །བྱེད་པར་མི་ནུས་དཔེར་འཇིམ་པ། །འགྱུར་བ་ མེད་པར་བུམ་སོགས་བཞིན།།ཉེ་བར་ལེན་པ་ལུས་འགྱུར་བ་མེད་པར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགྱུར་བར་བྱར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིམ་པ་འགྱུར་བ་མེད་པར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འགྱུར་བ་ནི་མ་དམིགས་སོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཆོས་ཀྱང་འདི་ཉིད་དེ། དེ་ འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ།།རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་ཀྱང་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པར་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་འགྱུར་ཡང་འཇིག་པ་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་ སེམས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་།དེ་འགྱུར་ན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆུ་འགྱུར་ན་མྱུ་གུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་དེ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་ཡང་ས་བོན་ ཡིན་གྱི་ཆུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཆུ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུ་ལས་རྒྱུན་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆུ་ནི་ནས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུ་ལྡོག་ཀྱང་སཱ་ལུའི་རྒྱུན་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆུ་མེད་ཀྱང་སཱ་ལུའི་རྒྱུན་མི་ལྡོག་པའི་ ཕྱིར་རོ།།མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཆུ་ཡིན་པས་དེ་ནི་དེ་ལོག་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆུ་དེ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་སཱ་ལུའི་ས་བོན་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་སྒོ་ཉིད་ནས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་མེད་པར་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལུས་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དངོས་གང་འགྱུར་བ་མེད་པར་ནི། །དངོས་པོ་གང་ཞིག་རྣམ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཉེར་ལེན་མི་རིགས་ཏེ། །བ་ལང་བ་ མེན་ལ་སོགས་བཞིན།།ལུས་མ་འགྱུར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལུས་དེ་ནི་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་ལྡོག་ན་དེ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འགྱུར་བས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་དང་བ་མེན་ལ་སོགས་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །བ་མེན་བ་ལང་གི་ གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་།དེ་ལྡོག་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་མོད། རྒྱུན་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因為，如果近取因沒有改變， 那麼，具有近取因的事物就不能改變， 例如，泥土， 在沒有改變的情況下，如瓶子等。 當近取因身體沒有改變時，從近取因產生的意識就不能改變，就像沒有看到泥土沒有改變，瓶子等就發生改變一樣。近取因的法也是這樣，它的改變就是變化。即使有很多原因，也只是其中一些是近取因，而不僅僅是原因。身體只是原因，但它的改變不是變化。即使它沒有改變，也會因為破壞和悲傷等而使先前的意識發生變化，並且即使它改變了，也必然不會不發生變化。如果說，如果水改變了，那麼，幼苗也會改變，但它不是它的近取因，那麼，不是的，因為持續的原因是近取因。持續的原因也是種子，而不是水，因為水是暫時性的特殊原因。從水中產生持續性不是的，因為水對於大麥等是共同的。即使水消失了，稻米的持續性也不會消失，因為即使沒有水，稻米的持續性也不會消失。幼苗等的暫時性特殊原因是水，所以，如果水消失了，它也會消失。因此，水是近取因。從水等，稻米的種子通過改變的方式，使幼苗等越來越發生改變。因此，即使沒有改變，也會發生改變，所以這個身體不是意識的近取因。它本身說： 如果事物沒有改變， 那麼，什麼事物會發生改變？ 它不可能是近取因， 就像牛和牛糞等。 即使身體沒有改變，意識也會改變，所以身體不是它的近取因。因此，如果身體消失了，它也不會消失，因為它不是通過它的改變而改變的，就像牛和牛糞等一樣。牛糞是牛的暫時性特殊原因，但即使它消失了，暫時性的特殊原因也不會改變，但持續性不會消失。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「近取因」的理解、對「改變」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「持續性」的理解、對「暫時性」的理解以及對「原因」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和近取因的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「改變」的理解： 古代邏輯學著作中，對「改變」的理解仍然是基於古代的認識，認為「改變」是指事物狀態的變化。現代物理學和化學對「改變」的理解更加複雜，認為「改變」是指物質、能量或資訊的變化，並且與物理定律和化學反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的變化，例如物理變化、化學變化和生物變化等。因此，古代邏輯學著作中對「改變」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「持續性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「持續性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「持續性」是指事物保持不變的狀態。現代物理學和哲學對「持續性」的理解更加複雜，認為「持續性」是指事物在時間上的存在，並且與時間、變化和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的持續性，例如物質的持續性、能量的持續性和資訊的持續性等。因此，古代邏輯學著作中對「持續性」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「暫時性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「暫時性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「暫時性」是指事物存在的時間是有限的。現代物理學和哲學對「暫時性」的理解更加複雜，認為「暫時性」是指事物在時間上的存在是有限的，並且與時間、變化和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的暫時性，例如物質的暫時性、能量的暫時性和資訊的暫時性等。因此，古代邏輯學著作中對「暫時性」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、近取因、改變、意識、身體、持續性、暫時性和原因的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、近取因、改變、意識、身體、持續性、暫時性和原因的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「近取因」、「改變」、「意識」、「身體」、「持續性」、「暫時性」和「原因」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་བ་ལང་དང་བ་མེན་དག་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པས་བཟློག་པར་བྱ་བ་དང་ཟློག་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་མོད།ལུས་དང་སེམས་དག་ལ་གོ་ཅི་འོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐྱོན་ནི་གཞན་གྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི། ངེས་པར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། སཱ་ལུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་དང་ཆུ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། སེམས་དང་ལུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལས། །སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་གནས། །མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་ཉིད་བཞིན། །འདིར་གཞན་དུ་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་དང་ལུས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར ལེན་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།བ་ལང་དང་བ་མེན་དག་ཉིད་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ལུས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ ལྡོག་ཀྱང་སེམས་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གནས་སྐབས་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། །གནས་སྐབས་བྱེད་པ་ལོག་པ་ན། །གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ལྡོག་པར་ཟད། །རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །དེ་ནི་ལོག་པར་འགྱུར་བ་འདིའི། ། རྒྱུན་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །མེ་ལོག་པས་ནི་ཟངས་མ་ཡི། །ཞུ་བ་ཉིད་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །སེམས་ནི་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །དེ་སྲིད་དུས་སུ་རྣམ་གནས་པ། །ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་ཕྱིར་ཏེ། །མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་ཉིད་བཞིན། །རྒྱུ དེ་མིན་ན་གཉིས་འབྲས་ནི།།སེམས་ཉིད་གསེར་བཞིན་གནས་པ་ཡིན། །ཅི་ལྟར་མེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ཟངས་མ་ཞུ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པ་དེས་ན། མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་བ་དག་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལུས་ལ་གཅེས་པའི་སེམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ གྱི་སེམས་ལས་སྐྱེ་ལ།ལུས་ཀྱང་སེམས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མེར་མེར་པོ་དག་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ བས་ན།།འབྲས་བུ་གཉིས་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །གནས་པ་ལ་ནི་མི་འཐད་མེད། །ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་སེམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཀྱང་ཡུལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པས་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ སྐྱེ་བ་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཡིན་ཏེ།མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ།

如果說，牛和牛糞不是近取因和具有近取因的事物，所以不是可逆轉和逆轉的，那麼，身體和意識會怎麼樣呢？因為一個的過失不會變成另一個的過失。如果不是近取因，那麼，也不會變成必然同時存在，就像稻米等的原因和水一樣，那麼，對於這個，說： 意識和身體也是這樣， 從那個原因的伴隨中， 產生的果與伴隨存在， 就像火和銅的熔化。 在這裡，在其他地方不是成立的，因為，意識和身體也不是近取因和具有近取因的事物。就像牛和牛糞一樣，只是在某種程度上相互幫助，但必然不是因為身體發生變化，意識就發生變化。因此，因為身體不是近取因，所以即使身體消失了，意識也不會消失。 暫時原因的事物， 是近取因， 當暫時行為消失時， 僅僅是那個暫時性消失。 持續的原因， 當它消失時， 這個的持續性就會消失。 當火消失時， 銅的熔化就會消失。 意識與身體一起， 在那段時間裡存在， 因為相互伴隨， 如果不是那個原因，那麼，兩者的果， 意識本身就會像金子一樣存在。 就像火的伴隨是銅的熔化的近取因一樣，火和銅的熔化同時存在，同樣，對於身體珍愛的意識，也從具有伴隨的意識中產生，而身體也從具有意識伴隨的身體原因，如微塵中產生，因此，產生的果同時存在。這樣說： 聚集在一起， 所以兩者的果， 同時存在是合理的。 因為身體的原因，如微塵等，具有意識的伴隨，意識也具有境的伴隨，所以身體和意識的特徵的果，同時產生，就像火和銅的熔化一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「近取因」的理解、對「伴隨」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「暫時性」的理解、對「持續性」的理解、對「原因」的理解以及對「果」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「伴隨」的理解： 古代邏輯學著作中，對「伴隨」的理解仍然是基於古代的認識，認為「伴隨」是指事物同時存在或發生。現代哲學和科學對「伴隨」的理解更加複雜，認為「伴隨」是指一種複雜的關係，並且與時間、空間和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的伴隨，例如物理的伴隨、化學的伴隨和生物的伴隨等。因此，古代邏輯學著作中對「伴隨」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「果」是指由原因產生的結果。現代哲學和科學對「果」的理解更加複雜，認為「果」是指一種複雜的因果關係的結果，並且需要通過邏輯推理和科學實驗來分析。此外，現代科學還強調了因果關係的複雜性和多重性。因此，古代邏輯學著作中對「果」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、近取因、伴隨、意識、身體、暫時性、持續性、原因和果的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、近取因、伴隨、意識、身體、暫時性、持續性、原因和果的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「近取因」、「伴隨」、「意識」、「身體」、「暫時性」、「持續性」、「原因」和「果」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ལུས་ལོག་ན་ནི་ལུས་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་ལུས་མེད་པའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསེར་གྱི་རྒྱུན་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྲུའི་རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་ པར་འབྱུང་བ་དེ་ནི་ཆུ་ལོག་ན་ལོག་པ་ཡིན་ཞིང་།མེ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉམས་པར་བྱས་ན་ནི། རྒྱུན་ཉིད་ལོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཉམས་པར་བྱས་པ་ཡང་རྒྱུན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ལོག་པར་འགྱུར་རམ། ཡང་ ཇི་ལྟར་ཤ་ལུ་ཀའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ལས་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ།དང་པོ་ལུས་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་ཉེར་ལེན་ནི། །མེ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེར་ལེན་ནི། །འགས་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་ མ་ཡིན།།དང་པོར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །ལུས་ལས་སྐྱེ་བ་མཐོང་མ་ཡིན། །ཉེར་ལེན་གནོད་པ་མེད་པར་ནི། །ཡིད་ནི་ལོག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །འབྲུའི་རྒྱུན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་མེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་ལ་ནི་ཚིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དུས་དེ་ཙམ་དུ་གནོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཅན། ། ཤེས་པ་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་འགྱུར་བས། །གཉིད་ཀྱིས་དེ་ནི་རྣམ་ཆད་མིན། །གཉིད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཞིག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་རྣམ་འཆད་དག་ལས་ཀྱང་། །སྐྱེ་བ་ཉེ་བར་དམིགས་ཕྱིར་རོ། །ཤི་དང་གཉིད ལོག་པ་དག་ལ།།རྣམ་ཆད་ཁྱད་པར་མེད་པར་གནས། །འོན་ཏེ་རེས་འགའ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སད་པ་མེད་པའི་རྣམ་འཆད་ནི། །རང་ངམ་ཡང་ན་གཞན་གྱི་ཀྱང་། །དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །རྟོགས་པ་འདི་འདྲ་ག་ལས་ ཡིན།།རེ་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི་ཤེས་པ་དམིགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，身體消失了，那麼，因為是其他身體的特殊性，或者沒有身體的意識，所以它不會消失，就像金子的持續性一樣。如果說，就像從水等中產生穀物的持續性的特殊性，如果水消失了，它也會消失，並且如果通過火等破壞了近取因，那麼，持續性本身也會消失。同樣，如果通過某些方式破壞了意識的近取因，那麼，因為不是持續的原因，持續性也會消失嗎？或者，就像從牛的糞便中產生不同種類的莎草一樣，最初會從身體本身產生嗎？在這裡說： 穀物等的近取因， 會被火等破壞， 意識的近取因， 不會被任何事物損害。 最初的意識， 沒有看到從身體產生， 如果近取因沒有損害， 心就不會消失。 就像火對於穀物的持續性的近取因一樣，意識的近取因是不會被損害的。意識的近取因是意識本身，並且它沒有憤怒等。如果說，睡眠等會損害它，那麼，不是的，因為睡眠等只是在那段時間裡損害的原因。 依賴於先前的造作， 意識被中斷， 也會從意識中產生， 所以睡眠不會完全中斷它。 睡眠不能破壞意識的近取因，因為從意識完全中斷中，也觀察到產生。 完全中斷沒有差別地存在。 如果說，有時會變成完全中斷，那麼，那不是的，因為： 沒有清醒的完全中斷， 自己或者其他， 如果沒有觀察到， 這種理解從哪裡來？ 暫時，意識完全中斷，自己是不能觀察到的。其他完全中斷，是意識所觀察到的，但意識完全中斷，不是任何事物所觀察到的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「近取因」的理解、對「持續性」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「損害」的理解、對「睡眠」的理解、對「造作」的理解以及對「中斷」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「損害」的理解： 古代邏輯學著作中，對「損害」的理解仍然是基於古代的認識，認為「損害」是指對事物造成破壞或傷害。現代物理學、化學和生物學對「損害」的理解更加複雜，認為「損害」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與能量傳遞、物質變化和生物反應等有關。因此，古代邏輯學著作中對「損害」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「中斷」的理解： 古代邏輯學著作中，對「中斷」的理解仍然是基於古代的認識，認為「中斷」是指事物停止或暫停的狀態。現代物理學、哲學和資訊科學對「中斷」的理解更加複雜，認為「中斷」是指一種複雜的過程，並且與時間、空間、能量和資訊等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的中斷，例如物理的中斷、邏輯的中斷和資訊的傳遞中斷等。因此，古代邏輯學著作中對「中斷」的理解，在現代物理學、哲學和資訊科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、近取因、持續性、意識、身體、損害、睡眠、造作和中斷的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、近取因、持續性、意識、身體、損害、睡眠、造作和中斷的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「近取因」、「持續性」、「意識」、「身體」、「損害」、「睡眠」、「造作」和「中斷」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཤེས་པ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་མེད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཅི་ལྟར་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ཡིན།གྲུབ་བོ་ཞེ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡིན། ཀུན་ཚེ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི། །ཀུན་ཚེ་ཤེས་པ་ཉིད་གྱུར་པ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པ་ནི། །དེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་ལན་གདབ་དཀའ། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལ་ ལྟོས་ཅན།།རབ་ཏུ་སད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་ཆད་པས། །འབའ་ཞིག་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དང་པོའི་སྐྱེ་བ་དང་། རབ་ཏུ་སད་པ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་དག་ རྣམ་པར་ཆད་པ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱིས་ནི་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཉམས་དམས་པ་སྲིད་པ་ན། རྣམ་པར་ཆད་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་དོན་ལ་དགའ་མེད་པ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་བྱ་འདོད་མོད་ཀྱང་། །གཞན་གྱི་དོན་ལའང་དགའ་མེད་པར། །ཉེས་མེད་ཅེས་པ་འབྲེལ་མ་ཡིན། །གཞན་གྱི་དོན་ལ་དགའ་བ་མ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྩེ་བ་མེད་ པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི་འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།སེམས་ཉམས་པར་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལྡོག་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། རྟེན་ལྡོག་པས་ལྡོག་པ་ནི་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ལུས་ཀྱང་རྟེན་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པ་ལ་རི་མོ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་བཞིན་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བདེན་མིན་རི་མོ་ལ། །སོགས་པས་འཕོ་བར་དམིགས་མིན་པ། །དེས་ན་རི་མོ་ལ་སོགས་དངོས། །རྟེན་ཞིག་ན་ནི་འཇིག་པར་འགྱུར། །རི་མོ་ ལ་སོགས་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟེན་གཞན་ནས་འོངས་སོ་ཞེས་རྟོག་པ་མེད་དོ།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དང་པོའི་སྐྱེ་བ་དང་རབ་ཏུ་སད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱིས་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་འདུ་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའམ། རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་ཀྱི་འདུ་ བྱེད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།རི་མོ་བཞིན་དུ་རྟེན་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་དེ་ཞིག་ན་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為沒有意識，那麼，在沒有證實沒有意識的情況下，如何證明沒有呢？如果說，證實了，那麼，它本身就是意識，如何是意識完全中斷呢？ 所有時候都完全中斷， 所有時候都變成意識， 來世不存在， 因為那本身，難以回答。 那也不是的，因為依賴於先前的造作，觀察到完全清醒。那個意識完全中斷，僅僅觀察到是不存在的。在最初的出生和完全清醒時，觀察到意識與先前的造作相關聯，所以，沒有觀察到先前和後來的完全中斷。其他人沒有觀察到其他人的意識完全中斷，因為沒有變成觀察的特徵。即使因為沒有慾望而變得虛弱，也不是完全中斷，因為： 不喜悅自己的利益， 被稱為無慾， 但是，對於他人的利益也不喜悅， 說無過失是不相關的。 因為不喜悅他人的利益，所以不會變成沒有過失，因為沒有愛，那本身就是它的過失。或者，因為無慾本身，所以完全中斷是一些人所希望的，所以沒有過失。因此，不是因為近取因消失了，意識就消失，因為身體不是近取因，並且意識是無法被破壞的。這樣想，即使假設不是因為近取因消失了，意識才消失，但因為所依賴的消失了，所以消失是不可逆轉的。身體也被認為是所依賴的，因此，就像墻壁等消失了，繪畫等也會消失一樣，來世是不成立的，那麼，那也不是真的，因為： 繪畫等， 沒有被觀察到轉移， 因此，繪畫等事物， 當所依賴的消失時，就會消失。 對於繪畫等，不會認為像瓶子等一樣，從其他所依賴的而來。意識在最初的出生和完全清醒時，與其他身體一起使用的造作相關聯，或者與夢境身體的造作相關聯，因此，不像繪畫一樣，所依賴的是確定的。如果所依賴的是確定的，那麼，當那個所依賴的消失時，它也會消失。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「中斷」的理解、對「造作」的理解、對「慾望」的理解、對「近取因」的理解、對「所依賴」的理解以及對「來世」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「慾望」的理解： 古代邏輯學著作中，對「慾望」的理解仍然是基於古代的認識，認為「慾望」是指一種想要得到或擁有的願望或衝動。現代心理學和神經科學對「慾望」的理解更加複雜，認為「慾望」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的活動、神經遞質和激素等有關。此外，現代科學還研究了慾望的型別、慾望的功能以及慾望的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「慾望」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「所依賴」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所依賴」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所依賴」是指事物存在或發生所必需的條件或基礎。現代哲學和科學對「所依賴」的理解更加複雜，認為「所依賴」是指一種複雜的關係，並且與因果關係、存在和本質等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的依賴，例如邏輯的依賴、物理的依賴和生物的依賴等。因此，古代邏輯學著作中對「所依賴」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、中斷、造作、慾望、近取因、所依賴和來世的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、中斷、造作、慾望、近取因、所依賴和來世的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「中斷」、「造作」、「慾望」、「近取因」、「所依賴」和「來世」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཞན་ཡང་རྟེན་ཉིད་ནི་ལུས་སམ་གཞན་འགའ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ཞིག་ན་འཇིག་།རི་མོ་ལ་ སོགས་པ་ནི་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ།དེས་ན་རང་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞིག་པ་ཡིན་གྱི། རྟེན་ཞིག་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་མོད། ལུས་དང་སེམས་ཐ་དད་པ་དག་ནི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ ན།འདི་ནི་མེད་དེ། ཡོད་མེད་དག་ལ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །མ་ཡིན་ཡོད་པའི་གནས་རྒྱུ་ནི། །རྟེན་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་རྟེན་མེད། །གནས་པ་པོ་ལས་གཞན་མིན་ཕྱིར། །འདི་ནི་རྟེན་ཡོད་མ་ཡིན་མོད། །གཞན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་རྒྱུ་ཉིད། །དེས་ནི་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་བྱས། །རེ་ཞིག་ མེད་པ་ལ་ནི་རྟེན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རི་བོང་གི་རྭ་ལ་ནི་རྟེན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་དེས་ན་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་སྲིད་ཀྱི་རྟེན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ལ་ཡང་རྟེན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ནི་ལྟོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོད་པ་ཡང་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་པ་ནི་གནས་པ་པོ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པར་བྱེད་ན་དེ་ཉིད་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པ་ཡང་སྐྱེད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེས པ་ལ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པས་ན་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཡིན་ནོ།།བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། ཆོས་འགའ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ནི་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷུང་བ་གནས་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གནས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི། དེ་གནས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ན་ལྡོག་པ་ནི་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡིན་ན་ནི་འདི་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དེ། འདི་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྟེན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ནི་ཅི་ཡང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་གནས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་གནས་པ་ནི་སྐྱེས་པ་ན་གནས་པར་བྱ་བ ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

此外，所依賴本身，不是存在於身體或其他任何事物中，如何當它消失時，就會消失呢？繪畫等不是與墻壁等不同的，因此，是它自己消失而消失，而不是因為所依賴的消失。如果說，因為沒有不同，所以不是所依賴和被依賴的事物，但是，身體和意識是不同的，那麼，這不存在，因為： 對於存在和不存在，沒有所依賴， 如果說，不是存在的原因， 是所依賴，那麼，這沒有所依賴， 因為不是與存在者不同。 這雖然不是有所依賴， 但如果是其他，那就是原因， 它又做了什麼呢？ 暫時，對於不存在，沒有所依賴，因為兔子的角沒有任何所依賴。不存在只是想要從原因產生，因此，不存在只是原因，而不是所依賴。對於存在，也沒有所依賴，因為存在是與所有依賴分離的。如果說，存在也有所依賴，因為它使存在存在，那麼，那也是不相關的，因為存在不是與存在者不同的，如果它使存在存在，那麼，它本身就做了。那不是產生，因為已經產生的不能再產生。如果說，對於已經產生的，還有一些沒有產生的，所以它是所依賴，那麼，說自己產生所有的是原因，而產生一些法的，是所依賴等。存在不是與自己的本質不同的，因為即使在沒有存在的情況下，也有自己的本質。如果說，如果存在沒有不同，那麼，它就會變成與存在沒有不同，所以所有時候都會存在。如果說，當有自己的本質時，消失是因為存在相反的法，所以會變成不同，那麼，那不是的，如果它是其他，那麼，這就是它的原因，這是存在的原因，而不是所依賴。如果說是事物的所依賴，那麼，不是的，因為它沒有對事物做任何事情。如果說，因為使事物存在，所以是所依賴，那麼，什麼存在是在出生時使其存在，還是在其他時候？因為在出生之前，它不是事物，因為它是沒有的。如果從其他不同的產生，如何是事物的呢？因為與它的本質和從它產生的沒有聯繫。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「所依賴」的理解、對「存在」的理解、對「不存在」的理解、對「原因」的理解、對「產生」的理解、對「本質」的理解以及對「事物」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和所依賴的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「存在」是指事物具有現實性的狀態。現代哲學對「存在」的理解更加複雜，認為「存在」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了存在量詞、存在性命題和存在性預設等問題。因此，古代邏輯學著作中對「存在」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「不存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「不存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「不存在」是指事物沒有現實性的狀態。現代哲學對「不存在」的理解更加複雜，認為「不存在」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了否定命題、空類和空域等問題。因此，古代邏輯學著作中對「不存在」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「產生」的理解： 古代邏輯學著作中，對「產生」的理解仍然是基於古代的認識，認為「產生」是指事物開始存在或發生。現代物理學、化學和生物學對「產生」的理解更加複雜，認為「產生」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與能量傳遞、物質變化和生物反應等有關。因此，古代邏輯學著作中對「產生」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「本質」的理解： 古代邏輯學著作中，對「本質」的理解仍然是基於古代的認識，認為「本質」是指事物所固有的、不可改變的屬性。現代哲學對「本質」的理解更加複雜，認為「本質」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了本質主義、反本質主義和模態邏輯等問題。因此，古代邏輯學著作中對「本質」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「事物」的理解： 古代邏輯學著作中，對「事物」的理解仍然是基於古代的認識，認為「事物」是指具有物質存在或屬性的實體。現代哲學和科學對「事物」的理解更加複雜，認為「事物」是指一種複雜的概念，並且與存在、屬性和關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的事物，例如物理的事物、化學的事物和生物的事物等。因此，古代邏輯學著作中對「事物」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、所依賴、存在、不存在、原因、產生、本質和事物的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、所依賴、存在、不存在、原因、產生、本質和事物的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「所依賴」、「存在」、「不存在」、「原因」、「產生」、「本質」和「事物」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་དང་འདུས་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།དེ་དང་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེར་གནས་པའོ་ཞེ་ན། གནས་པ་ལ་ཡང་གནས་པ་གཞན་ཡོད་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །གཞན་ཡིན་ན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས། འཕྲོད་པ་འདུ་བས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཡོད་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གང་གི་རང་ བཞིན་ཡིན་པ་དེ་དེ་ཉིད་དུ་ཇི་སྟེ་མི་རྟོགས་ཏེ།ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་རྟོགས། འབྱར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འབྱར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འབྱར་ན་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འབྱར་བ་ཡིན་ན་ལྡན་པ་དང་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དག་ལ་ ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད།སོ་སོ་བ་དང་སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའོ་ཞེ་ན། ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་འཕྲོད་པ་འདུ་བར་ཐལ་ལོ། །འདི་ལའོ་སྙམ་པའི་བློའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མགོ་ལ་རྭའོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འོན་ཏེ་རང་གི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་ཡན་ལག་དང་འདུས་པ་ཉིད་ནི་སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ་བཟློག་པ་ནི་སོ་སོར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་རྟོག་པས་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཡན་ལག་དང་འབྱར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ དང་འབྱར་བ་ན་ནི་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དང་མ་ཞུགས་པས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་མེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི། གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ཉིད་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་པས་དེ་ལོག་ན་ལྡོག་པ་མ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་རྟེན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གང་ལ་གནས་པའི་ཡོད་པ་དེ་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར། འཇིག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་འཇིག་རྒྱུ་ལས་འདོད། །དེ་ལ་ཐལ་བ་མཚུངས་པ་ཡིན། །གནས་པའི་རྒྱུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ། །གནས་ པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ལ་འཇིག་པ་མི་སྲིད་དོ།།འོན་ཏེ་ཡང་གལ་ཏེ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ན་འཇིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ན། འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལས་ཞིག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལས་འཇིག་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལའང་ཐལ་བ་མཚུངས་པ་ཡིན། །འཇིག་པ་དེ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མཚུངས་སོ།

如果說，因為與它聚集而產生，那麼，所說的與它聚集是什麼意思？如果說，在那裡存在，那麼，對於存在，也有其他的存在，所以沒有盡頭。如果說是其他，為什麼不理解為是不同的呢？如果說，因為結合聚集而聯繫，那麼，即使有結合聚集，為什麼不理解為是各自的自性呢？如何理解為是其他呢？如果說，因為粘連，那麼，所說的粘連是什麼？如果說，是自己完全粘連，那麼，就會變成沒有不同。如果說，只是通過一個方面粘連，那麼，與具有和結合聚集有什麼差別？如果說，成立為是各自的，和不是各自的，那麼，樹木等的枝幹也會變成結合聚集。如果說，是思維的理由，那麼，不是的，因為會變成具有，因為會理解為頭上有角。如果說，與自己結合的枝幹聚集，就成立為不是各自的，而相反的就成立為是各自的，那麼，即使那樣，因為理解為是不同的，所以不是結合聚集。沒有枝幹的事物，不是與枝幹粘連的。如果與枝幹粘連，就會變成理解為是不同的。說因為跟隨和不跟隨而不同，也是不合理的，因為沒有通過現量理解跟隨。因為沒有現量，所以沒有比量，所以沒有理解跟隨。因此，從具有特殊性的伴隨原因中，產生具有特殊性的果，而所說的存在是不存在的。即使那樣，原因和果的事物特殊性，本身就是所依賴和被依賴的事物。因為身體不是近取因，所以即使它消失了，也不會消失。如果說，因為使存在存在，所以身體是所依賴，那麼，那時，存在於什麼之上的存在，因為不消失，所以就會變成不消失。如果說，那是從消失的原因而來，那麼，對於那個，也是同樣的過失，存在的原因又做了什麼呢？對於使存在存在的事物，消失是不可能的。如果說，如果不存在消失的原因，那麼，如果存在使存在存在的事物，就會變成不消失，因為從存在消失的原因中消失，所以不會變成不消失，如果這樣說，那麼，如果說，它是從消失的原因中消失的，那麼，不是的，因為對於那個，也是同樣的過失，那個消失也會變成同樣的過失。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「聚集」的理解、對「存在」的理解、對「自性」的理解、對「粘連」的理解、對「枝幹」的理解、對「跟隨」的理解、對「伴隨」的理解、對「所依賴」的理解、對「近取因」的理解以及對「消失」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「聚集」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聚集」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聚集」是指事物聚集在一起的狀態。現代物理學和化學對「聚集」的理解更加複雜，認為「聚集」是指物質、能量或資訊聚集在一起的狀態，並且與物理定律和化學反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聚集，例如物質的聚集、能量的聚集和資訊的聚集等。因此，古代邏輯學著作中對「聚集」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「自性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「自性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「自性」是指事物所固有的、不可改變的屬性。現代哲學對「自性」的理解更加複雜，認為「自性」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了本質主義、反本質主義和模態邏輯等問題。因此，古代邏輯學著作中對「自性」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「粘連」的理解： 古代邏輯學著作中，對「粘連」的理解仍然是基於古代的認識，認為「粘連」是指事物相互連線或附著的狀態。現代物理學和化學對「粘連」的理解更加複雜，認為「粘連」是指物質之間相互作用的狀態，並且與分子力、電磁力和表面張力等有關。因此，古代邏輯學著作中對「粘連」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「枝幹」的理解： 古代邏輯學著作中，對「枝幹」的理解仍然是基於古代的認識，認為「枝幹」是指樹木的延伸部分。現代生物學對「枝幹」的理解更加複雜，認為「枝幹」是指植物的莖或分支，並且與植物的生長、結構和功能等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的枝幹，例如樹枝、樹幹和根等。因此，古代邏輯學著作中對「枝幹」的理解，在現代生物學看來，需要更深入的分析。 對「跟隨」的理解： 古代邏輯學著作中，對「跟隨」的理解仍然是基於古代的認識，認為「跟隨」是指事物在時間或空間上與另一事物相伴。現代物理學和哲學對「跟隨」的理解更加複雜，認為「跟隨」是指一種複雜的關係，並且與時間、空間和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的跟隨，例如物理的跟隨、邏輯的跟隨和生物的跟隨等。因此，古代邏輯學著作中對「跟隨」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「消失」的理解： 古代邏輯學著作中，對「消失」的理解仍然是基於古代的認識，認為「消失」是指事物停止存在或發生。現代物理學和哲學對「消失」的理解更加複雜，認為「消失」是指一種複雜的過程，並且與時間、空間、能量和資訊等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的消失，例如物質的消失、能量的消失和資訊的消失等。因此，古代邏輯學著作中對「消失」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、聚集、存在、自性、粘連、枝幹、跟隨、伴隨、所依賴、近取因和消失的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、聚集、存在、自性、粘連、枝幹、跟隨、伴隨、所依賴、近取因和消失的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「聚集」、「存在」、「自性」、「粘連」、「枝幹」、「跟隨」、「伴隨」、「所依賴」、「近取因」和「消失」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡིན་ན་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་བྱས། འཇིག་པ་གཞན་བྱས་ན་དེ་འཇིག་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མི་འཇིག་པས་བདག་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར་གནས་པའི་རྒྱུས་ཅི་ཞིག་བྱ། གནས་པའི་རྒྱུ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལས་འཇིག་པ་ཡིན་ན། ཇི་སྲིད་འཇིག་ པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་རང་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར་གནས་པའི་རྒྱུས་ཅི་ཞིག་བྱ།གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ཕྲད་བར་དུ། །དེས་གནས་འཇིག་པ་དངོས་ཆོས་ཉིད། །ཡོད་ལ་འདི་གནོད་མེད་པའི་ཕྱིར། །གནས་པའི་རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གནས་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་འཇིག་བྱེད་མེད་པར་ཡང་འཇིག་ པར་འགྱུར་རོ།།གནས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ནི་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་བྱེད་ཀྱི་སྔར་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཡིན་པས་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བས་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་ པའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས།ཡོད་པ་ལ་སྟེ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་འདི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གང་གིས་ཀྱང་གཞན་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་པའི་རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་གནས་པའི་རྒྱུ་མེད་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ལས་ གནས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ན་འཇིག་པ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།འཇིག་པའི་གེགས་དེ་ཡང་འཇིག་པ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འཇིག་པ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་པས་ཇི་ལྟར་གནས། འོན་ཏེ་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་གནས་ པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།དེའི་རྒྱུ་འཇིག་པ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་གནས་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གནས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་གནས་པར་ བྱེད་པ་ལས་འཇིག་པ་པོ་དང་ཕྲད་ཀྱི་བར་དུ་མི་འཇིག་པ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མི་འཇིག་པར་སྐྱེས་པས་འདི་གནོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པའི་རྒྱུས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་དུས་ཉིད་དུ་མི་འཇིག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་གནས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐད་ ཅིག་སོ་སོར་མི་འཇིག་པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

所說的消失，除了事物本身，沒有任何其他。如果說是其他，那就是它的原因，它又對事物做了什麼呢？如果說，消失是其他做的，那麼，說那個消失不是的。因此，它沒有做任何消失的原因，因此，因為不消失，自己存在，所以存在的原因又做了什麼呢？存在的原因沒有做任何事情。或者，如果說，消失是從消失的原因而來，那麼，只要不存在消失的原因，它自己就會存在，所以存在的原因又做了什麼呢？如果說，當遇到消失的原因時，它就會存在消失的自然規律，並且對於存在，這沒有損害，所以存在的原因又做了什麼呢？如果不存在使存在存在的事物，那麼，即使沒有使消失的事物，也會消失。如果存在使存在存在的事物，那麼，即使沒有消失的原因，也不會消失，因此，在使消失的事物之前，因為使存在存在，所以使存在存在的事物不是沒有意義的，如果這樣說，那麼，那樣就會變成沒有消失的原因，因為是從自己的原因變成那樣的，所以是消失的事物的自然規律，對於存在，這不會損害存在的意義。因為事物的自性不能被任何事物改變，所以存在的原因又做了什麼呢？如果說，如果不存在使存在存在的事物，就會消失，所以如果存在使存在存在的事物，就會阻止消失，那麼，阻止消失的事物也是與消失不同的嗎？因此，因為消失什麼也不是，所以就會消失，如何存在呢？或者，如果說，因為使存在存在，所以會變成具有剎那剎那消失的性質，那麼，它的原因消失，也是沒有原因的，所以它本身就會剎那剎那消失。那也是從使存在存在的事物中產生的，因此，這只是產生，而不是使存在存在。或者，如果說，從使存在存在的事物中，在遇到使消失的事物之前，存在是不消失的，那麼，那樣，因為產生的是不消失的，所以這沒有損害，所以存在的原因又做了什麼呢？或者，如果說，在存在使存在存在的事物時，是不消失的，那麼，那樣，對於使存在存在的事物，就會變成剎那剎那不消失，並且是不同的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「消失」的理解、對「存在」的理解、對「原因」的理解、對「自性」的理解、對「剎那」的理解以及對「產生」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和消失的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「剎那」的理解： 古代邏輯學著作中，對「剎那」的理解仍然是基於古代的認識，認為「剎那」是指極短的時間單位。現代物理學和哲學對「剎那」的理解更加複雜，認為「剎那」是指一個極短的時間間隔，並且與時間、空間和變化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的剎那，例如物理的剎那、化學的剎那和生物的剎那等。因此，古代邏輯學著作中對「剎那」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、消失、存在、原因、自性、剎那和產生的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、消失、存在、原因、自性、剎那和產生的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「消失」、「存在」、「原因」、「自性」、「剎那」和「產生」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གནས་པ་པོའི་གནས་པ་ཡང་ཅིས་བྱས། རང་གི་རྒྱུས་བྱས་སོ་ཞེ་ན། གནས་པར་བྱ་བ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གནས་པར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་འགའ་ཞིག་ནི་གནས་པ་པོས་གནས་ལ། འགའ་ཞིག་ནི་རང་ཉིད་ དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རང་ཉིད་གནས་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། ཅི་སྟེ་ཡང་ས་ཕྱོགས་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྒྱུས་ཀྱང་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོད་མེད་དག་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།མཐོང་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་དཔེར་ན་ཆུ་སོགས་ཀྱི། །རྟེན་བཞིན་ཞེ་ན་འདི་ལ་མཚུངས། །དངོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་ནི། །འཇིག་ན་དངོས་རྒྱུན་དེ་ལྟ་བུར། །སྐྱེ་རྒྱུན་ཡིན་ཕྱིར་དེ་རྟེན་ཡིན། །དེ་ ལྟ་མིན་ན་རིགས་མ་ཡིན།།བོ་བ་ཡི་ནི་གེགས་བྱེད་ཕྱིར། །ཆུ་སོགས་ཀྱི་ནི་རྟེན་འགྱུར་གྱི། །འགྲོ་བ་མེད་ཅན་ཡོན་ཏན་སྤྱི། །ལས་རྣམས་ལ་ནི་རྟེན་ཅི་དགོས། །ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་དག་གི་རྟེན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མཐོང་བ་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མ་མཐོང་ཞེ་ན། མ་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཁྱེད་མཐོང་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་གཞིར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པ་ཡང་ལྟུང་བ་ལ་ཡིན ན་གང་ལྟུང་བ་དེ་ནི་མི་འཛིན་ལ།གང་འཛིན་པ་དེ་ནི་ལྟུང་བ་མ་དམིགས་ཏེ། ལྟུང་བ་དང་མི་ལྟུང་བ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ལྟུང་བ་ཕྱིས་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གང་ལྟུང་བ་དེ་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་གཅིག་ཏུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟུང་བ་ དང་ཅིག་ཤོས་ཁྱབ་པ་གནས་པ་པོ་གཅིག་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ཅི་ལྟར་གནས་པ་པོ་ཉིད་ཡིན། ད་ལྟར་ཡང་གནས་སོ་ཞེས་གཟུང་ན་ནི་གནས་པ་པོ་དེ་ལྟར་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །རིམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། རིམ་གྱི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེས་སོམས་ ཤིག་།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་རིམ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དུས་ཐ་དད་པ་དག་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་གཟུང་བའམ་འཛིན་པའི་ཡིན་གྲང་ན། གཟུང་བའི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་ན་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་རིམ་དང ལྡན་པ་ཡིན་ན་ནི་གཟུང་བ་ལ་ཡང་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་གནས་པ་པོ་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཅུང་ཞིག་ནི་འདས་པར་གཟུང་ངོ་། །ཅུང་ཞིག་ནི་ད་ལྟར་འཛིན་ཏོ།

如果說，存在者的存在也是由什麼造成的？如果說，是由自己的原因造成的，那麼，因為要使存在存在，所以使存在存在的事物又做了什麼呢？如果說，有些是由存在者使存在，有些是自己存在，那麼，這只是一個區分，那麼，那樣，為什麼不認為意識也是自己存在呢？為什麼又看到是土地、水等的所依賴呢？看到也不是通過意識的原因來損害的。因此，說存在和不存在沒有所依賴的道理是沒有意義的，因為與看到相矛盾，那麼，對於這個，也說： 如果說，例如像水等的， 所依賴一樣，那麼，這相似， 如果事物剎那剎那， 消失，那麼，事物的持續， 因為是產生的持續，所以是所依賴， 如果不是那樣，就不是同類。 因為阻止了墜落， 水等就變成所依賴， 對於沒有運動的普遍性質， 對於業力，又需要什麼所依賴呢？ 對於水等，因為土地等不適合作為存在和不存在的所依賴，所以沒有看到例子。如果說，因為看到所依賴的事物，所以如何沒有看到呢？對於沒有看到，你卻自認為看到了。所說的，作為施作者和所作行為的基礎的，是所依賴，這是合理的，因為爲了保持，所以是所依賴。如果爲了墜落而保持，那麼，所墜落的就不會保持，而所保持的沒有觀察到墜落，因為墜落和不墜落是相互矛盾的。如果說，先前墜落的，後來不出現，那麼，所墜落的就不是所保持的，因為沒有通過現量理解為一個。沒有觀察到墜落和一個普遍的存在者。如果不是普遍的，如何是存在者本身呢？如果說，現在也保持，那麼，那個存在者就會被那樣保持。如果說，是依次普遍地保持，那麼，思考一下依次是什麼意思？事物和非事物是依次說的，並且那是不同的時間。如果說，對於事物和非事物，是所保持或保持，那麼，如果與所保持的事物和非事物相關聯，就不是一個。如果使保持的事物具有次序，那麼，對於所保持的，也會變成那樣，所以所保持的不是一個存在者。因此，一些是在過去保持的，一些是在現在保持的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「存在」的理解、對「所依賴」的理解、對「意識」的理解、對「保持」的理解、對「墜落」的理解、對「普遍」的理解、對「次序」的理解以及對「時間」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析：

།ཅུང་ཞིག་ནི་མ་འོངས་པ་ན་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་རིམ་པ་ཡིན་ པས་ན།གང་གིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིམ་པ་འཛིན་པ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ཕྱིར་ཡོད་མེད་དམ་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་མཐོང་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་སོ་སོར འཇིག་པ་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཡུལ་དུ་སྐྱེ་བ་ནི་རྟེན་དང་འབྲེལ་པས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་དེ་རྟེན་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ ནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་རྟེན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ན་སྐྱེ་བར་མི་རྟོགས་ཤིང་སྔ་མ་འཛིན་པར་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔ་མ་སྔ་མའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་པ་ཐོག་ཏུ་བབ་བོ།།འདི་ལྟར། དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོས་ན། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །སྔོན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་ཆུར་རྟོགས་བཞིན། །སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ ནི།།དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དུ་མ་ཉིད་ལས་འགྱུར་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་ཆུ་མཐོང་ བའི་འདུ་བྱེད་པས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ནི་སྔོན་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་གཅིག་ཏུ་རྟོག་སྟེ་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པའི་རྟོག་པ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་པས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་ ཐོག་མ་མེད་པར་གྲུབ་བོ།།དེ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་རྒྱུན་ཐོག་མ་མེད་པར་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་ཕྱིས་ཀྱང་མི་འཆད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་དོ།

因為一些是在過去保持，一些是在現在保持，一些是在未來保持，這種分別唸的行境是次序，所以，因為什麼而觀察到的所依賴和被依賴的事物，現量如何保持次序呢？因此，說存在和不存在，或者沒有所依賴，這個道理本身就是這樣。就像這樣，所依賴和被依賴的事物本身是沒有被觀察到的。因此，所說的所依賴和被依賴，只是分別念而已。如果說，如何將所依賴和被依賴的事物理解為是那樣，即使沒有觀察到，如何會變成那樣呢？那麼，就會變成不是顛倒分別念。此外，剎那剎那消失，在其他地方產生的事物，在近取因的地方產生，是通過與所依賴相關聯而產生的，因為從那裡產生，所以土地等是所依賴，因為是原因。將先前和後來假設為一個，只是在特殊情況下，將原因說成是所依賴。如果假設為一個，就不會理解為產生，並且因為假設為保持先前，所以從無始的習氣力量，會顛倒地理解。因此，因為先前的習氣會進入先前，所以無始的持續性，爲了成立來世，不希望的事情會發生。就像這樣： 以沒有觀察到的自性， 所有意識的分別念， 從先前的意識產生， 就像將海市蜃樓理解為水。 將先前和後來理解為一個， 是沒有觀察到的自性的， 跟隨，因為不是一個。 如果說，是從許多事物變化而來，因為看到是它的果，那麼，那不是的，因為將海市蜃樓理解為水，不是僅僅是那個原因，因為是從先前看到水的造作中產生，所以一個也不是先前觀察到的，因此，在其他產生中，也會理解為一個，因為在其他產生中，執著為一個，是先行的，並且那也是那樣的，所以是無始分別唸的傳遞，因此，眾生的持續性是無始的。同樣，具有執著于自我等的意識的持續性，也是無始地變成那樣，並且後來也不會停止，因此，輪迴是無始無終的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「分別念」的理解、對「所依賴」的理解、對「習氣」的理解、對「來世」的理解、對「意識」的理解、對「海市蜃樓」的理解、對「執著」的理解以及對「輪迴」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「海市蜃樓」的理解： 古代邏輯學著作中，對「海市蜃樓」的理解仍然是基於古代的認識，認為「海市蜃樓」是一種虛幻的景象。現代物理學對「海市蜃樓」的理解更加複雜，認為「海市蜃樓」是一種由於光線折射而產生的自然現象，並且與大氣層的溫度梯度有關。因此，古代邏輯學著作中對「海市蜃樓」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 對「執著」的理解： 古代邏輯學著作中，對「執著」的理解仍然是基於古代的認識，認為「執著」是指一種強烈的依戀或固守。現代心理學和認知科學對「執著」的理解更加複雜，認為「執著」是指一種複雜的心理現象，並且與情感、認知和行為等有關。此外，現代科學還研究了執著的型別、執著的功能以及執著的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「執著」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「輪迴」的理解： 古代邏輯學著作中，對「輪迴」的理解仍然是基於古代的認識，認為「輪迴」是指生命在生死之間的循環。現代科學對「輪迴」的理解是基於唯物主義的，認為生命是有限的，並且沒有證據表明存在輪迴。此外，現代科學還研究了意識的起源、死亡的生物學過程以及人類對死亡的文化理解等問題。因此，古代邏輯學著作中對「輪迴」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、分別念、所依賴、習氣、來世、意識、海市蜃樓、執著和輪迴的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、分別念、所依賴、習氣、來世、意識、海市蜃樓、執著和輪迴的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「分別念」、「所依賴」、「習氣」、「來世」、「意識」、「海市蜃樓」、「執著」和「輪迴」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཞན་ཡང་། བོ་བ་ཡི་ནི་གེགས་བྱེད་ཕྱིར། །ཆུ་སོགས་ཀྱི་ནི་རྟེན་འགྱུར་གྱི། །འགྲོ་ བ་སེམས་ཅན་ཡོན་ཏན་སྤྱི།།ལས་རྣམས་ལ་རྟེན་ཅི་ཞིག་དགོས། །ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་བོ་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་ཀྱི། ཡོན་ཏན་དང་སྤྱི་དང་ལས་བྱ་བ་མེད་པ་འགྲོ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་རྟེན་ཅི་དགོས། སེམས་པ་སྤྱི་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ཡིན་ནམ་གཞན་དུ་ ཡང་རུང་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྟེན་གྱི་དགོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་པ་ནི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་ཞིག་པས་འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དེ་ལྟར་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ ཏོ།།གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། ཡོན་ཏན་འཕྲོད་པས་འདུས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་ཡང་འཕྲོད་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕྲོད་པས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མེད་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འཇིག་ན་འཇིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པར་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ལ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང་འཕྲོད་པར་འདུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སོ་སོར་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལའོ་སྙམ་པའི་བློའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འཕྲོད་པ འདུ་བ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། འདིས་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དང་། །འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་དང་། །རིགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གནས་ཉིད། །རྟེན་མེད་ཕྱིར་ན་གསལ་བ་ཡིན། །རིགས་ལ་སོགས་པ་འཕྲོད་པས་འདུས་པ་ཡིན་ཡང་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའི་གསལ་བ་མེད་ན་ མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རིགས་རྟག་པའི་ཕྱིར་རྟེན་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱང་རྒྱུ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་གསལ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འཕྲོད་པས་འདུ་བ་ སྤངས་པ་ཡིན་ལ།འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་དོ། །རིགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ ན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་འཕྲོད་པས་འདུ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་འདུས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ།།རིགས་ནི་གསལ་བ་ལ་འཕྲོད་པས་འདུས་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

此外，因為阻止了墜落， 對於沒有運動的有情、普遍性質， 對於水等，阻止墜落的原因是所依賴，這是合理的，但是，對於沒有行為的有情、普遍性質和業力，又需要什麼所依賴呢？意識是普遍性質、屬性和業力，或者其他，無論如何，因為是沒有行為的，所以這不需要所依賴。因此，不是被依賴的意識，因為不是所依賴而消失。它只是同時存在，如何同時存在，先前已經說明了。如果說，即使不是具有運動的自性，也因為屬性的結合而聚集，同樣，意識也是因為結合而聚集。因為結合而聚集的屬性，在沒有結合聚集的原因的情況下，不會存在，如果它消失了，它也會消失，那麼，沒有阻止運動等的事物，就不是所依賴和被依賴的事物，並且在沒有所依賴和被依賴的事物的情況下，也不是結合聚集，因為對於那些成立為不是各自的所依賴和被依賴的事物，將思維的理由稱為結合聚集。它本身說： 這結合聚集， 和具有結合聚集的原因， 以及種類等存在， 因為沒有所依賴，所以是清晰的。 即使種類等是因為結合而聚集，如果不存在變成所依賴的清晰性，那麼，就不是不存在。如果說，因為種類是常有的，所以如果沒有所依賴，就是不存在，那麼，意識也是因為與其他原因相關聯，所以是相同的。所依賴和被依賴的事物也不是存在的。因為通過這個清晰性，已經捨棄了所依賴和被依賴的事物，所以已經捨棄了因為結合而聚集，並且也捨棄了具有結合聚集的原因，如果那是原因，那麼，就不是所依賴和被依賴的事物。如果不是原因，那麼，那時，就沒有具有聚集的原因。所說的種類等在沒有原因的情況下存在，也被捨棄了。或者，即使存在本身是因為結合而聚集，也捨棄了在那裡聚集。種類雖然因為清晰性而結合聚集，但不是在那裡存在，因為也跟隨了其他的清晰性。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「所依賴」的理解、對「屬性」的理解、對「聚集」的理解、對「意識」的理解、對「運動」的理解、對「種類」的理解、對「清晰性」的理解以及對「存在」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「屬性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「屬性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「屬性」是指事物所固有的、不可改變的特徵。現代哲學對「屬性」的理解更加複雜，認為「屬性」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了屬性邏輯、屬性關係和屬性的分類等問題。因此，古代邏輯學著作中對「屬性」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「運動」的理解： 古代邏輯學著作中，對「運動」的理解仍然是基於古代的認識，認為「運動」是指事物在空間中的位置變化。現代物理學對「運動」的理解更加複雜，認為「運動」是指物體在空間中的位置隨時間的變化，並且與力、速度和加速度等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的運動，例如直線運動、曲線運動和旋轉運動等。因此，古代邏輯學著作中對「運動」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 對「種類」的理解： 古代邏輯學著作中，對「種類」的理解仍然是基於古代的認識，認為「種類」是指事物所屬的類別。現代生物學對「種類」的理解更加複雜，認為「種類」是指生物分類的基本單位，並且與生物的遺傳、進化和生態等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的種類，例如生物的種類、化學的種類和物理的種類等。因此，古代邏輯學著作中對「種類」的理解，在現代生物學看來，需要更深入的分析。 對「清晰性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「清晰性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「清晰性」是指事物明確、易於理解的狀態。現代認知科學和心理學對「清晰性」的理解更加複雜，認為「清晰性」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了清晰性的型別、清晰性的功能以及清晰性的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「清晰性」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、所依賴、屬性、聚集、意識、運動、種類、清晰性和存在的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、所依賴、屬性、聚集、意識、運動、種類、清晰性和存在的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「所依賴」、「屬性」、「聚集」、「意識」、「運動」、「種類」、「清晰性」和「存在」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་འཕྲོད་པས་འདུས་ པ་ཡིན་ཡང་ལུས་མེད་པར་ཡང་ལུས་གཞན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལུས་གཅིག་མེད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་སྐྱེ་བ་ནི་མི་འགལ་ཏེ་གསལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བློ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མེད་པར་ནི།རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལས་དངོས་འཇིག་ན། །དེ་ཡི་གནས་རྒྱུས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེས་གཞན་མེད་པར་འཇིག་ན་ཡང་། །གནས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ནུས་མེད་ཡིན། །རྟེན་བཅས་ཐམས་ཅད་ གནས་ལྡན་དང་།།སྐྱེ་བ་ཅན་ཀུན་རྟེན་བཅས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །འགའ་ཞིག་ཚེ་ནའང་འཇིག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རང་འཇིག་ངང་ཚུལ་བདག་།ཡིན་ན་དེ་གནས་བྱེད་གཞན་གང་། །གལ་ཏེ་རང་འཇིག་ངང་ཚུལ་བདག་།མིན་ན་དེ་གནས་བྱེད་གཞན་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །གལ་ཏེ་འོད་དང་སྒྲོན་མ་དག་གཞི་དང་གནས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཡང་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །འོད་ནི་ལྟུང་བའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་སྒྲོན་མ་རྟེན་གྱི་དངོས་པོར་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྡོག་ན་ནི འདི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ།འོད་དེ་ནི་སྒྲོན་མའམ་དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་དུ་འཕོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་མར་མེ་ཞིག་ན་མར་མེའི་འོད་ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པའང་འཇིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཞིག་ན་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་གཞན་ལ་གནས་པ་ཡང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་ཡུལ་ལ་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཞིག་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འོད་དང་སྒྲོན་མ་དག་ནི་དེར་འགྱུར་ན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱི། ལུས་དང་སེམས་དག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན ཀྱང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བློ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། ལུས་ཀྱི་ཕུལ་འབྱུང་འགྲིབ་མེད་པར། །བློ་ཡི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཕུལ་བྱུང་དང་། །འགྲིབ་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་མར་མེའི་འོད་ལ་སོགས། །རྟེན་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལས་ ཀྱང་ནི་ཁྱད་འགྱུར་ཏེ།།སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་མེད་པ་མིན། །ལུས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་བློའི་འདུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བས་ན་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་སྔ་མ་ཉིད་བློའི་རྟེན་ཡིན་གྱི་ལུས་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་མར་མེའི་འོད་ནི་དཔེ་མ་ཡིན་ནོ།

同樣，意識雖然是因為結合而聚集，但即使沒有身體，也會與其他身體相關聯，所以來世不是不成立的。即使沒有一個身體，產生那樣的意識也是不矛盾的，就像意識也跟隨其他清晰性一樣。因此，在沒有原因和果的事物的情況下，沒有任何所依賴和被依賴的事物。 如果事物從其他消失， 那麼，它的存在原因又做了什麼？ 即使它在沒有其他的情況下消失， 存在的原因也是無能為力的。 所有具有所依賴的事物都具有存在， 所有產生的事物都具有所依賴， 因此，所有事物， 在某些時候都不會消失。 如果說，自己具有消失的性質， 那麼，誰是使它存在的其他？ 如果說，自己不具有消失的性質， 這些是總結的偈頌。如果說，光和燈雖然不是基礎和存在的所依賴和被依賴，但也被視為所依賴和被依賴的事物。光雖然不是墜落的性質，但燈是所依賴的事物。如果它消失了，那麼，這個也會消失，因為光不會轉移到燈或其他不是燈的地方。例如，當蠟燭消失時，蠟燭的光在其他地方也會消失，同樣，當身體消失時，依賴於身體的意識在其他地方存在也會消失。實際上，它也不是存在於境中，因為在意識的分別念中，只是看到了它的形象，那麼，在這裡說：光和燈如果變成那樣，是因為變化，所以是所依賴和被依賴的事物，而身體和意識不是那樣，但是，智慧等是意識本身。就像這樣： 在身體的突出沒有減少的情況下， 通過意識行為的特殊性， 智慧等變得突出， 或者變得減少。 這在蠟燭的光等， 所依賴的事物中是沒有的， 並且也與那不同， 意識不是沒有幫助。 即使身體的行為沒有特殊性，也會因為意識行為的特殊性而變得特殊，所以智慧等會進入理解的特殊性。因此，先前的意識本身是意識的所依賴，而不是身體，因此，蠟燭的光不是一個例子。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「所依賴」的理解、對「意識」的理解、對「來世」的理解、對「智慧」的理解、對「身體」的理解、對「光」的理解、對「燈」的理解以及對「變化」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「智慧」的理解： 古代邏輯學著作中，對「智慧」的理解仍然是基於古代的認識，認為「智慧」是指一種深刻的理解和判斷能力。現代心理學和認知科學對「智慧」的理解更加複雜，認為「智慧」是指一種複雜的認知能力，並且與知識、經驗、判斷和決策等有關。此外，現代科學還研究了智慧的型別、智慧的功能以及智慧的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「智慧」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「光」的理解： 古代邏輯學著作中，對「光」的理解仍然是基於古代的認識，認為「光」是指一種可見的電磁輻射。現代物理學對「光」的理解更加複雜，認為「光」是一種電磁波，並且具有波粒二象性，並且與電磁場和量子力學等有關。因此，古代邏輯學著作中對「光」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 對「燈」的理解： 古代邏輯學著作中，對「燈」的理解仍然是基於古代的認識，認為「燈」是指一種產生光亮的裝置。現代物理學和工程學對「燈」的理解更加複雜，認為「燈」是一種將電能或其他形式的能量轉化為光能的裝置，並且與電磁學、光學和材料科學等有關。因此，古代邏輯學著作中對「燈」的理解，在現代物理學和工程學看來，需要更深入的分析。 對「變化」的理解： 古代邏輯學著作中，對「變化」的理解仍然是基於古代的認識，認為「變化」是指事物狀態的變化。現代物理學和化學對「變化」的理解更加複雜，認為「變化」是指物質、能量或資訊的變化，並且與物理定律和化學反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的變化，例如物理變化、化學變化和生物變化等。因此，古代邏輯學著作中對「變化」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、所依賴、意識、來世、智慧、身體、光、燈和變化的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、所依賴、意識、來世、智慧、身體、光、燈和變化的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「所依賴」、「意識」、「來世」、「智慧」、「身體」、「光」、「燈」和「變化」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་མར་མེའི་འོད་ཀྱང་སྤྲུལ་ལ་སོགས་པས་མར་མེ་མ་འགྱུར་ཡང་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་མར་མེ་ཉིད་དབལ་ཞན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མར་མེའི་འོད་ཡུལ་གཞན་ན་ཡོད་པ་ རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།བློའི་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་དུས་ན་ནི་ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་། ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ལུས་ནི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོའམ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། དེར་ཡང་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་སོགས་པས་ལུས་རྒྱས་པས་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་དེར་ནི་ལུས་རེག་བྱ་བདེ་བའི་རང་བཞི་སྐྱེས་པས་ཡིད་འཆོལ་བ་མེད་པ་ན། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར བའི་འདུ་བྱེད་སད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ། །དཔེར་ན་བཀྲེས་པས་ཉེན་པས་ན། །བཤད་པ་འཆོལ་བར་བྱེད་པ་དག་།དེ་ལོག་ཇི་ལྟར་གོམས་པ་བཞིན། །དེ་ཡི་ བཤད་པ་འཇུག་འགྱུར་བཞིན།།བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་དྲངས་པ་ནི། །མཚུངས་ཕྱིར་གོམས་པ་ཇི་ལྟ་བར། །རྗེས་འབྲེལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འཆད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་ཏུ། །གང་གིས་བསྟན་བཅོས་གང་གོམས་པ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་བསྟན་ བཅོས་ནི།།དེ་ཉིད་ལ་ནི་སད་པར་ངེས། །གླ་ལ་ཐམས་ཅད་གོམས་ཡོད་པར། །དེ་ཡི་ཤེས་རབ་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་བཅུད་ཀྱིས་ལེན། །བསྒྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར། །མངོན་སུམ་དྲན་པ་མ་གཏོགས་པ། །བློ་གཞན་གང་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཤེས་རབ་ཡིད་ གཞུངས་ལ་སོགས་ཀྱི།།དབྱེ་བའང་དྲན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས། །ཇི་བཞིན་དྲན་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། །འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་དེ་ལས་བཟློག་།ཡིད་གཞུངས་པ་ཡང་དྲན་དེ་ཉིད། །དེར་ནི་དབྱེ་བ་རབ་ཏུ་བསྟན། །སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཙམ་ལས་ནི། །གཏན་དུ་བརྗོད་པའི་ དོན་གང་ཡིན།།གང་ཞིག་དེ་བཞིན་ཉིད་དཔོག་པ། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །གང་གིས་དྲན་པའི་རྗེས་འབྲངས་པ། །ཉིད་ཀྱིས་དེ་ནི་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཡིད་གཞུངས་ཞེས་བརྗོད་དེ། །གོམས་དང་བྲལ་ཕྱིར་ཤེས་རབ་མིན། །དེ་བཞིན་དུ། སོ་སོ་སོ་སོར་གཟུང་བ་རྣམས། ། དེ་བཞིན་དྲན་པ་ཡིད་གཞུངས་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ནི། །ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བ་ཤེས་རབ་ཡིན། །གོམས་པ་མེད་པར་འགའ་ཡང་ནི། །སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་མཐོང་བ་མིན། །དེས་ན་དོན་གྱི་དེ་གོམས་ཅན། །སྔོན་གྱི་གོམས་པའི་རྗེས་དཔོག་བྱེད། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱང་བློའི་ཁྱད པར་ཉིད་ཡིན་ཏེ།བློ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，即使蠟燭的光通過咒語等使蠟燭沒有改變，也會使它改變，那麼，不是的，因為那是蠟燭本身，會變成微弱的性質，因此，蠟燭的光在其他地方，會變成其他樣子。在意識行為不同的時間，身體不會發生變化。如果說，從身體的特殊性中，也會看到特殊的變化，那麼，身體是所依賴的事物或近取因嗎？對於那個，說：在那裡，也是通過幫助意識的方式，使身體發生變化。在通過營養等使身體增長，智慧變得特殊的地方，因為身體產生了舒適的觸覺，所以當沒有散亂的時候，爲了使如實變化的造作甦醒，在某些地方，智慧會變得特殊。如果不是那樣，那麼，所有人的智慧都會相同。例如，當被飢餓困擾時，會使說話變得散亂，當它消失時，就像習慣一樣，它的話語會進入。營養和引導是相同的，因為就像習慣一樣，也不會變成相關聯的，因此，所有人都會說話。因此，在其他產生中，無論習慣於什麼論典，那個智慧的論典，都會在那個上面甦醒。如果所有人都習慣了，那麼，那個人的智慧就沒有差別。如果不是那樣，那麼，通過營養的獲得，所有人都會變得明智。除了現量的憶念，在其他任何地方都沒有意識。智慧、意念等的分辨，也是從憶念的差別而來。如實憶念是智慧，散亂的智慧與此相反。意念也是憶念本身，在那裡，詳細地說明了差別。僅僅從先前的造作中，有什麼是永遠說的道理呢？能夠如實推測的，稱為智慧。能夠跟隨憶念的，自己能夠理解的，稱為意念，因為與習慣分離，所以不是智慧。同樣，分別執取的，如實憶念是意念。那個具有特殊性的，相互結合的是智慧。在沒有習慣的情況下，沒有看到任何結合。因此，對於道理，習慣於此，會推測先前的習慣。如果說，慾望也是意識的特殊性，不是與意識不同的，那麼， 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「變化」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「智慧」的理解、對「憶念」的理解、對「意念」的理解、對「習慣」的理解以及對「慾望」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「憶念」的理解： 古代邏輯學著作中，對「憶念」的理解仍然是基於古代的認識，認為「憶念」是指對過去經驗的回憶。現代認知科學和心理學對「憶念」的理解更加複雜，認為「憶念」是指一種複雜的認知過程，並且與記憶的編碼、儲存和提取等有關。此外，現代科學還研究了憶念的型別、憶念的功能以及憶念的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「憶念」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「意念」的理解： 古代邏輯學著作中，對「意念」的理解仍然是基於古代的認識，認為「意念」是指一種心理活動或思維。現代心理學和認知科學對「意念」的理解更加複雜，認為「意念」是指一種複雜的認知過程，並且與動機、意圖和行為等有關。此外，現代科學還研究了意念的型別、意念的功能以及意念的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「意念」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「習慣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「習慣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「習慣」是指一種習慣性的行為或思維模式。現代心理學和認知科學對「習慣」的理解更加複雜，認為「習慣」是指一種通過重複學習而形成的自動化行為或思維模式，並且與神經可塑性和大腦的活動有關。因此，古代邏輯學著作中對「習慣」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、變化、意識、身體、智慧、憶念、意念、習慣和慾望的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、變化、意識、身體、智慧、憶念、意念、習慣和慾望的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「變化」、「意識」、「身體」、「智慧」、「憶念」、「意念」、「習慣」和「慾望」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཞན་ཉིད་ན་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བློ་ཡང་ལུས་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་མི་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མེད་དེ། འགའ་ཚེ་ཆགས་སོགས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི། །འཕེལ་བ་བདེ་སྡུག་ལས་སྐྱེས་ཡིན། །དེ་ཡང་ཁམས་མཉམ་ལ་སོགས་པ། །ནང་གི་དོན་ནི་ཉེ་བ་ལས། །རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ འགའི་ཚེ་ཉིད་དེ།གང་གི་ཚེ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ནའོ། །གང་ཞིག་མི་སྡུག་པའི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལ་ནི། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ལ་འདོད་ཆགས་སྲབས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བ་དེ་ཡང་བདེ་བ་དང་ སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ།བདེ་བ་མྱོང་བ་ན་ནི་འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ལ། སྡུག་བསྔལ་ན་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ་། །བདེ་བ་ན་ནི་སྔོན་གྱི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་སད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་གོ་ཞེ་སྡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་ ཐམས་ཅད་དུ་མི་བཟོད་པ་དེས་དེ་ཡོངས་སུ་འདོར་བའི་བདག་ཉིད་སྡང་པ་ཉིད་དོ།།འདིར་ངེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་སྡུག་བསྔལ་བ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་ནས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དམ། དེའི་ཕྱིར་གཞིལ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཆགས་པར་ཡང་ འགྱུར་རོ།།འོ་ན་གལ་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་ཉིད་བློ་ལས་སྐྱེས་ན་བློ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐབས་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་མཉམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནང་གི་དོན་ཉེ་བ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།ལུས་རྟེན་དུ་འགྱུར་བས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བས་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་ལུས་དེ་དག་གི་རྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ཡང་རྟེན་དུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་ན་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་སྙིང་དུ་སྡུག་པ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པས་ཁམས་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པས་ནང་གི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ནི་རྟེན་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལྡོག་པས་ལྡོག་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་ནང་གི་ཡུལ་ལ་བདེ་བ་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་རྒྱུ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་གཞན་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ།

如果說，在其他中，智慧等也會變成其他，那麼，慾望等是從身體增長等中產生的，因此，意識也會從身體產生。如果不是那樣，就不會跟隨它，那麼，這不存在，因為： 有時，慾望等，增長等， 從快樂和痛苦中產生， 那也是，在諸界平衡等， 內在的道理接近時。 增長等使慾望等增長，那不是所有時候，而只是在某些時候，當從習慣產生的，不如理作意顯現的時候。對於那些與不悅的習氣相關聯的，那本身會使慾望變弱。慾望等增長，也是從快樂和痛苦中產生的，當體驗快樂時，慾望會隨之而來，當體驗痛苦時，就會產生嗔恨。當體驗快樂時，先前的如理作意會甦醒，那麼，當體驗痛苦時，如何產生嗔恨呢？因為痛苦是所有人都不忍受的，所以它本身就是想要完全捨棄的嗔恨。在這裡，沒有確定性，因為當意識體驗痛苦時，那些具有分別唸的人，會推測自己的痛苦，從而產生愛，因此，也會執著于毀滅的原因。那麼，如果說，意識的自性是快樂和痛苦，那些本身是從意識產生的，那麼，意識也會變成那樣，所以與時機相矛盾，那麼，這不存在，因為從諸界平衡的性質，內在的道理接近時，從境的角度產生快樂，而不是從所依賴的角度產生。身體不是作為所依賴而產生快樂和痛苦，但也不是作為境。即使境是快樂等的原因，身體也不是它們的所依賴，因為境在內外是相同的。因此，如果說，外境也會變成所依賴，那麼，這是不希望的。當看到令人喜愛的事物等，諸界平衡等，內在道理的特殊性也沒有被觀察到時，快樂和痛苦不是依賴於那個。境不是所依賴，並且它的消失也不會導致消失。例如，當內在的境產生快樂，並且完全捨棄它，而追求外境時，對於來世等其他身體也是這樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「慾望」的理解、對「身體」的理解、對「快樂」的理解、對「痛苦」的理解、對「嗔恨」的理解、對「習氣」的理解、對「境」的理解、對「所依賴」的理解以及對「來世」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「快樂」的理解： 古代邏輯學著作中，對「快樂」的理解仍然是基於古代的認識，認為「快樂」是指一種愉悅的感受。現代心理學和神經科學對「快樂」的理解更加複雜，認為「快樂」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的活動、神經遞質和激素等有關。此外，現代科學還研究了快樂的型別、快樂的功能以及快樂的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「快樂」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「痛苦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「痛苦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「痛苦」是指一種不愉快的感受。現代心理學和神經科學對「痛苦」的理解更加複雜，認為「痛苦」是一種複雜的心理和生理現象，並且與大腦的活動、神經遞質和激素等有關。此外，現代科學還研究了痛苦的型別、痛苦的功能以及痛苦的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「痛苦」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「嗔恨」的理解： 古代邏輯學著作中，對「嗔恨」的理解仍然是基於古代的認識，認為「嗔恨」是指一種憤怒或憎恨的情緒。現代心理學和神經科學對「嗔恨」的理解更加複雜，認為「嗔恨」是一種複雜的情緒反應，並且與大腦的活動、神經遞質和激素等有關。此外，現代科學還研究了嗔恨的型別、嗔恨的功能以及嗔恨的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「嗔恨」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「境」的理解： 古代邏輯學著作中，對「境」的理解仍然是基於古代的認識，認為「境」是指事物所處的環境或狀態。現代哲學和科學對「境」的理解更加複雜，認為「境」是指一種複雜的關係，並且與空間、時間、因果關係和意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的境，例如物理的境、心理的境和社會的境等。因此，古代邏輯學著作中對「境」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、慾望、身體、快樂、痛苦、嗔恨、習氣、境、所依賴和來世的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、慾望、身體、快樂、痛苦、嗔恨、習氣、境、所依賴和來世的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「慾望」、「身體」、「快樂」、「痛苦」、「嗔恨」、「習氣」、「境」、「所依賴」和「來世」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དཔེ་ནི་འདུས་པ་ལ་སོགས་པས། །དྲན་པ་ཉམས་སོགས་བཤད་པ་ཡིན། །ནང་དོན་ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེས་ པའི།།བློས་ནི་འགྱུར་བར་བྱེད་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཡང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་སོགས་པས་ནང་གི་དོན་ཉེ་བ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་དྲན་པ་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་འདུས་བྱས་པས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྟེན་དུ་ གྱུར་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། དེ་འགྱུར་ན་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ལུས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཡིན་པར་ ཐལ་ལོ།།མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་དང་དེ་འགྱུར་ན་འགྱུར་བ་ལས་རྟེན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཉེ་བར་གནས་པ་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཉམས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྲིན་པོ་ ལ་སོགས་པ་མཐོང་ན་ཡང་འགྱུར་རོ།།འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། དཔེར་རྒྱུད་ཁྱད་པར་ལ་ལ་ལ། །སྟག་ཉིད་དང་ནི་ཁྲག་ལ་སོགས། །ཐོས་པ་དང་ནི་མཐོང་བ་ལས། །རྨོངས་པ་ལ་སོགས་འབྱུང་འགྱུར་བཞིན། །སྟག་ཅེས་ཐོས་པ་ལས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་རྨོངས་པའམ་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ་ ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྲག་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་བློ་ནི་རྟེན་ནམ། དེ་ལྡོག་ན་ལྡོག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དྲན་པ་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ནང་གི་དོན་གྱི་དམིགས་པ་ཉེ་བ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ནི་བློའི་ རྟེན་མ་ཡིན་ནོ།།ལུས་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྡོག་པ་ན་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ངེས་པར་གང་ཡིད་ཀྱི། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ནི་རྗེས་འཇུག་པ། །སེམས་ནི་དེ་མེད་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ ལ་བརྟེན་པ་ཡིན།།སེམས་ནི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ངེས་པར་འཇུག་གི་ལུས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ནི་རྟེན་ཉིད་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་གཞན་དང་ལྡན་པ་གཞན་ལ་སེམས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་སེམས་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འདུ་བྱེད་སྟོབས་དང་ལྡན་ པའི་ཕྱིར།།རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཟློག་པར་བྱེད། །རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སྟོབས་ལྡན་ན། །འདུ་བྱེད་གཞན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར། །གང་གི་ཚེ་འདུ་བྱེད་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དེའི་ཚེ་བུན་ལོང་དག་ཏུ་ཡང་སེམས་གཡེང་བར་མི་འགྱུར་རོ།

例子是通過聚集等，說明憶念消失等。因為是從內在道理的特殊性產生的，所以意識會使它變化。在那裡，也是通過營養等，當內在道理接近時，會產生快樂等的意識，而不是從那裡導致憶念消失等。身體的變化不是從所依賴的事物產生的，而是從造作產生的。就像從不是所觀察的眼睛等產生它的意識，並且當它變化時，也會發生變化一樣，不是從通過營養等而變化的身體產生的。如果說，沒有意識是原因，那麼，所有事物都會變成原因。眼睛等會變成所依賴的事物，是因為它們會跟隨和消失，並且當它們變化時，也會發生變化。身體不是那樣，因為即使沒有它，從其他接近的事物中也會有快樂。當看到外面的鬼怪等時，憶念消失也會發生。這本身說明： 例如，在某些特殊情況下， 聽到老虎和血等， 或者從看到， 會產生迷惑等。 意思是說，即使聽到老虎，有些人也會迷惑或發生其他變化。看到血也是一樣。那不是意識的所依賴，也不是當它消失時就會消失。同樣，在聚集等情況下，憶念消失等也會發生，那是因為內在道理的觀察接近，所以身體不是意識的所依賴。身體只是快樂等的觀察，因此，那些也不是當它消失時就會消失，因為還有其他的觀察。因此，必定是跟隨意識的造作，沒有那個，意識就不會產生，因此，意識是依賴於意識的。意識必定是跟隨意識的造作，而不是身體，因為沒有看到身體是所依賴。因為與其他意識相關聯，所以不會在其他地方產生意識，所以意識是依賴於意識本身的。就像這樣： 因為具有造作的力量， 會阻止散亂， 如果具有散亂的力量， 造作就會轉向其他。 當造作具有非常強大的力量時，即使在黑暗中，意識也不會變得散亂。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「憶念」的理解、對「身體」的理解、對「快樂」的理解、對「觀察」的理解、對「造作」的理解、對「散亂」的理解以及對「力量」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「觀察」的理解： 古代邏輯學著作中，對「觀察」的理解仍然是基於古代的認識，認為「觀察」是指通過感官或意識來感知事物。現代認知科學和心理學對「觀察」的理解更加複雜，認為「觀察」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了觀察的型別、觀察的功能以及觀察的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「觀察」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「散亂」的理解： 古代邏輯學著作中，對「散亂」的理解仍然是基於古代的認識，認為「散亂」是指一種注意力不集中或思維混亂的狀態。現代心理學和認知科學對「散亂」的理解更加複雜，認為「散亂」是指一種複雜的認知狀態，並且與注意、記憶和執行功能等有關。此外，現代科學還研究了散亂的型別、散亂的功能以及散亂的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「散亂」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「力量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「力量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「力量」是指一種能力或能量。現代物理學和心理學對「力量」的理解更加複雜，認為「力量」是指一種複雜的物理或心理現象，並且與能量、運動、動機和意志等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的力量，例如物理的力量、心理的力量和社會的力

།གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་དངོས་པོ་སྟོབས་ དང་ལྡན་པ་དེའི་ཚེ་འདུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རིགས་པ་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཉིད་ལྡོག་ན་སེམས་ལྡོག་གོ་ཞེས་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བརྒྱུད་པས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལུས་ཉིད་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ལུས་རྟེན་མ་ཡིན། བརྒྱུད་པས་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་མེ་དུ་བའི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་པའི་དུ་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། མེ་གཞན་དང་གཞན ལས་དེ་སྔ་ན་མེད་པ་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ལུས་ལས་སྐྱེ་བས་དུ་བ་བཞིན་རྒྱུན་འཆད་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། དུ་བ་མེ་ལས་ཅི་འདྲ་བ། །རྣམ་པ་ཅི་འདྲ་དུ་ལས་མིན། །ཡིད་ནི་གོམས་ལས་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་འདྲ་ཉིད་ནི་དང་པོ་འབྱུང་། །མེས་བསྐྱེད་པའི་དུ་བ་དང་དུ་བས་བསྐྱེད་པའི་དུ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བློའི་ཁྱད་པར་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བདག་ཏུ་འཛིན པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་གོམས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་དང་སྔོན་ཡང་རང་བཞིན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དུ་བ་དཔེ་མ་ཡིན་ནོ།།དུ་བ་ནི་མེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་དུས་ཅུང་ཟད་རྒྱུན་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ ལུས་ཀྱིས་གནས་པར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་འགའ་ཞིག་ནི། །སྔོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ། །དབང་པོ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་ན་ནི། །དུ་བ་དཔེར་འགྱུར་སྲིད་པ་ཡིན། །དབང་པོ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ལ་མ་ལྟོས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཡེངས་ན་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ཕྲད་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེའི་འབའ་ཞིག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

當散亂的事物具有力量時，即使有造作，也不會產生與其結果相符的道理。因此，如果先前沒有意識，意識就不會產生。因此，說如果意識本身消失，意識也會消失，這是合理的。如果說，從根產生意識，並且也從那裡產生意意識，那麼，通過傳遞，意意識是從身體產生的，如何說身體不是所依賴呢？即使通過傳遞是原因，也不是說，從火的煙霧中產生的煙霧，不會阻止煙霧，並且也不是說，從其他火中不會產生先前沒有的煙霧。同樣，因為意識也是從身體產生的，所以像煙霧一樣，會變成具有持續性中斷的性質，那麼，不是的，因為意意識即使沒有根意識，也會從無始的習氣中變化，所以已經說明了。 煙霧從火中如何， 形狀如何，不是從煙中， 意識從習慣中如何， 最初產生就是那樣。 火產生的煙霧和煙霧產生的煙霧，它們的性質不是相同的。意識的特殊性，智慧等，普遍地執著于自我等，那些是習慣的直接結果，並且先前也是相同的性質，因此，煙霧不是一個例子。煙霧只是從火的特殊性中，在一段時間內持續存在，而智慧等是從先前的智慧等的特殊性中產生的，不是身體使它們存在的。此外，如果說： 如果有些意識， 與先前的形象分離， 只是從根產生， 那麼，煙霧可能會成為例子。 意識也是從根產生的，但不是不依賴於先前的意識，因為如果先前的意識散亂，即使根和境相遇，也不會產生意識。因此，意識是從具有先前意識的根中產生的，而不是僅僅從根中產生的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「根」的理解、對「習氣」的理解、對「煙霧」的理解、對「智慧」的理解、對「執著」的理解、對「散亂」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「根」的理解： 古代邏輯學著作中，對「根」的理解仍然是基於古代的認識，認為「根」是指產生意識的感官器官。現代神經科學對「根」的理解更加複雜，認為「根」是指大腦中負責感知和處理感覺資訊的神經結構，並且與神經元、神經遞質和神經通路等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的根，例如視覺根、聽覺根和觸覺根等。因此，古代邏輯學著作中對「根」的理解，在現代神經科學看來，需要更深入的分析。 對「煙霧」的理解： 古代邏輯學著作中，對「煙霧」的理解仍然是基於古代的認識，認為「煙霧」是指一種由燃燒產生的氣體和微粒的混合物。現代物理學和化學對「煙霧」的理解更加複雜，認為「煙霧」是指一種複雜的膠體系統，並且與燃燒過程、化學反應和空氣動力學等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的煙霧，例如火災煙霧、工業煙霧和汽車尾氣等。因此，古代邏輯學著作中對「煙霧」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、根、習氣、煙霧、智慧、執著、散亂和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、根、習氣、煙霧、智慧、執著、散亂和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「根」、「習氣」、「煙霧」、「智慧」、「執著」、「散亂」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་མོད་ ཀྱི།དེ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང་། །ངེས་པ་མེད་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས། །རྟོགས་ན་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །དེ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་གྱིས། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་ རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་གང་དུ་ཡང་རིག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་པ་མེད་པ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་རིག་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུ་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལས་རིག་པ་ཡོད་པར་ རྗེས་སུ་དཔག་གོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ངེས་པ་ཡང་རྒྱུ་རིག་པ་ཡོད་པས། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོགས་ཤིག་།འོན་ཏེ་རྣམ་པར་གཡེང་བས་དེ་ཉམས་པར་བྱས་སོ་ཞེ་ན།རིག་པའི་རྒྱུ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། འོན་ཏེ་དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པ་དང་། །ཡུལ་ཆོད་པ་མེད་པར་ཅི་ལྟར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་ཉིད་ ཡིན་ཞེ་ན།སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་བཅས་པའི་དབང་པོ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ག་ལ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བདེ་སོགས་དབང་པོ་ཡི། །ཤེས་ཀུན་སྔར་གྱི་ཤེས་ལས་ཡིན། །འདི་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ན། །ཕྱི་ ནས་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ།།བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་དེ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་སྔོན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དང་པོའི་རིག་པ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་མཐའ་དག་ནི་སེམས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །གཞན་ཡང་། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །དབང་པོའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། རྨི་ལམ་རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་བཞིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དབང་པོ་མེད་པར་མདུན་ན་གནས་པ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ ཡིན་ཏེ་མ་འཁྲུལ་བ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མེད་དེ། ཤེས་པ་མཐའ་དག་དབང་པོ་ནི། །མེད་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས། །འཁྲུལ་དང་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་གནས། །དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མཐའ་དག་ནི་དབང་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ།

如果說，根的意識雖然產生了，但因為沒有確定性，所以說它沒有產生，這只是一個說法，那麼，不是的，因為： 如果說，意識雖然產生， 因為沒有確定性，所以說沒有， 那麼，請理解為所有沒有的， 都是那樣的。 如果說，因為沒有確定性，所以理解為沒有，而不是因為沒有知覺，那麼，就不會有任何地方說沒有知覺，因為所有地方都沒有確定性是原因。或者，從那裡有知覺的原因，因此，從具有原因能力的事物中，推測出有知覺，那麼，也從具有知覺的原因中，推測出確定性。或者，如果說，因為散亂而使它消失了，那麼，為什麼不認為知覺的原因也是這樣呢？或者，如果根沒有消失，並且境沒有被遮蔽，如何會不產生知覺呢？因為沒有產生意識的先前意識。因為只有具有先前意識的根才會產生，那麼，在哪裡呢？就像這樣，快樂等根的所有意識，都是從先前的意識而來。這在適當的時候，會從後面詳細說明。快樂、痛苦和非二者的意識，是從根產生的，也是從先前的習慣中產生的。從後面會說明。因此，只有具有先前造作的根，才會產生根的意識。因此，最初的知覺也不是從根產生的。因此，所有意識都是在沒有意識的情況下不會產生的，所以是這樣確定的。此外： 所有根的意識， 都是從習慣的力量中產生的， 因為是根意識的自性， 就像夢境意識的自性一樣。 如果說，如果它是根的原因，那麼，在沒有根的情況下，就不會有具有清晰形象的意識，但也會有。因此，它不是原因，因為即使沒有它，也會有。或者，那是錯誤的，正確的意識是從根產生的，那麼，不是的，因為： 所有意識，即使沒有根， 也會產生， 從有和沒有的道理中， 存在錯誤和沒有錯誤。 所有具有那種形象的意識，都會變成不依賴於根的，就像夢境的意識一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「根」的理解、對「確定性」的理解、對「知覺」的理解、對「散亂」的理解、對「習慣」的理解、對「夢境」的理解以及對「錯誤」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「確定性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「確定性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「確定性」是指事物明確、無疑的狀態。現代哲學和邏輯學對「確定性」的理解更加複雜，認為「確定性」是指一種邏輯或認識論的概念，並且與真理、證據和信念等有關。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的確定性，例如邏輯的確定性、認識論的確定性和概率的確定性等。因此，古代邏輯學著作中對「確定性」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「知覺」的理解： 古代邏輯學著作中，對「知覺」的理解仍然是基於古代的認識，認為「知覺」是指通過感官或意識來感知事物。現代認知科學和心理學對「知覺」的理解更加複雜，認為「知覺」是指一種複雜的認知過程，並且與感覺、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了知覺的型別、知覺的功能以及知覺的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「知覺」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「夢境」的理解： 古代邏輯學著作中，對「夢境」的理解仍然是基於古代的認識，認為「夢境」是指睡眠時產生的虛幻體驗。現代神經科學和心理學對「夢境」的理解更加複雜，認為「夢境」是指一種複雜的意識狀態，並且與大腦的活動、記憶和情感等有關。此外，現代科學還研究了夢境的型別、夢境的功能以及夢境的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「夢境」的理解，在現代神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「錯誤」的理解： 古代邏輯學著作中，對「錯誤」的理解仍然是基於古代的認識，認為「錯誤」是指一種不正確或不真實的狀態。現代哲學、邏輯學和科學對「錯誤」的理解更加複雜，認為「錯誤」是指一種與真理或事實不符的狀態，並且與知識、信念和證據等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的錯誤，例如邏輯的錯誤、認識論的錯誤和實驗的錯誤等。因此，古代邏輯學著作中對「錯誤」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、根、確定性、知覺、散亂、習慣、夢境和錯誤的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、根、確定性、知覺、散亂、習慣、夢境和錯誤的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「根」、「確定性」、「知覺」、「散亂」、「習慣」、「夢境」和「錯誤」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་དབང་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དབང་པོ་མེད་ པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།།མི་སླུ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པ་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབང་པོས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་དབང་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་མདུན་ན་གནས་པར་ གསལ་བའི་རྣམ་པ་ནི་དེར་ཡང་དབང་པོས་བྱས་པ་ཉིད་དེ།དེ་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། སད་དབང་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་བཞིན་ནོ། །འབྲས་དངོས་ཐ་དད་མེད་ན་ནི། །རྒྱུ་རྣམས་ཐ་དད་མེད་པ་ཉིད། ། འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་མེད་པས་རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དང་གཞན་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ཉིད་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བས། ད་ལྟའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དབང་པོ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པའི ཕྱིར།རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སེམས་སེམས་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ལ་རག་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདོད་པ་མི་འགྲུབ་བོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་རྟེན་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཕ་མའི་སེམས་རྟེན་དུ་འདོད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོའི་སེམས་རྟེན་ཡིན་ན་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕ་མའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ངེས་པ་གང་ཉིད་ཀྱི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕ་དང་མའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་ནི་ངེས་པར་འཛིན་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་འགྱུར་ཡང་མི་འགྱུར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་འདུ་བྱེད་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། མཁས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་ཝཱ་ཏའི་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཤིང་ཝཱ་ཏའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ།

如果說，沒有根而產生的，是錯誤，而其他是其他，這是一個區別，那麼，不是的，因為，首先，具有那種形象本身就是意識的自性。並且，當觀察到它沒有根時，它就不是它的原因。不欺騙是因為從有道理的事物中產生，所以它是由道理產生的，而不是由根產生的，因為其他事物沒有成為其他事物結果的能力。或者，即使在夢中也有根，因此，在那裡，具有清晰形象的事物也是由根產生的，在那裡沒有錯誤，那麼，那也是不合理的，因為： 因為醒時的根是習慣， 因為從那裡像其他一樣， 如果結果和事物沒有不同， 那麼，原因也沒有不同。 因為結果沒有特殊性，所以推測原因沒有特殊性。根在夢境和清醒時沒有差別。因此，因為根本身在沒有同類習慣的情況下不會產生，所以現在的意識不是從根產生的，而是先前的意識是意識形象的所依。或者，意識是意識本身的所依，即使那樣，也不能成立所希望的。如果不是來世的意識是所依，那麼，就是在已經成立的基礎上建立，因為希望父母的意識是所依。如果來世的意識是所依，那麼，就是不確定的，因為也會跟隨父母的自性，那麼，在這裡說：因此，必定是那個，等等。不是必定執著于父母的自性，因為即使它沒有變化，也會看到它變化，並且即使它變化，也會看到它沒有變化。如果說，是從它的造作中變化，那麼，就會變成智者等，例如，從瓦塔樹的種子中產生的，就會變成瓦塔樹的自性。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「根」的理解、對「自性」的理解、對「所依」的理解、對「習慣」的理解、對「夢境」的理解、對「錯誤」的理解、對「道理」的理解以及對「造作」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「所依」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所依」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所依」是指事物存在或發生所依賴的基礎或條件。現代哲學和科學對「所依」的理解更加複雜，認為「所依」是指一種複雜的關係，並且與因果關係、存在和本質等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的依賴，例如邏輯的依賴、物理的依賴和生物的依賴等。因此，古代邏輯學著作中對「所依」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「道理」的理解： 古代邏輯學著作中，對「道理」的理解仍然是基於古代的認識，認為「道理」是指一種合理的、正確的原則或規律。現代哲學和邏輯學對「道理」的理解更加複雜，認為「道理」是指一種抽像的、普遍的原則，並且與真理、知識和邏輯等有關。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的道理，例如邏輯的道理、道德的道理和科學的道理等。因此，古代邏輯學著作中對「道理」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、根、自性、所依、習慣、夢境、錯誤、道理和造作的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、根、自性、所依、習慣、夢境、錯誤、道理和造作的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「根」、「自性」、「所依」、「習慣」、「夢境」、「錯誤」、「道理」和「造作」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཕ་དང་མ་དག་འདུ་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་འདོན་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བུ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱང་རེས་འགའ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་པར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཁན་པོའི་འདུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ གཞན་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡིན་པས།དེ་ཡང་བརྒྱུད་ནས་རང་གི་རྒྱུད་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་རིག་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་འདུ་ བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པར་ནི། །འདུ་བྱེད་རྗེས་འཇུག་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཕ་མའི་རང་བཞིན་རྗེས་འཇུག་པ། །འཇིག་རྟེན་གཞན་ལྡན་འགལ་བ་མེད། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ངེས་པར་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་ པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཕའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་ཅེ་ན་དེ་ལ་ལན་ནི།ཕ་མའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཇིག་རྟེན་གཞན་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེས་འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་དེའི་རང་ བཞིན་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཁན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཤིང་གཅིག་ལས་ཤིང་དུ་མ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཅིག་ཉིད་ལས་བརྒྱུད་ནས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་ བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གཡེངས་པའམ། མངལ་གྱི་གནས་ཀྱི་སྡུག་ བསྔལ་གྱིས་འགའ་ཞིག་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་འགའ་ཞིག་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་མེད་པ་སྐྱེས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，父母如何變成具有造作能力的施作者等的本質，同樣，兒子也是那樣，那麼，不是的，因為即使是造作，有時也會沒有，並且即使不是那樣，也會有，並且，因為看到它跟隨自己相續中先前的意識的造作，並且沒有看到它跟隨其他相續，所以不是那樣。如果說，觀察到它跟隨老師的造作，那麼，不是的，因為如果沒有它，就不會看到它在其他地方，所以是從自己相續中先前的意識的慾望的特殊性而來，並且那也是通過傳遞，從自己相續中產生的。如果說，是從顯現的慾望中產生的，那麼，雖然是這樣，但即使那樣，也不是在沒有自己的知覺的情況下，跟隨其他人的造作。因此： 如果沒有來世， 就不會有造作的跟隨， 跟隨父母的自性， 與具有其他世界不矛盾。 如果說，像這樣，必定是跟隨自己相續中意識的造作，那麼，如何跟隨父親的自性呢？對於那個回答是，因為那樣就會變成跟隨所有父母的自性。那麼，對於說有來世的人來說，也會變成不跟隨所有自性，那麼，不是的，因為爲了在來世習慣於它的自性，就像跟隨老師的自性一樣。如果說，就像一棵樹不會產生許多樹一樣，一個意識也不會產生許多意識，那麼，那樣，就會變成所有眾生都是從一個產生的，那麼，對於這個，已經說過了，因為那樣就會變成跟隨母親等的自性。那麼，對於說有來世的人來說，也會變成跟隨所有先前的自性，那麼，不是的，因為由於散亂或胎中的痛苦，會忘記一些。確實有一些跟隨造作，因為也看到有人憶起前世。對於先前沒有的產生，沒有痛苦，因為它的狀態就是那樣，沒有其他。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「造作」的理解、對「來世」的理解、對「自性」的理解、對「習慣」的理解、對「散亂」的理解、對「痛苦」的理解、對「憶起前世」的理解以及對「產生」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「憶起前世」的理解： 古代邏輯學著作中，對「憶起前世」的理解仍然是基於古代的認識，認為「憶起前世」是指回憶起過去生命中的經歷。現代科學對「憶起前世」的理解是基於唯物主義的，認為生命是有限的，並且沒有證據表明存在前世。此外，現代科學還研究了意識的起源、死亡的生物學過程以及人類對死亡的文化理解等問題。因此，古代邏輯學著作中對「憶起前世」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、造作、來世、自性、習慣、散亂、痛苦、憶起前世和產生的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、造作、來世、自性、習慣、散亂、痛苦、憶起前世和產生的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「造作」、「來世」、「自性」、「習慣」、「散亂」、「痛苦」、「憶起前世」和「產生」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་ ལེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི།དེ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་བཞིན་དུ་བུ་དང་འབྲེལ་བའི་ལུས་གཞན་ལ་ཡང་དྲན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་བས་དེ་མ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དེར་སྐྱེས་པ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུག་གི་སྲིན་བུ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ གཞན་ནས་འོངས་པ་ལ་ནི་དེ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ།ཐོག་མ་མེད་པའི་གོམས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕ་མས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་ཐལ་ཏེ། དཔེར་ན་གཉིད་ལོག་པའི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཤིང་ཚིག་པས་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཤིང་རྙིང་པ་ཙམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་ཕྱི་མའི་འདུ་བྱེད་པ་ནི་ཤིང་སྔ་མ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་པ་ལུས་སྔ་མ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་བྱས་པ་དྲན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དྲོད་གཤེར་ ལས་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་བློ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།མ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་མ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་མ་ལ་སོགས་པའི་བློ་མེད་པར་ཡང་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། གཞན་ལུས་ལ་སོགས་པའི་གཡོ་བ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་བློ་སྔ་མས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཉིད་རང་གི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ ཡང་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་བསྒྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ཕ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ལུས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་ལུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །བྱིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ གནས་སྐབས་སུ་ནི་ཕ་ལ་སོགས་པའི་གཡོ་བག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡིན་པས།དེའི་རྒྱུན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ལུས་དང་སེམས་གང་གིས་ཀྱང་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེའི་ཕ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་གོམས་པ་མེད་པར་ནི་ཁྱད་པར་དེ་མཐོང་བ་མེད་དོ། །དེས་ན་རང་གི་གོམས་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་གོ།

如果說，它本身是通過近取因產生的，那麼，就會變成，像它自己的身體一樣，在其他與兒子相關的身體中也會憶起。如果說，因為痛苦而沒有憶起，那麼，不是的，因為對於在那時產生的事物來說，沒有痛苦，就像毒蟲一樣。對於從其他世界來的，那是痛苦的，因為依賴於無始的習慣。此外，父母也會體驗痛苦，例如，就像在睡眠的身體中，體驗屬於夢境身體的痛苦一樣。如果說，就像被燒燬的樹不會變成產生它的舊樹一樣，也會體驗痛苦，那麼，不是的，因為後來的樹的造作在先前的樹中沒有。在這裡，因為在先前的身體中看到了夢境身體的造作。因此，它會變成憶起先前所做的事情。對於從溫暖和濕潤中產生的事物，也會變成沒有意識，因為沒有母親等。因此，即使沒有母親等的意識，在從溫暖和濕潤中產生的眾生中，也會看到執著于自我等的意識。因此，母親等的意識不是原因，因為即使沒有它，也會有。因此，意意識和身體等的運動，是由自己相續中先前的意識產生的。如果說，因為觀察到身體跟隨，所以母親等的身體是自己的原因，並且意識和運動等也是與它不分離的，那麼，證明它跟隨，就是在證明已經成立的事物。或者，如果說，與父親等相關的身體是不同的，那麼，來世的身體也是那樣，所以也不會變成跟隨它的。如果說，在嬰兒等狀態中，與父親等的運動等自性相同，所以是它的延續，那麼，那也是不合理的，因為看到身體和意識都沒有跟隨母親等的自性。如果說，那是它的父母，那麼，不是的，因為看到了。如果沒有自己的習慣，就不會看到那種特殊性。因此，會推測自己的習慣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「近取因」的理解、對「痛苦」的理解、對「習慣」的理解、對「夢境」的理解、對「運動」的理解、對「自性」的理解、對「憶起前世」的理解以及對「產生」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「近取因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「近取因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「近取因」是指事物產生所直接依賴的原因。現代哲學和科學對「近取因」的理解更加複雜，認為「近取因」是指一種複雜的因果關係，並且與必要條件、充分條件和因果機制等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的因果關係，例如物理的因果關係、化學的因果關係和生物的因果關係等。因此，古代邏輯學著作中對「近取因」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、近取因、痛苦、習慣、夢境、運動、自性、憶起前世和產生的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、近取因、痛苦、習慣、夢境、運動、自性、憶起前世和產生的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「近取因」、「痛苦」、「習慣」、「夢境」、「運動」、「自性」、「憶起前世」和「產生」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།སེམས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ཉིད་དོ།།ཐ་མི་དད་པའི་ནི་འཐད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་བྱས་པ་ཡིན། །ཐོས་སོགས་འདུ་བྱེད་སེམས་ལ་ནི། །དུས་གསལ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་ལུས་ལའང་ཡོན་ཏན་འགྱུར། །རང་གིས་མྱོང་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་མི་གསལ་བ་སད་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དུས་ཀྱིས་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་ཡང་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་ཞིང་སེམས་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བཟོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དམིགས་པར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར།གང་ཞིག་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་འདུས་པ་དེ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་རེག་བྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྨ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རེག་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨ་རེག་པ་རྩུབ་མོའི་རླུང་དམིགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྨ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དམིགས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཞན་དུ་དམིགས་ པར་འགྱུར་རམ་ཅི།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རེག་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་རྨ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རླུང་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ན་རྨ་ཅན་གྱིས་ཚོར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རེག་པ་དེ་ནི་རླུང་གིས་བརྡབས་པའི་རྨ་ཉིད་དེས་དམིགས་པ་ཡིན་ན། རྨ་ ལས་རེག་པ་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།།རེག་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ནི་གཞན་གྱིས་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། རེག་པ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་གང་། །དེ་ནི་རེག་པས་རེག་མིན་ན། །དེས་གཞན་རང་བཞིན་རིག་པ་ལས། །དེ་རིག་ཅེས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དེའི་རང་ བཞིན་ནི་དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པས་མི་རིག་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དེ་རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་འམ་སྡུག་བསྔལ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལས་ གཞན་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོར་ཡང་མི་འཐད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ངའི་ལག་པར་ཚོར་རོ། །རྐང་པར་ཚོར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལག་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་ན་དེ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

雖然意識是地、水、火、風等大種的變化，沒有不同，但還是推測先前和後來的世界的地、水、火、風等大種。沒有不同也是不合理的，就像這樣： 就像對意識所做的那樣， 聽到等造作對意識， 因為時間清晰沒有不同， 身體的屬性也會那樣變化。 自己體驗過的，先前經歷過的聽到等的造作，在睡眠等狀態下不清晰，當甦醒時，因為狀態的時間而清晰，同樣，身體也會變得明顯清晰，並且會像意識一樣被理解，因為沒有不同。就像身體的屬性，黑色等，被其他人觀察到一樣，為什麼不觀察到意識的屬性，例如製作等呢？凡是包含在觀察的自性中的，都不會變成其他。如果說，因為是內在觸覺的特殊自性，所以不會被其他人觀察到，那麼，不是的，因為即使是外在的觸覺，例如傷口等，也沒有被觀察到。觀察到傷口粗糙的觸風，不是被其他人觀察到的。如果說，那是傷口本身的力量，那麼，通過觀察的特殊性，被觀察的事物會變成被其他觀察到嗎？如果那樣，就會變成錯誤。如果說，觸覺的特殊性是傷口本身的，那麼，就會變成觀察風。如果那樣，那麼，有傷口的人就不會感覺到。或者，如果說，觸覺是被風吹到的傷口本身觀察到的，那麼，觸覺也會變成與傷口不同的東西。說觸覺的自性不會被其他人觀察到，是不合理的，因為： 觸覺的自性是什麼， 如果不是觸覺觸及， 從它認識其他自性， 如何說認識它呢？ 它的自性，在根沒有消失的情況下，不認識，不是認識。如果那樣，那麼，它本身就是自識，因為自識的性質就是那樣。快樂或痛苦以及慾望等會變成自識，因此，意識不同於地、水、火、風等大種。因此，意識與身體一起作為所依和被依的事物也是不合理的。那麼，如何說，我在手中感覺到，我在腳中感覺到呢？當手發生變化時，它也會發生變化，所以會那樣，否則就不是。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「大種」的理解、對「自識」的理解、對「觸覺」的理解、對「觀察」的理解、對「身體」的理解以及對「感覺」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「大種」的理解： 古代邏輯學著作中，對「大種」的理解仍然是基於古代的認識，認為「大種」是指構成物質世界的地、水、火、風等元素。現代物理學和化學對「元素」的理解更加複雜，認為「元素」是指具有相同原子序數的原子組成的物質，並且與原子結構、化學鍵和分子等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的元素，例如金屬元素、非金屬元素和稀有氣體元素等。因此，古代邏輯學著作中對「大種」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「自識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「自識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「自識」是指意識能夠認識自身的能力。現代認知科學和哲學對「自識」的理解更加複雜，認為「自識」是指一種複雜的認知過程，並且與自我意識、反思和元認知等有關。此外，現代科學還研究了自識的型別、自識的功能以及自識的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「自識」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「觸覺」的理解： 古代邏輯學著作中，對「觸覺」的理解仍然是基於古代的認識，認為「觸覺」是指通過面板感知到的感覺。現代神經科學對「觸覺」的理解更加複雜，認為「觸覺」是指一種複雜的感知系統，並且與面板中的觸覺感受器、神經通路和大腦的活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的觸覺，例如壓力覺、溫度覺和痛覺等。因此，古代邏輯學著作中對「觸覺」的理解，在現代神經科學看來，需要更深入的分析。 對「感覺」的理解： 古代邏輯學著作中，對「感覺」的理解仍然是基於古代的認識，認為「感覺」是指通過感官感知到的體驗。現代神經科學和心理學對「感覺」的理解更加複雜，認為「感覺」是指一種複雜的感知過程，並且與感官感受器、神經通路和大腦的活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的感覺，例如視覺、聽覺、觸覺、味覺和嗅覺等。因此，古代邏輯學著作中對「感覺」的理解，在現代神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、大種、自識、觸覺、觀察、身體和感覺的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、大種、自識、觸覺、觀察、身體和感覺的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「大種」、「自識」、「觸覺」、「觀察」、「身體」和「感覺」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

། ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར། རང་རིག་རང་བཞིན་ཙམ་ཉིད་ལས། །རྟེན་དང་བརྟེན་པ་གནས་པ་མེད། །རང་བཞིན་ཙམ་ལ་གནས་པ་ལ། །རྟེན་དང་བརྟེན་ལ་སོགས་རྟོགས་མིན། །རང་བཞིན་ཙམ་རིག་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རྟེན་དང བརྟེན་པ་རྟོགས་པ་སྲིད།གཉིས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དེར་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཙམ་གྱིས་བྱས་པ་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱི་ཡིན། །འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ནི་ལུས་དང་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཕ་མ་ལས་སྐྱེས་ པ་མ་ཡིན་གྱི་རང་གི་རྒྱུད་སྔ་མ་ལས་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ།།འོ་ན་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་སྐྱེ་བ་གཞན་ལས་མངལ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་འོངས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་མི་གཙང་བའི་ཡུལ་དུ་འོང་བ་མི་རིགས་སོ། །རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་ལྟར་ འགྱུར་བར་རིག་པ་མ་ཡིན་ལ།དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐུལ་བ་ཡང་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ། །སེམས་ཅན་གཞན་གྱིས་བཀྲི་མིན་པར། །བདེ་སྡུག་ངོར་ཐོབ་འདོད་པས་ན། །དམན་པའི་གནས་ནི་ཡོངས་སུ་ལེན། །སྡུག་བསྔལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བློ་དང་། ། སྲིད་པ་ཀུན་ནས་འཆིང་བ་ནི། །སྐྱེ་དགུ་གང་ལ་དེ་མེད་པ། །དེ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ནི། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཀྱི། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགས་ཀྱང་གྲོང་ལ་སོགས་པ འགར་ཡང་འཇུག་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གདོད་མ་ནས་ཞི་བའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གྲོང་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བ་རྟོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པས། རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མངལ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་ ཆགས་པས་བསྐུལ་བ་ནི་དམན་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་བླང་བྱར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་རང་དབང་དུ་འགྱུར་བ་སེམས་ཅན་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པ་དང་འདོར་བར་འདོད་པས་ནི་ དམན་པའི་གནས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ།ཐོས་པ་པོ་སྨད་འཚོང་མའི་ཁང་པར་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐུལ་བ་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་ཉིད་འཁྲུལ་པས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་རྟོགས་པ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐུལ་བ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།དབང་ཕྱུག་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བདག་ལ་ཆགས་པ་ཉིད་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因為與手等的變化一起執行，所以那樣稱呼。就像這樣： 僅僅從自識的自性中， 沒有所依和被依的存在， 在僅僅自性的存在中， 不理解所依和被依等。 如何可能在僅僅自識中理解所依和被依？如果理解了二者，那麼就會那樣變化，但即使在那裡也不會那樣變化。僅僅由習氣所做，只是分別念，不是地、水、火、風等大種本身。因此，意識不是與身體不分離的。它不是從父母產生的，而是從自己先前的相續中產生的。那麼，如果說，不是僅僅從地、水、火、風等大種產生的，而是眾生從其他產生，來到胎等地方，因此，不應該來到不凈的地方。具有分別唸的人不會認為會那樣，並且也不希望被自在天所驅使，那麼，對於那個，解釋是： 具有對自我的執著， 不是被其他眾生驅使， 因為希望得到快樂和痛苦， 所以完全接受低劣的地方。 具有顛倒的痛苦意識， 以及從所有存在束縛的， 任何眾生沒有那個， 就不會產生。 這已經解釋過了。如果說，具有分別念，那麼，自己會認識自己的本質，而不是被獲得，因此，任何人都不會進入村莊等任何地方。因此，因為從一開始就寂靜，所以不會進入輪迴。或者，如果說，進入村莊等地方的人沒有分別念，那麼，會變成什麼樣子呢？如果那樣，就不會進入胎等地方。被對自我的執著所驅使，低劣的地方也會因為顛倒而被接受。那樣的事物是業力的力量，凡是自己能夠自主的，不是被其他眾生驅使的，就會那樣去。因為希望得到和捨棄快樂和痛苦，所以也會完全接受低劣的地方，就像聽聞者進入妓院一樣。或者，如果說，這不是被自在天所驅使，那麼，因為自己被錯誤所束縛，所以理解自在天不是好的。被自在天所驅使不是觀察到的。如何不理解自在天，也已經說明了。對自我的執著本身就是自在天，因為觀察到它本身是驅使者。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「自識」的理解、對「習氣」的理解、對「大種」的理解、對「輪迴」的理解、對「分別念」的理解、對「自在天」的理解、對「執著」的理解、對「業力」的理解、對「快樂」的理解以及對「痛苦」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「自在天」的理解： 古代邏輯學著作中，對「自在天」的理解仍然是基於古代的認識，認為「自在天」是指一種具有至高無上權力的神靈。現代科學對「自在天」的理解是基於唯物主義的，認為宇宙是自然規律的產物，並且沒有證據表明存在神靈。此外，現代科學還研究了宗教的起源、宗教的文化功能以及人類對神靈的信仰等問題。因此，古代邏輯學著作中對「自在天」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 對「業力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「業力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「業力」是指行為所產生的因果報應。現代科學對「業力」的理解是基於唯物主義的，認為行為是生物、心理和社會因素的複雜相互作用的結果，並且沒有證據表明存在因果報應。此外，現代科學還研究了行為的生物學基礎、行為的心理學機制以及行為的社會學影響等問題。因此，古代邏輯學著作中對「業力」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、自識、習氣、大種、輪迴、分別念、自在天、執著、業力、快樂和痛苦的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、自識、習氣、大種、輪迴、分別念、自在天、執著、業力、快樂和痛苦的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「自識」、「習氣」、「大種」、「輪迴」、「分別念」、「自在天」、「執著」、「業力」、「快樂」和「痛苦」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་བྲན་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདག་ལ་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བསྐུལ་བ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བ་ཡིན་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསྙེན་པ་བྱས་པས་འགྲོ་བ་ཐོབ་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དུ་སྐུལ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།མུ་སྟེགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཡང་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པས་མངལ་གྱི་གནས་སམ། གཞན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་དང་སྲེད་པ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་གང་ལ་དེ་མེད་ པ་དེ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་ནི་དབང་ཕྱུག་གིས་སྐྱེ་བ་སྦྱིན་པར་མི་ནུས་སོ། །དབང་ཕྱུག་སྨྲ་བས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། གལ་ཏེ་གང་ལ་ནད་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལས་མེད་པ་དེ་ལ་ནི་སྨན་པས་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །གང་ལ་ནད་མེད་པའི་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཉམས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་ ཡང་དོན་མེད་པ་ཉིད་པས་མི་ནུས་པ་དང་མི་དགོས་པས་སྨན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ། སྨན་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། །འགར་ཡང་ནུས་མེད་དེ་བཞིན་ཅི། །དེ་ཉིད་དབང་ཕྱུག་ལ་འདོད་དམ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དབང་ཕྱུག་མིན། །དབང་ཕྱུག་གིས་འགའ་ཞིག་ནི་འཁོར་ བར་བསྐུལ་ལ།འགའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབང་ཕྱུག་སྨྲ་བས། ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བསྙེན་པ་ཡང་འགྲོ་བ་ཐོབ་པ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་སྦྱིན་པ་པོ་བསྙེན་པས་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་དང་དབང་ཕྱུག་མ་ ཡིན་པ་དག་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ལ་ནུས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། གལ་ཏེ་འགྲོ་འོང་མ་མཐོང་ན། །དབང་པོ་མི་གསལ་ཕྱིར་མི་མཐོང་། །དཔེར་ན་མིག་མི་གསལ་བ་ཡིས། །དུ་བ་ཆུང་ངུ་མི་མཐོང་བཞིན། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་དག་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ རྣམས་མི་གསལ་བ་ལས་ཀྱང་མི་མཐོང་སྟེ།མེད་པ་འབའ་ཞིག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ཉིད་མི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་མི་གསལ་བས་དུ་བ་ཕྲ་བ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།

如果說，就像奴隸等被其他人驅使一樣，在其他世界也是那樣，那麼，不是的，因為沒有確定性。具有對自我的慾望本身才是驅使者，而不是所有，並且那也是具有慾望的人被其他人驅使，而不是沒有慾望等的人。如果說，因為對它進行侍奉而使它獲得去處，所以它是驅使者，那麼，所有外道都會變成自在天。因此，意識變成顛倒，即使在痛苦中也認為是快樂，所以會進入胎中或去其他地方。因此，因為從顛倒的意識和慾望中產生，所以凡是沒有那個的，就不會產生。對於那個，自在天不能給予產生。即使是自在天論者，也不會那樣承認，因為，如果說，對於沒有使疾病消失的業力的人，醫生也無能為力，並且對於沒有使疾病消失的業力消失的人來說，也是沒有意義的，所以無能為力，所以不需要醫生，那麼，這個過失是不存在的，因為： 藥物是無意義的， 有時也是無能為力的， 你希望自在天也是那樣嗎？ 如果那樣，它就不是自在天。 自在天論者並不承認，自在天驅使一些人進入輪迴，而不驅使另一些人。或者，如果說，侍奉也是獲得去處所必需的，那麼，如果那樣，也是因為侍奉施予者。因為那是所有外道，所以自在天和非自在天之間有什麼區別？因此，無明和慾望本身具有產生的能力，而不是自在天。如果說，那麼，依靠其他產生而有去有來，因此，那些會被觀察到，但是，因為沒有被觀察到，所以那些是不存在的，那麼，解釋是： 如果說，沒有看到去來， 因為根不清晰所以沒有看到， 例如，因為眼睛不清晰， 就像沒有看到小煙霧一樣。 如果說，沒有看到去和來，即使那樣，那些也不是不存在。也是因為根不清晰而沒有看到，而不是僅僅因為不存在。不是說不存在就看不到，因為即使眼睛不清晰，不能成為認識細微煙霧的境，但即使那樣，它也是存在的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「自在天」的理解、對「慾望」的理解、對「業力」的理解、對「輪迴」的理解、對「無明」的理解、對「根」的理解、對「觀察」的理解、對「存在」的理解以及對「去來」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「無明」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無明」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無明」是指一種缺乏智慧或理解的狀態。現代認知科學和心理學對「無明」的理解更加複雜，認為「無明」是指一種複雜的認知狀態，並且與知識、信念、意識和推理等有關。此外，現代科學還研究了無明的型別、無明的功能以及無明的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「無明」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「去來」的理解： 古代邏輯學著作中，對「去來」的理解仍然是基於古代的認識，認為「去來」是指事物在空間中的移動。現代物理學對「運動」的理解更加複雜，認為「運動」是指物體在空間中的位置隨時間的變化，並且與力、速度和加速度等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的運動，例如直線運動、曲線運動和旋轉運動等。因此，古代邏輯學著作中對「去來」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、自在天、慾望、業力、輪迴、無明、根、觀察、存在和去來的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、自在天、慾望、業力、輪迴、無明、根、觀察、存在和去來的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「自在天」、「慾望」、「業力」、「輪迴」、「無明」、「根」、「觀察」、「存在」和「去來」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།སྲིད་པ་བར་མ་དོ་ཡི་ལུས། །ཤིན་ཏུ་དང་ཕྱིར་དམིགས་མ་ཡིན། ། འབྱུང་བའམ་ནི་འཇུག་པ་ཡང་། །མ་མཐོང་བ་ལས་མེད་པའང་མིན། །སྲིད་པ་བར་མདོའི་ལུས་ནི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་དང་བ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པས་རྣལ་འབྱོར་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་གཞན་དུ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྨི ལམ་གྱི་ལུས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ལུས་ཅན་ཡིན་ཡང་པྲ་བའི་ཕྱིར། །འགའ་ཞིག་ལ་ལར་ཐོགས་མེད་དེ། །ཆུ་བཞིན་གསེར་ལ་དངུལ་ཆུ་བཞིན། །མ་ཡིན་མ་མཐོང་ ཕྱིར་མེད་པ།།ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་ལུས་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ལར་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་ཆུ་བཞིན་དང་། ཤེལ་ལ་སོགས་པ་ལ་འོད་བཞིན་དང་། གསེར་དང་དངུལ་ཆུ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ ན་ཆུ་བཞིན་དང་གསེར་ལ་དངུལ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་བར་མ་དོའི་ལུས་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འབྲུ་ཡི་རྒྱུན་དང་ཆོས་མཐུན་ཕྱིར། །སྲིད་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་། །བར་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ན། །འདིར་ནི་ སྐྱེ་དང་འཆི་བ་ཡི།།བར་དུ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་འདིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡུལ་དང་དུས་དག་གི་ཆོད་པའི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འགའ་ཞིག་ནི་གྲོང་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀ་ནྱ་ཀུབ་ཛ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བར་དམིགས་པ་ལ་འགའ་ཞིག་ནི་འདི་ན་འདུག་པ་ཉིད་དུས་ གཅིག་གི་ཚེ་ཁོ་ནར་བདག་ཉིད་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པར་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དུ་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །རྨི་ལམ་མི་བདེན་ཞེས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ཡང་མི་བདེན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཚུངས་པའི་དཔེ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། ། སྐྱེ་བ་གཞན་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་འགྱུར་གྱི་རྨི་ལམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་གཞན་ཐོབ་པས། །རྨི་ལམ་མི་བདེན་ཉིད་ཡིན་ན། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་པ་ཡང་། །བདེན་མིན་ཞེས་ནི་མི་འདོད་དམ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད སྣང་བ་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར།རྨི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། སད་པའི་རྟོགས་པ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ། བཟློག་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་སྣང་བ་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོ་ད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

中陰身的身體，不是非常明顯可見的， 產生或者進入， 從沒有看到，也不是不存在。 中陰身的身體，是從業力的力量產生的，非常微細，所以只有通過瑜伽才能理解。夢境的身體不是在其他地方被觀察到的，僅僅如此，它也不是不存在的。如果說，夢境的身體是顛倒的，那麼，不是的，因為已經說明了，它會做有意義的事情。因此： 雖然有身體，但因為微細， 對某些人來說，沒有阻礙， 像水一樣，像金中的水銀， 不是因為沒有看到就不存在。 因為沒有身體，所以像夢境的身體一樣，沒有阻礙。即使有身體，對某些人來說也沒有阻礙，就像水在瓶子等中，光在玻璃等中，金和銀中的水銀一樣。或者，就像水和金中的水銀一樣，雖然存在，但沒有被看到，但即使看到，中陰身的身體也是不存在的。就像這樣： 因為與穀物的延續相似， 所以存在的延續不會中斷， 如果仔細觀察中間， 在這裡，生和死之間， 產生的是什麼， 在這裡，不是那樣， 因為有處所和時間的間隔。 就像有些人去村莊等地方，觀察到他們不斷地去曲女城等地方，而有些人只是在這裡，在同一時間，在夢中觀察到自己身處其他地方。同樣，在去的地方也是一樣，沒有區別。說夢境是不真實的，也不能證明其他要證明的事物是不真實的，因為沒有看到所有事物都相同的例子。其他產生因為習氣穩固而變成真實的，而夢境不是，因為它沒有。如果說，因為獲得其他顯現，夢境才是不真實的，那麼，難道不希望其他產生也是不真實的嗎？如果說，因為清醒的意識的性質會產生其他顯現，所以夢境的理解是不真實的，那麼，清醒的理解也是不真實的，因為相反的夢境的意識會產生其他顯現的性質。相反本身沒有差別。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「中陰身」的理解、對「夢境」的理解、對「習氣」的理解、對「顯現」的理解、對「清醒」的理解以及對「真實」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「中陰身」的理解： 古代邏輯學著作中，對「中陰身」的理解仍然是基於古代的認識，認為「中陰身」是指生命在死亡和再生之間的過渡狀態。現代科學對「中陰身」的理解是基於唯物主義的，認為生命是有限的，並且沒有證據表明存在中陰身。此外，現代科學還研究了意識的起源、死亡的生物學過程以及人類對死亡的文化理解等問題。因此，古代邏輯學著作中對「中陰身」的理解，在現代科學看來，缺乏實證支援。 對「顯現」的理解： 古代邏輯學著作中，對「顯現」的理解仍然是基於古代的認識，認為「顯現」是指事物呈現出來的樣子。現代認知科學和心理學對「顯現」的理解更加複雜，認為「顯現」是指一種複雜的感知過程，並且與感覺、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了顯現的型別、顯現的功能以及顯現的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「顯現」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「清醒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「清醒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「清醒」是指一種意識清晰、警覺的狀態。現代認知科學和神經科學對「清醒」的理解更加複雜，認為「清醒」是指一種複雜的意識狀態，並且與大腦的活動、注意和覺醒等有關。此外，現代科學還研究了清醒的型別、清醒的功能以及清醒的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「清醒」的理解，在現代認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「真實」的理解： 古代邏輯學著作中，對「真實」的理解仍然是基於古代的認識，認為「真實」是指與事實相符的狀態。現代哲學、邏輯學和科學對「真實」的理解更加複雜，認為「真實」是指一種與真理或事實相符的狀態，並且與知識、信念和證據等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真實，例如邏輯的真實、認識論的真實和科學的真實等。因此，古代邏輯學著作中對「真實」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、中陰身、夢境、習氣、顯現、清醒和真實的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、中陰身、夢境、習氣、顯現、清醒和真實的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「中陰身」、「夢境」、「習氣」、「顯現」、「清醒」和「真實」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། དེའི་ ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པར་གློ་བུར་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།སད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཀྱང་། །གློ་བུར་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ཤིང་རྟ་སོགས། །ཚོགས་པ་ལས་ནི་འབྱུང་བར་མཐོང་། །སད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པས་སྤྲུལ་པ་དང་། རི་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་བ་དག་ནི་གློ་བུར་དུ་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རྒྱུ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་ཡང་སྔར་ཡོད་ཉིད། །གང་གི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གཞན་གྱིས་མི དམིགས་ཕྱིར་ཞེ་ན།།རི་ལ་སོགས་ལའང་དེ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རི་ལ་སོགས་པ་སྔར་ཡོད་པ་ཉིད་སད་པས་འགའ་ཞིག་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ན། རྨི་ལམ་དུ་གནས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ཇི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན་སད་པ་གཞན་གྱིས་དེ་དག་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སད་པར་ དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པས་མི་དམིགས་སོ།།ཇི་ལྟར་རྒྱུ་བའི་ཚོགས་པ་ལས་དེ་དག་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་གཞན་ཡོད་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གློ་བུར་ཡིན་ནོ། །སད་པའི་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཅི་ལྟར་འདོད། སད་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།རྨི་ལམ་དུ་ཡང་སད་པའི་བློ། །འགའ་ལ་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཅི། །མིག་འབྱེད་ལ་སོགས་བྱ་བ་ཀུན། །དེ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་མཚུངས་པ་ཉིད། །འདི་ལྟར་བདག་སད་དོ་ཞེའམ། ང་ནི་གཉིད་མ་ལོག་གོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་དང་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྨི་ལམ་ངན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་ ཡང་ཇི་ལྟར་གཉིད་ལོག་པ་ཡིན།མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སད་པར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་མི་བདེན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སད་ པའི་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བདེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མི་བདེན་ནོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་ཅི་ལ་དམིགས་པ་ཡིན། བདེན་ལས་གཞན་ནམ་ཅི་སྟེ་ན། །བདེན་མེད་ དེ་འདིར་དགག་པ་ཡིན།།དེ་ཡི་རང་བཞིན་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །གཉི་ག་ཤིན་ཏུ་འཐད་པ་དཀའ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ཉིད་ནི། དེ་ལས་གཞན་ནོ་ཞེས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལས་གཞན་ཉིད་ནི། དེ་ ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ།

如果說，夢中的瓶子等，因此，是無因地突然被觀察到的，所以有差別，那麼： 清醒時的瓶子等， 也是突然被觀察到的， 即使在夢中，車等， 也看到是從聚集產生的。 即使在清醒的狀態下，瑜伽士的化身和在山等地方的行走，也會變成突然被觀察到的行為。如果說，那些是觀察到先前存在的事物，並且在那些地方的差別是聚集，那麼，那是不真實的，因為： 即使在夢中，也是先前存在， 是什麼阻止了它？ 如果說，因為其他人沒有觀察到， 那麼，對於山等也是一樣。 如果說，山等是先前存在的事物，在清醒時被某人觀察到，那麼，為什麼不承認在夢中也是那樣呢？如果說，因為其他清醒的人沒有觀察到那些，所以它們是不存在的，那麼，清醒時觀察到的事物，在夢境的理解中也沒有被觀察到。就像從行走的聚集中觀察到那些一樣，因為有其他夢境狀態，所以瓶子等是突然出現的。如何定義清醒狀態呢？如果說，因為產生清醒的理解，那麼： 在夢中，難道不是也有， 某些人有清醒的意識嗎？ 睜眼等所有行為， 因為也有，所以是相同的。 就像這樣，我清醒了，或者，我沒有睡著，這樣的理解和行走等，即使在噩夢中也是存在的。那麼，如何說那也是睡著了呢？如果說，因為是不真實的，那麼，在希望清醒的狀態下也會那樣，因為在相互觀察不到的情況下，對於兩者都是相同的。或者，如果說，因為理解到這是不真實的，所以夢境才是不真實的，那麼，對於清醒的理解也是一樣的，所以會變成不真實的。那樣理解本身不是真實的，因為它的性質也會那樣。此外，不真實的想法也是觀察到什麼呢？如果說，除了真實之外，那麼： 沒有真實，在這裡被否定， 爲了觀察它的自性， 兩者都非常難以成立。 觀察它的自性，說它不同於它，是不合理的，說它不是它，也是不合理的，因為不同於它，是因為它具有不同於它的自性，如果不是那樣，那麼，它也會變成不同於它。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「夢境」的理解、對「清醒」的理解、對「真實」的理解、對「觀察」的理解、對「理解」的理解以及對「自性」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「理解」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解」是指對事物或概念的把握和認識。現代認知科學和心理學對「理解」的理解更加複雜，認為「理解」是指一種複雜的認知過程，並且與知識、推理、記憶和語言等有關。此外，現代科學還研究了理解的型別、理解的功能以及理解的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「理解」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、夢境、清醒、真實、觀察、理解和自性的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、夢境、清醒、真實、觀察、理解和自性的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「夢境」、「清醒」、「真實」、「觀察」、「理解」和「自性」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དམིགས་བཞིན་པ་ཉིད་ནི་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་མོད་ཀྱི་འདི་ལ་དམིགས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ།འདི་ལས་དོན་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་བརྟེན་པ་དང་མི་སླུ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་འདི་དོགས་པ་མེད་པ་ཡིན། འདི་ལྟར། བཀྲུས་མ་ཐག་ཏུ་ གཉིད་སད་པ།།མོད་ལ་འཁྲུས་མ་བྱས་པར་སྣང་། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཉིད་དུ་ནི། །མི་སླུ་བ་ན་སླུ་མེད་འདོད། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་མཐོང་བ་ཆགས་པ་ཡི། །གནས་སྐབས་མོད་ལ་ལྡོག་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སླུ་མེད་རྨི་ལམ་དང་། །སླར་ཡང་དེ་ནི་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་ཅིག་ ཤོས་རྣམ་གཞག་འདི།།དེར་ཡང་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་བསླུ་བ་ལས། །གྲུབ་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན། །གཞན་ཡང་། འདི་ནི་མེད་ཅེས་ཤེས་པ་ནི། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །འདི་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི། །མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། ། རྟོགས་པ་འདི་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གང་གིས་ཤེ་ན། དེ་ལ་སེམས་གཏད་པས་སད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཅན་གྱི་དམིགས་པའི་ངོ་བོར་སད་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡང་། བག་ཆགས་ཀྱི སྟོབས་ཉིད་ལས་ཉལ་བའི་ལུས་འདོར་བ་ལས་སོ།།འདི་ཡང་ཐ་དད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ། དོན་དམ་པར་ནི་སད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པས་སད་པ་དམིགས་པ་དག་ལ་མེད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མ་ ངེས་པ་ཉིད་དེ།རྗེས་སུ་གྲུབ་པར་དེ་དག་རྣམས། །དེ་ཡིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེ་དག་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་ཀྱི། །གེགས་མིན་དེ་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད། །འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གེགས་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བའི་སྒོ་ནས། གཙོ་བོའི་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བདེན་པ་ལ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མོད་ལ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། སད་པའི་གནས་སྐབས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ དུ་མཐོང་བ་དག་པ་ལ་མི་བདེན་པར་མངོན་པའི་རློམ་པ་ཡིན་གྱི།དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་བདེན་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

正在被觀察的事物也不是不存在，因為那樣就會變成所有事物都那樣。或者，如果說，這個理解是產生的，那麼，雖然產生了，但因為對於這個沒有觀察，所以是無意義的，從這個中，事物不是確立的。如果說，在夢中觀察到的瓶子等，認為它們是不存在的，那麼，這個理解不是依賴和不欺騙的嗎？如何說這個沒有疑惑呢？就像這樣： 剛洗完澡就醒來， 但看起來像沒有洗過澡， 因此，就像那樣， 在不欺騙中，希望不欺騙。 那不是的，就像這樣： 看到夢境，執著， 雖然是暫時的，但是會消失， 對於那個不欺騙的夢境， 再次看到那個。 另一個夢境的安立， 在那裡也沒有成立， 因為是需要證明的， 如果從欺騙中成立，就是相互依賴。 知道這個不存在， 不會被其他人理解， 這是不共有的， 只是理解性質而已。 這些理解之所以產生，是因為它們是從無始的習氣中產生的，所以對於世俗的人來說是產生的。有什麼特殊之處呢？因為將心放在那裡，所以顯現為清醒的自性，顯現為清醒的觀察的本質，也是因為習氣的力量，從捨棄睡眠的身體而來。這只是一個差別，在究竟意義上，沒有所謂的清醒，因為即使在夢中也會那樣理解。或者，如果說，夢境的意識沒有觀察到清醒時觀察到的事物，那麼，這不是一個想法，那麼，這是不確定的，因為： 在後來成立的那些， 理解它們不是那個， 那些行走等， 沒有障礙，在那成立。 通過沒有障礙地成立行走等行為，通過理解主要的不存在，對於分別念所要證明的事物，其他事物有什麼作用呢？分別念即使對於真實的事物，也會理解為不真實的。如果不是那樣，那麼，相互矛盾的就不會變成分別念。因此，因為它們會立即消失，並且在清醒的狀態下沒有跟隨，所以夢中看到的事物，顯現為不真實的，但僅僅如此，它也不會變成真實的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「夢境」的理解、對「清醒」的理解、對「真實」的理解、對「觀察」的理解、對「理解」的理解、對「分別念」的理解、對「習氣」的理解以及對「自性」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、夢境、清醒、真實、觀察、理解、分別念、習氣和自性的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、夢境、清醒、真實、觀察、理解、分別念、習氣和自性的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「夢境」、「清醒」、「真實」、「觀察」、「理解」、「分別念」、「習氣」和「自性」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ལ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ཡོད་པ་ཉིད་པས་དེ་མ་མཐོང་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འགྲོ་འོང་མེད་པར་ ངེས་པར་མི་ནུས་སོ།།ཡང་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ། རིག་པ་ལུས་ལས་ཐ་མི་དད་པ་དང་ལུས་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མཐའ་དག་སོ་སོར་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་རགས་པ་གཅིག་ཉིད་དེ་ལྟར་ དམིགས་པ་ཡིན་ན།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་རེག་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་ལས་རེག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལས་ཞེས་གང་ལས་རྟོགས། རང་རིག་པ་ནི་གཞན་རིག་ པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཞན་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་རིག་།གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་ལྟར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་རིག་ན་ནི། །རིག་པ་གཞན་གང་ཡིན་པར་འགྱུར། །གང་ལ་རིག་པ་ཞེས་གནས་པ། །དེ་ ཉིད་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་འགྱུར་བ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན་གང་ཞིག་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ལུས་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་དང་སྔོ་སོགས་མ་གཏོགས་པ། །ལུས་ཀྱང་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འདོད། ། དེ་ནི་དམིགས་བྱ་ཉིད་ཡིན་པས། །གང་ཕྱིར་དམིགས་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །མིག་སོགས་དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་ན། །བོང་རྭ་ཅིས་ན་དེ་ལྟ་མིན། །དེ་ནུས་དངོས་ན་མ་རྟོགས་པར། །དེ་ནི་ཅི་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྱུར། །མིག་ལ་སོགས་པ་བོང་བུའི་རྭ་བཞིན་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི དམིགས་པ་ཡོད་པའི་དམིགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མེད་པའི་རྭ་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནུས་པ་ཡང་མ་དམིགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་གང་ལས་ཡིན། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དེ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་གང་ ཡིན།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་དམིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ལྷག་མར་འགྱུར་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ནུས་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །མིག་ ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྔར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོར་དམིགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་རང་ཉིད་རིག་པར་ཐལ་ལོ།

因此，雖然夢境的地方的去和來，沒有被其他人看到，但那些是存在的，所以沒有看到那些是不確定的。因此，不能確定沒有去來。或者，它被解釋為不存在。此外，如果說：如果意識與身體不分離，並且身體也只是微塵的聚集，那麼，那時，所有的微塵都會變成各自的意識。或者，如果說，一個粗大的肢體是那樣被觀察到的，那麼，即使那樣，因為它存在於微塵中，所以觸及微塵就會變成觀察到微塵。或者，如果說，觸覺是從那些中產生的，而不是存在於那些中，那麼，如果那樣，從那些中，從哪裡理解？自識不是他識。或者，如果說，它只是他識，而不是自識，那麼，如何理解快樂？因為變化成其他，所以理解那樣，那麼，不是的，因為： 如果理解變化成其他， 就會變成其他理解是什麼， 理解存在於何處， 那就是理解本身。 因為變化成其他，快樂等和藍色等本身是理解，如果還有其他，那麼，什麼會去理解呢？如果說是身體，那麼，不是的，因為： 除了快樂和藍色等， 你認為身體是什麼？ 那是被觀察的， 因此，它不是觀察者。 如果眼睛等是那樣， 那麼，為什麼驢角不是那樣？ 如果它的能力是真實的， 那麼，不理解，它也會那樣。 眼睛等就像驢角一樣，沒有被觀察到，所以不是觀察到存在的觀察者。眼睛等是具有能力的自性，因此，不像不存在的角，那麼，從哪裡說，即使沒有觀察到，能力也是存在的呢？如果說，通過結果來觀察它，那麼，那些的結果是什麼？是觀察到快樂等和形狀等。如果那也是能力本身，那麼，不也是沒有被觀察到嗎？如果說，剩下的變成形狀等，那麼，那些就不是意識能力的結果。如果眼睛等是結果本身，那麼，就會變成先前不存在。如果說，觀察的狀態是結果，那麼，就會變成觀察到每個微塵。如果沒有差別，那麼，狀態也不會變成不同。如果有差別，那麼，就會變成自識。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「微塵」的理解、對「自識」的理解、對「他識」的理解、對「觸覺」的理解、對「能力」的理解、對「觀察」的理解以及對「結果」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「微塵」的理解： 古代邏輯學著作中，對「微塵」的理解仍然是基於古代的認識，認為「微塵」是指構成物質的最小單位。現代物理學和化學對「微塵」的理解更加複雜，認為「微塵」是指原子、分子和亞原子粒子等，並且與量子力學、原子結構和化學鍵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的微塵，例如基本粒子、複合粒子和分子等。因此，古代邏輯學著作中對「微塵」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「他識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「他識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「他識」是指意識能夠認識其他事物或他人的能力。現代認知科學和心理學對「他識」的理解更加複雜，認為「他識」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意、推理和情感等有關。此外，現代科學還研究了他識的型別、他識的功能以及他識的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「他識」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「能力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「能力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「能力」是指一種潛在的力量或可能性。現代物理學、心理學和哲學對「能力」的理解更加複雜，認為「能力」是指一種複雜的物理、心理或邏輯概念，並且與能量、運動、認知和可能性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的能力，例如物理的能力、心理的能力和邏輯的能力等。因此，古代邏輯學著作中對「能力」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「結果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「結果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「結果」是指事物產生的原因所導致的後果。現代物理學、化學和生物學對「結果」的理解更加複雜，認為「結果」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與能量傳遞、物質變化和生物反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的結果，例如物理的結果、化學的結果和生物的結果等。因此，古代邏輯學著作中對「結果」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、身體、微塵、自識、他識、觸覺、能力、觀察和結果的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、身體、微塵、自識、他識、觸覺、能力、觀察和結果的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「身體」、「微塵」、「自識」、「他識」、「觸覺」、「能力」、「觀察」和「結果」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ནུས་ པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྷན་ཅིག་ཉིད་ན་ནུས་དཔོག་ཅིང་། །རྗེས་དཔག་ལས་ཀྱང་དེར་འདོད་པས། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཉེས་པ་ནི། །ཅི་ལྟར་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ཁྱད་ པར་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དམིགས་པ་དེ་ནུས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ནུས་པ་མ་གྲུབ་པར་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་ན་ཅི་ལྟར་ནུས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་ པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གཞི་མཐུན་པ་ནི་གཙོ་བོ་དང་། བརྟགས་པའི་དབྱེ་བ་ལས་གཞན་མེད། །སྐྱེས་བུ་དབྱུག་པ་དེ་བཞིན་དུ། །སྐྱེས་བུ་སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བཞིན། །གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ན། །འཁྲིའུ་འབོད་དོ། །སྐྱེས་བུ་དབྱིག་པའོ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན།དེ་ནི་འདིར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་སེམས་ པ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་གཙོ་བོའི་གཞི་མཐུན་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ཇི་ལྟར་རིག་པ་དེ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །གོམས་ལས་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི། །གཟུགས་སོགས་ལ་གནས་རིག་པ་ནི། །གཟུགས་སོགས་གཞན་དང་གཞན་དག་ཏུ། །འཕོ་བ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་ འགྱུར།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་དང་འདྲེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་དང་འདྲེས་པར་བྱས་པ་ནི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་གོམས་པ་ལས་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བཟུང་བས་དེའི་རྣམ་པ་ མཐའ་དག་རྟོགས་ན་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གནས་པ་དག་ཏུ་དམིགས་ཤེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པ་ལ། །ལོགས་གནས་མི་གནས་ཡོད་མིན་ཏེ། །འདི་ ནི་རྟེན་ལ་ལྟོས་པའི་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་ཡིན་པར་ཟད།རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་རྣམ་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་ལོགས་ཤིག་ན་གནས་པ་འམ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལ་ཡོད་དེ། ལུས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས་འདི་ནི་ལོགས་ཤིག་པའམ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།

如果說，與能力一起產生本身就是差別，那麼，那是不合理的，因為： 如果一起，就推測能力， 也從推測中希望那樣， 相互依賴的過失， 如何才能避免？ 觀察本身是形狀等的差別。如果說，觀察是與能力一起的，那麼，在能力沒有成立的情況下，如何成立一起？如果那個沒有成立，如何推測能力？因此，意識只是形狀等和快樂等，它本身就是自識，因為會產生意識、快樂等，這樣在同一基礎上理解。同一基礎除了主要和被分析的區別之外，沒有其他。就像男人和棍子，就像說男人和思想。如果不是主要的，那麼，就稱為附屬。如果說男人和棍子是那樣，那麼，那在這裡是不成立的，因為沒有觀察到不同於形狀等自性的意識。如果說，通過這個例子來推測，那麼，不是的，因為沒有推測。因為數論者承認思想和男人是主要同一基礎。因此，應該承認任何理解都是那樣的。 從習慣變成那樣的， 存在形狀等中的理解， 形狀等和其他， 會變成移動。 意識不是與其他混合，除了觀察。因此，如果與快樂混合，那麼，就會與形狀等混合。如果與形狀等混合，那麼，通過從習慣中獲取所有標記的形象，如果理解所有那些形象，就會變成與其他人的快樂等混合。那麼，如何觀察到形狀等和其他人的快樂等，是分別存在的呢？那不是的，因為： 在理解自己的本質中， 沒有分別存在或不存在， 這只是依賴於所依的說法。 除了理解自己的本質之外，沒有其他理解快樂等和形狀等的方式。因此，通過這個，哪裡有分別存在或其他的區別呢？只是依賴於身體的所依，說這是分別的或其他的，這只是一個世俗的分別。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「能力」的理解、對「自識」的理解、對「觀察」的理解、對「理解」的理解、對「習慣」的理解、對「混合」的理解、對「分別」的理解以及對「所依」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「混合」的理解： 古代邏輯學著作中，對「混合」的理解仍然是基於古代的認識，認為「混合」是指事物混雜在一起的狀態。現代物理學、化學和生物學對「混合」的理解更加複雜，認為「混合」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與物質的組成、化學反應和生物相互作用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的混合，例如物理混合、化學混合和生物混合等。因此，古代邏輯學著作中對「混合」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「分別」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分別」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分別」是指事物之間存在的差異或界限。現代認知科學和心理學對「分別」的理解更加複雜，認為「分別」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意、推理和分類等有關。此外，現代科學還研究了分別的型別、分別的功能以及分別的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「分別」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、能力、自識、觀察、理解、習慣、混合、分別和所依的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、能力、自識、觀察、理解、習慣、混合、分別和所依的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「能力」、「自識」、「觀察」、「理解」、「習慣」、「混合」、「分別」和「所依」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ནི། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རིག་མིན་ནོ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རིག་པ་ལ། །ལྟོས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མིན་ན། །དེ་བརྟེན་དེ་ཕྱིར་དོན་དམ་དུ། །རྣམ པར་དབྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན།།དབྱེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་འབའ་ཞིག་སྟེ། །ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་བཟོད་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་དེ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་གནས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འཕོ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་ཁུ་ཁྲག་གིས་ལུས་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར། གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་རང་རིག་པ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འཕོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་གཡོ། རང་གི་ལུས་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་གཡོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ བདག་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།།གཡོ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །རེག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན། །རང་བཞིན་སྐྱེས་ན་དེ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རེག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྩོལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེས་ན་དེའི་ཚེ་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཡོ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོར་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཡན་ལག་ཅན་རྣམ་པར ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི།རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ནི་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་ལུས་ཀྱི་ནི། །ངོ་ བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས།།ལུས་ནི་ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས། །འོན་ཏེ་ལུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ནི་ལུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

如果說，沒有依賴，就不能認識它的自性， 如果認識它的自性，沒有其他依賴， 那麼，依賴那個，因此，在究竟意義上， 沒有分別，分別只是世俗， 世俗是不堪分析的。 這個本身被稱為世俗，凡是經過分析就不能成立的。如果不是那樣，那麼，就會變成究竟意義。因此，就像形狀等和他人能力等，意識以它的自性移動一樣，他人的精血對身體也是那樣。因此，凡是意識的所依，會變成具有行為，被稱為能力，意識的自性之外，沒有其他，但即使那樣，它本身就是自識，是意識。那麼，如果說，它以自己的自性移動，是意識的自性，那麼，柱子等不會移動，它也會像自己的身體一樣移動，那麼，那也不是的，因為： 它只是在產生時， 不會移動， 如果產生觸覺的意識， 具有特殊性，它就會變化。 當觸覺的意識，產生努力的意識的自性時，那時，身體等才會移動，否則就不是。因此，意識是形狀等的自性。因此，就會變成觀察到每個微塵。為什麼你那裡不會那樣呢？因為會產生其他具有那種形象的意識。如果說，我們這裡，肢體是意識的自性，而不是微塵，那麼，那也不是的，因為微塵也會變成它的自性。如果說，微塵會變成不同的，那麼，就會變成不存在。就像這樣： 微塵的原子，是身體的， 自性中存在， 身體是微塵的， 自性中存在。 或者，如果說，身體的微塵不是意識的自性，那麼，微塵就不會變成身體的自性。因為不是被認識的事物，所以也不是境的自性，微塵就會變成不存在。因此，它只會變成肢體。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「自性」的理解、對「依賴」的理解、對「究竟意義」的理解、對「世俗」的理解、對「意識」的理解、對「能力」的理解、對「自識」的理解、對「觸覺」的理解、對「微塵」的理解以及對「肢體」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「依賴」的理解： 古代邏輯學著作中，對「依賴」的理解仍然是基於古代的認識，認為「依賴」是指事物存在或發生所依賴的基礎或條件。現代哲學和科學對「依賴」的理解更加複雜，認為「依賴」是指一種複雜的關係，並且與因果關係、存在和本質等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的依賴，例如邏輯的依賴、物理的依賴和生物的依賴等。因此，古代邏輯學著作中對「依賴」的理解，在現代哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「究竟意義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「究竟意義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「究竟意義」是指事物最終的、真實的本質。現代哲學對「究竟意義」的理解更加複雜，認為「究竟意義」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了形而上學、本體論和存在主義等問題。因此，古代邏輯學著作中對「究竟意義」的理解，在現代哲學看來，需要更深入的分析。 對「世俗」的理解： 古代邏輯學著作中，對「世俗」的理解仍然是基於古代的認識，認為「世俗」是指與日常經驗或常規相關的狀態。現代哲學對「世俗」的理解更加複雜，認為「世俗」是指一種與宗教或神聖相對的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代社會學還研究了世俗化的過程和世俗社會的特徵等問題。因此，古代邏輯學著作中對「世俗」的理解，在現代哲學和社會學看來，需要更深入的分析。 對「肢體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「肢體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「肢體」是指身體的一部分，例如手臂、腿和頭等。現代生物學和醫學對「肢體」的理解更加複雜，認為「肢體」是指一種複雜的生物結構，並且與骨骼、肌肉、神經和血管等有關。此外，現代科學還研究了肢體的結構、功能和疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「肢體」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、自性、依賴、究竟意義、世俗、意識、能力、自識、觸覺、微塵和肢體的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、自性、依賴、究竟意義、世俗、意識、能力、自識、觸覺、微塵和肢體的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「自性」、「依賴」、「究竟意義」、「世俗」、「意識」、「能力」、「自識」、「觸覺」、「微塵」和「肢體」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལག་སོགས་གཡོ་ན་ཐམས་ཅད་དག་།གཡོ་བར་འགྱུར་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅན། །ལས་ནི་གཅིག་ལ་མི་རུང་ཕྱིར། །གཞན་དུ་ཐ་དད་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། གཅིག་བསྒྲིབས་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དག་།བསྒྲིབས་པར་འགྱུར་བའམ་མ་བསྒྲིབས་ན། །མཐོང་འགྱུར་གཅིག་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་ན། །བསྒྱུར་བའམ་མ་བསྒྱུར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཅན་ཡོན་ཏན་ཅན་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ ལ་གལ་ཏེ་བྱ་བ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་དུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཡོ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།ཡན་ལག་ཅན་ནི་གཡོ་བ་དང་། མི་གཡོ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡན་ ལག་ཅན་གཅིག་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་གཅིག་ཉིད་དང་གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ གཅིག་ཉིད་ཡིན་མོད།རྒྱུ་ཡང་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། ཡན་ལག་ཅན་བསྒྲིབས་ན་ཐམས་ཅད་བསྒྲིབས་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྡན་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་ན་ཡན་ལག་ཅན་བསྒྲིབས་པ་མ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ ལག་གི་སྒོ་ནས་བསྒྲིབས་ན།ཅུང་ཟད་མི་མཐོ་འབའ་མ་རིལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཡིན་ཡང་རིལ་བ་ལྟ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་གཅིག་ ཡོད་མིན།།དུ་མ་ཉིད་ན་སྔ་མ་བཞིན། །ཁྱད་མེད་ཕྱིར་དང་ཕྲ་རབ་ཕྱིར། རྟོགས་མིན་ཞེ་ན་ཁྱད་མེད་པར། །མ་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི། །དབང་ཡུལ་དེ་ཕྱིར་ཕྲ་རབ་མིན། །གལ་ཏེ་ལུས་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྐྱོན་ཡོད་དེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོར་ རང་རིག་པར་ཐལ་ལོ།།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་བོ། །རིག་པ་ནི་གནས་སྐབས་ན་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་ཉིད་རིག་པའི་ གནས་སྐབས་ན་ཕྲ་རབ་ཉིད་ཀྱང་གེགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་རྡུལ་ཕྲན་མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱེད་ཅག་གི་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དམིགས་ཤེ་ན། རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡུལ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡུལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

那也不是的，因為如果手等移動，所有都會移動，所以是矛盾的，因為行為不能只在一個上，所以會變成在其他地方是不同的。如果遮蔽一個，那麼，所有都會被遮蔽，或者如果沒有被遮蔽，就會看到。如果用一種顏色改變一個，那麼，就會理解改變或沒有改變。肢體的自性物質，是具有行為、具有屬性、具有聯繫等的因。對於那個，如果說有行為，那麼，那時，因為它是具有煙的因，所以所有都會變成具有移動。如果說，肢體是具有移動和不移動等多種自性，那麼，就會變成天授和祭授等形狀，具有移動等自性，是一個肢體。或者，如果說，因為看到一個，既是移動的，又是不移動的，所以有什麼矛盾呢？這個被稱為一個的是什麼？如果不是不同的顯現，那麼，它就不存在。或者，如果說，結果是一個，那麼，如果結果是一個，但如何說因也是一個呢？如果遮蔽肢體，那麼，所有都會被遮蔽，因為沒有聯繫的差別。如果遮蔽肢體，那麼，因為沒有遮蔽肢體，所以所有都會被看到。如果通過肢體遮蔽，那麼，只會看到不完整的部分。如果說，即使是一個，也不能看到完整的部分，那麼，如何說看到和沒有看到是一個呢？對於用顏色改變也是同樣的過失。因此，沒有一個聚集，如果說，是多個，那麼，就像先前一樣，因為沒有差別，並且因為微細，所以不理解，那麼，因為沒有成立沒有差別，所以具有差別的事物，是根的境，因此，不是微細的。如果說，身體是多個，那麼，即使是多個，也像先前一樣有過失，就會變成每個微塵都是自識。如果說，因為沒有差別，所以不理解，那麼，不是的，因為沒有成立沒有差別。因為理解是在狀態中被觀察到的。因此，沒有差別，就不是沒有被觀察到。因此，在自己認識的狀態中，即使是微塵也不會造成障礙，所以即使存在，也與不存在沒有差別，所以不是微塵。如果說，你們那裡如何觀察境呢？不是通過自識的自性來觀察境，而是具有那種形象的意識，被觀察本身就是觀察境。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「肢體」的理解、對「自性」的理解、對「顯現」的理解、對「聚集」的理解、對「微塵」的理解、對「自識」的理解、對「觀察」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「聚集」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聚集」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聚集」是指事物聚集在一起的狀態。現代物理學、化學和生物學對「聚集」的理解更加複雜，認為「聚集」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與物質的組成、化學反應和生物相互作用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聚集，例如物理聚集、化學聚集和生物聚集等。因此，古代邏輯學著作中對「聚集」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「境」的理解： 古代邏輯學著作中，對「境」的理解仍然是基於古代的認識，認為「境」是指意識所認識的對象或領域。現代認知科學和心理學對「境」的理解更加複雜，認為「境」是指一種複雜的認知概念，並且與感知、注意、記憶和理解等有關。此外，現代科學還研究了境的型別、境的功能以及境的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「境」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、肢體、自性、顯現、聚集、微塵、自識、觀察和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、肢體、自性、顯現、聚集、微塵、自識、觀察和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「肢體」、「自性」、「顯現」、「聚集」、「微塵」、「自識」、「觀察」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཇི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བསྒྲིབས་པ་དང་ཐོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིས་ནི་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ། །མེད་པ་དག་ཀྱང་ བསལ་བ་ཡིན།།དངུལ་ཆུ་གསེར་སོགས་དང་འདྲེས་པའམ། །རྡོ་ཚན་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་སྣང་། །དབང་སོགས་སོ་སོར་ནུས་མེད་ཀྱི། །རྟོགས་པ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ལྡན་ལས་ཤེ་ན་འདིར་ཐལ་མཚུངས། །གལ་ཏེ་གསེར་དང་དངུལ་ཆུ་ཡི། །ལྡན་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། །རྟེན་མཐོང་ མེད་པར་ག་ལ་རྟོགས།།རོ་གཟུགས་ལ་སོགས་ལྡན་པར་འགལ། །གལ་ཏེ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ལས། །འདོད་ན་བློ་ཐ་དད་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ཕྲེང་རིང་ཞེས་བྱར་འགྱུར། །དེ་ལྡན་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། །བརྗོད་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ། །གྲངས་ལྡན་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡི། །ངོ་བོའང་ བློ་ལ་མི་སྣང་ངོ་།།རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་འབྱར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་དེ་མེད་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལ་དེ་མི་འགྱུར་བ་ཡན་ལག་ཅན་དང་འབྲེལ་བའི་སྒྲིབ་པ་ནི་གར་ཡང་དམིགས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་ལ་སོགས་ པ་ཡང་ངོ་།།འོན་ཏེ་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། གསེར་དང་བཅས་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲན་ནི། །ཚོགས་པ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའམ། །ཆུ་དང་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི། །སྐབས་སུ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཕན་ཚུན་ནང་དུ་འཇུག་པ་ལ་གེགས་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡན་ལག་ལྡན་པ་མེད་ པར་ཇི་ལྟར་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ཞེ་ན།འདིར་བཤད་པ་རེག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཅན་སྐྱེད་པར་བྱེད། རེག་པ་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡན་པའི་ དོན་གཞན་སྐྱེད་པས་སོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ལྡན་པ་དེ་ཉིད་བར་དང་བཅས་པ་དག་གིས་ཅི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅེས་ཐལ་བ་མཚུངས་སོ། །རེག་ན་གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，微塵沒有形象，那麼，這將在下面解釋。如果說，只是微塵，那麼，如何會有遮蔽和阻礙等呢？通過這個，也排除了沒有遮蔽者等。水銀與金等混合，或者，如何顯現巖鹽等呢？根等各自沒有能力，那麼，理解是如何產生的呢？如果說是從聯繫中產生，那麼，在這裡也是同樣的過失。如果說，金和水銀的聯繫是顯現，那麼，沒有看到所依，如何理解呢？形狀等與聯繫相矛盾。如果說，是從近取因中希望那樣，那麼，就會變成不同的意識。如何變成長串呢？那些聯繫與自己的本質和表達不同，具有數量的聯繫等本質，也不會顯現在意識中。因為微塵之間沒有粘連，所以說如何遮蔽是不合理的，因為沒有那個，所以微塵不會那樣，與肢體相關的遮蔽在任何地方都沒有觀察到。同樣，阻礙等也是如此。或者，這樣說：因為與金等在一起，微塵，聚集，就像布等，或者，在水和太陽等情況下，它會如何變化呢？如果說，沒有阻礙互相進入的微塵本身，如何依靠遮蔽來形成肢體呢？在這裡解釋，如果沒有接觸，如何產生肢體？接觸也不是單方面的，因為沒有那個。也不是通過所有自身，因為上面說過會變成只是微塵。如果說，通過聯繫產生其他意義，那麼，不是的，因為，如何通過具有間隔的聯繫來產生，也會有同樣的過失。如果接觸，就會變成一團微塵。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「微塵」的理解、對「遮蔽」的理解、對「阻礙」的理解、對「聯繫」的理解、對「根」的理解、對「理解」的理解、對「肢體」的理解以及對「接觸」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「遮蔽」的理解： 古代邏輯學著作中，對「遮蔽」的理解仍然是基於古代的認識，認為「遮蔽」是指阻擋或覆蓋的狀態。現代物理學和光學對「遮蔽」的理解更加複雜，認為「遮蔽」是指物體阻擋光線傳播的現象，並且與光的傳播、反射和吸收等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的遮蔽，例如物理遮蔽、光學遮蔽和電磁遮蔽等。因此，古代邏輯學著作中對「遮蔽」的理解，在現代物理學和光學看來，需要更深入的分析。 對「阻礙」的理解： 古代邏輯學著作中，對「阻礙」的理解仍然是基於古代的認識，認為「阻礙」是指阻止或妨礙事物運動或發展的狀態。現代物理學對「阻礙」的理解更加複雜，認為「阻礙」是指一種力或相互作用，並且與摩擦力、阻力、電磁力等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的阻礙，例如物理阻礙、化學阻礙和生物阻礙等。因此，古代邏輯學著作中對「阻礙」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 對「聯繫」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聯繫」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聯繫」是指事物之間存在的相互關係或連線。現代物理學、化學和生物學對「聯繫」的理解更加複雜，認為「聯繫」是指一種複雜的相互作用，並且與力、化學鍵和生物相互作用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聯繫，例如物理聯繫、化學聯繫和生物聯繫等。因此，古代邏輯學著作中對「聯繫」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「接觸」的理解： 古代邏輯學著作中，對「接觸」的理解仍然是基於古代的認識，認為「接觸」是指事物之間相互接觸的狀態。現代物理學對「接觸」的理解更加複雜，認為「接觸」是指物體之間相互作用的現象，並且與力、壓力和摩擦力等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的接觸，例如物理接觸、化學接觸和生物接觸等。因此，古代邏輯學著作中對「接觸」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、微塵、遮蔽、阻礙、聯繫、根、理解、肢體和接觸的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、微塵、遮蔽、阻礙、聯繫、根、理解、肢體和接觸的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「微塵」、「遮蔽」、「阻礙」、「聯繫」、「根」、「理解」、「肢體」和「接觸」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་རེག་པ་ཡིན་ན་ལྡན་པ་གཞན་ནམ་དེ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་ཅན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་བར་ དང་བཅས་པ་ཉིད་ལྡན་པ་དང་།ཡན་ལག་ཅན་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཅི་སྟེ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད། གང་ལ་བརྡེགས་ཀྱང་སོ་སོར་ནི། །འགྱེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི། །རེག་པ་མེད་ཀྱང་ཕྲ་རབ་ཀྱི། །རྡུལ་རྣམས་ཚོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན། ། སྐྲ་དང་སྦྲང་མ་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་བར་དང་བཅས་པར་གནས་པ་ཡིན་ཡང་ལིངས་པོ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། འབྲས་བུ་གཞན་ཡང་ཅི་སྟེ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད། དེར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡོད་ན་དབང པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་མཐོང་བ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།དཔེར་ན་བུ་ག་དང་བཅས་པའི་སྣོད་སྟེང་བཀག་ན་ཆུ་མི་འཛག་པ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན། དངུལ་ཆུ་གསེར་དང་ལྡན་པ་འམ། །རྡོ་ཚན་ལ་སོགས་པ་དག་།ཡན་ལག་ ཅན་མེད་པར་སྒྲིབ་པ་དང་ཐོགས་པ་ལ་སོགས་པའམ།སོ་སོར་གྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་གཞན་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་ནུས། དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འདུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །འདི་ལྟར་གཟུགས་ ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།ཚོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ལྡན་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྡན་པ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད། ལྡན་པ་ནི་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་མ་མཐོང་བར་རྟོགས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟེན་མཐོང་བ་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་ན་ནི། དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་མངོན་སུམ་དུ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཡིན་ནོ། །ཕྲད་པ་ཡང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཚེ་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྡན་པ་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་འབྱོར་བ་དང་འཕྲོད་པས་འདུས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ལྡན་པ་ཡོད་པར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་ཅན་བརྟགས་པ་དོན་མེད་དོ། །ལྡན་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་མི་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེར་ནི་དབང་པོའི་ལྡན་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། རགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ལྡན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྡན་པ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，是接觸，那麼，其他的聯繫或者肢體有什麼用呢？或者，如果說，具有間隔的聯繫和產生肢體，那麼，為什麼不產生遮蔽等的結果呢？無論擊打什麼，都不會分別散開，因為沒有接觸，只是微塵的原子聚集。就像頭髮、蜜蜂、肉等，雖然存在於有間隔的地方，但也會產生具有一個整體形象的意識，為什麼不產生其他結果呢？如果說，因為看到在那裡有損害，所以不是那樣，那麼，即使有瑜伽士，也會變成瑜伽士的意識，看到超越根的事物，會受到損害。例如，就像用有孔的容器蓋住，水不會漏出來一樣，微塵的聚集也是那樣。或者： 水銀與金相連， 或者巖鹽等， 沒有肢體，如何能產生， 遮蔽、阻礙或分散等其他結果？ 那是從具有特殊性的聚集的性質的特殊因產生的，因和果的事物是不可思議的。就像這樣，形狀等不能分別產生意識，但也會在聚集的狀態下產生。如果說，是從聯繫中產生，那麼，聯繫不也是結果嗎？它如何產生自己？聯繫也不是顯現，因為沒有看到所依，就無法理解。如果說，即使沒有看到所依也能理解，那麼，從根和境的接觸中直接產生，這是教義。接觸也是聯繫本身。那時，因為是聯繫的因，所以不是聯繫和分別的因，是屬性，那麼，屬性的性質就會消失。或者，如果說，因為結合和接觸而聚集，所以可以理解，那麼，如果那樣，那麼，因為微塵有聯繫，所以會理解微塵，分析肢體就沒有意義了。所有的聯繫都會被看到，因此，不會變成不能從遠處抓住。如果說，那裡沒有根的聯繫，那麼，粗大的事物也不會被理解。或者，如果說，也希望從聯繫中產生聯繫。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「接觸」的理解、對「聯繫」的理解、對「肢體」的理解、對「微塵」的理解、對「根」的理解、對「理解」的理解、對「瑜伽士」的理解以及對「聚集」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 因果關係： 古代邏輯學著作中，對因果關係的討論

།ལྡན་པ་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བ་ནི་འདི་ལའོ་སྙམ་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡན་པ་ཡང་གལ་ཏེ་བརྟགས་ན་གོར་མ་ཆག་པར་འདི་ལའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཕྲད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡང་འཐོབ་བོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ འབྱོར་པ་དང་འདུ་བ།།འཛིན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡིན་འགྱུར་ན། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་ལྡན་ཡོད་པས། །རྫས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འབྱོར་པ་དང་འདུ་བ་ཡང་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འབྲས་བུའི་རྫས་ཀྱི་ལྡན་པ་དོན་མེད་དོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུའི་རྫས་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་རྫས་སྲིད་པས། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ལྡན་པ་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ལྡན་པ་ཉིད་ལས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བས་ཡན་ལག་ཅན་རྟོག་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ ལྡན་པ་རྟོག་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །ཡན་ལག་ཅན་ལྡན་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡུལ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ལ་ཡང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་མཐོང་ བའི་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ལྡན་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་འབྱོར་པ་དང་འཕྲོད་པས་འདུ་བ་ལས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར། བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཟུགས་སམ་ རོ་དེ་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་བསྙད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་ཐ་དད་པར་ཐལ་ལོ། །ཞོ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སམ་རོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལས་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་གཟུགས་དང་རོ་གཞན་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ རོ།།ལྡན་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལྟ་བའི་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ལས་དེར་གཟུགས་དང་རོ་གཞན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། འོན་ཏེ་གཟུགས་དང་རོ་དེ་དག་ཉིད། ཕྲད་པ་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཤིན་ཏུ་འདྲེས་པ་ལ་ནི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རོ་དང་གཟུགས་གཞན་དུ་མངོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཡན་ལག་ཅན་གཞན་གྱིས་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྣང་བ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་རགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་རགས་པ་ལ་སོགས་ པའི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན།དེའི་ཕྲེང་རིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

如果說，不是聯繫和分別的因，那麼，這是阻止具有聚集的因，那麼，不是的，因為聚集是認為「這是在這裡」的意識的因。如果分析聯繫，那麼，它也會明確地產生認為「這是在這裡」的意識。因此，會獲得接觸，也是具有聚集的因。此外： 如果說，結合和聚集， 是抓住的因， 那麼，微塵有聯繫， 物質就會被抓住。 如果說，結合和聚集也是抓住的因，那麼，那時，結果的物質的聯繫就沒有意義了。如果說，因為從微塵的聯繫中看到結果的物質，那麼，如果說，因為結果的物質存在，所以不需要分析微塵的聯繫，那麼，因為從微塵的聯繫中看到瓶子等，所以分析肢體就沒有意義了，這是同樣的過失。或者，如果說，有肢體，才分析微塵的聯繫，否則就不是，那麼，這對於相反的也是一樣的。如果說，有肢體，微塵就沒有聯繫，那麼，就不是的，因為在相同的時間和地點，沒有分別。或者，即使對於理解的肢體也是有聯繫的，所以對於看到的聯繫也是有聯繫的。此外，因為從結合和接觸的聚集中看到，所以形狀和味道等完全結合，飲用等就不會被看到，因為屬性沒有屬性。對於那個，形狀或味道等不是肢體。如果說，是從近取因中那樣說的，那麼，就會變成不同的意識。酸奶等肢體的形狀或味道是什麼，那本身就是從一個意義的聚集中近取，不會觀察到其他的形狀和味道。具有聯繫的事物的形狀是什麼，那也會變成看到的事物，因為從近取因中，形狀和味道如何變成其他呢？或者，形狀和味道本身，是因為接觸而那樣顯現的，因為那些非常混合，所以是理解為一個的因。如果說，味道和形狀顯現為其他，那麼，如果那樣，那麼，其他的肢體就沒有任何作用，只是在微塵的顯現中，才有粗大等的說法。此外，如果說，微塵本身不是粗大等的理解，那麼，就不會變成它的長串。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「聯繫」的理解、對「聚集」的理解、對「微塵」的理解、對「肢體」的理解、對「理解」的理解、對「屬性」的理解、對「顯現」的理解以及對「接觸」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「屬性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「屬性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「屬性」是指事物所具有的特徵或性質。現代哲學、邏輯學和科學對「屬性」的理解更加複雜，認為「屬性」是指一種複雜的概念，並且與本質、關係和類別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的屬性，例如物理屬性、化學屬性和生物屬性等。因此，古代邏輯學著作中對「屬性」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、聯繫、聚集、微塵、肢體、理解、屬性、顯現和接觸的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、聯繫、聚集、微塵、肢體、理解、屬性、顯現和接觸的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「聯繫」、「聚集」、「微塵」、「肢體」、「理解」、「屬性」、「顯現」和「接觸」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཕྲེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྡན་པ་མེད་ཕྱིར་ལྡན་པ་མིན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་རྫས་མ་ཡིན། །རིགས་སོགས་ལ་ནི་རིང་ཉིད་མེད། །དེ་ནི་རིགས་སོགས་འདོད་པའང་མིན། །བཀོད་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་ པར་གྱིས།།ཇི་ལྟར་རིང་སོགས་བློར་འགྱུར་བ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་བློ་དེས་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་ཡིན་པར་རིགས། །དཔེར་ན་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བཀོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་པའི་གནས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ཡུལ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་དོ། ། གང་ཡང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི། ལྡན་པ་ལས་ཡན་ལག་ཅན་ནམ་གཞན་ལ་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ལ་སྨྲས་པ་ནི། ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཅན་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ལ་ལྡན་པ གཞན་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ།།འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བློས་བཟུང་བའི་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡན་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྱོར་པའི་སྒྲ་ལ་འདིར་དམིགས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ནི་ཉེ་བར་སྐྱེས་གྱུར་པ། །ལྡན་པ་ ཅན་དག་འབའ་ཞིག་ནི།།འབྱོར་པ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལས་འབྱོར་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་དོན་དེ་མདུན་གནས་པ། །ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གནས་སམ་ཅི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །ལྡན་པ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ཡིན། །ལྡན་པ་ཅན་ ལས་ཐ་དད་པའི་ལྡན་པ་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད་དེ།འབའ་ཞིག་པ་མ་འབྱོར་པ་དག་ལ་ནི་གནས་སྐབས་དེ་མ་དམིགས་ལ། དེ་ལ་ནི་དམིགས་པ་དེས་ན་འདི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ཆེས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་འདི་འདྲ་ བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ལྡན་པ་ཞེས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྒྲ་ཤེས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི། །རྗེས་འབྲང་རྣམ་རྟོག་བཏགས་དོན་ཅན། །དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའམ། །ཞིག་དང་མ་སྐྱེས་དག་ལ་བཞིན། །སྒྲའི་ ཤེས་པ་མི་མཐུན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།།དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱི་བློ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ན། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བསླད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལས་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་གནས་པར་ འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་བརྟགས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

所謂長串，任何地方都沒有，就像這樣： 因為沒有聯繫，所以不是聯繫， 因此，它不是物質， 對於種類等，沒有長， 那也不是希望種類等。 通過排列的差別， 如何讓長等進入意識， 因此，同樣，通過那個意識， 應該理解對於微塵也是那樣。 例如，就像長串等的長等，是排列本身一樣，爭論的地方，也希望顯現為肢體的境，因此，沒有肢體。對於任何根等，說從聯繫中產生肢體或其他意識等，說那些，聯繫等的自性沒有被觀察到，只是與形狀等具有聯繫，對於那個，其他的聯繫沒有變成觀察的境。如果說，如何通過意識抓住結合，而不是那樣，那麼，所謂結合，是具有聯繫本身的理解。對於結合這個詞，這裡沒有其他觀察。在那裡，新產生的，具有聯繫的那些，是理解結合的境，除了那個，沒有其他的結合。如何讓意義存在於面前，聯繫也是那樣存在嗎？從隨行和返回中，理解聯繫等。因為沒有顯現不同於具有聯繫的其他的聯繫，對於沒有結合的那些，沒有觀察到那種狀態，因此，通過那個觀察，應該相信這只是從隨行和返回中分析出來的。通過直接的觀察，理解到會變成這樣。因此，將那個狀態單獨安立為聯繫。因此： 聲音、知識、事物不同， 隨行分別念是假立的， 例如，對於屬性等， 就像對於壞和不生一樣。 僅僅通過聲音的知識不同，意義不是不同的，但直接的性質的知識是不同的。僅僅分別唸的意識，是從無始的習氣力量中產生的，所以會那樣被欺騙，因此，從那個中，意義的真實不會成立。對於那個，聯繫等的意識，是依賴於從隨行和返回中分析出來的不同而變化的，因此，分析本身是不同的，但意義的真實不是。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「聯繫」的理解、對「肢體」的理解、對「微塵」的理解、對「根」的理解、對「理解」的理解、對「隨行」的理解、對「返回」的理解、對「分別念」的理解、對「習氣」的理解以及對「真實」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「隨行」的理解： 古代邏輯學著作中，對「隨行」的理解仍然是基於古代的認識，認為「隨行」是指事物跟隨或伴隨其他事物的狀態。現代物理學和生物學對「隨行」的理解更加複雜，認為「隨行」是指一種複雜的物理或生物過程，並且與運動、變化和相互作用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的隨行，例如物理隨行、化學隨行和生物隨行等。因此，古代邏輯學著作中對「隨行」的理解，在現代物理學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「返回」的理解： 古代邏輯學著作中，對「返回」的理解仍然是基於古代的認識，認為「返回」是指事物回到先前狀態或位置的狀態。現代物理學和生物學對「返回」的理解更加複雜，認為「返回」是指一種複雜的物理或生物過程，並且與運動、變化和相互作用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的返回，例如物理返回、化學返回和生物返回等。因此，古代邏輯學著作中對「返回」的理解，在現代物理學和生物學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、聯繫、肢體、微塵、根、理解、隨行、返回、分別念、習氣和真實的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、聯繫、肢體、微塵、根、理解、隨行、返回、分別念、習氣和真實的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「聯繫」、「肢體」、「微塵」、「根」、「理解」、「隨行」、「返回」、「分別念」、「習氣」和「真實」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་དོན་ཐ་དད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ ལས་ཀྱང་སྐྱེའོ།།དེ་ལས་ཀྱང་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཕན་ཚུན་རྩོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་ པར་བརྟགས་པ་དེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན།དངོས་པོ་ཐ་དད་རྗེས་འབྲང་བ་ཅན་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པའོ། །ལྡོག་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རྒྱུན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ནང་གི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་ པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་མ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།།འཇུག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་དག་ལ་ཡོན་ཏན་གཅིག་གོ། །འདུ་བ་གཅིག་གོ་ཡོན་ཏན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་གྲངས་ནི་མེད་དེ། གྲངས་ནི་རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་ནི་ གྲངས་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ།རྟེན་ཐ་དད་ཀྱང་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དག་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་གཅིག་ལ་སོགས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་བརྟགས་འདོད་ན། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་དེ་འདོད་པ། །དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་དག་གི་རྒྱུར་ཅིས་མི་ འདོད།གལ་ཏེ་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དག་ལ་གཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེ་བར་བརྟགས་པ་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་འདི་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ པར་འགྱུར་ཏེ།དངོས་པོ་བརྟགས་པའི་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་ཉེར་བརྟགས་མིན། །ཐ་དད་ཁྱད་པར་གཙོ་བོ་ཞེས། །བྱ་ཉིད་ག་ལས་ཐ་དད་པ། །མེད་པ་ཐ་དད་དོན་མེད་ན། །དོན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་མིན་ཡང་། །དཀར་ལ་སོགས་ལ་གྲངས་སོགས་དང་། །ལྡན་པའི་ སྒྲ་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན།།གལ་ཏེ་དེར་ཡང་དོན་གཞན་ན། །ཡོན་ཏན་རྫས་ནི་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །དོན་གཞན་མིན་ཡང་ལྡོག་པ་ཡི། །དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། །ལས་རྫས་མིན་པའི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་གཙོ་ བོ་མེད་པར་འགྱུར།གཙོ་བོ་ཡང་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དབྱུག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ན་ནི་ཕལ་པར་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ།

分別分析的意義不同，也從其他外道的觀點中產生。如果從那個中，意義的真實成立，那麼，就沒有盡頭。如果那樣承認，那麼，也不會互相爭論。因此，聲音和知識不同，是通過習氣的隨行和返回，分別念分析意義而進入的。分別分析是什麼樣的呢？是具有不同事物的隨行，事物之間的不同，是從那些不是那樣的中返回。返回也不是不同於具有返回的，因此，它只是依賴於延續，顯現為內部不同的分別。如果說，如果沒有看到事物不同，就沒有看到理解不同，那麼，只是進入，這是被看到的。例如，就像對於屬性，一個屬性，一個聚集，二十四個屬性等。對於那個，數量是不存在的，因為數量是依賴於物質的。所依不是對於數量的分析，即使所依不同，一般等也是一個。對於壞和不生等，如何說是一個等呢？如果希望這樣分析： 用什麼理由希望那樣？ 為什麼不希望那個本身， 是所有事物的因？ 如果說，對於壞和不生等，一個等是從近取因中那樣說和理解的，那麼，為什麼不希望那個近取因本身是所有這些的理由呢？會變成無始的理解，是虛構的理由，因為在分析事物的時候不存在。如果說，不是所有都是近取因，不同，差別，主要，那麼，如何說不同？如果沒有不同的，就沒有意義，即使意義不是理由，對於白色等，數量等和具有的詞，不是不同的種類。如果說，在那裡也有其他的意義，那麼，屬性和物質就沒有差別。即使意義不是其他，也是因為返回的分別而不同，就像不是行為的物質的詞一樣。如果說，所謂近取因，不是具有主要的理由嗎？如何變成沒有主要的呢？主要也是不同的差別，就像具有棍子等。如果沒有不同的差別，那麼，就是世俗的說法。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「分別念」的理解、對「意義」的理解、對「習氣」的理解、對「事物」的理解、對「屬性」的理解、對「所依」的理解、對「理解」的理解、對「近取因」的理解以及對「主要」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「意義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「意義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「意義」是指事物或概念所表達的內容或含義。現代語言學、哲學和認知科學對「意義」的理解更加複雜，認為「意義」是指一種複雜的符號系統，並且與語言、文化和認知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的意義，例如語義意義、語用意義和認知意義等。因此，古代邏輯學著作中對「意義」的理解，在現代語言學、哲學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「事物」的理解： 古代邏輯學著作中，對「事物」的理解仍然是基於古代的認識，認為「事物」是指存在的任何物體或概念。現代物理學、哲學和邏輯學對「事物」的理解更加複雜，認為「事物」是指一種複雜的概念，並且與存在、本質和關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的事物，例如物理事物、抽像事物和邏輯事物等。因此，古代邏輯學著作中對「事物」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「近取因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「近取因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「近取因」是指事物直接產生的原因。現代物理學、哲學和邏輯學對「近取因」的理解更加複雜，認為「近取因」是指一種複雜的因果關係，並且與必然性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的因果關係，例如必要因果關係、充分因果關係和必要充分因果關係等。因此，古代邏輯學著作中對「近取因」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「主要」的理解： 古代邏輯學著作中，對「主要」的理解仍然是基於古代的認識，認為「主要」是指事物中最重要的或最根本的部分。現代哲學、邏輯學和科學對「主要」的理解更加複雜，認為「主要」是指一種複雜的概念，並且與本質、關係和價值等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的主要，例如主要因素、主要原因和主要特徵等。因此，古代邏輯學著作中對「主要」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、分別念、意義、習氣、事物、屬性、所依、理解、近取因和主要的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、分別念、意義、習氣、事物、屬性、所依、理解、近取因和主要的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「分別念」、「意義」、「習氣」、「事物」、「屬性」、「所依」、「理解」、「近取因」和「主要」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཁྱེད་ལ་ནི་སྔ་མ་སྔ་མའི་རྟོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་དངོས་མེད་པས་ཉེ་བར་ བརྟགས་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ག་ལས་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་རྟོགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་བསྟན་པར་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་གཙོ་བོ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ ཡུལ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ།དེ་ལས་གཞན་ནི་ཕལ་པ་ཡིན་པས་མ་ཆོག་པ་ཅི་ཡོད་གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་བརྟགས་པར་འགྱུར་ན་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་མཐའ་དག་དངོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།གང་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གཞན་མེད་ན་འོ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞི་མཐུན་པ་ཡང་མེད་པར་ འགྱུར་ཏེ།དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཐ་དད་ན། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་བས་ན། །ཅི་ལྟར་དོན་དང་སྒྲ་དག་ནི། །གཞི་མཐུན་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །གཞི་མཐུན་པ་འདི་དོན་དག་གམ་སྒྲ་དག་ གི་ཡིན་གྲང་ན།རེ་ཞིག་སྒྲ་དག་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་ངེས་པའི་དོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚོན་ཟིན་པས་མཚེན་པས་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །གཅིག་ཉིད་དང་ནི་འབྲེལ་བས་ན། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཚོན་པ་ཉིད། །སྒྲ་གཉིས་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ནི། །མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་མེད་དོ། །དོན་རྣམས་གཞི་ མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱང་།།འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །གང་ལས་ཇི་ལྟར་འཇལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདུ་བའི་སྟོབས་ཀྱི་དོན། །ཐ་མི་དད་པར་འཇལ་བྱེད་ན། །གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་རྟོགས་ཕྱིར། །སྒྲ་གཞན་དག་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ དོན་དེ་ཉིད།།ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་ན་ནི། །ཅི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པས་ཀྱང་། །རྣམ་གྲངས་པ་དེ་ཉིད་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་སྔོན་སོགས་འབྲེལ་པ་ཙམ། །སྒྲ་གཅིག་ལས་ནི་རྟོགས་ཤེ་ན། །འདུ་བ་ཅན་ནི་རྟོགས་པ་ན། །མ་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་ཡོད་མིན། །ཅི་ལྟར་སྔོན་པོ་མངོན་སུམ་ གྱིས།།རྟོགས་ན་ཨུཏྤལ་རྟོགས་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་སྒྲས་ཀྱང་རྟོགས་ན་ནི། །དེ་བཞིན་སྒྲ་གཞན་དོན་མེད་དོ། །སྒྲ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན། །ཡིན་ཕྱིར་གཞན་དག་རྟོགས་མིན་ན། །ཁྱད་པར་ཅན་དང་བྲལ་བའི་དོན། །འགའ་མེད་བརྗོད་པ་དོན་མེད་དོ།

如果說，你那裡，因為具有先前理解所產生的差別，所以沒有差別，因此，沒有任何事物，近取因是不可能的，那麼，那不是的，因為，如何說不同的差別是主要的呢？即使沒有不同的差別，也因為理解所產生的不同的差別，非常習慣，所以會變成顯現，那才是主要的。不欺騙的理解的境是真實的，從那個之外是世俗的，所以沒有什麼不合理的。此外，如果說，不同的差別是真實的，如果變成其他分析，那麼，所有這樣的形象都會變成不真實的，因為沒有不同的差別。對於壞和不生，說具有差別，也是差別。如果說，沒有其他的差別，那麼，那時，所有都應該說是具有差別，因為沒有不同的意義，所以會變成只是名稱。也會變成沒有同一基礎，如果說，那是進入的理由不同，就會變成那樣，那麼，那也是不應該說的，就像這樣： 如果進入的理由不同， 因為在它的本質中顯現， 如何讓意義和聲音， 變成同一基礎？ 如果說，這個同一基礎是意義或聲音的，那麼，暫時聲音不是基礎，因為要說各自確定的意義。如果說，因為被標記的標記是同一基礎，那麼： 因為與一個相連， 那就是標記所有， 因為沒有第二個聲音的結合， 所以那個不存在。 意義的同一基礎， 也通過這個被排除， 即使有聯繫， 從哪裡如何衡量？ 如果說，通過聚集的力量， 衡量意義沒有不同， 因為通過一個理解那個， 其他的詞就會變成沒有意義。 如果說，通過其他， 知道那個意義， 那麼，如何說， 你希望的不是名稱？ 或者，如果說，只從一個詞理解先前等的聯繫，那麼，當理解具有聚集的，就沒有其他沒有理解的。如何直接理解藍色，就理解了烏特帕拉，同樣，如果通過詞理解，那麼，同樣的，其他的詞就沒有意義。如果詞是確定的意義，所以不理解其他，那麼，沒有具有差別的事物，說任何事物都沒有意義。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「差別」的理解、對「理解」的理解、對「真實」的理解、對「世俗」的理解、對「同一基礎」的理解、對「聲音」的理解、對「意義」的理解、對「聯繫」的理解、對「聚集」的理解以及對「詞」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「差別」的理解： 古代邏輯學著作中，對「差別」的理解仍然是基於古代的認識，認為「差別」是指事物之間存在的差異或界限。現代認知科學和心理學對「差別」的理解更加複雜，認為「差別」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意、推理和分類等有關。此外，現代科學還研究了差別的型別、差別的功能以及差別的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「差別」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「同一基礎」的理解： 古代邏輯學著作中，對「同一基礎」的理解仍然是基於古代的認識，認為「同一基礎」是指事物之間共享的基礎或共同點。現代哲學、邏輯學和數學對「同一基礎」的理解更加複雜，認為「同一基礎」是指一種抽像的概念，並且與集合論、範疇論和型別論等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的同一基礎，例如邏輯同一基礎、數學同一基礎和物理同一基礎等。因此，古代邏輯學著作中對「同一基礎」的理解，在現代哲學、邏輯學和數學看來，需要更深入的分析。 對「聲音」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聲音」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聲音」是指一種可聽見的振動。現代物理學和聲學對「聲音」的理解更加複雜，認為「聲音」是指一種複雜的物理現象，並且與振動、波和頻率等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聲音，例如純音、複合音和噪聲等。因此，古代邏輯學著作中對「聲音」的理解，在現代物理學和聲學看來，需要更深入的分析。 對「詞」的理解： 古代邏輯學著作中，對「詞」的理解仍然是基於古代的認識，認為「詞」是指語言中最小的具有意義的單位。現代語言學對「詞」的理解更加複雜，認為「詞」是指一種複雜的語言單位，並且與語音、形態、語義和句法等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的詞，例如實詞、虛詞和功能詞等。因此，古代邏輯學著作中對「詞」的理解，在現代語言學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、差別、理解、真實、世俗、同一基礎、聲音、意義、聯繫、聚集和詞的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、差別、理解、真實、世俗、同一基礎、聲音、意義、聯繫、聚集和詞的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「差別」、「理解」、「真實」、「世俗」、「同一基礎」、「聲音」、「意義」、「聯繫」、「聚集」和「詞」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མཐོན་མཐིང་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་ དག་།སྔོ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཉིད་མིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་མིན། །སྒྲ་འཇུག་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྔོ་ཉིད་ཨུཏྤལ་ཡིན། །ུཏྤལ་ལ་ཚིག་དོན་མེད། །གལ་ཏེ་སྔོ་ཉིད་གཞན་དུ་ན། །དེ་བཞིན་ཨུཏྤལ་ཚིག་དོན་མེད། །དེ་ཕྱིར་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས སྐྱེས་པའི་བློ་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་གྲངས་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེར་ཡང་དོན་གཞན་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ན་འགྱུར་རོ། །ལྕི་བ་ཉིད་ཡོད་པས་ན་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ཏུ་ ལྟུང་བའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་ཡོན་ཏན་ལ་ཡང་ལྡན་པ་ཡོད་པས་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་བས། ཡོན་ཏན་དང་རྫས་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་སྟེ། སྒྲ་དང་རྟོགས་ པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ལས་རྫས་མ་ཡིན་པ་དང་། རྫས་ལས་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་དོན་གཞན་ནི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྫས་ལས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་རྣམ་གྲངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ནི་ལོག་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ ཐ་དད་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་བ་ལང་དཀར་པོ་ལ་བ་ལང་གི་དཀར་པོ་ཉིད་ཅེས་གཞི་མཐུན་པ་དང་། གཞི་ཐ་དད་པའི་དབྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། །གྲངས་སོགས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལས། །ཐ་དད་བཞིན་དུ་བསྟན་གང་དེའང་། །ཆོས་བཞིན་ཁྱད་པར་ བྱེད་པ་ཡིན།།དེ་ཙམ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ། །གཞན་ཀུན་འཕངས་པ་མེད་པར་ནི། །ལ་ལར་སོར་མོའི་ལྡན་པ་ཞེས། །ཐ་དད་ཆོས་བཞིན་སྒྲ་རྗོད་བྱེད། །དོན་གཅིག་བརྗོད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ནི། །འཕེན་ཕྱིར་སོར་མོ་ལྡན་འགྱུར་ཞེས། །ཆོས་ཅན་བརྗོད་པར་གྲགས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་ བརྡར་ནི་བྱས་པ་ཡིན།།ཇི་ལྟར་བརྟགས་པའི་བརྗོད་བྱ་ཐ་དད་པས་རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མཆི་གུའི་ལུས་དང་། སྒྲ་ གཅན་གྱི་མགོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་གི་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

深藍色的烏特帕拉等，不是僅僅藍色本身，因為那樣不是直接觀察到的，如何會有其他的詞語進入呢？如果說，藍色本身是烏特帕拉，那麼，對於烏特帕拉就沒有詞語的意義。如果說，藍色本身是其他，那麼，同樣，對於烏特帕拉就沒有詞語的意義。因此，通過自己習氣的力量產生的意識本身，將同一基礎等的說法，安立為不同和非不同。不是變成只是名稱，就像這樣，即使沒有其他的意義，對於白色等，也說不是隻是名稱。如果說，在那裡也有其他的意義，那麼，如果那樣，屬性和物質就沒有差別。就像這樣，具有行為、具有屬性、具有接觸、具有聚集的因是物質。如果具有接觸、具有聚集的因本身，也具有屬性，那麼，就會變成那樣。因為具有沉重本身，所以會向下墜落，因此，具有行為本身。因此，即使屬性也有聯繫，具有物質的性質，也會變成物質，所以屬性和物質就沒有差別。因此，通過返回的差別，所分析的說法是不同的，因為說法和理解是不同的，例如，就像不是行為的物質和不是物質的行為。在這裡，其他的意義不是意義，即使那樣，也不是隻是名稱，例如，不是物質的行為等詞。在那裡，返回的差別本身是理由，沒有其他的進入的不同理由。那麼，如何說白色的牛，是牛的白色本身，變成同一基礎和不同基礎的分別呢？通過說事物的詞，從數量等和具有那些，顯現為不同，那也是，就像法一樣，是產生差別。對於希望理解那些，沒有排除其他所有，對於一些，說具有手指，就像不同法一樣，說詞語。即使說一個意義，因為排除所有，所以說會變成具有手指，那是說具有法，那樣已經確定了。就像通過分析說法的不同，說明不是隻是名稱一樣，即使所說的意義沒有不同，也因為分析的不同而有不同的分別，例如，就像說眼淚的身體和羅睺的頭一樣，說牛的白色。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「詞語」的理解、對「意義」的理解、對「習氣」的理解、對「意識」的理解、對「同一基礎」的理解、對「屬性」的理解、對「物質」的理解、對「行為」的理解、對「法」的理解以及對「分析」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「詞語」的理解： 古代邏輯學著作中，對「詞語」的理解仍然是基於古代的認識，認為「詞語」是指語言中最小的具有意義的單位。現代語言學對「詞語」的理解更加複雜，認為「詞語」是指一種複雜的語言單位，並且與語音、形態、語義和句法等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的詞語，例如實詞、虛詞和功能詞等。因此，古代邏輯學著作中對「詞語」的理解，在現代語言學看來，需要更深入的分析。 對「物質」的理解： 古代邏輯學著作中，對「物質」的理解仍然是基於古代的認識，認為「物質」是指構成宇宙的任何東西。現代物理學和化學對「物質」的理解更加複雜，認為「物質」是指一種複雜的物理或化學實體，並且與原子、分子和能量等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的物質，例如基本粒子、複合粒子和分子等。因此，古代邏輯學著作中對「物質」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「行為」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行為」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行為」是指事物所進行的活動或過程。現代物理學和生物學對「行為」的理解更加複雜，認為「行為」是指一種複雜的物理或生物過程，並且與力、運動和反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的行為，例如物理行為、化學行為和生物行為等。因此，古代邏輯學著作中對「行為」的理解，在現代物理學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「法」是指事物的本質或規律。現代哲學、邏輯學和科學對「法」的理解更加複雜，認為「法」是指一種抽像的概念，並且與規則、規律和原則等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的法，例如物理法、邏輯法和生物法等。因此，古代邏輯學著作中對「法」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「分析」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分析」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分析」是指將事物分解成更小的部分來理解。現代認知科學和心理學對「分析」的理解更加複雜，認為「分析」是指一種複雜的認知過程，並且與推理、分類和理解等有關。此外，現代科學還研究了分析的型別、分析的功能以及分析的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「分析」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、詞語、意義、習氣、意識、同一基礎、屬性、物質、行為、法和分析的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、詞語、意義、習氣、意識、同一基礎、屬性、物質、行為、法和分析的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「詞語」、「意義」、「習氣」、「意識」、「同一基礎」、「屬性」、「物質」、「行為」、「法」和「分析」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།བ་ལང་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་དོན་དེ་རིལ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་འཛིན་པ་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ ལྡོག་པ་དག་གིས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་དཀར་པོ་དེ་ནི་བ་ལང་གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བ་ལང་གི་རྣམ་པར་གཟུང་བ་མེད་པར་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བའི་དཀར་པོ་ཉིད་འབའ་ཞིག་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། དཀར་པོ་ཉིད་འདི་ གང་གི་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་དེའི་ཚེ་ནི།བ་ལང་དག་གི་ཞེས་སྔར་མཐོང་བ་ལས་ངེས་པའི་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་སྟོན་ཏེ། འདི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ནི་སྔར་འབའ་ཞིག་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་གལ་ཏེ་མཐོང་བ་དམན་པ་རྣམས་ཁྱད་པར་མཚོན་པ་ ལ་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཡང་འདི་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མི་སྲིད་དེ།བ་ལང་དཀར་པོའམ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་སྙམ་པས་དཀར་པོ་འདིའི་གང་ཡིན་བ་ལང་ངམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཞེས་འདྲི་བ་དེའི་ཚེ་ནི་ལན་དུ་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བ་ལང་ངོ་ཞེས་སོ། །དེ་ནང་དུ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ འདྲི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལན་ཡང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ནར་རིགས་སོ། །དེ་ཁོ་ནའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་རྣམ་ངེས་ཤིང་། །རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་ཁྱད་པར་ཉིད། །མཚོན་པ་ཡང་ནི་མེད་པ་།མཁས་པ་ཡོན་ཏན་དཀར་པོ་འདི། །རྟ་ཡི་ ཡིན་ཞེས་ལན་འདེབས་ཏེ།།ཐ་དད་ལྡན་པ་འདྲི་བའི་ཕྱིར། །འདིར་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ངེས། །གང་ཚེ་ཚད་མའི་འཇུག་པ་ལ། །ལྟོས་ཏེ་ཐ་དད་མེད་པར་ནི། །ཁྱད་པར་ནང་དུ་བསྡུས་གྱུར་ཏེ། །འདྲི་པོ་འདྲི་བར་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་ཚེ་དེ་དངོས་རིག་པ་དེ། །དེ་འདྲི་ཉིད་ཀྱིས་ལན་འདེབས་ཏེ། ། གཞུང་ལུགས་གཞན་གྱི་གོ་སྐབས་ནི། །དེ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་དམ་དེ་གཞི་ཅན། །རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་ནས། །ཐ་དད་མ་ངེས་ཡོད་མིན་ལ། །དེས་ན་ཐ་དད་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་།ཐོག་མ་མེད་པར་རྣམ་གནས་པ། །དེ་ཚེ་ཐ་དད་སྲིད པའི་ཕྱིར།།ཐ་སྙད་དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད། །འགྲོ་བའི་རྟོགས་པ་འདི་ལྟ་བུ། །འདི་ནི་ཐོག་མེད་ཐ་སྙད་ཡིན། །དངོས་པོ་སེམས་པ་འཇིག་རྟེན་ལ། །མེད་ཕྱིར་ཐ་དད་གནོད་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཉིད་ལས་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རོ་ ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན།འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་བུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སོ།

所謂牛，是說整體具有一種形象的意義，所謂白色，是說具有那個的一個方面，與其他具有的。不同是通過隨行和返回來確定的，因此，那個的屬性，白色，是牛的屬性，會變成不同的分別。當沒有抓住牛的形象，只是觀察到與聯繫的差別分離的白色本身時，那時，當問白色本身是哪個的，那時，會顯示從先前看到的所確定的牛的自性，希望說這個是它的自性的聯繫。不同是因為先前已經確定了。當如果說，看到的較少的人，對於顯示差別不清楚時，那麼，那時，這個變成一個也是不可能的，因為會想，是白色的牛，或者變成其他的，當問這個白色是哪個的，是牛還是其他時，那時，回答說，因為是同一基礎，所以是牛。因為通過包含在那個中來提問。回答也應該與那個一致。這才是那個意義： 從隨行和返回中， 確定不同， 從一些因中， 顯示差別也沒有。 智者回答說，這個白色的屬性，是馬的， 因為問具有不同， 在這裡，確定就是那樣。 當依賴於量度的進入， 沒有不同時， 差別包含在其中， 提問者會提問。 那時，那個知道那個事物， 通過那個提問來回答， 其他教義的機會， 在那裡是不存在的。 依賴於直接觀察或那個的基礎， 推測的進入， 沒有不確定的不同， 因此，不同是不存在的。 當隨行和返回， 無始地存在時， 那時，因為存在不同， 所以說法就是那樣。 像這樣的理解， 這是無始的說法， 因為事物和思想在世間不存在， 所以不同沒有損害。 因此，如果說，從肢體本身就沒有肢體，那麼，如果說，沒有肢體，但只是味道等，那麼，那時就不會變成瓶子的形狀等，因為是形狀等的形狀。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「整體」的理解、對「屬性」的理解、對「不同」的理解、對「隨行」的理解、對「返回」的理解、對「自性」的理解、對「同一基礎」的理解、對「量度」的理解、對「直接觀察」的理解、對「推測」的理解以及對「肢體」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「整體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「整體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「整體」是指一個事物的全部或完整部分。現代系統科學和整體論對「整體」的理解更加複雜，認為「整體」是指一種複雜的系統，並且與組成部分、相互作用和涌現等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的整體，例如物理整體、生物整體和社會整體等。因此，古代邏輯學著作中對「整體」的理解，在現代系統科學和整體論看來，需要更深入的分析。 對「不同」的理解： 古代邏輯學著作中，對「不同」的理解仍然是基於古代的認識，認為「不同」是指事物之間存在的差異或界限。現代認知科學和心理學對「不同」的理解更加複雜，認為「不同」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意、推理和分類等有關。此外，現代科學還研究了不同的型別、不同的功能以及不同的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「不同」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「量度」的理解： 古代邏輯學著作中，對「量度」的理解仍然是基於古代的認識，認為「量度」是指對事物進行測量或評估的行為。現代物理學、數學和統計學對「量度」的理解更加複雜，認為「量度」是指一種複雜的科學過程，並且與單位、尺度和誤差等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的量度，例如物理量度、數學量度和統計量度等。因此，古代邏輯學著作中對「量度」的理解，在現代物理學、數學和統計學看來，需要更深入的分析。 對「直接觀察」的理解： 古代邏輯學著作中，對「直接觀察」的理解仍然是基於古代的認識，認為「直接觀察」是指通過感官直接感知事物。現代認知科學和心理學對「直接觀察」的理解更加複雜，認為「直接觀察」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了直接觀察的型別、直接觀察的功能以及直接觀察的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「直接觀察」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「推測」的理解： 古代邏輯學著作中，對「推測」的理解仍然是基於古代的認識，認為「推測」是指通過已知資訊來推斷未知資訊的過程。現代認知科學和心理學對「推測」的理解更加複雜，認為「推測」是指一種複雜的認知過程，並且與推理、判斷和決策等有關。此外，現代科學還研究了推測的型別、推測的功能以及推測的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「推測」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、整體、屬性、不同、隨行、返回、自性、同一基礎、量度、直接觀察、推測和肢體的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、整體、屬性、不同、隨行、返回、自性、同一基礎、量度、直接觀察、推測和肢體的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「整體」、「屬性」、「不同」、「隨行」、「返回」、「自性」、「同一基礎」、「量度」、「直接觀察」、「推測」和「肢體」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།བུམ་པའི་བུམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱི་རྒོལ་བའི་དོགས་པ་བསུ་ནས། བཤད་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ནི།།སྤོང་བས་དེ་འབྲས་མཚུངས་པ་ཡི། །རྒྱུ་མིན་པ་ནི་རྣམ་གཅོད་ལ། །བུམ་པའི་སྒྲ་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེས་ན་བུམ་པའི་གཟུགས་སོ་ཞེས། །གཞི་གཅིག་པ་ཅན་སྒྲ་མ་ཡིན། །དེས་ན་འདི་ནི་རིགས་དང་ནི། །ཚོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན། །དེ་སྤྱི་ཡན་ ལག་ཏུ་བྱས་ཏེ།།བུམ་པ་ཡི་ནི་གཟུགས་སོགས་ཞེས། །དེ་ནུས་ཁྱད་པར་སྟོན་པར་བྱེད། །ཕྱོགས་འདིས་གཞན་ལའང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་འཕགས་པར། ཐུན་མོང་གི་ཆུ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་འཕེན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་ལ་བུམ་ པའི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚོགས་པའི་སྒྲ་འདི་ནི་ཚོགས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ན་ཡིན་ལ། རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་སོ་སོར་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནགས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དང་། དཔེར་ན་ཤིང་ ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་བུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཅེ་ན། སོ་སོར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་དག་ནི་ཆུ་འཛིན་པའི་འབྲས་བུ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་ནགས་ཤེའམ། ནགས་རྣམས་ནི་ཤིང་ངོ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་ཞེའམ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་གཞན་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་མེད་ན་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་ཕལ་ཆེར་དེའི་འདུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་ འབྲངས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་བུམ་པའི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཆུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དབྱིབས་ཀྱི་ ཁྱད་པར་གྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ།དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་ཆུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་གཟུགས་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ནི་གཞི་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

爲了迎接其他人的反駁，說不會變成「瓶子的瓶子」，解釋說： 通過排除形狀等的能力的差別， 那個結果相似的， 不是因，在完全遮斷時， 瓶子的詞才會進入。 因此，說「瓶子的形狀」， 不是具有同一基礎的詞， 因此，這是種類和， 表達聚集的差別。 將那個作為一般肢體， 說「瓶子的形狀等」， 顯示那個能力差別， 用這種方式，也對其他說。 在沒有超越分別確定形狀等的能力差別時，通過排除共同的持水能力，那些才進入瓶子的詞。因此，不是說「瓶子等」是同一基礎。因此，聚集的詞，是在希望表達聚集時才使用，種類的詞，是在分別具有相同結果時使用，例如，就像說「森林」一樣，例如，就像說「樹」一樣。那麼，如何說「瓶子的形狀等」呢？意義是說，分別能夠產生形狀等理解的，是共同的持水結果。或者，如何說「樹的森林」或「森林是樹」一樣，為什麼不說「形狀等的瓶子」或「瓶子等是形狀」呢？如果其他論典沒有約定俗成，那麼，就會變成那樣。世間大多是跟隨那個約定俗成，因此，不會變成那樣。具有正確理解事物的人，應該相信。形狀等本身，是一些瓶子的結果的差別能力，結果的差別也是持水。或者，通過形狀的差別而存在，從形狀的差別中，對於具有持水差別的形狀，說「形狀的瓶子」。因此，對於肢體和肢體的差別，不會變成同一基礎，因為不會互相包含。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「詞」的理解、對「意義」的理解、對「能力」的理解、對「結果」的理解、對「種類」的理解、對「聚集」的理解、對「同一基礎」的理解、對「肢體」的理解、對「形狀」的理解以及對「持水」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「種類」的理解： 古代邏輯學著作中，對「種類」的理解仍然是基於古代的認識，認為「種類」是指事物所具有的類別或型別。現代生物學、哲學和邏輯學對「種類」的理解更加複雜，認為「種類」是指一種複雜的概念，並且與分類、層次和關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的種類，例如生物種類、邏輯種類和概念種類等。因此，古代邏輯學著作中對「種類」的理解，在現代生物學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「形狀」的理解： 古代邏輯學著作中，對「形狀」的理解仍然是基於古代的認識，認為「形狀」是指事物的外觀輪廓或形式。現代幾何學和物理學對「形狀」的理解更加複雜，認為「形狀」是指一種複雜的幾何概念，並且與點、線、面和體等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的形狀，例如規則形狀、不規則形狀和分形形狀等。因此，古代邏輯學著作中對「形狀」的理解，在現代幾何學和物理學看來，需要更深入的分析。 對「持水」的理解： 古代邏輯學著作中，對「持水」的理解仍然是基於古代的認識，認為「持水」是指保持或容納水的能力。現代物理學和化學對「持水」的理解更加複雜，認為「持水」是指一種複雜的物理或化學過程，並且與表面張力、毛細作用和吸附等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的持水，例如物理持水、化學持水和生物持水等。因此，古代邏輯學著作中對「持水」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、詞、意義、能力、結果、種類、聚集、同一基礎、肢體、形狀和持水的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、詞、意義、能力、結果、種類、聚集、同一基礎、肢體、形狀和持水的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「詞」、「意義」、「能力」、「結果」、「種類」、「聚集」、「同一基礎」、「肢體」、「形狀」和「持水」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ ཏེ་ཤིང་དང་ཤ་པ་དག་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། ཤིང་བློ་བསལ་བ་གཅིག་ལ་ནི། །སོ་སོར་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན། །བུམ་པའི་བློ་ནི་གཟུགས་སོགས་ལ། །སོ་སོར་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན། ། བུམ་པའི་བློ་ནི་ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིང་བློ་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པའི་སྒྲས་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་འཕེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་ཐ་སྙད་ཞེན་པས་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་གི་སྒྲས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་འཕེན པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།།འདིར་ཡང་ཐ་སྙད་ཞེན་པའམ། །ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་རྒྱུ་ཡིན་པས། །ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་བ་ལང་དག་ནི་ཉི་ཤུའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཉི་ཤུ་དག་གི་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ ཉི་ཤུའི་སྒྲ་ནུས་པ་གཞན་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འདིར་བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེར་ནི་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །བསྟན་པའི་འདུས་པ་གསལ་བར་ཡོད། །དེ་བརྗོད་ཕྱོགས་འདིར་གཞན་དག་ལའང་། །ཉེ་བར་བསྟན་པར་བརྗོད་ པར་བྱ།།འདིར་ནི་བཅུ་པོ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་བཞོ་བ་དང་དགལ་བའི་ནུས་པ་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ལ་དེས་ཀྱང་འདུས་པའི་ཁྱད་པར་འཕེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་སོ། །ཡང་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས། །འདུས་ བྱས་བག་ཆགས་བདག་ཅན་གྱི།།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོགས་པ་འདི། །ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན། །དེས་ན་གང་ལའང་མི་བརྩད་དེ། །གང་གིས་ཀྱང་ནི་བརྩད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དོན་དེ་ལྟ་བུ། །ཡིན་ཡང་ཆད་པ་འགའ་མེད་ན། །གང་གིས་དེ་ལ་རྩོད་བྱེད་འདིར། །དེ་ལྟར་མི་ རིགས་ཇི་ཞིག་ཡོད།།ཐ་མལ་སྒྲ་ཡི་འདུས་བྱས་ལ། །མ་འཆོལ་བ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེར་ནི་རྟགས་དང་ཚིག་གི་དོན། །ཐ་དད་པ་ནི་གསལ་བར་རྟོགས། །དེ་ལ་མི་རིགས་ཡོད་མ་ཡིན། །ལེགས་པར་སྦྱར་ལ་དེ་འགྱུར་ན། །མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ལེགས་བསྒྲུབས་པ། །ཐ་མལ་ལེགས་པར་ སྦྱར་བར་འདོད།།ལེགས་པར་སྦྱར་དང་ལེགས་སྦྱར་མིན། །ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདིས་ནི་བྱིས་རྩེད་དོན་ཕྱིར་ན། །རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །ཇི་ལྟར་དོན་ཡོད་མ་ཡིན་ཡང་། །བྱིས་པ་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས། །ཅི་ཞིག་ལྟར་འདི་བསྟན་བཅོས་སུ། །བྱས་པ་དེ་ ལྟར་བྱིས་གཞན་ཉིད།།རྗེས་འཇུག་དེས་ན་དེ་དག་འདིར། །ཅི་ཞིག་བརྗོད་པ་མི་ཤེས་སོ།

如果說，即使對於樹和蘑菇等，因為沒有互相包含和包含的事物，如何說是同一基礎呢？那是不存在的，就像這樣： 對於一個排除樹的意識， 是分別隨行的， 對於瓶子的意識， 對於形狀等，是分別隨行的。 對於樹和蘑菇等，瓶子的意識，不像樹的意識那樣，對於每個形狀等都隨行。瓶子的詞也不是排除能力差別，因為執著于先前的說法，所以確定了能力。樹的詞，因為也是排除具有差別能力，所以沒有過失。在這裡，也是因為執著于說法，或者，因為能力的不同是因，所以所有都很好地存在。如果說，所謂「二十頭牛」和「牛的二十」，對於這個，沒有任何能力差別。如果說，在這裡，二十的詞，不是說其他的能力，但在這裡，只是理解擠奶和耕作等能力，那麼，在那裡，通過多個本身，顯示聚集的顯現。在那個表達方式中，對於其他，應該說顯示。在這裡，是希望表達兩個十的自性聚集。因此，不是排除擠奶和耕作的能力，也不是排除聚集的差別，所以所有都很好地存在。或者： 通過無始的說法， 具有聚集的習氣， 從詞中產生的這個理解， 是無始的說法。 因此，不與任何爭論， 也不被任何爭論， 如果詞的意義是那樣， 也沒有任何缺失， 那麼，用什麼來爭論， 在這裡，有什麼不合理？ 對於世俗詞的聚集， 沒有看到不混雜， 在那裡，標記和詞的意義， 分別清楚地理解， 對於那個，沒有不合理。 如果那樣很好地組合， 那個性質就很好地成立， 希望世俗很好地組合。 通過量度，沒有理解很好地組合和沒有很好地組合， 因為這個，爲了兒童的遊戲， 只是安立而已， 即使沒有意義， 通過兒童的說法， 如何將這個做成論典， 同樣，其他的兒童， 跟隨那個，因此，他們在這裡， 不知道說什麼。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「同一基礎」的理解、對「意識」的理解、對「詞」的理解、對「能力」的理解、對「說法」的理解、對「習氣」的理解、對「理解」的理解、對「標記」的理解、對「量度」的理解以及對「世俗」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「說法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「說法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「說法」是指一種語言表達或陳述。現代語言學、哲學和修辭學對「說法」的理解更加複雜，認為「說法」是指一種複雜的語言活動，並且與語義、語用和修辭等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的說法，例如陳述句、疑問句和祈使句等。因此，古代邏輯學著作中對「說法」的理解，在現代語言學、哲學和修辭學看來，需要更深入的分析。 對「標記」的理解： 古代邏輯學著作中，對「標記」的理解仍然是基於古代的認識，認為「標記」是指一種用於識別或區分事物的符號或標誌。現代符號學和語言學對「標記」的理解更加複雜，認為「標記」是指一種複雜的符號系統，並且與符號、意義和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的標記，例如語言標記、視覺標記和聽覺標記等。因此，古代邏輯學著作中對「標記」的理解，在現代符號學和語言學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、同一基礎、意識、詞、能力、說法、習氣、理解、標記、量度和世俗的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、同一基礎、意識、詞、能力、說法、習氣、理解、標記、量度和世俗的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「同一基礎」、「意識」、「詞」、「能力」、「說法」、「習氣」、「理解」、「標記」、「量度」和「世俗」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མ་མཐོང་བ་ཡི་དོན་བརྗོད་ནི། །གར་གྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ལའང་མཐོང་། །དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཡོད་མིན་ཏེ། །འདིས་ནི་དམུས་ལོང་བརྒྱུད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ ན།དེའི་ཚེ་ཆ་ཤས་མཐའ་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ལ་ས་སོགས་ལྟ་བུའམ། ཡང་ན་སོ་སོར་དེ་དཔེར་ན་མེ་ལ་བསྲེག་པར་བྱ་བ་རྩཝ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་གྲང་ན། དེ་ལ་མ་ལུས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། །ཡན་ལག་གཅིག་དང་བྲལ་ནའང་མིན། །རེ་རེ་ ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང་།།ཅིག་ཅར་མང་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དུ་མ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །འབྱུང་རྔུབ་དག་ནི་ངེས་བྱེད་མིན། །འབྲས་བུ་གང་ལ་མང་པོ་དག་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས། བྱ་བ་བྱེད་པ་དེར་ནི་གཅིག་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ ཡིན་ན་ནི།དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་རྣམས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན། རྣ་བ་དང་སྣ་ཆད་ཀྱང་དེ་དག་ཉིད་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སོ་སོར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མང་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།སོ་སོར་ནུས་པའི་ས་བོན་དུ་མ་ཡོད་ན། མྱུ་གུ་དུ་མ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་དབུགས་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དག་ཡིན་ལ། ཆ་ཤས་གཅིག་འབའ་ཞིག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཐ་དད་པས་ནི་ འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།ཐག་བཟངས་གཞན་དང་གཞན་ཡོད་ཀྱང་སྣམ་བུ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དག་ཀྱང་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་གཅིག་མ་ཚང་ཡང་མི་འགྱུར་བའམ་དུ་མ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ལུས་བཞིན་དུ་ འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་བོ།།འོན་ཏེ་གཅིག་ཉིད་དུ་འདོད་ན། །དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནའང་མང་གསལ་འགྱུར། །དེ་རྒྱུ་རྟག་ཏུ་ཉེ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དུ་མ་རྒྱུ་མིན་ན། །རིམ་གྱིས་ཀྱང་མིན་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་།དུ་མ་གསལ་བ་ཉིད་དེ་དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་དུ་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་རྟག་ཏུ་ཉེ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཉེ་བ་ཡང་མི་འབྱུང་ན་དེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་དོ། །འོན་ཏེ་དུ་མའི་རྒྱུར་ནི་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུ་ཉིད་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

對於沒有看到的事物，即使在其他論典中也看到，對於那個，沒有相信，因為這是盲人相傳。如果說，身體是從四大元素中產生的，那麼，那時，所有部分都是產生意識的因，例如，就像幼苗的土等，或者，分別來說，例如，就像火燃燒木柴等，如果那樣，如果所有都是因，那麼： 即使缺少一個肢體，也不會， 即使每個都是能力， 也會同時產生很多， 因為多個是相同的， 所以呼吸不是確定的。 對於任何結果，多個互相一起作用，在行為發生時，即使沒有一個，結果也是不可能存在的。如果即使沒有那個，結果也存在，那麼，那個就不會變成因。或者，如果說，肢體只是互相不依賴而產生，那麼，即使耳朵和鼻子斷了，也會在那些地方產生意識，如果那樣，那麼，就會變成分別的能力，因此，會產生很多意識。如果有很多分別能力的種子，那麼，就不會不產生很多幼苗。產生那個的是呼吸，而一個部分是同時起作用的。如果說，同時起作用的不同，不會導致不同的結果，即使有不同的好線，也不是不同的布，那麼，在這裡說，因為呼吸也是多個，所以會變成同樣的過失。即使缺少一個肢體，也不會發生變化，或者會產生很多。像身體一樣，呼吸也不會成立為一個。或者，如果希望是一個，那麼，對於那個，也說： 即使是一個，也會顯現多個， 因為那個因總是接近， 如果多個不是因， 也不會依次，因為沒有差別。 即使呼吸等是一個，也會顯現多個，因此，會變成貪慾等多個意識，因為那個因總是接近。如果因接近也不產生，那麼，就不能說那個是那個的因。或者，不會變成多個的因，因為因和果是分別確定的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「四大元素」的理解、對「意識」的理解、對「肢體」的理解、對「能力」的理解、對「呼吸」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解以及對「接近」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「四大元素」的理解： 古代邏輯學著作中，對「四大元素」的理解仍然是基於古代的認識，認為「四大元素」是指構成物質世界的四種基本元素，即地、水、火和風。現代物理學和化學對物質的理解更加複雜，認為物質是由原子、分子和亞原子粒子等構成的，並且與量子力學、原子結構和化學鍵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的物質，例如基本粒子、複合粒子和分子等。因此，古代邏輯學著作中對「四大元素」的理解，在現代物理學和化學看來，需要更深入的分析。 對「呼吸」的理解： 古代邏輯學著作中，對「呼吸」的理解仍然是基於古代的認識，認為「呼吸」是指一種生理活動，即吸入和呼出空氣的過程。現代生理學和醫學對「呼吸」的理解更加複雜，認為「呼吸」是指一種複雜的生理過程，並且與肺、呼吸道和血液循環等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的呼吸，例如有氧呼吸和無氧呼吸等。因此，古代邏輯學著作中對「呼吸」的理解，在現代生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「因」是指事物產生的原因。現代物理學、哲學和邏輯學對「因」的理解更加複雜，認為「因」是指一種複雜的因果關係，並且與必然性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的因果關係，例如必要因果關係、充分因果關係和必要充分因果關係等。因此，古代邏輯學著作中對「因」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「果」是指事物產生的原因所導致的後果。現代物理學、化學和生物學對「果」的理解更加複雜，認為「果」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與能量傳遞、物質變化和生物反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的結果，例如物理的結果、化學的結果和生物的結果等。因此，古代邏輯學著作中對「果」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「接近」的理解： 古代邏輯學著作中，對「接近」的理解仍然是基於古代的認識，認為「接近」是指事物在空間或時間上彼此靠近的狀態。現代物理學和數學對「接近」的理解更加複雜，認為「接近」是指一種複雜的物理或數學概念，並且與距離、極限和拓撲等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的接近，例如物理接近、數學接近和邏輯接近等。因此，古代邏輯學著作中對「接近」的理解，在現代物理學和數學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、四大元素、意識、肢體、能力、呼吸、因、果和接近的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、四大元素、意識、肢體、能力、呼吸、因、果和接近的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「四大元素」、「意識」、「肢體」、「能力」、「呼吸」、「因」、「果」和「接近」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངེས་པ་ལ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ནི་དུ་བ་གཅིག་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་ལས་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལས་དུ་བ་གཞན་དང་གཞན་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདིར་ནི་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་སད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གཞན་དང་། གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལས། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཀྱང་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་སྟོབས་དང་ལྡན པ་དང་།མི་ལྡན་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི། ཕྱིས་ཀྱང་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་ཀྱང་དུ་མའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པ་ཉིད་རྒྱུར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་ སོགས་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དབུགས་གཅིག་ལ་ཡང་དོན་དུ་མ། །འཛིན་ཕྱིར་དེ་ལས་ངེས་མ་ཡིན། །དུ་མ་བློ་གཅིག་གིས་ཤེས་ན། །དེ་ནི་ཅིག་ཅར་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །འགལ་བ་མེད་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་ཀྱང་། །མི་ འགྱུར་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།།རིང་དུ་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དབུགས་འབྱུང་བ་གཅིག་ལ་ཡང་བློ་དུ་མ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དབུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ག་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཛིན་པ་དེ་ལས་ཏེ། འཛིན་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཉིད་སེམས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་རིམ་གྱིས་དོན་དུ་མ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེས་ན་བློ་དུ་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡིད་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ནི་མེ་ལོང་ ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལྟ་བུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ལ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དོན་རྣམས་ལ་ཉེ་བའི་རིམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ལས་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། དབུགས་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ལོང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཅིག་ཅར་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་ ཏེ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་མེད་ན་རིམ་གྱིས་ཀྱང་དོན་དེ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

對於因和果的確定，不應該超越和分析，如果說，火只產生一個煙，那麼，不是的，因為沒有差別。從火中，沒有觀察到除了那個自性之外的其他煙，在這裡，是從呼吸等的自性本身，以及其他喚醒的條件，和隨行於其他，產生貪慾等的其他心。喚醒的條件也不是確定的，因為先前有力量和沒有力量是因。因此，如果說，呼吸等不是心的因，那麼，因為之後也與那個沒有差別，所以不會產生，因此，也不是依次產生多個的因，會變成先前有力量本身是因。即使承認呼吸等是一個，所說也是不合理的，就像這樣： 即使一個呼吸，也抓住多個意義， 因此，從那個中，不是確定的， 如果一個意識知道多個， 那麼，就會變成同時， 因為沒有矛盾，所以也不是依次， 因為沒有差別。 因為長久地呼出等，即使一個呼吸，也會產生多個意識，因此，呼吸等不是確定的。那麼，從哪裡確定呢？從抓住中，先前抓住本身是確定之後意識的因。或者，如果說，一個意識本身是依次抓住多個意義的自性，因此，不是多個意識，那麼，那也不是的，因為沒有不同於形狀等形象的其他意識。如果說，意識就像非常明亮的鏡子，是一個遍在的，那個與意義的影像相連，那麼，對於那個說：如果意識是在沒有行為的情況下，獲得意義的影像，那麼，因為沒有意義接近的特殊順序，就會變成同時抓住意義。或者，如果說，不是那樣，是因為習慣的特殊順序，那麼，那時，那個本身是意義形象的因，而不是呼吸等。像鏡子一樣存在的意識，會同時抓住意義，因為沒有矛盾。或者，如果那時沒有能力，那麼，也不會依次抓住那個意義，因為沒有差別。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「因」的理解、對「果」的理解、對「自性」的理解、對「意識」的理解、對「呼吸」的理解、對「條件」的理解、對「習慣」的理解、對「能力」的理解以及對「形象」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「條件」的理解： 古代邏輯學著作中，對「條件」的理解仍然是基於古代的認識，認為「條件」是指事物存在或發生所依賴的環境或因素。現代物理學、哲學和邏輯學對「條件」的理解更加複雜，認為「條件」是指一種複雜的概念，並且與必然性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的條件，例如必要條件、充分條件和必要充分條件等。因此，古代邏輯學著作中對「條件」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「形象」的理解： 古代邏輯學著作中，對「形象」的理解仍然是基於古代的認識，認為「形象」是指事物呈現出來的樣子或外觀。現代認知科學和心理學對「形象」的理解更加複雜，認為「形象」是指一種複雜的感知過程，並且與感覺、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了形象的型別、形象的功能以及形象的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「形象」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、因、果、自性、意識、呼吸、條件、習慣、能力和形象的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、因、果、自性、意識、呼吸、條件、習慣、能力和形象的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「因」、「果」、「自性」、「意識」、「呼吸」、「條件」、「習慣」、「能力」和「形象」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་དེ་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་གི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། དེས་ན་སྐད་ཅིག་གི་དབྱེ་བས་རིམ་གྱིས་དོན་དུ་མ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ལན་ མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། རང་རིགས་མིན་པའི་དུས་ཅན་གྱི། །དབུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མང་པོ་དག་།གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་སེམས་ཉིད་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་པར་ནི་རྟོག་བྱེད་ན། །གོ་རིམས་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མེད་པར། །དེ་དག་རིམ་ལྡན་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །རང་རིགས་སྔ་མ་རྒྱུ་ ཉིད་ན།།དང་པོ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར། དེ་རྒྱུ་དེ་འདྲ་ཡོད་མ་ཡིན། །དབུགས་འབྱུང་ཐ་དད་ཡུལ་ཅན་ཕྱིར། །ཡོད་ཀྱང་དུ་མ་ཉིད་དེ་དེས། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ། །དབུགས་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་ངེད་ལ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཁྱེད་ལ་ནི་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ ཚད་མས་མཐོང་བའི་ཕྱིར།དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ན་དོན་གཅིག་ཏུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུ་རིམ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་ཡང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་གོ་རིམས་དང་ ལྡན་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན།སྔ་མ་སྔ་མའི་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་གོ་རིམས་ལས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རིགས་སྔ་མ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན། དང་པོའི་དབུགས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་དང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་ རོལ་ཁས་ལེན་ན་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་དབུགས་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།ཕ་མའི་དབུགས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་བློ་ཡང་ཕ་མས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་དེ། དབུགས་རྣམས་ནི་དུ་མ་ཉིད་དེ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བ་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པ་ཅན་ནི། དུ་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབུགས་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། རིགས་མཐུན་པའི་ཡིད་ནི་རིམ་གྱིས འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་ནི་མ་ཟད་དེ། ཇི་ལྟར་རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འབྲས་བུ་ཡང་ཡིན་ནོ།

或者，如果認為，即使對於那個，也有剎那的分別，因此，通過剎那的分別，依次抓住多個意義，那麼，這個也不是答案，就像這樣： 不是同類的有時間性的， 呼吸的多個剎那， 如果認為，那些是， 那樣的心本身的因， 沒有具有順序的因， 那些如何變成有順序的？ 如果說，同類先前是因， 那麼，不會首先產生， 因為，那個因不是那樣， 因為呼吸不同於境， 即使存在，也是多個，因此， 因此，意識是同時產生的。 雖然我們那裡成立了呼吸是剎那，但對於你來說，那個是不成立的。或者，因為是通過量度看到的，所以那個是成立的。如果說，依次產生，不是一個意義，因此，因為因是有順序的，所以結果也是有順序的，因此，意識是有順序的，那麼，呼吸等本身，在沒有具有順序的因的情況下，如何是有順序的？如果說，是從先前呼吸等的因的順序中產生的，那麼，不是的，如果同類先前是因，那麼，最初的呼吸等是不可能存在的，因為沒有那樣最初的。如果承認有來世，那麼，會變成前世的呼吸是因。如果說，父母的呼吸是因，那麼，會變成在所有具有那樣自性的時候，都會產生，如果那樣，那麼，因為意識也是父母產生的，所以，會變成先前說的過失。承認后說，呼吸是多個，因為與不同的境相連。與多個境相連，具有矛盾性質的，不是成立多個。因為呼吸是多個，會變成產生多個名字意識，而同類的意識是依次產生的。剎那的不同，不僅是結果不同，就像同類的因是多個一樣，結果也是那樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「剎那」的理解、對「意識」的理解、對「呼吸」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解、對「自性」的理解、對「量度」的理解、對「境」的理解以及對「同類」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「剎那」的理解： 古代邏輯學著作中，對「剎那」的理解仍然是基於古代的認識，認為「剎那」是指極其短暫的時間單位。現代物理學對時間的理解更加複雜，認為時間是一種連續的維度，並且與空間、運動和相對性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的時間尺度，例如普朗克時間、原子時間和宇宙時間等。因此，古代邏輯學著作中對「剎那」的理解，在現代物理學看來，需要更深入的分析。 對「境」的理解： 古代邏輯學著作中，對「境」的理解仍然是基於古代的認識，認為「境」是指意識所感知的對象或環境。現代認知科學和心理學對「境」的理解更加複雜，認為「境」是指一種複雜的認知概念，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的境，例如物理境、社會境和心理境等。因此，古代邏輯學著作中對「境」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「同類」的理解： 古代邏輯學著作中，對「同類」的理解仍然是基於古代的認識，認為「同類」是指具有相同屬性或特徵的事物。現代生物學、邏輯學和數學對「同類」的理解更加複雜，認為「同類」是指一種複雜的概念，並且與分類、集合和關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的同類，例如生物同類、邏輯同類和數學同類等。因此，古代邏輯學著作中對「同類」的理解，在現代生物學、邏輯學和數學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、剎那、意識、呼吸、因、果、自性、量度、境和同類的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、剎那、意識、呼吸、因、果、自性、量度、境和同類的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「剎那」、「意識」、「呼吸」、「因」、「果」、「自性」、「量度」、「境」和「同類」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་དུ་མ་ལས་གཅིག་ཉིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དུ་མའང་ གཅིག་དུས་ཅན།།སེམས་གཅིག་གི་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དབུགས་རྒྱུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་སུ། །གཅིག་མ་ཚང་ནའང་མི་འབྱུང་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་རྒྱུ་ཡིན། །ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་ཡོད་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་གང་གི་ཐ་དད་ལས། །ཐ་དད་མིན་ཏེ་དེ་འབྲས་མིན། །དུ་མས་གཅིག་སྐྱེད་ན་ རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ།ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སམ། འོན་ཏེ་གཞན་དུ་ཡིན། ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡིན་ན་དབུགས་ཞན་པ་དང་དབུགས་མི་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུའི་ཆོས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་ པ་ཉམས་པ་དང་མ་ཚང་བ་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའོ།།དེ་མེད་པར་འབྱུང་ན་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། ཚོགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཉམས་པ་ལས་ནི་མེད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལས་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དེ་འགྱུར་ན་འགྱུར་བ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་ནི་ཡོད་ཙམ་གྱིས། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡིན་ན། ། རྣམ་འགྱུར་རྒྱུ་མེད་ཅན་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཁས་ལེན་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་དེ་ཙམ་ཉིད་ལས་ཡིན་ན། དང་པོ་ཉིད་ཅིའི ཕྱིར་མ་སྐྱེས།།དེ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དང་པོ་ཉིད་འགྱུར་རོ། །གང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ། དེས་ན་ཅི་ལྟར་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དངོས་པོ་དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཡོད་ ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན།འདིས་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།

如果說，不是從多個聚集產生一個，那麼，這個不是答案，如果說，多個也是同時，是一個意識的因，那麼，在呼吸因執著等中，即使缺少一個，也不會產生。如果說，如何存在是因，那麼，對於知識也會有差別。因為，從哪個的不同中，不是不同，所以不是那個結果。如果多個產生一個，那麼，會變成兩種情況，通過聚集的自性，或者，是其他。如果通過聚集的自性，那麼，對於呼吸弱和呼吸不流通等，不會產生，因為沒有聚集。從聚集產生的果的法是這樣，不會變成聚集消失和不完整。如果沒有那個而產生，那麼，就不是那個的結果。或者，如果認為，只是接近存在是因，而不是聚集本身，那麼，如果那樣，那麼，接近存在本身不是因，應該說，不是接近存在也是因。那樣不是的，因為因和果本身是隨行和返回的性質。因此，從聚集產生的果是聚集本身，從消失中產生不存在，從其他變化中產生其他變化，這是確定的。如果哪個的差別不會變成差別，那麼，那個就不是那個的結果。如果說，那個存在，存在本身是理由，那麼，不是的，如果那個存在，存在本身是那個變化，那麼，是從變化中理解的。如果那個存在，那麼，僅僅存在，如果那個是因和果本身，那麼，會變成沒有變化的因，如果那樣，所有都會變成沒有因。如果說，如果那個存在，僅僅是那個存在本身，是因和果本身的理由，那麼，會變成變化是無因的。或者，如果那個變化也是僅僅從那個中產生的，那麼，為什麼最初沒有產生？如果說，那個在沒有變化的時候產生，那麼，最初就會變化。已經說了，如果哪個沒有差別而變成差別，那麼，那個就不是那個的結果，因此，如何說變化沒有差別的因，那個事物也是那樣，因此，如果那個存在，如何理解存在本身？通過這個，也排除了完全的變化。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「聚集」的理解、對「意識」的理解、對「呼吸」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解、對「自性」的理解、對「接近」的理解、對「變化」的理解以及對「存在」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「變化」的理解： 古代邏輯學著作中，對「變化」的理解仍然是基於古代的認識，認為「變化」是指事物在時間和空間上的改變。現代物理學、化學和生物學對「變化」的理解更加複雜，認為「變化」是指一種複雜的物理、化學或生物過程，並且與能量傳遞、物質變化和生物反應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的變化，例如物理變化、化學變化和生物變化等。因此，古代邏輯學著作中對「變化」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「存在」是指事物所具有的實際性或現實性。現代哲學、邏輯學和科學對「存在」的理解更加複雜，認為「存在」是指一種複雜的概念，並且與本體論、認識論和邏輯等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的存在，例如物理存在、數學存在和邏輯存在等。因此，古代邏輯學著作中對「存在」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、聚集、意識、呼吸、因、果、自性、接近、變化和存在的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、聚集、意識、呼吸、因、果、自性、接近、變化和存在的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「聚集」、「意識」、「呼吸」、「因」、「果」、「自性」、「接近」、「變化」和「存在」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རིམ་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་ལུས་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་ སུ་འགྱུར་བའི་རིམ་པ་དེ།།ལུས་ཉིད་ལས་ནི་འབྱུང་མིན་ཏེ། །ལུས་ཁྱད་མེད་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཡང་། །ཁྱད་པར་གང་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལུས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་དེ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡང་དུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཙམ་ལས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དེ། འདི་ལྟར། འོ་མ་མཚུངས་པ་ལས་བྱུང་ བ།།ཞོ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ནི། །མཚུངས་ཉིད་ལུས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ནི། །ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད། །འོ་མ་མཚུངས་པ་ཉེ་བར་གནས་ཤིང་དྲོད་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཞོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །ལུས་ནི་མཚུངས་པ་དང་མི་མཚུངས་པ་ དག་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཡིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ལུས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ཁྱད་ པར་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དུ་མ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་ལན་དུ། རྣམ་ཤེས་ནུས་པ་ངེས་ པའི་ཕྱིར།།གཅིག་ནི་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་ཤེས་དོན་གཞན་ཆགས་པ་ཡིས། །ནུས་མེད་དོན་གཞན་མི་འཛིན་ཕྱིར། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་ངེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བག་ཆགས་ སམ།ཆགས་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། བག་ཆགས་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，依次變化，是因為完全變化，所以從依賴於差別的身體本身產生意識，那麼，那不是的，就像這樣： 完全變化的順序， 不是從身體本身產生， 因為身體沒有差別，那個的， 差別從哪裡產生？ 就像從沒有差別的完全變化中，意識會變成沒有差別一樣，從沒有差別的身體中，變化也不是那樣。如果說，牛奶等的完全變化差別，不是僅僅在時間的盡頭，才看到沒有差別嗎？身體也是那樣，那麼，這個是沒有意義的，就像這樣： 從相似牛奶中產生的， 酸奶等的轉變， 是相似的，身體的轉變， 會變成具有差別。 如果相似的牛奶接近存在，並且溫度是相同的，那麼，酸奶等的完全變化是相似的。身體是對於相似和不相似的，隨順習慣的習氣、分別念等，是不同和非不同知識的因。因此，應該理解，意識不是從有順序的身體變化中產生的。因此，如果聚集是因本身，那麼，就會存在差別，如果不是那樣，那麼，就是多個，這個是成立的。那樣不是被看到的。如果說，哪個的意識本身是意識，那麼，如何不會產生多個意識呢？在這裡回答說： 因為意識能力是確定的， 一個是一個的因， 因為意識執著于其他意義， 沒有能力，所以不抓住其他意義。 相似的，是緊隨其後的緣的自性，是一個意識的因。能力確定是隨順行為的習氣，或者，是執著的差別，依賴於習氣的意識，即使中間有間隔，也通過成立緊隨其後的緣的能力差別，產生一些意識。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「變化」的理解、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「差別」的理解、對「習氣」的理解、對「能力」的理解、對「緣」的理解以及對「執著」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「身體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「身體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「身體」是指生物的物理結構。現代生物學和醫學對「身體」的理解更加複雜，認為「身體」是指一種複雜的生物系統，並且與細胞、組織、器官和系統等有關。此外，現代科學還研究了身體的結構、功能和疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「身體」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「緣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「緣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「緣」是指事物產生或發生所依賴的條件或因素。現代物理學、哲學和邏輯學對「緣」的理解更加複雜，認為「緣」是指一種複雜的因果關係，並且與必要性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的緣，例如必要緣、充分緣和必要充分緣等。因此，古代邏輯學著作中對「緣」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「執著」的理解： 古代邏輯學著作中，對「執著」的理解仍然是基於古代的認識，認為「執著」是指一種強烈的依戀或固守。現代心理學和認知科學對「執著」的理解更加複雜，認為「執著」是指一種複雜的心理過程，並且與情感、認知和行為等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的執著，例如情感執著、認知執著和行為執著等。因此，古代邏輯學著作中對「執著」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、變化、意識、身體、差別、習氣、能力、緣和執著的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、變化、意識、身體、差別、習氣、能力、緣和執著的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「變化」、「意識」、「身體」、「差別」、「習氣」、「能力」、「緣」和「執著」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འགའ་ཞིག་གམ། ཡང་ན་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན། རྗེས་ སུ་མཐུན་པ་སད་པར་བྱེད་པ་ལ་སྟེ།འདི་ལྟར། བག་ཆགས་བརྟན་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་མེད་པར། །རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགའ་ཞིག་ནི། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས། །ཉེ་བ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ མཐོང་།།གཞན་ནི་བར་དུ་གཅད་ཕྱིར་མིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་བར་དུ་ཆོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ནུས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྐབས་སུ་བར་དུ་ཞུགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གམ། དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཡང་། རེས་འགའ་ཆགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ལུས་ལས་ཅིག་ཅར་བློ། །སྐྱེས་ཤིང་ཕྱིས་ནི་རང་རིགས་ལས། །དེས་ན་ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་ནི། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལུས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ན། དེ་ལས་ ཕྱིས་ཀྱང་དེ་སྲིད་ཉིད་འགྱུར་ཏེ།ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གི་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་མོད། ལུས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ ཏེ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། ལུས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་འདི་ཚད་མ་འགའ་ཡིས་ཀྱང་། །སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ནི་བྱས་མ་ཡིན། །རྣམ་ཤེས་ཉིད་ལས་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྐྱེ་ བར་ཚད་མས་ངེས་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ལུས་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེ་ཞིང་། ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་འཇོམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ། ལུས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། རྣམ་པར་ཤེས་ པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་དང་གཅིག་ཉིད་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་མ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་གིས་ད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ངས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྐྱེད་དོ་ཞེས་ལུས་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ།རྒྱུ་རྣམས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།

或者，是相似的緊隨其後的緣，對於隨順喚醒，就像這樣： 依賴於習氣穩固， 在沒有相似的緊隨其後時， 從先前意識本身， 產生分別念。 一些分別念， 從相似的緊隨其後緣， 看到接近產生， 其他的不是爲了間隔。 意識的習氣間隔的分別念，沒有看到通過其他產生，因為在能力境的差別時，中間介入了其他。因此，意識產生一個或多個意識，安立是合理的。如果說，即使從身體本身產生多個意識，也是從那個意識本身確定的，例如，即使產生多個根的意識，有時，對於執著的境的執著差別本身，是一個意識，那麼，對於那個說： 如果意識同時從身體產生， 之後從同類產生， 那麼，身體的能力， 為什麼會返回？ 如果從身體產生意識，那麼，之後也會是那樣，因為身體的能力是那樣存在的。如果說，意識爲了確定自己的能力而產生意識，但身體是那樣存在的，所以會產生其他意識。或者，因為那個意識破壞了身體產生其他意識的能力，所以不會從身體產生其他意識，那麼，那也不是的，因為： 這個意義，通過任何量度， 都沒有做成行境， 因為通過量度確定， 意識本身產生意識。 從沒有意識的身體本身，產生多個意識，之後，意識本身破壞了產生多個意識的能力，那是不可能的。因此，如果說，是從身體產生，那麼，即使意識產生一個意識，因為身體的能力沒有消失，所以不會不產生其他多個意識。因為哪個說，現在因為意識本身產生意識，所以我不會產生其他意識，會變成不是身體產生，沒有哪個因是具有分別唸的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「習氣」的理解、對「意識」的理解、對「分別念」的理解、對「緣」的理解、對「身體」的理解、對「能力」的理解、對「量度」的理解以及對「執著」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、習氣、意識、分別念、緣、身體、能力、量度和執著的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、習氣、意識、分別念、緣、身體、能力、量度和執著的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「習氣」、「意識」、「分別念」、「緣」、「身體」、「能力」、「量度」和「執著」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ། བརྒྱ་ལ་འདི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུའི་རང་གི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་འཇོམས་པའོ་ཞེ་ན། ལུས་ལས་རྣམ་ཤེས་དུ་མ་ནི། །འབྱུང་ཞིང་ དེ་ཡི་རྗེས་ཐོགས་ལ།།ཤེས་པས་འཇོམས་པ་མཐོང་ནས་ནི། །ལ་ལར་ཤེས་པས་མཐོང་ནས་ནི། །འཇོམས་དོགས་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །ལ་ལར་དོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དོན་འདི་ལ་ནི་དོགས་པའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་དམིགས་ལ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་དོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ཡི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ཡི།།ནུས་པ་གོམས་པ་ལས་འགྱུར་ཏེ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངེས་བྱེད་ཉིད། །གོམས་པ་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ཡིན། །དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། དེའི་རིགས་ཅན་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ཡིན་པས་འདི་ལུས་ལ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་བདེན་ཏེ། བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལན་ཐེབས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རིགས་པས་ བརྗོད་པས་སོ།།དེའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་གོམས་པ་མེད་པར་ནི་ཆགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ སྔོན་གོམས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་སྔོན་གོམས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གཞན་མེད་པ། །དེ་ལ་སྔོན་གོམས་སྲིད་མ་ཡིན། །སྔོན་གོམས་པ་ནི་ཡོད་མིན་ན། །རྣམ་ཤེས་གཞན་དག་བཟློག་མི་འགྱུར། །དེས་ ན་ལུས་དེ་ཡིན་པ་ན།།ལུས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །ཚོགས་ནི་ཡང་དང་ཡང་འབྱུང་བར། །འགྱུར་བ་དེ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །འོན་ཏེ་ལུས་དེའི་སྐད་ཅིག་མ། །དང་པོ་ཉིད་ནི་རིགས་པ་ཡི། །སྐྱེད་བྱེད་ཕྱི་མར་འགྱུར་བ་ནི། །མི་མཐུན་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཉིད་མིན། །ནུར་ནུར་པོ་ལ་ཕྱི་མར་གྱུར་པ་ དེ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ།སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རིག་པ་དང་པོ་ཉིད། །ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་འབྱུང་ན། །དེ་ནས་ལུས་ནི་རྟེན་མིན་པས། །རིག་པ་ འབའ་ཞིག་ཁོ་ནར་གྱུར།།ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།

或者，對於某些，或者，相似的緊隨其後的緣，對於隨順喚醒，就像這樣： 如果說，結果本身破壞了因的產生自己結果的能力，那麼： 從身體產生多個意識， 在那個之後， 看到被意識破壞， 對於一些，看到被意識， 會變成懷疑破壞， 對於一些，會變成懷疑。 對於這個意義，沒有觀察到任何懷疑的理由，也沒有無理由的懷疑。因為： 傾向於那個的， 能力是從習慣中變化， 意識的確定本身， 是從習慣中產生的。 因為那個同類的意識是從那個同類本身產生的，所以在因和果的事物中成立時，意識本身產生意識，因此，這個不是在身體中產生的。如果說，不是說，從多個根的意識產生，一個意識是從那個意識產生的嗎？所說是真實的，僅僅說是不能回答的，但是，要通過道理來說。那個道理不是的，因為不是執著自性的意識，不會產生其他意識，所以不是行為進入。在沒有先前習慣的情況下，也不會變成執著。因此，對於哪個自性，意識先前習慣了，之後會變成執著于那個，因此，不會從先前習慣本身產生其他意識。 對於哪個沒有其他世界， 對於那個，沒有先前習慣。 如果沒有先前習慣， 就不能阻止其他意識。 因此，如果那個是身體， 從身體產生的意識的， 聚集會反覆產生， 那個沒有被看到。 或者，那個身體的剎那， 最初本身是道理的， 產生者會變成之後， 因為不同，所以不是因。 對於之後變成的軟弱，與那個性質不同，不是意識的產生者，如果說，產生者和不相同的也產生者，那麼，不會變成那樣，那麼，那也不是的，因為： 如果最初的知識本身， 是從身體的性質產生， 那麼，之後身體不是所依， 會變成只是知識本身。 不是給予利益和給予利益的，不是所依和所依的事物。如果那樣，那麼，會變成只是意識本身產生。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「結果」的理解、對「因」的理解、對「能力」的理解、對「意識」的理解、對「習氣」的理解、對「緣」的理解、對「身體」的理解、對「道理」的理解、對「性質」的理解、對「所依」的理解以及對「知識」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「道理」的理解： 古代邏輯學著作中，對「道理」的理解仍然是基於古代的認識，認為「道理」是指一種邏輯或合理的解釋。現代邏輯學和哲學對「道理」的理解更加複雜，認為「道理」是指一種符合邏輯規則和原則的論證或解釋，並且與有效性、可靠性和真理等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的道理，例如邏輯道理、科學道理和道德道理等。因此，古代邏輯學著作中對「道理」的理解，在現代邏輯學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「性質」的理解： 古代邏輯學著作中，對「性質」的理解仍然是基於古代的認識，認為「性質」是指事物所具有的特徵或屬性。現代哲學、邏輯學和科學對「性質」的理解更加複雜，認為「性質」是指一種複雜的概念，並且與本質、關係和類別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的性質，例如物理性質、化學性質和生物性質等。因此，古代邏輯學著作中對「性質」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「知識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「知識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「知識」是指對事物或概念的理解和認識。現代認知科學和心理學對「知識」的理解更加複雜，認為「知識」是指一種複雜的認知結構，並且與記憶、推理、語言和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的知識，例如陳述性知識、程式性知識和情境性知識等。因此，古代邏輯學著作中對「知識」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、結果、因、能力、意識、習氣、緣、身體、道理、性質、所依和知識的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、結果、因、能力、意識、習氣、緣、身體、道理、性質、所依和知識的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「結果」、「因」、「能力」、「意識」、「習氣」、「緣」、「身體」、「道理」、「性質」、「所依」和「知識」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཀྱང་ལུས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེས་ན་འབའ་ ཞིག་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་ལུས་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ངེད་ཀྱི་གཞུང་ཉིད་བཙུགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དང་པོ་ལུས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཨུཏྤལ་ལ་ལྕི་བའི་རྫས་བཞིན་ཏེ། ཕྱི་ནས་ནི་ཨུཏྤལ་ ཉིད་ལས་ཨུཏྤལ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་མེད་ཀྱང་ཕྱིས་ཀྱང་ཨུཏྤལ་ལས་ཀྱང་ཨུཏྤལ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་གནས་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ལུས་ཀྱང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་ མོད་ཀྱི།ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་སྔར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཕྱིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་ན། ཅི་ལྟར་ ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར།།དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཕྱིར་ན། །འདིར་ནི་མཐོང་བར་རྟོགས་པ་མེད། །བ་ལང་གི་ལྕི་བ་དང་ཨུཏྤལ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཉིད་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལ་ནི་ཁྱད་བར་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གསལ་ བ་ལ་སོགས་སྐྱེས་པ་ཡི།།ཤེས་ལས་ལ་ལ་མཐོང་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་དང་པོར་མཐོང་བས་ན། །རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ལུས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་གལ་ཏེ། ལུས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ལུས་ ལོག་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་གནས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདིར་གཞན་དག་གི་དོགས་པ་བསུ་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལུས་ནི་ལོག་པ་ན། །རྟེན་མིན་ཕྱིར་ན་སེམས་འབའ་ཞིག་།གནས་གྱུར་ཞེ་ན་ གལ་ཏེ་དེའི།།རྒྱུ་འཇུག་ཐོབ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། །གནས་རྒྱུ་ཡན་ལག་མི་འགྱུར་ན། །དེའི་ཚེ་འབའ་ཞིག་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །གང་གི་ཚེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ། །ལུས་གཞན་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན། །དེའི་ཚེ་ནི་འགའ་ཞིག་གནས་ པ་ག་ལ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གནས་པའི་རྒྱུས། དེའི་རྒྱུ་འཇུག་སྟེ། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཅན་དེའི་འཇུག་པ་ནི་ལུས་བསྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ནོ།

或者，如果說，身體是同時起作用的，產生意識，因此，不是單獨存在的，那麼，如果那樣，意識本身產生意識，而身體是同時起作用的，所以會成立我們的宗義。或者，如果說，最初身體是接近產生的因，例如，就像烏特帕拉的沉重物質一樣，之後是從烏特帕拉本身產生烏特帕拉，那麼，如果那樣，那麼，即使沒有牛的沉重，之後也會像從烏特帕拉產生烏特帕拉一樣，因為是從意識本身產生意識，所以會變成單獨存在。或者，如果說，身體也是作為因被觀察到，那麼，雖然是真實的，但不是接近產生的因，而是同時起作用的，已經說了。或者，如果說，先前是接近產生的，之後是同時起作用的，那麼，接近產生的不會變成之後同時起作用的。如果說，身體是接近產生的，如何會變成同時起作用的？ 因為看到就是那樣， 在這裡，沒有看到理解。 牛的沉重和從烏特帕拉產生，不會變成那樣，因為對於那兩個，有很大的差別，已經顯示了。 從產生明亮等知識中， 看到一些， 通過最初看到那個， 是成立其他意識的。 因此，不是從身體產生意識。或者，即使按照你的觀點，如果身體不是意識的所依，那麼，那時，即使身體消失，也會變成只是意識存在，因為沒有理由確定同時存在，在這裡，爲了迎接其他人的懷疑，回答說： 如果身體消失， 因為不是所依，所以只是意識， 如果說，會存在，那麼，如果那個的， 因進入，所以意識的流， 如果存在的因不變化， 那時，就會變成單獨存在， 這是話語的剩餘部分。 當，這個世界的五種產生處， 是產生其他身體的因時， 那時，如何會有一些存在， 就像這樣，意識的流存在的因， 是那個因的進入，具有身體因的， 例如，模糊等名字的進入，是明顯傾向於產生身體。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解、對「所依」的理解、對「存在」的理解、對「流」的理解以及對「進入」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「流」的理解： 古代邏輯學著作中，對「流」的理解仍然是基於古代的認識，認為「流」是指事物連續不斷地發生或變化的狀態。現代物理學、生物學和心理學對「流」的理解更加複雜，認為「流」是指一種複雜的物理、生物或心理過程，並且與時間、變化和動態系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的流，例如物理的流、生物的流和心理的流等。因此，古代邏輯學著作中對「流」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「進入」的理解： 古代邏輯學著作中，對「進入」的理解仍然是基於古代的認識，認為「進入」是指事物進入到某個狀態或位置的過程。現代物理學、心理學和哲學對「進入」的理解更加複雜，認為「進入」是指一種複雜的物理、心理或邏輯過程，並且與運動、變化和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的進入，例如物理的進入、心理的進入和邏輯的進入等。因此，古代邏輯學著作中對「進入」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、身體、因、果、所依、存在、流和進入的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、身體、因、果、所依、存在、流和進入的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「身體」、「因」、「果」、「所依」、「存在」、「流」和「進入」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ཐོབ་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གནས་ པའི་རྒྱུན་སྔར་གྱི་སེམས་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་དེ་གང་གི་ཚེ་ཡན་ལག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནའོ།།དེའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་ལུས་ཀྱི་སྲེད་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འབའ་ཞིག་གནས་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །ལུས་གཞན་སྐྱེ་བ་ལ། ཚེ་འདིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ནས་ཤི་འཕོས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་། དེ་ཉིད་འདུ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ལུས་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡན་ལག་གི་དངོས་པོར་མ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གཟུགས་མེད པའི་ཁམས་སུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། དེ་ཡི་ཡན་ལག་དངོས་པོ་དང་། །རྒྱུ་ཉིད་འགོག་ལ་མི་དམིགས་པ། །ངེས་བྱེད་མིན་པར་རབ་ཏུ་བཤད། །དབང་སོགས་ཀྱང་ནི་ལྷག་ལྡན་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཡང་ཚེ་འདིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་ལུས་ སྐྱེད་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་དེ་ལྟར་མེད་དོ་ཞེས་མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མ་དམིགས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཅི་ཡོད། འོན་ཏེ་ཡང་། འདིར་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཁྱབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དབང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་པོ་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལྡན་པ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མིག ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།སྐྱེ་བ་འདིའི་ལུས་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་དབང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པའོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མེད་དེ། འདི་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ལས་ནི་དོན་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དབང་པོ་དང་མཚམས་མི་སྦྱོར་བ་ནི། མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཚེ་འདི་པའི་ལུས་སུ་འགྱུར་བའི་དབང་པོ་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ ཡང་དེ་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན།དེ་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་ན་ཚེ་འདི་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་བཞིན་ནོ།

那個獲得不是僅僅在身體的因中存在，但是，意識的流存在的流，先前意識的具有名字的，當是肢體同時起作用的因時。那個的肢體本身不是具有身體的貪慾。如果那個不變成肢體，那麼，那時，就是希望單獨存在。對於產生其他身體，是這個世界的五種產生處，對於從無色界死亡轉移的人的身體產生，也是那個行為者本身是因。如果說，因為沒有看到死亡之後身體產生，所以沒有觀察到那個是肢體的存在，在無色界中，因為也是非常沒有被看到的，那麼，對於這個解釋說： 那個的肢體存在和， 因本身，在遮斷時，沒有觀察到， 很好地解釋了不是確定， 根等也是有剩餘的。 如果說，即使這個世界的五種產生處，對於產生其他身體，沒有觀察到是肢體的存在，那麼，即使那樣，意識的流的具有名字的行為，也不是那樣不存在，僅僅通過沒有觀察到，就確定那個是不存在的，因為已經顯示了，沒有觀察到不是確定的，所以，對於這個，有什麼錯誤的理解？或者，又說，在這裡，不是僅僅說沒有觀察到，而是，是普遍先行的推測。就像這樣，任何根，都不會與其他的根連線，例如，就像天授的眼睛等具有，和祭授的眼睛等一樣。說與這個世界的身體相連也是根，這是觀察到矛盾的普遍性，那麼，這個是不存在的，因為這個是具有剩餘的。已經說了，從這個具有剩餘的，沒有像意義那樣理解。如果說，不與其他世界的根連線，僅僅通過沒有觀察到就可以理解，那麼，僅僅通過沒有看到，也不能成立在不相同方面的返回。或者，如果說，因為觀察到與變成這個世界身體的根連線，所以推測在其他地方也與那個連線，那麼，對於那個，也是成立中的成立，因為那時也是這個世界的，就像此岸和彼岸一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「意識」的理解、對「身體」的理解、對「因」的理解、對「流」的理解、對「肢體」的理解、對「根」的理解、對「觀察」的理解、對「推測」的理解以及對「連線」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「根」的理解： 古代邏輯學著作中，對「根」的理解仍然是基於古代的認識，認為「根」是指事物的基礎或來源。現代生物學、心理學和哲學對「根」的理解更加複雜，認為「根」是指一種複雜的概念，並且與起源、本質和關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的根，例如生物的根、心理的根和哲學的根等。因此，古代邏輯學著作中對「根」的理解，在現代生物學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「觀察」的理解： 古代邏輯學著作中，對「觀察」的理解仍然是基於古代的認識，認為「觀察」是指通過感官來感知事物。現代認知科學和心理學對「觀察」的理解更加複雜，認為「觀察」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了觀察的型別、觀察的功能以及觀察的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「觀察」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「連線」的理解： 古代邏輯學著作中，對「連線」的理解仍然是基於古代的認識，認為「連線」是指事物之間相互關聯或結合的狀態。現代物理學、數學和邏輯學對「連線」的理解更加複雜，認為「連線」是指一種複雜的關係，並且與關聯、結合和相互作用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的連線，例如物理的連線、數學的連線和邏輯的連線等。因此，古代邏輯學著作中對「連線」的理解，在現代物理學、數學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、意識、身體、因、流、肢體、根、觀察、推測和連線的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、意識、身體、因、流、肢體、根、觀察、推測和連線的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「意識」、「身體」、「因」、「流」、「肢體」、「根」、「觀察」、「推測」和「連線」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཀྱང་ཁུ་ཁྲག་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་དབང་པོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་མི་ དམིགས་པ་ཙམ་མེད་པར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཁུ་ཁྲག་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བཞིན་དང་། བུམ་པ་དང་སྒྲའི་ཁྱད་པར་བཞིན་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དབང་པོ་སྔ་མ་རང་རིགས་ལ། །ནུས་པ་དག་ནི་མཐོང་ བ་ཡིན།།འགྱུར་བ་མཐོང་ཕྱིར་གཞན་དང་གཞན། །སྐྱེ་བ་དག་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཉིད། །གསལ་བའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འགས་ཀྱང་འགར་ཡང་ཐ་སྙད་མི་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ཐ་སྙད་ནི་ནུས་པ་ངེས་པ་སྔོན་ དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་སྙད་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲེལ་པ་ནི་གསལ་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། གཡོ་བག་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མཐོང་བ་ལས་ གཞན་དུ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེ་བ་དང་པོར་ནི་དེ་འདྲ་བའི་རྒྱུ་དབང་པོ་མ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚེ་འདི་བ་ཉིད་དམ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དབང་པོ་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་དེ། དེས་ ན་དབང་པོ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་སྔ་མ་སྔ་མས་བསྐྱེད་པར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན། གོམས་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཉིད་ནི། །གཡོ་སོགས་རྣམས་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་ དཔོག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་དོན་བྱེད་མེད་དོ།།དེ་གཅིག་གམ་མི་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དགོས་པ་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་རྨི་ལམ་དུ་ལུས་གཞན་ལ་ མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་ཡང་འགྱུར་བ་གཞན་དང་གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་དབུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་དབང་པོ་གཞན་གྱིས་དབང་པོ་གཞན་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དབང་པོ་མི་སྐྱེད། རང་གི་ ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཐ་དད་ན་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།ས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།

或者，如果說，通過其他精血產生根，是特別的，那麼，那也不是的，因為，即使那個沒有觀察到，也不能理解在不相同方面是不存在的。通過其他精血特別化，不是像境的差別一樣，也不是像瓶子和聲音的差別一樣，是保護的。就像這樣： 先前的根，在同類中， 看到能力， 因為看到變化，其他和， 產生等也是成立的。 對於明亮的差別，依賴本身，理解連線不是的。如果不是那樣，那麼，任何也不會對任何說，因為說是以能力確定為先。說是具有普遍的境，因此，連線不是依賴於僅僅明亮。因此，如果說，從習慣的差別中，產生隨行動作等的眼睛等，那麼，從看到變成那樣，推測其他也會變成那樣。在最初產生時，沒有觀察到那樣的因根，因此，因為是從其他產生處的根產生的，所以，這個世界的或者其他的差別是不合理的。或者，如果說，那個根是一個，因此，沒有成立之後的根是從先前的根產生的，那麼，即使假設那樣，因為看到隨行動作等，是習慣先行的，所以， 因為看到習慣先行， 在動作等中， 因為成立了推測變成那樣， 所以其他沒有作用。 那個是一個或不是一個，這個是沒有必要的，在所有地方，從看到那個同類的結果中，推測因也是那樣。已經顯示了，在夢中，從習慣產生的功德，在其他身體中看到。此外，因為看到其他和其他變化，所以僅僅成立了產生其他和其他。因此，在中間狀態，因為其他根產生其他根，所以，不產生那樣的其他根，如果變成自己性質的變化是不同的，那麼，就不是一個，就像土等一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「根」的理解、對「精血」的理解、對「差別」的理解、對「能力」的理解、對「變化」的理解、對「連線」的理解、對「習慣」的理解、對「推測」的理解以及對「性質」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「精血」的理解： 古代邏輯學著作中，對「精血」的理解仍然是基於古代的認識，認為「精血」是指生物的體液，特別是生殖液。現代生物學和醫學對「精血」的理解更加複雜，認為「精血」是指一種複雜的生物液體，並且與細胞、激素和遺傳物質等有關。此外，現代科學還研究了精液和血液的組成、功能和疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「精血」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、根、精血、差別、能力、變化、連線、習慣、推測和性質的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、根、精血、差別、能力、變化、連線、習慣、推測和性質的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「根」、「精血」、「差別」、「能力」、「變化」、「連線」、「習慣」、「推測」和「性質」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་ཡང་། འདིར་ནི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་ཡང་གཉིད་ལོག་པ་དང་སད་པ་ བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཅིག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དྲན་པ་བར་ཆོད་པས་ན་དེ་ཐག་རིང་པོ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་རྣམས་དབང་པོ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དང་པོ་ནི་ལུས་ཉིད་ལས་སྐྱེད་ལ་ཕྱིས་ནི་དབང་པོ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་ངེས་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་ལུས་ལས་དེ་སྐྱེ་ན། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །སེམས་ལས་ཤེ་ན་ལུས་གཞན་ཡང་། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལུས་ལས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པ་ལས་སམ། དབང་པོ་མེད་པ་ལས། དབང་པོ་དང་བཅས་པ་ལས་སྐྱེ་ན། དབང་པོ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེ་བས་འཇིག་རྟེན་གཞན་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པོ། །དབང་པོ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་ན་སྐྲ་དང་སེན་མོའི་རྩེ་མོ་དང་། ཤི་བའི་ལུས་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་དབང་པོ་དུ་མ་འབྱུང་བར ཡང་ཐལ་ལོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། ཚད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། འོན་ཏེ་དབང་པོ་དག་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་འཇིག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དབང་རྣམས་ལུས་ ལས་འབྱུང་ཡིན་ན།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤི་བའི་ལུས་ལ་དབང་པོ་མི་འབྱུང་ན། གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་སེམས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས། སེམས་དེ་ཉིད་ལས་ལུས་གཞན་དང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་ དབང་པོའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་ཞེན་པས་ཅི་བྱ།དེས་ན་ལུས་གཞན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ལུས་མ་ཚང་བས་སྐྱེ་བ་གཞན་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེས་ན་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །ཐ་མ་ཡི་ནི་ སེམས་རྣམས་ཀུན།།མཚམས་སྦྱོར་མེད་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འདི་འདྲ་སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་ནི་སྲེད་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་མ་ཚང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་དེས་ན་དེ་མ་ཚང་ན་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་ན།དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ།

或者，如果說，在這裡，因為理解為一個相續，所以不是非常不同，那麼，那個對於其他產生也是相同的，其他產生也像睡覺和醒來一樣，屬於一個相續，因為記憶中斷，所以理解為像非常遙遠一樣。如果說，根不是從根本身產生，但是，最初是從身體本身產生，之後是從根本身產生，因為能力是確定的，那麼，對於這個解釋說： 如果那個從身體產生， 會像先前那樣變成過失， 如果說從心，其他身體， 也會從那個產生。 如果事物是從身體產生，那時，是從具有根產生，還是從沒有根產生？如果從具有根產生，那麼，因為是從根本身產生，所以，最初也是從根產生，從而很好地成立了其他世界。如果從沒有根產生，那麼，也會從頭髮和指甲的尖端，以及死亡的身體產生。如果說是多個，那麼，也會變成產生多個根。如果那樣，就會變成無限。同樣，為什麼身體的能力也會返回？或者，如果說，根是身體變化差別的本身，那麼，那時也會變成沒有消失的過失，會變成「根是從身體產生」等過失。或者，如果因為沒有心，所以死亡的身體不會產生根，那麼，如果那樣，因為是從心產生，所以會變成從那個心產生其他身體，和在其他產生中產生的心，用執著于認為先前根的因做什麼？因此，其他身體不是意識的因。因此，已經說了，因為不是因的身體不完整，所以不是沒有其他產生，所以不是沒有連線。因此，因為與因分離， 最後的所有心， 不是沒有連線，因此， 希望像這樣的成立有剩餘。 這是總結。與其他產生相關的因，是具有貪慾的行為所明顯聚集的心，而那個不是不完整的。如果身體是因，那麼，如果那個不完整，因為與因分離，所以會變成沒有連線，那樣不是的。因此，因為不是分離，所以，理由不成立。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「相續」的理解、對「意識」的理解、對「根」的理解、對「身體」的理解、對「能力」的理解、對「變化」的理解、對「連線」的理解、對「貪慾」的理解以及對「行為」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「相續」的理解： 古代邏輯學著作中，對「相續」的理解仍然是基於古代的認識，認為「相續」是指事物連續不斷地發生或變化的狀態。現代物理學、生物學和心理學對「相續」的理解更加複雜，認為「相續」是指一種複雜的物理、生物或心理過程，並且與時間、變化和動態系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的相續，例如物理的相續、生物的相續和心理的相續等。因此，古代邏輯學著作中對「相續」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「貪慾」的理解： 古代邏輯學著作中，對「貪慾」的理解仍然是基於古代的認識，認為「貪慾」是指一種強烈的慾望或渴望。現代心理學和認知科學對「貪慾」的理解更加複雜，認為「貪慾」是指一種複雜的心理過程，並且與情感、動機和行為等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的貪慾，例如物質貪慾、權力貪慾和情感貪慾等。因此，古代邏輯學著作中對「貪慾」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「行為」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行為」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行為」是指生物的活動或動作。現代心理學、認知科學和神經科學對「行為」的理解更加複雜，認為「行為」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與動機、認知和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的行為，例如自願行為、不自願行為和習慣性行為等。因此，古代邏輯學著作中對「行為」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、相續、意識、根、身體、能力、變化、連線、貪慾和行為的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、相續、意識、根、身體、能力、變化、連線、貪慾和行為的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「相續」、「意識」、「根」、「身體」、「能力」、「變化」、「連線」、「貪慾」和「行為」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འཆི་བའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་ལྷག་མ་ དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ།མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཚེ་འདིའི་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཐ་དད་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་སེམས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྟེན་བཀག་པ་ཡིས་གནས་ པ་ཡི།།དགག་པ་སྔར་ནི་བཤད་ཟིན་ཕྱིར། །རྣམ་ཤེས་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས། །སྐད་ཅིག་གིས་ནི་གཞན་དམིགས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མའི་དོན་ཡིན་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་ པོ་དེ་ནི་དགག་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པར་བྱ་བའི་ལུས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ནི་རང་གི་ ལུས་ལ་དམིགས་པས།གཞན་གྱི་ལུས་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལུས་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ནི་བྱིས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་ པར་གྱིས།སྐྱེ་བ་གཅིག་གི་ལུས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་ལུས་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བ་ནི་སེམས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཐོག་མ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས། སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བའི་རྒྱུན་རྗེས་སུ་ འབྲེལ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གོམས་པ་གྲུབ་པས་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་གི་སྐབས་ཡོད་པར་བྱས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དམ། གཞན་པའི་ཡོན་ཏན་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་ པའོ།

如果說，因為是死亡的心，那麼，那個也是具有剩餘的，因為僅僅通過沒有看到，就顯示了返回的接近。說這個世界的心，不與其他心連線，因為存在於不同的身體中，就像天授的心一樣，那也是不行的，因為： 通過遮斷所依，存在的， 遮斷先前已經說了， 因為意識是所緣本身， 所以剎那會緣其他。 如果說，存在於那個，就不會產生存在於其他的意識，這是量度的意義，而所依和所依的事物，是遮斷。意識也不是存在於境中。應該緣的身體不是意識的所依，因為通過內部的觸的差別，是快樂等意識的所緣。因為所緣是緣自己的身體，所以，會產生緣其他身體的意識，因此，是不確定的。其他的身體本身也不是的，因為理解為一個相續。在勝義諦中，通過兒童等狀態的差別，一個產生的身體也是不同的。因此，對於意識的流，身體是給予利益的，而產生不是心本身，就像結果的因一樣。因此，因為意識的流會變成沒有開始，所以，成立了產生和死亡的流是相連的。因為成立了習慣，所以，通過假設存在所有從習慣產生的功德的機會，就會有全知或者其他功德。在釋量論莊嚴中，解釋成立來世。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「心」的理解、對「意識」的理解、對「所依」的理解、對「所緣」的理解、對「相續」的理解、對「勝義諦」的理解、對「流」的理解、對「習慣」的理解以及對「功德」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「心」的理解： 古代邏輯學著作中，對「心」的理解仍然是基於古代的認識，認為「心」是指一種能夠感知、思考和情感的內在實體。現代認知科學和神經科學對「心」的理解更加複雜，認為「心」是指大腦複雜活動的產物，並且與大腦的結構和功能密切相關。此外，現代科學還研究了心的層次、心的型別以及心的起源等問題。因此，古代邏輯學著作中對「心」的理解，在現代認知科學和神經科學看來，過於簡單化。 對「所緣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所緣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所緣」是指意識所感知的對象或內容。現代認知科學和心理學對「所緣」的理解更加複雜，認為「所緣」是指一種複雜的認知概念，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的所緣，例如感官所緣、心理所緣和抽像所緣等。因此，古代邏輯學著作中對「所緣」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「勝義諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「勝義諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「勝義諦」是指超越世俗真理的終極真理或實相。現代哲學對「勝義諦」的理解更加複雜，認為「勝義諦」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了形而上學、本體論和認識論等問題。因此，古代邏輯學著作中對「勝義諦」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「功德」的理解： 古代邏輯學著作中，對「功德」的理解仍然是基於古代的認識，認為「功德」是指一種道德或精神上的優點或成就。現代倫理學和心理學對「功德」的理解更加複雜，認為「功德」是指一種複雜的道德或心理概念，並且與價值觀、行為和動機等有關。此外，現代科學還研究了功德的型別、功德的功能以及功德的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「功德」的理解，在現代倫理學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、心、意識、所依、所緣、相續、勝義諦、流、習慣和功德的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、心、意識、所依、所緣、相續、勝義諦、流、習慣和功德的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「心」、「意識」、「所依」、「所緣」、「相續」、「勝義諦」、「流」、「習慣」和「功德」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

། །།གལ་ཏེ་གོམས་པ་ཡོད་མོད། དེ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་གོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཙམ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མཆོངས་པ་བཞིན་དང་ཆུ་བསྐོལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་ལན་དུ། གོམས་པས་ཁྱད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། །མཆོངས དང་ཆུ་ཡི་དྲོད་བཞིན་དུ།།རང་བཞིན་ལས་འདའ་མིན་ཞེ་ན། །བྱས་ཏེ་གལ་ཏེ་སླར་ཡང་ནི། །འབད་རྩོལ་ལ་ནི་ལྟོས་འགྱུར་རམ། །རྟེན་མི་བརྟེན་པ་ཉིད་འགྱུར་ན། །ཁྱད་པར་དག་ནི་མི་འཕེལ་ཞིང་། །རང་བཞིན་དེ་འདྲའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཕན་འདོགས་ནུས་ པ་རྣམས།།ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་དག་ལ་ནི། །བསྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་དང་། །རྟག་ཏུ་རྟེན་གནས་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཅོག་ནི་བོགས་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མཆོངས་པ་དང་ཆུ་བསྐོལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་རང་གི་རྒྱུད་འགྱུར་བ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟར་ འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་བྱས་ཟིན་པའི་མཆོངས་པ་ཡང་། ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོངས་པ་ནི་སྔར་གྱི་རྩོལ་བ་དང་། མཆོངས་པ་དག་ལས་གཞན་པའི་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྔར་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆུ་ བསྐོལ་བའི་རྟེན་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་།ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མེ་དང་འབྲེལ་པ་ལོག་ཀྱང་དེ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕེལ་པ་མཐར་ཐུག་པ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཕེལ་བ་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི། ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ ལྟོས་བ་དང་།རྟེན་མི་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བཟློག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་བོགས་འབྱུང་བ་གནས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། ། གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རྟེན་བརྟན་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བོགས་འབྱུང་བ་ལ་གནས་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་དང་ཐོད་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ལོག་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི། ཁྱད་པར་འཕེལ ཡང་རང་བཞིན་ཉིད།།མིན་ཕྱིར་གང་ཚེ་བྱས་འགྱུར་བ། །ཡང་རྩོལ་ལ་ལྟོས་མི་འགྱུར་ན། །རྩོལ་གཞན་ཁྱད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གལ་ཏེ་མངོན་པར་འཕེལ་བ་ཐོབ་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།རྒྱུ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འཐད་དེ། རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ན་འདི་འཕེལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མཆོངས་པ་དང་ཆུ་བསྐོལ་བ་བཞིན་ནོ།

如果說，雖然有習慣，但如何理解那個是達到極致的，因為看到僅僅具有少許差別，就像跳躍和燒水一樣，那麼，在這裡回答說： 即使習慣改變差別， 就像跳躍和水的溫度， 如果說，不是超越自性， 那麼，如果再次， 會依賴於努力嗎？ 如果變成不依賴所依， 差別就不會增長， 也不是那樣的自性， 為什麼呢？因為，對於那個，給予利益的能力， 對於之後的差別， 因為沒有成立的能力， 也不是恒常存在所依， 所有的差別不會變成依賴於生起而存在。跳躍和燒水的差別，不是僅僅通過改變自己的相續而變成那樣，但是，已經完成的跳躍，也是依賴於再次努力的。跳躍不是不依賴於先前的努力和跳躍之外的努力。但是，也依賴於在先前境中的努力。燒水也是不依賴所依，並且是依賴於再次努力的，即使與火的連線消失，那個也是不存在的。因此，不會變成增長達到極致。因為，增長不是達到極致本身，是依賴於再次努力，和不依賴所依的普遍性。因為沒有那個，和存在返回，所以，慈悲等心的功德是不存在生起而存在的。任何依賴於再次努力的，都不是自性變化本身。這個理由是具有差別的，任何所依穩固和變成自性本身的，都不是具有生起而存在，例如，就像婆羅門和頭蓋骨的心返回一樣。任何具有依賴於再次努力的， 即使差別增長，也不是自性， 如果那時變成完成， 如果不依賴於再次努力， 其他努力會變成差別。 任何依賴於再次努力的，即使獲得明顯的增長，也不是那個的自性本身。依賴於接近的因，不是自性本身，因為說那個是自己自然進入的。那麼，這個即使增長，也不會變成非常增長，就像跳躍和燒水一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「習慣」的理解、對「自性」的理解、對「努力」的理解、對「所依」的理解、對「差別」的理解、對「能力」的理解、對「功德」的理解、對「增長」的理解以及對「因」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和習慣的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「努力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「努力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「努力」是指一種有意識地嘗試或奮鬥的行為。現代心理學和認知科學對「努力」的理解更加複雜，認為「努力」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與動機、意志和認知等有關。此外，現代科學還研究了努力的型別、努力的功能以及努力的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「努力」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「增長」的理解： 古代邏輯學著作中，對「增長」的理解仍然是基於古代的認識，認為「增長」是指事物在數量或程度上增加或提高。現代物理學、生物學和心理學對「增長」的理解更加複雜，認為「增長」是指一種複雜的物理、生物或心理過程，並且與能量、物質和資訊等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的增長，例如物理的增長、生物的增長和心理的增長等。因此，古代邏輯學著作中對「增長」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、習慣、自性、努力、所依、差別、能力、功德、增長和因的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、習慣、自性、努力、所依、差別、能力、功德、增長和因的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「習慣」、「自性」、「努力」、「所依」、「差別」、「能力」、「功德」、「增長」和「因」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་། རང་ གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡོན་ཏན་འགའ་ཞིག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།སེམས་ལ་བརྩེ་སེམས་གོམས་སྐྱེས་པ། རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །མེ་ལ་སོགས་ནས་ཤིང་དག་དང་། །དངུལ་ཆུ་དང་ནི་གསེར་སོགས་བཞིན། །ཤིང་ལ་མེས་བྱས་པ་ཁྱད་པར་ བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ཡང་རྩོལ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དངུལ་ཆུ་ལ་དུལ་བ་དང་ཐིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། གསེར་བཙོ་མ་ལ་སོགས་པར་བྱས་པ་ཡང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་དེ་གོམས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་གི་ཚེ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བྱས་ཟིན་པ་ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། སྔ་མ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ནུས་པ་ཅན་གྱི་རྩོལ་བ་གཞན་ནི་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་མ་ཉིད་བྱེད པའི་ཕྱིར་འཕེལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མཆོངས་པ་ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ལ་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་གཅིག་ནི་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ལ། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ་མཆོངས་ པ་དང་ཆུ་བསྐོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྩོལ་བ་ལ་ལྟོས་པས་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤིང་ལ་མེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་ཏེ། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེས་ཡོན་ཏན་ཡིན། །དེས་ན་རྩོལ་བ་ ཕྱི་མ་དང་།།ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་རིགས་མཐུན་སྔ་མ་ཡི། །ས་བོན་ལ་ནི་འཇུག་འགྱུར་བ། །བརྩེ་བ་ལ་སོགས་བློ་དེ་དག་།གོམས་པར་འགྱུར་ན་ག་ལ་གནས། །བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་རིགས་མཐུན་པ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དེ། ཡུལ་ཉེ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། བརྩེ་བ་ལ་སོགས་དྲན་པ་དང་། །ཐོས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །བརྩེ་སོགས་ལན་དུ་ཕན་འདོགས་ལ། །སོགས་པ་དག་ལ་ལྟོས་མ་ཡིན། །རྒྱུད་དེའི་ཞིང་དུ་བྱས་པ་དག་ནི་བདུན་ན་གཏན་དུ་གནོད་པར་བྱེད་པར་ གནས་པ་དག་ལ་ཡང་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་དག་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོའི་དུས་ན་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་བའམ། གཞན་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། ཅི་སྟེ་མངོན་པར་འཕེལ་བ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་གོམས་པ་དེ་ནི་མཆོངས་པ་ལ་ཡང་ ཡོད་པ་ཉིད་དོ།

對於慈悲等心的功德，和一些自己自然進入的外在功德，說不是那樣的，就像這樣： 在心中慈悲心習慣產生， 會自己自然進入， 就像火等對木頭， 以及水銀和金等。 木頭被火做的差別，燃燒等性質，因為不依賴於再次努力，所以不是自己自然進入的。對於水銀，馴服和融合等性質，和做成純金等也是那樣。同樣，對於心，慈悲等也是那樣，多次習慣做的差別，不是依賴於返回的。同樣，當慈悲等差別已經完成，不依賴於再次努力時，不依賴於先前的，具有能力的其他努力，會變成做成之後的差別，和之後本身，從而會變成增長達到極致。如果說，跳躍也依賴於努力，那麼，慈悲等也不是依賴嗎？那麼，如何說一個是自己自然進入，而另一個不是呢？對於這個已經解釋了，跳躍和燒水等，因為依賴於再次努力，所以不是自己自然進入的。慈悲等就像木頭被火做的差別一樣，是自己自然進入的。因此，從那些產生， 自性產生是功德， 因此，之後的努力， 是做成之後的差別。 因為進入同類先前的， 種子， 如果慈悲等那些心， 變成習慣，會存在哪裡？ 慈悲等是從同類先前的慈悲等心產生的，不是具有依賴於接近的境等。就像這樣： 慈悲等通過記憶和， 聽等也會進入， 慈悲等會反覆給予利益， 不依賴於等等。 在那個相續的田地中，即使對於那些在七世中恒常做損害的，慈悲等也不會變小。因此，那些在與習慣相關的盛大節日中，不會不增長，或者，如何會看其他？如果說，沒有明顯增長達到極致的因，習慣，那麼，對於跳躍也是那樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「功德」的理解、對「習慣」的理解、對「自性」的理解、對「努力」的理解、對「相續」的理解、對「心」的理解、對「境」的理解、對「記憶」的理解以及對「聽」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「記憶」的理解： 古代邏輯學著作中，對「記憶」的理解仍然是基於古代的認識，認為「記憶」是指對過去經驗的儲存和回憶。現代認知科學和神經科學對「記憶」的理解更加複雜，認為「記憶」是指一種複雜的大腦活動，並且與神經元、突觸和大腦區域等有關。此外，現代科學還研究了記憶的型別、記憶的功能以及記憶的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「記憶」的理解，在現代認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「聽」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聽」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聽」是指通過耳朵感知聲音的過程。現代認知科學和神經科學對「聽」的理解更加複雜，認為「聽」是指一種複雜的大腦活動，並且與耳朵、聽覺神經和大腦區域等有關。此外，現代科學還研究了聽覺的型別、聽覺的功能以及聽覺的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「聽」的理解，在現代認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、功德、習慣、自性、努力、相續、心、境、記憶和聽的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、功德、習慣、自性、努力、相續、心、境、記憶和聽的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「功德」、「習慣」、「自性」、「努力」、「相續」、「心」、「境」、「記憶」和「聽」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་དེ་ཡང་དེའི་ཆོས་འཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན་བཤད་པ། དེ་ལྟར་མཆོངས་ཉིད་ལས་མཆོངས་མིན། །དེ་རྒྱུ་སྟོབས་དང་འབད་རྩོལ་དག་།ནུས་པ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །མཆོངས་པ་ངེས་པའི་བདག་ ཉིད་ཡིན།།བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་མཆོངས་པ་ནི་མཆོངས་པ་ཉིད་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྟོབས་དང་རྩོལ་བ་དག་ལས་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཆོངས་པ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་སྟོབས་དང་རྩོལ་བ་དང་བྲལ་བ་ན་མཆོངས་ནུས་པ་ ཡིན་ནོ།།སྟོབས་དང་རྩོལ་བར་རྣམ་པར་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ནི། རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཆོངས་པ་ཡང་གནས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་མཆོངས་པ་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་གོམས་པ་ཉིད་ལས་མཆོངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ན།སྟོབས་ནི་སྔོན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །མཆོངས་པར་ཐལ་ལོ། །སྔར་ནི་སྟོབས་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གོམས་པ་ཉིད་ལས་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་མཆོངས་པ། རིགས་མཐུན་པའི་མཆོངས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། དེ་ནི་དང་པོ་ཕྱི་བཞིན་དུ། །མཆོངས་མིན་ལུས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །རྩོལ་བ་རིམ་གྱིས་མི་མཐུན་པ། །གསལ་ན་རང་སྟོབས་ཉིད་དུ་གནས། །གོམས་པ་ལས་ནི་སྟོབས་མ་ཡིན་ཏེ། འོན ཀྱང་སྟོབས་ཡོད་པ་ཉིད་བད་ཀན་ལ་སོགས་པས་མཆོངས་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མཆོངས་པ་གོམས་པས་མི་མཐུན་པ་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཟས་དང་གནས་ལ་སོགས་པས་འདིའི་སྔར་གྱི་སྟོབས་དེ་རང་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིས་མཆོངས་ཀྱི་སྔར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ སྟེ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སྟོབས་སྐྱེ་ན།དེ་ཡང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གྱི་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དང་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཕྲུ་གུ་དག་མཆོངས་པ་གོམས་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ཡང་མཆོངས་པ་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བྱ་ཁྱུང་དང་ནི་སྤྲེའུ་དག་། མཆོངས་པ་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་པར། །མཚུངས་པ་ཡིན་ཡང་མཆོངས་པ་ཉིད། །མཚུངས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གོམས་པ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་གནས་དང་རིགས་དང་སྟོབས་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཆོངས་པ་ཡིན་གྱི། མཆོངས་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བརྩེ་བ་ལ་སོགས པ་དག་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ།

因此，如果說，那個也會獲得那個的法，那麼，即使那樣也不是的，如果認為，因此是返回，那麼，解釋說： 那樣不是從跳躍本身跳躍， 那個的因是力量和努力， 因為能力是確定的， 所以跳躍是確定的自性。 就像慈悲等是從同類本身產生慈悲等一樣，跳躍不是從跳躍本身產生的，但是，是從力量和努力產生的。即使對於習慣於自己的跳躍，當與力量和努力分離時，也是能夠跳躍的。力量和努力所存在的自性，是從自己因的能力產生的。因此，跳躍也會變成存在的自性，而不是其他。如果說，跳躍也是從具有境的習慣本身跳躍的，如果不是那樣，那麼，因為先前也有力量，就會變成跳躍的過失。如果認為，先前是具有力量本身，那個是從習慣本身增長的，那麼，如果那樣，即使跳躍是從同類跳躍產生的，也不是沒有達到極致，因此，慈悲等也會變成那樣，那麼，在這裡解釋說： 那個最初像外在一樣， 不是跳躍，因為身體不同， 努力逐漸不同， 如果明顯，存在於自己力量本身。 不是從習慣產生力量，但是，是具有力量本身，因為痰等不能跳躍。因此，跳躍是通過習慣消除不相同，因此，通過食物和住處等，這個先前的力量是存在於自己本身。因此，之後跳躍的先前不是的。如果說，從與營養的聯繫產生力量，那麼，那個也是因為營養的能力確定而存在。人和天空飛翔的雛鳥等，跳躍的習慣是相同的，但跳躍不是相同的。就像這樣： 鵬鳥和猴子等， 與跳躍的習慣相關， 雖然是相同的，跳躍本身， 不是存在相同的。 因此，即使有習慣，也是依賴於出生處和種類和力量等跳躍的，不是依賴於僅僅跳躍。慈悲等是不依賴於其他的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「跳躍」的理解、對「力量」的理解、對「努力」的理解、對「習慣」的理解、對「自性」的理解、對「能力」的理解、對「營養」的理解、對「出生處」的理解、對「種類」的理解以及對「慈悲」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「跳躍」的理解： 古代邏輯學著作中，對「跳躍」的理解仍然是基於古代的認識，認為「跳躍」是指一種通過腿部力量向上或向前移動的動作。現代物理學、生物學和運動科學對「跳躍」的理解更加複雜，認為「跳躍」是指一種複雜的物理和生物過程，並且與力學、肌肉活動和神經控制等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的跳躍，例如垂直跳躍、水平跳躍和跳遠等。因此，古代邏輯學著作中對「跳躍」的理解，在現代物理學、生物學和運動科學看來，需要更深入的分析。 對「力量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「力量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「力量」是指一種潛在的能量或能力。現代物理學和生物學對「力量」的理解更加複雜，認為「力量」是指一種複雜的物理和生物概念，並且與能量、運動和肌肉活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的力量，例如物理的力量、生物的力量和心理的力量等。因此，古代邏輯學著作中對「力量」的理解，在現代物理學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「營養」的理解： 古代邏輯學著作中，對「營養」的理解仍然是基於古代的認識，認為「營養」是指生物從食物中獲取的養分。現代生物學和營養學對「營養」的理解更加複雜，認為「營養」是指一種複雜的生物過程，並且與食物的組成、消化吸收和代謝等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的營養素，例如蛋白質、脂肪、碳水化合物和維生素等。因此，古代邏輯學著作中對「營養」的理解，在現代生物學和營養學看來，需要更深入的分析。 對「出生處」的理解： 古代邏輯學著作中，對「出生處」的理解仍然是基於古代的認識，認為「出生處」是指生物出生的地點或環境。現代生物學和生態學對「出生處」的理解更加複雜，認為「出生處」是指一種複雜的生物和環境因素，並且與遺傳、發育和生態適應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的出生處，例如陸地出生處、海洋出生處和空中出生處等。因此，古代邏輯學著作中對「出生處」的理解，在現代生物學和生態學看來，需要更深入的分析。 對「種類」的理解： 古代邏輯學著作中，對「種類」的理解仍然是基於古代的認識，認為「種類」是指生物分類的基本單位。現代生物學和分類學對「種類」的理解更加複雜，認為「種類」是指一種複雜的生物概念，並且與遺傳、進化和繁殖等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的種類，例如生物種類、化學種類和邏輯種類等。因此，古代邏輯學著作中對「種類」的理解，在現代生物學和分類學看來，需要更深入的分析。 對「慈悲」的理解： 古代邏輯學著作中，對「慈悲」的理解仍然是基於古代的認識，認為「慈悲」是指一種對他人的同情和關懷。現代心理學和倫理學對「慈悲」的理解更加複雜，認為「慈悲」是指一種複雜的情感和道德概念，並且與同情、利他主義和道德判斷等有關。此外，現代科學還研究了慈悲的型別、慈悲的功能以及慈悲的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「慈悲」的理解，在現代心理學和倫理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、跳躍、力量、努力、習慣、自性、能力、營養、出生處、種類和慈悲的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、跳躍、力量、努力、習慣、自性、能力、營養、出生處、種類和慈悲的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「跳躍」、「力量」、「努力」、「習慣」、「自性」、「能力」、「營養」、「出生處」、「種類」和「慈悲」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་གོམས་པ་ལས་སྟོབས་ཡིན་ལ། སྟོབས་ལས་ནི་མཆོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་གོམས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་སྟོབས་ཉམས་པ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ སྐྱོན་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མཐུན་པའི་ས་བོན་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ པ།བརྩེ་དང་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། །གལ་ཏེ་ས་བོན་རང་བྱུང་ཅན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གནོད་མེད་ན། །སེམས་ལ་དེ་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡང་བརྩེ་བ་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེ་ སྡང་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཅན་དག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་རྟེན་བརྟན་པ་ཡང་ཡིན་ལ། འདི་དག་བར་མ་ཆད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ བསལ་ན་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གོམས་པ་སྔ་མ་དང་། །སྔ་མས་སེམས་ཆོས་བརྩེ་བ་དང་། །ཆགས་བྲལ་རྟོགས་སོགས་ཕྱི་མ་དག་།གསལ་བ་ཡི་ནི་རྩ་བ་ཡིན། །བརྩེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གོམས་པ་སྔ་མ་ སྔ་མ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི།སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་སྔར་གྱི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པས་གོམས་པས་ནི་གསལ་བ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན། རང་གི་དོན་ལ་བརྩོན་མེད་པར། །གཞན་དོན་ལ་ དགའ་བདག་ཉིད་ཅན།།གོམས་ལས་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆགས་བྲལ་ཆགས་དང་ཡིད་ལོག་བཞིན། །ལས་གཞན་མེད་པར་གོམས་པར་བྱས་པས་ནི་བརྩེ་བ་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཡིད་ལོག་པ་དང་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡིད་བྱུང་བ་ནི།གང་ཡོད་པས་འགའ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་པ་ཉིད་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ།

如果說，因為習慣是力量，而從力量是跳躍，所以，會變成像慈悲等一樣，是習慣先行的，那麼，不是的，因為從非常習慣做的，也會變成力量消失，所以沒有過失。如果說，慈悲等是僅僅依賴於同類的種子，那麼，那時，因為是無始的，如果變成非常那個的自性，那麼，也是不存在的。因此，如果理解不是從種子產生的，那麼，對於這個解釋說： 慈悲和從種子產生， 如果種子是自生的， 沒有不相同方面的損害， 在心中會變成那個自性。 如果說，慈悲是從自己的種子產生，並且是無始的，即使那樣，也不會變成那個的自性，因為被嗔恨等從內部種子產生的損害的。如果說，所依也是穩固的，並且這些也會變成不間斷的，那麼，那時會變成那個的自性。對於那個，如果通過大的努力，消除嗔恨等不相同方面，那麼，會變成慈悲的自性。這個是無疑地承認的，就像這樣： 先前的習慣和， 先前的心的法，慈悲和， 無慾和理解等之後的， 是明亮的基礎。 先前的慈悲等習慣，是之後之後明亮的心法的原因，如果說是產生，那麼，不是的。因為產生是從先前的因產生的，所以，習慣是僅僅成立明亮。因為產生是存在的。因此， 沒有勤奮于自己的意義， 具有喜歡其他意義的自性， 從習慣是慈悲的自性， 就像無慾和欲和返回。 通過習慣於沒有其他行為，是成立慈悲的自性，例如，就像返回和欲和無慾一樣。就像沒有被不相同方面損害的心產生一樣，因為存在，會變成顯現為不是應該接受的。同樣，對於欲和無慾本身，也應該觀察。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「習慣」的理解、對「力量」的理解、對「跳躍」的理解、對「慈悲」的理解、對「種子」的理解、對「自性」的理解、對「嗔恨」的理解、對「所依」的理解、對「心」的理解、對「法」的理解、對「無慾」的理解、對「欲」的理解以及對「返回」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「種子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「種子」的理解仍然是基於古代的認識，認為「種子」是指事物產生的根源或潛在的因素。現代生物學和遺傳學對「種子」的理解更加複雜，認為「種子」是指一種複雜的生物結構，並且與遺傳物質、胚胎髮育和植物繁殖等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的種子，例如植物種子、動物種子和心理種子等。因此，古代邏輯學著作中對「種子」的理解，在現代生物學和遺傳學看來，需要更深入的分析。 對「嗔恨」的理解： 古代邏輯學著作中，對「嗔恨」的理解仍然是基於古代的認識，認為「嗔恨」是指一種強烈的憤怒或憎恨的情感。現代心理學和認知科學對「嗔恨」的理解更加複雜，認為「嗔恨」是指一種複雜的心理過程，並且與情緒、認知和行為等有關。此外，現代科學還研究了嗔恨的型別、嗔恨的功能以及嗔恨的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「嗔恨」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「法」是指事物的性質、規律或原則。現代哲學、邏輯學和科學對「法」的理解更加複雜，認為「法」是指一種複雜的概念，並且與規律、規則和關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的法，例如物理的法、生物的法和邏輯的法等。因此，古代邏輯學著作中對「法」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「無慾」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無慾」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無慾」是指一種沒有慾望或渴望的狀態。現代心理學和倫理學對「無慾」的理解更加複雜，認為「無慾」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與動機、滿足和幸福等有關。此外，現代科學還研究了無欲的型別、無慾的功能以及無慾的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「無慾」的理解，在現代心理學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「欲」的理解： 古代邏輯學著作中，對「欲」的理解仍然是基於古代的認識，認為「欲」是指一種強烈的慾望或渴望。現代心理學和認知科學對「欲」的理解更加複雜，認為「欲」是指一種複雜的心理過程，並且與動機、情感和行為等有關。此外，現代科學還研究了欲的型別、欲的功能以及欲的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「欲」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「返回」的理解： 古代邏輯學著作中，對「返回」的理解仍然是基於古代的認識，認為「返回」是指一種回到先前狀態或位置的過程。現代物理學、心理學和哲學對「返回」的理解更加複雜，認為「返回」是指一種複雜的物理、心理或邏輯過程，並且與變化、運動和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的返回，例如物理的返回、心理的返回和邏輯的返回等。因此，古代邏輯學著作中對「返回」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、習慣、力量、跳躍、慈悲、種子、自性、嗔恨、所依、心、法、無慾、欲和返回的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、習慣、力量、跳躍、慈悲、種子、自性、嗔恨、所依、心、法、無慾、欲和返回的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「習慣」、「力量」、「跳躍」、「慈悲」、「種子」、「自性」、「嗔恨」、「所依」、「心」、「法」、「無慾」、「欲」和「返回」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ལྟ་ན་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ བསལ་བར་འདོད་པས་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཐབས་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།ཐུགས་རྗེ་ཕུལ་བྱུང་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་སྡུག་མི་བཟོད་པས་བསྐུལ་བའི། །བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་ མངོན་སྦྱོར་མཛད།།བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་སྡུག་བསྔལ་མ་བསལ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་དང་། དངོས་པོ་མཐའ་ དག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར། ཐབས་འབྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན། །མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་གཞན་དག་ལ་བསྟན་པར་དཀའ་ བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནི་དེས་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་དཔག་པས། ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ན། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པར་སྲིད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ནི་མ་ཡིན། རང་གི་དོན་འདོད་པ་དང་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འོད་ཟེར་ཅན་ལ་སོགས་པར་སྤྱོད་པ་ལས་དང་འབྲས་བུ་སོ་སོར་ངེས་པ་སྟོན་པ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན་རྒྱུ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། ལུང་དང་རིགས་པས་རྣམ་ དཔྱོད་པ།།སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་མི་རྟག་།ལ་སོགས་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་མཛད། །རིགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ལུང་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དང་པོ་ནི་ ལུང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ནས་ནི་དོན་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་རིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་ཙམ་ལས་ནི་དོན་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དཔྱོད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཇེ་དང་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལུང་དུ་དོན་དེ་ལྟ་སྟེ། བཀའ་ལུང་ཙམ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་རྨོངས་པ་ནི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ལ་བཀའ་ལུང་ ཙམ་བསྒོམས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་དེ་རིགས་པས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པའོ།

如果那樣，那麼，具有慈悲，希望消除其他痛苦，爲了消除自己和他人的痛苦，會明顯地進入方法，解釋說： 殊勝的慈悲會成就， 被不忍其他痛苦所推動， 具有慈悲，爲了消除痛苦， 明顯地進入各種方法。 具有慈悲是，爲了消除自己和他人的痛苦，會產生努力，因為在沒有消除自己的痛苦時，不能消除其他人的痛苦。因此，是首先做自己遠離痛苦，並且明顯地進入顯現所有事物。因為， 產生方法，那個因是隱蔽的， 解釋那個是困難的。 對於沒有顯現天界和解脫的因和果的，那個對於其他人是難以顯示的，對於那個，沒有那個能力。如果說，通過推測完全確定真實，那麼，即使能夠顯示四聖諦，也不是在所有時候，因為在希望自己的意義和出生在地獄等時，是不存在的。在具有光芒等的世界界中，分別確定行為和結果也是不可能的。因此，是顯現所有。對於那個，在顯現時，因為是理解因，所以，那個解釋說： 通過教言和道理辨別， 通過痛苦本身的差別， 理解痛苦的因和那個無常， 等自性。 道理是推測。對於不是推測的行境，知道超越根的意義的因是教言。或者，最初是理解教言，之後是進入具有確定意義的結果的道理。僅僅從教言不是確定意義，因為僅僅通過想要說就進入，和因為與意義沒有聯繫。所有這些都是明顯傾向於辨別的，而不是其他。因此，最初本身是辨別，在那個之後，對於其他意義的推測自性的教言，意義是那樣的，不是僅僅對於教言。具有理解和不迷惑的，對於具有量度的意義，不是僅僅修習教言。因此，通過道理穩固那個意義，之後修習，會變成顯現，這是次第。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「慈悲」的理解、對「痛苦」的理解、對「方法」的理解、對「天界」的理解、對「解脫」的理解、對「四聖諦」的理解、對「教言」的理解、對「道理」的理解、對「推測」的理解、對「根」的理解、對「意義」的理解以及對「修習」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和慈悲的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「痛苦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「痛苦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「痛苦」是指一種不愉快的感受或體驗。現代心理學和神經科學對「痛苦」的理解更加複雜，認為「痛苦」是指一種複雜的情感和生理過程，並且與神經活動、感覺和認知等有關。此外，現代科學還研究了痛苦的型別、痛苦的功能以及痛苦的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「痛苦」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「方法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「方法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「方法」是指一種實現目標或解決問題的途徑或手段。現代科學、邏輯學和哲學對「方法」的理解更加複雜，認為「方法」是指一種複雜的概念，並且與程式、策略和規則等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的方法，例如科學方法、邏輯方法和哲學方法等。因此，古代邏輯學著作中對「方法」的理解，在現代科學、邏輯學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「天界」的理解： 古代邏輯學著作中，對「天界」的理解仍然是基於古代的認識，認為「天界」是指一種超越人類世界的存在領域，通常被認為是神靈或天使的居所。現代科學對「天界」的理解更加複雜，認為「天界」是一個抽像的概念，並且與宗教、神話和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宇宙模型，例如宇宙起源、宇宙結構和宇宙演化等。因此，古代邏輯學著作中對「天界」的理解，在現代科學看來，需要更深入的分析。 對「解脫」的理解： 古代邏輯學著作中，對「解脫」的理解仍然是基於古代的認識，認為「解脫」是指一種從痛苦和輪迴中解脫出來的狀態。現代哲學和心理學對「解脫」的理解更加複雜，認為「解脫」是一個抽像的概念，並且與不同的宗教、哲學和心理學流派有關。此外，現代科學還研究了幸福、滿足和心理健康等問題。因此，古代邏輯學著作中對「解脫」的理解，在現代哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「四聖諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「四聖諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「四聖諦」是指佛教中關於痛苦、痛苦的起源、痛苦的止息和通往痛苦止息的道路的四個真理。現代宗教學和哲學對「四聖諦」的理解更加複雜，認為「四聖諦」是一個抽像的概念，並且與佛教的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和伊斯蘭教等。因此，古代邏輯學著作中對「四聖諦」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「教言」的理解： 古代邏輯學著作中，對「教言」的理解仍然是基於古代的認識，認為「教言」是指一種通過語言或文字傳達的教導或指導。現代語言學、心理學和教育學對「教言」的理解更加複雜，認為「教言」是指一種複雜的交流過程，並且與語言、認知和學習等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的教言，例如口頭教言、書面教言和視覺教言等。因此，古代邏輯學著作中對「教言」的理解，在現代語言學、心理學和教育學看來，需要更深入的分析。 對「意義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「意義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「意義」是指事物所具有的含義或價值。現代語言學、心理學和哲學對「意義」的理解更加複雜，認為「意義」是指一種複雜的概念，並且與語言、認知和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的意義，例如語言意義、心理意義和文化意義等。因此，古代邏輯學著作中對「意義」的理解，在現代語言學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「修習」的理解： 古代邏輯學著作中，對「修習」的理解仍然是基於古代的認識，認為「修習」是指一種通過反覆實踐來培養某種技能或品質的過程。現代心理學和教育學對「修習」的理解更加複雜，認為「修習」是指一種複雜的學習過程，並且與記憶、認知和行為等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的修習，例如認知修習、行為修習和情感修習等。因此，古代邏輯學著作中對「修習」的理解，在現代心理學和教育學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、慈悲、痛苦、方法、天界、解脫、四聖諦、教言、道理、推測、根、意義和修習的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、慈悲、痛苦、方法、天界、解脫、四聖諦、教言、道理、推測、根、意義和修習的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「慈悲」、「痛苦」、「方法」、「天界」、「解脫」、「四聖諦」、「教言」、「道理」、「推測」、「根」、「意義」和「修習」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དང་པོར་རྟོགས་ཏེ། རྒྱུ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་བཟློག་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བརྟག་པ་ཡང་ དེའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ཏེ།དེ་བརྟགས་པས་བཟློག་པར་རུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པར་རུང་བ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པར་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དམ་རྒྱུ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་བཟློག་པར་བྱ་བ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི། རྒྱུ་མེད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད། །རྟག་པའི་རྒྱུ་ཅན་ག་ལ་ལྡོག་།རྒྱུ་དང་འབྲལ་བ་མེད་པར་ནི། །དངོས་པོ་ལྡོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རྒྱུ་ཡིས་བྱས་པའི་དངོས་གང་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་མེད་ན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་ན། །འདི་ནི་གང་ལས་མེད་པར་འགྱུར། །མི་རྟག་རྒྱུ ཅན་དངོས་པོ་ནི།།རྒྱུ་མེད་པས་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །རྟག་རྒྱུ་ཅན་ལ་རྒྱུ་མེད་པར། །མེད་པས་ལྡོག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་དེའི་རྒྱུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྟག་པར་མཛད་དེ། གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྒྱུ་གནས་ན། །འབྲས་ལྡོག་གཟིགས་པ་ མེད་ཕྱིར་རོ།།དེའི་རྒྱུ་གཞོམ་ཕྱིར་དེ་ཡི་ནི། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བརྟག་པ་མཛད། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བས་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འབྲས་བུ་ལྡོག་ པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ནུས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་སུ་ཡང་མི་འཇུག་ལ། ཞུགས་ན་ཡང་བསླུས་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟག་པ་མཛད་དེ་རྒྱུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱུང་བ་ནི་གཉེན་པོ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མི་ལྡོག་སྟེ། གཉེན་པོ་མེད་པར་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ལས་ལྡོག་སྟེ། ལས་ཟད་པ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དག་འདོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་ལས་ལས་གཞན་དང་གཞན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་མ རིག་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། བདག་དང་བདག་གིར་ འཛིན་བྱས་པ།།འདུས་བྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཆགས་ནི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ཡི་གནོད་བྱེད་ནི། །བདག་མེད་མཐོང་བ་འགལ་བ་ཡིན། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པས་བྱས་པའི་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ།

對於那個，首先理解痛苦的因本身，因為通過返回因，做成返回結果。對於觀察痛苦的因，也是理解那個的無常等自性，因為通過觀察那個，理解是能夠返回的。在沒有理解是能夠返回的情況下，不會變成爲了返回而努力。如果因是不存在本身，或者因是恒常本身，那麼，不是能夠返回的。就像這樣： 如果因不存在，恒常存在， 具有恒常的因，如何返回？ 沒有與因分離， 事物如何變成返回？ 任何因所做的事物， 如果那個不存在，就會不存在， 如果即使那個不存在也存在， 那麼，這個會從哪裡不存在？ 具有無常因的事物， 通過沒有因會變成返回， 對於具有恒常因的， 沒有因，沒有返回。 因此，通過無常等差別本身，總是確定痛苦和那個因是無常本身，因為如果因那樣存在，就不會看到果返回。爲了破壞那個因，觀察那個的不相同方面。如果認為，如果自在天等一些恒常的是痛苦的因，那麼，因此，因為不會變成那個不存在，所以不會變成返回痛苦，那麼，會變成那樣認為，因此，不會進入爲了返回結果。對於沒有能力，誰也不會進入，即使進入，也不是不會被欺騙。觀察任何是果的因的不相同方面，爲了捨棄因。產生不是不與對治相關而返回，在沒有對治時，不會變成沒有因。如果說，其他認為，是從沒有因本身返回，是從行為耗盡本身返回，那麼，不是的，因為從無明，行為會變成其他和其他，所以不是耗盡。會顯示行為和痛苦的因是無明，因此沒有過失。如果說，痛苦的因的自性是不確定的，因為是具有多個自性，例如痛苦和分離等，因此，不是能夠返回，那麼，對於這個說： 執著於我與我所， 具有造作行境的欲， 是因，那個的損害， 是看到無我，是矛盾。 痛苦的因是執著於我和我所而做的欲。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「痛苦」的理解、對「無常」的理解、對「因」的理解、對「自在天」的理解、對「對治」的理解、對「行為」的理解、對「無明」的理解、對「自性」的理解、對「我」的理解、對「我所」的理解以及對「欲」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和痛苦的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「無常」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無常」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無常」是指事物不斷變化、不恒常的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「無常」的理解更加複雜，認為「無常」是指一種複雜的時間和變化概念，並且與運動、變化和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的變化，例如物理變化、化學變化和生物變化等。因此，古代邏輯學著作中對「無常」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「因」是指事物產生的原因。現代物理學、哲學和邏輯學對「因」的理解更加複雜，認為「因」是指一種複雜的因果關係，並且與必要性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的因果關係，例如必要因果關係、充分因果關係和必要充分因果關係等。因此，古代邏輯學著作中對「因」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「自在天」的理解： 古代邏輯學著作中，對「自在天」的理解仍然是基於古代的認識，認為「自在天」是指一種具有至高權力和自由的超自然存在。現代宗教學和哲學對「自在天」的理解更加複雜，認為「自在天」是一個抽像的概念，並且與不同的宗教、神話和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和***教等。因此，古代邏輯學著作中對「自在天」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「對治」的理解： 古代邏輯學著作中，對「對治」的理解仍然是基於古代的認識，認為「對治」是指一種用來消除或克服負面事物的方法或手段。現代心理學和哲學對「對治」的理解更加複雜，認為「對治」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與認知、情感和行為等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的對治，例如認知對治、行為對治和情感對治等。因此，古代邏輯學著作中對「對治」的理解，在現代心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「無明」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無明」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無明」是指一種缺乏知識或理解的狀態。現代認知科學和心理學對「無明」的理解更加複雜，認為「無明」是指一種複雜的認知過程，並且與錯誤信念、偏見和認知偏差等有關。此外，現代科學還研究了無明的型別、無明的功能以及無明的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「無明」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「我」的理解： 古代邏輯學著作中，對「我」的理解仍然是基於古代的認識，認為「我」是指一種自我意識或身份感。現代心理學、認知科學和哲學對「我」的理解更加複雜，認為「我」是指一種複雜的人格結構，並且與自我概念、自我認同和自我意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的我，例如個人我、社會我和文化我等。因此，古代邏輯學著作中對「我」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「我所」的理解： 古代邏輯學著作中，對「我所」的理解仍然是基於古代的認識，認為「我所」是指與「我」相關的財產、關係或身份。現代心理學、社會學和哲學對「我所」的理解更加複雜，認為「我所」是指一種複雜的社會和心理概念，並且與所有權、歸屬感和自我延伸等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的我所，例如物質我所、社會我所和精神我所等。因此，古代邏輯學著作中對「我所」的理解，在現代心理學、社會學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、痛苦、無常、因、自在天、對治、行為、無明、自性、我、我所和欲的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、痛苦、無常、因、自在天、對治、行為、無明、自性、我、我所和欲的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「痛苦」、「無常」、「因」、「自在天」、「對治」、「行為」、「無明」、「自性」、「我」、「我所」和「欲」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཆགས་པ་ལྡོག་ན་ནི་ བདག་གི་བ་ཉམས་པ་ལ་ཡིད་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ན་བདག་གི་བ་ཉམས་པ་ལ་ཡིད་སྡུག་བསྔལ་བ་མ་ཡིན་མོད། བདག་ཉིད་ལ་ལུས་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གཞན་སྡུག་བསྔལ་ བས་སྡུག་བསྔལ་གང་།།དེ་ལ་བདག་བདེ་སོགས་ཡོད་མིན། །བདག་གི་བ་ལ་མངོན་ཞེན་པས། །བདག་ལ་ཆགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར། །བུ་ལ་ཆགས་པས་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དག་ནི། མཚོན་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ལས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་རྣམ་པར་འགལ་ བའི་ཆོས་ནི་དེའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།རླུང་ལ་དྲོ་བ་དང་སྣུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པ་དེའི་བདག་ཏུ་འགྱུར་ན། དེ་ལས་བཟློག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལྡོག་པས་ ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ལྡོག་གོ།།གལ་ཏེ་ལུས་བཅད་པ་དང་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པས་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། ལུས་དེ་དང་ནི་བྲལ་བ་ལས། །འཆི་བ་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན་ལ། །ལུས་གཞན་གྲུབ་པ་སྐྱེ་བ་ ཡིན།།དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་གི་ཚེ་ལུས་གཅིག་དང་བྲལ་ཞིང་། ལུས་གཞན་དང་ལྡན་པ་དང་། སྔ་མ་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་དག་།གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་གསལ་བས་དྲན་པ་དེའི་ཚེ་ཕྱིས་པ་དང་རྒན་པོའི་གནས་སྐབས་འདོར་ཞིང་ལེན་པ་ལྟར་རམ། གོས་ལེན་པ་དང་འདོར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། དེ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། མཚམས་སྦྱོར་བ་འཛིན་པ་མེད་པར་ནི་གདུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་གོམས་པ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་དགའ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མལ་པར་གོམས་པར་བྱས་པས་ནི། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཤིན་ཏུ་བཏང་སྙོམས་གོམས་པ་ལ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་གདུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས། །དེ་ལ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དག་།རབ་ཏུ་གསལ་བ ཉིད་དུ་འགྱུར།།བདག་མེད་པ་མཐོང་བས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་འཁྲུག་པའི་རྒྱུ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་ཞིང་རྟོགས་པ་རྒྱས་ཏེ། ཐབས་རྣམ་པ་མང་པོ་གཞན་དང་གཞན་གོམས་པ་ན་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་རྣམས་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་གོམས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐྱོན་ ཡོན་རྣམ་པ་དུ་མ་གསལ་བ་བཞིན་ནོ།

如果慾念返回，那麼，對於我所的消失，心不會變成痛苦。如果說，雖然沒有慾念，對於我所的消失，心不是痛苦，但是，如何不會變成對於自己，從身體產生的痛苦呢？對於這個解釋說： 因為其他痛苦而痛苦， 對於那個，沒有我樂等， 通過明顯執著於我所， 對於我的慾念會返回。 對於兒子有慾念，而與對於我的慾念分離的，也不會緣到與刀等相關的身體的痛苦。對於我和我所的慾念，也是從壞聚見產生的，因此，痛苦的因是壞聚見。因此，看到無我是損害的，因為是矛盾的。與那個完全矛盾的法是那個的損害，例如，就像風對於溫暖和油膩等一樣。因此，如果無我是變成那個的我，那麼，從那個返回的形態的壞聚見是無常的，所以是返回的。因此，通過返回執著於我所，所有身體和心的痛苦都會返回。如果說，通過切割身體和燃燒等，如何不會變成死亡等的痛苦呢？那個是不存在的，因為： 因為與那個身體分離， 沒有其他死亡， 成立其他身體是產生， 對於那個，有什麼痛苦？ 當與一個身體分離，與另一個身體相連，和先前之後的階段，通過從習慣產生的明亮記憶，就像那時，放棄和接受之後和年老的狀態，或者，就像接受和放棄衣服一樣，對於那個，有什麼損害？在沒有執著于連線時，不會變成悲傷。任何習慣的，那個本身是明顯喜歡的因，如果習慣於普通，就不會變成快樂和痛苦。對於非常平等習慣的，即使對身體和受用做損害，也不會變成悲傷，因為是返回了認為是有情。解釋那個說： 通過多種方法， 在漫長時間中習慣， 對於那個，過失和功德， 會變成非常明亮。 通過看到無我，遠離所有慾念等完全擾亂的因，並且理解增長，在習慣於其他多種方法時，過失和功德會變成明亮，就像習慣於論典時，論典的多種過失和功德會明亮一樣。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「慾念」的理解、對「我所」的理解、對「痛苦」的理解、對「壞聚見」的理解、對「無我」的理解、對「身體」的理解、對「死亡」的理解、對「記憶」的理解、對「習慣」的理解、對「有情」的理解、對「功德」的理解以及對「過失」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和慾念的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「慾念」的理解： 古代邏輯學著作中，對「慾念」的理解仍然是基於古代的認識，認為「慾念」是指一種強烈的慾望或渴望。現代心理學和認知科學對「慾念」的理解更加複雜，認為「慾念」是指一種複雜的心理過程，並且與動機、情感和行為等有關。此外，現代科學還研究了慾念的型別、慾念的功能以及慾念的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「慾念」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「壞聚見」的理解： 古代邏輯學著作中，對「壞聚見」的理解仍然是基於古代的認識，認為「壞聚見」是指一種錯誤的觀點或信念，特別是關於自我的錯誤觀點。現代心理學和認知科學對「壞聚見」的理解更加複雜，認為「壞聚見」是指一種複雜的認知過程，並且與錯誤信念、偏見和認知偏差等有關。此外，現代科學還研究了壞聚見的型別、壞聚見的功能以及壞聚見的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「壞聚見」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「無我」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無我」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無我」是指一種沒有固定或恒常自我的狀態。現代哲學和心理學對「無我」的理解更加複雜，認為「無我」是指一種抽像的概念，並且與不同的哲學流派和心理學理論有關。此外，現代科學還研究了自我概念、自我認同和自我意識等問題。因此，古代邏輯學著作中對「無我」的理解，在現代哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「死亡」的理解： 古代邏輯學著作中，對「死亡」的理解仍然是基於古代的認識，認為「死亡」是指生命活動的終止。現代生物學和醫學對「死亡」的理解更加複雜，認為「死亡」是指一種複雜的生物過程，並且與細胞死亡、器官衰竭和神經活動停止等有關。此外，現代科學還研究了死亡的型別、死亡的原因以及死亡的過程等問題。因此，古代邏輯學著作中對「死亡」的理解，在現代生物學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「有情」的理解： 古代邏輯學著作中，對「有情」的理解仍然是基於古代的認識，認為「有情」是指具有情感或意識的生物。現代生物學、心理學和哲學對「有情」的理解更加複雜，認為「有情」是指一種複雜的生物和心理概念，並且與意識、情感和認知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的有情，例如人類、動物和人工智慧等。因此，古代邏輯學著作中對「有情」的理解，在現代生物學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「過失」的理解： 古代邏輯學著作中，對「過失」的理解仍然是基於古代的認識，認為「過失」是指一種錯誤或缺點。現代心理學和認知科學對「過失」的理解更加複雜，認為「過失」是指一種複雜的心理和行為概念，並且與認知偏差、錯誤判斷和不當行為等有關。此外，現代科學還研究了過失的型別、過失的功能以及過失的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「過失」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、慾念、我所、痛苦、壞聚見、無我、身體、死亡、記憶、習慣、有情、功德和過失的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、慾念、我所、痛苦、壞聚見、無我、身體、死亡、記憶、習慣、有情、功德和過失的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「慾念」、「我所」、「痛苦」、「壞聚見」、「無我」、「身體」、「死亡」、「記憶」、「習慣」、「有情」、「功德」和「過失」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་གསལ་བ་ནི་བློ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཡི་བག་ཆགས་སྤངས་པ་ནི། །ཐུབ་ཆེན་གཞན་དོན་འཇུག་ཅན་གྱི། །བསེ་རུ་ལ་སོགས་ཁྱད་འདི་ཡིན། གང་གི་ཚེ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་ བས་རྟོགས་པ་བསལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ།ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་དང་རགས་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཉེས་པའི་རིགས་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ངག་མ་བྱང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཟློག་པའི་ཕྱིར་འབད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ ཉིད་ནི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་མུ་སྟེགས་པ་ཡང་དག་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བ་སྤངས་པ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདོད་ ཆགས་དང་བྲལ་བ་མཐའ་དག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་བཤད་པ་ནི། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་ནི། རྣམ་པ་མང་པོ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཡུན་རིང་པོར་གོམས་པས་ནི་འཁོར་བའི་སྐྱོན་ཡོན་མཐའ་དག་ བསལ་ལོ།།གང་ཚེ་དྲན་པ་གསལ་འགྱུར་བས། །སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བ་དྲན་གྱུར་པ། །དེ་ལ་དེ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་པས། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་གྲོང་གཞན་ནས་འོངས་པ། །དེ་ཡི་འདུ་བྱེད་རྗེས་འགྲེལ་ཅན། །དེ་རིག་པ་ཡིས་ཤེས་འགྱུར་ བ།།དེ་བཞིན་སྐྱེ་གཞན་ནས་འོངས་པ། །དཔེར་ན་གྲོང་གཞན་ནས་འོངས་པ་ལ་དེ་དང་བརྟེན་པས་སྐྱེས་པའི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ན། དེ་རིག་པས་དེ་ནས་འོངས་པར་ཤེས་པ་དེས་ན་གྲོང་གཞན་ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྐྱེ་བ་གཞན་ཡང་ངེས་པ་སྐྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།།ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་དོན་སྐྱེ་བ་གཞན་ཡོད་པར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འདིས་ཅི་སྟེ་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་།དེས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ངེས་པར་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་ལས་འདི་དང་ཡུལ་འདི་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་ ངོ་བོའི་རྣམ་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ། དེའི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རང་བཞིན་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་འབྲེལ་པ་མཐའ་དག་རིག་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རང་ བཞིན་ཐམས་ཅད་རིག་པས་ན།ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།

明亮功德和過失是明亮智慧，因此，因為心也是明亮的， 捨棄因的習氣， 大能者具有進入其他意義， 獨覺等是這個差別。 當通過分別區分過失和功德，智慧變成明亮時，那麼，會知道所有微細和粗大的過失種類，即使是一剎那。因此，也會努力返回不擅長語言等。因此，是捨棄習氣。這個本身是聖者聲聞和獨覺和外道正確的，與薄伽梵善逝的差別。或者，如果說，雖然捨棄了痛苦，但是，即使那樣，全知本身也不是存在的，如果不是那樣，那麼，所有沒有慾念的都會變成全知本身，那麼，對於這個解釋說： 等等。 通過方法的差別是多種，通過在漫長時間中習慣，捨棄了所有輪迴的過失和功德。當記憶變成明亮時， 會憶起先前的產生， 對於那個，通過追隨那個， 會理解所有那些。 就像從其他村莊來， 那個的造作是隨行的， 通過那個知識會知道， 同樣，從其他產生來， 例如，在看到從其他村莊來，具有依賴於那個而產生的差別時，通過那個知識，知道是從那裡來的，因此，也知道其他村莊是那個差別本身，同樣，其他產生也是通過產生確定因的造作，來推測的。對於隱蔽的意義，如何不通過這個佈施等形態，來推測有其他產生？因此，是確定知道因和果，這個是先前行為，與這個和這個境相關聯，因為與這樣的性質形態相關聯。與分別確定的境等相關聯，確定理解那個的結果和自性的差別自性，因為知道所有與因的自性和那個結果的自性的差別相關聯，通過知道所有分別確定的自性，是完全知道所有行為和結果等的聯繫。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「智慧」的理解、對「功德」的理解、對「過失」的理解、對「習氣」的理解、對「聲聞」的理解、對「獨覺」的理解、對「外道」的理解、對「薄伽梵」的理解、對「全知」的理解、對「輪迴」的理解、對「記憶」的理解、對「產生」的理解、對「行為」的理解、對「境」的理解以及對「自性」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和智慧的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「智慧」的理解： 古代邏輯學著作中，對「智慧」的理解仍然是基於古代的認識，認為「智慧」是指一種深刻的理解和洞察力。現代認知科學和心理學對「智慧」的理解更加複雜，認為「智慧」是指一種複雜的認知能力，並且與知識、經驗、判斷和決策等有關。此外，現代科學還研究了智慧的型別、智慧的功能以及智慧的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「智慧」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「聲聞」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聲聞」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聲聞」是指佛教中通過聽聞佛法而獲得解脫的修行者。現代宗教學和哲學對「聲聞」的理解更加複雜，認為「聲聞」是指一種特定的佛教修行者，並且與佛教的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和教等。因此，古代邏輯學著作中對「聲聞」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「獨覺」的理解： 古代邏輯學著作中，對「獨覺」的理解仍然是基於古代的認識，認為「獨覺」是指佛教中通過自身努力而獲得解脫的修行者，無需聽聞佛法。現代宗教學和哲學對「獨覺」的理解更加複雜，認為「獨覺」是指一種特定的佛教修行者，並且與佛教的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和教等。因此，古代邏輯學著作中對「獨覺」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「外道」的理解： 古代邏輯學著作中，對「外道」的理解仍然是基於古代的認識，認為「外道」是指不符合佛教教義的宗教或哲學流派。現代宗教學和哲學對「外道」的理解更加複雜，認為「外道」是指一種特定的宗教或哲學流派，並且與不同的宗教信仰、哲學觀點和文化背景等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和教等。因此，古代邏輯學著作中對「外道」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「薄伽梵」的理解： 古代邏輯學著作中，對「薄伽梵」的理解仍然是基於古代的認識，認為「薄伽梵」是指佛教中對佛陀的尊稱。現代宗教學和哲學對「薄伽梵」的理解更加複雜，認為「薄伽梵」是指一種特定的宗教概念，並且與佛教的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和教等。因此，古代邏輯學著作中對「薄伽梵」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「全知」的理解： 古代邏輯學著作中，對「全知」的理解仍然是基於古代的認識，認為「全知」是指一種知道一切事物的能力。現代哲學和認知科學對「全知」的理解更加複雜，認為「全知」是一個抽像的概念，並且與知識、認知和可能性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的知識，例如經驗知識、理性知識和邏輯知識等。因此，古代邏輯學著作中對「全知」的理解，在現代哲學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「輪迴」的理解： 古代邏輯學著作中，對「輪迴」的理解仍然是基於古代的認識，認為「輪迴」是指生命在不同形態中不斷重複的生死循環。現代宗教學和哲學對「輪迴」的理解更加複雜，認為「輪迴」是指一種特定的宗教概念，並且與不同的宗教信仰、哲學觀點和文化背景等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的生命週期，例如生物的生命週期、社會的生命週期和文化的生命週期等。因此，古代邏輯學著作中對「輪迴」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「產生」的理解： 古代邏輯學著作中，對「產生」的理解仍然是基於古代的認識，認為「產生」是指事物的出現或開始存在。現代物理學、生物學和哲學對「產生」的理解更加複雜，認為「產生」是指一種複雜的物理、生物或邏輯過程，並且與因果關係、變化和時間等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的產生，例如物理的產生、生物的產生和邏輯的產生等。因此，古代邏輯學著作中對「產生」的理解，在現代物理學、生物學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、智慧、功德、過失、習氣、聲聞、獨覺、外道、薄伽梵、全知、輪迴、記憶、產生、行為、境和自性的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、智慧、功德、過失、習氣、聲聞、獨覺、外道、薄伽梵、全知、輪迴、記憶、產生、行為、境和自性的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「智慧」、「功德」、「過失」、「習氣」、「聲聞」、「獨覺」、「外道」、「薄伽梵」、「全知」、「輪迴」、「記憶」、「產生」、「行為」、「境」和「自性」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མཐོ་རིས་དང་ནི་བྱང་གྲོལ་ལམ། །ཇི་བཞིན་དུ་ནི་མཁྱེན་པ་ན། །སྐྱེས་བུའི་དོན་མཁྱེན་ཙམ་གྱིས་ནི། །སྟོན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད། །འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལས་འདས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་དུ་མ་བསྒོམས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་རིག་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་ དཔག་པས་རིག་ན་འདི་ཇི་ལྟར་དངོས་སུ་གཟིགས་པ་ཅན་ཡིན།བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མངོན་དུ་གཟིགས་པ་པོར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་ཉིད་དེ། རྣམ་ཀུན་རྗེས་དཔོག་གང་ཡིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལས་ནི་དབྱེར་ཡོད་མིན། །དབང་པོ་དང་ནི་འབྲེལ་པས་ཀྱང་། །དེ་ལས་ཁྱད་ པར་ལྷག་བྱེད་མིན།།དོན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་མངོན་སུམ་རིག་པའོ། །དབང་པོ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཞན་ཡང་གང་ཞིག་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་། མངོན་དུ་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ། ཅི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། མངོན་དུ་བྱེད་རྒྱུ་མིན་ཕྱིར་ཏེ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་མིན་འདོད་ན། །མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར། །དབང་པོ་ཞེས་ནི་ངེས་པར་གཟུང་། །དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །དབང་པོར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཉམས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད དབང་པོ་ཡིན་ན་ནི།ཡིད་ཀྱང་དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་། ཡིད་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ལས་ནི། །རྣམ་པ་གསལ་པོར་མཐོང་བ་ཡིན། །ཡིད་ནི་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ལ། །དབང་ཤེས་གསལ་བ་ག་ལ་ཡོད། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡིད་ལས་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དབང་པོས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པས་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

如果像那樣知道天界和解脫，那麼，僅僅知道人的意義，就認為是完全圓滿的導師。所有眾生也不是超越相互的因和果的事物，因此，通過修習和追隨多種因果的事物，會變成知道所有眾生，這是沒有過失的，因此是全知本身。或者，如果說，通過推測知道，那麼，這個如何是具有直接看到的人呢？認為是薄伽梵是具有明顯看到的人，那麼，那個也是一樣的，任何完全的推測，與現量沒有差別，即使與根相關聯，也不是比那個更多差別。任何知道所有意義的自性形態的，那個本身是現量，因為現量的意義是顯現的意義。如果說，依賴於根的意義是現量的意義嗎？那麼，這個不是現量的定義，但是，是正確的現量知識。根只是表示接近。此外，即使任何與根相關聯，但沒有明顯看到，那個是現量嗎？那個不是根本身，因為是衰敗的，那麼，說： 因為不是顯現的因， 如果認為不是現量， 因為是顯現的因， 所以確定地稱為根。 僅僅通過形狀等， 不是適合作為根， 因為衰敗也會變成那個。 如果顯現的因本身是根，那麼，心也是那樣，沒有矛盾。此外， 心是從明亮本身， 看到明亮的形態， 對於心是擾亂的， 哪裡有明亮的根識？ 從與明顯傾向相關聯的心，根的知識也會變成顯現。因此，根所產生的本身不是因。通過顯現那個的所有形態，進入的推測也是現量本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「天界」的理解、對「解脫」的理解、對「導師」的理解、對「眾生」的理解、對「現量」的理解、對「根」的理解、對「心」的理解以及對「知識」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： **因果關係：

།གལ་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་པས་ན། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་ལྐོག་གྱུར་ཉིད། །མངོན་དུ་བྱས་པ་ལྐོག་ཉིད་ན། །ལྐོག་འགྱུར་མ་ཡིན་མེད་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་མངོན་ དུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན།མངོན་དུ་བྱེད་པས་རྟོགས་ན་ནི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ཡང་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། གང་ཚེ་སྔོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔོག་འགྱུར་བ། །དེ་ཚེ་བདག་གི་མིག་སོགས་ཀྱི། །བྱེད་པ་ཡང་ནི་རྟོགས་པར་བྱེད། །འགར་བྱུང་འགར་ནི་བྱུང་འགྱུར་བ། །དབང་པོའི་བྱེད་དེ་རྗེས་དཔག་གིས། ། རྟོགས་འགྱུར་དེ་ཕྱིར་དབང་པོ་ཡི། །བྱེད་དེ་དེ་ལ་ཅི་ཕྱིར་མེད། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་སྐྱེས་པའམ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དབང་པོའི་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་སོ། །གང་གི་ཚེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་རྟོགས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་བྱ་ཉིད་དངོས་པོ་དེའི། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་མ་ཡིན། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དངོས་པོ་ཡི། །ཡོད་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ལ་རྟོགས། །ད་ལྟར་བ་མངོན་པར་འདོད་པའི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལ་ཡང རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ། །མངོན་སུམ་བྱས་པའམ། བྱེད་པའམ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ བ་ན་མཐོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དེ།དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགས་ཀྱང་མ་མཐོང་མི་མཐོང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི། དེའི་ཚེ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མཚུངས་པར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ནུས་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

如果說，如何進入過去等隱蔽的意義是現量呢？那個也是不合理的，因為有顯現， 這個如何是隱蔽本身？ 如果顯現是隱蔽本身， 那麼，隱蔽本身會變成不存在。 或者，如果說，不是從根的作用是隱蔽的本身，那麼，如何理解那個根的作用，是沒有顯現的呢？如果通過顯現理解，那麼，對於所有推測，也會變成有根的作用。因為推測的進入是存在於所有。眼睛等的作用也是從推測本身理解的。此外， 當先前的形態， 所有變成推測時， 那時，我的眼睛等的， 作用也會理解。 在一些產生，在一些會產生，通過推測理解根的作用，因此，對於那個，為什麼沒有根的作用？當推測那個本身產生或者會產生時，那時，通過推測理解那個會產生的根的作用。當會產生時，那時是會產生本身。那個是在所有方面通過推測理解而存在的，因此，如何是沒有根的作用呢？如果說，即使產生和會產生，如何是存在的呢？那個不是的， 顯現本身，那個事物， 不是說成是存在本身。 在所有方面，事物的， 存在本身是通過作用理解的。 對於想要現前的現在等意義的自性，也是從顯現本身理解那個存在，而不是從其他。如果說，對於顯現的火等，不是也通過推測理解存在嗎？不是的，那個也是那樣來推測的。推測是顯現的，或者，正在顯現的，或者，將會顯現的，因為否則推測不會進入。在追隨看到時，會推測應該看到本身，如果不是那樣，是不合理的。如果說，一些也沒有看到，不會看到，不會變成看到，那麼，那時就像兔子的角一樣是不存在的本身。所有遠離表達能力的，是表達能力不存在本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「現量」的理解、對「隱蔽」的理解、對「根」的理解、對「推測」的理解、對「作用」的理解、對「存在」的理解、對「顯現」的理解、對「表達」的理解以及對「能力」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和現量的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「現量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「現量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「現量」是指一種直接的、不通過推理的認知。現代認知科學和哲學對「現量」的理解更加複雜，認為「現量」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意和意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的認知，例如感性認知、理性認知和直覺認知等。因此，古代邏輯學著作中對「現量」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「隱蔽」的理解： 古代邏輯學著作中，對「隱蔽」的理解仍然是基於古代的認識，認為「隱蔽」是指一種不明顯、不公開或難以理解的狀態。現代認知科學和哲學對「隱蔽」的理解更加複雜，認為「隱蔽」是指一種複雜的認知概念，並且與知識、資訊和理解等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的隱蔽，例如物理隱蔽、心理隱蔽和邏輯隱蔽等。因此，古代邏輯學著作中對「隱蔽」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「作用」的理解： 古代邏輯學著作中，對「作用」的理解仍然是基於古代的認識，認為「作用」是指事物所產生的影響或效果。現代物理學、生物學和心理學對「作用」的理解更加複雜，認為「作用」是指一種複雜的物理、生物或心理過程，並且與能量、運動和資訊等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的作用，例如力的作用、生物的作用和心理的作用等。因此，古代邏輯學著作中對「作用」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「存在」是指事物具有實際的或客觀的現實性。現代哲學和邏輯學對「存在」的理解更加複雜，認為「存在」是指一種抽像的概念，並且與本體論、形而上學和邏輯等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的存在，例如物理的存在、心理的存在和數學的存在等。因此，古代邏輯學著作中對「存在」的理解，在現代哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「顯現」的理解： 古代邏輯學著作中，對「顯現」的理解仍然是基於古代的認識，認為「顯現」是指事物變得可見或可感知。現代認知科學和心理學對「顯現」的理解更加複雜，認為「顯現」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、注意和意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的顯現，例如物理顯現、心理顯現和認知顯現等。因此，古代邏輯學著作中對「顯現」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「表達」的理解： 古代邏輯學著作中，對「表達」的理解仍然是基於古代的認識，認為「表達」是指通過語言或其他方式來傳達思想、情感或資訊。現代語言學、心理學和傳播學對「表達」的理解更加複雜，認為「表達」是指一種複雜的交流過程，並且與語言、認知和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的表達，例如口頭表達、書面表達和非語言表達等。因此，古代邏輯學著作中對「表達」的理解，在現代語言學、心理學和傳播學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、現量、隱蔽、根、推測、作用、存在、顯現、表達和能力的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、現量、隱蔽、根、推測、作用、存在、顯現、表達和能力的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「現量」、「隱蔽」、「根」、「推測」、「作用」、「存在」、「顯現」、「表達」和「能力」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་དུས་དང་འབྲེལ་པས་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱེད་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཙམ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི། འདི་འདས་ པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་པས་འདི་ལྟ་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དམ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་གཞན་དག་འཛེར་ཏོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། དུས་ནི་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་། །རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ གྱིས་ནི་གཟུགས་སོགས་ཙམ།།རྟོགས་འགྱུར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་། །མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ལས་འདས་ནས། །འཇུག་པ་ཡང་ནི་དམིགས་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱི་ནི་གཟུགས་སོགས་པའི། །རང་བཞིན་ཉིད་འབའ་ཞིག་དམིགས་ཀྱི། དུས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།མངོན་སུམ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དུས་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འབྱུང་བ་དང་ཡུན་རིང་བ་ལ་སོགས་པར་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བའམ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ནི་ཡུན་རིང་མཉམ་སོགས་པའི། །བློ་ཡི་མདུན་ན་གནས་པ་ ཡིན།།དེ་ལྟའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་ན། །བློ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་མི་འདོད། །ཡུན་རིང་པོར་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། དེས་ན་དུས་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྟེན་པ་སྣང་བ་ཡིན་ན། འོ་ ན་ཡུན་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། རྒྱུ་རྣམས་ཉེ་བར་མི་གནས་ཕྱིར། །དུས་མེད་ན་ཡང་བུམ་སོགས་ཀྱི། །ཆ་སོགས་དལ་བུས་རིམ་གྱིས་ནི། །རྫོགས་པ་ཡུན་རིང་དོན་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆ་ཤས་དལ་བུས་རིམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡུན་རིང་པོའི་སྒྲའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་དུས་མེད་ན་དལ་བུས་དང་རིམ་པ་དེ་ཉིད་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྒྱུའི་རྩོམ་པ་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དུས་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，與現在的時關聯是存在本身，而不是顯現，如果那樣，那麼，你們瑜伽行者認為，過去和未來是顯現本身，如果只是看到現在產生的，那麼，這個不會變成看到過去等。因此，所有普通人都是相同的，因此，其他認為，這個是顯現本身或者瑜伽行者本身。對於那個，說： 任何量度也沒有， 理解時間的存在， 通過現量，僅僅理解色等， 推測也是， 超越現量的進入， 進入也不是所緣， 現量的色等， 僅僅所緣自性本身， 不是與時間等相關聯，因為現量是與那個的形態本身相關聯。除了執著于存在於前方的形態，沒有現量理解。如果不是那樣，那麼，會變成看到所有。時間不是像柱子等一樣，所緣為存在於前方的形態本身。沒有現量，推測也不會產生。或者，如果說，應該接受或者推測產生和長久等，那麼，那個也不是正確的， 時間是長久平等等的， 存在於智慧前方的， 如果遠離那樣的形態， 智慧不認為是現量。 說已經長久等，是顯現瓶子等本身，因此，沒有顯現其他時間。或者，如果說，顯現依賴於瓶子等本身的結果，那麼，長久等的意義是什麼呢？在這裡說： 因為因不接近， 即使沒有時間，瓶等的， 部分等緩慢地逐漸， 完成是長久的意義。 任何瓶子等部分緩慢地逐漸完全成立的，那個本身是長久聲音的意義。如果說，沒有時間，那麼，緩慢地和次第本身是不合理的，那麼，不是的，因為僅僅通過成立者不接近，那個是合理的。成立者不接近也是因為沒有接近的因。沒有接近的因也是因為沒有那個的因，如果那樣，那麼，這個因的造作是無始的。因此，沒有任何稱為時間的存在。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「時間」的理解、對「現量」的理解、對「瑜伽行者」的理解、對「過去」的理解、對「未來」的理解、對「色」的理解、對「推測」的理解、對「智慧」的理解、對「長久」的理解、對「瓶子」的理解以及對「因」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和時間的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「時間」的理解： 古代邏輯學著作中，對「時間」的理解仍然是基於古代的認識，認為「時間」是指一種連續不斷的流逝。現代物理學和哲學對「時間」的理解更加複雜，認為「時間」是指一種複雜的物理和哲學概念，並且與運動、變化和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的時間，例如物理時間、心理時間和歷史時間等。因此，古代邏輯學著作中對「時間」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「瑜伽行者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「瑜伽行者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「瑜伽行者」是指一種通過瑜伽修行來達到精神境界的修行者。現代宗教學和心理學對「瑜伽行者」的理解更加複雜，認為「瑜伽行者」是指一種特定的修行者，並且與瑜伽的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的修行方法，例如冥想、呼吸練習和身體姿勢等。因此，古代邏輯學著作中對「瑜伽行者」的理解，在現代宗教學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「過去」的理解： 古代邏輯學著作中，對「過去」的理解仍然是基於古代的認識，認為「過去」是指已經發生的時間。現代物理學、心理學和哲學對「過去」的理解更加複雜，認為「過去」是指一種複雜的時間概念，並且與記憶、歷史和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的過去，例如物理的過去、心理的過去和歷史的過去等。因此，古代邏輯學著作中對「過去」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「未來」的理解： 古代邏輯學著作中，對「未來」的理解仍然是基於古代的認識，認為「未來」是指尚未發生的時間。現代物理學、心理學和哲學對「未來」的理解更加複雜，認為「未來」是指一種複雜的時間概念，並且與預測、可能性和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的未來，例如物理的未來、心理的未來和社會的未來等。因此，古代邏輯學著作中對「未來」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「色」的理解： 古代邏輯學著作中，對「色」的理解仍然是基於古代的認識，認為「色」是指物質的形態或顏色。現代物理學和認知科學對「色」的理解更加複雜，認為「色」是指一種複雜的物理和心理現象，並且與光、電磁波和視覺感知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的色，例如可見光、紅外線和紫外線等。因此，古代邏輯學著作中對「色」的理解，在現代物理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「長久」的理解： 古代邏輯學著作中，對「長久」的理解仍然是基於古代的認識，認為「長久」是指時間上的持續性或永續性。現代物理學、心理學和哲學對「長久」的理解更加複雜，認為「長久」是指一種複雜的時間概念，並且與變化、運動和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的長久，例如物理的長久、心理的長久和歷史的長久等。因此，古代邏輯學著作中對「長久」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「瓶子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「瓶子」的理解仍然是基於古代的認識，認為「瓶子」是指一種用來盛放液體的容器。現代材料科學和工程學對「瓶子」的理解更加複雜，認為「瓶子」是指一種複雜的物體，並且與材料、結構和功能等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的瓶子，例如玻璃瓶、塑料瓶和金屬瓶等。因此，古代邏輯學著作中對「瓶子」的理解，在現代材料科學和工程學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、時間、現量、瑜伽行者、過去、未來、色、推測、智慧、長久、瓶子和因的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、時間、現量、瑜伽行者、過去、未來、色、推測、智慧、長久、瓶子和因的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「時間」、「現量」、「瑜伽行者」、「過去」、「未來」、「色」、「推測」、「智慧」、「長久」、「瓶子」和「因」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་བུལ་བ་དང་། །མྱུར་བ་དུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། །འཇུག་ན་དེ་ལ་རྒྱུ ཡིས་ནི།།ཅི་ཞིག་བྱས་པར་གྱུར་པ་སོམས། །འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དུས་ཡིན་ན། དེ་ལ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན། རྒྱུ་མེད་པར་དུས་ཀྱིས་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི་དུས་ནི་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དུས་མེད་པར་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན་དུས་རྒྱུའི་དངོས་པོར་རིགས་པ་ཡིན་ན། དུས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་གཞན་དང་གཞན་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དུས་གཞན་དང་ གཞན་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་ཉིད་ག་ལས།རྒྱུ་གཞན་ལས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུའི་རིམ་པ་ཡིན་ལ་རག་མོད། དུས་ཀྱིས་ཅི་བྱ། རིམ་པ་ཉིད་དུས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ནི་འདི་ལྷན་ཅིག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཡང་དངོས་ པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་དུས་གཞན་མེད་དོ།།ཇི་སྟེ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་བ་ཉིད་དུས་ཡིན་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །མཐོང་འགྱུར་འདས་པའི་ དུས་ཉིད་དོ།།མཐོང་བཞིན་པ་ནི་ད་ལྟར་བ། །མཐོང་འགྱུར་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་དུས་ནི་རྣམ་པར་གནས། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་འདིའི་དུས་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མཆི་གུའི་ལུས་ཡིན་ཞེས། །ལྡོག་པར་རྟོགས་པ་ཅི་ལྟ་བ། །དེ་བཞིན་ དུས་ནི་ཐ་དད་དུ།།རྟོགས་པ་ཚད་མས་འཐད་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་དག་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེས་པའི་དུས་གང་ཡིན། །ཁྱོད་ཅི་བདེ་སོགས་གནས་སམ་ཞེས། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཉིད། །འདྲི་ན་ཚིག་འདི་འཐད་པ་ཡིན། །དེས་ན་ད་ལྟར་མི་མཐོང་བ་ནི་འདས་ པ་དང་མ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ལ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་མཐོང་བ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རང་གིས་མི་མཐོང་བ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་མ་ཡིན་ལ་མོ་ གཤམ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། དེས་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ཙམ་དུ་ནི་དེ་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་དེ་འདས་པ་ ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ།

或者，如果說，結果的緩慢和，迅速是通過時間的力量進入，那麼，對於那個，因做了什麼，請思考。如果說，是時間使結果進入，那麼，對於那個，因的做的結果是什麼？如果說，沒有因，時間不能，那麼，那麼，從有因和沒有因本身產生結果，時間不是能力。如果說，沒有時間，因不能，那麼，時間是因的事物是合理的，時間不是不存在的，因為是普遍和恒常的。或者，如果說，是從依賴於其他和其他時間接近的因產生，那麼，其他和其他時間接近本身是從哪裡來的？如果說，是從其他因，那個本身是結果的次第，那麼，時間做什麼？如果說，次第本身是時間，那麼，不是的，因為次第是這個同時和不是同時的事物，那個也是事物的自性本身，所以沒有其他時間。如果說，太陽等的執行本身是時間，那麼，不是的，因為沒有太陽等從自己的自性分離的執行。那個自己的自性也是應該通過現量理解的。 會看到的是過去的， 正在看到的是現在的， 會看到的是未來的， 那樣時間是存在的。 那麼，如何分別理解這個事物的這個時間呢？就像這樣： 這個是陶器的身體， 如何理解是返回的？ 同樣，時間是分別地， 通過量度理解是合理的。 同樣，人們也說，你出生的時間是什麼？你住在快樂等中嗎？如果詢問那個的自性差別本身，那麼，這個話是合理的。因此，現在沒有看到的是過去和未來，這是意義的真實。如果說，如果那樣，那麼，對於瑜伽行者們，看到過去等，會變成說沒有看到是看到。對於那個，如果說，自己沒有看到是看到，那麼，那時會變成不是，並且是女人。因此，看到過去等的意義是什麼呢？是看到不是被其他人看到的，因為通過那個看到本身，那個僅僅是現在本身，所以沒有過失。依賴於其他，那個是過去本身等。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「時間」的理解、對「結果」的理解、對「因」的理解、對「瑜伽行者」的理解、對「過去」的理解、對「現在」的理解、對「未來」的理解、對「量度」的理解以及對「自性」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「結果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「結果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「結果」是指事物產生的影響或後果。現代物理學、生物學和心理學對「結果」的理解更加複雜，認為「結果」是指一種複雜的物理、生物或心理過程，並且與因果關係、變化和動態系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的結果，例如物理的結果、生物的結果和心理的結果等。因此，古代邏輯學著作中對「結果」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「現在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「現在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「現在」是指正在發生的時間。現代物理學、心理學和哲學對「現在」的理解更加複雜，認為「現在」是指一種複雜的時間概念，並且與感知、意識和行動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的現在，例如物理的現在、心理的現在和社會的現在等。因此，古代邏輯學著作中對「現在」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「量度」的理解： 古代邏輯學著作中，對「量度」的理解仍然是基於古代的認識，認為「量度」是指一種用來測量或評估事物的標準或方法。現代科學、邏輯學和哲學對「量度」的理解更加複雜，認為「量度」是指一種複雜的概念，並且與尺度、單位和測量等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的量度，例如物理的量度、心理的量度和邏輯的量度等。因此，古代邏輯學著作中對「量度」的理解，在現代科學、邏輯學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、時間、結果、因、瑜伽行者、過去、現在、未來、量度和自性的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、時間、結果、因、瑜伽行者、過去、現在、未來、量度和自性的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「時間」、「結果」、「因」、「瑜伽行者」、「過去」、「現在」、「未來」、「量度」和「自性」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་བྱས་པ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དུས་དེ་དང་འབྲེལ་པར། །གང་ཚེ་དེ་མངོན་བྱས་འགྱུར་བ། །དེ་ཚེ་ད་ལྟར་ ཡོད་མིན་ཡང་།།དེ་ཡི་ཡོད་ཉིད་འཐད་མི་དཀའ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་དུས་དང་འབྲེལ་པ་མེད་ཀྱང་། དེའི་ཚེ་དུས་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དོན་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོའི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་དང་འབྲེལ་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱིས་ནི་དེའི་དུས་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞག་པ་ ལས་ལངས་ནས།འདས་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་ད་ལྟར་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཉིད་ནི། ལྟ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཞེས་རྟོགས། །གཞན་གྱི་དུས་ནི་ཇི་ལྟར་གཞན། །ཁྱད་པར་བྱེད་ ཡིན་པར་འགྱུར།།བྱེད་པ་པོའི་དུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་གཞལ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཡིན་པར་འགྱུར། རྟའི་ངང་པ་ཉིད་ནི་བ་ལང་གི་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་གཞན་དུས་ཡིན་ཞེ་ན་གཞན་གྱི་དུས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ནི་དེ་ཚེའམ་ གཞན་གྱི་ཚེ།།གང་ཞིག་གང་གི་ངོ་བོར་རིག་།དངོས་པོ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །བྱེད་པོའི་དུས་ནི་དེ་ཡི་མིན། །དུས་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་པོའི་དུས་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་། བྱེད་པ་པོ་ནི་ཕྱིས་དུས་གཞན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་ན་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པས་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་།གཞན་ཡང་དེའི་ཚེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་དེའི་དུས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་གྱིས་སམ་ཕྱིས་ནི་བྱེད་པ་པོ་དེ་དུས་གཞན་ཉིད་དུ རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེའི་དུས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ངས་དེར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།

因此，因為任何顯現的，那個本身是存在的，對於過去等，不是根的作用，因為顯現的那個是存在本身。此外， 與那個時間相關聯， 當那個顯現時， 那時，即使不是現在存在， 那個的存在也是合理的。 如果說，即使與現在的時沒有關聯，那時，與時間相關聯那樣產生的事物，顯現的是存在本身。因此，爲了執著于現在產生的事物，對於過去等的知識，具有完全斷除所有形態的現量本身。那麼，如何是過去本身呢？因為不執著于看到者的現在產生的時，並且，其他人也不執著于那個的時，並且，瑜伽行者也從等持中起來，說成是過去本身。如果說，那個本身被瑜伽行者現在看到，如何是過去呢？那個是不存在的，就像這樣： 現在時的本身， 通過看到者本身理解， 其他的時間如何是其他？ 會變成做差別。 任何是做者的時，如何會變成應該衡量的意義？馬的本身不可能是牛的。或者，如果說，那時，如何理解是其他時呢？爲了理解其他時。就像這樣： 那個是那個時或者其他時， 任何理解任何的自性， 那個事物的自性本身， 不是做者的時。 時間是做者的，而不是意義的。如何理解為具有其他時差別本身，進入做者的其他時？做者是之後理解其他時本身，當理解自己時，因為與理解其他時相關聯，所以如何將那個安置為其他？此外，那時，做者也理解為那個的時本身。已經解釋了，其他人或者之後，那個做者是理解為其他時本身。因此，爲了理解那個是那個的時本身，那個是那樣存在的本身。我說我在那裡理解，僅僅是記憶的說法，而不是真實的，因為現量不進入那個。因此，在所有方面理解是變成現量本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「現量」的理解、對「過去」的理解、對「瑜伽行者」的理解、對「時間」的理解、對「知識」的理解、對「等持」的理解、對「做者」的理解、對「記憶」的理解以及對「真實」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「知識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「知識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「知識」是指一種對事實、資訊或技能的理解或掌握。現代認知科學和哲學對「知識」的理解更加複雜，認為「知識」是指一種複雜的認知概念，並且與信念、真理和證據等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的知識，例如經驗知識、理性知識和邏輯知識等。因此，古代邏輯學著作中對「知識」的理解，在現代認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「等持」的理解： 古代邏輯學著作中，對「等持」的理解仍然是基於古代的認識，認為「等持」是指一種通過冥想或專注來達到精神平靜的狀態。現代宗教學和心理學對「等持」的理解更加複雜，認為「等持」是指一種特定的修行方法，並且與冥想、專注和意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的冥想，例如正念冥想、專注冥想和慈悲冥想等。因此，古代邏輯學著作中對「等持」的理解，在現代宗教學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「做者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「做者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「做者」是指執行動作或行為的人或事物。現代心理學、認知科學和哲學對「做者」的理解更加複雜，認為「做者」是指一種複雜的心理和行為概念，並且與意圖、動機和責任等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的做者，例如人類做者、動物做者和機器做者等。因此，古代邏輯學著作中對「做者」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「真實」的理解： 古代邏輯學著作中，對「真實」的理解仍然是基於古代的認識，認為「真實」是指與事實或現實相符的狀態。現代哲學和邏輯學對「真實」的理解更加複雜，認為「真實」是指一種複雜的概念，並且與真理、證據和信念等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真實，例如客觀真實、主觀真實和相對真實等。因此，古代邏輯學著作中對「真實」的理解，在現代哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、現量、過去、瑜伽行者、時間、知識、等持、做者、記憶和真實的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、現量、過去、瑜伽行者、時間、知識、等持、做者、記憶和真實的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「現量」、「過去」、「瑜伽行者」、「時間」、「知識」、「等持」、「做者」、「記憶」和「真實」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་ཡང་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས། གང་ལ་དེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་བུ་འབྱུང་བ་དེས་མ་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ད་ལྟར་རྟོགས་ལ། དེ་དང་ལྡན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་དེ་ནི་སྟོན་སོགས་དུས་ལྡན་པར། །མཐོང་བ་དེ་ལྟར་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད། །དུས་དེར་ལྡན་ནི་དེ་ཡང་མཐོང་མེད་པས། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ན་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །དེས་ནི་དེའི་བུ་དེ་སྟོན་ལ་རྟོགས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དུས་དང་འབྲེལ་པར་མཐོང་ བས་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཡང་མ་རྟོགས་ན་ནི་དེས་ན་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་དེས་དེ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་མ་མཐོང་བས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ལ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་དེ།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་རིང་མཐོང་བ། །དེ་བཞིན་གཞན་ཡང་མཐོང་ངམ་ཅི། །ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་ཡོད་ན་ཡང་། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །གང་ལ་གཅིག་གི་ནུས་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཀུན་གྱི་དེ་ཡོད་མིན། །རྣལ་འབྱོར་མིན་པས་མི་མཐོང་ཕྱིར། །མ་འོངས་ པ་ཞེས་བྱ་བར་གནས།།འོན་ཏེ་ཡང་། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དེའི་ཚེ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཡིན། གང་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད། །མེད་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལས་མིན། །དམིགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ། འགའ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །དམིགས་བཞིན་པ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་དུས་གང་དུ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་པའི། །དུས་ནི་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། ། སྟོན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི། །ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་འགའ་ཞིག་ཉིད། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་ནི་འགའ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་དོ། །གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཉི་མ་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་སྟོན་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

或者，如果說，如果現量，那麼，如何不被其他人理解？對於那個，通過那個體驗本身看到出生的兒子，如何不理解不是迷惑？瑜伽行者是現在理解，而具有那個的不是，那麼，那個也不是的， 如何那個是具有顯示等時， 那樣看到對那個沒有損害？ 因為具有那時，那個也沒有看到， 即使那樣不理解，也沒有過失。 通過那個，那個的兒子在顯示時會變成理解，因為與時相關聯而看到，所以即使那個那樣不理解，也沒有損害。如果說，那時也不理解，那麼，因此會變成損害。或者，如果說，就像那個看到那個一樣，與瑜伽行者分離的其他，也因此沒有看到，因此，因為那個沒有看到是損害，那麼，對於那個也沒有意義， 如何其他人遠看到， 同樣其他人也看到嗎？ 即使有微細等， 所有也會看到。 對於任何一個有能力， 對於那個，所有沒有那個， 因為不是瑜伽行者沒有看到， 所以安置為稱為未來。 或者，如果說，即使那樣其他人沒有看到，那時，如果通過自己的自性理解，如何是未來本身？ 因為所緣是存在的本身， 不存在不是從不所緣， 即使所緣也不是存在的， 任何也不會變成存在的本身。 正在所緣不是不存在的，因為會變成太過的過失。如果說，在任何時所緣的那個本身，那時是存在的，那麼，那個也是不合理的， 因為與事物分離， 任何也沒有看到時間， 顯示等的事物， 是變成境的任何。 因為境的差別，沒有所緣任何與分離的時間。因為寒冷等和太陽執行等的差別是顯示等的時間。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「現量」的理解、對「理解」的理解、對「瑜伽行者」的理解、對「時間」的理解、對「未來」的理解、對「所緣」的理解、對「自性」的理解、對「境」的理解以及對「差別」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「理解」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解」是指一種對事物意義的把握或領悟。現代認知科學和心理學對「理解」的理解更加複雜，認為「理解」是指一種複雜的認知過程，並且與知識、推理和解釋等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的理解，例如語言理解、概念理解和邏輯理解等。因此，古代邏輯學著作中對「理解」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「所緣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所緣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所緣」是指意識所關注或指向的對象。現代認知科學和心理學對「所緣」的理解更加複雜，認為「所緣」是指一種複雜的認知概念，並且與注意、感知和記憶等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的所緣，例如感性所緣、理性所緣和意向性所緣等。因此，古代邏輯學著作中對「所緣」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「差別」的理解： 古代邏輯學著作中，對「差別」的理解仍然是基於古代的認識，認為「差別」是指事物之間存在的不同或差異。現代邏輯學、數學和科學對「差別」的理解更加複雜，認為「差別」是指一種複雜的概念，並且與比較、分類和區分等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的差別，例如物理的差別、生物的差別和邏輯的差別等。因此，古代邏輯學著作中對「差別」的理解，在現代邏輯學、數學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、現量、理解、瑜伽行者、時間、未來、所緣、自性、境和差別的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、現量、理解、瑜伽行者、時間、未來、所緣、自性、境和差別的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「現量」、「理解」、「瑜伽行者」、「時間」、「未來」、「所緣」、「自性」、「境」和「差別」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་དག་ནི་དམིགས པ་ཉིད་ཡིན་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་འདས་པ་དང་འབྱུང་བ་ཡིན།སྟོན་སོགས་ལ་ནི་འདས་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་མེད་ན། །གཉིས་པོ་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡང་དེའི་ཚེ་མ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ ཡང་ད་ལྟར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་མོད།ད་ལྟར་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཅི་འདས་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་འོངས་པ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གོ་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དེ་ཞེས་ཟུང་། །མངོན་སུམ་ཡང་ནི་དངོས་པོ་དེ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེས་སྐྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་གཞན་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་ཇི་ལྟར རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མེད་དེ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས། །དོན་དེ་ཡུད་ལ་རིག་འགྱུར་ཏེ། །གློ་བུར་བ་ཡི་དུ་བ་ལས། །ལུས་ཅན་མེ་ནི་རྟོགས་པ་བཞིན། །རྒྱུད་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་པ་རྣམས་དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། ཐོག་མེད་གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་ཀྱང་། །ཡིན་ན་དེ་ལས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། །ཐོག་མ་ མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི།།ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དེ་ལས་རྟོགས་པ་ཡི། །ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་དུའོ་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རིག་བྱེད་ལས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ པར་མི་འགྱུར་རམ།མི་འགྱུར་ན་ནི་རིག་བྱེད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་ནི་རེ་ཞིག་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །བདག་ནི་རིག་བྱེད་འདིས་ངེས་པར་སྦྱར་རོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果那些是所緣本身，那麼，因為是現在產生的本身，如何是過去和未來呢？ 對於顯示等，如何理解， 過去等的差別？ 如果其他人沒有所緣， 兩者會變成沒有差別。 如果說，那時沒有所緣，那時也會變成不是現在產生，雖然如此，不是現在產生的，那麼，什麼會是過去呢？或者，什麼會是未來呢？如何理解差別呢？對於這個說： 如何推測進入， 同樣那樣執著那個， 現量也是那個事物， 同樣那樣理解。 就像通過推測理解那個是過去和未來等本身，同樣，通過那個推測產生的瑜伽行者的現量也是。通過那個推測產生的現量本身不是通過其他理解的。因此，應該理解任何如何理解，那個是那樣存在的。如果說，現量是通過推測產生的本身，那麼，會變成次第理解。即使那樣，因為沒有初始和結尾的事物集合，沒有完全圓滿的理解，如何是全知呢？那個是不存在的， 那個是從非常習慣， 瞬間會知道那個意義， 就像突然的煙， 有身者理解火。 與習慣相聯繫的傳承，從煙理解火不是具有依賴於次第。因此，通過不是次第的理解，沒有過失。如果說，如何會變成完全圓滿的沒有初始的事物的理解？即使完全圓滿，如何是沒有初始的呢？那個是不存在的， 如果理解者也是無始， 那麼，如何從那個理解？ 沒有初始的理解， 沒有完全圓滿。 如果理解者是無始和無終的，那麼，如何從那個理解？如果理解者是無始和無終的本身，那麼，因為沒有完全圓滿，所以什麼都不能做。如果說，不是通過理解者理解嗎？如果不是，那麼，理解者不是量度。如果說，現在，暫時是存在理解的本身，因為理解，我認為我通過這個理解者確定地連線。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「所緣」的理解、對「現在」的理解、對「過去」的理解、對「未來」的理解、對「差別」的理解、對「推測」的理解、對「現量」的理解、對「瑜伽行者」的理解、對「理解」的理解、對「全知」的理解、對「習慣」的理解、對「傳承」的理解、對「理解者」的理解以及對「量度」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「傳承」的理解： 古代邏輯學著作中，對「傳承」的理解仍然是基於古代的認識，認為「傳承」是指一種從過去傳到現在的知識、文化或實踐。現代社會學、人類學和歷史學對「傳承」的理解更加複雜，認為「傳承」是指一種複雜的社會和文化過程，並且與傳播、繼承和創新等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的傳承，例如文化傳承、宗教傳承和知識傳承等。因此，古代邏輯學著作中對「傳承」的理解，在現代社會學、人類學和歷史學看來，需要更深入的分析。 對「理解者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解者」是指能夠進行理解的人或事物。現代認知科學和心理學對「理解者」的理解更加複雜，認為「理解者」是指一種複雜的認知系統，並且與意識、認知和推理等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的理解者，例如人類理解者、動物理解者和人工智慧理解者等。因此，古代邏輯學著作中對「理解者」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、所緣、現在、過去、未來、差別、推測、現量、瑜伽行者、理解、全知、習慣、傳承、理解者和量度的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、所緣、現在、過去、未來、差別、推測、現量、瑜伽行者、理解、全知、習慣、傳承、理解者和量度的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「所緣」、「現在」、「過去」、「未來」、「差別」、「推測」、「現量」、「瑜伽行者」、「理解」、「全知」、「習慣」、「傳承」、「理解者」和「量度」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་བླ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་གཞན་གྱི་ཚེ་འདིའི་དོན་མ་ཡིན་ན། ད་ལྟ་ག་ལས་ཡིན། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཚེ་རིག་བྱེད་དོན་འདི་དང་ལྡན་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ན་ད་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔོན་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕ་རོལ་དང་དེའི་ཡང་ཕ་རོལ་ཞེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་གཞན་ལ་ཡང་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་སྔ་མ་སྤྱིར་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་མི་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ན། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་རྟོགས་འགྱུར། །དེ་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་ན་ནི། ། གཞན་དག་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མཐའ་མེད་པའི། །དངོས་པོ་རིག་པ་འཐད་མི་དཀའ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོའི་བྱེ་བྲག་གོམས་ན། འབྲས་བུའི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་མཐུ་ལས་ཀྱང་རྒྱུའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐབས་གོམས་པ་འདི་ནི། ཐབས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐབས་མངོན་པར་སྦྱོར་རོ། །རིག་བྱེད་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཟིན་ཀྱང་། མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་ལམ་རིག་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐབས གོམས་པ་ལས་དེ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་དང་།འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གཞན་དུ་ཡང་ཉེ་བར་སྟོན་པར་འགྱུར་ལ། བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་གཞན་གྱི་དོན་ཉམས་ པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལས་འདི་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མེད་དེ། རིག་བྱེད་ལ་ནི་གཞི་མེད་ཕྱིར། །དོན་དམ་དུ་ན་ཚད་མ་མིན། །དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་དེའི། །ཐ་སྙད་ཀྱང་ནི་གཞི་མེད་ཉིད། །རིག་བྱེད་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དང་པོ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་དོ། །མཆོད་སྦྱིན་ བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་གཞི་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་དམུས་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་བརྡའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

或者，即使其他時是存在或不存在，那個也是虛妄的，即使那樣，爲了使這個進入，是量度本身，因為爲了說使進入，那麼，那個不是的，如果說，這個在其他時不是這個的意義，那麼，現在是從哪裡來的？如果說，在其他時，理解者具有這個意義是殊勝的，那麼，即使現在也不會變成量度，就像先前一樣。如果說，先前也是那樣的，那麼，那個的彼岸和那個的彼岸也不會變成完全圓滿。因此，如果對於一個有疑惑，那麼，對於其他也沒有信任，所以不是量度本身。如果說，先前普遍理解一個本身，那麼，如果那樣，這個會變成推測，因此，在所有方面推測時，現量本身沒有衰敗。因此，即使現量也不理解沒有初始和結尾本身，因此， 在完全斷除自己的傳承時， 會理解與那個相關聯， 如果理解與那個相關聯， 那麼，其他人也會理解。 如果那樣，那麼，理解沒有結尾的事物是合理的。因此，如果習慣於超越量度的因果事物差別，所有結果的差別是顯現的，並且通過那個力量，也是因的差別，這個習慣方法是，斷除方法的方便。因此，具有慈悲的，必然明顯進入方法。雖然已經完全知道理解者，但是，先前已經顯示，不是理解天界和解脫道路的方法。如果說，雖然通過習慣方法，會變成知道所有那個希望的，並且沒有慾念，即使那樣，通過習氣的惡習，在沒有等持的狀態中，也會變成顯示其他，並且因為具有飢餓等，也會破壞其他意義，因此，這個與理解者沒有差別，那麼，那個不是的， 因為理解者沒有基礎， 在勝義中不是量度， 因為與意義沒有聯繫， 那個的說法也沒有基礎。 如果理解者是無始本身，那麼，最初沒有執著于與意義的聯繫。進行供養的說法也沒有基礎本身。因此，僅僅是盲人相傳。雖然通過符號的力量，會顯現分別思考的意義，但是，僅僅通過那個，不是獲得意義，因為也看到其他，已經顯示。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「量度」的理解、對「理解者」的理解、對「現量」的理解、對「推測」的理解、對「傳承」的理解、對「習慣」的理解、對「方法」的理解、對「慈悲」的理解、對「天界」的理解、對「解脫」的理解、對「習氣」的理解、對「等持」的理解、對「勝義」的理解、對「意義」的理解以及對「說法」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和量度的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「勝義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「勝義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「勝義」是指一種超越世俗的、絕對的真理或意義。現代哲學和宗教學對「勝義」的理解更加複雜，認為「勝義」是指一種抽像的概念，並且與不同的哲學和宗教流派有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真理，例如科學真理、邏輯真理和道德真理等。因此，古代邏輯學著作中對「勝義」的理解，在現代哲學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「說法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「說法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「說法」是指通過語言或文字來表達思想或觀點。現代語言學、心理學和傳播學對「說法」的理解更加複雜，認為「說法」是指一種複雜的交流過程，並且與語言、認知和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的說法，例如口頭說法、書面說法和非語言說法等。因此，古代邏輯學著作中對「說法」的理解，在現代語言學、心理學和傳播學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、量度、理解者、現量、推測、傳承、習慣、方法、慈悲、天界、解脫、習氣、等持、勝義、意義和說法的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、量度、理解者、現量、推測、傳承、習慣、方法、慈悲、天界、解脫、習氣、等持、勝義、意義和說法的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「量度」、「理解者」、「現量」、「推測」、「傳承」、「習慣」、「方法」、「慈悲」、「天界」、「解脫」、「習氣」、「等持」、「勝義」、「意義」和「說法」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདི་ལ་ནི་གཞི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བག་ཆགས་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་། དེས་ན་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཡི་བག་ཆགས་སྤངས་པ་ནི། །ཐུབ་ཆེན་གཞན་དོན་འཇུག་ཅན་གྱི། །བསེ་རུ་ལ་སོགས་ཁྱད་འདི་ཡིན། །རྟོགས་པ་གསལ་བ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རིགས་ཕྲ་མོ་མཐའ་དག་ཀྱང་ སྣང་བ་ཡིན་ལ།སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་དགའ་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་གོམས་པས་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །ཟས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་འབྱུང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ལན་གསུམ་ཟ་བ་གོམས་པ་ལས། ། གཉིས་ཟ་དེ་ཡི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །གཉིས་ཟ་ལན་ཅིག་ཉིད་འགྱུར་བ། །དེས་ན་བཀྲེས་པ་གཏན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་ན་ནི་གོམས་པས་བསྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ནི། །ཐམས་ཅད གོམས་པའི་རྩ་བ་ཅན།།གོམས་ཏེ་བདག་ལ་རག་ལས་པས། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་བྱས་པ་མཆོག་།གོམས་པ་གསལ་བ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་ཚེ་སྐྱེ་ བ་དྲན་པ་ཡིས།།སྔོན་གྱི་སྟོན་པ་དང་འབྲེལ་པ། །དེ་ཚེ་ལྷ་སོགས་ངོ་བོ་ཡི། །བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྟོན་པ་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཐབས་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ གསུངས་སོ།།དེ་ཅི་ལྟར་ན་ཐབས་གོམས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ནི། དེ་དོན་ཕྱིར་ན་ཐབས་གོམས་པ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད། །གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ ཕྱིར།།གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །དེར་སྟོན་པ་ཉིད་དངོས་སུ་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་དོན་ཕྱིར་དེའི་དོན་ལ་ནི་དེའི་སྒྲས་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། དབང་པོའི་དོན་གྱི་མཆོད་སྡོང་ལ་དབང་པོའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ དོན་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན།དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་གོམས་པ་དང་། བློ་གསལ་བ་དག་ལས་སྟོན་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅི་མངོན་ཞེ་ན། དེ་བཤད་པ་ནི། གཉིས་པོ་འདི་ཡི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་བསམ་པ་དང་། །སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །བསམ་པ་ནི་འགྲོ་ བ་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པའོ།།སྦྱོར་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །འདི་རྒྱུར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ག་ལས་ཤེ་ན། དང་པོ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

對於這個，基礎是推測本身，因此，即使有習氣也沒有過失。此外， 因此，因為心也是明亮的， 對於明亮理解，所有微細的過失和功德種類也是顯現的，並且對於喜歡有情意義的，即使是少許的過失也是損害的，因此，通過習慣消除那個。對於食物等，也是在做顛倒習慣本身時產生，而不是在其他時。就像這樣： 從習慣於吃三次， 吃兩次會變成那個的自身， 吃兩次會變成一次， 因此，飢餓會完全不存在。 如果這個存在於事物中，那麼，不會通過習慣來成就。因此， 所有有情者的功德和過失， 都是習慣的根本， 因為習慣依賴於自己， 所以做功德是殊勝的。 因為習慣與明亮相關聯，所以薄伽梵善逝比聲聞和獨覺等更加殊勝。此外，當通過記憶憶起產生時， 與先前的導師相關聯， 那時，天等本質的， 飢餓等是不存在的。 如果說，導師不是顯示導師是完全寂靜痛苦的方法嗎？也那樣說，爲了向眾生顯示，是導師本身。如何會變成習慣方法呢？那個是真實的，但是，解釋說，習慣方法本身是導師，而不是其他： 爲了那個意義，習慣方法， 認為是那個本身是導師， 因為從成立首先產生， 解釋這兩個是因。 在那裡，不是認為導師本身是直接的，但是，是習慣方法本身。如何呢？爲了那個意義，對於那個意義，是通過那個聲音來表達的，就像通過根的聲音來表達根的意義供奉一樣。那個意義本身是從哪裡來的呢？因為從那個產生。從習慣方法和明亮智慧等成立導師。那個是什麼顯現呢？解釋那個說： 解釋這兩個是因， 對於那個，因是意願， 和圓滿的進入。 意願是希望利益眾生。進入是向眾生顯示本身。這個解釋為因也是從哪裡來的呢？因為是最初說的本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「推測」的理解、對「習氣」的理解、對「智慧」的理解、對「功德」的理解、對「過失」的理解、對「有情」的理解、對「習慣」的理解、對「薄伽梵」的理解、對「聲聞」的理解、對「獨覺」的理解、對「導師」的理解、對「方法」的理解、對「意願」的理解以及對「進入」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和習氣的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「導師」的理解： 古代邏輯學著作中，對「導師」的理解仍然是基於古代的認識，認為「導師」是指一種指導他人的人或事物。現代教育學、心理學和哲學對「導師」的理解更加複雜，認為「導師」是指一種複雜的角色，並且與知識、技能和價值觀的傳遞等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的導師，例如教師、教練和顧問等。因此，古代邏輯學著作中對「導師」的理解，在現代教育學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「意願」的理解： 古代邏輯學著作中，對「意願」的理解仍然是基於古代的認識，認為「意願」是指一種想要做某事的願望或決心。現代心理學和認知科學對「意願」的理解更加複雜，認為「意願」是指一種複雜的心理過程，並且與動機、目標和決策等有關。此外，現代科學還研究了意願的型別、意願的功能以及意願的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「意願」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「進入」的理解： 古代邏輯學著作中，對「進入」的理解仍然是基於古代的認識，認為「進入」是指一種開始或參與某種活動或狀態的過程。現代心理學、社會學和哲學對「進入」的理解更加複雜，認為「進入」是指一種複雜的心理、社會或文化過程，並且與動機、行為和身份等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的進入，例如社會進入、文化進入和心理進入等。因此，古代邏輯學著作中對「進入」的理解，在現代心理學、社會學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、推測、習氣、智慧、功德、過失、有情、習慣、薄伽梵、聲聞、獨覺、導師、方法、意願和進入的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、推測、習氣、智慧、功德、過失、有情、習慣、薄伽梵、聲聞、獨覺、導師、方法、意願和進入的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「推測」、「習氣」、「智慧」、「功德」、「過失」、「有情」、「習慣」、「薄伽梵」、「聲聞」、「獨覺」、「導師」、「方法」、「意願」和「進入」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དངོས་ཀྱི་སྟོན་པ་ཉིད་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐབས་གོམས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ།།དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐབས་གོམས་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། རྒྱུ་སྤངས་ཡོན་ཏན་གསུམ་བདེ་གཤེགས། །ཉིད་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར། །ལེགས་ཡིན་དེ་ནི་ བདག་མེད་པ།།མཐོང་བའམ་སྦྱོར་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་བྱས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆགས་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེ་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་སྟེ། ལེགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་ པའི་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་མེད་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པ་ཉིད་དོ། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་ན་ནི། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པ་རྒྱུ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གི་བར་འཛིན་ པ་ལ་ནི།བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡོད་དོ། །སྤངས་པ་དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ། །མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གོམས་པ་སྟེ། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ ཉོན་མོངས་པ་འཇིག་པའོ།།ཡང་ན་སྦྱོར་བ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་དམ། གཉིས་སུ་མེད་པ་མཐོང་བའོ། །གང་གི་ཚེ་གང་ཟག་བདག་མེད་པ་ལས་སམ། འོན་ཏེ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ། མཐོང་ བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ལེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གཉིས་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་གང་ཞེ་ན། བཤད་པ། སྐྱེ་དང་སྐྱོན་ནི་ཀུན་འབྱུང་དག་།སླར་ཡང་ལྡོག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན། །བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །སླར་ མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།སྐྱེ་བ་དང་སྐྱོན་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་ནི། ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་པའི་གནས་སྐབས་དང་། ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་དང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཉེས་པ་སླར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ས་བོན་དྲུངས་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ།

真實導師本身不是善逝本身的因。因此，應該理解，習慣方法本身是導師，而不是其他。如果那樣，那麼，薄伽梵是從習慣方法是善逝本身。善逝本身是什麼呢？解釋說： 捨棄因，功德三，善逝， 本身不是痛苦的依處， 是善，那個是無我， 從見或進入產生。 執著於我和我所而做的，具有造作行境的慾念是因，捨棄那個因的功德三，爲了善，爲了不返回，爲了完全捨棄。捨棄的是沒有我和我所等，因為那個沒有，所以沒有痛苦的依處，所以是善本身。如果執著於我和我所，那麼，外道的痛苦捨棄，會變成從因與痛苦相關聯。對於執著於我所，有分離的痛苦。那個捨棄是從哪裡來的呢？是從看到無我本身來的。通過看，應該捨棄的煩惱是從看本身捨棄的。也是從進入來的。進入是習慣，是通過修習破壞應該捨棄的煩惱。或者，進入是具有，是相互聯繫本身。不是二本身，或者，看到不是二。當從人無我，或者，從法無我，所有形態都是無我，從看，不是痛苦的依處。那樣，暫時是善本身的功德一。功德二是，什麼是不返回呢？解釋說： 產生和過失都出現， 說是再次返回， 因為捨棄我見種子， 所以是不再行本身。 產生和過失都出現，是返回。因為沒有慾念等，所以沒有過失的狀態，並且，因為沒有產生，所以沒有產生是到達解脫的城市。有罪過和產生，是說成返回。因此，因為沒有我見，所以不是再次產生過失，因為拔出了我見的種子。因為沒有煩惱，所以產生也不是存在的，因此，是不再行本身。產生是從行為和煩惱產生的，之後會顯示。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「導師」的理解、對「善逝」的理解、對「功德」的理解、對「痛苦」的理解、對「無我」的理解、對「煩惱」的理解、對「進入」的理解、對「二」的理解、對「人無我」的理解、對「法無我」的理解、對「我見」的理解、對「解脫」的理解、對「慾念」的理解、對「產生」的理解以及對「行為」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和善逝的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「善逝」的理解： 古代邏輯學著作中，對「善逝」的理解仍然是基於古代的認識，認為「善逝」是指佛教中對佛陀的尊稱，意為「善於逝去者」，指已經達到涅槃的聖者。現代宗教學和哲學對「善逝」的理解更加複雜，認為「善逝」是指一種特定的宗教概念，並且與佛教的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和***教等。因此，古代邏輯學著作中對「善逝」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「煩惱」的理解： 古代邏輯學著作中，對「煩惱」的理解仍然是基於古代的認識，認為「煩惱」是指一種使人感到不安或痛苦的情緒或心理狀態。現代心理學和認知科學對「煩惱」的理解更加複雜，認為「煩惱」是指一種複雜的心理過程，並且與情緒、認知和行為等有關。此外，現代科學還研究了煩惱的型別、煩惱的功能以及煩惱的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「煩惱」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「二」的理解： 古代邏輯學著作中，對「二」的理解仍然是基於古代的認識，認為「二」是指一種對立或分離的狀態。現代邏輯學、數學和哲學對「二」的理解更加複雜，認為「二」是指一種複雜的概念，並且與對立、二元論和辯證法等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的二，例如邏輯的二、數學的二和哲學的二等。因此，古代邏輯學著作中對「二」的理解，在現代邏輯學、數學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「人無我」的理解： 古代邏輯學著作中，對「人無我」的理解仍然是基於古代的認識，認為「人無我」是指一種沒有固定或恒常自我的狀態，特別是指人類個體沒有固定不變的靈魂或本質。現代哲學和心理學對「人無我」的理解更加複雜，認為「人無我」是指一種抽像的概念，並且與不同的哲學流派和心理學理論有關。此外，現代科學還研究了自我概念、自我認同和自我意識等問題。因此，古代邏輯學著作中對「人無我」的理解，在現代哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「法無我」的理解： 古代邏輯學著作中，對「法無我」的理解仍然是基於古代的認識，認為「法無我」是指一種沒有固定或恒常自性的狀態，特別是指一切事物都沒有固定不變的本質或自性。現代哲學和邏輯學對「法無我」的理解更加複雜，認為「法無我」是指一種抽像的概念，並且與不同的哲學流派和邏輯系統有關。此外，現代科學還研究了本質主義、反本質主義和模態邏輯等問題。因此，古代邏輯學著作中對「法無我」的理解，在現代哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「我見」的理解： 古代邏輯學著作中，對「我見」的理解仍然是基於古代的認識，認為「我見」是指一種執著于自我的錯誤觀點或信念。現代心理學和認知科學對「我見」的理解更加複雜，認為「我見」是指一種複雜的認知過程，並且與錯誤信念、偏見和認知偏差等有關。此外，現代科學還研究了我見的型別、我見的功能以及我見的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「我見」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「解脫」的理解： 古代邏輯學著作中，對「解脫」的理解仍然是基於古代的認識，認為「解脫」是指一種從痛苦和輪迴中解脫出來的狀態。現代哲學和心理學對「解脫」的理解更加複雜，認為「解脫」是指一種抽像的概念，並且與不同的宗教、哲學和心理學流派有關。此外，現代科學還研究了幸福、滿足和心理健康等問題。因此，古代邏輯學著作中對「解脫」的理解，在現代哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、導師、善逝、功德、痛苦、無我、煩惱、進入、二、人無我、法無我、我見、解脫、慾念、產生和行為的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、導師、善逝、功德、痛苦、無我、煩惱、進入、二、人無我、法無我、我見、解脫、慾念、產生和行為的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「導師」、「善逝」、「功德」、「痛苦」、「無我」、「煩惱」、「進入」、「二」、「人無我」、「法無我」、「我見」、「解脫」、「慾念」、「產生」和「行為」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་དེ། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་དྲན་པ་ལས། །ཕན་འདོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་ཉིད། །གནོད་བྱེད་དྲན་ན་ཞེ་སྡང་སྟེ། །བདག་སོགས་ ལྟ་བ་གཏི་མུག་ཡིན།།བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་ཡིན་ན་དེ་དག་ནི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་ལ། དེ་ནི་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོས་གཏན་དུ་བཟློག་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་མཐོང་ན་ནི་འདོད་ ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ལྡོག་པ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་བདག་ མེད་པ་མཐོང་བའི་བཟློག་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་བས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མ་ལུས་པར་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །སླར་ལྡོག་པ་ལས་ལུས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། དེ་བདེན་ཐ་དད་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱིས་གནས་ངན་ལེན། །ཉོན་མོངས་མེད་དང་ནད་མེད་དང་། །ལམ་བཤད་མི་གསལ་ཉིད་ལུས་ཡིན། །བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་དེ་ནི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལས་ཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས གཞན་པའི་ལུས་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།འདིར་བཤད་པ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་པས་བྱས་པ་ག་ལས་སྲིད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་ནད་མེད་པ་ཡིན་ཡང་། བག་ཆགས་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཏེ། དམངས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་བརྗོད་པ་ལ་མི་གསལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལྷག་མ་དེ་གང་ལས་སྤོང་བ་ཡིན། བདག་མེད་པས་མ་སྤངས་པ་ནི་སྤོང་བའི་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

說，因為沒有我見，哪裡會有煩惱呢？ 從憶起對我的利益， 對利益有執著， 如果憶起損害，那麼是嗔恨， 我等見是愚癡。 如果對我的利益和損害有執著和嗔恨，那麼，那些因為沒有我而不存在。我見是愚癡，那個是通過沒有我的自性永遠返回的。如果看到不是二，那麼，慾念等非常明亮本身是返回的，因為沒有境。如果說，看到無我，如何做為我見的返回？因為會變成顛倒，那麼，顛倒本身是相互相同的本身。因此，通過看到無我的返回，也變成返回我見，所以不是不返回。因此，完全返回也是不存在的本身。如果說，除了返回，還有其他剩餘，也是不存在的，那麼，在這裡說： 那個真實，不同的自身， 身語意惡習， 沒有煩惱和沒有病， 說路不明顯是剩餘。 因為看到無我，那個是真實本身，並且，因為會變成顛倒，我見是從那個返回的。雖然會變成顛倒，但是，不是僅僅變成顛倒。也是不同的自身。我見不是不同的自身，因為勝義中沒有我，因為我不是真實的。那麼，什麼是除了顛倒之外的剩餘呢？在這裡說：身語意的惡習。如果說，因為沒有煩惱，從煩惱做的怎麼可能存在？那麼，不是的，即使沒有煩惱和沒有病，也是因為與習氣本身相關聯，就像說大眾一樣。在說多種道路形態時，不明顯也是。那麼，剩餘的那個是從哪裡捨棄的呢？沒有通過無我捨棄的，沒有其他捨棄的因。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「我見」的理解、對「煩惱」的理解、對「執著」的理解、對「嗔恨」的理解、對「愚癡」的理解、對「無我」的理解、對「二」的理解、對「慾念」的理解、對「境」的理解、對「顛倒」的理解、對「身語意」的理解、對「惡習」的理解、對「習氣」的理解以及對「道路」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和我見的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「執著」的理解： 古代邏輯學著作中，對「執著」的理解仍然是基於古代的認識，認為「執著」是指一種強烈的依戀或固守。現代心理學和認知科學對「執著」的理解更加複雜，認為「執著」是指一種複雜的心理過程，並且與情感、認知和行為等有關。此外，現代科學還研究了執著的型別、執著的功能以及執著的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「執著」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「嗔恨」的理解： 古代邏輯學著作中，對「嗔恨」的理解仍然是基於古代的認識，認為「嗔恨」是指一種強烈的憤怒或敵意。現代心理學和認知科學對「嗔恨」的理解更加複雜，認為「嗔恨」是指一種複雜的情感和認知過程，並且與憤怒、敵意和攻擊性等有關。此外，現代科學還研究了嗔恨的型別、嗔恨的功能以及嗔恨的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「嗔恨」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「愚癡」的理解： 古代邏輯學著作中，對「愚癡」的理解仍然是基於古代的認識，認為「愚癡」是指一種缺乏智慧或理解的狀態。現代心理學和認知科學對「愚癡」的理解更加複雜，認為「愚癡」是指一種複雜的認知過程，並且與錯誤信念、認知偏差和缺乏知識等有關。此外，現代科學還研究了愚癡的型別、愚癡的功能以及愚癡的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「愚癡」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「顛倒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「顛倒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「顛倒」是指一種與事實或真理相反的狀態。現代心理學和認知科學對「顛倒」的理解更加複雜，認為「顛倒」是指一種複雜的認知過程，並且與錯誤信念、認知偏差和錯覺等有關。此外，現代科學還研究了顛倒的型別、顛倒的功能以及顛倒的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「顛倒」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「身語意」的理解： 古代邏輯學著作中，對「身語意」的理解仍然是基於古代的認識，認為「身語意」是指身體、語言和意識的活動。現代心理學、認知科學和神經科學對「身語意」的理解更加複雜，認為「身語意」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與行為、認知和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了身語意的型別、身語意的功能以及身語意的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「身語意」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「惡習」的理解： 古代邏輯學著作中，對「惡習」的理解仍然是基於古代的認識，認為「惡習」是指一種不良的習慣或行為模式。現代心理學和認知科學對「惡習」的理解更加複雜，認為「惡習」是指一種通過重複學習而形成的自動化行為或思維模式，並且與神經可塑性和大腦的活動有關。因此，古代邏輯學著作中對「惡習」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「道路」的理解： 古代邏輯學著作中，對「道路」的理解仍然是基於古代的認識，認為「道路」是指一種實現目標或達到目的的途徑或方法。現代科學、邏輯學和哲學對「道路」的理解更加複雜，認為「道路」是指一種複雜的概念，並且與程式、策略和規則等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的道路，例如科學道路、邏輯道路和哲學道路等。因此，古代邏輯學著作中對「道路」的理解，在現代科學、邏輯學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、我見、煩惱、執著、嗔恨、愚癡、無我、二、慾念、境、顛倒、身語意、惡習、習氣和道路的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、我見、煩惱、執著、嗔恨、愚癡、無我、二、慾念、境、顛倒、身語意、惡習、習氣和道路的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「我見」、「煩惱」、「執著」、「嗔恨」、「愚癡」、「無我」、「二」、「慾念」、「境」、「顛倒」、「身語意」、「惡習」、「習氣」和「道路」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཇི་སྲིད་སྨྲ་བ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་ནི རྟོག་དཔྱོད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།བཤད་པ། གོམས་ཕྱིར་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཉིད། །ཁ་ཅིག་སྨྲ་སོགས་ཕྱིར་ན་སྐྱོན། །ཟད་མིན་ཞེས་ཟེར་འདི་ལྡོག་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ། །གང་གི་ཕྱིར་གོམས་ པས་བློ་གསལ་བར་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།སྨྲ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ། བསྒྲུབ་པ་ལ་སྨྲ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་འདི་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཚིག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་ཚིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འཕེན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཚིག་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ། །བཤད་ཟིན་པའི རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་རྟོག་ནི།།མངོན་སུམ་ལས་དབྱེར་ཡོད་མ་ཡིན། །གསལ་བར་མི་སྣང་བ་ཉིད་ལས། །སྒྲ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ཀ་སོགས་ལས། །འདི་ནི་ཀ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །སྒྲ་འཇུག་ཕྱིར་རོ་གཞན་དུ་ན། །འདི་འཇུག་པ་ནི་མེད་པར་འགྱུར། ། འདིར་ནི་ཤེས་པ་མི་གསལ་བར། །སྣང་བ་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་། །སྒྲ་འཇུག་པ་བཟློག་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་ཡང་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལས་ཉེས་པ་རྣམས་ཟད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཉེས་པ་མེད་པར་འགྱུར། ཉེས་པ་ཟད་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ། །ཉེས་པ་ཟད་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ཉེས་པ་ཟད་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། མཐོང་བར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རམ་ཐབས་མེད་ཕྱིར། །ཡང་ན་ཐབས ནི་མི་ཤེས་ཕྱིར།།སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས། །བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་གྲང་ན། །ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བ་རྟོགས་པར་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་མཐོང་བའི་ཐེམ་སྐས་ཀྱི་ལམ་ཡོད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་འདི་དག་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནི། འབད་ཀྱང་ཟད་པར་མི་ འགྱུར་ཏེ།རྟག་པ་ནི་འབད་པ་བྱས་ཀྱང་ཟད་པར་བྱ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཟད་པ་ལ་ཐབས་མེད་དམ། །མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་གསུམ་ཀ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུ་ཡོད་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་ཡིས་ནི། །གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཟད་ཕྱིར་དང་། ། རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས། །དེ་ཤེས་པ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

只要說，那麼，也不是遠離過失的，因為說是具有先行思考，因此，全知會變成迷惑本身，那麼，解釋說： 因為習慣，完全捨棄本身， 一些說等，因此是過失， 說不盡，這個是返回， 疑惑那個，因此是迷惑。 因為通過習慣使智慧明亮，因此，已經解釋，是捨棄了習氣。僅僅通過說，也不是變成具有過失，對於慾念等，說成就，是因為疑惑返回不符合的方面沒有的定義。因此，因為疑惑這個返回，所以不是使理解的本身。語言也是爲了成就分別思考，也是具有迷惑的，因為即使沒有分別思考，也是從非常習慣而進入語言，僅僅是通過推動的力量進入語言。 已經解釋的，所有形態分別思考， 與現量沒有差別， 不是從不明顯顯現， 也進入聲音， 因為通過現量看到柱子等， 說這個是柱子， 因此進入聲音，否則， 這個進入會變成不存在。 在這裡，沒有不明顯的知識顯現， 同樣，對於其他， 聲音進入也是沒有返回， 因此，即使說也沒有過失，會成立。 如果說，因為沒有從其他盡除過失，如何會變成沒有過失呢？從看到沒有盡除過失的因。僅僅因為沒有看到沒有盡除過失的因，不是沒有盡除過失本身，那麼，在這裡說： 如何理解看到， 因為恒常還是沒有方法， 或者因為不認識方法， 說這些過失不盡本身。 如果完全理解做，那麼，如何也進入理解，不是的，但是，是因為有看到因的階梯道路。如果這些過失是恒常，那麼，即使努力也不會盡除，因為恒常即使努力也不能盡除。或者，對於盡除沒有方法嗎？如果是不所緣，那麼，即使那樣也會變成不盡除，這三者都是不存在的， 因為有因，並且通過因， 通過習慣對治而盡除， 通過知道因的自性， 也成立知道那個。 因為具有因是先前沒有的，所以不是恒常的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「說」的理解、對「過失」的理解、對「全知」的理解、對「迷惑」的理解、對「習慣」的理解、對「智慧」的理解、對「習氣」的理解、對「慾念」的理解、對「定義」的理解、對「分別思考」的理解、對「語言」的理解、對「現量」的理解、對「聲音」的理解、對「知識」的理解、對「恒常」的理解、對「方法」的理解、對「不所緣」的理解、對「對治」的理解以及對「自性」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和全知的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「說」的理解： 古代邏輯學著作中，對「說」的理解仍然是基於古代的認識，認為「說」是指通過語言來表達思想或觀點。現代語言學、心理學和傳播學對「說」的理解更加複雜，認為「說」是指一種複雜的交流過程，並且與語言、認知和文化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的說，例如口頭說、書面說和非語言說等。因此，古代邏輯學著作中對「說」的理解，在現代語言學、心理學和傳播學看來，需要更深入的分析。 對「迷惑」的理解： 古代邏輯學著作中，對「迷惑」的理解仍然是基於古代的認識，認為「迷惑」是指一種不清楚或不確定的狀態。現代心理學和認知科學對「迷惑」的理解更加複雜，認為「迷惑」是指一種複雜的認知過程，並且與不確定性、模糊性和誤解等有關。此外，現代科學還研究了迷惑的型別、迷惑的功能以及迷惑的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「迷惑」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「定義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「定義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「定義」是指一種對事物本質或特徵的描述。現代邏輯學、語言學和哲學對「定義」的理解更加複雜，認為「定義」是指一種複雜的概念，並且與概念、分類和語言等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的定義，例如描述性定義、規定性定義和操作性定義等。因此，古代邏輯學著作中對「定義」的理解，在現代邏輯學、語言學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「分別思考」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分別思考」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分別思考」是指一種通過分析和區分來理解事物的思維方式。現代認知科學和心理學對「分別思考」的理解更加複雜，認為「分別思考」是指一種複雜的認知過程，並且與分析、推理和判斷等有關。此外，現代科學還研究了分別思考的型別、分別思考的功能以及分別思考的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「分別思考」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「語言」的理解： 古代邏輯學著作中，對「語言」的理解仍然是基於古代的認識，認為「語言」是指一種用來表達思想和交流的工具。現代語言學、心理學和認知科學對「語言」的理解更加複雜，認為「語言」是指一種複雜的符號系統，並且與語法、語義和語用等有關。此外，現代科學還研究了語言的型別、語言的功能以及語言的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「語言」的理解，在現代語言學、心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「聲音」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聲音」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聲音」是指一種通過空氣傳播的振動。現代物理學、聲學和認知科學對「聲音」的理解更加複雜，認為「聲音」是指一種複雜的物理和心理現象，並且與振動、頻率和感知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聲音，例如音樂、語言和噪音等。因此，古代邏輯學著作中對「聲音」的理解，在現代物理學、聲學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「恒常」的理解： 古代邏輯學著作中，對「恒常」的理解仍然是基於古代的認識，認為「恒常」是指一種不變或永恒的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「恒常」的理解更加複雜，認為「恒常」是指一種抽像的概念，並且與時間、變化和不變性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的恒常，例如物理的恒常、邏輯的恒常和哲學的恒常等。因此，古代邏輯學著作中對「恒常」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「不所緣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「不所緣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「不所緣」是指一種沒有對象或目標的意識狀態。現代認知科學和心理學對「不所緣」的理解更加複雜，認為「不所緣」是指一種複雜的認知概念，並且與意識、注意和意向性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的意識，例如清醒意識、睡眠意識和冥想意識等。因此，古代邏輯學著作中對「不所緣」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「對治」的理解： 古代邏輯學著作中，對「對治」的理解仍然是基於古代的認識，認為「對治」是指一種用來消除或克服某種不良狀態或問題的手段。現代心理學和認知科學對「對治」的理解更加複雜，認為「對治」是指一種複雜的心理過程，並且與認知重構、行為改變和情緒調節等有關。此外，現代科學還研究了對治的型別、對治的功能以及對治的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「對治」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、說、過失、全知、迷惑、習慣、智慧、習氣、慾念、定義、分別思考、語言、現量、聲音、知識、恒常、方法、不所緣、對治和自性的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、說、過失、全知、迷惑、習慣、智慧、習氣、慾念、定義、分別思考、語言、現量、聲音、知識、恒常、方法、不所緣、對治和自性的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「說」、「過失」、「全知」、「迷惑」、「習慣」、「智慧」、「習氣」、「慾念」、「定義」、「分別思考」、「語言」、「現量」、「聲音」、「知識」、「恒常」、「方法」、「不所緣」、「對治」和「自性」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གང་གི་ཚེ་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་གོམས་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཟད་པར་འགྱུར་བས་ན་ཐབས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཉེན་པོ་གོམས་པ་ནི་ཉེས་པ་ཟད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་རང་བཞིན་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཤེས་པས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་གཉེན་པོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། གྲང་བ་དང་རྩུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རླུང་ལ་དྲོ་བ་ དང་སྣུམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིལ་མར་བཞིན་ནོ།།མཐུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ཡང་། བདག་མེད་པ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལོག་རྟོགས་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ ཡང་འདི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་ལ་ཚད་མ་ཡིན།ཚད་མ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་སྟོན་པས་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟོན་པའམ། མི་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་དང་། ཐབས་ གོམས་པ་ལས་སྐྱོབ་པ་ཉིད་ཡིན་ན།སྐྱོབ་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། བཤད་པ། སྐྱོབ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུང་བ། །འབྲས་མེད་ཕྱིར་ན་བརྫུན་མི་གསུང་། །ཐུགས་བརྩེར་ལྡན་ཕྱིར་རྩོམ་ཀུན་ཡང་། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སྐྱོབ་པ་ཉིད་སྲིད་པ་རིག་བྱེད་ལ་འགས་ཀྱང་ མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྩ་བ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྫུན་མི་གསུང་ངོ་། །བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཐབས་གོམས་ པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གསུང་བའི་རྒྱུ་མེད་དོ། །དེས་ན་ཐུགས་རྗེ་མངའ་བའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མི་གསུང་ངོ་། །ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕེན་པའི་ཤུགས་ལས་མི་གསུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་ བར་གཤེགས་པ་ཡིན་པས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པ་ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གིས་མཐོང་བ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྐྱོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་མཐའ་དག་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། རང་གིས་མཐོང་བའི་ལམ་སྟོན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དེ་དག་གིས་དེ་ནི་ལམ་བརྗོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འདི་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་ཡིད་ཅེས་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། དེ་ནི་བདག་མེད་པ་མཐོང་བའམ་སྦྱོར་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །ལམ་འདི་ནི་རིགས་པས་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

當習慣於對治因時，那時會變成盡除，所以不是沒有方法，因為習慣於對治因是盡除過失的因。也不是完全不認識，因為通過知道因的自性，我和我所見的形態，所以知道從那個返回的對治。任何從任何變成顛倒的，那個是那個的對治，就像用溫暖和油膩來對治寒冷和粗糙自性的風，就像芝麻油一樣。即使沒有力量等差別，不是外在的對治，但是，無我是與我見相反的，對於那個，是沒有顛倒理解的本身。或者，如果說，薄伽梵是善逝本身，即使那樣，因為這個是自己意義圓滿本身，如何是其他人的量度？量度是通過顯示不顛倒的意義，不是顯示顛倒，或者不顯示，那麼，那個不是的，如果薄伽梵通過悲心和習慣方法是救護本身，那麼，什麼是救護本身呢？解釋說： 救護本身是看到路， 因為沒有結果，所以不說謊， 因為具有悲心，所有造作， 爲了其他意義而進入。 通過任何，救護本身，在有情理解中，任何也沒有看到，僅僅是無根的理解。對於任何是善逝本身，那個沒有任何想要，因此，因為沒有結果，所以不說謊。因為具有悲心，爲了其他意義，做習慣方法，因此，沒有說顛倒的因。因此，因為具有悲心，並且沒有必要，所以不說不是真實。因為具有悲心，也不是從推動的力量不說。因此，因為是善逝，所以是量度本身，因為自己看到，是顯示解脫道路。如果說，僅僅通過說顯示自己看到的，不是救護，如果那樣，那麼，所有外道都會變成量度，因為顯示自己看到的道路。或者，那些不是說那個是道路本身，因為那個不是道路，那麼，如何信任這個呢？對於這個已經解釋，那個是從看到無我或者進入來的。因為這個道路是通過理智看到的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「對治」的理解、對「因」的理解、對「自性」的理解、對「無我」的理解、對「我見」的理解、對「薄伽梵」的理解、對「善逝」的理解、對「量度」的理解、對「悲心」的理解、對「救護」的理解、對「有情」的理解、對「外道」的理解、對「道路」的理解以及對「理智」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和對治的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「悲心」的理解： 古代邏輯學著作中，對「悲心」的理解仍然是基於古代的認識，認為「悲心」是指一種對他人的同情和關懷。現代心理學和倫理學對「悲心」的理解更加複雜，認為「悲心」是指一種複雜的情感和道德概念，並且與同情、利他主義和道德判斷等有關。此外，現代科學還研究了悲心的型別、悲心的功能以及悲心的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「悲心」的理解，在現代心理學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「救護」的理解： 古代邏輯學著作中，對「救護」的理解仍然是基於古代的認識，認為「救護」是指一種保護或拯救他人的行為。現代心理學、社會學和倫理學對「救護」的理解更加複雜，認為「救護」是指一種複雜的心理、社會和道德行為，並且與利他主義、責任和道德義務等有關。此外，現代科學還研究了救護的型別、救護的功能以及救護的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「救護」的理解，在現代心理學、社會學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「外道」的理解： 古代邏輯學著作中，對「外道」的理解仍然是基於古代的認識，認為「外道」是指不符合佛教教義的宗教或哲學流派。現代宗教學和哲學對「外道」的理解更加複雜，認為「外道」是指一種特定的宗教或哲學概念，並且與不同的宗教和哲學流派有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和***教等。因此，古代邏輯學著作中對「外道」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「理智」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理智」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理智」是指一種通過推理和判斷來理解事物的能力。現代認知科學和心理學對「理智」的理解更加複雜，認為「理智」是指一種複雜的認知能力，並且與推理、判斷和決策等有關。此外，現代科學還研究了理智的型別、理智的功能以及理智的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「理智」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、對治、因、自性、無我、我見、薄伽梵、善逝、量度、悲心、救護、有情、外道、道路和理智的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、對治、因、自性、無我、我見、薄伽梵、善逝、量度、悲心、救護、有情、外道、道路和理智的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「對治」、「因」、「自性」、「無我」、「我見」、「薄伽梵」、「善逝」、「量度」、「悲心」、「救護」、「有情」、「外道」、「道路」和「理智」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

། དེ་དག་གིས་ནི་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ལ། རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་རང་གིས་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི། དེ་ཕྱིར་ཚད་ཡིན་ཡང་ན་སྐྱོབ། །བདེན་པ བཞི་ནི་སྟོན་པའོ།།ཡང་ན་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པར་མཛད་པ། སྐྱོབ་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་དག་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ལམ་མ་ཡིན་པས། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པ་ཉིད་སྐྱོབ་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉག་གཅིག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་གསུངས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས། འདི་ཉིད་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་འདི་ནི་རིགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་མའི་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གཞན་ གྱིས་བསྟན་པ་ནི་ལམ་མ་ཡིན་ནོ།།འཕགས་པའི་བདེན་པ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་མོ། །འདི་དག་ནི་མིང་གིས་ཀྱང་སྐྱོ་བ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་གཅི་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བས་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ པ་བཞིན་ནོ།།དེ་ལ། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ། །གོམས་ལས་འདོད་ཆགས་སོགས་གསལ་བ། །མཐོང་ཕྱིར་འདོད་རྒྱལ་ཉིད་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་སྐྱེ་བ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བུད་མེད་མཆོག་ལ་འཁྱུད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་ བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་།ཞེ་སྡང་ཡང་དགྲ་བོ་སེལ་བར་བྱེད་པས་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་འཛིན་པའི་གཏི་མུག་ནི། ང་རྒྱལ་དང་རྒྱགས་པ། དྲེགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་བདེ་བ་ཉིད་དོ། །འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་ པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ།།བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འགྲངས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ།

那些不是看到無我，並且也不是理智，因此，那些不是量度。那些也不是自己看到的本身，因為所顯示的相互矛盾。薄伽梵， 因此，是量度或者救護， 顯示四諦。 或者，做為顯示四諦，是救護，而不是其他。或者，如果說，在所有理解者中，有顯示空性，即使那樣，因為有我，那個不是道路，所以顯示聖者四諦是救護。那麼，薄伽梵是唯一說了不共意義，因此是真實的，所以這個本身是救護。即使這個道路與理智分離，就像母親的認知一樣，因為是接近寂靜的因，所以其他所顯示的不是道路。那些聖者四諦是什麼呢？是苦、集、滅、道。這些即使是名稱也會變成厭惡，例如，稱為小便的道路，而不是稱為殊勝肢體一樣。對於那個， 苦是輪迴的蘊， 從習慣，慾念等顯明， 因為看到，不是隨欲， 因為沒有因的產生是矛盾的。 如果說，慾念是與想要顯現的殊勝女人擁抱的肢體本身是快樂的因，所以是快樂本身，嗔恨也是因為消除敵人而做為快樂的因。以壞聚見為定義和執著的愚癡，是驕傲和自滿，傲慢的因，所以是快樂本身。成為慾念和嗔恨等所依處的身體等也是那樣的，因此，沒有稱為苦。任何飢餓等的痛苦，飽足是快樂的大因。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「無我」的理解、對「理智」的理解、對「量度」的理解、對「薄伽梵」的理解、對「四諦」的理解、對「空性」的理解、對「聖者」的理解、對「苦」的理解、對「集」的理解、對「滅」的理解、對「道」的理解、對「慾念」的理解、對「嗔恨」的理解、對「愚癡」的理解以及對「壞聚見」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和無我的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「四諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「四諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「四諦」是指佛教中的四種真理，即苦、集、滅、道。現代宗教學和哲學對「四諦」的理解更加複雜，認為「四諦」是指一種特定的宗教概念，並且與佛教的教義、哲學和實踐等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的宗教和哲學，例如佛教、基督教和***教等。因此，古代邏輯學著作中對「四諦」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「空性」的理解： 古代邏輯學著作中，對「空性」的理解仍然是基於古代的認識，認為「空性」是指一切事物都沒有固定或恒常的自性。現代哲學和宗教學對「空性」的理解更加複雜，認為「空性」是指一種抽像的概念，並且與不同的哲學和宗教流派有關。此外，現代科學還研究了本質主義、反本質主義和模態邏輯等問題。因此，古代邏輯學著作中對「空性」的理解，在現代哲學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「聖者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聖者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聖者」是指一種具有高尚道德和智慧的人。現代宗教學和倫理學對「聖者」的理解更加複雜，認為「聖者」是指一種特定的宗教或道德概念，並且與不同的宗教和道德流派有關。此外，現代科學還研究了不同型別的道德，例如功利主義、義務論和德性倫理等。因此，古代邏輯學著作中對「聖者」的理解，在現代宗教學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「苦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「苦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「苦」是指一種不愉快的感受或體驗。現代心理學和神經科學對「苦」的理解更加複雜，認為「苦」是指一種複雜的情感和生理過程，並且與神經活動、感覺和認知等有關。此外，現代科學還研究了苦的型別、苦的功能以及苦的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「苦」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「集」的理解： 古代邏輯學著作中，對「集」的理解仍然是基於古代的認識，認為「集」是指痛苦產生的原因。現代心理學和認知科學對「集」的理解更加複雜，認為「集」是指一種複雜的心理和行為過程，並且與慾望、執著和無明等有關。此外，現代科學還研究了集的型別、集的功能以及集的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「集」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「滅」的理解： 古代邏輯學著作中，對「滅」的理解仍然是基於古代的認識，認為「滅」是指痛苦的止息或解脫。現代哲學和心理學對「滅」的理解更加複雜，認為「滅」是指一種抽像的概念，並且與不同的宗教、哲學和心理學流派有關。此外，現代科學還研究了幸福、滿足和心理健康等問題。因此，古代邏輯學著作中對「滅」的理解，在現代哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「道」的理解： 古代邏輯學著作中，對「道」的理解仍然是基於古代的認識，認為「道」是指一種達到解脫或涅槃的途徑或方法。現代宗教學和哲學對「道」的理解更加複雜，認為「道」是指一種特定的宗教概念，並且與不同的宗教和哲學流派有關。此外，現代科學還研究了不同型別的修行方法，例如冥想、呼吸練習和身體姿勢等。因此，古代邏輯學著作中對「道」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「壞聚見」的理解： 古代邏輯學著作中，對「壞聚見」的理解仍然是基於古代的認識，認為「壞聚見」是指一種認為五蘊（色、受、想、行、識）是真實自我的錯誤觀點。現代心理學和認知科學對「壞聚見」的理解更加複雜，認為「壞聚見」是指一種複雜的認知過程，並且與自我概念、自我認同和自我意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的自我，例如獨立自我、依賴自我和關係自我等。因此，古代邏輯學著作中對「壞聚見」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、無我、理智、量度、薄伽梵、四諦、空性、聖者、苦、集、滅、道、慾念、嗔恨、愚癡和壞聚見的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、無我、理智、量度、薄伽梵、四諦、空性、聖者、苦、集、滅、道、慾念、嗔恨、愚癡和壞聚見的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「無我」、「理智」、「量度」、「薄伽梵」、「四諦」、「空性」、「聖者」、「苦」、「集」、「滅」、「道」、「慾念」、「嗔恨」、「愚癡」和「壞聚見」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱོབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འཁོར་བའི་ལམ་དུ་ཞུགས་འགྱུར་ཏེ། ཡོངས་སུ་ངལ་བས་བདེ་བ་ཉམས་པ་ཡི། །ཕུང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྟེ། །མ་རིག་པས་ནི་གཞན་དུ་མཐོང་། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་ རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལས་བརྗོད་པ་ནི།འདོད་ཆགས་གོམས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ། །བདེ་བའང་དེ་མེད་མི་འབྱུང་མིན། །གོམས་པ་ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མིན། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྐྱེས་པའམ་ རྟག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འཐད་པ་ཞིག་ན།གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལས་གསལ་བ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གོམས་པ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོམས་པ་དོར་བ་ཉིད་དགེ་སྟེ། བྱིས་རྩེད་གོམས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་དོན་དམ་པར་བདེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ནི་སེམས་མངོན་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས། འཁོར་བའི་ཆོས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་གོམས་པར་བྱས་པ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་གོམས་པ་ལས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པའི་མཐའ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གདུང་བ་བསལ་བ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་གྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ན། བུད་མེད་ལ་འཁྱུད་པ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།བློ་བཟང་འགའ་ཡང་རྨ་བཏོད་དེ། །དེ་ཡི་གདུང་བ་ཞི་བ་ལས། །ཕྱིས་ནས་བདེ་བ་འདོད་པ་མེད། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བློ་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་འགྱུར་མེད་ན། །བློ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་དགའ་གྱིས། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་མེད་པ་ཡི། །བདེ་བ་རྟག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར། །གལ་ ཏེ་དེ་ཉིད་མིན་དགའ་ན།།ལོག་ན་དེ་བདེ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཉིད་ལོག་པ་མེད་པས་ན། །བདེ་བ་ཡང་ནི་ལོག་མི་བྱེད། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་བདེ་བ་གང་ཅི་སྙེད་དེ། དེ་མཐའ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི། །སྡུག་ བསྔལ་བདེ་བའི་རྒྱུར་མཐོང་བ།།དེ་བཞིན་བདེ་བའང་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་པར་གྱིས། །དཔེར་ན་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དག་།འགྲངས་པ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདེ་བ་ཡང་བྲལ་བ་ན་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

因此，如果說，沒有稱為痛苦的快樂，所以薄伽梵所顯示的沒有結果，不是救護本身，那麼，這個不是正確的，就像這樣，會進入輪迴的道路， 因為完全勞累，快樂衰敗的， 蘊本身是巨大痛苦， 通過無明，看到其他， 慾念等是快樂的因。 從哪裡說慾念等是快樂的因，慾念是具有習慣的因，即使沒有那個，快樂也不會產生。因為習慣的有無跟隨，所以不是自性成立。如果說，慾念等和快樂等是隨欲產生的或者恒常的，那麼，那時是合理的，因為那時從那個看到明亮等，因為是從習慣變化，所以僅僅是不正確的普遍思考。因此，捨棄習慣本身是善，就像習慣於玩耍一樣。因此，勝義中沒有快樂。快樂是從心顯明清凈的定義習慣產生，因為是返回輪迴的法，所以習慣於那個本身是殊勝的。痛苦也是從習慣想要，所以平等本身是殊勝的。如果那樣，所有被痛苦折磨的，是那樣顯現的。從那裡，消除慾念等的折磨本身是殊勝的，如果變成有慾念等，那麼，擁抱女人不是的。 一些智者也造成傷口， 從那個折磨寂靜， 之後，不想要快樂， 如果那樣，那麼，沒有智慧本身。 如果那個是不變的， 那麼，智慧會喜歡那個本身， 從那個，沒有煩惱的， 快樂會恒常進入。 如果不是喜歡那個本身， 如果返回，哪裡有那個快樂？ 因為那個本身沒有返回， 所以快樂也不會返回。 因此，所有輪迴的快樂，所有那些，勝義中是痛苦本身。就像這樣： 如何看到慾念等的， 痛苦是快樂的因， 同樣，快樂也是痛苦的， 應該理解是因本身。 例如，飢餓等的痛苦，飽足是快樂的因，同樣，當分離時，快樂也是非常痛苦的因。因此，因為快樂是痛苦的因，所以那個不是快樂本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「快樂」的理解、對「痛苦」的理解、對「輪迴」的理解、對「蘊」的理解、對「無明」的理解、對「慾念」的理解、對「習慣」的理解、對「自性」的理解、對「勝義」的理解、對「心」的理解、對「清凈」的理解、對「平等」的理解、對「智者」的理解、對「煩惱」的理解、對「分離」的理解以及對「飽足」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和快樂的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「快樂」的理解： 古代邏輯學著作中，對「快樂」的理解仍然是基於古代的認識，認為「快樂」是指一種愉悅或滿足的感受。現代心理學和神經科學對「快樂」的理解更加複雜，認為「快樂」是指一種複雜的情感和生理過程，並且與神經活動、感覺和認知等有關。此外，現代科學還研究了快樂的型別、快樂的功能以及快樂的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「快樂」的理解，在現代心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「輪迴」的理解： 古代邏輯學著作中，對「輪迴」的理解仍然是基於古代的認識，認為「輪迴」是指一種生死循環的過程。現代宗教學和哲學對「輪迴」的理解更加複雜，認為「輪迴」是指一種特定的宗教概念，並且與不同的宗教和哲學流派有關。此外，現代科學還研究了生命、死亡和意識等問題。因此，古代邏輯學著作中對「輪迴」的理解，在現代宗教學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「蘊」的理解： 古代邏輯學著作中，對「蘊」的理解仍然是基於古代的認識，認為「蘊」是指佛教中的五蘊，即色、受、想、行、識。現代心理學和認知科學對「蘊」的理解更加複雜，認為「蘊」是指一種複雜的心理和認知過程，並且與感知、情緒、思維和意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的心理過程，例如感知、情緒、思維和意識等。因此，古代邏輯學著作中對「蘊」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「無明」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無明」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無明」是指一種缺乏智慧或理解的狀態。現代心理學和認知科學對「無明」的理解更加複雜，認為「無明」是指一種複雜的認知過程，並且與錯誤信念、認知偏差和缺乏知識等有關。此外，現代科學還研究了無明的型別、無明的功能以及無明的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「無明」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「心」的理解： 古代邏輯學著作中，對「心」的理解仍然是基於古代的認識，認為「心」是指一種意識或思維的中心。現代心理學、認知科學和神經科學對「心」的理解更加複雜，認為「心」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與意識、認知和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的心，例如意識心、潛意識心和無意識心等。因此，古代邏輯學著作中對「心」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「清凈」的理解： 古代邏輯學著作中，對「清凈」的理解仍然是基於古代的認識，認為「清凈」是指一種沒有污垢或雜質的狀態。現代心理學和倫理學對「清凈」的理解更加複雜，認為「清凈」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與純潔、善良和道德等有關。此外，現代科學還研究了清凈的型別、清凈的功能以及清凈的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「清凈」的理解，在現代心理學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「平等」的理解： 古代邏輯學著作中，對「平等」的理解仍然是基於古代的認識，認為「平等」是指一種沒有差別或偏見的狀態。現代哲學、倫理學和社會學對「平等」的理解更加複雜，認為「平等」是指一種複雜的概念，並且與權利、公正和機會等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的平等，例如政治平等、經濟平等和社會平等等。因此，古代邏輯學著作中對「平等」的理解，在現代哲學、倫理學和社會學看來，需要更深入的分析。 對「智者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「智者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「智者」是指一種具有智慧和知識的人。現代認知科學和心理學對「智者」的理解更加複雜，認為「智者」是指一種複雜的人格和認知能力，並且與知識、經驗、判斷和決策等有關。此外，現代科學還研究了智者的型別、智者的功能以及智者的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「智者」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「分離」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分離」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分離」是指一種與事物或人分開的狀態。現代心理學、社會學和哲學對「分離」的理解更加複雜，認為「分離」是指一種複雜的心理、社會和文化過程，並且與依戀、獨立和孤獨等有關。此外，現代科學還研究了分離的型別、分離的功能以及分離的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「分離」的理解，在現代心理學、社會學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「飽足」的理解： 古代邏輯學著作中，對「飽足」的理解仍然是基於古代的認識，認為「飽足」是指一種滿足或不飢餓的狀態。現代營養學、生理學和心理學對「飽足」的理解更加複雜，認為「飽足」是指一種複雜的生理和心理過程，並且與食物攝入、消化和滿足感等有關。此外，現代科學還研究了飽足的型別、飽足的功能以及飽足的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「飽足」的理解，在現代營養學、生理學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、快樂、痛苦、輪迴、蘊、無明、慾念、習慣、自性、勝義、心、清凈、平等、智者、煩惱、分離和飽足的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、快樂、痛苦、輪迴、蘊、無明、慾念、習慣、自性、勝義、心、清凈、平等、智者、煩惱、分離和飽足的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「快樂」、「痛苦」、「輪迴」、「蘊」、「無明」、「慾念」、「習慣」、「自性」、「勝義」、「心」、「清凈」、「平等」、「智者」、「煩惱」、「分離」和「飽足」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པ་ལས་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། རིགས་ མཐུན་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་དེ་ལྟ་བུ་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པ་ཡང་གྲུབ་བོ།།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། གཞན་ལས་སམ་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པ་འདི་དག་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པའི་ཕུང་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་རྒྱལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་གོམས་ པ་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་སྡུག་བསྔལ་ནི་འགའ་ཡང་གོམས་པར་མི་བྱེད་དེ།འོན་ཀྱང་བདེ་སོགས་འཕེལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གོམས་པ་ལས་འཇུག་གང་ཡིན་པ། །དེ་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་འགྱུར་གྱི། །གང་ན་སྡུག་བསྔལ་གོམས་བྱེད་མེད། །ང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པར་གྱུར་ ཅིག་ཅེས་སྡུག་བསྔལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དེ།བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ནི་འབད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་ནི་དེ་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་བདེ་བ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ཉིད་བཟློག་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་དེ་ལ་སྐྲག་པ་གོམས་པ་ཉིད་ལས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་ བསྔལ་དེ་ཉིད་དམ།སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་བདེ་བའི་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་བདེ་བའམ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གོམས་པར་བྱས་ པའི་བདེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དོ།གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བུ་ལ་ཆགས་པ་ལ་བུ་ཤི་ན་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན། དེ་ཉིད་བུ་སྐྱེས་ན་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ནོ།

如果那樣，那麼，稱為具有輪迴的痛苦蘊，那個是成立的，因為慾念等是從習慣顯明的。因為是從習慣，因此，相似的先前先前是具有那樣因的因，所以輪迴者也是成立的。如果說，慾念等不是從習慣，但是，按照一些形態，是從其他或者沒有因產生，那麼，這些快樂等是勝義本身。因此，輪迴者的蘊不是痛苦。或者，如果說，就像快樂等是從習慣，同樣，痛苦等也是，所以不是勝義，因此，輪迴的蘊是快樂本身，那麼，這個也不是好的，不是隨欲的，因為就像虛空等，沒有因產生是不合理的。快樂等也不是具有其他因，因為具有從習慣顯明。通過任何，痛苦會變成從習慣產生，任何也不習慣痛苦，但是， 具有增長快樂等的自性， 任何是從習慣進入， 沒有那個，會變成痛苦本身， 哪裡沒有習慣痛苦？ 沒有人習慣痛苦，說讓我有痛苦，因為僅僅是尋求快樂而進入所有所有。因此，快樂是通過努力成就的，痛苦是從沒有那個而自性變成的，而不是返回的。因此，痛苦也是通過習慣快樂本身而做的。因此，快樂本身是返回的。勝義中，痛苦也是不存在的本身，也是從習慣於害怕那個而痛苦。因此，因為沒有那個，所以那個痛苦本身，或者，不是痛苦也不是快樂，會變成快樂的認知，並且，因為沒有那個，所以對於快樂或者不是快樂也不是痛苦，會變成痛苦的認知，而不是勝義中。因此，習慣的快樂是痛苦的因本身。如果說，沒有那個，那麼，痛苦也會變成不存在。如果執著于兒子，當兒子死時，產生痛苦，那個本身，當兒子出生時，會變成快樂，而不是勝義中。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「痛苦」的理解、對「蘊」的理解、對「慾念」的理解、對「習慣」的理解、對「輪迴」的理解、對「勝義」的理解、對「快樂」的理解、對「虛空」的理解、對「平等」的理解、對「智者」的理解、對「煩惱」的理解、對「分離」的理解、對「執著」的理解以及對「兒子」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和輪迴的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「虛空」的理解： 古代邏輯學著作中，對「虛空」的理解仍然是基於古代的認識，認為「虛空」是指一種沒有物質或空間的狀態。現代物理學和哲學對「虛空」的理解更加複雜，認為「虛空」是指一種複雜的物理和哲學概念，並且與空間、時間和物質等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的虛空，例如物理虛空、數學虛空和哲學虛空等。因此，古代邏輯學著作中對「虛空」的理解，在現代物理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「兒子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「兒子」的理解仍然是基於古代的認識，認為「兒子」是指一種家庭關係中的男性後代。現代心理學、社會學和人類學對「兒子」的理解更加複雜，認為「兒子」是指一種複雜的社會和文化概念，並且與家庭、親屬和性別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的家庭關係，例如親子關係、夫妻關係和兄弟姐妹關係等。因此，古代邏輯學著作中對「兒子」的理解，在現代心理學、社會學和人類學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、痛苦、蘊、慾念、習慣、輪迴、勝義、快樂、虛空、平等、智者、煩惱、分離、執著和兒子的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、痛苦、蘊、慾念、習慣、輪迴、勝義、快樂、虛空、平等、智者、煩惱、分離和兒子的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「痛苦」、「蘊」、「慾念」、「習慣」、「輪迴」、「勝義」、「快樂」、「虛空」、「平等」、「智者」、「煩惱」、「分離」、「執著」和「兒子」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྟག་ཏུ་འདོད་པ་དག་དང་ནི། །མི་འབྲལ་འགའ་ ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།།འཁོར་བ་པ་ཡིས་སྐྱེད་པ་ཡི། །བདེ་ཀུན་སྡུག་བསྔལ་དོན་དུ་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཅིང་བསྐྱེད་པ་ལས། །བདེན་པའི་བློ་ནི་རིགས་ལྡན་མིན། །འདམ་རྫབ་འཁྲུ་བ་བྱེད་པ་པས། །མ་རེག་པར་ནི་བསྲིངས་པ་མཆོག་།འོན་ཏེ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །འདི་ འདྲ་གཞན་ནི་ཡོད་མིན་ན།།དམྱལ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་ཅི་ལྟར་སྤོང་བར་འདོད། །དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱང་ཅི། །བདེ་བ་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རམ། །གང་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་གཞན་ལའང་བདེ་བར་འགྱུར། །ཡང་ ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་འདིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ།བདེ་བ་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པས་བདག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡང་གོམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གོམས་པ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི། རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རླུང་གི་རང་བཞིན་ལས་ནི་གཏི་མུག་།མཁྲིས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ནི་ཞེ་སྡང་། བད་ཀན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ། །རྩ་བའི་ཉེས་པ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་ པའི་ཉེས་པ་གཞན་ཡང་།རླུང་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །རླུང་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་ཕྱིར་རླུང་སོགས་ཆོས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་ཕྱིར།།སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན་དེ་ཡི་ཆོས། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཅིས་མི་མཐོང་། །གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལ་དུ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་དེའི་ ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རླུང་གི་རང་བཞིན་ལ་འདོད་ཆགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དག་ཡིན་ནོ།

並且，永遠與慾念等，沒有不分離的任何。輪迴者所生的所有快樂，會變成痛苦的意義。從產生和產生痛苦，對於真實的認知是不合理的。做為洗滌污泥的人，不接觸而伸展是殊勝的。或者，如果所有快樂，沒有其他像這個，那麼，如何想要捨棄地獄等狀態的痛苦呢？從地獄的痛苦，不會產生快樂嗎？因為從巨大痛苦，對於其他痛苦也會變成快樂。或者，痛苦在這裡是造作的痛苦的定義，快樂也是從那個返回的，所以是具有我等的定義。因此，不是勝義，但是，是從習慣，爲了那樣那樣安置我等。具有那個根本的慾念等也是從那個習慣本身，而不是從其他。因為沒有勝義的因。如果說，即使習慣也不是因，那麼，會變成沒有因本身。沒有因產生不是不同的。或者，慾念等不是從習慣產生，但是，是從風等產生。就像這樣，從風的自性是愚癡，從膽汁的自性是嗔恨，從痰的自性是慾念。就像根本的過失，其他的嫉妒等過失，也是從風等產生。風等也不是勝義中存在，因為從那個因產生，慾念等是勝義，那麼，那個也不是的， 因為迷惑，風等不是法， 如果說，因為自性混合， 沒有過失，那麼，那個的法， 為何看不到從那個的其他？ 任何是任何的因，那個對於那個是不迷惑的，就像火的煙一樣。如果說，愚癡等是風等的法，因此，對於那個不會變成迷惑，那麼，即使那樣也不是的，因此是返回的。或者，在風的自性有產生慾念和產生嗔恨的其他自性，從那個是慾念和嗔恨。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「慾念」的理解、對「快樂」的理解、對「痛苦」的理解、對「輪迴」的理解、對「真實」的理解、對「習慣」的理解、對「自性」的理解、對「愚癡」的理解、對「嗔恨」的理解、對「風」的理解、對「膽汁」的理解、對「痰」的理解、對「嫉妒」的理解、對「法」的理解以及對「迷惑」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「真實」的理解： 古代邏輯學著作中，對「真實」的理解仍然是基於古代的認識，認為「真實」是指一種與事實或現實相符的狀態。現代哲學和邏輯學對「真實」的理解更加複雜，認為「真實」是指一種複雜的概念，並且與真理、證據和信念等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真實，例如客觀真實、主觀真實和相對真實等。因此，古代邏輯學著作中對「真實」的理解，在現代哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「風」的理解： 古代邏輯學著作中，對「風」的理解仍然是基於古代的認識，認為「風」是指一種自然現象，即空氣的流動。現代物理學、氣象學和流體力學對「風」的理解更加複雜，認為「風」是指一種複雜的物理現象，並且與氣壓、溫度和地球自轉等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的風，例如微風、強風和颶風等。因此，古代邏輯學著作中對「風」的理解，在現代物理學、氣象學和流體力學看來，需要更深入的分析。 對「膽汁」的理解： 古代邏輯學著作中，對「膽汁」的理解仍然是基於古代的認識，認為「膽汁」是指一種由肝臟分泌的消化液。現代生理學和醫學對「膽汁」的理解更加複雜，認為「膽汁」是指一種複雜的生物液體，並且與消化、代謝和排泄等有關。此外，現代科學還研究了膽汁的成分、膽汁的功能以及膽汁的疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「膽汁」的理解，在現代生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「痰」的理解： 古代邏輯學著作中，對「痰」的理解仍然是基於古代的認識，認為「痰」是指一種由呼吸道分泌的粘液。現代生理學和醫學對「痰」的理解更加複雜，認為「痰」是指一種複雜的生物液體，並且與呼吸道疾病、免疫反應和炎癥等有關。此外，現代科學還研究了痰的成分、痰的功能以及痰的疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「痰」的理解，在現代生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「嫉妒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「嫉妒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「嫉妒」是指一種對他人擁有或享受的東西感到不滿或憤怒的情緒。現代心理學和認知科學對「嫉妒」的理解更加複雜，認為「嫉妒」是指一種複雜的情感和認知過程，並且與比較、競爭和自我價值等有關。此外，現代科學還研究了嫉妒的型別、嫉妒的功能以及嫉妒的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「嫉妒」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「法」是指一種規則、規律或原則。現代邏輯學、哲學和科學對「法」的理解更加複雜，認為「法」是指一種複雜的概念，並且與邏輯規則、自然規律和法律等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的法，例如邏輯法、物理法和法律等。因此，古代邏輯學著作中對「法」的理解，在現代邏輯學、哲學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、慾念、快樂、痛苦、輪迴、真實、習慣、自性、愚癡、嗔恨、風、膽汁、痰、嫉妒、法和迷惑的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、慾念、快樂、痛苦、輪迴、真實、習慣、自性、愚癡、嗔恨、風、膽汁、痰、嫉妒、法和迷惑的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「慾念」、「快樂」、「痛苦」、「輪迴」、「真實」、「習慣」、「自性」、「愚癡」、「嗔恨」、「風」、「膽汁」、「痰」、「嫉妒」、「法」和「迷惑」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་རང་བཞིན་དང་འདྲེས་པའི་ ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ཡི་ཆོས། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཅི་ཕྱིར་མེད། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་ན་ནི། །རྒྱུ་ཡོད་པ་ནི་ག་ལས་རྟོགས། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དེ་ཡི་ནི། །འབྲས་ཡིན་འབྲས་གཞན་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་ན་འདིར། །དེ་ཡོད་ ཕྱིར་དེ་ཅི་ཕྱིར་མིན།།གལ་ཏེ་འབྲས་དེ་གཞན་ལས་ནི། །འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་དེ་ལ་རང་བཞིན་གཞན་ཡང་རྟོག་ན་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་བརྟག་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བས་བརྟག་ པ་མ་ཡིན་ན།རང་བཞིན་གཞན་ཡང་མི་བརྟག་གོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་རྟོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མེད་ན། མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ རོ།།གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་སྤངས་ནས། །མ་མཐོང་བ་ནི་རྟོག་བྱེད་ན། །བད་ཀན་འདོད་ཆགས་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །མི་འགྱུར་གཞན་ནི་བརྟག་པར་གྱིས། །འོན་ཏེ་ཡང་གང་དང་གང་མཐོང་བ་དེ་དང་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། འོ་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ ཅད་ལས་མཐོང་བས།ཅི་ཐམས་ཅད་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པ་ནི། །ཐལ་ཕྱིར་ཀུན་གྱི་ཆོས་མ་ཡིན། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། །གལ་ཏེ་ དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན།།ལས་རྣམས་བདག་པོ་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཡང་རྩོད་པ་མཚུངས་པ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ན་ནི། སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བད་ཀན་ལ་སོགས་པ་གང་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདོད་ཆགས་མཚུངས་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ཆགས་སོགས་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཆོས་ཡིན་པར་ནི་འདོད་ན་གོ། །ནུས་བྱེད་རང་བཞིན་མེད་པས་ན། །འབྲས་བུ་མི་མཚུངས་ག་ལས་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ པ་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ།བད་ཀན་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་། དེ་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཡང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་ ཁྱད་པར་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར།འདོད་ཆགས་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ།

因此，如果說，因為與自性混合，所以不是迷惑，那麼，那個也不是的， 如果有因，那麼，那個的法， 為何沒有從那個的其他？ 如果沒有那個的果， 如何理解有因？ 如果那個本身是那個的， 果，從哪裡有其他果？ 如果從那個本身， 為何那個不是那個？ 如果那個果是從其他， 那個本身會變成迷惑， 因此，如果說是風等的法，不會變成迷惑。如果對於那個自性也思考其他自性，那麼，也要考察果。如果沒有看到果，不是考察，那麼，其他自性也不考察。就像從果理解因，同樣，果也是從具有因能力無礙來的。或者，如果沒有具有能力無礙的因，那麼，看到的果也不會變成沒有因。或者，也不會變成那個的因本身。此外， 如果捨棄看到的因， 如果思考沒有看到的， 痰會變成慾念的因本身， 考察其他。 或者，如果說，任何看到什麼，那個本身是慾念等的因，那麼，通過從所有看到慾念等，難道所有是那個的因嗎？那個是那樣的，因為看到是那樣的本身，那麼，那個不是的，因為， 所有慾念相同， 因為太過，不是所有法， 就像色等，沒有過失， 如果那個具有差別， 如果行為不是主人， 那個也是相同的爭論， 如果慾念等是所有法，那麼，所有有情會變成一些。因此，因為任何有痰等，那個本身是慾念等的依處，所以會變成慾念相同太過。就像這樣： 如果想要執著為， 所有自性是慾念等法， 因為沒有能做自性， 如何有不相同的果？ 當想要慾念等從所有自性產生時，那時，痰等的自性，和那個增長和減少，也是慾念等的因，因此，不能返回慾念等相同本身。或者，即使是所有自性，因為有其他差別，所以不是慾念相同本身，那麼，那時，因為那個差別不是所有因，所以不是所有法。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「自性」的理解、對「迷惑」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解、對「能力」的理解、對「痰」的理解、對「慾念」的理解、對「法」的理解、對「有情」的理解以及對「差別」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和自性的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「果」是指事物產生的結果。現代物理學、哲學和邏輯學對「果」的理解更加複雜，認為「果」是指一種複雜的因果關係，並且與必要性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的因果關係，例如必要因果關係、充分因果關係和必要充分因果關係等。因此，古代邏輯學著作中對「果」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「能力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「能力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「能力」是指一種做某事或產生某種結果的力量或技能。現代心理學、認知科學和神經科學對「能力」的理解更加複雜，認為「能力」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與認知、技能和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的能力，例如認知能力、運動能力和情感能力等。因此，古代邏輯學著作中對「能力」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、自性、迷惑、因、果、能力、痰、慾念、法、有情和差別的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、自性、迷惑、因、果、能力、痰、慾念、法、有情和差別的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「自性」、「迷惑」、「因」、「果」、「能力」、「痰」、「慾念」、「法」、「有情」和「差別」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཅི་སྟེ་ཡང་བད་ཀན་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ།དེ་དག་ཉིད་ནང་གི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གང་། །ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་དམིགས་གྱུར་པ། །དེ་ལ་ཡང་ནི་འཁྲུལ་ཉིད་ཅེས། །ཡང་དག་ པར་ནི་བསྟེན་པ་ཡིན།།རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་རྒྱུ་གང་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཡང་ཡིན་པས་འཁྲུག་པ་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྒྱུར་མི་འཐད་དེ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་ ཁྱད་པར་གྱི་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་མི་མཐོང་བ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་ཚོལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར། མེ་མ་མཐོང་བའི་དུ་བ་གང་། །དེ་ནི་མེ་རྒྱུ་ཅན་མི་འགྱུར། །ས་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ ནི།།འགའ་དེ་དུ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་མེ་ཡུལ་ན་ཞེ་ན། །གཞན་ལ་ཁྱད་པར་དེ་མེད་པ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བས། །དུ་བ་གཞན་ན་མེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་བརྟགས་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུའི་སོ་སོར་ངེས་པར་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དེར་ནི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་མེ་རྟོགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེར་ཡང་མཐོང་བའི་གོམས་པས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་བརྟགས་པར་ནི་མི་འཐད་དོ། །གལ་ ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཅན་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྱུང་བར་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྩོད་པ་འདི་ཡང་ཁྱེད་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། བདག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་བདག་པོར་འགྱུར་བ་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེས་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為痰等是所有自性的因，所以是所有慾念等的法，並且，那些本身是從內部完全變化的差別，所以不是慾念等相同本身，那麼，那個也不是的， 任何變化的差別， 如何接近所緣， 對於那個也是迷惑， 正確地依止。 任何變化的差別，從哪個因接近所緣是慾念等的因，那個本身，當也是嗔恨等時，那個迷惑，當成就所有法時，也會變成成就所有慾念等的差別因，因此，會顯明慾念等是相同本身。因此，說從完全變化的差別，這個作為因是不合理的，因為那個也是所有慾念等差別的因。或者，如果說，對於考察果的差別，沒有看到完全變化的差別本身是慾念等不尋求的因，那麼，那個也是不合理的，就像這樣： 沒有看到火的煙， 那個不是具有火因， 僅僅是地方的差別， 一些是煙的因。 如果說，煙在火的地方， 對於其他沒有那個差別， 因此，因為沒有差別， 煙在其他地方是不存在的。 如果說，即使在所有時，沒有看到的差別也是僅僅從看到果來考察，那麼，在所有時，因和果的各自確定會衰敗。或者，在那裡不是理解差別，因為理解看到的火是損害的，那麼，在那裡也是通過看到習慣來考察，考察完全變化的差別是不合理的。如果說，不是想要色等是產生的因嗎？即使那樣，也會變成沒有產生差別而變成差別，那麼，這個爭論也是在你們自己，而不是在我，因為行為變成主人是差別的因。如果不是那樣，那麼，那些也是做成一方，因此不是那個不確定。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「痰」的理解、對「慾念」的理解、對「自性」的理解、對「差別」的理解、對「所緣」的理解、對「迷惑」的理解、對「果」的理解、對「因」的理解、對「煙」的理解、對「火」的理解、對「地方」的理解、對「習慣」的理解以及對「行為」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和痰的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「煙」的理解： 古代邏輯學著作中，對「煙」的理解仍然是基於古代的認識，認為「煙」是指一種物體燃燒時產生的氣體和微粒。現代物理學、化學和環境科學對「煙」的理解更加複雜，認為「煙」是指一種複雜的物理和化學現象，並且與燃燒、空氣污染和健康影響等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的煙，例如木煙、煤煙和工業煙等。因此，古代邏輯學著作中對「煙」的理解，在現代物理學、化學和環境科學看來，需要更深入的分析。 對「火」的理解： 古代邏輯學著作中，對「火」的理解仍然是基於古代的認識，認為「火」是指一種燃燒現象。現代物理學、化學和熱力學對「火」的理解更加複雜，認為「火」是指一種複雜的物理和化學反應，並且與氧化、能量釋放和熱量傳遞等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的火，例如火焰、燃燒和爆炸等。因此，古代邏輯學著作中對「火」的理解，在現代物理學、化學和熱力學看來，需要更深入的分析。 對「地方」的理解： 古代邏輯學著作中，對「地方」的理解仍然是基於古代的認識，認為「地方」是指一個特定的空間區域。現代地理學、物理學和數學對「地方」的理解更加複雜，認為「地方」是指一種複雜的空間概念，並且與位置、距離和方向等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的地方，例如地理地方、物理地方和數學地方等。因此，古代邏輯學著作中對「地方」的理解，在現代地理學、物理學和數學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、痰、慾念、自性、差別、所緣、迷惑、果、因、煙、火、地方、習慣和行為的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、痰、慾念、自性、差別、所緣、迷惑、果、因、煙、火、地方、習慣和行為的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「痰」、「慾念」、「自性」、「差別」、「所緣」、「迷惑」、「果」、「因」、「煙」、「火」、「地方」、「習慣」和「行為」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།སྐྱོན་རྣམས་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ཉིད། །མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བ་ཡིས། །འགྱུར་ཕྱིར་ཀུན་ལས་སྐྱེས་པའང་མིན། །རྒྱུ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ན། །འབྲས་བུ་འགྲིབ་པ་མི་ རུང་སྟེ།།ཚ་བ་སོགས་བཞིན་ཆགས་སོགས་ཀྱི། །འགྱུར་བ་བདེ་སོགས་ལས་སྐྱེས་ཡིན། །ཇི་སྐད་དུ་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་འབྲས་བུ་གཞན་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་མོད། གང་གི་ཚེ་བད་ ཀན་འཕེལ་བ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་འཕེལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་འཕེལ་བ་ཇི་ལྟར་བཟློག་།དེར་ཡང་དེ་ལས་གཞན་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འཛིན་པར་ག་ལ་འགྱུར། མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ནི་མི་མཐོང བར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡི་ཁྱད་ལས་ཁྱད་པར་དུ། །འཛིན་ན་འབྲས་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་མིན་ན། །འབྲས་སོགས་ཉིད་དུ་ག་ལ་འཛིན། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། མཁྲིས་པ་འཕེལ་ ན་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་དེའི་ཞེ་སྡང་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། བད་ཀན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕེལ་བས་གནོད་པས་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱིས་ཞེ་སྡང་ཆུང་བ་ལ་མི་འབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རང་མཁྲིས་པ་འཕེལ་ བ་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གཞན་ཡོད་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དེས་བྱས་པའི་ ཁྱད་པར་མེད་མོད།འབྲས་བུ་འགྲིབ་པ་གོ་ག་ལས་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་འཕེལ་ན་འབྲས་བུ་འཕེལ་བ་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་འགྲིབ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དེའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཚ་བ་ལ་སོགས་པ་མཁྲིས་པ་འཕེལ་ན་འཕེལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་ཟས་བཞུན་པོ་ཟོས་ན་བད་ཀན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་འདོད་ཆགས་འཕེལ་བ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མེད་དེ། ནད་ཀྱིས་གདུངས་པས་ཞེ་སྡང་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། བད་ཀན་ལ་སོགས་པ་ལས་ བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།བདེ་བ་ལ་ཡང་ནང་གི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་འགའ་ལ་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་དག་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ།

即使過失有差別，因為沒有差別，所以不是成立本身。不是所有，因為變化，因為變化，也不是從所有產生。當因變成增長時，果不應該減少，就像熱等，慾念等的變化是從快樂等產生。就像說，即使有其他因，任何看到其他果，那個是因為有差別，所以是理解看到差別，當痰增長時，因為那時因是增長，如何返回果的增長？在那裡，因為也沒有其他從那個的差別，如果那樣，那麼，因為差別不是因，如何會變成執著因和果的實物？理解看到的差別也不是不看到的道理。因此， 如果從那個差別執著為差別， 會變成執著果本身， 如果沒有從那個的差別， 如何執著為果等本身？ 如果說，因為沒有差別，行為的根據不成立，如果膽汁增長，那麼，那個是被痛苦折磨的，因此嗔恨增長，那麼，不是不成立本身，因為所有痰等增長是損害，所以產生嗔恨。如果說，對於自性嗔恨小的，也不會產生，那麼，這個不是應該說的，因為與膽汁增長相同。或者，如果說，是從所有產生，那麼，那個也是不合理的，因為已經解釋，不是從所有產生本身。此外，即使假設有其他差別，即使那樣，也沒有通過那個差別所做的差別，如何理解果減少？因為如果因增長，那麼，果應該增長本身，而不是減少。如果不是那樣，那麼，那個不會變成那個的因，已經解釋了。例如，熱等，如果膽汁增長，那麼增長。如果說，如果吃了油膩的食物，不是看到從與痰相關聯而增長慾念嗎？這個不是的，因為被疾病折磨，會變成嗔恨本身。慾念等是從快樂等產生，而不是從痰等產生。對於快樂，也是從內部習氣甦醒，對於一些，是如何顯現的。因此，說慾念等是從過失，是不合理的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「過失」的理解、對「差別」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解、對「痰」的理解、對「膽汁」的理解、對「嗔恨」的理解、對「熱」的理解、對「慾念」的理解、對「快樂」的理解、對「習氣」的理解以及對「疾病」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和過失的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「熱」的理解： 古代邏輯學著作中，對「熱」的理解仍然是基於古代的認識，認為「熱」是指一種溫度較高的狀態。現代物理學、熱力學和統計力學對「熱」的理解更加複雜，認為「熱」是指一種複雜的物理現象，並且與能量、溫度和熵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的熱，例如傳導熱、對流熱和輻射熱等。因此，古代邏輯學著作中對「熱」的理解，在現代物理學、熱力學和統計力學看來，需要更深入的分析。 對「疾病」的理解： 古代邏輯學著作中，對「疾病」的理解仍然是基於古代的認識，認為「疾病」是指一種身體或心理上的不健康狀態。現代醫學、生理學和心理學對「疾病」的理解更加複雜，認為「疾病」是指一種複雜的生物、心理或社會過程，並且與病原體、遺傳因素和環境因素等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的疾病，例如傳染病、慢性病和精神疾病等。因此，古代邏輯學著作中對「疾病」的理解，在現代醫學、生理學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、過失、差別、因、果、痰、膽汁、嗔恨、熱、慾念、快樂、習氣和疾病的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、過失、差別、因、果、痰、膽汁、嗔恨、熱、慾念、快樂、習氣和疾病的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「過失」、「差別」、「因」、「果」、「痰」、「膽汁」、「嗔恨」、「熱」、「慾念」、「快樂」、「習氣」和「疾病」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་བད་ཀན་འཕེལ་ན་འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་རྒྱུ་ མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཆ་མ་སྙོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནུས་པ་གེགས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གཞན་གྱིས་གེགས་བྱས་ན་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པ། ཆ་མི་སྙོམས་ སྐྱེས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས།།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་མི་སྐྱེད་ན། །ཅིས་སྐྱེས་སྨྲོས་ཤིག་ཆ་མཉམ་ལ། །ཁུ་འཕེལ་དེ་ལས་འདོད་ཆགས་ཡིན། །ཆ་མི་མཉམ་ལ་ཆགས་ཅན་མཐོང་། །གཞན་ནི་ཆ་མཉམ་ན་ཡང་མིན། །གཞན་ནི་ཟད་ནས་ཁྲག་ འཛག་ཀྱང་།།བུད་མེད་གཅིག་ལ་ཁུ་ངེས་མེད། །དེས་གཅིག་ལ་ཆགས་དྲག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་ཡན་ལག་།མ་ཡིན་ཀུན་མ་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་མེད་པར་འབྱུང་བའང་མིན། །ཡོན་ཏན་མ་བཟུང་བར་ཡང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་ དེའང་།།ཡན་ལག་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ། །གནས་སྐབས་གང་ལ་ཆགས་ཅན་འདོད། །དེ་འདྲ་ཞེ་སྡང་ཅན་མི་འགྱུར། །དེ་གཉིས་ངོ་བོ་མི་མཚུངས་ཕྱིར། །འདི་ལ་ངེས་པ་མཐོང་བ་མེད། །གལ་ཏེ་བད་ ཀན་ལ་སོགས་པ་ཆ་མཉམ་པས་འགལ་བའི་ནད་མེད་པ་ན་ཁུ་བ་འཕེལ་བ་ལ།དེ་ལས་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཆ་མི་མཉམ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་བུད་མེད་བསྟེན་པ་ལ་གཞོལ་བའི་ཁྲག་འཛག་པ་དག་འདོད་ཆགས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་ཁུ་བ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁུ་བ་ ཡང་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བུད་མེད་གཅིག་ལ་ཆགས་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཁུ་བ་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ལ་འདོད་ཆགས་ལྷག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་བུད་མེད་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དོ།

如果說，如果痰增長，不是慾念，即使那樣，那個不是不是因，因為阻礙了從不平衡產生的痛苦能力。如果任何被其他阻礙，不產生，那個不是不是因，因為會變成所有都是不是因太過，那麼，對於這個也說： 不平衡產生痛苦， 如果不是產生慾念， 說從什麼產生，平衡時， 精液增長，從那個是慾念。 不平衡時，看到有執著， 其他即使平衡也不是， 其他，當耗盡而流血時， 對於一個女人，精液不確定。 因此，對於一個，不會變成強烈執著， 如果說，色等也是肢體， 不是所有，因為不確定， 也不是不確定產生。 也會變成沒有執著功德， 如果說，執著功德， 那麼，所有會變成， 執著功德本身，因為因沒有差別。 在任何狀態，想要有執著， 那樣不會變成有嗔恨， 因為那兩個自性不相同， 對於這個，沒有看到確定。 如果說，當痰等平衡，沒有相反的疾病時，精液增長，從那個產生慾念，如果那樣，那麼，因為不平衡的過失和非常沉迷於親近女人的流血者，不會變成有慾念，因為精液耗盡。精液也是對於所有女人共同，因此，對於一個女人，不會變成確定執著，因此，因為精液相同，對於一個，不會變成特別執著。或者，境是女人和因本身，因為從色等的差別而變成差別，色等也是因本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「痰」的理解、對「慾念」的理解、對「痛苦」的理解、對「不平衡」的理解、對「精液」的理解、對「女人」的理解、對「執著」的理解、對「功德」的理解、對「嗔恨」的理解、對「色」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「不平衡」的理解： 古代邏輯學著作中，對「不平衡」的理解仍然是基於古代的認識，認為「不平衡」是指一種不穩定的或不和諧的狀態。現代物理學、生物學和心理學對「不平衡」的理解更加複雜，認為「不平衡」是指一種複雜的物理、生物或心理過程，並且與穩定、平衡和穩態等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的不平衡，例如物理不平衡、生物不平衡和心理不平衡等。因此，古代邏輯學著作中對「不平衡」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「精液」的理解： 古代邏輯學著作中，對「精液」的理解仍然是基於古代的認識，認為「精液」是指一種男性生殖液體。現代生理學和醫學對「精液」的理解更加複雜，認為「精液」是指一種複雜的生物液體，並且與精子、生殖和激素等有關。此外，現代科學還研究了精液的成分、精液的功能以及精液的疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「精液」的理解，在現代生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「女人」的理解： 古代邏輯學著作中，對「女人」的理解仍然是基於古代的認識，認為「女人」是指一種女性人類。現代社會學、心理學和人類學對「女人」的理解更加複雜，認為「女人」是指一種複雜的社會、心理和文化概念，並且與性別、身份和權力等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的性別，例如男性、女性和跨性別等。因此，古代邏輯學著作中對「女人」的理解，在現代社會學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「色」的理解： 古代邏輯學著作中，對「色」的理解仍然是基於古代的認識，認為「色」是指一種物質或可見的形態。現代物理學、生物學和心理學對「色」的理解更加複雜，認為「色」是指一種複雜的物理、生物或心理現象，並且與光、視覺和感知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的色，例如物理色、生物色和心理色等。因此，古代邏輯學著作中對「色」的理解，在現代物理學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、痰、慾念、痛苦、不平衡、精液、女人、執著、功德、嗔恨、色和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、痰、慾念、痛苦、不平衡、精液、女人、執著、功德、嗔恨、色和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「痰」、「慾念」、「痛苦」、「不平衡」、「精液」、「女人」、「執著」、「功德」、「嗔恨」、「色」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་ཅན་གཟུགས་ཞགས་པ་ཡིས། །དབང་མེད་པར་ནི་འགྱུར་བའི་སེམས། །རང་གི་ཆུང་མ་བོར་ནས་ནི། །བུད་མེད་གཞན་དག་འདོད་པ་ཡིན། །རེས་འགའི་ཚེ་ནི་སྤྱོད་ ཚུལ་དག་།འདོད་ཆགས་ཀྱི་ནི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། །ཁུ་བ་འབའ་ཞིག་འདོད་ཆགས་ཀྱི། །རྒྱུ་མིན་དེས་ན་ངེས་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ལྷག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་གཤའ་བ་མ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད། །མཐོང་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་།རྒྱུ་མིན་གཟུགས་དང་འབྲལ་བ་ལའང་། །ཆགས་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྤྱོད་ཚུལ་དག་།ཡོད་ཕྱིར་ཞེ་ན་འོ་ན་ནི། །གཟུགས་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། །སྤྱོད་ཚུལ་དང་ནི་བྲལ་ན་ཡང་། ། གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །སྤྱོད་ཚུལ་དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་པར་ནི་འཐད་མ་ཡིན། །ལ་ལ་གཉི་ག་དང་བྲལ་ཡང་། །ཆགས་པ་དག་ནི་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ལ་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པར་ནི། །ཐལ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ངེས་པ་མེད་པ ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། མ་ངེས་པ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འཐད་དོ། །འདོད་ཆགས་གཅིག་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ཡང་། གཟུགས་དང་ཡོན་ཏན་འདོད་པས་མ་བརྟགས་པར་འོངས་པའི་གཟུགས་ངན་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཟིར་བ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཁུ་བ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡོན་ཏན་མ་བཟུང་བ་ཡང་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་ཡང་ཡན་ལག་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་ཡོན་ཏན་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་ཡོད་པ་ཙམ གྱིས་ནི་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ན།འོ་ན་གང་ལས་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་ཡུལ་མེད་པ་ནི་ཡིན་ན་ནི། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཡིན་པས་གོམས་པ་ཉིད་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གནས་སྐབས་ གང་ལ་གནས་པ་ན་འདོད་ཆགས་པའི་གནས་སྐབས་དེར་ཞེ་སྡང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ།འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དག་ནི་མི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་འགལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པ་ལ་ནི། དེ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ ཡང་མི་འཐད་དེ།འདི་ལ་ངེས་པའང་མཐོང་བ་མེད། ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ན། དེའི་ཚེ་གཉི་ག་ཡང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ མཐོང་བ་ནི་མེད་དོ།

就像這樣： 具有差別的色，通過束縛， 無力地變化的心， 捨棄自己的妻子， 想要其他女人。 有時，行為方式， 會變成慾念的因， 僅僅是，不是慾念的因， 因此是確定的。 因此，因為存在共同做者，所以對於一個會變成特別，對於其他不是那樣，所以沒有過失，那麼，這個也不是好的，就像這樣： 對於所有是迷惑本身， 因為看到色等， 不是因，即使與色分離， 也有執著，如果說，因為有行為方式， 那麼，色會變成不是因， 即使與行為方式分離， 也有對於色的執著， 那個行為方式也不是慾念的， 做為因是不合理的， 對於一些，即使與兩者分離， 也看到執著。 對於所有，慾念相同太過， 因此，所有不是因。 或者，如果說，想要沒有確定的因，那麼，那個也是不合理的，說不確定是從那個產生，也是不合理的。即使對於一個，慾念是確定的，對於沒有考察而來的醜陋色，也不會進入慾念的折磨。此外，如果是慾念的因，那麼，即使沒有執著功德也會變成執著。或者，如果說，執著功德也是肢體，那麼，所有會變成執著功德，因為執著功德的因在所有都有。或者，如果僅僅是有功德，不是執著功德，那麼，從哪裡是執著功德？如果說，執著功德是沒有境，那麼，從沒有開始的習氣，從習慣本身是慾念等，會變成那樣。此外，在任何狀態，處於慾念的狀態，在那裡不會變成嗔恨，因為慾念和嗔恨是不相同的，所以是具有相反自性。對於處於與那個相反的自性，那個不是變化的。如果說，是不變化本身，那麼，那個也是不合理的，對於這個，也沒有看到確定。或者，如果說，是那兩個的自性，那時，會變成那兩個也是同時本身。如果說是那樣本身，那麼，那個不是的，因為看到確定。對於這個，沒有看到確定是同時本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「色」的理解、對「心」的理解、對「妻子」的理解、對「女人」的理解、對「行為方式」的理解、對「慾念」的理解、對「」的理解、對「執著」的理解、對「功德」的理解、對「習氣」的理解、對「嗔恨」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「妻子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「妻子」的理解仍然是基於古代的認識，認為「妻子」是指一種婚姻關係中的女性配偶。現代社會學、心理學和人類學對「妻子」的理解更加複雜，認為「妻子」是指一種複雜的社會、心理和文化概念，並且與婚姻、家庭和性別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的婚姻關係，例如一夫一妻制、一夫多妻制和同性婚姻等。因此，古代邏輯學著作中對「妻子」的理解，在現代社會學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「行為方式」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行為方式」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行為方式」是指一種特定的行為模式或習慣。現代心理學和認知科學對「行為方式」的理解更加複雜，認為「行為方式」是指一種複雜的心理和行為過程，並且與認知、動機和習慣等有關。此外，現代科學還研究了行為方式的型別、行為方式的功能以及行為方式的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「行為方式」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「」的理解： 古代邏輯學著作中，對「」的理解仍然是基於古代的認識，認為「」是指一種男性生殖液體。現代生理學和醫學對「」的理解更加複雜，認為「」是指一種複雜的生物液體，並且與、生殖和激素等有關。此外，現代科學還研究了的成分、的功能以及的疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「」的理解，在現代生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、色、心、妻子、女人、行為方式、慾念、、執著、功德、習氣、嗔恨和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、色、心、妻子、女人、行為方式、慾念、、執著、功德、習氣、嗔恨和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「色」、「心」、「妻子」、「女人」、「行為方式」、「慾念」、「」、「執著」、「功德」、「習氣」、「嗔恨」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ་མཁྲིས་པའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པ་ལ་རྔུལ་ལ་སོགས་པ་རེས་འགའ་འབྱུང་གི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྔུལ་ནི་མེ་དང་འབྲེལ་པ་ལས། །དེ་མེད་ན་ ནི་དེ་མི་འབྱུང་།།ཆགས་སོགས་དང་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི། །རྒྱུ་ལས་དེ་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡོད་ན་ནི་ཚང་བའི་ཕྱིར། །ཆགས་སོགས་ཡོད་མིན་མེད་པ་ཉིད། །འོན་ཏེ་ནང་གི་ཕན་འདོགས་པར་བྱས་པའི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ངེས་པ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ ཡིན་ན་བག་ཆགས་ཉིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཕན་འདོགས་པ་ཡང་གོམས་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་ པ།གང་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ། །རིགས་མཐུན་བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ལ། །རག་ལས་ནས་ནི་འཇུག་འགྱུར་ལ། །དེ་ལ་སྐྱོན་འདིར་ཐལ་བ་མེད། །གང་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཉིད་ལས་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར། གང་ལ་གང་གིས་སྐྱེ་བ་གཞན་དང་ འབྲེལ་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་སད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་མ་ངེས་པ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་ཉེས་པའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་མོད། འབྱུང་བའི་ཆོས་སུ་ནི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། འདིས་ནི་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་བཀག་།རྟེན་ལ་བཀག་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་ས་སོགས་ལ། །བརྟེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་ས་ལ་སོགས པ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་ས་དང་ཆུ་ཤས་ཆེ་ན་ནི་འདོད་ཆགས་སོ། །མེ་དང་རླུང་དག་ལ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ་། །ཆུ་དང་རླུང་དག་ལ་ནི་གཏི་མུག་གོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། གནས་སྐབས་གང་ལ་ ཆགས་ཅན་འདོད།།ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡོད་མེད་དག་རྟེན་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྟེན་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ དེ་ལ་བཤད་པ་ནི།དཀར་པོ་ལ་སོགས་ས་སོགས་ལ། །བརྟེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ས་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པས་འབྱུང་བ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །འབྱུང་བ་ཙམ་དུ་ ཁས་ལེན་ན་ནི།རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།

或者說，如果說，在膽汁的自性中，有時產生汗等，不是在所有時，同樣，慾念等也是，那麼，那個不是的， 汗是從與火相關聯， 如果沒有那個，那麼，那個不會產生， 慾念等和色等的， 從因，不是那樣存在。 如果有那個，因為是全部， 慾念等有或沒有本身。 或者，如果說，從與內部幫助所做的習氣相關聯，是返回確定，如果那樣，那麼，習氣本身是慾念等的因。因為慾念的幫助也是從有習慣而有。或者，如果說，任何從慾念等的習氣差別產生，那麼，如何這個過失不在這裡呢？解釋說： 任何的慾念等， 依賴於相似習氣差別， 從那裡會進入， 對於那個，沒有這個過失太過。 當慾念等從習氣的過失本身進入時，因此，對於任何，具有任何產生的其他相關習氣，那個本身，在一些時，按照一些形態，一些因使那個甦醒，因此，當慾念等的習氣不確定時，因為不依賴於色等，所以沒有先前的過失機會。如果說，執著等不是過失的法，但是，會變成產生的法，解釋說： 這個阻礙產生的法本身， 因為阻礙依處本身， 白色等對於地等， 不是依賴本身。 這些是，地等是產生的所有法，就像這樣，如果地和水部分大，那麼，是慾念。對於火和風，是嗔恨。對於水和風，是愚癡，任何說那個，也是阻礙，因為在所有時是不確定的。即使那樣， 就像所說的等。 因為沒有依處，有和沒有， 就像所說的等，也阻礙了依處。如果說，就像白色等依賴於大種，同樣，慾念等也是，那麼，對於那個解釋說： 如果說，依賴於地等，那麼，那時，因為承諾了色等是從產生不同，所以會損害承諾僅僅是產生。如果承諾僅僅是產生，那麼，不會變成依處和所依的實物。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「膽汁」的理解、對「汗」的理解、對「慾念」的理解、對「色」的理解、對「習氣」的理解、對「法」的理解、對「白色」的理解、對「地」的理解、對「水」的理解、對「火」的理解、對「風」的理解、對「嗔恨」的理解、對「愚癡」的理解以及對「依處」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和膽汁的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「汗」的理解： 古代邏輯學著作中，對「汗」的理解仍然是基於古代的認識，認為「汗」是指一種由面板分泌的液體。現代生理學和醫學對「汗」的理解更加複雜，認為「汗」是指一種複雜的生物液體，並且與體溫調節、排泄和代謝等有關。此外，現代科學還研究了汗的成分、汗的功能以及汗的疾病等問題。因此，古代邏輯學著作中對「汗」的理解，在現代生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「白色」的理解： 古代邏輯學著作中，對「白色」的理解仍然是基於古代的認識，認為「白色」是指一種顏色，即所有可見光譜的混合。現代物理學、光學和色彩科學對「白色」的理解更加複雜，認為「白色」是指一種複雜的物理和感知現象，並且與光、反射和視覺等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的白色，例如物理白色、心理白色和文化白色等。因此，古代邏輯學著作中對「白色」的理解，在現代物理學、光學和色彩科學看來，需要更深入的分析。 對「地」的理解： 古代邏輯學著作中，對「地」的理解仍然是基於古代的認識，認為「地」是指一種物質或固體表面。現代地理學、地質學和物理學對「地」的理解更加複雜，認為「地」是指一種複雜的物理和地質概念，並且與地球、土壤和巖石等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的地，例如陸地、海洋和地殼等。因此，古代邏輯學著作中對「地」的理解，在現代地理學、地質學和物理學看來，需要更深入的分析。 對「水」的理解： 古代邏輯學著作中，對「水」的理解仍然是基於古代的認識，認為「水」是指一種液體，即氫和氧的化合物。現代化學、物理學和生物學對「水」的理解更加複雜，認為「水」是指一種複雜的物理和化學物質，並且與氫鍵、溶解和生命等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的水，例如淡水、海水和冰等。因此，古代邏輯學著作中對「水」的理解，在現代化學、物理學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「依處」的理解： 古代邏輯學著作中，對「依處」的理解仍然是基於古代的認識，認為「依處」是指一種依賴或支援的對象或基礎。現代哲學、邏輯學和科學對「依處」的理解更加複雜，認為「依處」是指一種複雜的概念，並且與關係、依賴和基礎等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的依處，例如物理依處、邏輯依處和哲學依處等。因此，古代邏輯學著作中對「依處」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、膽汁、汗、慾念、色、習氣、法、白色、地、水、火、風、嗔恨、愚癡和依處的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、膽汁、汗、慾念、色、習氣、法、白色、地、水、火、風、嗔恨、愚癡和依處的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「膽汁」、「汗」、「慾念」、「色」、「習氣」、「法」、「白色」、「地」、「水」、「火」、「風」、「嗔恨」、「愚癡」和「依處」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་མང་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འབྱུང་བ་རྣམས་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་གཅིག་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་འགོག་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་པའི་དོན་ནི་རྟེན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་བརྟེན་སྒྲའམ་རྒྱུ་དོན་ནམ། །ཡང་ན་རང་གི་ རྟེན་དག་དང་།།དབྱེར་མེད་པར་ནི་གནས་པའི་ཕྱིར། །རྟེན་ཡིན་གཞན་དུ་འཐད་མ་ཡིན། །རྟེན་པའི་དོན་ནི་རྟེན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྒྱུའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྒྱུ་ནི་འབྲས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །དུས་མཚུངས་པར་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །དུས་མཚུངས་དག་ལ་ འབྲས་བུ་ཉིད།།ལ་སོགས་མེད་པར་རྣམ་པར་ངེས། །དེས་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་མཚུངས་པ་དག་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པའམ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་རྟེན་དང་དབྱེར་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་གཟུགས་ སོགས་རྟེན་དང་ནི།།བརྟེན་པའི་ངོ་བོར་ངེས་ན་ནི། །དེ་དག་རྣམ་དབྱེར་མེད་པར་ནི། །འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་གཟུང་བར་གྱིས། །གལ་ཏེ་དེ་དག་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བརྟེན་པ་མེད་ན་དེའི་རྟེན་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །མི་འཇིག་ན་ནི་ཕྱིས་བཞིན་དུ་སྔར་ཡང་རྟེན་ཉིད་ མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དབྱེར་མེད་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་ སོགས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པར་གནས་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་རེས་འགའ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མྱོས་སོགས་ནུས་པ་བཞིན། །དབྱེར་ཡོད་ཅེ་ན་དངོས་པོ་ལས། །ནུས་པ་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་འཇིག་འགྱུར་རྟེན་ཚང་བར། །གནས་ན་བརྟེན་པ་འཇིག་ མ་ཡིན།།གལ་ཏེ་དེ་མཚུངས་ཤེ་ན་མིན། །སྣང་བ་ཐ་དད་རྟོགས་པས་ན། །འབྱུང་སེམས་ཐ་དད་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཆང་དང་བུ་རམ་ཆང་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ལ་མྱོས་པའི་ནུས་པ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་དབྱེར་ཡོད་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། རྫས་ཡོད་པ་ལ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིས་འབྱུང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། བསྐ་དང་མངར་སོགས་རྫས་ཡོད་ན། །སྔ་ན་མེད་པའི་ནུས་པ་ནི། །མངོན་པར་འབྱུང་འགྱུར་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། །སླར་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་རྟེན་མིན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་རོ།

如果說，知識依賴於產生，那麼，那時會變成僅僅是那個太多。如果不是不同，那麼，產生的所有會變成一個本身，因為知識是一個，並且不不同。如果說，承諾色等依賴於產生，那麼，阻礙依處和所依的實物是矛盾的，那麼，不是的，依賴的意義不是依處的意義，但是，是因的意義。那個解釋說： 那個依賴是聲音或因的意義， 或者爲了自己依處， 因為沒有分離而存在， 是依處，其他是不合理的。 依賴的意義不是依處的意義，但是，不是因的意義。就像這樣： 因不是與果一起， 同時理解， 對於同時，果本身， 等沒有，完全確定。 因此，不是依處和所依的實物。即使假設同時和依處和所依，或者因和果的實物，也是因為進入與自己的依處沒有分離。就像這樣： 如果說色等是依處， 如果確定是所依的自性， 那麼，那些沒有分離， 請執著為進入。 如果說，那些是依處和所依的自性，那時，如果沒有所依，那麼，那個的依處也會變成毀滅。如果不毀滅，那麼，就像之後，先前也不是依處本身。因此，慾念等也會變成沒有分離而存在。對於色等，沒有不同的產生大種自性，因為是其他承諾，所以說那個。慾念等也不是沒有分離而存在，因為一些有時產生。如果說，就像醉等能力，有分離，那麼，從實物，能力不是其他意義本身。如果實物毀滅，依處全部，如果存在，所依不會毀滅。如果說，那個相似，那麼，不是的，因為理解顯現不同，所以產生的心是不同本身。雖然酒和紅糖等物質依賴於醉的能力，也是以分離的形態存在，因為對於物質存在而返回，並且之後產生。就像這樣： 如果物質有澀和甜等， 先前沒有的能力， 會變成顯現本身， 並且，再次變成沒有。 這個也不是不是依處， 因為理解是那樣本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「知識」的理解、對「產生」的理解、對「依處」的理解、對「所依」的理解、對「色」的理解、對「慾念」的理解、對「大種」的理解、對「醉」的理解、對「能力」的理解、對「實物」的理解、對「酒」的理解、對「紅糖」的理解、對「澀」的理解、對「甜」的理解以及對「心」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和知識的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「產生」的理解： 古代邏輯學著作中，對「產生」的理解仍然是基於古代的認識，認為「產生」是指事物開始存在或出現的過程。現代物理學、生物學和哲學對「產生」的理解更加複雜，認為「產生」是指一種複雜的物理、生物或哲學過程，並且與因果關係、時間和變化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的產生，例如物理產生、生物產生和心理產生等。因此，古代邏輯學著作中對「產生」的理解，在現代物理學、生物學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「所依」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所依」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所依」是指一種被依賴或支援的對象或基礎。現代哲學、邏輯學和科學對「所依」的理解更加複雜，認為「所依」是指一種複雜的概念，並且與關係、依賴和基礎等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的所依，例如物理所依、邏輯所依和哲學所依等。因此，古代邏輯學著作中對「所依」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「大種」的理解： 古代邏輯學著作中，對「大種」的理解仍然是基於古代的認識，認為「大種」是指佛教中的四大元素，即地、水、火、風。現代物理學、化學和生物學對「大種」的理解更加複雜，認為「大種」是指一種複雜的物理、化學或生物概念，並且與物質、能量和生命等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的元素，例如化學元素、生物元素和物理元素等。因此，古代邏輯學著作中對「大種」的理解，在現代物理學、化學和生物學看來，需要更深入的分析。 對「醉」的理解： 古代邏輯學著作中，對「醉」的理解仍然是基於古代的認識，認為「醉」是指一種受酒精或其他物質影響而導致的精神或身體狀態。現代生理學、心理學和神經科學對「醉」的理解更加複雜，認為「醉」是指一種複雜的生理和心理過程，並且與酒精代謝、神經活動和認知功能等有關。此外，現代科學還研究了醉的型別、醉的功能以及醉的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「醉」的理解，在現代生理學、心理學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「實物」的理解： 古代邏輯學著作中，對「實物」的理解仍然是基於古代的認識，認為「實物」是指一種真實的、可感知的物體或實體。現代物理學、哲學和邏輯學對「實物」的理解更加複雜，認為「實物」是指一種複雜的概念，並且與物質、存在和實在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的實物，例如物理實物、生物實物和邏輯實物等。因此，古代邏輯學著作中對「實物」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「酒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「酒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「酒」是指一種含有酒精的飲料。現代化學、生物學和食品科學對「酒」的理解更加複雜，認為「酒」是指一種複雜的化學和生物物質，並且與發酵、酒精和風味等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的酒，例如葡萄酒、啤酒和烈酒等。因此，古代邏輯學著作中對「酒」的理解，在現代化學、生物學和食品科學看來，需要更深入的分析。 對「紅糖」的理解： 古代邏輯學著作中，對「紅糖」的理解仍然是基於古代的認識，認為「紅糖」是指一種未精製的糖。現代化學、營養學和食品科學對「紅糖」的理解更加複雜，認為「紅糖」是指一種複雜的化學和生物物質，並且與糖分、營養和加工等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的糖，例如葡萄糖、果糖和蔗糖等。因此，古代邏輯學著作中對「紅糖」的理解，在現代化學、營養學和食品科學看來，需要更深入的分析。 對「澀」的理解： 古代邏輯學著作中，對「澀」的理解仍然是基於古代的認識，認為「澀」是指一種口感，即一種乾燥、收斂和不光滑的感覺。現代化學、生理學和感官科學對「澀」的理解更加複雜，認為「澀」是指一種複雜的化學和生理現象，並且與單寧、唾液和味覺等有關。此外，現代科學還研究了澀的型別、澀的功能以及澀的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「澀」的理解，在現代化學、生理學和感官科學看來，需要更深入的分析。 對「甜」的理解： 古代邏輯學著作中，對「甜」的理解仍然是基於古代的認識，認為「甜」是指一種口感，即一種令人愉悅和滿足的味道。現代化學、生理學和感官科學對「甜」的理解更加複雜，認為「甜」是指一種複雜的化學和生理現象，並且與糖、受體和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了甜的型別、甜的功能以及甜的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「甜」的理解，在現代化學、生理學和感官科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、知識、產生、依處、所依、色、慾念、大種、醉、能力、實物、酒、紅糖、澀、甜和心的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、知識、產生、依處、所依、色、慾念、大種、醉、能力、實物、酒、紅糖、澀、甜和心的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「知識」、「產生」、「依處」、「所依」、「色」、「慾念」、「大種」、「醉」、「能力」、「實物」、「酒」、「紅糖」、「澀」、「甜」和「心」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་བཞིན་ལུས་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི། ། འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། །ནུས་པའི་དོན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་ནི་འབྱུང་བ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་ཞེས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཅན་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མཆི གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བཞིན་ནོ།།འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་གཞན་མེད་ན། དེའི་ཚེ་སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་སོགས་པས་གང་གིས་གེགས་བྱེད། རེ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་སྲེག་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ནུས་པ་བཀག་པ་ན་ཡང་དེ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་གཞན་སྲེག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི། །རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཡང་འགར་ནི་ཡོད་པ་དང་། །འགར་མེད་ཅེས་བྱར་ནུས་མ་ཡིན། །ནུས་པ་རྣམས་ནི་མང་བས་ན། །རྣམ་དབྱེ་ ཇི་ལྟར་སྲིད་མ་ཡིན།།དེ་སྲེག་བྱེད་པའི་ནུས་མེད་དེ། །དེ་ལས་གཞན་ནི་ལྡོག་མ་ཡིན། །ཡང་ན་སྲེག་བྱ་གཞན་ཉིད་དུ། །བྱེད་པ་དེས་ན་ཚིག་མ་ཡིན། །གཞན་གྱིས་ཚིག་འགྱུར་གཞན་དུ་ནི། །ནུས་པ་བཀག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དེ་ལ་དེ་སྙེད་ཀྱིས། ། ནུས་པ་ག་ལས་འབྱུང་བ་མིན། །གང་གིས་དེ་དག་ལ་ལྟོས་པ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཅི་བྱར་ཡོད། །དངོས་པོ་ལྟོས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་ཉིད་ལས་དེ་དེ་ལྟར་འབྱུང་། །ནུས་པ་དེ་དག་མེད་ན་ནི། །འབྲས་བུ་རྣམ་དབྱེ་འགྱུར་མ་ཡིན། །ནུས་པ་མང་པོར་མེད་ན་ནི། །འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་སྲིད མི་འགྱུར།།མེ་ལ་ཚིག་པ་ལ་སོགས་པ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ནི་མེད་འགྱུར་མེད་སོགས་ལ། །རང་བཞིན་གཅིག་པོ་ཡོད་དམ་མེད། །ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་སྲེག་པ་ཉིད། །མེད་པ་ཡིན་ན་འགའ་ཡང་མིན། །གཅིག་ནི་ཅིག་ཅར་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་འགར་ ཡང་སྲིད་མ་ཡིན།།དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་འདི། །རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན། །སྣ་ཚོགས་འབྲས་བུ་ཅིས་མི་འདོད། །མ་མཐོང་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་ནི། །མཐོང་བས་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་པར། ། རྟོགས་ན་འདིར་དེ་ཉིད་ཡིན་མོད། །གང་གིས་སྔགས་སོགས་དང་ལྡན་པས། །འབྲས་བུ་རྣམ་ཕྱེར་བྱེད་ནུས་འདིར། །རང་བཞིན་ངེས་པས་དེ་འདྲ་དེ། །རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ནུས་དོན་མེད། །མེ་ནི་སྔགས་དང་མི་ལྡན་ན། །ཐམས་ཅད་སྲེག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། །དེ་ཉིད་སྔགས་དང་ལྡན་པའི ཕྱིར།།འགའ་ཞིག་བསྲེག་པར་ནུས་པ་ཡིན། །བསྲེག་རྫས་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ཏེ། །གང་གིས་དེས་ནི་མེ་ཚིག་ཅིར། །དེ་ནི་གཞན་གྱིས་ཚིག་འགྱུར་བར། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ཕྱིར་རོ།

同樣，如果說，慾念等也依賴於身體本身而變化，那麼，那個也是不合理的，因為能力不是其他意義。因為能力不是從產生而來的其他意義。稱為物質的能力，是不同的名稱，因為會變成就像所顯示的那樣，就像稱為鳥的身體等。這個是如何的，會解釋那個。如果說，火等的能力沒有其他，那時，通過咒語和傳承等，什麼來阻礙？暫時不是自己的自性，因為燒其他。如果說，即使阻礙能力，也燒其他，因為沒有阻礙那個，那麼，那個也不是的， 即使阻礙能力， 這個差別是如何變化？ 對於一些，有那個， 對於一些沒有，不能說是能力。 因為能力是多的， 如何可能存在差別？ 那個沒有燒的能力， 從那個，其他不是返回。 或者，對於其他燒， 做那個，所以不是詞， 因為其他會變成詞， 沒有阻礙其他的能力。 那個不是的，對於那個實物， 如何不是從那個產生能力？ 通過任何依賴那些， 那些有什麼可做？ 實物沒有依賴， 僅僅是從因，那個那樣產生， 如果沒有那些能力， 果不會變成差別。 如果沒有多種能力， 不會存在多種果。 對於火的燃燒等， 任何看到差別， 那個會變成沒有等， 是有一個自性還是沒有？ 如果有，那麼，所有是燒本身， 如果沒有，那麼，任何也不是， 對於一些，一個同時有， 對於一些沒有，也是不可能的。 那個也應該捨棄，就像這樣： 如何這個多種能力， 就像從一個因產生， 為何不想要多種果？ 通過考察沒有看到的，做什麼？ 如果說，因為看到多種果， 理解多種能力， 在這裡，那個本身是的， 通過任何具有咒語等， 能夠做果的差別， 在這裡，通過確定自性， 那個那樣，從自己因產生，能力沒有意義。 如果火沒有咒語， 所有是燒的因， 那個本身，因為具有咒語， 能夠燒一些。 燒的物質是那個自性， 通過任何，那個燒， 那個會變成其他燒， 因為從自己因產生。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「慾念」的理解、對「身體」的理解、對「能力」的理解、對「實物」的理解、對「咒語」的理解、對「傳承」的理解、對「燒」的理解、對「果」的理解、對「自性」的理解、對「因」的理解以及對「物質」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和能力的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「身體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「身體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「身體」是指一種物質的、有形的實體。現代生物學、生理學和醫學對「身體」的理解更加複雜，認為「身體」是指一種複雜的生物和生理系統，並且與細胞、器官和組織等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的身體，例如人類的身體、動物的身體和植物的身體等。因此，古代邏輯學著作中對「身體」的理解，在現代生物學、生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「咒語」的理解： 古代邏輯學著作中，對「咒語」的理解仍然是基於古代的認識，認為「咒語」是指一種具有神秘力量的語言或聲音。現代宗教學、心理學和人類學對「咒語」的理解更加複雜，認為「咒語」是指一種複雜的宗教、心理或文化現象，並且與信仰、儀式和象徵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的咒語，例如宗教咒語、魔法咒語和心理咒語等。因此，古代邏輯學著作中對「咒語」的理解，在現代宗教學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「傳承」的理解： 古代邏輯學著作中，對「傳承」的理解仍然是基於古代的認識，認為「傳承」是指一種知識、技能或信仰從一代傳到下一代的過程。現代社會學、人類學和教育學對「傳承」的理解更加複雜，認為「傳承」是指一種複雜的社會和文化過程，並且與知識、文化和價值觀等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的傳承，例如文化傳承、知識傳承和基因傳承等。因此，古代邏輯學著作中對「傳承」的理解，在現代社會學、人類學和教育學看來，需要更深入的分析。 對「燒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「燒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「燒」是指一種燃燒現象。現代物理學、化學和熱力學對「燒」的理解更加複雜，認為「燒」是指一種複雜的物理和化學反應，並且與氧化、能量釋放和熱量傳遞等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的燒，例如火焰、燃燒和爆炸等。因此，古代邏輯學著作中對「燒」的理解，在現代物理學、化學和熱力學看來，需要更深入的分析。 對「物質」的理解： 古代邏輯學著作中，對「物質」的理解仍然是基於古代的認識，認為「物質」是指一種具有質量和佔據空間的實體。現代物理學、化學和哲學對「物質」的理解更加複雜，認為「物質」是指一種複雜的物理和化學概念，並且與原子、分子和能量等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的物質，例如固態物質、液態物質和氣態物質等。因此，古代邏輯學著作中對「物質」的理解，在現代物理學、化學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、慾念、身體、能力、實物、咒語、傳承、燒、果、自性、因和物質的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、慾念、身體、能力、實物、咒語、傳承、燒、果、自性、因和物質的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「慾念」、「身體」、「能力」、「實物」、「咒語」、「傳承」、「燒」、「果」、「自性」、「因」和「物質」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ལྟར་ནུས་པ་བཀག་པས་ན། །རྟེན་དང་བརྟེན་ལ་སྲིད་མ་ཡིན། །དེས་ན་མཐོང་བའི་དཔེ་དེ་ནི། ། རང་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །དེས་ན་དེར་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་གནས་ན་བརྟེན་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འདིར་ཡང་འབྱུང་བ་དང་སེམས་དག་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་ལན་ནི་འབྱུང་བ་དང་སེམས་དག་ནི་ཐ དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སེམས་པ་དག་ནི་ནུས་པ་ལྟར། །འབྱུང་བ་དང་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་ཐམས་ཅད་དུ། །དངོས་པོ་ཐ་དད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །ཐ་དད་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་གཞན་ ནི།།འགའ་ཡང་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དབང་པོ་ཐ་དད་པ་དང་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ན་ནི། དེའི་ཚེ་གཅིག་ཉིད་དེ། །ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ ཏེ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་ན།རྟོགས་པ་ཡང་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེར་ཡང་སྣང་བ་ནི་ཐ་དད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་རིག་ལ་དོན་སྲ་བ་དང་། དྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་ བཞིན་གྱིས་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་གི་རིག་བྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ནང་དུ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་ན་གནས་པའི་དངོས། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མྱོང་འགྱུར་ཏེ། །ཉེ་དང་རིང་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཇི་ལྟར་ ཤིང་སོགས་རིག་པ་བཞིན།།ནང་གི་རེག་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི་རིང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་བདག་དང་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་བཞིན་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་ནི་རེག་བྱ་ཉིད། །ཡིན་ན་དེ་ནི་གང་གིས་ རིག་།གཞན་གྱིས་རིག་ན་རིག་པ་ཉིད། །ཐ་དད་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་རང་རིག་ན། །འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་མིན། །རང་རིག་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་ཉིད། །གཞན་གྱིས་ཇི་ཕྱིར་ཤེས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཁོང་ནང་ཆུག་ཕྱིར་ན། །ནང་དུ་རེག་ནི་རིག་པར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་ནང་གི་ཆ་ལ་རེག་པ་དེས་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིའི་འཁྱུད་པའི་རེག་པ་ཡང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ།

如果那樣，因為阻礙能力，所以不是存在依處和所依。因此，看到的例子，不是做為成立自性。因此，在那裡，實物本身會變成毀滅，如果依處全部存在，不是變成沒有所依。或者，如果說，在這裡，產生和心等也是那樣變化本身，那麼，對於這個回答是，因為產生和心等是不同的。心等不是像能力一樣，與產生不同。如何是那個呢？因為理解顯現是不同的。 在所有時，顯現不同， 是成立實物不同的， 成立不同的其他方法， 任何也沒有看到。 雖然應該通過不同根和不同理解來執取，如果說，顯現為沒有不同，那麼，那時是一個本身，做為不同的是理解顯現的自性，而不是不同的理解因。或者，如果說，理解的因是不同的，那麼，理解也是不同的，那麼，那個不同的理解本身是做為不同的，其他沒有意義。在那裡，顯現也是不同的，識是知道在快樂等的自性中，而不是知道實物是堅硬和溫暖等的自性。或者，快樂等是內部所知差別的自性本身，因此，是內部所知自性。 任何實物存在於任何， 那個會那樣體驗， 通過接近和遠離的差別， 就像理解樹等。 內部所觸的差別不是遠離，因此，因為這個處於身體內部，與自己和境是一個本身，所以不是像外面的樹一樣理解，那麼，這個是不合理的， 如果這個是所觸本身， 那麼，那個通過什麼理解？ 如果通過其他理解，理解本身， 會變成不同太過。 或者，如果那個自己理解， 不是大種的自性， 自己理解自性是那樣本身， 為何不通過其他知道？ 如果說，因為在內部， 那麼，在內部觸控會變成理解， 任何觸控內部部分，會變成通過那個理解太過。外部擁抱的觸控也是快樂的自性本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「能力」的理解、對「依處」的理解、對「所依」的理解、對「實物」的理解、對「產生」的理解、對「心」的理解、對「根」的理解、對「理解」的理解、對「顯現」的理解、對「識」的理解、對「快樂」的理解、對「堅硬」的理解、對「溫暖」的理解、對「觸控」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「根」的理解： 古代邏輯學著作中，對「根」的理解仍然是基於古代的認識，認為「根」是指一種感官或知覺器官。現代生理學、神經科學和心理學對「根」的理解更加複雜，認為「根」是指一種複雜的生理和神經系統，並且與感覺、感知和認知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的根，例如視覺根、聽覺根和觸覺根等。因此，古代邏輯學著作中對「根」的理解，在現代生理學、神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「理解」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解」是指一種對事物或概念的認識或掌握。現代認知科學、心理學和哲學對「理解」的理解更加複雜，認為「理解」是指一種複雜的認知過程，並且與推理、判斷和解釋等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的理解，例如邏輯理解、科學理解和道德理解等。因此，古代邏輯學著作中對「理解」的理解，在現代認知科學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「顯現」的理解： 古代邏輯學著作中，對「顯現」的理解仍然是基於古代的認識，認為「顯現」是指事物呈現或出現的方式。現代物理學、心理學和哲學對「顯現」的理解更加複雜，認為「顯現」是指一種複雜的物理、心理或哲學概念，並且與感知、意識和存在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的顯現，例如物理顯現、心理顯現和現象學顯現等。因此，古代邏輯學著作中對「顯現」的理解，在現代物理學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「識」是指一種意識或認知能力。現代心理學、認知科學和神經科學對「識」的理解更加複雜，認為「識」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與感知、記憶和思維等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的識，例如意識識、潛意識識和無意識識等。因此，古代邏輯學著作中對「識」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「堅硬」的理解： 古代邏輯學著作中，對「堅硬」的理解仍然是基於古代的認識，認為「堅硬」是指一種物質的物理特性，即不易變形或彎曲。現代物理學、材料科學和工程學對「堅硬」的理解更加複雜，認為「堅硬」是指一種複雜的物理和機械概念，並且與彈性、強度和韌性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的堅硬，例如硬度、剛度和強度等。因此，古代邏輯學著作中對「堅硬」的理解，在現代物理學、材料科學和工程學看來，需要更深入的分析。 對「溫暖」的理解： 古代邏輯學著作中，對「溫暖」的理解仍然是基於古代的認識，認為「溫暖」是指一種溫度較高的狀態。現代物理學、熱力學和生理學對「溫暖」的理解更加複雜，認為「溫暖」是指一種複雜的物理和生理現象，並且與熱量、溫度和能量等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的溫暖，例如熱量、溫度和體溫等。因此，古代邏輯學著作中對「溫暖」的理解，在現代物理學、熱力學和生理學看來，需要更深入的分析。 對「觸控」的理解： 古代邏輯學著作中，對「觸控」的理解仍然是基於古代的認識，認為「觸控」是指一種通過身體接觸來感知或感覺的方式。現代生理學、神經科學和心理學對「觸控」的理解更加複雜，認為「觸控」是指一種複雜的生理和神經過程，並且與觸覺感受器、神經訊號和大腦活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的觸控，例如壓力、溫度和疼痛等。因此，古代邏輯學著作中對「觸控」的理解，在現代生理學、神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、能力、依處、所依、實物、產生、心、根、理解、顯現、識、快樂、堅硬、溫暖、觸控和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、能力、依處、所依、實物、產生、心、根、理解、顯現、識、快樂、堅硬、溫暖、觸控和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「能力」、「依處」、「所依」、「實物」、「產生」、「心」、「根」、「理解」、「顯現」、「識」、「快樂」、「堅硬」、「溫暖」、「觸控」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཉིས་པ་ཕན་ཚུན་རེག་པ་ན། །གཉི་གས་ཀྱང་ནི་རིག་པར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་རིག་།གཞན་དག་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་མིན། །འོན་ཏེ གཞན་གྱིས་རེག་པ་ན།།བདག་གི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་དེ་གཅིག་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་རྟོགས། དོན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ སོ་སོར་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བདེ་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐ་དད་པར་བདེ་བ་མང་པོ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། གཞན་གྱིས་ནི་བདེ་བའི་ཆ་ཙམ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་ པ་གཉིས་མཚུངས་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ།།ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་མ་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཕན་ཚུན་འབྱར་བས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་འབྱར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ལྡོག་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།འབྱར་བས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དག་ལས་སེམས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་ཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འོན་ཏེ་གཞན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་ཡང་ནང་གི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་དབེན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，當互相觸控時，兩者也會變成理解，其他理解其他的自性，其他如何不是自性？或者，如果說，當其他觸控時，自己的自性本身會變成快樂，如果那樣，那麼，會變成其他也那樣理解。如果說，因為其他不理解所有形態，如果那個意義是一個，如何不理解所有形態？意義是許多個別的微塵，如果那樣，如果理解快樂的微塵不同，從多種快樂理解一些快樂等，那麼，其他甚至不理解快樂的部分。因為理解自己理解本身，女人和男人會變成相同體驗。如果所有是理解，那麼，會變成不理解微塵太過。或者，如果說，因為互相粘連，所以沒有差別，那麼，不是的，因為沒有從那個不同的粘連。即使有，理解不同也不會返回。如果說，因為粘連，所以不理解差別，那麼，那時，因為不理解那些的自己的自性，所以心會變成從產生不同，因為顯現為不同。或者，如果說，僅僅是一個具有肢體，如果那樣，那麼，對於其他也會變成那樣理解。或者，如果說，其他自己不能通過所有理解，那麼，那時不是理解那個的自性。如果說，那個是迷惑本身，不是理解，那麼，迷惑也是內部所觸差別的自性本身。因此，會變成其他也遠離那樣理解。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「觸控」的理解、對「理解」的理解、對「自性」的理解、對「快樂」的理解、對「微塵」的理解、對「女人」的理解、對「男人」的理解、對「粘連」的理解、對「心」的理解、對「產生」的理解、對「肢體」的理解以及對「迷惑」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和觸控的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「微塵」的理解： 古代邏輯學著作中，對「微塵」的理解仍然是基於古代的認識，認為「微塵」是指一種極小的物質粒子。現代物理學、化學和納米科學對「微塵」的理解更加複雜，認為「微塵」是指一種複雜的物理和化學概念，並且與原子、分子和納米粒子等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的微塵，例如宇宙微塵、大氣微塵和納米微塵等。因此，古代邏輯學著作中對「微塵」的理解，在現代物理學、化學和納米科學看來，需要更深入的分析。 對「男人」的理解： 古代邏輯學著作中，對「男人」的理解仍然是基於古代的認識，認為「男人」是指一種男性人類。現代社會學、心理學和人類學對「男人」的理解更加複雜，認為「男人」是指一種複雜的社會、心理和文化概念，並且與性別、身份和權力等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的性別，例如男性、女性和跨性別等。因此，古代邏輯學著作中對「男人」的理解，在現代社會學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「粘連」的理解： 古代邏輯學著作中，對「粘連」的理解仍然是基於古代的認識，認為「粘連」是指一種物體或物質相互附著或連線的狀態。現代物理學、化學和材料科學對「粘連」的理解更加複雜，認為「粘連」是指一種複雜的物理和化學現象，並且與分子力、表面張力和粘附力等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的粘連，例如物理粘連、化學粘連和生物粘連等。因此，古代邏輯學著作中對「粘連」的理解，在現代物理學、化學和材料科學看來，需要更深入的分析。 對「肢體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「肢體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「肢體」是指一種身體的組成部分，例如手臂、腿或手指。現代生物學、生理學和解剖學對「肢體」的理解更加複雜，認為「肢體」是指一種複雜的生物結構，並且與骨骼、肌肉和神經等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的肢體，例如上肢、下肢和軀幹等。因此，古代邏輯學著作中對「肢體」的理解，在現代生物學、生理學和解剖學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、觸控、理解、自性、快樂、微塵、女人、男人、粘連、心、產生、肢體和迷惑的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、觸控、理解、自性、快樂、微塵、女人、男人、粘連、心、產生、肢體和迷惑的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「觸控」、「理解」、「自性」、「快樂」、「微塵」、「女人」、「男人」、「粘連」、「心」、「產生」、「肢體」和「迷惑」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འདིར་ནི་རིག་བྱ གཅིག་པུ་ཉིད།།བདེ་བ་ལ་སོགས་གཞན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་གཅིག་རྟོགས་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བདེ་སོགས་གཞན། །དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དང་ནི་སེམས་པ་དག་།སྣང་བ་ཐ་དད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །འགལ་བའི་ཆོས་ནི་གནས་པ་ན། །རང་བཞིན་ཐ་དད་ཡོད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་ རེག་པ་ན།།བདེ་བ་འབྱུང་བ་འདོད་ན་ནི། །རེག་པ་དེ་ལ་ཡིད་འོང་བ། །ཉིད་ཀྱིས་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་གནས། །ཡིད་དུ་འོང་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ཡིད་འོང་འདི་གང་ཡིན་པར་འདོད། །རང་སྐལ་འཕྲོ་ཡིས་འགའ་ཞིག་ལ། །གཞན་འགའ་ཞིག་ནི་ཡིད་འོང་ན། །ལས་ཉིད་སྐལ་བའི་སྒྲ་ཡིས་ ནི།།ཐ་དད་ཀྱི་ནི་ལམ་དུ་གནས། །ཕན་འདོགས་པ་ཡི་ཁྱད་པར་ནི། །སྐྱེ་བ་འདི་ལ་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སེམས་པ་གཞན། །མེད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གཞན་གནས་འདིར། །མང་དུ་སྨྲ་བ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡི་ཡིད་འོང་ཉིད། །རྒྱུ་ ལས་ཉེ་བར་སྐྱེས་ཡིན་ན།།གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །མིན་ན་དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རྟོགས་པ་པོའི། །ལུས་ནང་ཆུད་པར་རྟོགས་ན་ནི། །ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྟོགས་པ་དེ། །ཇི་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད། །གཟུགས་ནི་སྣང་བར་འགྱུར་ན་ཡང་། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་ པ་མ་ཡིན་ཕྱིར།།རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་ནི། །འབྱུང་བ་དག་ལས་ཐ་དད་འགྱུར། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའམ་གཞན་ལ་གཟུགས་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་། གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་ པས་ན་མི་རིག་གོ་ཞེ་ན།གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱང་མི་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་ཉིད་ན། །བསྒྲིབས་པར་གནས་པ་འབའ་ཞིག་ནི། །ཇི་ལྟར་རིག་འགྱུར་ཡུལ་གཞན་དག་།རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི། །ལུས་རིག་དེ་ཡང་དེ་མེད་ པར།།དེས་ན་གཅིག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་པ། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པ་མེད། །འོན་ཏེ་ཡང་དེ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ཉིད་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ། །ལུས་ཀྱང་ཁུ་ བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །བཤད་པ། ཇི་སྲིད་ལུས་འདི་འགྱུར་བར་དུ། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་ཡིད་ངོ་བོ།

在這裡，是唯一的所知，快樂等變成其他。如果說，其他理解一個，如果那樣，那麼，快樂等是其他。因此，因為產生和心等，理解顯現不同，當相反的法存在時，自性是不同的。如果說，當其他觸控時，想要產生快樂，那麼，對於那個觸控，令人滿意，自己如何存在那個？如果說，因為令人滿意是因，想要令人滿意是什麼？如果對於一些，自己份額的剩餘是令人滿意，對於其他一些是令人滿意，那麼，行為本身通過份額的聲音，處於不同的道路。幫助的差別，在這個產生中沒有看到。如果那樣，即使沒有其他心，其他世界也存在於此，做什麼說那麼多？如果說，那個的令人滿意本身，是從因接近產生，那麼，其他也會理解，如果不是，那麼，那個是識本身。如果說，那個理解者，理解為處於身體內部，那麼，在外面，那個理解如何處於身體內部？即使色會變成顯現，因為不是通過其他理解，自己理解的自性，會變成從產生不同。即使具有分別，或者對於其他顯現色，也不是通過其他理解，因此，那個是自己理解的知識本身。或者，如果說，因為處於其他身體內部，所以不理解，那麼，會變成不理解其他身體太過。 如果處於身體內部本身， 僅僅是處於遮蔽， 如何理解其他境？ 當做分別時， 沒有分別， 理解身體也是沒有那個， 因此，成立一個， 沒有確定同時所緣。 或者，即使那個會變成不同，如果那樣，身體本身是那個的因，快樂等不是僅僅通過與習氣相關聯而產生，因此，是勝義本身。身體也是從精液等，因此，沒有其他世界。因為這個世界變化本身的行為是完全的，因此，沒有輪迴，那麼，解釋說： 只要這個身體變化， 就像色等，心自性。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「所知」的理解、對「快樂」的理解、對「產生」的理解、對「心」的理解、對「顯現」的理解、對「自性」的理解、對「觸控」的理解、對「因」的理解、對「識」的理解、對「色」的理解、對「分別」的理解、對「習氣」的理解、對「精液」的理解、對「世界」的理解、對「輪迴」的理解以及對「行為」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和所知的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「所知」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所知」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所知」是指一種被認知或理解的對象或概念。現代認知科學、心理學和哲學對「所知」的理解更加複雜，認為「所知」是指一種複雜的認知概念，並且與知識、信念和證據等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的所知，例如經驗所知、理性所知和邏輯所知等。因此，古代邏輯學著作中對「所知」的理解，在現代認知科學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「分別」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分別」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分別」是指一種區分或辨別的能力。現代心理學、認知科學和邏輯學對「分別」的理解更加複雜，認為「分別」是指一種複雜的認知過程，並且與分類、判斷和推理等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的分別，例如邏輯分別、概念分別和感知分別等。因此，古代邏輯學著作中對「分別」的理解，在現代心理學、認知科學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「世界」的理解： 古代邏輯學著作中，對「世界」的理解仍然是基於古代的認識，認為「世界」是指一種存在的整體或環境。現代物理學、哲學和宇宙學對「世界」的理解更加複雜，認為「世界」是指一種複雜的物理、哲學或宇宙概念，並且與時空、物質和存在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的世界，例如物理世界、生物世界和心理世界等。因此，古代邏輯學著作中對「世界」的理解，在現代物理學、哲學和宇宙學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、所知、快樂、產生、心、顯現、自性、觸控、因、識、色、分別、習氣、精液、世界、輪迴和行為的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、所知、快樂、產生、心、顯現、自性、觸控、因、識、色、分別、習氣、精液、世界、輪迴和行為的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「所知」、「快樂」、「產生」、「心」、「顯現」、「自性」、「觸控」、「因」、「識」、「色」、「分別」、「習氣」、「精液」、「世界」、「輪迴」和「行為」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།མཚུངས་ འགྱུར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི།།དོན་གྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཉིད་གང་། །གང་གི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ནམ། རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ལུས་མ་གྱུར་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་ཡིད་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུའམ་རང་བཞིན་གྱིས་རྟེན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ན་ནི།དེ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའམ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་མཉམ་པ་ཉིད་ན་མི་མཉམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་ཉེ་བ་ལ་རག་ལས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ལ་སྐྱོན་ མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་གྱི་གཞན་དབང་ཉིད་ཅི་ཞིག་ཡོད། བག་ཆགས་སད་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གང་ཚེ་ལུས་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གི། བག་ ཆགས་སད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ།།དེས་ན་འགའ་ཞིག་ལས་འགའ་ཡིན། །ལུས་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་སྔར་གྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་ལོ། །གང་གི་ཚེ་ལུས་ལྟོས་པ་མེད་པར། བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུའི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བར་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ དེས་ན་ལུས་འགྱུར་བ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགར་འགྱུར་གྱི་ལུས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་ལུས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕུང་པོ་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡང་སྨྲས་པ་ནི། །རྣམ་པར་ཤེས་ མིན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི།།ཉེར་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་གྲུབ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །རྣམ་ཤེས་ནུས་ལྡན་ཡིན་འདོད་ན། །རྩཝ་མཆོག་རྩེ་ན་གླང་ཆེན་བརྒྱ། །སྔོན་ཚེ་མ་མཐོང་ཡོད་དོ་ཞེས། །དེ་སྐད་གྲངས་ཅན་ཕྱུགས་ལས་གཞན། །ངོ་མཚར་བཅས་པ་སུ་བརྗོད་རྩོལ། ། རྒྱུ་ནི་ལན་བརྒྱར་རྣམ་ཕྱེ་ཡང་། །ངོ་བོ་གང་ཞིག་སྣང་གྱུར་བའི། །ངོ་བོ་དེ་ནི་སྔར་མི་སྣང་། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་དག་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ངེས་པར་དེ་འགྱུར་བའི རྗེས་སུ་བྱེད་པས།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བྲལ་བའི་ལུས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་བོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་ རོལ་མི་འགྲུབ་སྟེ།དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，相似變化的分別，是意義的依他起，當慾念等是身體的因，或者自性時，那時，在身體沒有變化之前，心會變成相似本身，因為因或自性是相同的依處。如果不是那樣，那麼，那個不是合理的，因為是依處和所依，或者因和果的實物本身。依賴於身體的色等，當身體相同時，不是不相同。或者，如果說，依賴於接近其他境而變成差別，那麼，沒有過失，那麼，那個也是不合理的，對於心的識和快樂等，有什麼意義的依他起？因為已經顯示，僅僅從習氣甦醒而產生。 當不依賴於身體時， 一些知識會變成一些的， 甦醒習氣的因， 因此，一些是從一些。 如果身體是因，那麼，會變成先前的過失太過。當不依賴於身體時，當承諾一些知識依賴於一些甦醒習氣的因的知識，那時，因，因此，即使身體不變化，一些識會變化，如果身體是因本身，那麼，不是的。因此，識本身是從識，而不是從身體，因此，蘊是輪迴。也說了其他根據， 因為沒有識的近取， 也成立不是識。 如果想要所有實物， 是具有識能力， 在頂端有百象， 先前沒有看到，說有。 那個，除了畜生，數論者， 誰會嘗試說具有驚奇？ 即使因分開百次， 任何顯現的自性， 那個自性先前不顯現， 如何會變成存在？ 因為從相似和不相似的識，看到之後的識是相似和不相似，確定那個跟隨著變化，因為從沒有識近取的身體，識不會產生，所以成立其他世界。因為會變成慾念等同時產生太過。或者，即使說，如果識本身是從識，即使那樣，也不會成立其他世界，因為所有實物具有識的能力。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「分別」的理解、對「依他起」的理解、對「慾念」的理解、對「身體」的理解、對「心」的理解、對「習氣」的理解、對「識」的理解、對「蘊」的理解、對「輪迴」的理解、對「近取」的理解、對「實物」的理解、對「數論者」的理解以及對「世界」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和分別的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「依他起」的理解： 古代邏輯學著作中，對「依他起」的理解仍然是基於古代的認識，認為「依他起」是指一種依賴於其他事物而產生的現象或概念。現代哲學、邏輯學和科學對「依他起」的理解更加複雜，認為「依他起」是指一種複雜的概念，並且與關係、依賴和條件等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的依他起，例如物理依他起、邏輯依他起和哲學依他起等。因此，古代邏輯學著作中對「依他起」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「蘊」的理解： 古代邏輯學著作中，對「蘊」的理解仍然是基於古代的認識，認為「蘊」是指佛教中的五蘊，即色、受、想、行、識。現代心理學、認知科學和哲學對「蘊」的理解更加複雜，認為「蘊」是指一種複雜的心理和哲學概念，並且與意識、感知和認知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的蘊，例如物質蘊、心理蘊和意識蘊等。因此，古代邏輯學著作中對「蘊」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「近取」的理解： 古代邏輯學著作中，對「近取」的理解仍然是基於古代的認識，認為「近取」是指一種直接或近距離的獲取或接受。現代邏輯學、哲學和科學對「近取」的理解更加複雜，認為「近取」是指一種複雜的概念，並且與因果關係、依賴和條件等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的近取，例如物理近取、邏輯近取和心理近取等。因此，古代邏輯學著作中對「近取」的理解，在現代邏輯學、哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「數論者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「數論者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「數論者」是指一種印度哲學流派，即數論派。現代宗教學、哲學和印度學對「數論者」的理解更加複雜，認為「數論者」是指一種複雜的哲學和宗教概念，並且與宇宙論、認識論和倫理學等有關。此外，現代科學還研究了不同的哲學流派，例如唯物主義、唯心主義和二元論等。因此，古代邏輯學著作中對「數論者」的理解，在現代宗教學、哲學和印度學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、分別、依他起、慾念、身體、心、習氣、識、蘊、輪迴、近取、實物、數論者和世界的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、分別、依他起、慾念、身體、心、習氣、識、蘊、輪迴、近取、實物、數論者和世界的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「分別」、「依他起」、「慾念」、「身體」、「心」、「習氣」、「識」、「蘊」、「輪迴」、「近取」、「實物」、「數論者」和「世界」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེ་ལྟ་བུའི་ནུས་པའི་འབྲས་བུ་རྩོམ་པ་མེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གྲངས་ཅན་པའི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་ལས་རྟོག་གེ་བ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བདག་ཉིད་རློམ་པ་ཁྱེད་ཀྱི་ཡིན་པར་འགྱུར།དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་རྩོལ་བ་ནི། གང་ཞིག་ལུང་གཅིག་པུ་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པ། ངོ་ཚ་མེད་པའི་གྲངས་ཅན་ཕྱུགས་ཉིད་སྨྲ་བར་རྩོལ་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་ཚ་དང་བཅས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །རྩཝ་མཆོག་རྩེ་ན་སྔོན་ཆད་ ནི།།མ་མཐོང་གླང་ཆེན་བརྒྱ་ཡོད་པར། །གྲངས་ཅན་ལས་ནི་གཞན་པ་ཡི། །ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་འགྱུར་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་ནི་རྣམ་བརྒྱར་རྣམ་ཕྱེ་ཡང་། །ཞོ་སྤོགས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་། །དེ་ནི་སྔར་མཐོང་ནུས་མིན་ན། །དེ་ནི་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །རང་བཞིན་གཞན་ གྱིས་གལ་ཏེ་དེ།།དེ་ཉིད་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་མི་བྱ། །རྣམ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་རང་བཞིན་ནི། །ཡོད་པས་དེ་ཡོད་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མ་སོགས་ཤེས་པ་ཡི། །ཉེར་ལེན་ལས་ནི་དེ་འདོད་ན། །དེ་ཡི་འདུ་བྱེད་མངོན་ཕྱོགས་པའི། །ཡོན་ཏན་རྣམ་ཀུན་རྗེས་འཇུག་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་མེས་པོ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་འདོད་ན། མ་ཡིན་ཀུན་ལ་དེ་མ་ནི། །ཐག་པའི་འདུ་བྱེད་རྗེས་སུ་འཇུག་།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་། སྔ་ན་མེད་པར་འབྱུང་བ ལ།།ཆགས་སོགས་ངེས་མེད་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་སྔ་ན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འགའ་ཞིག་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བ་གཞན་ནས་འོངས་པ་དེའི་ཚེ་སྲིད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་སྲོག་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། སྐྱེ་བོ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མི་འབྱུང་སྟེ། འདོད་ཆགས་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བའི་བདག་ལས་མ་འདས་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཀུན་ཆགས་སོགས་ལྡན་ན། །འོན་ཏེ་ཡང འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་བྲལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，沒有做成那樣能力的結果，那麼，不是其他世界，那麼，這個不是數論者的理解嗎？從哪裡，會變成你們的，自詡為所有論理者頭頂的寶珠？嘗試說那個，是任何僅僅以教義為皈依，嘗試說無恥的數論畜生本身，具有羞恥的不是那樣。 在頂端，先前， 沒有看到百象， 除了數論者， 不是語言的境。 就像這樣，即使因分開百次， 任何酸奶等的自性， 如果先前沒有看到那個能力， 如何那個存在於那個？ 如果說，其他自性是那個本身， 不應該說那個存在， 因為有其他自性從識， 如何那個存在？ 如果說，想要那個從母親等識的， 近取， 那麼，那個行為的顯現方向， 所有功德會跟隨。 如果說，也想要父親等的行為， 不是的，對於所有，那個母親， 會跟隨繩子的行為， 因此，因為識是從處於自己相續的識，所以成立其他世界。此外， 對於先前沒有的產生， 會變成執著等不確定太過。 如果說，會變成沒有其他世界，那時，會變成產生先前沒有的有情。如果那樣，會變成慾念等不確定，一些也會變成沒有慾念。當從其他產生來時，那時，如果說存在本身是有情產生的因，那麼，不會產生沒有慾念的人，因為沒有慾念不會產生。 因為沒有超越產生的我， 如果所有具有執著等， 或者，慾念等的因是產生我本身，那個也是沒有分離的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「能力」的理解、對「結果」的理解、對「世界」的理解、對「數論者」的理解、對「論理者」的理解、對「教義」的理解、對「羞恥」的理解、對「語言」的理解、對「自性」的理解、對「識」的理解、對「母親」的理解、對「父親」的理解、對「行為」的理解、對「功德」的理解、對「相續」的理解、對「有情」的理解以及對「執著」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「結果」的理解： 古代邏輯學著作中，對「結果」的理解仍然是基於古代的認識，認為「結果」是指事物產生的結果。現代物理學、哲學和邏輯學對「結果」的理解更加複雜，認為「結果」是指一種複雜的因果關係，並且與必要性、可能性和充分性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的因果關係，例如必要因果關係、充分因果關係和必要充分因果關係等。因此，古代邏輯學著作中對「結果」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「論理者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「論理者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「論理者」是指一種進行邏輯推理或辯論的人。現代邏輯學、哲學和修辭學對「論理者」的理解更加複雜，認為「論理者」是指一種複雜的概念，並且與邏輯、推理和論證等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的論理者，例如邏輯論理者、哲學論理者和修辭論理者等。因此，古代邏輯學著作中對「論理者」的理解，在現代邏輯學、哲學和修辭學看來，需要更深入的分析。 對「教義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「教義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「教義」是指一種宗教或哲學體系的原則或信仰。現代宗教學、哲學和神學對「教義」的理解更加複雜，認為「教義」是指一種複雜的宗教或哲學概念，並且與信仰、教條和傳統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的教義，例如宗教教義、哲學教義和政治教義等。因此，古代邏輯學著作中對「教義」的理解，在現代宗教學、哲學和神學看來，需要更深入的分析。 對「羞恥」的理解： 古代邏輯學著作中，對「羞恥」的理解仍然是基於古代的認識，認為「羞恥」是指一種因做錯事或感到不體面而產生的負面情緒。現代心理學和認知科學對「羞恥」的理解更加複雜，認為「羞恥」是指一種複雜的情感和認知過程，並且與自我意識、社會規範和道德判斷等有關。此外，現代科學還研究了羞恥的型別、羞恥的功能以及羞恥的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「羞恥」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「語言」的理解： 古代邏輯學著作中，對「語言」的理解仍然是基於古代的認識，認為「語言」是指一種人類用來交流的符號系統。現代語言學、認知科學和神經科學對「語言」的理解更加複雜，認為「語言」是指一種複雜的認知和神經過程，並且與語法、語義和語音等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的語言，例如自然語言、人工語言和形式語言等。因此，古代邏輯學著作中對「語言」的理解，在現代語言學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「母親」的理解： 古代邏輯學著作中，對「母親」的理解仍然是基於古代的認識，認為「母親」是指一種女性父母。現代社會學、心理學和人類學對「母親」的理解更加複雜，認為「母親」是指一種複雜的社會、心理和文化概念，並且與親子關係、家庭和性別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的家庭關係，例如親生父母、養父母和繼父母等。因此，古代邏輯學著作中對「母親」的理解，在現代社會學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「父親」的理解： 古代邏輯學著作中，對「父親」的理解仍然是基於古代的認識，認為「父親」是指一種男性父母。現代社會學、心理學和人類學對「父親」的理解更加複雜，認為「父親」是指一種複雜的社會、心理和文化概念，並且與親子關係、家庭和性別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的家庭關係，例如親生父母、養父母和繼父母等。因此，古代邏輯學著作中對「父親」的理解，在現代社會學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「相續」的理解： 古代邏輯學著作中，對「相續」的理解仍然是基於古代的認識，認為「相續」是指一種連續或相連的狀態或過程。現代哲學、邏輯學和數學對「相續」的理解更加複雜，認為「相續」是指一種複雜的概念，並且與時間、變化和連續性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的相續，例如時間相續、空間相續和因果相續等。因此，古代邏輯學著作中對「相續」的理解，在現代哲學、邏輯學和數學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、能力、結果、世界、數論者、論理者、教義、羞恥、語言、自性、識、母親、父親、行為、功德、相續、有情和執著的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、能力、結果、世界、數論者、論理者、教義、羞恥、語言、自性、識、母親、父親、行為、功德、相續、有情和執著的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「能力」、「結果」、「世界」、「數論者」、「論理者」、「教義」、「羞恥」、「語言」、「自性」、「識」、「母親」、「父親」、「行為」、「功德」、「相續」、「有情」和「執著」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྒྱུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པར་འགྱུར། །གལ་ ཏེ་འབྱུང་ཁྱད་ལས་མིན་ན།།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། འབྱུང་རྣམས་སྲོག་ཆགས་ ཁྱད་མེད་ཀྱང་།།ཁྱད་པར་འདི་རྟེན་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཕུལ་འབྱུང་འགྲིབ་པ་བཞིན། །དེ་འགྱུར་བ་ལས་དེ་མེད་འགྱུར། །ཆགས་སོགས་ངེས་མེད་ཅེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས། ས་ལ་སོགས་པའི་འདུས་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་སྲོག་ཆགས་ འགའ་ཞིག་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི།མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་སྲོག་ཆགས་སྲོག་ཆགས་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྩད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་ལྟར་སྲོག་ཆགས་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་སྲོག་ཆགས་ཡིན་ལ་འགའ་ཞིག་གཞན་དུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་དང་གཞན་ དུའང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་སྲོག་ཆགས་ཉིད་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཚེ་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྒྱུ་གང་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་སྲིད་པས་གཏན་ནས་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུ་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚུངས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ཆགས་སོགས་ཐ་དད་ཀྱང་། །རྒྱུ་མཚུངས་བདག་ཉིད་མི་ལྡོག་ན། །བདག་ ཉིད་འདྲ་བའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི།།འདོད་ཆགས་ཀུན་ལ་འདྲ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ། མི་སྤོང་བ་དེས་ན་མཚུངས་པ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་ཡང་འབྲས་བུ་འདོད་ཆགས་ ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དེ།རྒྱུ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་དོ་ཞེས་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚུངས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，因此，因為沒有不全部的因，所以不會變成沒有慾念等，那麼，如果那樣，通過那個因本身，所有會變成相同慾念。如果不是從產生差別，就像這樣，如果產生的所有互相沒有差別，那麼，如果所有變成相同慾念，那麼，也不是沒有，因此，所有不是相同慾念，那麼，如果那樣， 即使產生的所有沒有有情差別， 這個差別依賴於什麼？ 那個就像卓越減少， 從那個變化，那個會變成沒有。 對於任何說執著等不確定，對於其他，地等的聚合，沒有慾念是存在的本身。或者，如果說，一些有情會變成沒有慾念，那麼，不是的，就像有情如何不會變成不是有情一樣，也不會變成沒有慾念，已經辯論了。如果說，即使那樣，就像有情本身沒有差別一樣，慾念等也是，因此，所有會變成相同慾念本身，就像有情本身。或者，如果說，一些是有情，一些是其他，同樣，也會變成具有慾念和其他。或者，如果說，有情本身沒有不同，但是，慾念等是不同的，那時，因為從產生的差別，通過什麼因變成不同，同樣，因為可能存在增長和減少，所以也會變成完全沒有，會變成沒有慾念。或者，如果說，即使因增長和減少是具有因，那麼，慾念等是相同因的自性，不是返回，那麼，對於這個說： 即使執著等是不同， 如果相同因的自性不返回， 具有相似自性的因的， 慾念會變成對於所有相同。 如果說，任何是慾念等相同因本身，那個不捨棄，因此，相同本身是慾念的因。即使因相同，果是相同慾念等本身，因為相似因的自性，果也是具有相似自性本身，是道理。如果說，即使因相同，因為果具有差別，所以不是相同，那麼，那時，不會變成那個的果本身，因為沒有跟隨和返回的跟隨。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「慾念」的理解、對「因」的理解、對「產生」的理解、對「有情」的理解、對「自性」的理解、對「執著」的理解以及對「果」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、慾念、因、產生、有情、自性、執著和果的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、慾念、因、產生、有情、自性、執著和果的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「慾念」、「因」、「產生」、「有情」、「自性」、「執著」和「果」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། འགྲིབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ནི་མཚུངས་པ་ལས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན།མཚུངས་བདག་ལས་འབྱུང་བ་ལང་གི། །ཤེས་པའམ་འདིར་ཡང་ས་སོགས་ལ། །སྲོག་སོགས་དག་ཀྱང་ཁྱད་པར་གྱི། །རིམ་པར་ལ་ལར་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པའམ་གཞན་ལ་ཡང་རུང་བ་མཚུངས་པའི་ཁྱད་པར་བདག་ཉིད་ལས་འབྱུང་བའི་ བ་ལང་གི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བ་ལང་ངོ་།།ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཡང་བ་ལང་ངོ་ཞེས་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའམ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་ཕན་པའི་ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྲོག་ཆགས་དང་ཆེར་སྲོག་ཆགས་དང་། ཆེས་ཤིན་ཏུ་སྲོག་ཆགས་ཞེས་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ལས་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འགྲིབ་པ་ཡོད་ན་ནི་གཏན་ཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དྲོ་རིམ་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་། །དྲོ་མེད་མེ་འགའ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་ཞེ་ན་མིན། །དྲོ་ལས་མེ་གཞན་བཀག་ཕྱིར་རོ། །མེ་ལ་དྲོ་ བའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དྲོ་བ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་སྲིད་པ་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ མེ་ནི་དྲོ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དྲོ་བ་ཉིད་ལ་མེ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲོ་བ་མེད་ན་ནི། མེ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་ས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་འདུས་པ་གཞན་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། དྲོ་བ་དེའི་ཆོས་སུ་ ཡོངས་སུ་རྟོག་ན་ནི།དེའི་ཚེ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ན་དྲོ་བ་དེ་ལས་རྒྱུན་འཆད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་འབར་བ་ཆོས་ཅན་དུ་བརྟགས་པ་ཡིན་ལ་དྲོ་བ་ཆོས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་འཆད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱི་ལན་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མི་ རིགས་ཏེ།སྔགས་རྒྱུད་ལ་སོགས་ནུས་པ་ཡིས། །དྲོ་བ་མེད་པར་འབར་བར་འགྱུར། །ནོར་བུ་འབར་བ་དྲོ་མེད་པར། །མཐོང་བ་དེ་ནི་མི་འཐད་མིན། །དབྱེར་མེད་ཕྱིར་འབར་དྲོ་བ་ལ། །ལྟོས་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །མདོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་འབར་བ་ནི། །མེད་ཀྱང་དྲོ་བ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར།།ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་དེ་མི་འཐད། །དེས་ན་དེ་ནི་དབྱེ་བ་ཡིན། །འབར་བ་ནི་དྲོ་བ་མེད་པར་མི་འབྱུང་ལ། དྲོ་བ་ནི་འབར་བ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ།

因此，對於任何具有差別次第，那個可能變成完全沒有，因為有減少的差別，就像白色等的功德。或者，不會從相同減少。為什麼呢？ 因為從相同自性產生， 牛的知識，或者在這裡，地等， 即使生命等，對於一些， 也沒有差別的次第。 從不是那個的自性返回，或者對於其他也行，從相同差別的自性產生，牛的知識，那個是牛。非常非常也是牛，不是具有差別的次第，或者，依賴於世界的遙遠看法，對於地等，有情和更甚有情和非常非常甚有情，不是具有差別的次第。因此，從相同因會變成相同本身。如果存在減少，那麼，也會變成完全斷滅。 即使有溫暖次第差別， 沒有溫暖，一些火不是有， 如果說，同樣在這裡，那麼，不是的， 因為阻礙其他火從溫暖。 火的溫暖差別僅僅是存在。即使那樣，也不是會變成在所有時沒有溫暖自性。如果說，慾念等也是那樣，不會變成在所有時沒有存在，那麼，不是的，因為慾念等是從身體不同。在這裡，火不是從溫暖不同，因為說溫暖本身是火。如果說，沒有溫暖，不會變成火本身。如果說，沒有慾念等，不是不會變成地等本身。如果說，產生的聚合是其他有法，並且完全理解溫暖是那個的法，那時，在會變成灰燼的狀態，那個溫暖會變成相續斷滅本身。或者，如果說，燃燒被考察為有法，並且溫暖是法，那個即使有差別的次第，那個也不是斷滅，是其他回答，那麼，那個也是不合理的， 通過咒語傳承等能力， 會變成沒有溫暖而燃燒， 看到沒有溫暖的燃燒寶珠， 那個不是不合理。 因為沒有分離，對於燃燒溫暖， 依賴，也是有法本身， 即使沒有顏色和形狀的燃燒， 因為有溫暖， 那個作為有法是不合理的， 因此，那個是分離。 燃燒不是沒有溫暖而產生，溫暖不是沒有燃燒而產生。因此，作為有法是不合理的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「差別」的理解、對「次第」的理解、對「功德」的理解、對「自性」的理解、對「知識」的理解、對「有情」的理解、對「地」的理解、對「火」的理解、對「溫暖」的理解、對「慾念」的理解、對「身體」的理解、對「咒語」的理解、對「傳承」的理解、對「寶珠」的理解、對「燃燒」的理解以及對「法」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和差別的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「次第」的理解： 古代邏輯學著作中，對「次第」的理解仍然是基於古代的認識，認為「次第」是指一種順序或等級。現代邏輯學、數學和科學對「次第」的理解更加複雜，認為「次第」是指一種複雜的概念，並且與排序、序列和層級等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的次第，例如時間次第、空間次第和邏輯次第等。因此，古代邏輯學著作中對「次第」的理解，在現代邏輯學、數學和科學看來，需要更深入的分析。 對「寶珠」的理解： 古代邏輯學著作中，對「寶珠」的理解仍然是基於古代的認識，認為「寶珠」是指一種珍貴的寶石或珠子。現代地質學、礦物學和寶石學對「寶珠」的理解更加複雜，認為「寶珠」是指一種複雜的礦物或寶石，並且與化學成分、晶體結構和光學性質等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的寶珠，例如鑽石、紅寶石和藍寶石等。因此，古代邏輯學著作中對「寶珠」的理解，在現代地質學、礦物學和寶石學看來，需要更深入的分析。 對「燃燒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「燃燒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「燃燒」是指一種燃燒現象。現代物理學、化學和熱力學對「燃燒」的理解更加複雜，認為「燃燒」是指一種複雜的物理和化學反應，並且與氧化、能量釋放和熱量傳遞等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的燃燒，例如火焰、燃燒和爆炸等。因此，古代邏輯學著作中對「燃燒」的理解，在現代物理學、化學和熱力學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、差別、次第、功德、自性、知識、有情、地、火、溫暖、慾念、身體、咒語、傳承、寶珠、燃燒和法的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、差別、次第、功德、自性、知識、有情、地、火、溫暖、慾念、身體、咒語、傳承、寶珠、燃燒和法的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「差別」、「次第」、「功德」、「自性」、「知識」、「有情」、「地」、「火」、「溫暖」、「慾念」、「身體」、「咒語」、「傳承」、「寶珠」、「燃燒」和「法」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གཏན་མི་འབྲལ་བའི་འབྲལ་བ་དང་དེའི་དྲོ་བ་དག་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་ཁྱད་པར་ དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་ཞིག་གཞན་ཡོད་ཡོན་ཏན་ནི། །ཁྱད་པར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར། །དེ་དག་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ནི། །ལ་ལར་འཆད་འགྱུར་དཀར་སོགས་བཞིན། །གང་ཞིག་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཅན་དེ་དག་ནི་ལ་ལར་འཆད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་ཡོད་པ་གཞན་དེ་ལ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་ལ་ཐ་དད་པའི་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གང་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་ པ་ནི་རེག་བྱའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི།ཁ་དོག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་སྣམ་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ལ། །འཆད་པའི་ཆོས་དང་སྐྱེ་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་ཆད་པའི་ཆོས་ སུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་མེ་ཉིད་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ན་དྲོ་བ་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ཡོད་ཀྱང་འབྱུང་བ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་མི་འཆད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པའི་དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ནུས་པ་ཡང་ལ་ལར་འཆད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། གཟུགས་སོགས བཞིན་དུ་ངེས་མིན་དེ།།དེ་དག་འབྱུང་དང་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དེ་མཚུངས་ཤེ་ན་མིན། །ཆགས་སོགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་ཐལ་ཕྱིར། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འབྱུང་བ་དག་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བ་རྣམས་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེར་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་དང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཙམ་དེ་ཁོ་ནར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་མང་པོར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ ཉེ་བར་གནས་པ་མེད་ན་རེས་འགའ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཕྱིར། །ཡུལ་ཡང་ངེས་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ།

永遠不分離的分離和那個的溫暖等，不是法和有法的實物。根據是具有差別， 任何其他存在功德， 具有差別次第， 那些是那個的差別， 對於一些會斷滅，就像白色等。 任何體驗到其他變化的功德差別次第，那些不是對於一些斷滅，例如，對於氆氌等，就像白色等。通過任何，存在其他的那個，白色等會斷滅，如果說，有什麼其他氆氌等，白色等是自性不同的，那麼，那個是真的，但是，氆氌等是所觸的自性，不是顏色的差別自性，因為即使沒有那個，也存在氆氌。因此，這個是其他的意思，對於任何，持續進入，任何是斷滅的法和產生的法，那個也會變成完全斷滅的法，就像白色等，是語言的意義。或者，就像火本身跟隨，即使溫暖有差別的次第，也不是與產生分離，同樣，慾念等不是的，因為可能存在斷滅。如果說，能力不斷滅，那麼，不是的，因為能力的意義是其他。慾念等本身不是能力嗎？因為也看到能力在一些時斷滅。因此，解釋說： 就像色等，不是確定的， 因為那些與產生沒有分離， 如果說，那個相似，那麼，不是的， 因為會變成執著等同時產生太過。 慾念等就像色和味等，與產生沒有分離，因為即使沒有那個，也存在產生。不是沒有色和味等。或者，如果說，在那裡也是那樣本身，那麼，那個也是不真實的，因為會變成慾念等與身體同時產生太過。慾念等也不是在所有時與身體同時產生。對於僅僅說大種本身的人，色等也不是從產生不同，因為會變成僅僅是那個太多。因此，沒有分離是同時產生。如果說，因為是境的因，如果沒有境接近存在，那麼，有時也會變成沒有，那麼，那個不是的，因為是分別的境，境也不是確定的做者。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「分離」的理解、對「溫暖」的理解、對「法」的理解、對「有法」的理解、對「功德」的理解、對「次第」的理解、對「氆氌」的理解、對「白色」的理解、對「所觸」的理解、對「顏色」的理解、對「慾念」的理解、對「產生」的理解、對「能力」的理解、對「色」的理解、對「味」的理解、對「大種」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和分離的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「分離」的理解： 古代邏輯學著作中，對「分離」的理解仍然是基於古代的認識，認為「分離」是指一種物體或概念不再連線或關聯的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「分離」的理解更加複雜，認為「分離」是指一種複雜的概念，並且與關係、獨立和區別等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的分離，例如物理分離、邏輯分離和概念分離等。因此，古代邏輯學著作中對「分離」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯學看來，需要更深入的分析。 對「有法」的理解： 古代邏輯學著作中，對「有法」的理解仍然是基於古代的認識，認為「有法」是指一種具有屬性或特徵的實體或概念。現代邏輯學、哲學和科學對「有法」的理解更加複雜，認為「有法」是指一種複雜的概念，並且與屬性、實體和存在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的有法，例如物理有法、邏輯有法和哲學有法等。因此，古代邏輯學著作中對「有法」的理解，在現代邏輯學、哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「氆氌」的理解： 古代邏輯學著作中，對「氆氌」的理解仍然是基於古代的認識，認為「氆氌」是指一種粗糙的毛織品。現代紡織學、材料科學和文化人類學對「氆氌」的理解更加複雜，認為「氆氌」是指一種複雜的紡織品，並且與羊毛、織造工藝和文化傳統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的紡織品，例如天然紡織品、人工紡織品和合成紡織品等。因此，古代邏輯學著作中對「氆氌」的理解，在現代紡織學、材料科學和文化人類學看來，需要更深入的分析。 對「所觸」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所觸」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所觸」是指一種通過身體接觸來感知或感覺的方式。現代生理學、神經科學和心理學對「所觸」的理解更加複雜，認為「所觸」是指一種複雜的生理和神經過程，並且與觸覺感受器、神經訊號和大腦活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的所觸，例如壓力、溫度和疼痛等。因此，古代邏輯學著作中對「所觸」的理解，在現代生理學、神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「顏色」的理解： 古代邏輯學著作中，對「顏色」的理解仍然是基於古代的認識，認為「顏色」是指一種視覺感知，即物體反射或發射的光的性質。現代物理學、光學和色彩科學對「顏色」的理解更加複雜，認為「顏色」是指一種複雜的物理和感知現象，並且與光、波長和視覺系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的顏色，例如物理顏色、心理顏色和文化顏色等。因此，古代邏輯學著作中對「顏色」的理解，在現代物理學、光學和色彩科學看來，需要更深入的分析。 對「味」的理解： 古代邏輯學著作中，對「味」的理解仍然是基於古代的認識，認為「味」是指一種通過味覺器官感知的味道。現代生理學、神經科學和感官科學對「味」的理解更加複雜，認為「味」是指一種複雜的生理和神經過程，並且與味蕾、神經訊號和大腦活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的味，例如甜味、酸味、苦味和鹹味等。因此，古代邏輯學著作中對「味」的理解，在現代生理學、神經科學和感官科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、分離、溫暖、法、有法、功德、次第、氆氌、白色、所觸、顏色、慾念、產生、能力、色、味、大種和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、分離、溫暖、法、有法、功德、次第、氆氌、白色、所觸、顏色、慾念、產生、能力、色、味、大種和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「分離」、「溫暖」、「法」、「有法」、「功德」、「次第」、「氆氌」、「白色」、「所觸」、「顏色」、「慾念」、「產生」、「能力」、「色」、「味」、「大種」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།སྐལ་མཉམ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །ཆགས་སོགས་ངེས་པ་མེད་པའམ། །རྒྱུ་ནི་ཉེ་ཕྱིར་བློ་རྣམས་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། དེས་ན་འདོད ཆགས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ངེས་པ་མེད་པས་ལུས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་གང་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་མི་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། གང་གིས་དེ་དག་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དེའི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་ག་ལས་ ཡིན།གང་ཡང་རུང་བ་ལས་ཤེ་ན། །ཀུན་ཚེ་འབྱུང་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་ཞེས། །འགའ་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་མི་འགྱུར། །མེ་མེད་པར་ཡང་དུ་བར་འགྱུར། །ཀུན་ལས་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་རྣམ་འགྱུར་འགའ་ཞིག་ཅེས། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་ ནུས་པ་ཡིན།།དངོས་པོ་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ཡང་། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་འགྱུར། །ངེས་པ་མེད་པ་མ་མཐོང་ཞེས། །དེར་ཡང་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །མཐོང་བ་ཙམ་ལ་རྟེན་བྱེད་ན། །མཐོང་བ་གཉིས་མེད་ཉིད་ཡིན་པས། །འདིར་ནི་ཐ་སྙད་ འཇིག་པར་འགྱུར།།གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་དོར་བར་ནི། །མི་ནུས་པར་ནི་རྟོགས་བྱེད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ། །འདི་ཡང་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིས། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་། །འདི་ ནི་ཇི་ལྟར་འདོར་བར་བྱེད།།ཐ་དད་ཤེས་དང་དོན་དག་དང་། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་བྱས་པའམ། །སྔ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རབ་གྲུབ་མེད། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དབྱེ་བ་ནི། །ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱས། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་སྤངས་ནས་ནི། །འགའ་ཡང་ འཚོ་བར་ནུས་མ་ཡིན།།དེའི་ཕྱིར། གང་དག་མཐོང་བའི་དོན་སྤངས་ནས། །མ་མཐོང་གཞན་ནི་རྟོགས་བྱེད་པ། །རྨོངས་པ་ཟན་གོང་སྤངས་ནས་ནི། །ལག་སྟོང་ལྡག་བྱེད་ཅི་བཞིན་ནོ།

因為沒有平等份額的因，執著等是不確定的，或者，因為因接近，所有心，會在所有時產生。慾念等的因不是與跟隨境和返回的跟隨相關聯，因為體驗到沒有那個會變成沒有。也不想要平等份額的因，因此，因為慾念等是不確定的，所以不會變成有時不產生。因此，因為不確定，身體會變成與慾念等一一同時產生。或者，慾念等所有因會變成與身體同時產生，因為所有因身體接近存在。或者，如果說，任何慾念等不同時產生，那個那樣的，是身體的完全變化差別本身，那麼，如果那樣，通過什麼，那些變成那樣，那個那樣的完全變化差別，是從哪裡？如果說，從任何，那麼，也不會變成在所有時產生。 如果說，沒有看到那樣， 任何也不會變成具有因， 即使沒有火，也會變成有煙， 為何不會從所有變成？ 對於那個，一些變化， 能夠那樣說。 即使對於沒有因的實物， 境等也會變成確定。 如果說，沒有看到確定， 在那裡也能夠說。 如果說，在所有形態， 僅僅依賴於看到， 因為看到是二沒有本身， 在這裡，名稱會變成毀滅。 如果說，對於捨棄名稱， 理解為不能， 其他世界等， 這個如何變成其他？ 如何通過跟隨推測， 所有名稱會變成， 同樣，其他世界， 這個如何捨棄？ 不同知識和意義等， 或者，做成藍色等， 先前和之後的自性， 不是通過現量完全成立。 因此，名稱的差別， 所有通過跟隨推測做成， 因此，捨棄跟隨推測后， 任何也不能生存。 因此，任何捨棄看到意義， 理解其他沒有看到的， 就像捨棄愚癡的食物， 舔空手。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「執著」的理解、對「因」的理解、對「心」的理解、對「境」的理解、對「身體」的理解、對「變化」的理解、對「實物」的理解、對「確定」的理解、對「看到」的理解、對「名稱」的理解、對「其他世界」的理解、對「跟隨推測」的理解、對「知識」的理解、對「意義」的理解、對「藍色」的理解、對「現量」的理解以及對「生存」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和執著的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「變化」的理解： 古代邏輯學著作中，對「變化」的理解仍然是基於古代的認識，認為「變化」是指事物發生改變或轉化的過程。現代物理學、生物學和哲學對「變化」的理解更加複雜，認為「變化」是指一種複雜的物理、生物或哲學過程，並且與時間和因果關係等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的變化，例如物理變化、化學變化和生物變化等。因此，古代邏輯學著作中對「變化」的理解，在現代物理學、生物學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「確定」的理解： 古代邏輯學著作中，對「確定」的理解仍然是基於古代的認識，認為「確定」是指一種明確的、毫無疑問的狀態。現代邏輯學、數學和科學對「確定」的理解更加複雜，認為「確定」是指一種複雜的概念，並且與真理、證明和證據等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的確定，例如邏輯確定、數學確定和科學確定等。因此，古代邏輯學著作中對「確定」的理解，在現代邏輯學、數學和科學看來，需要更深入的分析。 對「看到」的理解： 古代邏輯學著作中，對「看到」的理解仍然是基於古代的認識，認為「看到」是指一種通過視覺器官感知或觀察的方式。現代生理學、神經科學和心理學對「看到」的理解更加複雜，認為「看到」是指一種複雜的生理和神經過程，並且與視覺感受器、神經訊號和大腦活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的看到，例如物理看到、心理看到和文化看到等。因此，古代邏輯學著作中對「看到」的理解，在現代生理學、神經科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「名稱」的理解： 古代邏輯學著作中，對「名稱」的理解仍然是基於古代的認識，認為「名稱」是指一種用來指代事物或概念的語言符號。現代語言學、邏輯學和哲學對「名稱」的理解更加複雜，認為「名稱」是指一種複雜的概念，並且與指稱、意義和符號等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的名稱，例如專有名詞、普通名詞和抽像名詞等。因此，古代邏輯學著作中對「名稱」的理解，在現代語言學、邏輯學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「其他世界」的理解： 古代邏輯學著作中，對「其他世界」的理解仍然是基於古代的認識，認為「其他世界」是指一種與我們所知的世界不同的存在。現代物理學、哲學和宇宙學對「其他世界」的理解更加複雜，認為「其他世界」是指一種複雜的物理、哲學或宇宙概念，並且與平行宇宙、多重宇宙和超自然現象等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的其他世界，例如物理其他世界、哲學其他世界和宗教其他世界等。因此，古代邏輯學著作中對「其他世界」的理解，在現代物理學、哲學和宇宙學看來，需要更深入的分析。 對「跟隨推測」的理解： 古代邏輯學著作中，對「跟隨推測」的理解仍然是基於古代的認識，認為「跟隨推測」是指一種通過觀察或經驗來推斷或預測事物的方式。現代邏輯學、哲學和科學對「跟隨推測」的理解更加複雜，認為「跟隨推測」是指一種複雜的認知過程，並且與推理、歸納和演繹等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的跟隨推測，例如歸納推測、演繹推測和溯因推測等。因此，古代邏輯學著作中對「跟隨推測」的理解，在現代邏輯學、哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「意義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「意義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「意義」是指一種語言符號或行為所表達的含義或目的。現代語言學、哲學和符號學對「意義」的理解更加複雜，認為「意義」是指一種複雜的概念，並且與語義、語用和符號等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的意義，例如語言意義、文化意義和個人意義等。因此，古代邏輯學著作中對「意義」的理解，在現代語言學、哲學和符號學看來，需要更深入的分析。 對「藍色」的理解： 古代邏輯學著作中，對「藍色」的理解仍然是基於古代的認識，認為「藍色」是指一種顏色，即可見光譜中波長較短的光。現代物理學、光學和色彩科學對「藍色」的理解更加複雜，認為「藍色」是指一種複雜的物理和感知現象，並且與光、波長和視覺等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的藍色，例如物理藍色、心理藍色和文化藍色等。因此，古代邏輯學著作中對「藍色」的理解，在現代物理學、光學和色彩科學看來，需要更深入的分析。 對「現量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「現量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「現量」是指一種直接的、不通過推理或推斷而獲得的知識或經驗。現代哲學、邏輯學和認識論對「現量」的理解更加複雜，認為「現量」是指一種複雜的概念，並且與感知、經驗和直覺等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的現量，例如感知現量、內省現量和直覺現量等。因此，古代邏輯學著作中對「現量」的理解，在現代哲學、邏輯學和認識論看來，需要更深入的分析。 對「生存」的理解： 古代邏輯學著作中，對「生存」的理解仍然是基於古代的認識，認為「生存」是指一種生命活動或存在狀態。現代生物學、心理學和哲學對「生存」的理解更加複雜，認為「生存」是指一種複雜的生物、心理或哲學概念，並且與生命、意識和環境等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的生存，例如生物生存、心理生存和文化生存等。因此，古代邏輯學著作中對「生存」的理解，在現代生物學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、執著、因、心、境、身體、變化、實物、確定、看到、名稱、其他世界、跟隨推測、知識、意義、藍色、現量和生存的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、執著、因、心、境、身體、變化、實物、確定、看到、名稱、其他世界、跟隨推測、知識、意義、藍色、現量和生存的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「執著」、「因」、「心」、「境」、「身體」、「變化」、「實物」、「確定」、「看到」、「名稱」、「其他世界」、「跟隨推測」、「知識」、「意義」、「藍色」、「現量」和「生存」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།ཞེས་བྱ་བ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། བླང་དང་དོར་བྱའི་ཁྱད་པར་ནི། །རྣམ་དབྱེ་མངོན་སུམ་ལས་ མ་ཡིན།།འདི་ནི་སྤང་བྱ་མིན་ནོ་ཞེས། །འདི་ནི་མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་མིན། །བླང་བྱ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ཡང་། །དོར་བྱ་ཉིད་ནི་བཀག་ལས་ཡིན། །བླང་བྱ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ནི། །དོར་བྱ་ལས་ནི་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་བྱེད་དོན་དུ་གཉེར་རྣམས་ཀྱི། ། བླང་བྱ་རྟག་ཏུ་དོན་བྱ་ཡིན། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་མཐོང་། །དེ་ལས་འཇུག་པར་འདོད་པ་རྣམས། །དེས་ན་བླང་བྱའི་དངོས་པོ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རིག་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་འབྱུང་འགྱུར་དོན་བྱེད་ནི། །རིག་མིན་བཟླས་པ་ཡང་མ་ཡིན། །སྤང་བྱ་དབང་པོ་ལས་འདས་ཕྱིར། ། སྤང་བྱ་དགག་པའང་ག་ལ་ཡོད། །དངོས་པོ་འདི་ནི་མེད་དོ་ཞེས། །རྟོགས་འདི་མངོན་སུམ་ལས་མ་ཡིན། །བླང་དང་དོར་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི། །མངོན་སུམ་གཉི་ག་ཡོད་མ་ཡིན། །འདིར་ཡང་སྔར་གྱི་རིགས་པ་ནི། །སླར་ལ་བཟློག་ན་འཇུག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ཡི། ། མངོན་སུམ་ལས་ཀུན་རྟོགས་ཤེ་ན། །མ་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་པ་མེད། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་མེད་པར་ནི། །གོམས་པ་ལས་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་རྟོགས་མེད་མ་གོམས་ལ། །མངོན་སུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་འདིར ཚད་ཡིན་ན་ནི།།བླང་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་འབྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་རང་གི་རང་བཞིན་ཙམ་རིག་སྟེ། །གཉིས་མེད་དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །བླང་བྱ་ལ་སོགས་རྣམ་འབྱེད་ཉིད། །དེས་ན་ཐ་སྙད་རྟོགས་པས་ན། །གཞན་ཡང་ཡོངས་ སུ་ཚོལ་མི་བྱེད།།འོན་ཏེ་གཉིས་མེད་ལ་བརྟེན་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སྤོང་བྱེད་ན། །འདི་ཡང་བྱོས་ཤིག་དེ་ཙམ་གྱིས། །འདི་ནི་རྣམ་པར་གནས་མ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེས་ན་མེད་པ་པ་ཡང་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །སྤངས་ཕྱིར་སེམས་ནི་ གྲོལ་བ་ཉིད།།འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་གང་། །གུས་པ་འདི་ནི་རྨོངས་པ་སྟེ། །འདི་ཡང་ཟད་འདོད་སུ་ཞིག་ནི། །རྨོངས་པ་གཞན་ནི་འདོད་པར་བྱེད། །རྨོངས་པ་འདི་ཉིད་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐོག་མཐའ་མེད་གྲུབ་ན། །དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏེ། །མང་དུ་སྨྲ་བ་གཞན་དོན་མེད། ། འོན་ཏེ་འདི་རྒྱུ་མེད་ཉིད་ན། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མེད་པ་པ། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགར་ཡང་སྨྲས་པ་འདི། །ཉེར་མཁོ་མིན་ན་ཅི་དོན་ཉིད། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་དོན་འགའ་ཡོད། །འདི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ།

那個是清楚的，因為取和舍的差別，不是從現量。這個不是捨棄，這個不是僅僅通過現量。即使存在取本身，捨本身也是從阻礙。安立為取本身，是爲了返回從舍。對於尋求理解意義的人，取總是應該做的意義。那個不是通過現量看到。那些想要從那個進入的人，因此，取的事物，不是通過現量理解。如果做為現量而產生，不是理解，也不是重複。因為舍超出根，哪裡有舍的阻礙？這個實物不是存在，這個理解不是從現量。對於理解取和舍，沒有兩個現量。在這裡，如果返回先前的道理，那麼，是進入。 如果說，從非常習慣的現量， 理解所有， 對於不理解，沒有習慣， 因此，是互相依賴。 只要沒有現量， 不是從習慣理解， 只要沒有理解，不習慣， 不會變成產生現量。 如果說，現量在這裡是量， 那麼，會變成沒有取和另一的分別， 因此，僅僅理解自己的自性， 會變成在那裡是二沒有本身。 依賴於跟隨推測， 是分別取等本身， 因此，通過理解名稱， 也不完全尋求其他。 或者，如果依賴於二沒有， 捨棄其他世界， 也做這個，僅僅通過那個， 這個不是完全存在。 這個世界也不是存在， 因此，也沒有不存在者， 如果那樣，所有， 因為捨棄，心是解脫本身。 或者，對於這個世界，任何， 這個恭敬是愚癡， 誰想要這個也滅盡， 想要其他愚癡。 這個愚癡從哪裡來？ 如果成立為沒有開始和結束， 那個本身是其他世界， 說太多其他沒有意義。 或者，如果這個是無因本身， 所有會變成無因本身， 如果那樣，不存在者， 你們說的會變成沒有意義。 如果說，這個在一些時說， 如果沒有需要，那麼，什麼意義本身？ 或者，如果這個有一些意義， 那麼，這個會變成那個的因。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「取」的理解、對「舍」的理解、對「現量」的理解、對「根」的理解、對「實物」的理解、對「習慣」的理解、對「量」的理解、對「自性」的理解、對「跟隨推測」的理解、對「名稱」的理解、對「其他世界」的理解、對「解脫」的理解、對「恭敬」的理解、對「愚癡」的理解以及對「意義」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和取捨的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「取」的理解： 古代邏輯學著作中，對「取」的理解仍然是基於古代的認識，認為「取」是指一種選擇或接受的行為。現代心理學、認知科學和倫理學對「取」的理解更加複雜，認為「取」是指一種複雜的心理和道德過程，並且與動機、價值和決策等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的取，例如理性取、情感取和道德取等。因此，古代邏輯學著作中對「取」的理解，在現代心理學、認知科學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「舍」的理解： 古代邏輯學著作中，對「舍」的理解仍然是基於古代的認識，認為「舍」是指一種放棄或拒絕的行為。現代心理學、認知科學和倫理學對「舍」的理解更加複雜，認為「舍」是指一種複雜的心理和道德過程，並且與動機、價值和決策等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的舍，例如理性舍、情感舍和道德舍等。因此，古代邏輯學著作中對「舍」的理解，在現代心理學、認知科學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「量」的理解： 古代邏輯學著作中，對「量」的理解仍然是基於古代的認識，認為「量」是指一種度量或衡量標準。現代邏輯學、數學和科學對「量」的理解更加複雜，認為「量」是指一種複雜的概念，並且與測量、尺度和單位等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的量，例如物理量、數學量和邏輯量等。因此，古代邏輯學著作中對「量」的理解，在現代邏輯學、數學和科學看來，需要更深入的分析。 對「解脫」的理解： 古代邏輯學著作中，對「解脫」的理解仍然是基於古代的認識，認為「解脫」是指一種從痛苦或束縛中獲得自由的狀態。現代宗教學、哲學和心理學對「解脫」的理解更加複雜，認為「解脫」是指一種複雜的宗教、哲學或心理概念，並且與自由、覺悟和超越等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的解脫，例如宗教解脫、哲學解脫和心理解脫等。因此，古代邏輯學著作中對「解脫」的理解，在現代宗教學、哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「恭敬」的理解： 古代邏輯學著作中，對「恭敬」的理解仍然是基於古代的認識，認為「恭敬」是指一種尊重或敬畏的態度。現代社會學、心理學和倫理學對「恭敬」的理解更加複雜，認為「恭敬」是指一種複雜的社會、心理或道德概念，並且與尊重、敬畏和禮儀等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的恭敬，例如社會恭敬、心理恭敬和宗教恭敬等。因此，古代邏輯學著作中對「恭敬」的理解，在現代社會學、心理學和倫理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、取、舍、現量、根、實物、習慣、量、自性、跟隨推測、名稱、其他世界、解脫、恭敬、愚癡和意義的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、取、舍、現量、根、實物、習慣、量、自性、跟隨推測、名稱、其他世界、解脫、恭敬、愚癡和意義的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「取」、「舍」、「現量」、「根」、「實物」、「習慣」、「量」、「自性」、「跟隨推測」、「名稱」、「其他世界」、「解脫」、「恭敬」、「愚癡」和「意義」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཏེ གཞན་གྱིས་གཞན་ལ་ནི།།འདི་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་བྱེད་ན། །གལ་ཏེ་འགའ་ཡི་རྒྱུ་མིན་ན། །དེས་བྱས་པས་ཀྱང་དོན་ཅི་ཡོད། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་མ་རིག་པས། །བྱས་ཉིད་སུ་ཡིས་ལེན་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་མ་རིག་ཆད་མིན་ན། །གཞན་གྱིས་བཤད་པ་དོན་མེད་ཉིད། །འོན་ཏེ་མ་རིག་ ཆད་ན་ཡང་།།གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་དོན་མེད་ཉིད། །མ་རིག་རྒྱུ་དང་ལྡན་ཉིད་ནའང་། །ཐོག་མེད་མ་རིག་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཁོར་བ་ནི། །རྩོད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད། །མ་རིག་རྣམ་རྟོག་ལས་གཞན་མེད། །དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་སྔ་མ་ལས། །དེས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ འདི།།ཐོག་མེད་རྒྱུན་འབྲེལ་གྲུབ་པ་ཉིད། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པས་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་། དེ་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར།།མི་རྟག་ཉེས་པའི་རྟེན་ཕྱིར་དང་། །རྒྱུ་དབང་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །བདག་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའང་མིན། །རྒྱུ་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མིན། །རྟག་པའང་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལས་དུ་མ་ནི། །དུས་ཐ་དད་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ དང་།སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བདག་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེས་ན་རེས་འགའ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་རྟག་ཏུ་མི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་པར་མི་འཐད་དེ། དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ནི་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི ཕྱིར་རོ།།གཅིག་ལ་ནི་རིམ་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཅིག་ཤོས་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་ དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན་ནི།ལོང་བ་བརྒྱུད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུའི་སྟོབས་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དབང་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་གོམས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ།

或者，如果說，通過其他對於其他，就像這樣辯論和考察，如果說，不是一些的因，即使通過那個做，有什麼意義？如果說，這個是通過無明而做本身，誰會取？如果說，無明不是斷滅，通過其他說沒有意義本身。或者，即使無明斷滅，通過其他說沒有意義本身。即使無明具有因，會理解沒有開始的無明。如果那樣，輪迴，是成立沒有諍論本身。無明沒有其他從分別，那個也是從先前分別，因此，這個分別，是成立沒有開始相續。因此，快樂等是僅僅通過沒有開始的習氣完全成熟而做，不是勝義。因此，在勝義中，所有是痛苦本身。那個痛苦也是， 因為那個有時所緣， 因為是不常的過失依處， 並且，因為因的力量，也是痛苦， 不是我，不是加持。 不是無因的加持， 如何是常的產生者？ 因此，從一個，多個， 不會產生不同時。 不常本身，和痛苦本身，和空本身，和無我本身，是痛苦諦的四個形態。因此，僅僅通過有時所緣本身，是不常。常是常時不是所緣的自性，有時所緣是不合理的，因為所緣和另一的自性互相捨棄而存在，是相反的。爲了顯示所緣本身是存在的。不是在所有時，所有能夠所緣，因為不常是次第所緣。對於一個，不可能存在次第，因為具有次第的，不是顯現為另一本身。因為不進入現量。如果沒有那個，因為沒有跟隨推測，因為現量是先前所行。如果說，跟隨推測是先前所行，那麼，會變成通過盲人。因此，行蘊等是不常本身。痛苦本身是，因為是慾念等過失的依處，並且，因為因的力量，也是因為與因相關聯，也是痛苦，通過所有依他都是痛苦的方式。通過也的聲音，應該理解為，因為僅僅依賴於習慣本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「無明」的理解、對「輪迴」的理解、對「分別」的理解、對「習氣」的理解、對「快樂」的理解、對「勝義」的理解、對「痛苦」的理解、對「不常」的理解、對「常」的理解、對「我」的理解、對「加持」的理解、對「諦」的理解、對「所緣」的理解、對「現量」的理解、對「跟隨推測」的理解、對「行蘊」的理解以及對「依他」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和無明的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「無明」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無明」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無明」是指一種缺乏知識或理解的狀態。現代心理學、認知科學和哲學對「無明」的理解更加複雜，認為「無明」是指一種複雜的認知和心理狀態，並且與錯誤信念、認知偏差和缺乏資訊等有關。此外，現代科學還研究了無明的型別、無明的功能以及無明的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「無明」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「勝義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「勝義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「勝義」是指一種最高的、真實的意義或本質。現代哲學、邏輯學和宗教學對「勝義」的理解更加複雜，認為「勝義」是指一種複雜的概念，並且與真理、實在和超越等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真理，例如邏輯真理、科學真理和道德真理等。因此，古代邏輯學著作中對「勝義」的理解，在現代哲學、邏輯學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「痛苦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「痛苦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「痛苦」是指一種不愉快或不舒適的感受。現代心理學、神經科學和醫學對「痛苦」的理解更加複雜，認為「痛苦」是指一種複雜的情感和生理過程，並且與神經活動、感覺和認知等有關。此外，現代科學還研究了痛苦的型別、痛苦的功能以及痛苦的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「痛苦」的理解，在現代心理學、神經科學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「不常」的理解： 古代邏輯學著作中，對「不常」的理解仍然是基於古代的認識，認為「不常」是指一種變化或不穩定的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「不常」的理解更加複雜，認為「不常」是指一種複雜的概念，並且與時間和變化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的不常，例如物理不常、生物不常和心理不常等。因此，古代邏輯學著作中對「不常」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「常」的理解： 古代邏輯學著作中，對「常」的理解仍然是基於古代的認識，認為「常」是指一種穩定或不變的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「常」的理解更加複雜，認為「常」是指一種複雜的概念，並且與時間、變化和永恒等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的常，例如物理常、數學常和邏輯常等。因此，古代邏輯學著作中對「常」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「我」的理解： 古代邏輯學著作中，對「我」的理解仍然是基於古代的認識，認為「我」是指一種自我意識或個體身份。現代心理學、認知科學和哲學對「我」的理解更加複雜，認為「我」是指一種複雜的心理和哲學概念，並且與意識、自我和身份等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的我，例如自我意識、自我概念和自我認同等。因此，古代邏輯學著作中對「我」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「加持」的理解： 古代邏輯學著作中，對「加持」的理解仍然是基於古代的認識，認為「加持」是指一種神聖或超自然的力量或影響。現代宗教學、心理學和人類學對「加持」的理解更加複雜，認為「加持」是指一種複雜的宗教、心理或文化現象，並且與信仰、儀式和象徵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的加持，例如宗教加持、心理加持和文化加持等。因此，古代邏輯學著作中對「加持」的理解，在現代宗教學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「諦」是指一種真實的、正確的道理或原則。現代哲學、邏輯學和宗教學對「諦」的理解更加複雜，認為「諦」是指一種複雜的概念，並且與真理、知識和信仰等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的諦，例如邏輯諦、科學諦和宗教諦等。因此，古代邏輯學著作中對「諦」的理解，在現代哲學、邏輯學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「所緣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「所緣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「所緣」是指一種意識所感知的對象或目標。現代認知科學和心理學對「所緣」的理解更加複雜，認為「所緣」是指一種複雜的認知概念，並且與感知、注意和理解等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的所緣，例如感知所緣、認知所緣和情感所緣等。因此，古代邏輯學著作中對「所緣」的理解，在現代認知科學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「行蘊」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行蘊」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行蘊」是指佛教中的五蘊之一，即意志、意圖和心理活動。現代心理學、認知科學和哲學對「行蘊」的理解更加複雜，認為「行蘊」是指一種複雜的心理和哲學概念，並且與動機、情感和行為等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的心理活動，例如認知活動、情感活動和行為活動等。因此，古代邏輯學著作中對「行蘊」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「依他」的理解： 古代邏輯學著作中，對「依他」的理解仍然是基於古代的認識，認為「依他」是指一種依賴於其他事物而存在的狀態。現代哲學、邏輯學和科學對「依他」的理解更加複雜，認為「依他」是指一種複雜的概念，並且與關係、依賴和條件等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的依他，例如物理依他、邏輯依他和哲學依他等。因此，古代邏輯學著作中對「依他」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、無明、輪迴、分別、習氣、快樂、勝義、痛苦、不常、常、我、加持、諦、所緣、現量、跟隨推測、行蘊和依他的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、無明、輪迴、分別、習氣、快樂、勝義、痛苦、不常、常、我、加持、諦、所緣、現量、跟隨推測、行蘊和依他的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「無明」、「輪迴」、「分別」、「習氣」、「快樂」、「勝義」、「痛苦」、「不常」、「常」、「我」、「加持」、「諦」、「所緣」、「現量」、「跟隨推測」、「行蘊」和「依他」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།བདག་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ལ་བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་ པ་ནི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕན་འདོགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་དགོས་སོ། །ཕན་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྐྱོད་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།དམིགས་པ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དུས་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ནི། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཅན་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།མི་བརྟན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའི་རྒྱུད་དག་ཇི་ལྟར་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པའི་སེམས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙམ་གྱིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་པ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཚོགས་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་འདུས་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གང་མ་ཚང་བས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན།དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་རུང་བའི་ཁྱད་པར་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དེ་མེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་དག་ནི་ནམ་ཡང་ འགར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་རྣམས་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ནི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པའོ། །རྟག་པར་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་འགྱུར། །ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། །རིང་བ་ཡིན་ཡང་རྒྱུར་མཐོང་ངོ་། །སྒྲ་ སོགས་ཡུལ་ནི་ཐག་རིང་ཡང་།།རང་འབྲས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར། །རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། །སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་བཅས་ཉིད་འགྲུབ། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་ པར་འགྱུར།།ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལའང་རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་དོ།

不是我的自性，也不是我加持，因為不是因，所以不合理做為加持本身。做為加持，必須變成具有幫助。因為是幫助的因本身，如果蘊是我的自性，那麼，會變成常本身。不是做為移動者，也不是實物本身，因為不能所緣。多個不同時的識，不是從常本身產生。也不是所緣做為我加持。任何所緣的蘊的自性，是不穩定本身。如果說，沒有加持的相續如何進入自己的果，因此，跟隨推測加持，那麼，不是的，因為僅僅通過加持不常的心就完成了。也已經顯示，心是具有沒有開始的。因此， 即使其他因聚合， 因為沒有產生果， 如果跟隨推測其他因， 那麼，那個不是存在於常。 如果說，即使聚合其他因，也不是做為產生果，那時，如果說，沒有其他因，因為缺少什麼，所以不變成產生果，那麼，不是那樣，因為僅僅通過相似的那個直接的因的適當差別而成立。通過任何，因為沒有那個，會變成分別，常和周遍等，在任何時，任何也沒有。如果說，僅僅通過跟隨而做為產生，那麼，會變成所有虛空等都做為加持。即使那些存在，因為因進入自己的果，也因為那些與常和周遍本身相同。如果說，那些不是做為加持者本身，那麼，因為是周遍和常本身，所以不成立那個。 即使不是常時周遍， 在所有時，也是因本身， 不是接近本身的因， 即使是遠，也看到是因。 即使聲音等境是遙遠， 也是做成自己的果， 因此，僅僅通過跟隨， 所有會變成因本身。 因為是有時本身， 所以成立這個痛苦具有因， 因為不依賴於其他無因， 會變成常時存在或不存在。 對於集諦，也是四個形態本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「自性」的理解、對「加持」的理解、對「蘊」的理解、對「識」的理解、對「常」的理解、對「不常」的理解、對「心」的理解、對「相續」的理解、對「果」的理解、對「因」的理解、對「周遍」的理解、對「虛空」的理解、對「聲音」的理解、對「境」的理解、對「痛苦」的理解以及對「集諦」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「周遍」的理解： 古代邏輯學著作中，對「周遍」的理解仍然是基於古代的認識，認為「周遍」是指一種普遍存在或無所不在的狀態。現代物理學、數學和邏輯學對「周遍」的理解更加複雜，認為「周遍」是指一種複雜的概念，並且與空間、存在和普遍性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的周遍，例如物理周遍、邏輯周遍和數學周遍等。因此，古代邏輯學著作中對「周遍」的理解，在現代物理學、數學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「虛空」的理解： 古代邏輯學著作中，對「虛空」的理解仍然是基於古代的認識，認為「虛空」是指一種空無一物的空間。現代物理學、宇宙學和哲學對「虛空」的理解更加複雜，認為「虛空」是指一種複雜的物理、宇宙或哲學概念，並且與空間、時間和存在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的虛空，例如物理虛空、宇宙虛空和哲學虛空等。因此，古代邏輯學著作中對「虛空」的理解，在現代物理學、宇宙學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「聲音」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聲音」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聲音」是指一種通過聽覺器官感知的振動。現代物理學、聲學和神經科學對「聲音」的理解更加複雜，認為「聲音」是指一種複雜的物理和神經過程，並且與振動、波和聽覺系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聲音，例如物理聲音、生物聲音和心理聲音等。因此，古代邏輯學著作中對「聲音」的理解，在現代物理學、聲學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「集諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「集諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「集諦」是指佛教中的四諦之一，即痛苦的根源或原因。現代宗教學、哲學和心理學對「集諦」的理解更加複雜，認為「集諦」是指一種複雜的宗教、哲學或心理概念，並且與慾望、執著和無明等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的痛苦，例如生理痛苦、心理痛苦和精神痛苦等。因此，古代邏輯學著作中對「集諦」的理解，在現代宗教學、哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、自性、加持、蘊、識、常、不常、心、相續、果、因、周遍、虛空、聲音、境、痛苦和集諦的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、自性、加持、蘊、識、常、不常、心、相續、果、因、周遍、虛空、聲音、境、痛苦和集諦的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「自性」、「加持」、「蘊」、「識」、「常」、「不常」、「心」、「相續」、「果」、「因」、「周遍」、「虛空」、「聲音」、「境」、「痛苦」和「集諦」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྒྱུ་ཉིད་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དང་རྐྱེན་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་སྤངས་པས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་སྤངས་པས་སོ། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་མི་ནུས་པ་སྤངས་པས་ཏེ། འདི་ལས་ རབ་ཏུ་འབྱུང་བས་ན་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའོ།།རྐྱེན་ནི་གཙོ་བོ་སྤངས་པས་སོ། །དེ་ལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནི་རྒྱུ་ཡོད་ཅེས། །དང་པོར་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཉིད། །གཞན་ནི་རེས་འགའ་བ་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་ལྡན་ལ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །རྒྱུ་མེད་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །ཡོད་པའམ་གང་ན་གཞན་ཉིད་འགྱུར། ། ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་མེད་ལ། །དེ་ལྟར་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རབ་རིབ་ཅན་ཤེས་སྐྲ་ལ་སོགས། །ཡུལ་མེད་པར་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །རང་རིག་པས་ནི་རྟོགས་བྱ་བ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྒྱུ་མེད་ཅན། །རེས་འགའ་བ་མིན་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན། །མོ་གཤམ་བུ སོགས་རྒྱུ་ཡི་ནི།།བདག་ཉིད་མེད་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་མེད། །འདིར་བརྩད་པ། ཇི་ལྟར་ཚེར་མ་ལ་སོགས་ཀྱི། །རྣོ་བའི་རྒྱུ་སོགས་རྒྱུ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་འདི་དག་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །ཞེས་ནི་ཁ་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད། །རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་གོ། །རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཁྱད་པར་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་ཅན་དུ་དམིགས་སོ། །འཕང་མདུང་དང་། ཁབ་དང་། མདུང་དང་། ཐུར་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྕགས་ལ་ སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི།མགར་བ་ལ་སོགས་པས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣོ་བ་ཉིད་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ལྕགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི། གཞན་གྱིས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྕགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མགར་བ་ ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་།ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣོ་བ་མཐོང་བས། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ངེས་པ་མེད་པ་ཅན་འདི་ཉིད་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡོད་ཉིད་ནའང་གང་སྐྱེ་བའམ། །གང་འགྱུར་ན་ཡང་རྣམ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེར་རྒྱུར་རབ་ཏུ་བརྗོད། །དེ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད། །འདི་ལ་བསམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་དག་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱ་ཤུག་གི ཚེར་མའི་རྣོ་བ་དང་འཁྱོག་པ་ནི་རྒྱ་ཤུག་གི་ས་བོན་མེད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因本身和集起，和徹底產生本身和緣本身。其中，因是通過捨棄不是因。集起是通過捨棄唯一因。徹底產生是通過捨棄不能，因為從這個徹底產生，所以是徹底產生。緣是通過捨棄主要。其中， 痛苦的因存在， 首先顯示本身， 其他不是有時， 在具有因是看到的。 無因的事物， 是存在或者在哪裡是其他？ 無論如何無因， 那樣會變成常。 因為有翳識的毛髮等， 即使沒有境也產生， 通過自己理解應該理解， 法的界是具有無因， 具有不是有時的特徵， 被所緣為常本身， 女陰等是因的， 因為沒有自性，所以常時沒有。 在這裡辯論說： 就像荊棘等的， 銳利的因等是無因， 那樣，這些會變成無因， 一些人徹底說。 說無因的人。 產生大種的自性本身不是做者，因為具有境和時和狀態的差別本身，所以是做差別本身。其中，差別等也被所緣為具有無因。矛和針和槍和錐子等，鐵等的自性本身，不是通過鐵匠等做，是做銳利本身的境。對於鐵等，地等的自性本身，也不是通過其他做，因為是做為鐵等的自性。即使沒有鐵匠等，也看到荊棘等具有銳利，因此，即使沒有那個也存在。這個不確定因本身是具有無因。同樣，做為多種行走的差別，其他也會變成具有無因，對於這個有什麼矛盾？ 那個也不是的， 即使任何存在，任何產生， 或者，即使任何變化，變化， 那個在那裡徹底說為因， 那個也存在於那些。 對於這個思考是，如果說，應該產生差別本身，那麼，那些不是具有無因本身。刺槐的荊棘的銳利和彎曲不是沒有刺槐的種子而存在。因為跟隨那個和返回跟隨，即使是那個的果，也不是具有無因。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「因」的理解、對「集起」的理解、對「徹底產生」的理解、對「緣」的理解、對「痛苦」的理解、對「無因」的理解、對「常」的理解、對「有翳識」的理解、對「毛髮」的理解、對「境」的理解、對「法界」的理解、對「女陰」的理解、對「荊棘」的理解、對「銳利」的理解、對「大種」的理解、對「鐵匠」的理解、對「鐵」的理解、對「地」的理解、對「矛」的理解、對「針」的理解、對「槍」的理解、對「錐子」的理解、對「行走」的理解、對「刺槐」的理解、對「種子」的理解以及對「果」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和無因的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「集起」的理解： 古代邏輯學著作中，對「集起」的理解仍然是基於古代的認識，認為「集起」是指一種聚集或產生的方式。現代邏輯學、哲學和科學對「集起」的理解更加複雜，認為「集起」是指一種複雜的概念，並且與組合、產生和形成等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的集起，例如物理集起、邏輯集起和生物集起等。因此，古代邏輯學著作中對「集起」的理解，在現代邏輯學、哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「徹底產生」的理解： 古代邏輯學著作中，對「徹底產生」的理解仍然是基於古代的認識，認為「徹底產生」是指一種完全或徹底的產生過程。現代物理學、哲學和邏輯學對「徹底產生」的理解更加複雜，認為「徹底產生」是指一種複雜的概念，並且與因果關係、變化和過程等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的產生，例如物理產生、生物產生和心理產生等。因此，古代邏輯學著作中對「徹底產生」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「緣」的理解： 古代邏輯學著作中，對「緣」的理解仍然是基於古代的認識，認為「緣」是指一種事物產生或存在所依賴的條件或關係。現代哲學、邏輯學和科學對「緣」的理解更加複雜，認為「緣」是指一種複雜的概念，並且與關係、依賴和條件等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的緣，例如物理緣、邏輯緣和哲學緣等。因此，古代邏輯學著作中對「緣」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「無因」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無因」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無因」是指一種沒有原因或起源的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「無因」的理解更加複雜，認為「無因」是指一種複雜的概念，並且與存在、起源和偶然性等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的無因，例如物理無因、邏輯無因和哲學無因等。因此，古代邏輯學著作中對「無因」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「有翳識」的理解： 古代邏輯學著作中，對「有翳識」的理解仍然是基於古代的認識，認為「有翳識」是指一種視覺模糊或有障礙的意識狀態。現代心理學、認知科學和神經科學對「有翳識」的理解更加複雜，認為「有翳識」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與視覺感知、認知和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的視覺障礙，例如近視、遠視和散光等。因此，古代邏輯學著作中對「有翳識」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「毛髮」的理解： 古代邏輯學著作中，對「毛髮」的理解仍然是基於古代的認識，認為「毛髮」是指一種生長在面板上的細絲狀結構。現代生物學、生理學和解剖學對「毛髮」的理解更加複雜，認為「毛髮」是指一種複雜的生物結構，並且與毛囊、角蛋白和生長週期等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的毛髮，例如頭髮、體毛和鬍鬚等。因此，古代邏輯學著作中對「毛髮」的理解，在現代生物學、生理學和解剖學看來，需要更深入的分析。 對「法界」的理解： 古代邏輯學著作中，對「法界」的理解仍然是基於古代的認識，認為「法界」是指一種佛教概念，即一切事物的真實本質或存在領域。現代宗教學、哲學和佛教研究對「法界」的理解更加複雜，認為「法界」是指一種複雜的宗教和哲學概念，並且與空性、真如和法性等有關。此外，現代科學還研究了不同的宗教和哲學概念，例如神、靈魂和宇宙等。因此，古代邏輯學著作中對「法界」的理解，在現代宗教學、哲學和佛教研究看來，需要更深入的分析。 對「女陰」的理解： 古代邏輯學著作中，對「女陰」的理解仍然是基於古代的認識，認為「女陰」是指一種女性生殖器官。現代生物學、生理學和醫學對「女陰」的理解更加複雜，認為「女陰」是指一種複雜的生物結構，並且與陰唇、陰蒂和陰道等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的生殖器官，例如男性生殖器官和女性生殖器官等。因此，古代邏輯學著作中對「女陰」的理解，在現代生物學、生理學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「荊棘」的理解： 古代邏輯學著作中，對「荊棘」的理解仍然是基於古代的認識，認為「荊棘」是指一種植物的尖刺或棘刺。現代植物學、生態學和農業學對「荊棘」的理解更加複雜，認為「荊棘」是指一種複雜的植物結構，並且與植物防禦、生長和環境適應等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的植物刺，例如莖刺、葉刺和根刺等。因此，古代邏輯學著作中對「荊棘」的理解，在現代植物學、生態學和農業學看來，需要更深入的分析。 對「銳利」的理解： 古代邏輯學著作中，對「銳利」的理解仍然是基於古代的認識，認為「銳利」是指一種尖銳或鋒利的狀態。現代物理學、材料科學和工程學對「銳利」的理解更加複雜，認為「銳利」是指一種複雜的物理和機械概念，並且與硬度、強度和幾何形狀等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的銳利，例如刀刃、針尖和刺等。因此，古代邏輯學著作中對「銳利」的理解，在現代物理學、材料科學和工程學看來，需要更深入的分析。 對「鐵匠」的理解： 古代邏輯學著作中，對「鐵匠」的理解仍然是基於古代的認識，認為「鐵匠」是指一種製作鐵器的人。現代歷史學、社會學和人類學對「鐵匠」的理解更加複雜，認為「鐵匠」是指一種複雜的社會和文化角色，並且與技術、工藝和經濟等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的工匠，例如木匠、陶匠和石匠等。因此，古代邏輯學著作中對「鐵匠」的理解，在現代歷史學、社會學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「鐵」的理解： 古代邏輯學著作中，對「鐵」的理解仍然是基於古代的認識，認為「鐵」是指一種金屬元素。現代物理學、化學和材料科學對「鐵」的理解更加複雜，認為「鐵」是指一種複雜的化學元素，並且與原子結構、化學性質和物理性質等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的鐵，例如純鐵、合金鐵和鋼鐵等。因此，古代邏輯學著作中對「鐵」的理解，在現代物理學、化學和材料科學看來，需要更深入的分析。 對「矛」的理解： 古代邏輯學著作中，對「矛」的理解仍然是基於古代的認識，認為「矛」是指一種長柄的刺殺武器。現代歷史學、考古學和軍事學對「矛」的理解更加複雜，認為「矛」是指一種複雜的武器，並且與材料、技術和戰爭等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的武器，例如刀、劍和槍等。因此，古代邏輯學著作中對「矛」的理解，在現代歷史學、考古學和軍事學看來，需要更深入的分析。 對「針」的理解： 古代邏輯學著作中，對「針」的理解仍然是基於古代的認識，認為「針」是指一種細長的工具，通常用於縫紉或刺穿。現代工程學、材料科學和醫學對「針」的理解更加複雜，認為「針」是指一種複雜的工具，並且與材料、設計和功能等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的針，例如縫紉針、注射針和鍼灸針等。因此，古代邏輯學著作中對「針」的理解，在現代工程學、材料科學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「槍」的理解： 古代邏輯學著作中，對「槍」的理解仍然是基於古代的認識，認為「槍」是指一種長柄的刺殺武器。現代歷史學、考古學和軍事學對「槍」的理解更加複雜，認為「槍」是指一種複雜的武器，並且與材料、技術和戰爭等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的武器，例如刀、劍和矛等。因此，古代邏輯學著作中對「槍」的理解，在現代歷史學、考古學和軍事學看來，需要更深入的分析。 對「錐子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「錐子」的理解仍然是基於古代的認識，認為「錐子」是指一種尖銳的工具，通常用於穿孔或刺穿。現代工程學、材料科學和皮革工藝學對「錐子」的理解更加複雜，認為「錐子」是指一種複雜的工具，並且與材料、設計和功能等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的錐子，例如皮革錐子、木工錐子和冰錐等。因此，古代邏輯學著作中對「錐子」的理解，在現代工程學、材料科學和皮革工藝學看來，需要更深入的分析。 對「行走」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行走」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行走」是指一種通過雙腳移動的方式。現代生物學、生理學和運動科學對「行走」的理解更加複雜，認為「行走」是指一種複雜的生物和生理過程，並且與肌肉、骨骼和神經系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的行走，例如正常行走、病理行走和運動行走等。因此，古代邏輯學著作中對「行走」的理解，在現代生物學、生理學和運動科學看來，需要更深入的分析。 對「刺槐」的理解： 古代邏輯學著作中，對「刺槐」的理解仍然是基於古代的認識，認為「刺槐」是指一種具有刺的植物。現代植物學、生態學和農業學對「刺槐」的理解更加複雜，認為「刺槐」是指一種複雜的植物，並且與植物分類、生態適應和農業利用等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的刺槐，例如黑刺槐、白刺槐和紅刺槐等。因此，古代邏輯學著作中對「刺槐」的理解，在現代植物學、生態學和農業學看來，需要更深入的分析。 對「種子」的理解： 古代邏輯學著作中，對「種子」的理解仍然是基於古代的認識，認為「種子」是指一種植物的繁殖單位。現代生物學、遺傳學和農業學對「種子」的理解更加複雜，認為「種子」是指一種複雜的生物結構，並且與胚胎、胚乳和種皮等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的種子，例如裸子植物種子、被子植物種子和單子葉植物種子等。因此，古代邏輯學著作中對「種子」的理解，在現代生物學、遺傳學和農業學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、因、集起、徹底產生、緣、痛苦、無因、常、有翳識、毛髮、境、法界、女陰、荊棘、銳利、大種、鐵匠、鐵、地、矛、針、槍、錐子、行走、刺槐、種子和果的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、因、集起、徹底產生、緣、痛苦、無因、常、有翳識、毛髮、境、法界、女陰、荊棘、銳利、大種、鐵匠、鐵、地、矛、針、槍、錐子、行走、刺槐、種子和果的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「因」、「集起」、「徹底產生」、「緣」、「痛苦」、「無因」、「常」、「有翳識」、「毛髮」、「境」、「法界」、「女陰」、「荊棘」、「銳利」、「大種」、「鐵匠」、「鐵」、「地」、「矛」、「針」、「槍」、「錐子」、「行走」、「刺槐」、「種子」和「果」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འོན་ཀྱང་མགར་བས་ཀྱང་བྱེད་པ་དེས་ན་འཁྲུལ་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ ཡིན་ཏེ།བློ་སྔོན་བྱེད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །བློ་ལྡན་རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལྟ་ན། །དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་དེའི་ཕྱིར། །རྒྱ་ཤུག་གི་ནི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན། ཁྱད་པར་རྟོག་ཕྱིར་མིན་ཞེ་ན། །ཁྱད་པར་ཡོད་མོད་རྒྱུ་བཅས་ཉིད། །འགའ་ཞིག་ རྒྱ་ཤུག་ས་བོན་ལས།།གཞན་ནི་མགར་བ་ལ་སོགས་ལས། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མཚོན་མེད་ན། །ཁྱད་པར་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །གང་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་མ་ཡིན། །གཉིས་མེད་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཉིད་རྒྱུ་མེད་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ གང་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད།།དེ་ཉིད་ལས་ནི་རྒྱུ་བཅས་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཉིད་ནི་རབ་གྲུབ་མེད། །དེ་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའམ་གལ་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་བཟློག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གང་ ཡོད་པ་ཉིད་ན་གང་སྐྱེ་བ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན།རེག་པ་ཡང་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་རེག་པ་མེད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་ཕྱིར། །གཟུགས་དང་རེག་བྱ་ཕན་ཚུན་དུ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་དེས་ན། །རེག་པ་མེད་པར་མཐོང་བ་མིན། །དེར་ ནི་རེག་པ་མེད་པར་གཟུགས་ཉིད་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གཟུགས་ཡོད་ན་ནི་མཐོང་བ་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ལྡོག་པ་ལས་ནི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གལ་ཏེ་གཟུགས་ཉེ་བར་བསྟན་ནས་རེག་པ་མེད་ན་མཐོང་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན། རེག་པ་གཟུགས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །མཐོང་བ་ལ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། །ཕན་ཚུན་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས། །དུས་མཚུངས་པ་དག་ཀྱང་། རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། གཟུགས་ཀྱི་རྟེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་རེག་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་བརྒྱུད་ནས རེག་པ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ གཉིས་བཤད་པ་ནི།རྟག་རྣམས་བཀག་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ལ། །སོགས་པ་དག་ཀྱང་སྲིད་མིན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལས་རྟག་པ་གཅིག་པུའི་རྒྱུ་བཀག་པས་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བ་ཡིན་ནོ།

或者，即使鐵匠也做，因此，因為錯誤，所以說那個，那麼，那個也不是如實， 因為所緣先行的心， 如果具有心是因， 因此，自在是做者， 對於刺槐的荊棘等，那個例子本身，不會變成無因。 如果說，不是爲了理解差別， 雖然有差別，也是具有因， 一些是從刺槐種子， 其他是從鐵匠等。 如果說，沒有顯示差別， 僅僅是完全沒有差別， 因為僅僅通過看到， 不是完全執持差別。 二沒有本身是因， 那個本身會變成無因， 因此，從哪裡有差別？ 那個本身是具有因。 就像這樣，與因分離的， 差別本身不是徹底成立， 因此，如果說是不同，或者如果說是外在意義本身，在所有形態都是具有因，如果不是那樣，那麼，是返回本身。如果說，任何存在本身，任何產生，那個是因，那麼，觸控也會變成看到的因太過，因為沒有觸控，所以沒有，那麼，那個不是的， 因為依賴於一個聚合， 色和所觸互相， 沒有分別，因此， 沒有觸控，不是看到。 在那裡，沒有觸控，色本身不會產生。如果說，存在色，那麼，僅僅會變成看到因。不是從這種形態的返回而變成因，但是，如果說，顯示接近的色，並且顯示沒有觸控，沒有看到，那麼，會變成。或者， 因為觸控是色因本身， 對於看到是原因， 因為互相不分離本身， 即使同時，也是因本身。 或者，色所依的自性的因，通過產生自性是觸控本身，因此，因為通過傳遞，觸控是看到的因，所以不是進入不符合根據的一方，是完全沒有錯誤本身。如果那樣，暫時，爲了阻礙不是因本身，所以一個形態稱為因本身是完全存在的。解釋兩個形態稱為集起本身，爲了阻礙常，自在等也不是存在，因此，雖然痛苦是具有因，但是，從那個阻礙唯一的常的因，所以是集起的形態本身，是必然的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「鐵匠」的理解、對「心」的理解、對「自在」的理解、對「刺槐」的理解、對「荊棘」的理解、對「差別」的理解、對「因」的理解、對「色」的理解、對「所觸」的理解、對「觸控」的理解、對「看到」的理解、對「集起」的理解以及對「常」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和鐵匠的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「自在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「自在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「自在」是指一種自由或自主的狀態。現代哲學、宗教學和心理學對「自在」的理解更加複雜，認為「自在」是指一種複雜的概念，並且與自由意志、自主性和自我控制等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的自在，例如自由意志、自主性和自我控制等。因此，古代邏輯學著作中對「自在」的理解，在現代哲學、宗教學和心理學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、鐵匠、心、自在、刺槐、荊棘、差別、因、色、所觸、觸控、看到、集起和常的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、鐵匠、心、自在、刺槐、荊棘、差別、因、色、所觸、觸控、看到、集起和常的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「鐵匠」、「心」、「自在」、「刺槐」、「荊棘」、「差別」、「因」、「色」、「所觸」、「觸控」、「看到」、「集起」和「常」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཅིག་ཡིན་ན་རྟག་པ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།རྟག་པ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེ་ག་ལས་ཤེ་ན། ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ ཕྱིར་རྣམ་པ་གསུམ་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་འདི་ནི་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། ནུས་མེད་ཕྱིར་རོ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྲིད་འདོད་རྒྱུ་ཡིན་གང་གི་ཕྱིར། །མི་རྣམས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། །ཡོངས་འཛིན་དེ་ཐོབ་བསམ་པས་བྱས། །རྒྱུ་གཞན་ནམ་ལས་ནི་ རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།ལས་སམ་ལུས་སམ་མ་རིག་པའམ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གཞན་དང་ལྡན་པའི་སྲེད་པ་མེད་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་ཀུན་ཏུ་འཛིན་ པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་པ་ཅན་ནི།དེ་ཐོབ་པའི་སྲེད་པས་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །སྲིད་འདོད་ནི་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣམ་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དོན་དུ་ གཉེར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཀུན་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་འདི་སྲིད་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་ཅན་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་དེར་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་། སྲིད་པའི་ སྲེད་པ་དང་འཇིག་པའི་སྲེད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་འགལ་བ་མེད་དེ། དེ་ནི་སྲིད་འདོད་གང་ཕྱིར་ཡང་། །སྲོག་ཆགས་བདེ་སྡུག་ཐོབ་པ་དང་། །འདོར་འདོད་འཇུག་པ་དེ་དག་ནི། །འདོད་དང་འཇིག་སྲེད་ཡིན་པར་འདོད། །གང་འདི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ ལ་སྲེད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་འདོད་པ་སྟེ།འཁོར་བའི་སྲིད་པ་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ། དེ་དང་དེར་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཉིད་ནི་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་དང་། འཇིག་པའི་སྲེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གནས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྲེད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་སྲེད་ པ་སྟེ།སྲིད་པའི་འདོད་པའོ། །བདེ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདོད་པའི་སྲེད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་དེ་ནི་འཇིག་པའི་སྲེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་བསྟན་པ་ལུང་དང་འགལ་བ་འགའ་ མེད་དོ།

如果說，因是唯一，那麼，會變成常本身，因為常是沒有依賴，所以不能做為差別。主要等常的那些，也先前已經阻礙了。為什麼呢？因為沒有能力。因為沒有能力做為次第和同時的意義，所以不是第三形態徹底產生本身。這個形態是存在本身。說那個本身是： 因為沒有能力，那個因此， 因為想要存在是因， 人們對於境的差別， 通過認為獲得那個而做。 其他因或者業不是其他徹底產生本身。不是業或者身體或者無明或者徹底產生，因為如果沒有具有其他名字稱為能力的因的貪慾，所以沒有產生。貪慾被看作是徹底產生本身，就像這樣，具有安立和完全安立的名字的形態，是通過想要獲得那個的貪慾而做，那個安立也是與產生相關聯。因此，這個的徹底產生是存在。想要存在是爲了未來產生的意義而尋求的形態。如果說，尋求境的差別等不是集起，就像這樣，世尊說：其中，什麼是集起聖諦？任何具有想要產生，具有喜歡貪慾，在那個那個中顯現喜歡，就像這樣，是欲貪和有貪和無有貪，已經說了，那麼，這個是沒有矛盾的， 因為那個是想要存在的任何， 有情獲得快樂和痛苦， 想要捨棄進入的那些， 被認為是欲和滅貪。 任何對於住所和享受等貪慾，那個是有貪，具有喜歡輪迴存在，在那個那個中顯現喜歡。那個所有本身是欲貪和有貪和無有貪。任何對於住所等貪慾，那個是有貪，是存在的慾望。任何是為快樂的意義而尋求的形態，那個是欲貪。任何想要分離痛苦，那個是無有貪。因此，是完全沒有矛盾本身。顯示集諦，沒有任何與教義相反。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「因」的理解、對「常」的理解、對「自在」的理解、對「能力」的理解、對「徹底產生」的理解、對「業」的理解、對「身體」的理解、對「無明」的理解、對「貪慾」的理解、對「安立」的理解、對「集起」的理解、對「聖諦」的理解、對「欲貪」的理解、對「有貪」的理解、對「無有貪」的理解、對「住所」的理解以及對「享受」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和因的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「業」的理解： 古代邏輯學著作中，對「業」的理解仍然是基於古代的認識，認為「業」是指一種行為或行動，通常與因果報應有關。現代宗教學、倫理學和心理學對「業」的理解更加複雜，認為「業」是指一種複雜的宗教、道德或心理概念，並且與行為、意圖和結果等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的行為，例如道德行為、不道德行為和習慣性行為等。因此，古代邏輯學著作中對「業」的理解，在現代宗教學、倫理學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「貪慾」的理解： 古代邏輯學著作中，對「貪慾」的理解仍然是基於古代的認識，認為「貪慾」是指一種強烈的慾望或渴望。現代心理學和認知科學對「貪慾」的理解更加複雜，認為「貪慾」是指一種複雜的心理過程，並且與動機、情感和行為等有關。此外，現代科學還研究了貪慾的型別、貪慾的功能以及貪慾的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「貪慾」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「安立」的理解： 古代邏輯學著作中，對「安立」的理解仍然是基於古代的認識，認為「安立」是指一種建立或確立的方式。現代邏輯學、哲學和科學對「安立」的理解更加複雜，認為「安立」是指一種複雜的概念，並且與定義、分類和命名等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的安立，例如邏輯安立、概念安立和科學安立等。因此，古代邏輯學著作中對「安立」的理解，在現代邏輯學、哲學和科學看來，需要更深入的分析。 對「聖諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聖諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聖諦」是指佛教中的四聖諦，即苦諦、集諦、滅諦和道諦。現代宗教學、哲學和佛教研究對「聖諦」的理解更加複雜，認為「聖諦」是指一種複雜的宗教和哲學概念，並且與真理、解脫和修行等有關。此外，現代科學還研究了不同的宗教和哲學概念，例如神、靈魂和宇宙等。因此，古代邏輯學著作中對「聖諦」的理解，在現代宗教學、哲學和佛教研究看來，需要更深入的分析。 對「欲貪」的理解： 古代邏輯學著作中，對「欲貪」的理解仍然是基於古代的認識，認為「欲貪」是指一種對感官享樂的強烈慾望。現代心理學、認知科學和倫理學對「欲貪」的理解更加複雜，認為「欲貪」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與慾望、快樂和執著等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的慾望，例如生理慾望、心理慾望和道德慾望等。因此，古代邏輯學著作中對「欲貪」的理解，在現代心理學、認知科學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「有貪」的理解： 古代邏輯學著作中，對「有貪」的理解仍然是基於古代的認識，認為「有貪」是指一種對存在或生存的強烈慾望。現代心理學、認知科學和倫理學對「有貪」的理解更加複雜，認為「有貪」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與慾望、生存和執著等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的慾望，例如生存慾望、權力慾望和成就慾望等。因此，古代邏輯學著作中對「有貪」的理解，在現代心理學、認知科學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「無有貪」的理解： 古代邏輯學著作中，對「無有貪」的理解仍然是基於古代的認識，認為「無有貪」是指一種對毀滅或不存在的強烈慾望。現代心理學、認知科學和倫理學對「無有貪」的理解更加複雜，認為「無有貪」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與慾望、死亡和解脫等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的慾望，例如死亡慾望、解脫慾望和超越慾望等。因此，古代邏輯學著作中對「無有貪」的理解，在現代心理學、認知科學和倫理學看來，需要更深入的分析。 對「住所」的理解： 古代邏輯學著作中，對「住所」的理解仍然是基於古代的認識，認為「住所」是指一種居住的地方或場所。現代地理學、社會學和人類學對「住所」的理解更加複雜，認為「住所」是指一種複雜的社會和文化概念，並且與空間、居住和社區等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的住所，例如住宅、公寓和臨時住所等。因此，古代邏輯學著作中對「住所」的理解，在現代地理學、社會學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「享受」的理解： 古代邏輯學著作中，對「享受」的理解仍然是基於古代的認識，認為「享受」是指一種獲得快樂或滿足的體驗。現代心理學、認知科學和神經科學對「享受」的理解更加複雜，認為「享受」是指一種複雜的情感和生理過程，並且與神經活動、感覺和認知等有關。此外，現代科學還研究了享受的型別、享受的功能以及享受的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「享受」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、因、常、自在、能力、徹底產生、業、身體、無明、貪慾、安立、集起、聖諦、欲貪、有貪、無有貪、住所和享受的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、因、常、自在、能力、徹底產生、業、身體、無明、貪慾、安立、集起、聖諦、欲貪、有貪、無有貪、住所和享受的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「因」、「常」、「自在」、「能力」、「徹底產生」、「業」、「身體」、「無明」、「貪慾」、「安立」、「集起」、「聖諦」、「欲貪」、「有貪」、「無有貪」、「住所」和「享受」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས། །བདེ་མིན་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པ། །ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་སྲེད་པ་སྲིད་རྟེན་ཡིན། །ངར་འཛིན་པ་ཡི་གཞི་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སེམས་ནི་བདག་གོ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ། །དོན་དམ་པར་བདེ་བ་དང་བྲལ་བ་ན། བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིས་ཉམས་པ་དག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྲིད་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །སྙིང་རྗེ་ལྡན་པ་མ་གཏོགས་པ། །སྲེད་པ་མེད་པ་གང་དུ་ཡང་། །འཇུག་ དང་རྗེས་འབྲང་ཅན་མ་ཡིན།།དེ་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྲེད་པ་ནི་འཇུག་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྐྱེན་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་སེམས་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྐྱེན་ནི་རེས་འགའ་སྲིད་པ་ཡིན་ལ་རེས་འགའ་ནི་སྙིང་ རྗེ་ཡིན་ནོ།།འདིས་རྐྱེན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྐྱེན་ཉིད་ཀྱང་། སྲེད་པ་ནི་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ལུས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལུས་དང་འབྲེལ་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ཞེས་ ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས།།ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ལུས་ལས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། རིགས་པ་འདི་ཉིད་ལས་ལུས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ རྒྱུར་འགྱུར་རོ།།ལུས་མེད་པར་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། འདོད་ཆགས་མེད་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་སྲེད་པས་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན། སྲེད་པ་ནི་རྐྱེན་ཙམ་ ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ལུས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཙམ་ཡིན་ལ། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་འདོད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། རྒྱུ་མཚན་ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་འདོད། ། ཉེར་ལེན་ཉིད་ནི་གསལ་བ་ཡིན། །རིགས་འདི་རྗེས་སུ་འདོད་ན་ནི། །རང་ཉིད་རང་འདོད་ལ་གནོད་འགྱུར། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ལུས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡུལ་བཞིན་དུ་རེས་འགའ་བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། རིགས་པ་འདིས་ནི་ལུས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ།

因為執著於我的因本身，認為不是快樂是快樂，會徹底進入所有，因此，貪慾是存在的所依。因為是執著於我的基礎，執著為一的心是我。對於那個，那個執著是徹底進入所有的因，住所和享受等，在勝義中，當與快樂分離時，因為進入具有四種顛倒的不是快樂，因此，是存在的所依。除了具有慈悲，任何沒有貪慾，也不是進入和跟隨者，那個不是輪迴的因。因此，因為貪慾是與進入一起做，所以僅僅是緣，不是近取本身，對於那個，近取是心。那個的緣有時是存在，有時是慈悲。通過這個，解釋了稱為緣本身的形態。如果說，即使是緣本身，貪慾不是緣，但是，是身體，因此，與身體相關聯，不是沒有慾念。顯示這個本身是： 因為沒有看到沒有執著產生， 所以老師們說， 因為沒有看到沒有身體的執著， 也從身體變成慾念。 就像因為沒有看到沒有慾念產生，慾念產生是因，同樣，從這個道理本身，身體會變成慾念等的因。因為沒有看到沒有身體的執著。在這裡說：即使沒有慾念，也會因為慈悲的力量而產生。因為那個顯現喜歡本身是通過貪慾而做，因為僅僅是差別的因，所以貪慾僅僅是緣。同樣，如果說，即使身體也僅僅是慾念等的緣，並且不如理作意本身是近取的因，那時，顯示說，那個時候，是成立慾望本身是： 因為承認了根據，所以想要， 近取本身是清楚的， 如果說，想要跟隨這個道理， 那麼，自己會損害自己的慾望。 也想要與不如理作意相關聯的身體是慾念的因。那個有時是喚醒習氣的因，就像境。通過這個道理，也成立身體是具有慾念的因本身。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「我」的理解、對「執著」的理解、對「快樂」的理解、對「顛倒」的理解、對「貪慾」的理解、對「存在」的理解、對「慈悲」的理解、對「輪迴」的理解、對「心」的理解、對「緣」的理解、對「近取」的理解、對「身體」的理解、對「慾念」的理解、對「如理作意」的理解以及對「習氣」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「顛倒」的理解： 古代邏輯學著作中，對「顛倒」的理解仍然是基於古代的認識，認為「顛倒」是指一種錯誤或扭曲的認知或理解。現代心理學、認知科學和哲學對「顛倒」的理解更加複雜，認為「顛倒」是指一種複雜的認知和心理過程，並且與認知偏差、錯誤信念和錯覺等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的顛倒，例如感知顛倒、認知顛倒和情感顛倒等。因此，古代邏輯學著作中對「顛倒」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「存在」的理解： 古代邏輯學著作中，對「存在」的理解仍然是基於古代的認識，認為「存在」是指一種真實或實際的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「存在」的理解更加複雜，認為「存在」是指一種複雜的概念，並且與實在、物質和意識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的存在，例如物理存在、生物存在和心理存在等。因此，古代邏輯學著作中對「存在」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「慈悲」的理解： 古代邏輯學著作中，對「慈悲」的理解仍然是基於古代的認識，認為「慈悲」是指一種同情或憐憫的情感。現代心理學、倫理學和宗教學對「慈悲」的理解更加複雜，認為「慈悲」是指一種複雜的情感和道德概念，並且與同情、憐憫和利他主義等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的慈悲，例如同情、憐憫和慈愛等。因此，古代邏輯學著作中對「慈悲」的理解，在現代心理學、倫理學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「如理作意」的理解： 古代邏輯學著作中，對「如理作意」的理解仍然是基於古代的認識，認為「如理作意」是指一種正確的或合理的思考或關注方式。現代心理學、認知科學和哲學對「如理作意」的理解更加複雜，認為「如理作意」是指一種複雜的認知過程，並且與注意、意識和判斷等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的作意，例如注意作意、認知作意和情感作意等。因此，古代邏輯學著作中對「如理作意」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、我、執著、快樂、顛倒、貪慾、存在、慈悲、輪迴、心、緣、近取、身體、慾念、如理作意和習氣的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、我、執著、快樂、顛倒、貪慾、存在、慈悲、輪迴、心、緣、近取、身體、慾念、如理作意和習氣的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「我」、「執著」、「快樂」、「顛倒」、「貪慾」、「存在」、「慈悲」、「輪迴」、「心」、「緣」、「近取」、「身體」、「慾念」、「如理作意」和「習氣」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།དེས་ན་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུ་ཚོགས་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བས། སྐྱེ་བ་གཞན་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་པས་དཔྱད་པ་མེས་ཚིག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་རྫས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་འདི་གཉིས་ནི་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཆགས་མཐོང་ཕྱིར། །སྐྱེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞེ་ན། །སྐལ་མཉམ་སྐྱེ་ལས་སྔར་གྲུབ་ཡིན། །སྲིད་ལ་མི་ཤེས་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། །མ་བརྗོད་སྲེད་པ་འདིར་བཤད་པ། ། རྒྱུན་ནི་འཕེན་བྱེད་པ་ཡི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ལུས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རིགས་མཐུན པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདོད་པ་འགྲུབ་བོ།།གལ་ཏེ་སྲིད་པ་གཅིག་པུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནམ། མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་དང་ལས་གསུམ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་དེར་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་གྱི་སྲེད་པ་ཉིད་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པར་བསྟན་པ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ མེད་དེ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།།སྲེད་པ་ཉིད་བར་དུ་མ་ཆོད་པས་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བར་རྒྱུར་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་དང་ལས་དག་ནི་ཡོད་ཀྱང་སྲིད་པ་མེད་པ་འགར་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡོད་ཀྱང་། སྲེད་པ་ མེད་ན་དུང་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་ཀྱང་མིན། །དེ་ཡོད་པ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྲེད་པ་མེད་ན་ནི་ལས་ཀྱིས་སྦྱར་བའི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདོར་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་བློ་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། འདོར་བ་མ་ཡིན་ནམ། གང་ གིས་ཐོབ་པར་འདོར་བར་བྱེད་པ་དེའི་ལས་ཉིད་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཐར་པའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་དག་ཀྱང་ལས་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ལས་འདི་ཟད་པ་སྟེ། །སྲིད་ པ་དང་ནི་རྣམ་འབྲལ་ན།།སྲེད་པ་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡི་ཞེས། །འདི་ཉིད་འདིར་ནི་རིག་པར་ལྡན། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་སྲིད་ཡིན་ན། །ལས་ཟད་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད། །སྲིད་བཅས་དེ་ལས་གཞན་པ་དང་། །གཞན་པའི་ལས་ནི་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཀུན་འབྱུང་གི་མཚན་ཉིད། འཕགས་པའི་ བདེན་པ་རྣམ་བཞིར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་འགོག་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགོག་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་འཆད་དེ། དེ་ནི་གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ལ་གགས་སོགས་སྲིད་ཕྱིར་རོ།

因此，因為是互相的因，像那樣，從沒有開始的聚合中產生，因為徹底產生其他產生，所以，彼岸美者考察是火焚燒。如果說，具有功德的實物本身不是產生，因此，這兩個不是互相的因。 如果說，因為看到執著產生， 所以說，與產生同時產生， 從平等份額產生是先前成立， 即使不知道存在是因， 在這裡解釋沒有說過的貪慾， 因為相續是牽引者。 如果說，因為慾念等與產生同時產生，所以慾念等不是身體的因，那時，身體也不是慾念等的因。也不是沒有因本身，因此，因為慾念等是通過同類因產生，所以成立顯現的慾望。如果說，唯一存在不是因嗎？因為無明和貪慾和業三者是因。如何顯示，具有在那個那個顯現喜歡的貪慾本身是集諦？那個不是的，雖然是因本身，但不是那個直接的因。貪慾本身因為沒有間隔是因，因為也是做為輪迴的因的推動者。即使存在愚癡和業等，也不是在任何時做為進入沒有存在，即使存在顛倒，如果沒有貪慾，也不是進入胎，因此，解釋說： 也不是那個直接本身， 因為沒有那個存在。 如果沒有貪慾，也會捨棄通過業結合的王位等。 如果說，因為心跟隨業，所以不是捨棄嗎？通過任何獲得而捨棄，那個的業本身是那樣的。或者，如果說，因為對於解脫的自性者沒有產生，那麼，那些也是通過業滅盡本身是解脫，如果不是那樣，因為沒有，那麼，在這裡說： 如果說，這個業滅盡， 與存在分離， 貪慾是主要的因， 這個本身在這裡是具有理解。 或者，如果說，這個具有存在， 業滅盡本身是不存在， 具有存在的那個從其他， 其他業也會變成。 像那樣，暫時，集起的特徵，解釋了四種聖諦。現在，爲了說，那個痛苦的止息是可能的，解釋四種止滅諦的形態，那個不是永久的，因為因的阻礙等是可能的。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「因」的理解、對「聚合」的理解、對「產生」的理解、對「執著」的理解、對「慾念」的理解、對「身體」的理解、對「無明」的理解、對「業」的理解、對「貪慾」的理解、對「集諦」的理解、對「愚癡」的理解、對「王位」的理解、對「解脫」的理解、對「止滅諦」的理解以及對「阻礙」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「聚合」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聚合」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聚合」是指一種聚集或組合的狀態。現代邏輯學、數學和科學對「聚合」的理解更加複雜，認為「聚合」是指一種複雜的概念，並且與集合、組合和結構等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聚合，例如物理聚合、邏輯聚合和生物聚合等。因此，古代邏輯學著作中對「聚合」的理解，在現代邏輯學、數學和科學看來，需要更深入的分析。 對「王位」的理解： 古代邏輯學著作中，對「王位」的理解仍然是基於古代的認識，認為「王位」是指一種統治者的地位或權力。現代歷史學、社會學和政治學對「王位」的理解更加複雜，認為「王位」是指一種複雜的社會和政治概念，並且與權力、統治和繼承等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的統治，例如君主制、共和制和民主制等。因此，古代邏輯學著作中對「王位」的理解，在現代歷史學、社會學和政治學看來，需要更深入的分析。 對「止滅諦」的理解： 古代邏輯學著作中，對「止滅諦」的理解仍然是基於古代的認識，認為「止滅諦」是指佛教中的四諦之一，即痛苦的止息或解脫。現代宗教學、哲學和心理學對「止滅諦」的理解更加複雜，認為「止滅諦」是指一種複雜的宗教、哲學或心理概念，並且與解脫、涅槃和超越等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的止滅，例如痛苦止滅、慾望止滅和無明止滅等。因此，古代邏輯學著作中對「止滅諦」的理解，在現代宗教學、哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「阻礙」的理解： 古代邏輯學著作中，對「阻礙」的理解仍然是基於古代的認識，認為「阻礙」是指一種阻止或妨礙事物發生或發展的力量或因素。現代物理學、心理學和邏輯學對「阻礙」的理解更加複雜，認為「阻礙」是指一種複雜的概念，並且與力、障礙和限制等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的阻礙，例如物理阻礙、心理阻礙和邏輯阻礙等。因此，古代邏輯學著作中對「阻礙」的理解，在現代物理學、心理學和邏輯看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、因、聚合、產生、執著、慾念、身體、無明、業、貪慾、集諦、愚癡、王位、解脫、止滅諦和阻礙的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、因、聚合、產生、執著、慾念、身體、無明、業、貪慾、集諦、愚癡、王位、解脫、止滅諦和阻礙的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「因」、「聚合」、「產生」、「執著」、「慾念」、「身體」、「無明」、「業」、「貪慾」、「集諦」、「愚癡」、「王位」、「解脫」、「止滅諦」和「阻礙」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།འཁོར་ཕྱིར་ཐར་པ་མེད་ཅེ་ན། །མ་ཡིན་འདོད་དང་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །འགོག་པ་ཉིད་དང་། ཞི་བ་ ཉིད་དང་།གྱ་ནོམ་པ་ཉིད་དང་། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །འགོག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་འགོག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཀག་པས་ན་ཞི་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཐར་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ ཞེས་བྱ་བ་སྤངས་པས་ན་གྱ་ནོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ།།ཐར་པ་ཡང་སླར་ཐར་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསལ་ན་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་དང་པོ་ནི། །དེ་ནི་གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། །གཏན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འགོག་པ་ ཡང་ཡིན་ནོ།།འཁོར་བ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཉེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་བཅིངས་པ་དེ་ནི་ཐར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐར་པ་ལ་ཡང་བཅིངས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྟག་ཏུ་ ཐར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་མ་དག་པར་འགྱུར་བ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དག་པའི་ཆ་གཞན་སྐྱེད་པ་འབའ་ཞིག་གོ། །དེ་ལ་ཕྱི་མ་དག་པའི་ཆ་ནི་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་བོ། །དོན་དམ་པར་ནི་འཁོར་བ་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་རྣམས་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུན་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་གྲུབ་བོ། །གང་ལ་ཐར་པ་ཡོད་པའི་ཐར་པ་པོ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བཅིངས་པ་ཐར་མིན་ན། །གཞན་བཅིངས་གཞན་ནི་གོལ་འགྱུར་ཏེ། ། གཞན་ནི་བཀྲེས་དང་གཞན་དྲངས་དང་། །གཞན་གྱི་གསོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། །གཞན་ནི་ནད་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། །གཞན་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་གདུངས་ལ། །གཞན་ནི་མཐོ་རིས་བདེ་བ་མྱོང་། །གཞན་ནི་བསྟན་བཅོས་སྦྱོང་བས་ངལ། །གཞན་ནི་བསྟན་བཅོས་རྟོགས་དེའི་ཚེ། ། རྟོགས་ལྡན་རྒྱུ་སྦྱོར་ཅི་ཞིག་དགོས། །འདི་ལ་ལན་དུ། འདི་ལྟར། ཇི་སྲིད་བདག་ཅག་མ་བཅོམ་ཞིང་། །དེ་ཡི་ཡོངས་སུ་གདུང་འགྱུར་བ། །དེ་སྲིད་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་མེད། །གྲོལ་བ་པོ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཞོམ་ཕྱིར བརྩོན།།འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་གནས་པ་ནི། །བརྩེ་བའམ་ཡང་ན་ལས་དག་གིས། །འདི་ལ་བསམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་འདིར་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ལ་བརྗོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པ་འམ་རྩོལ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་ བ་ན།།ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，因為輪迴，所以沒有解脫，那麼，不是的，因為想要和不成立。止息本身，和寂靜本身，和殊勝本身，和決定出離本身，是四種形態。對於說止息本身，說止息本身。因為阻礙了外道承認的解脫者也具有慾念等，所以是寂靜本身。因為捨棄了，從那個也有殊勝的解脫，所以是稱為殊勝的形態。爲了去除，解脫也會變成不是解脫，所以稱為決定出離本身是第四形態。其中，第一形態是： 那個不是永久的， 永久不是變化，也是止息。 因為是輪迴者，所以不是解脫，也不是過失，因為想要。 任何也沒有解脫。一些被束縛，那個不是存在解脫，因為是那個的自性。對於解脫，也沒有束縛，因為那個是常時解脫的自性。但是，僅僅是通過心相續變成不凈的聚合差別，產生其他清凈的部分。其中，後來的清凈部分不是成立為輪迴本身。在勝義中，任何也沒有輪迴者，因為剎那不是輪迴，並且，相續在勝義中也是不存在的。因此，稱為因為輪迴的根據是不成立的。對於任何有解脫，也沒有解脫者。 如果說，束縛不是解脫， 其他束縛，其他會迷惑， 其他飢餓和其他被引導， 其他感受被其他養育的痛苦。 其他會從疾病中解脫， 其他被苦行折磨， 其他感受天界快樂， 其他因為學習論典而疲憊。 其他在理解論典時， 具有理解，需要什麼因緣？ 對於這個回答是：就像這樣， 只要我們沒有徵服， 那個的完全折磨會變成， 只要那樣，虛構痛苦， 不是自然而然地存在。 即使沒有解脫者， 爲了摧毀錯誤的虛構而努力， 沒有慾念的住處， 通過慈悲或者業等。 對於這個思考是，如果說，暫時僅僅說在這裡看到，那麼，那時是成立所成立本身。那些不是在一些時進入或者做努力。因為說了，應該捨棄法性。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「輪迴」的理解、對「解脫」的理解、對「止息」的理解、對「寂靜」的理解、對「殊勝」的理解、對「出離」的理解、對「自性」的理解、對「束縛」的理解、對「心」的理解、對「相續」的理解、對「清凈」的理解、對「勝義」的理解、對「剎那」的理解、對「解脫者」的理解、對「飢餓」的理解、對「疾病」的理解、對「苦行」的理解、對「天界」的理解、對「論典」的理解、對「慈悲」的理解、對「業」的理解以及對「法性」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 對「止息」的理解： 古代邏輯學著作中，對「止息」的理解仍然是基於古代的認識，認為「止息」是指一種停止或終止的狀態。現代物理學、哲學和邏輯學對「止息」的理解更加複雜，認為「止息」是指一種複雜的概念，並且與變化、運動和存在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的止息，例如物理止息、邏輯止息和心理止息等。因此，古代邏輯學著作中對「止息」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「寂靜」的理解： 古代邏輯學著作中，對「寂靜」的理解仍然是基於古代的認識，認為「寂靜」是指一種平靜或安寧的狀態。現代心理學、認知科學和哲學對「寂靜」的理解更加複雜，認為「寂靜」是指一種複雜的情感和心理狀態，並且與平靜、安寧和放鬆等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的寂靜，例如心理寂靜、環境寂靜和冥想寂靜等。因此，古代邏輯學著作中對「寂靜」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「殊勝」的理解： 古代邏輯學著作中，對「殊勝」的理解仍然是基於古代的認識，認為「殊勝」是指一種卓越或優越的狀態。現代倫理學、哲學和價值論對「殊勝」的理解更加複雜，認為「殊勝」是指一種複雜的價值概念，並且與卓越、優越和完美等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的價值，例如道德價值、審美價值和認知價值等。因此，古代邏輯學著作中對「殊勝」的理解，在現代倫理學、哲學和價值論看來，需要更深入的分析。 對「出離」的理解： 古代邏輯學著作中，對「出離」的理解仍然是基於古代的認識，認為「出離」是指一種離開或放棄的狀態。現代心理學、倫理學和宗教學對「出離」的理解更加複雜，認為「出離」是指一種複雜的心理和道德概念，並且與放棄、解脫和超越等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的出離，例如心理出離、宗教出離和哲學出離等。因此，古代邏輯學著作中對「出離」的理解，在現代心理學、倫理學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「束縛」的理解： 古代邏輯學著作中，對「束縛」的理解仍然是基於古代的認識，認為「束縛」是指一種限制或控制的狀態。現代心理學、倫理學和宗教學對「束縛」的理解更加複雜，認為「束縛」是指一種複雜的心理、道德或宗教概念，並且與限制、控制和依賴等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的束縛，例如心理束縛、社會束縛和宗教束縛等。因此，古代邏輯學著作中對「束縛」的理解，在現代心理學、倫理學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「清凈」的理解： 古代邏輯學著作中，對「清凈」的理解仍然是基於古代的認識，認為「清凈」是指一種純潔或無染的狀態。現代心理學、倫理學和宗教學對「清凈」的理解更加複雜，認為「清凈」是指一種複雜的心理、道德或宗教概念，並且與純潔、無染和凈化等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的清凈，例如心理清凈、道德清凈和宗教清凈等。因此，古代邏輯學著作中對「清凈」的理解，在現代心理學、倫理學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「剎那」的理解： 古代邏輯學著作中，對「剎那」的理解仍然是基於古代的認識，認為「剎那」是指一種極短的時間單位。現代物理學、哲學和邏輯學對「剎那」的理解更加複雜，認為「剎那」是指一種複雜的概念，並且與時間、變化和瞬間等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的時間單位，例如秒、毫秒和微秒等。因此，古代邏輯學著作中對「剎那」的理解，在現代物理學、哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「解脫者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「解脫者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「解脫者」是指一種已經從痛苦或束縛中獲得自由的個體。現代宗教學、哲學和心理學對「解脫者」的理解更加複雜，認為「解脫者」是指一種複雜的宗教、哲學或心理概念，並且與自由、覺悟和超越等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的解脫，例如宗教解脫、哲學解脫和心理解脫等。因此，古代邏輯學著作中對「解脫者」的理解，在現代宗教學、哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「飢餓」的理解： 古代邏輯學著作中，對「飢餓」的理解仍然是基於古代的認識，認為「飢餓」是指一種缺乏食物或營養的狀態。現代生理學、營養學和醫學對「飢餓」的理解更加複雜，認為「飢餓」是指一種複雜的生理和心理過程，並且與能量代謝、激素和神經活動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的飢餓，例如生理飢餓、心理飢餓和病理飢餓等。因此，古代邏輯學著作中對「飢餓」的理解，在現代生理學、營養學和醫學看來，需要更深入的分析。 對「疾病」的理解： 古代邏輯學著作中，對「疾病」的理解仍然是基於古代的認識，認為「疾病」是指一種身體或心理功能失調的狀態。現代醫學、生物學和心理學對「疾病」的理解更加複雜，認為「疾病」是指一種複雜的生物、生理或心理過程，並且與病原體、遺傳和環境等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的疾病，例如傳染病、遺傳病和精神病等。因此，古代邏輯學著作中對「疾病」的理解，在現代醫學、生物學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「苦行」的理解： 古代邏輯學著作中，對「苦行」的理解仍然是基於古代的認識，認為「苦行」是指一種通過自我折磨或限制來達到精神或宗教目的的行為。現代宗教學、心理學和人類學對「苦行」的理解更加複雜，認為「苦行」是指一種複雜的宗教、心理或文化現象，並且與信仰、儀式和象徵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的苦行，例如宗教苦行、心理苦行和文化苦行等。因此，古代邏輯學著作中對「苦行」的理解，在現代宗教學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「天界」的理解： 古代邏輯學著作中，對「天界」的理解仍然是基於古代的認識，認為

།འོན་ཏེ་ངེད་ལྟ་བུ་ལ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་གཅིག་པུ་མངོན་པར་བཟློག་པའི་ཕྱིར། བཅིངས་པ་དེ་ཉིད་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་གཅིག་པ་དེ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ནི་ རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་དོན་དམ་པ་ན་སྦྲུལ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྦྲུལ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཡོད་པར་འགྱུར་མོད་དོན་དམ་པར་ནི་གཅིག་ མེད་པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་པ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་གཅིག་མེད། །ཐ་སྙད་ཀྱི་ནི་དངོས་མེད་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་པ། །འབད་པའང་ལ་ལར་ཡོད་མ་ ཡིན།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི། །རྩོད་པའི་སྐབས་འབྱེད་བྱེད་པ་མིན། །ཅི་ཕྱིར་འདི་ལས་འབྲས་འདི་ཞེས། །བྱ་འདི་མཁས་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ། །འགར་ཡང་འཇུག་དང་རྟོག་པ་མིན། །སྔོན་དང་ཕྱི་མར་དམིགས་པ་ནི། །ཚད་མས་ རབ་ཏུ་རིག་མེད་ཕྱིར།།སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་འགར་ཡང་ནི། །འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །དེས་ན་རྩོལ་བ་འགའ་ཡང་ནི། །ཡོད་མིན་དེ་ཕྱིར་ནོར་བ་ཉིད། །ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི། །འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་གནས་པ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དམ་པའི་དོན་རྟོགས་འགྱུར་བ་ན། ། གལ་ཏེ་འཇུག་པ་མེད་ཉིད་ན། །ཆགས་བྲལ་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །སྔ་ཕྱི་རྣམ་དབྱེ་ལ་བརྟེན་ནས། །སྤྱོད་པ་ཤེས་པ་རྟོགས་ན་ཡང་། །སྙིང་རྗེ་ཡིས་ནི་འཇུག་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་སྐྱེས་བུ་ལ། །ཕན་བྱེད་ལ་བརྒྱུད་རང་བརྩོན་བཞིན། །སྨོན་ལམ་གཙོ་བོར་བྱེད་པས་ན། །དེ་ཡི་འབྲས བུ་སྨོན་ལམ་གྱི།།ལས་ཀྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན། །འདི་ལ་བརྒལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་ལྡོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྨོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བས་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལས་ཀྱི་གནས་པ་ཡིན་ནའོ་ ན་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལས་ལན་ནུས་པ་མེད་ན། གནས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། འཕགས་ལ་ལྡོག་མེད་འདོད་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པའི་སྲིད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་ འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར། །འཕགས་པ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པ་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

或者，對於像我們一樣的人，那時，爲了完全返回唯一，因為束縛本身是解脫，所以那些的唯一是那個本身。說實物在勝義中存在，僅僅通過那個，不是那樣說，因為名稱依賴於理解。就像這樣，在勝義中，蛇不是應該捨棄的境，但是，特別執著為蛇本身是境。或者，如果說，即使在世俗中，就像是唯一，那麼，在世俗中也存在名稱，但是在勝義中，因為沒有唯一，如何變成勝義的名稱？那個不是的， 如何唯一是世俗， 名稱也是世俗本身， 如何那個本身沒有唯一， 名稱的實物是不存在。 從自己的本體之外， 努力在一些時也不存在， 因和果的實物， 不是分別諍論的場合。 為什麼從這個，這個果？ 做這個不是智者的行為， 像那樣，具有理解， 在任何時也不是進入和分別。 因為沒有通過量完全理解， 先前和之後所緣， 在剎那，在任何時， 不可能存在進入本身。 因此，任何努力， 是不存在，因此，是錯誤本身， 即使承認后說， 沒有慾念的住處等。 當理解聖義時， 如果說，沒有進入本身， 不會變成沒有執著的行為， 即使通過依賴於先前和之後的分別， 理解知道行為， 也是通過慈悲而進入。 就像國王對於人， 做幫助，通過自己努力， 因為做為主要祈願， 那個的果，從祈願的， 業的力量而產生， 對於這個，有什麼辯論？ 因此，爲了捨棄像形態的返回虛構，所以是努力，如果不是那樣，因為感受愚癡的痛苦，所以不會捨棄。如果說，即使是業的存在，也因為存在其他產生的業，所以會變成與其他產生相關聯。或者，如果說，阿羅漢沒有能力返回，也不會變成存在，那麼，對於這個說：因為想要聖者沒有返回。 因為完全超越存在的存在， 不能牽引其他業， 因為同時做者滅盡。 聖者不是能夠返回沒有努力。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「實物」的理解、對「勝義」的理解、對「名稱」的理解、對「世俗」的理解、對「蛇」的理解、對「本體」的理解、對「因」的理解、對「果」的理解、對「理解」的理解、對「剎那」的理解、對「努力」的理解、對「慾念」的理解、對「聖義」的理解、對「行為」的理解、對「慈悲」的理解、對「國王」的理解、對「祈願」的理解、對「阿羅漢」的理解以及對「聖者」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和實物的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「世俗」的理解： 古代邏輯學著作中，對「世俗」的理解仍然是基於古代的認識，認為「世俗」是指一種與日常經驗或現實世界相關的狀態。現代哲學、社會學和文化人類學對「世俗」的理解更加複雜，認為「世俗」是指一種複雜的概念，並且與社會、文化和政治等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的世俗，例如社會世俗、文化世俗和政治世俗等。因此，古代邏輯學著作中對「世俗」的理解，在現代哲學、社會學和文化人類學看來，需要更深入的分析。 對「蛇」的理解： 古代邏輯學著作中，對「蛇」的理解仍然是基於古代的認識，認為「蛇」是指一種爬行動物，通常被認為是危險或有害的。現代生物學、動物學和生態學對「蛇」的理解更加複雜，認為「蛇」是指一種複雜的生物，並且與爬行動物、毒液和生態系統等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的蛇，例如毒蛇、蟒蛇和游蛇等。因此，古代邏輯學著作中對「蛇」的理解，在現代生物學、動物學和生態學看來，需要更深入的分析。 對「本體」的理解： 古代邏輯學著作中，對「本體」的理解仍然是基於古代的認識，認為「本體」是指事物所固有的、不可改變的屬性。現代哲學對「本體」的理解更加複雜，認為「本體」是一個抽像的概念，並且與不同的哲學流派有關。此外，現代邏輯學還研究了本質主義、反本質主義和模態邏輯等問題。因此，古代邏輯學著作中對「本體」的理解，在現代哲學和邏輯看來，需要更深入的分析。 對「理解」的理解： 古代邏輯學著作中，對「理解」的理解仍然是基於古代的認識，認為「理解」是指一種對事物或概念的認識或領悟。現代心理學、認知科學和哲學對「理解」的理解更加複雜，認為「理解」是指一種複雜的認知過程，並且與感知、推理和知識等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的理解，例如概念理解、邏輯理解和科學理解等。因此，古代邏輯學著作中對「理解」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「努力」的理解： 古代邏輯學著作中，對「努力」的理解仍然是基於古代的認識，認為「努力」是指一種盡力或嘗試的行為。現代心理學、認知科學和行為科學對「努力」的理解更加複雜，認為「努力」是指一種複雜的心理和行為過程，並且與動機、意志和行動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的努力，例如認知努力、行為努力和情感努力等。因此，古代邏輯學著作中對「努力」的理解，在現代心理學、認知科學和行為科學看來，需要更深入的分析。 對「聖義」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聖義」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聖義」是指一種最高的、真實的意義或本質。現代哲學、邏輯學和宗教學對「聖義」的理解更加複雜，認為「聖義」是指一種複雜的概念，並且與真理、實在和超越等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真理，例如邏輯真理、科學真理和道德真理等。因此，古代邏輯學著作中對「聖義」的理解，在現代哲學、邏輯學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「行為」的理解： 古代邏輯學著作中，對「行為」的理解仍然是基於古代的認識，認為「行為」是指一種行動或舉止。現代心理學、認知科學和行為科學對「行為」的理解更加複雜，認為「行為」是指一種複雜的心理和生理過程，並且與動機、情感和認知等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的行為，例如有意行為、無意行為和習慣性行為等。因此，古代邏輯學著作中對「行為」的理解，在現代心理學、認知科學和行為科學看來，需要更深入的分析。 對「國王」的理解： 古代邏輯學著作中，對「國王」的理解仍然是基於古代的認識，認為「國王」是指一種統治者或君主。現代歷史學、社會學和政治學對「國王」的理解更加複雜，認為「國王」是指一種複雜的社會和政治角色，並且與權力、統治和繼承等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的統治，例如君主制、共和制和民主制等。因此，古代邏輯學著作中對「國王」的理解，在現代歷史學、社會學和政治學看來，需要更深入的分析。 對「祈願」的理解： 古代邏輯學著作中，對「祈願」的理解仍然是基於古代的認識，認為「祈願」是指一種表達希望或願望的請求或禱告。現代宗教學、心理學和人類學對「祈願」的理解更加複雜，認為「祈願」是指一種複雜的宗教、心理或文化現象，並且與信仰、儀式和象徵等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的祈願，例如宗教祈願、心理祈願和文化祈願等。因此，古代邏輯學著作中對「祈願」的理解，在現代宗教學、心理學和人類學看來，需要更深入的分析。 對「阿羅漢」的理解： 古代邏輯學著作中，對「阿羅漢」的理解仍然是基於古代的認識，認為「阿羅漢」是指一種佛教中已經達到解脫的修行者。現代宗教學、哲學和佛教研究對「阿羅漢」的理解更加複雜，認為「阿羅漢」是指一種複雜的宗教和哲學概念，並且與解脫、涅槃和修行等有關。此外，現代科學還研究了不同的宗教和哲學概念，例如神、靈魂和宇宙等。因此，古代邏輯學著作中對「阿羅漢」的理解，在現代宗教學、哲學和佛教研究看來，需要更深入的分析。 對「聖者」的理解： 古代邏輯學著作中，對「聖者」的理解仍然是基於古代的認識，認為「聖者」是指一種具有神聖或卓越品質的個體。現代宗教學、倫理學和哲學對「聖者」的理解更加複雜，認為「聖者」是指一種複雜的宗教、道德或哲學概念，並且與神聖、卓越和道德等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的聖者，例如宗教聖者、道德聖者和哲學聖者等。因此，古代邏輯學著作中對「聖者」的理解，在現代宗教學、倫理學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、實物、勝義、名稱、世俗、蛇、本體、因、果、理解、剎那、努力、慾念、聖義、行為、慈悲、國王、祈願、阿羅漢和聖者的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、實物、勝義、名稱、世俗、蛇、本體、因、果、理解、剎那、努力、慾念、聖義、行為、慈悲、國王、祈願、阿羅漢和聖者的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「實物」、「勝義」、「名稱」、「世俗」、「蛇」、「本體」、「因」、「果」、「理解」、「剎那」、「努力」、「慾念」、「聖義」、「行為」、「慈悲」、「國王」、「祈願」、「阿羅漢」和「聖者」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།རྩོལ་བ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། བཏང་སྙོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ནི་འགའ་ཡང་རེ་བ་མི་འཆའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་གཞན་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་སྲེད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་སྲེད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྐྱེ་བ་དེ་གཅིག་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་བརྩེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྐྱབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ལ་འགྱུར་གྱི། གཞན་ལ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ནི་སེམས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་ལ། སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་དུ། སྡུག བསྔལ་ཤེས་ལ་འགལ་མེད་ཕྱིར།།འདུ་བྱེད་སྔ་མ་འཇུག་པ་ཅན། །དངོས་ཆོས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ། །སེམས་ཅན་རྗེས་འབྲལ་ཅན་མ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་བའོ་ཞེས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ། ཀུན་འབྱུང་གི་མཚན་ཉིད་ སྲེད་པ་དང་འབྲལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཀུན་འབྱུང་སྤངས་པ་ལ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་མཐའ་དག་དང་འགལ་བ་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་ལས་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དེའི་ གནས་སྐབས་ན་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་དོ།།དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྩེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤངས་པ་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པ་ནི་ཇི་ ལྟར་གཞན་དག་དེ་སྤང་བའི་དོན་དུ་འབད་པར་འགྱུར།གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བརྩེ་བ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དེ་བདག་མིན་པའི་ཆོས་ལ་ནི། །བདག་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་ཆགས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་རིག་ཙམ་ལས་ནི། །བརྩེ་བ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ བ་ཡིན།།འདོད་ཆགས་དང་བརྩེ་བ་ནི་ཁྱད་ཆེ་སྟེ། རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མ་འོངས་པ་མེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདག་ཉིད་མ་འོངས་པའི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་སྨོན་པས་དབང་དུ་བྱས་པའི་འདོད་ཆགས་ནི་དེ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་ཡུལ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ ལ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་བཞིས་བསྒོམ་པའི་ཡིད་ནི། ཆགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བརྩེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་ཙམ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ལ། ལོག་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

努力也因為沒有慾念而變成捨棄，因為是舍，所以那個在任何時也不持有希望。因為那個沒有希望本身，所以不是成立其他產生。因此，因為沒有同時做為貪慾的特徵，所以先前貪慾產生的那個產生，僅僅是一個滅盡，其他是不存在，這樣安住。如果說，慈悲是爲了從痛苦中救護，對於有情而變化，不是對於其他，那麼，因為捨棄了我見，所以任何也沒有有情，也沒有做為有情的見。因此，如果說，因為慈悲，所以會變成沒有捨棄做為有情的見，那麼，對於這個回答是： 因為知道痛苦沒有矛盾， 先前的行蘊是進入者， 實法慈悲產生， 不是有情跟隨者。 當在那個時，完全顯現具有三種痛苦，所有是痛苦，那時，會變成與集起的特徵貪慾分離。因為對於捨棄集起，沒有慾念等，所以與所有有情聚合沒有矛盾，是平等本身。因此，從看到痛苦，僅僅通過依賴於實物，產生大慈悲，在那個狀態，沒有與執持為有情相關聯。任何捨棄了變成那樣的執持為有情的見解，那個是慈悲，那個也是僅僅是捨棄了我見，不是其他的。沒有捨棄我見，如何為捨棄那個而努力？如果說，對於慾念和慈悲，有什麼差別？這個是沒有差別的， 那個對於不是我的法， 執著于虛構我他， 僅僅從知道痛苦相續， 會變成產生慈悲。 慾念和慈悲是差別大，因為因不同，並且因為境不同。就像這樣，虛構沒有未來，通過希望自己與未來快樂相遇而支配的慾念，是從那個進入，並且境也會變成不是那個的自性，而看到是那個的自性，通過具有四種顛倒而修習的心，會變成執著，不是其他的。慈悲是在僅僅顯現痛苦的相續本身，爲了做為分離虛妄顯現，而進入。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「努力」的理解、對「慾念」的理解、對「舍」的理解、對「希望」的理解、對「產生」的理解、對「有情」的理解、對「我見」的理解、對「慈悲」的理解、對「行蘊」的理解、對「痛苦」的理解、對「集起」的理解、對「實物」的理解、對「顛倒」的理解、對「執著」的理解以及對「境」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和努力的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「希望」的理解： 古代邏輯學著作中，對「希望」的理解仍然是基於古代的認識，認為「希望」是指一種對未來美好事物的期待或渴望。現代心理學、認知科學和情感科學對「希望」的理解更加複雜，認為「希望」是指一種複雜的情感和認知過程，並且與期待、目標和動機等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的希望，例如積極希望、消極希望和現實希望等。因此，古代邏輯學著作中對「希望」的理解，在現代心理學、認知科學和情感科學看來，需要更深入的分析。 對「有情」的理解： 古代邏輯學著作中，對「有情」的理解仍然是基於古代的認識，認為「有情」是指一種具有意識或情感的生物。現代生物學、心理學和哲學對「有情」的理解更加複雜，認為「有情」是指一種複雜的生物、心理或哲學概念，並且與生命、意識和情感等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的有情，例如人類、動物和植物等。因此，古代邏輯學著作中對「有情」的理解，在現代生物學、心理學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「我見」的理解： 古代邏輯學著作中，對「我見」的理解仍然是基於古代的認識，認為「我見」是指一種對自我或個體的錯誤或執著的看法。現代心理學、認知科學和哲學對「我見」的理解更加複雜，認為「我見」是指一種複雜的認知和心理過程，並且與自我意識、自我概念和自我認同等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的我見，例如自我中心、自我執著和自我否定等。因此，古代邏輯學著作中對「我見」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、努力、慾念、舍、希望、產生、有情、我見、慈悲、行蘊、痛苦、集起、實物、顛倒、執著和境的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、努力、慾念、舍、希望、產生、有情、我見、慈悲、行蘊、痛苦、集起、實物、顛倒、執著和境的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「努力」、「慾念」、「舍」、「希望」、「產生」、「有情」、「我見」、「慈悲」、「行蘊」、「痛苦」、「集起」、「實物」、「顛倒」、「執著」和「境」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གལ་ཏེ་ བདག་གིས་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་དུ། གལ་ཏེ་བདག་དོན་ལ་འཇུག་ན། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །གཞན་དོན་ཙམ་ལ་འཇུག་རྣམས་ལ། །རང་འཛིན་ཆེད་ཀ་ཆེ་བ་མིན། །རྒྱལ་པོའི་དཔེ་ནི་བསྟན་ཟིན་ ཏེ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་མི་འཐད་མེད། །ཡང་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡིས། །སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་འདུ་བྱེད་ལ། །འཇུག་འགྱུར་རྒྱུན་མཐོང་ཡོད་མིན་ཞིང་། །འཇུག་པའང་འགའ་ཞིག་ཡོད་མ་ཡིན། །གནས་པ་མ་ཡིན་ཚད་མེད་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཅག་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཟད། །དེས་ན་འདི་ནི་བརྩེ་བ་ དང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ།ཤིན་ཏུ་རྒྱུ་སྐྱེད་པས་ཆོག་གོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་མོད། ཞེ་སྡང་གི་རང་བཞིན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན།མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པས་ནི་ཐར་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །བདག་ཡོད་ན་ནི་དེ་རང་དབང་ཡིན་པས་གཞན་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྡང་བར་འགྱུར་ན། གང་གི་ཚེ་འདི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་མེད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྡང་བར་འཛིན་པའི་དོན་མེད་དོ།།གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་དེ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན། །དེ་མེད་ཉེས་རྒྱུ་ལ་ཁྲོ་མིན། །དེས་ན་བརྩེ་བ་ཉེས་མེད་འདོད། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ པ་མཐོང་ན་ཁྲོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།བདག་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་མེད་པར་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཁྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ན་ནི། གཏི་མུག་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རྩ་བ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལུས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་མ་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་། གྲོལ་མེད་མ་ཡིན་སྔོན་དུ་མེད། །ཟད་ན་གཞན་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །འདུ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཟད་པ། །གལ་ཏེ་གནས་པ་ཉེས་མེད་ཉིད། །སྐྱེ་བ་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་། །འགལ་བའི་ཡིད་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན། །སྔོན་གྱི་འདུ་ བྱེད་སྐྱེ་བ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཟད་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，如何變成沒有認為我應該返回這個痛苦的想法？對於這個回答是： 如果說，進入我的意義， 那麼，會變成那樣本身， 對於進入僅僅其他意義者， 不是執著于自己而做。 國王的例子已經顯示， 因此，對於這個沒有不合理， 或者，通過先前先前， 對於聖者的行， 進入會變成，不是存在常時看到， 並且，也沒有一些進入， 因為沒有住處，沒有量， 你們僅僅是錯誤本身。 因此，這個是慈悲和慾念的差別，通過非常產生因就足夠了。如果說，因為僅僅在看到那個而產生，所以慈悲不會變成慾念的自性，但是，會變成嗔恨的自性，因為看到不凈等會變成背向，那麼，不是通過修習不悅意而解脫，但是，是從看到痛苦等。如果說，如果存在我，那麼，那個是自在，因此，因為做為其他痛苦，所以會變成嗔恨，當這個依賴於因時，在那個僅僅通過自己的本體而進入和損害時，當那個本身不存在時，因為不能做為損害，那時，沒有執持嗔恨的意義。 愚癡是過失的根本， 那個也是執持為有情， 沒有那個，不嗔恨過失因， 因此，想要慈悲沒有過失。 如果說，看到做為我的損害，會變成嗔恨，那麼，任何也沒有我，但是，即使沒有有情，僅僅是執持為有情本身是嗔恨的因，當沒有執持為有情時，因為愚癡是沒有做為有情的見解的愚癡，所以自己是不存在。因此，沒有所有過失的根本是沒有過失。如果說，沒有慾念的具有身體，那時，不會變成不解脫嗎？不是的，因為存在沒有過失的心。 另外， 不是沒有解脫，先前沒有， 如果滅盡，因為不連結其他， 行蘊的能力沒有滅盡， 如果說，存在沒有過失本身， 如何不是解脫，存在與連結其他產生， 和相反的心？ 因為也滅盡了做為產生先前行蘊產生，所以不是連結。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「我」的理解、對「痛苦」的理解、對「慈悲」的理解、對「慾念」的理解、對「嗔恨」的理解、對「不凈」的理解、對「解脫」的理解、對「愚癡」的理解、對「有情」的理解、對「心」的理解、對「行蘊」的理解以及對「連結」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和我的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「嗔恨」的理解： 古代邏輯學著作中，對「嗔恨」的理解仍然是基於古代的認識，認為「嗔恨」是指一種憤怒或敵意的情感。現代心理學和認知科學對「嗔恨」的理解更加複雜，認為「嗔恨」是指一種複雜的情感和認知過程，並且與憤怒、敵意和攻擊性等有關。此外，現代科學還研究了嗔恨的型別、嗔恨的功能以及嗔恨的機制等問題。因此，古代邏輯學著作中對「嗔恨」的理解，在現代心理學和認知科學看來，需要更深入的分析。 對「不凈」的理解： 古代邏輯學著作中，對「不凈」的理解仍然是基於古代的認識，認為「不凈」是指一種不潔或污穢的狀態。現代心理學、倫理學和宗教學對「不凈」的理解更加複雜，認為「不凈」是指一種複雜的心理、道德或宗教概念，並且與污穢、不潔和罪惡等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的不凈，例如身體不凈、心理不凈和道德不凈等。因此，古代邏輯學著作中對「不凈」的理解，在現代心理學、倫理學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「連結」的理解： 古代邏輯學著作中，對「連結」的理解仍然是基於古代的認識，認為「連結」是指一種連線或結合的狀態或過程。現代邏輯學、數學和科學對「連結」的理解更加複雜，認為「連結」是指一種複雜的概念，並且與關係、依賴和連線等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的連結，例如邏輯連結、物理連結和生物連結等。因此，古代邏輯學著作中對「連結」的理解，在現代邏輯學、數學和科學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、我、痛苦、慈悲、慾念、嗔恨、不凈、解脫、愚癡、有情、心、行蘊和連結的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、我、痛苦、慈悲、慾念、嗔恨、不凈、解脫、愚癡、有情、心、行蘊和連結的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「我」、「痛苦」、「慈悲」、「慾念」、「嗔恨」、「不凈」、「解脫」、「愚癡」、「有情」、「心」、「行蘊」和「連結」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།གང་དག་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཟད་འདོད་པ་མེད་པས། འདུ་བྱེད་མ་ཟད་པ་དེ་ནི་ཇི་སྲིད་འདུ་བྱེད་རྗེས་སུ་འཇུག་གི་བར་དུ་གནས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སྙིང་རྗེ་ དམན་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཡང་།།གནས་པའི་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད། །གང་དག་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་པ། །གཞན་གྱི་ངོར་ནི་བཞུགས་པ་ཡིན། །འདུ་བྱེད་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་གནས་པའི་འབད་རྩོལ་མེད་པས་གཏན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ དང་ལྡན་པ་དག་ནི་གནས་པ་ཉིད་དོ།།དེ་བཞེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལམ་ནུས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དང་པོ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ལམ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། འདི་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལམ་གཞན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བྲལ་ཕྱིར། ། ལམ་དང་པོར་ནི་སྲིད་མེད་འགྱུར། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བ་མ་སྤངས་ཕྱིར། །སྤངས་ན་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད། །འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དང་པོ་པ ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ།མཐོང་བས་ཀྱང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་མེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ལྟ་བ་དེ་ནི། བཟློག་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ལ། ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པས་བརྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གཉེན་པོ་གོམས་པའི་ལམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྤངས་པ་ལས་སྲིད་པ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་འདོད་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་སྤངས་པར་འདོད་པས་ནི་སྤངས་ ནས་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཤེས་རབ་རྣོན་པོའི་ནི་ལམ་དང་པོ་ཉིད་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བདག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བདག་མེད་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་དེ་ ལས་བློ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因為那些爲了做為沒有連結其他產生的，所以沒有想要滅盡行蘊，那個沒有滅盡的行蘊，只要跟隨行蘊，在那個之間存在，是完全沒有過失本身。 因為慈悲是低劣本身， 也沒有存在的大努力， 任何具有大慈悲者， 是爲了其他而安住。 因為滅盡行蘊，並且因為慈悲是低劣本身，所以也沒有存在的大努力，不是永久存在。具有大悲者是存在本身，因為存在那個意願。如果說，如果道路是能力，那時，首先會變成解釋進入相續的道路本身，因為分離了壞聚見。就像這樣，通過捨棄壞聚見和懷疑和戒律和苦行執取為殊勝，會變成進入相續。愚癡是過失的根本，也說那個也是執持為有情。因此，會變成其他道路沒有意義，對於這個說： 如果說，因為分離壞聚見， 在第一道路中不存在， 因為沒有捨棄俱生， 如果捨棄，哪裡有存在？ 不是完全捨棄所有壞聚見，因為捨棄了顯現的行所生本身。沒有捨棄俱生。第一道路者僅僅是看到真理，即使通過看到，也捨棄了顯現的行所生的執著於我，因為是沒有基礎的煩惱。那個從顯示而產生的我見，僅僅通過看到返回本身而捨棄，俱生的壞聚見，因為從沒有開始習慣，所以是堅固，是通過對治習慣的道路本身而捨棄，因此，從捨棄俱生，會變成滅盡存在。任何想要俱生也捨棄，因為想要，所以捨棄后，哪裡會變成存在？因為具有銳利智慧的第一道路本身是具有所有能力，那個本身是所有道路的自性。如果說，執持為有情的俱生是具有我的形態，那時，因為沒有我，所以僅僅是從顯現的行本身，從那個變成心，不是其他。 這段古代邏輯學著作繼續探討了因果關係、邏輯推理的有效性、對「行蘊」的理解、對「慈悲」的理解、對「大悲」的理解、對「道路」的理解、對「壞聚見」的理解、對「懷疑」的理解、對「戒律」的理解、對「苦行」的理解、對「愚癡」的理解、對「有情」的理解、對「真理」的理解、對「煩惱」的理解、對「我見」的理解、對「智慧」的理解以及對「心」的理解等問題。從現代邏輯學的角度來看，這段論述仍然存在一些值得商榷的地方，並且可以從認知科學、心理學、哲學、邏輯學和批判性思維的角度進行更深入的分析： 邏輯推理的有效性： 古代邏輯學著作中，對因果關係和行蘊的論證，涉及到邏輯推理的有效性問題。現代邏輯學強調邏輯推理的有效性，認為一個有效的推理必須遵循邏輯規則，並且不能導致矛盾。此外，現代邏輯學還研究了不同型別的邏輯系統，例如命題邏輯、謂詞邏輯和模態邏輯等。因此，古代邏輯學著作中的論證，在現代邏輯看來，需要使用形式化的邏輯系統來進行更嚴謹的分析。 對「大悲」的理解： 古代邏輯學著作中，對「大悲」的理解仍然是基於古代的認識，認為「大悲」是指一種偉大的、無私的同情或憐憫。現代心理學、倫理學和宗教學對「大悲」的理解更加複雜，認為「大悲」是指一種複雜的情感和道德概念，並且與同情、憐憫和利他主義等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的慈悲，例如同情、憐憫和慈愛等。因此，古代邏輯學著作中對「大悲」的理解，在現代心理學、倫理學和宗教學看來，需要更深入的分析。 對「道路」的理解： 古代邏輯學著作中，對「道路」的理解仍然是基於古代的認識，認為「道路」是指一種達到目標或目的的方法或途徑。現代心理學、認知科學和哲學對「道路」的理解更加複雜，認為「道路」是指一種複雜的認知和心理過程，並且與目標、計劃和行動等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的道路，例如認知道路、行為道路和心理道路等。因此，古代邏輯學著作中對「道路」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「壞聚見」的理解： 古代邏輯學著作中，對「壞聚見」的理解仍然是基於古代的認識，認為「壞聚見」是指佛教中的一種錯誤觀點，即認為五蘊是真實的我。現代宗教學、哲學和心理學對「壞聚見」的理解更加複雜，認為「壞聚見」是指一種複雜的宗教、哲學或心理概念，並且與自我、意識和存在等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的自我概念，例如自我意識、自我認同和自我價值等。因此，古代邏輯學著作中對「壞聚見」的理解，在現代宗教學、哲學和心理學看來，需要更深入的分析。 對「懷疑」的理解： 古代邏輯學著作中，對「懷疑」的理解仍然是基於古代的認識，認為「懷疑」是指一種不確定或猶豫的狀態。現代心理學、認知科學和哲學對「懷疑」的理解更加複雜，認為「懷疑」是指一種複雜的認知和心理過程，並且與不確定性、猶豫和質疑等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的懷疑，例如認知懷疑、情感懷疑和道德懷疑等。因此，古代邏輯學著作中對「懷疑」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 對「戒律」的理解： 古代邏輯學著作中，對「戒律」的理解仍然是基於古代的認識，認為「戒律」是指一種規則或行爲準則，通常與宗教或道德有關。現代宗教學、倫理學和法學對「戒律」的理解更加複雜，認為「戒律」是指一種複雜的宗教、道德或法律概念，並且與行為、規範和義務等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的戒律，例如宗教戒律、道德戒律和法律戒律等。因此，古代邏輯學著作中對「戒律」的理解，在現代宗教學、倫理學和法學看來，需要更深入的分析。 對「真理」的理解： 古代邏輯學著作中，對「真理」的理解仍然是基於古代的認識，認為「真理」是指一種真實的、正確的道理或原則。現代哲學、邏輯學和科學對「真理」的理解更加複雜，認為「真理」是指一種複雜的概念，並且與事實、證據和驗證等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的真理，例如邏輯真理、科學真理和道德真理等。因此，古代邏輯學著作中對「真理」的理解，在現代哲學、邏輯學和科學看來，需要更深入的分析。 對「煩惱」的理解： 古代邏輯學著作中，對「煩惱」的理解仍然是基於古代的認識，認為「煩惱」是指一種心理上的痛苦或困擾。現代心理學、認知科學和神經科學對「煩惱」的理解更加複雜，認為「煩惱」是指一種複雜的情感和認知過程，並且與壓力、焦慮和抑鬱等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的煩惱，例如焦慮、抑鬱和憤怒等。因此，古代邏輯學著作中對「煩惱」的理解，在現代心理學、認知科學和神經科學看來，需要更深入的分析。 對「智慧」的理解： 古代邏輯學著作中，對「智慧」的理解仍然是基於古代的認識，認為「智慧」是指一種對事物或道理的深刻理解或洞察力。現代心理學、認知科學和哲學對「智慧」的理解更加複雜，認為「智慧」是指一種複雜的認知能力，並且與知識、經驗和判斷等有關。此外，現代科學還研究了不同型別的智慧，例如認知智慧、情感智慧和實踐智慧等。因此，古代邏輯學著作中對「智慧」的理解，在現代心理學、認知科學和哲學看來，需要更深入的分析。 認知科學： 古代邏輯學著作中，對因果關係、行蘊、慈悲、大悲、道路、壞聚見、懷疑、戒律、苦行、愚癡、有情、真理、煩惱、我見、智慧和心的討論，涉及到認知科學中的意識、認知、推理、感知、記憶、情感和行為等過程。現代認知科學對這些概念有更深入的研究，認為這些過程是大腦複雜活動的產物，並且可以通過實驗進行研究。因此，古代邏輯學著作中對因果關係、行蘊、慈悲、大悲、道路、壞聚見、懷疑、戒律、苦行、愚癡、有情、真理、煩惱、我見、智慧和心的討論，在現代認知科學看來，需要更深入的分析。 總的來說，古代邏輯學著作在探討因果關係、邏輯推理、「行蘊」、「慈悲」、「大悲」、「道路」、「壞聚見」、「懷疑」、「戒律」、「苦行」、「愚癡」、「有情」、「真理」、「煩惱」、「我見」、「智慧」和「心」等問題時，雖然提出了一些深刻的思考，但其邏輯框架和方法論與現代認知科學、物理學、哲學和邏輯學等存在顯著差異。現代邏輯學和科學為我們提供了更精確、更嚴謹的工具來分析和理解世界，並且可以使用形式化的語言和推理規則來分析邏輯論證的有效性。因此，我們需要以批判性的眼光來看待古代邏輯學著作，並將其置於特定的歷史和文化背景下進行理解。

།སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་ཞིག་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། བདེ་བར་འགྱུར་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བར། །མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ན། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་དེས། །སེམས་ཅན་ལྟ་ལ་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས།།ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། །འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན། །བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་། །བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་རྒྱུག་མིན། །བདག་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེའམ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་ཅན། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཐོག་མ་ མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ནི་སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གོ་ཞེས་མ་མཐོང་ན་ནི། །བདག་ཏུ་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །མཐོང་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་ཡང་བདེ་ བ་འདོད་པས་མངོན་པར་རྒྱུག་པར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་བཅུག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཡང་སྲིད་མེད་པར་འགྱུར། དེས་ན་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལམ་དང་པོ་ཉིད་དུ་འཁོར་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །འདིས་ནི་ཞི་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་ན། བཅིངས་པ་དེ་ཉིད་གྲོལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཡོངས་སུ་ ཚིམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཐར་པ་དེ་གྱ་ནོམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ།བདག་མེད་པ་ན་གོ་གང་ལས་ཚིམ་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་དེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ ཉིད་ནི།།འཆིང་ཡིན་རྟག་ལ་དེ་ག་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །ཐར་ཡིན་རྟག་ལ་དེ་ག་ལས། །གལ་ཏེ་བདག་རྟག་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རང་ཉིད་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་དབང་དང་ནུས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་དེ། རང་གསད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཤེད་བྱེད་སྒྲུབ་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་རྨོངས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་བདག་ཡིན། མི་དམིགས པའི་ཕྱིར་འདི་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་འདི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度958601, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應; 請減少攜帶的歷史訊息數量, 或切換長上下文模型.

།འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཤེས་ཀྱང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ནི་འགའ་ཡང་སྡུག་ བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་ཐར་པ་མེད་དོ། །གཞན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ན་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདེ་བ་ དང་སྡུག་བསྔལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བདག་བདེ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ལ་སྡུག་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།བདེ་བ་གཞན་གྱིས་གཞན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདུ་བ་ཡང་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་ནི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དོ། །བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་ པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི།རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་ཉིད་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་འདི་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་བདག་ལས་ནི། །གཞན་ན་བདག་མེད་རིག་མེད་ ཕྱིར།།དེ་ཡི་རང་བཞིན་རིག་ཅེ་ན། །རང་རིག་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐར་ཀྱང་བདེ་ཉིད་ན། །ཐར་པ་གྱ་ནོམ་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལ་དེ་ནི་རྨོངས་ཡོད་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་ཐར་ལྡན་མིན། །གང་ལ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཡི། །སྐད་ཅིག་གཞན་དང་གཞན་སྲིད་པ། །དེ་ཡི་ཐར་ཏེ་གྱ་ནོམ་ སྟེ།།ནོར་དང་མི་རིགས་མེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བཅིངས་དང་ཐར་པ་གཉིས། །གཞི་མི་གཅིག་པར་ཐལ་ཞེ་ན། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་གཅིག་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཉིད། །གང་ཞིག་ཐར་དེ་བཅིངས་པས་ཀྱང་། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་ང་སྔོན་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །འགྱུར་ ན་དེ་ཡང་གང་དུ་མཁོ།།སྔར་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །རྟོགས་སྔོན་བྱེད་ཅན་མི་འགྱུར་ལ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མིན་ཞེ་ན། །དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །ཡང་ན་དེ་ནི་གཞན་དོན་དུ། །རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞེས་སྔར་བརྗོད་དོ། །ཐར་པ་དེ་ནི་གྱ་ནོམ་ཉིད། །གཞན་པ་དག་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །འོན་ ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྔར་གྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度962488, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེས་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མི་རྟག་ཉིད་དུ་བརྗོད་མེད་གང་། །དེ་ནི་འགའ་ཡི་ རྒྱུ་མ་ཡིན།།བརྗོད་བྱ་མིན་ལའང་བཅིངས་དང་ཐར། །ཅི་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ན། གང་དེ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་ དུ་གཏན་ལ་ཕབ་བོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་བྱེད་པས་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་དག་གཞི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་དུ་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྟག་དང་མི་རྟག་ལས་གྲོལ་བའི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དམིགས་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ལྡོག་དང་རྗེས་སུ་ནི། །འཇུག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ན། །གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །དེ་ ལའང་ཉེས་པ་གང་གི་ཕྱིར།།གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤངས་ཏེ་དེ་ནི་རྟག་པར་བརྗོད། །འཇིག་པ་ཡང་ཡིན་པ་ལ་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་ལོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ ཏེ།ཞིག་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཅིག་ཡིན་ལ། མི་འཇིག་པ་དང་རྟག་པ་དང་། དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ཀྱང་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་གཅིག་ཅེས་བྱ་བར་གནས། །གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་རྟོགས་ཡིན་ན། །འདི་ནི་ཧ་ཅང་བབ་ཅོལ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཅིག་ ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ།དེ་ལྟར་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་འདི་གཞན་དུ་གཅིག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་གི་རྭ་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་དང་ ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་མ་རྟོགས་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟའོ། །གང་ཞིག་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི། རྟོགས་པ་ཉིད་དེ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度966890, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་གཞན་རྟོགས་ པ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度967510, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ་མ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །འདི་ལྟར། གཞན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །ཇི་ ལྟར་གཞན་མ་ཡིན་པར་བརྗོད།།དེ་ནི་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན། །དེ་ལྟར་མི་རྟག་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །གཞན་ཉིད་ན་ནི་མི་དམིགས་འགྱུར། །མ་དམིགས་ན་ནི་མི་རྟག་ཉིད། །གཞན་མིན་ཉིད་ནི་མི་འགྱུར་ལ། །དམིགས་པ་ཉིད་ན་རྟག་པ་ཉིད། །དེ་ནི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གིས། །མི་དམིགས་གཞན་ གྱི་གཞན་ཡིན་ན།།རང་བཞིན་གང་གི་རིགས་མིན་པ། །དེ་ནི་འདི་ཞེས་ཇི་ལྟར་འདོད། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་དེ་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟ་སྔ་མ་ཉིད་འགྱུར་གྱི། །དེ་ལྟ་དེ་འདིའི་རང་བཞིན་འདི། །མིན་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། །སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་དག་དང་ནི། །མ་བྲལ་ཕྱིར་ན་གཅིག་ཡིན་ ན།།བྲལ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བཞིན་དུའང་། །བྲལ་བ་མིན་པར་ཇི་ལྟར་འདོད། །གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་འབྲལ་མིན་ན། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་བྲལ་བ་ཡང་། །བྲལ་དང་མ་བྲལ་དེ་ཉིད་ཀྱི། །ཕྱིར་ན་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ནི། །ཇི་ལྟར་ཅིག་ཅར་འདི་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དེ་མཐོང་འགྱུར། ། རིམ་མིན་པ་ཡི་ཡོད་པ་ནི། །རིམ་ལྡན་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན། །སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །རིམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ན་ནི། །དེ་ཉིད་ཁྱབ་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་མཐོང་བ་དང་། །མ་མཐོང་བར་ནི་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་ཉིད་དེ་མཐོང་བ་དང་། ། མ་མཐོང་བར་ནི་འཐད་པར་དཀའ། །དུས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །མི་འགྲིགས་པ་ནི་མེད་པར་མཐོང་། །གཅིག་ཕྱིར་འདི་ནི་གཅིག་ཚེ་ཉིད། །དུས་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཛིན་ན་ནི། །གཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར། །གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱར་འཛིན་པ་གང་། །དེ ནི་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན།།དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །རིམ་འཛིན་པ་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་གིས་མངོན་སུམ་ཉིད་འགྱུར་བ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་དངོས་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད། །སྔར་གྱི་བློ་ཡིས་མ་རྟོགས་པར། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེའི། །རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་ཚད་ལྡན་ཡིན། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་མཐོང་ཟིན་ཉིད། །མེད་ཕྱིར་ཀུན་ཚེ་ད་ལྟར་ནི། །དེ་ཡི་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །དངོས་པོ་གང་གིས་རྟོགས་པ་ཡིན། །སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་ལས་ཤེ་ན། །དེ་དག་ཐ་དད་ག་ལས་རྟོགས། །གལ་ཏེ་རང་རིག་དངོས་ལས་ན། །དེ་ལ་གཉིས་ཉིད་རྟོགས་མི་འགྱུར། །སྔ་མ་ཕྱི་མ་མེད་པར་ནི། །དེ ཡིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མིན།།གལ་ཏེ་སྔ་དང་ཕྱི་མ་ཡི། །མྱོང་བ་དེ་དག་གཅིག་ཡིན་ན། །གཅིག་ན་མངོན་དུ་བྱས་པས་ན། །ཇི་ལྟར་སྔ་དང་ཕྱི་མར་འགྱུར། །མངོན་དུ་བྱས་བཞིན་པ་ཉིད་ནི། །

目前上下文長度971980, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།མངོན་དུ་བྱས་བཞིན་པ་ཉིད་ནི། །སྔོན་དང་ཕྱི་མར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་མིན་ན། ། ཇི་ལྟར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །འདི་རྟོགས་མེད་ཉིད་རྟོགས་དེ་ནི། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་དེའི་དྲན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །གང་གི་ཚེ་དེ་མེད་པར་ནི། །དྲན་པ་ཉིད་ནི་མཐོང་འགྱུར་ན། །དེ་ཡི་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་ལས་ནི། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འཛིན་པ མིན།།དོན་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད། །གཟུང་ཡིན་བཟློག་པ་ལས་མ་ཡིན། །མྱོང་བས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །དོན་ལས་དྲན་པ་དངོས་སུ་མིན། །མྱོང་བ་སྔ་མ་དེ་ཡིས་ནི། །སྔ་ཉིད་འཛིན་མིན་ཕྱི་མས་མིན། །དེས་ན་དྲན་པ་ཉིད་ལས་ནི། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་གྲུབ་མ་ཡིན། །འདས་པ་སྔོན་དུ་བྱས་པ་ནི། །སྔ་ མ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བརྗོད།།འབྱུང་འགྱུར་དངོས་པོ་མངོན་དུ་ནི། །བྱས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཤེས་བྱེད་གནས། །འོན་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་བསྟན་ལྡན་པ། །གང་དེ་ཡོད་ཅེས་འདོད་ན་ནི། །དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་ཡོད་མི་འགྱུར། །དེ་ཡི་དངོས་དང་མི་ལྡན་ཕྱིར། །གང་ཚེ་ཞིག་པ་དེ་ཚེ་དེ། །ཡོད་པ་ཉིད་ དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས།།དེ་སྔར་ཡོད་པ་རྟོགས་ན་ནི། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞིག་།བརྟན་ལ་གལ་ཏེ་འདི་བློ་འདི། །མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་རྟོགས། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་རྟག་དང་མི་རྟག་པའི། །དངོས་པོ་གར་ཡང་སྲིད་མ་ ཡིན།།དངོས་རྟག་པ་འམ་དངོས་མི་རྟག་།མཐའ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་ཡིན། །ད་ནི་ལམ་གྱི་ཞར་ལ། འགོག་པའི་རྣམ་པ་བཞི་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས། །གནས་འགྱུར་གལ་ཏེ་བདག་འགྱུར་ཀྱང་། །ལམ་བཞིན་སྐྱོན་ནི་འབྱུང་ ཞེ་ན།།མ་ཡིན་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས་གནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནམ། ཀུན་གཞི་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་བདག་མེད་པ་དེའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ཉེས་པ་མཐའ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ ཏེ་ཇི་ལྟར་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ།ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་ཡོན་ཏན་ཡོད་པས་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ཇི་ལྟར་ མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉེས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་བཤད་པ། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་འཛིན་པ་དང་། །ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ། །འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པའང་ཡིན།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度976487, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ནི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་ནུས་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ནི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཡུལ་གྱི་ཆོས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེས་ནི་ཡུལ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུ་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། རང་བཞིན་འདི་ཡིན་འདི་ལས་དེ། །རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ནི་གོལ་འགྱུར་ ཞིང་།།ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས། །མི་བརྟེན་སྤྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གོལ་བ་ནི་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་རྩ་བ་མེད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ཞིང་། གོལ་བ་ཉིད་ཀྱང་གོལ་བ་དེ་ལས་ བཟློག་པ་ལ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྩ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་བརྟེན་ཏེ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི་འདྲ་བ་དང་ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། རྟག་པའི་བློ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །མངོན་སུམ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་མ་ ཡིན་ལ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་མེད་པར་ནི་དོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཏེ། དེས་ན་གང་ལས་རྟག་པ་ཉིད་འཛིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་ནི་མཐོང་ བཞིན་དུའང་།བློ་ཞེན་ཡོད་པ་དམིགས་པས་རྟག་ཏུ་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་དོགས་པས་བསླུས་པའམ། འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་བས་བསླུས་པས་མི་རྟོགས་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཇི་སྲིད་དུ་ དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དམིགས་པས་ཕྱིས་མ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཉིད་དེ།དེའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །འོན་ཀྱང་མ་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་ཞན་པ་དོགས་པ་དང་མི་འབྲལ་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་དོགས་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་ ལྟར་ཡོད་པར་དོགས་པ་སྟེ།ཅི་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ད་ལྟར་ཡང་ཡོད་དམ་མ་ཡིན་ཞེས་དོགས་པའོ། །དེས་ན་ཕྱིས་མཐོང་བ་ལས་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མ་བསླུས་པས་ན་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསླུས་པ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པའི་བུམ་པ་བཞིན་ནོ།

目前上下文長度981000, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དོན་བྱེད་ པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་དམིགས་ན་ཐ་སྙད་པར་བཟློག་པར་སེམས་པའི་སྐབས་ཅི་ཡོད།དེ་ཁོ་ན་སེམས་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་སྣང་བ་ཐ་དད་པས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཐ་སྙད་པ་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི། དེ་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མི་ བྱེད་དོ།།དོན་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་བས་བསླུས་པ་དེ། འདྲ་བ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མཚེ་མ་དང་སྒྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །སྔ་མར་ནི་གང་ལས་རྩཝ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་མེ་གཅིག་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ ཞེན་པའི་ཡུལ་དུ་འབྱུང་བ་དེའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་མ་བསླུས་པ་ཙམ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་བུད་ཤིང་ཉིད་ཡིན་གྱི། མེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ལས་མེ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་མེ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་རྡོ་དང་བརྡབས་པའི་སྔོན་རོལ་ན་མ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་མེ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཐམས་ཅད་རིགས་མཐུན་པ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་འམ། རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་བདག་པོ་གྱུར་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་འདི་ལ་ལྟོས་ཏེའམ་ཞེས་ཕྱོགས་གཞན་བརྟག་པ་མཛད་ དོ།།དེ་ཡང་ལས་སྨྲ་བའི་འདོན་པས་ནི་སྔ་མ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ནི་ཕྱི་མ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གོར་མ་ཆག་གོ། །ཡང་ན་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་དོགས་པ་མེད་པས་བསླུས་ཞེས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་ནི་དོགས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་དམིགས་ན་ནི་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་དོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་རབ་ཏུ་མ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། དེར་ཡང་འདྲ་བ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་ལས་བསླུས་པས་ཏེ། བྲེགས་པ་ལས་ཡང་སྐྱེས་པའི་སྐྲ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་ བཞིན་ནོ།།ཞིག་པ་ངོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ནང་གི་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ལས་དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། སེམས་འདིའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དེས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི། རྩ་བ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་གླེན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ དམ་པར་ནི་རྟག་པ་ཉིད་འགར་ཡང་སྣང་བ་མེད་དེ།དེས་ན་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度985434, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ཡི་ཕྱིར་ཡང་ནུས་མེད་ན། །དེ་བདག་འགྱུར་ལ་ཕྱིས་ནུས་མིན། །སྔར་ཐོས་བསམ་གྱི་དུས་ན་ཡང་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ནུས་པ་ཡོད་ན་ ཡང་གནོད་པ་ཅན།།སྐྱེས་ནུས་སྙིང་པོ་ཅན་དངོས་ལ། །ཡུན་དུ་གནས་ནུས་ཡོད་མིན་ཏེ། །ས་རློན་ལ་ནི་མེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱོན་རྣམས་མི་སྐྱེ་ བ་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་སྐྱོན་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། གནོད་པར་བྱེད་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་ནང་དུ་ཆུད་པ་ལ། སྐྱེད་པར་ནུས་སུ་ཟིན་ཡང་ཉེས་པ་གཏན་ཆགས་པར་བྱེད་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་འཛག་པའི་ས་ལས་མེ་སྐྱེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཡུན་དུ་མི་གནས་པ་ བཞིན་ནོ།།དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ་ནི་ཉེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །རང་བཞིན་ལ་ནི་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ནི་འབད་པ་མེད་པར་བཟློག་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབད་པ་ཡང་ཡོན་ཏན་དག་ ལ་སྐྱོན་མཐོང་བའམ།སྐྱོན་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན། བདག་མེད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མཐོང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དག་ལ་སྐྱོན་དུ་མཐོང་བ་དང་། སྐྱོན་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་མ་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་དག་ལ་ཡོན་ཏན་མ་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ མེད་པར་མཐོང་བ་ནི་འཚེ་བ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡང་དག་གི། བདག་ཉིད་འཚེ་བ་མེད་པར་ནི། །སེམས་དང་ལྡན་པས་ཇི་ལྟར་ན། །ཡོངས་སུ་འདོར་བར་ནུས་མ་ཡིན། །སེམས་ནི་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བས་ན། །ཉེས་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་མ་ཡིན། །དེས་ན་དེ་ནི་ཉེས་པ་ལ། ། འབད་པ་འགའ་ཡང་འཇུག་པ་མིན། །དངོས་པོས་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ལ་ནི་གལ་ཏེ་ཉེས་པ་འབྱུང་དུ་ཟིན་ཡང་། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་འགྲོན་པོ་ལས་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་བྲལ་བ་བཞིན་དུ། བར་མ་དོའི་གནས་སྐབས་ན་གནས་པ་འདི་ཤུགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ལམ ཉིད་དང་འབད་པ་རྩོམ་སྟེ།ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་ལ་དགའ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཡང་། གཅིག་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེ་སྡང་གིས་གནོད་པར་བྱས་པའི་འདོད་ཆགས་ཕྱིས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་ཉིད་དུ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་ཡང་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度989456, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།བདག་མེད་པ་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡང་། དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདག་འཛིན་རྒྱུ་གཅིག་ཅན་ཉིད་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར། །འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ཕན་ཚུན་དག་།ཐ་དད་ན་ ཡང་གནོད་མ་ཡིན།།གཉི་ག་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་གཅིག་ཀྱང་གཏན་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བར་ནི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་སྡུག་ བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་གང་ལ་དབུགས་འབྱུང་བས་དེ་གདུངས་པར་འགྱུར་བ་དེ།དེའང་གཞན་དག་ལ་བདེ་བའི་རྒྱུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་དག་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་པའི་རྒྱུར་ཕན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ངེས་པར་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ ཏེ།དེས་ན་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བྱམས་སོགས་རྨོངས་དང་འགལ་མེད་ཕྱིར། །ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཚར་གཅོད་མིན། །ཉེས་ཀུན་དེ་ཡི་རྩ་བ་ཅན། །དེ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ ལྟ་བ་ཡིན།།གལ་ཏེ་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་བྱམས་པ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་སྡུག་པ། རྣམ་པར་འཚེ་བའི་གཉེན་པོ་སྙིང་རྗེ། ཕྲག་དོག་གི་གཉེན་པོ་དགའ་བ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏི་མུག་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏི་མུག་ཡོད་ཀྱང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏི་མུག་དེ་ཉིད་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏི་མུག་ནི། འཇིག་ཚོགས སུ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་གང་། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ཏེ། །དེས་ན་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ནི། །སྤངས་པ་དེ་ལྟར་རྒྱུད་གྲོལ་ལོ།

目前上下文長度992894, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།རིག་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉིད་ཕྱིར། །སེམས་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །གསུངས་ཕྱིར་ལོག་པར་དམིགས་པ་ཉིད། ། མ་རིག་གཞན་ནི་རིགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མ་རིག་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་མ་རིག་པ་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱོན་འདི་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། །སོ་སོར་རྟོག་མེད་རང བཞིན་ནི།།མ་རིག་ཡིན་ན་མྱ་ངན་ལས། །འདས་པའང་དེར་འགྱུར་ཕུང་པོ་རྣམས། །ཟད་ན་ལུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བདག་ཉིད་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་པ་གཙོ་བོར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཞི་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་མ་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཉིད་དེའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། རིགས་དང་འགལ་བའི་ཆོས་གཞན་ནི། །མ་རིག་ཆོས་ མིན་བརྫུན་སོགས་བཞིན།།རིག་པ་བདག་མེད་མཐོང་བ་སྟེ། །དེ་དང་འགལ་བ་བདག་ལྟ་ཡིན། །རེ་ཞིག་རིག་པ་མེད་པ་ནི་མ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་ནི་རིག་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་མི་བདེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན ནོ།།ཆོས་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་མེད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལས་བཟློག་པ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་དོན་སྟོན་པ་མེད་པ་ཙམ་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ པ་སྟོན་པ།མི་བདེན་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གང་གི་ཚེ་བདེན་པའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པས་མེད་པར་སེམས་པ་ན་ཡོད་དོ་ཞེས། སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ལ། མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སེམས་པའི་དེའི་ཡང་བརྫུན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།སྒྲ་རྣམས་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་ཅན་ཏེ། །དངོས་གང་ཇི་ལྟར་རྣམ་ངེས་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་བརྗོད་བདེན་པ་སྟེ། །གཞན་དུ་བརྗོད་པ་བརྫུན་པ་ཡིན། །སྒྲ་རྣམས་ནི་ལྷག་པར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྷག་པར་ཞེན་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྟོན་པ་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ དུ་ནི་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།

目前上下文長度997242, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་འཁྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་དུ་བསླུས་པ་ཡང་མཆོག་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། རིག་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་རྒྱུས་ན། དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལོག་པར་དམིགས་པ་ཉིད་མ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་དང་དམིགས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་དུས་དང་། རྫས་མཚུངས་པས་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དག་ཡིན་ནོ།།གསུངས་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་བཟློག་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་རིག་པ་ཡིན་པར་མདོ་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཞེ་ན། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་སྒྲོ་ འདོགས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་སྐྱེ་བ་དང་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བྲལ་ན་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་ མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ལྟ་བ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་མ་རིག་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་མ་རིག་པ་ཉིད་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའི། འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཉིད་ནི། མ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་མི་རུང་སྟེ། མ་རིག་ པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་ན་དེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ནི།བཞག་ནས་དེ་ལ་གཞན་སྟོན་པ། །སྒྲ་ལ་བཟོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་རིག་བསྟན་འདི་ལ། །ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །བཟློག་པ་ལ་ནི་ཚད་མ་དག་།ཇི་བཞིན་དུ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་མ་རིག་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ཉིད་ངེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་ཚད་མ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་སུ་ལྟ་བ་ནི་གཏི་མུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། གཏི་མུག་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནམ། གཞན་དུ་ཡིན་ཡང་རུང་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་བརྗོད་དོ། །ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1001233, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ། མ་རིག་པ་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དོན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་དེ་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྩད་པའི་ལན། འགལ་བ་གང་ཡིན་འདིར་བཤད་བྱ། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་དེ་འགལ་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉེས་ཀུན་དང་། ། འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་པོས་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པས་ན་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་པ་ལ་ཤ་དང་ལྡན་པའི་ནགས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་པ་ལ་ཤའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད པར་བརྗོད་པས་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་མ་རིག་པ་གཞིར་གྱུར་པས་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་མ་རིག་པ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ནི། རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བས་རྩ་བ་གཅད་པའི་ཕྱིར་གཅད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པས་མ་བཏང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འགའ་སླར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགོག་པའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཟད་མིན་སྲོག་ཆགས་ཆོས་ཉིད་ཕྱིར། ། གཟུགས་སོགས་བཞིན་མིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་པ་ན། །ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འགགས་པས་ནི། །སྲ་ཤིང་སླར་ཡང་སྐྱེ་མེད་དེ། །དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་མེད་དང་། །ཐལ་བ་བཞིན་དུ་མ་ངེས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ།།གལ་ཏེ་བདག་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བདག་མེད་པར་ལྟ་བས་ཅི་བྱ། འདིར་ལུང་ནི་བདག་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་ དེ་ལ་ནི།།ང་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་པར་འགྱུར། །ཞེན་པས་བདེ་ལ་སྲེད་འགྱུར་ཏེ། །སྲེད་པས་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད། །བདག་ཏུ་མཐོང་བ་ནི་ངེས་པར་བདག་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེན་པས་ཀྱང་དེའི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ ལ་ཞེན་པ་དེ་ནི་དེའི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་བཞིན་ནོ།

目前上下文長度1005154, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་མཐོང་བ་ལ་བདག་ལ་ཞེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ཤིང་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཤིང་ལ་ཞེན་པར་འགྱུར་བའམ། བུད་མེད་མཐོང་བ་ ཙམ་གྱིས།བུད་མེད་ལ་ཞེན་པར་འགྱུར་བའམ་དེ་བཞིན་དུ། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ང་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གཞན་ལ་ཆགས་པ་དེ། །བདག་ལ་མི་འགྱུར་ག་ལ་སྲིད། །བདག་ མཐོང་ཉིད་ལ་ཞེན་འགྱུར་ཏེ།།འདི་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ཉིད། །བདག་ཆགས་མེད་པར་གཞན་ལ་ནི། །ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་འཐད་པར་དཀའ། །གལ་ཏེ་བདག་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ན། འགའ་ལ་ཡང་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་ ནི་བདག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་མཐོང་བ་དེས་ན།ཞེན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་བདག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཞེན་པ་མེད་ལ་གཞན་ལ་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཉིད་ ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ལས་ཞེན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས། །བྱ་བ་གཞན་དོན་བྱེད་ན་ནི། །རྟོགས་པ་སྔོན་བྱེད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཏན་མེད་ཉིད། །བདག་ཉིད་ཡལ་བར་དོར་ནས། རང་གི་ངོ་བོ་དོན་གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་ ན།བདག་གིས་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཆེན་པོར་གསལ་བར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རང་གི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པས་རྨོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཐར་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དེ་འདྲ་བ་དག་ཚོགས་ཅན་མའི། ། ལུས་ཉེད་པར་ཡང་བྱེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་ངན་སྤྱོད་ན། །ངན་སྤྱོད་འདི་ནི་མེད་པ་ཉིད། །ཇི་ལྟར་རང་གི་དོན་ལ་གནས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོགས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཡན་ལག་དང་འབྲེལ་པའི་བདེ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེའམ་གཞན་ལ་བདེ་བར་ནི། །ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཚོགས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཚོགས་པར་ནི་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བདག ཉིད་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་སོ།།གཞན་གྱི་དོན་དུ་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་ཁས་བླངས་པ་ནི། ཆེར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚོགས་པར་དབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་དང་གཞན་པ་དག་ནི་གོམས་པ་ལས་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚོགས་པར་དབྱུང་བའི་ ཐ་སྙད་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་དུ་སླའོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1009563, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ལ་སྲེད་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་གིས་ཉེས་པ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་མཉམ་པོར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཉེས་པས་བསྒྲིབས་པས་ན། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཡོངས་སྲེད་པ། །ང་ཡི་ཞེས་དེའི་ སྒྲུབ་བྱེད་ལེན།།དེས་ན་བདག་མངོན་ཆགས་པ་ན། །དེ་སྲིད་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །བདག་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན། གང་ཞིག་དེ་ལ་འཁོར་བ་དེ་ཡང་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་གང་ཡིན་པ། དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ ཞིང་།དེ་ལས་ནི་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་ངའི་ཞེས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལེན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་གྲོང་གི་ཕག་མོའི་རེག་པ་ཡང་། དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་འདུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་།།འདི་དག་དང་ནི་འབྲེལ་པ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །བདག་དང་གཞན་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་། སྡང་བ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྡང་བ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་ལ་སོགས་ པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་བདག་པོ་ཁོ་ན་ལ་ཞེན་གྱི། བདག་གི་བ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་པར་མི་བཟོད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ནི། །བདག་གི་ལ་ཆགས་མི་འབྲལ་ཞིང་། །ཉེས་ མེད་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་།།བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པ་ནི། །ཉེས་པ་མེད་པར་མི་ལྡོག་གོ། །བདག་ལ་ཆགས་པ་ལྡན་པ་ཡང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བཅས་ པར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲིབས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པ་དང་།ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདི་འཁོར་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་ཞེན་པ་གཉིས་ཀ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་བདག་གི་བའི་ཞེན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ ཉེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་ཞེན་ཏེ།ཉེས་པ་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཆགས་པ་ལ་ཡང་ཞེན་པར་མི་བྱེད་ན་གང་ལ་ཞེན་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཤེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །དེ་ལས་ཅི་འགྱུར་དེ་སྤོང་འགྱུར། །འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་ མེད་པར་ནི།།དེ་སྤང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཡུལ་ཉེས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་གཞན་གྱིས་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་ཀྱི་ཡུལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་མེད་པ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་ནི་མི་རིགས་སོ།

目前上下文長度1013837, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།བདེ་བའི་རྒྱུ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་པར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འོན་ཏེ་ཞེན་པ་ཉིད་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་མོད་ཅིར་འགྱུར་སྐྱོན་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་སྤོང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་ཞེན་པ་སྤོང་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་པའི། ། འདོད་དང་སྡང་སོགས་སྤོང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བར། །ཡིན་གྱི་ཕྱི་ཚུལ་གང་གིས་ཡིན། །འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་དང་། སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །བདག་གི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། དེའི་སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར བྱེད་པ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་པས།གལ་ཏེ་དེ་དག་ཡོད་ན་ནི་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཡོན་ཏན་ཅན་ཡང་འདོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མེད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་སྤོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི། ཞེན་པ་ནི་ དོན་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་འདོར་བར་ནུས།ཡུལ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཉིད་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་དེར་ཞེན་པ་འདོར་བ་དང་། བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་མི་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ཆགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆགས་མིན་གྱི། །དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡིན། །མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་དེ་ལ་ནི། །འབྲས་ བུ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད།།ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཞན་ཡང་། ཆགས་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བརྟེན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་འདི་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །རང་གིར་མཐོང་ཕྱིར་དཔེར་བདག་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ནི་དང་ པོ་ཉིད་དུ་བདག་ཡིན་ཏེ།བདག་ཡོད་ན་ཕྱིས་ཞེན་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི། བདག་མེད་ན་སུ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ། དེ་ལ་གཉི་ག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའམ། ཡང་ན་གཅིག་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1017605, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གི་ སྡུག་བསྔལ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་རང་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུ་བྱེད་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་དེ་མེད་ བདག་སྡུག་བསྔལ།།རྒྱུ་མིན་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །དེ་ལྟར་གཉི་ག་སྐྱོན་མེད་པ། །དེས་ན་གཉིས་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །སྐྱོན་མེད་པར་ནི་སུ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། བདག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བདག་བཞིན་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ན། དེས་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྦྲུལ་བཟུང་ཡན་ལག་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་འགྱུར་ན། །བདག་གི་བ་བློ་བཅོམ་པས་ནི། །དོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་ལ་མིན། །དབང་པོ་ལ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི། །རྟེན ཉིད་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ།།རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་དེ་གང་ལས། །གལ་ཏེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཞེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་བཟློག་པ་ཡོད་པ་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། བདག་གི་ བའི་བློའི་ཡུལ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་།སྲེད་པ་མི་འབྲལ་བར་མཐོང་ངོ་། །དེས་ན་བདག་གི་བའི་བློ་དོར་བས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་བའི་བློ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འདོར་ཞེ་ན། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་འགའ་ཡང་བདག་གི་བའི་བློ་ དང་བྲལ་བ་མེད་དོ།།འདི་ལྟར་ལྷར་གྱུར་ཅིག་ཅེའམ། ཀླུར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བདག་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་དག་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། འདི་ལྟར། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སོགས་ ལ།།ཡིད་བྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །གཞན་ལ་ཞེན་བཅས་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། བདག་གི་བའི་བློ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། གང་གི་ཚེ་བཟློག་པ་དེའི་ཚེ་ ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་སྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི། དེ་ལ་འདུ་སོགས་འབྲེལ་པ་ལས། །རང་གི་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་བའི། །འབྲེལ་དེ་དེ་བཞིན་ ཉིད་གནས་ཕྱིར།།མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྤོང་མི་འགྱུར། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བའི་འབྲེལ་པའོ། །ལུས་དང་ནི་ལྡན་པའོ།

目前上下文長度1022158, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ལ་འདུ་བའོ། །གཟུགས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ་འདུས་པར་འདུ་བའོ། ། ཉན་པའི་དབང་པོ་དང་ནི་ལྡན་པའོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་ལྡན་པ་ཅན་ལ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བདག་དང་འབྲེལ་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་དག་ལ་ཉེས་པ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཁས་མི ལེན་ན།དེས་ཡང་ལེན་གླན་པ་ནི། འདུ་བ་ལ་སོགས་མེད་ན་ཡང་། །ཕན་འདོགས་ཉིད་ནི་ཀུན་ལའང་ཡོད། །ཕན་འདོགས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཕ་རོལ་ཕྱིར་ཟློག་པར་བྱེད་དེ། །སྡུག་བསྔལ་ བསྐྱེད་ཕྱིར་སོར་མོ་བཞིན།།རང་གི་བློ་ནི་མི་འགྱུར་ན། །གཅིག་ཏུ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མིན། །ཕལ་ཆེར་དུག་བཅས་ཟས་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དུག་དང་བཅས་པའི་ཟས་བཞིན་ནོ། །དུག་དང་བཅས་པའི་ཟས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉི་ཚེ་མ་ ཡིན་ཏེ།བདེ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གྲོང་གི་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོར་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་འདྲེས་པ་ནི་སྡུག་ བསྔལ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་བདེན་པ་དང་འབྲེལ་པས་བདེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ལ་ཆགས་པས། །དེ་འགའ་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། །བསམ་མེད་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་རྙེད་བཞིན་ཆགས་པ་འཇུག་།བུད་མེད་ དག་ནི་མ་རྙེད་པ།།དུད་འགྲོ་ལ་འདོད་སྤྱོད་མཐོང་བཞིན། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱོད་ པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འོ་ན་དཔྱོད་པ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱོད་པ་ཉིད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དཔྱོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་ཁོ་ནར་རྒྱུའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་དཔྱོད་པ་ལས་འབྱུང་བ་བཟློག་པ་མེད་ པས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་ཐར་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་བསྒོམས་པ་ནི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །བདག་དེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་ཀྱི། །རྟེན་འགྱུར་ཅི་འདྲ་དེ་འདྲ་ཉིད། །བསྒོམས་ལས་འགྱུར་ཕྱིར་དེ་འདྲ་ཉིད། །དེ་ནི་གཞན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །བདག་དེ་ནི་བློ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་འདོད་པ་ལ་ སོགས་པའི་རྟེན་ཡིན་པས།བསྒོམས་ཀྱང་འདི་ནི་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1026672, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སོལ་བ་ཇི་ལྟར་བདར་ཡང་ནི། །ནམ་ཡང་དཀར་པོར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གང་གི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བ། ། འགས་ཀྱང་བཟློག་པར་བྱར་ཡོད་མིན། །ཉེས་ཅན་རང་བཞིན་རང་ཉིད་ཀྱི། །ཉེས་པ་བཟློག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཉེས་ཅན་ཅི་ལྟར་ཉེས་མེད་འགྱུར། །དེ་ནི་འགར་ཡང་གཞན་འགྱུར་མིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། བདག་ནི་འདོད་པ་གང་ཡིན་དེ། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་འཇིག་པར འདོད།།ཆགས་སོགས་ཅན་བདག་སྐྱོན་ཅན་ཏེ། །དེ་ལྡན་པས་ཡིན་རང་རྐྱང་ཡིན། །དབྱུག་ལྡན་པས་ན་དབྱུག་ཅན་ཉིད། །དབྱུག་ཅན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་མ་མྱོང་བར། །འདོད་ཆགས་ཅན་སོགས་འགྱུར་མི་སྲིད། །གལ་ཏེ་མྱོང་སྟེ་ཆགས་ཅན་ ན།།བུད་མེད་རྟོགས་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར། །འབྲེལ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆགས་ལྡན་ཏེ། །ཆགས་སོགས་མྱོང་བ་ལས་མ་ཡིན། །ཆགས་སོགས་མྱོང་བས་རྣལ་འབྱོར་པ། །གཞན་གྱི་ཆགས་པས་ཆགས་ཅན་འགྱུར། །ཐ་དད་པ་ལ་ལྡན་པ་དང་། །འདུ་བ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཐ་དད་རྟོགས་མེད་ ལས་ཤེ་ན།།འོ་ན་ཐ་དད་གང་ལས་འདོད། །བདག་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་ན། །བདག་རིག་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ན། །རང་རིག་རང་བཞིན་རིག་ན་ནི། །འཁྲུལ་མི་སྲིད་ཅེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏེ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་བུམ་པ་ཡི། །རང་བཞིན་རིག་བཞིན་རིག་ཡིན་ན། །གཟུང་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་འདི་འཛིན་མིན། ། དེས་འདི་ཟ་བ་པོར་མི་འགྱུར། །རོ་ལ་སོགས་སྤྱོད་བྱ་ཉིད་ལས། །སྤྱོད་པ་ཉིད་ནི་དམིགས་པ་ཉིད། །སྤྱོད་པོ་དེ་ལས་གཞན་འགྱུར་བ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཕྱིར་ཐུག་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ། །འབྲེལ་ཕྱིར་སྤྱོད་པོར་དེ་བརྗོད་ན། །སྤྱོད་པ་ཉམས་མྱོང་ལས་གཞན་མིན། །དེ ཡང་སྤྱད་བྱ་ལ་གནས་བློ།།ང་ལ་ང་ཡི་འདི་ལ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་རབ་སྨྲ་དེ་འདྲ་ཡིན། །དེས་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡི། །དངོས་པོ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད། །ཇི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་དེ། །སྤྱོད་པོ་ཞེས་ནི་རྗོད་བྱེད་ན། །མངོན་སུམ་མི་སྲིད་དེ་ལ་ནི། །རྗེས་དཔག་ ཡོད་པ་མིན་ཞེས་གནས།།འོན་ཏེ་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་ན་དེ། །ངེད་ཅག་ལྟ་བུས་རིག་མིན་ན། །ད་ལྟར་རེ་ཞིག་བདག་ཅག་ལ། །དེ་རིག་པ་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་རྣམས། །ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཅི་ཆ་ ཡོད།།རྣལ་འབྱོར་པ་དངོས་ཉེར་གཞག་ནས། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ངེས་བྱེད་ན། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས། །དེ་མེད་པར་ནི་མི་བྱེད་མིན། །དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་རང་རིག་པའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་དགོས། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1031087, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ཡང་བདེ་ བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གལ་ཏེ་གཞན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེ་ཞིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན།བདག་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད། གལ་ཏེ་དེས་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར། །འདོད་བྱ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་མིན་ཉིད། །སྡུག་བསྔལ་གནས་སྐབས་ཞིག་ན་ནི། །རང་ ཉིད་ཞིག་པར་འགྱུར་པ་ཡིན།།གལ་ཏེ་དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ནི། །ཞིག་འདོད་གནས་སྐབས་ཅན་མིན་ན། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་པ། །གནས་སྐབས་ཅན་ནི་དམིགས་པ་མེད། །ཇི་སྟེ་ཡང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ནི། མི་འཇིག་པ་ཉིད་དེ་ཞིག་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ སྙིང་པོ་མེད་དེ།བདེ་བ་ལ་སོགས་ཐ་དད་ཕྱིར། །སྤྱོད་པའང་ཐ་དད་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །བདེ་སོགས་ལས་ནི་ཐ་དད་པའི། །རིག་པ་དམིགས་སུ་མེད་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པས། །ཐ་དད་མེད་པ་དམིགས་མིན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་དེ་ཉིད་ལ། །ཐ་མི་དད་པ་མི་དམིགས་བཞིན། །རིག་ པ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བས།།གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་རིག་ན། །དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བདག་ཀྱང་ནི། །གཞན་གྱི་བདག་ཏུ་རང་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ཡང་འཐད་པར་དཀའ། །རིག་པའི་དངོས་པོ་མིན་ན་ནི། །གཞན་པ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་འགྱུར། །དེ་ནི་སོ་སོར་རིག་ཅེ་ན། །གང་ དུའང་གཅིག་པ་ཉིད་མི་འགྱུར།།དེས་ན་སྔ་མ་ཕྱི་མ་དང་། །གཅིག་ཉིད་མིན་ཕྱིར་ཞིག་པ་ཡིན། །ད་ལྟ་ཡིན་དང་། བདག་ནི་འདོད་པ་གང་ཡིན་དེས། །རྣམ་པར་འཇིག་པར་ཇི་ལྟར་འདོད། །ཐེར་ཟུག་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་ཉིད་ལ་གནས་འདོད་པར་གྱིས། །གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་སྟོབས་ཀྱིས་ འདིར།།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་མེད་ཅེ་ན། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལ། །ངོ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཅིས་མི་འདོད། །ཡུལ་མེད་པར་ནི་ཐོགས་མེད་ཀྱི། །བག་ཆགས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཅན། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས། །རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐེར་ཟུག་རྟག་ཉིད་ན། །གོང་ནས་གོང་དུ་ རིག་མེད་འགྱུར།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་རྟག་ཉིད། །ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ན་ཡང་། །འདི་ནི་གཅིག་ཉིད་འདོད་འགྱུར་ན། །མི་མཚུངས་པར་ནི་དམིགས་པས་ན། །ཐ་དད་གསལ་བས་ཞིག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐེར་ཟུག་པ་ཡིན་ན། །གོང་ནས་གོང་ དུ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར།དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་དང་། དམིགས་པ་རིག་པ་མེད་པས་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་རིག་པ་ལྡན་པ་ཡིན་ན་དེ་ཁོལ་བུ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས། ཞིག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་རིམ་གྱིས་དམིགས་པར་འདོད་ན་ཡང་། ཞིག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་ཐལ་ལོ།

目前上下文長度1035266, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེས་ན། བདག་ནི་འདོད་པ་གང་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞིག་པར་འདོད། །མི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན། ཤི་བ་བས་ནི་ཉམ་ཆུང་བླ། །འདི་འདོད་འཚོ་བ་མཆོག་ཡིན་གྱི། །ཤི་མིན་མཐོང་བས་འདི་ཡི་ནི། །འཚོ་བ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ མ་མཐོང་བ་དེས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་མཐོང་བར་འདོད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རིམ་ཅན་དུ། །འགྱུར་བས་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའི་ཞེས་པ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ལས། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གཅིག་ ཉིད་དེ་རིག་པ་ཡིན་ན།ཐ་དད་པ་དམིགས་ན་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྔ་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་། བདག་ནི་འདོད་པ་གང་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞིག་པར་འདོད། །ཡང་ན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས། བདག་ཐམས་ཅད་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཁྱད་ པར་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་གཅིག་ཉིད་ལ། བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་སྣམ་བུའི་ནམ་མཁའ་ཞེས་ནམ་མཁའ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་རིག་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། གལ་ཏེ་ གྲོལ་ལ་འཁྲུལ་མེད་པས།།གཞན་གྱི་བདག་ཏུ་གནས་ན་ནི། །བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ན། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཉིད་དུ་གནས། །གལ་ཏེ་བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་བུམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་མེད་ན་སྲོག་ཆགས་མེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་མེད་ན། གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རང་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པས་བདག་ཞིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ངའོ་ཞེས་གཞན རྣམ་པར་གཅད་པས་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་སོན་པ་ནི་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། བདག་ནི་འདོད་པ་གང་ཡིན་དེ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞིག་པར་འདོད། །འདི་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་རང་བཞིན་ཙམ་རིག་པའི། །ཁྱབ་པ་དེ་ནི་གང་ཡིན་བརྗོད། །དུ་མའི་ལུས་ནི་གནས་པ་ལ། །དངོས་སུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །དུ་མའི་དུས་ནི་ཁྱབ་པ་ལ། །རྟག་པ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཁྱབ་མིན་ རྟག་པ་མ་ཡིན་པ།།ཇི་ལྟར་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས། །འོན་ཏེ་འདི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འཁོར་བ་ཉིད་དེ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1039712, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེའི་ཕྱིར་ཐར་པར་འགྱུར་ན་དེ་ ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།།དེ་འདྲ་བའི་ཐར་པས་ནི་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀྱེ་མ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ནི་རྟག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་བདག་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་དེ་ཉིད་ནི་མ་ རིག་པའི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བརྗོད་པ་ནི། མྱོང་བ་དང་ནི་ཐ་སྙད་དང་། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན་ལོག་པ། །ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་འདོད་དེ། །ཞེན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་མིན། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་བདག་ ནི།རྡོ་དང་ཤིང་བལ་ལ་བརྟེན་པའི་ནམ་མཁའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་ཞིག་དེ་ལ་ཞེན་པ་དེ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་ནི་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཡིན་ན་ཡང་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་གསལ་ འདེབས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ནི་འཁོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་བླའོ། །འཁོར་བ་པའི་བདེ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། མྱ་ངན་འདས་པའི་བདེ་བས་ཀྱང་། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་བྱེད་ནུས་མིན། །བདེ་ཕྱིར་དོན་གཉེར་བྱ་ཉིད་པས། །བདེ་བ་ཐམས་ ཅད་སྤང་བར་བྱ།།བདེ་བ་དོན་གཉེར་བྱ་མིན་ཞེས། །བྱ་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གནས་ཀྱང་དེ་བས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བདེ་བ་གཞན་འདོད་པ་ཉིད་དང་། བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དོན་དུ་གཉེར་ བ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་མེད་དོ།།དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་སྲེད་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཅན་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་ དོ།།འདི་ལྟར་དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་བདེ་བ་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་དེས་ད་འདི་ནི་འཁོར་བ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་མཐོང་བ་ ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་རིག་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འབད་པས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་སེམས་པ་ནི། རྣམ་པ་གཞན་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅན་བདེ་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་ བདག་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1044109, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བདག་འཛིན་ནི། །བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད། །དེ་ནི་བདག་གི་ཞེན་པ་ཡི། །ས་བོན་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་གནས། །འདིར་དོན་དམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་བག་ ཆགས་དེ་སྲིད་དུ།།བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལས་མི་གྲོལ། །དེས་ན་ཕན་འདོགས་ལ་བརྟེན་ནས། །བདག་གི་བ་ལའང་ཞེན་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་སྤངས་ནས་ཉེས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་ པར་འགྱུར་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་འདི་ལ་བདག་འཛིན་ཉིད། །མེད་ན་ཅི་ཡི་དོན་དུ་སྐྱོན། །ཟློག་བྱེད་དོན་གཉེར་ཉིད་མིན་ན། །འགའ་ཞིག་བྱ་ཕྱིར་འཇུག་མི་འགྱུར། །གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་འགྱུར་ན། །དེ་དེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་དང་། །དེར་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས། །བྱ་ འདི་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་ཡིན།།གལ་ཏེ་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ན། །དེ་བདེ་བར་ནི་འདོད་ཅེ་ན། །གཞན་གྱི་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་མོད། །བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བདག་ནི་སྐད་ཅིག་ཡིན་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་ཁྱད་པར་ཅན་རིག་ཕྱིར། །གཞན་དོན་སྲིད་པ་ཉིད་ཡིན་པ། །དེས་ན་བདག་ འཛིན་དོན་མེད་དོ།།ནུས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་ན། །ལོག་པར་མངོན་རློམ་ཅན་དེ་ལ། །ནུས་པ་ཆེན་པོ་ཇི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་གང་ཞིག་བདག་ཉིད་ནི། །སྡུག་བསྔལ་བར་ནི་མི་འདོད་དེ། །དངོས་སུ་དེ་ཡི་བདག་འཛིན་དེ། །དེ་བཞིན་བདག་གིར་འཛིན་ པ་སྐྱེ།།དེ་སྟེ་གལ་ཏེ་ཡུན་རིང་དུ། །བདེ་འདོད་བདག་གིར་འཛིན་ལྡན་མིན། །ཡུན་རིང་བདེ་བ་མ་མཐོང་ན། །དེ་ལ་ཅི་ལྟར་འདོད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བརྒྱ་ལ་འགྱུར་ཞེ་ན། །མེད་པར་ཡང་ནི་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །བརྒྱ་ལ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །སྤྲེའུ་ཟླ་བོ་སྟོར་བ་བཞིན། ། རྣལ་འབྱོར་གནས་སྐབས་འགྱུར་ན་འདི། །ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཅི་ཆ་ཡོད། །དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ན། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར། བརྩོན་ཡང་ཡོན་ཏན་ཆ་བརྟེན་ནས། །འཇུག་ལྡན་བདག་གི་བ་ལ་ནི། །ཆགས་བྲལ་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། །དེ་ཡི་སྐྱོན་ཡང སྒྲིབ་པ་ཡིན།།བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བདག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས། དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །སྐྱོན་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ།ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་དེས་སྐྱོན་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་དོ།

目前上下文長度1048432, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་བདག་ལའང་ཆགས་བྲལ་ན། །ད་ནི་ཆགས་བྲལ་གང་ཡིན་མེད། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་འདོར་ བ།།སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་འདོར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ནི། །མི་འདོར་མེད་དེ་ལྟར་ཡང་མིན། །དེས་ན་བདག་ནི་འདོར་མིན་ཏེ། །ཆགས་པ་འབའ་ཞིག་འདོར་ བ་ཡིན།།དེས་ན་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འདོར་བའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་བདེ་བ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན་འདི་ལ་སྨྲས་པ། བདེ་བར་གནས་པ་འདོད་པ་ཉིད། །ཀུན་འཛིན་མཚན་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན། །དེ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་ཆགས་ལྡན་ཉིད། །ཡིན་ཞེས་སྔར་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་སུ་ཡིན་ཏེ།ད་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་མེད་དོ། །གཞན་ནི་གཞན་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་ སྨྲས་པ།བདག་ལ་བདག་ཆགས་བྲལ་མིན་ཅིས། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡོད་དེ་ལྟར་ནི། །ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཇི་ལྟར་དེ། །མེད་དེ་ཆགས་བྲལ་ལྟར་ཡང་མིན། །དེ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་མིན་ལ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་གནས་མིན་ཏེ། །བདག་ཉིད་ཀུན་ནམ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས། །རྣམ་པ་ ཀུན་དུ་འཐད་དཀའ་ཕྱིར།།གཅིག་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཡོད་མ་ཡིན། །ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཐ་དད་མིན་མེད། །གང་ཞིག་ཕྱོགས་གཅིག་དེ་གཞན་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །རྣམ་འགས་གཞན་མིན་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུག་མེད་འགྱུར། །དེར་ཡང་གཞན་དང་གཞན་ རྟོག་པས།།ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ནི་བདག་ཉིད་འདོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་འདོར་བ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་དོན་མེད། །རྣམ་པ་གང་གིས་དོན་མིན་པ། །དེ་ལྟའང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་དོན་མེད། ། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང་། །བྲལ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་བྲལ་ན། །ད་ནི་གང་ཞིག་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་ཏེ། །བདག་བཞིན་དུ་ནི་དེ་ནི་དོར་མིན་པས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་འདོར བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་འདོར་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དེ། འདི་ལྟར། དེ་དག་སྡུག་ བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཀྱང་།།སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ནི་རྣམ་ཤེས་བྱེད། །དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་བྲལ་མེད། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1052907, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་རིགས་པར་འགྱུར་ན། འདིས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ བྲལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འདིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བསྒོམ་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཅི་ནས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་དུ་མ་བྱས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་གདུང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མེད་དེ་དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་དོ།

目前上下文長度1054672, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འདོད་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་གི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མ་གྱུར་ན། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང་ བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན།གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པས་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་དྲན་པས་བསྡོམས་པ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ མེད་དེ།འདི་ལྟར། ཅི་ལྟར་དྲན་པར་འགྱུར་བ་དེ། །སྡུག་བསྔལ་ཚོགས་ནི་རྣམ་ཤེས་ན། །དེ་བཞིན་བདེ་བའི་ཚོགས་ཡིན་པ། །དེས་ནི་འདི་ནི་ཆགས་ལྡན་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་ཤེས་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། བཟློག་པ་ལས་ཆགས་པ་ཅན་དུ་ཡང་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གྲོལ།གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་བདེ་བའི་རོ་ལ་ནི། སྐྱོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདིར་ནི་ཞི་བ་བདག་ལྟ་ལ། །མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ། །མ་ཡིན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ནི་གནས། །བྱ་རོག་ སྐྱོ་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་ཅི།།བྱ་རོག་མི་གཙང་གནས་ལ་ནི། །མངོན་ཞེན་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་བའི། །དགའ་བ་ཅི་འདྲ་དེ་འདྲ་བ། །པདྨའི་གནས་སུ་འདོད་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དགའ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ། མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་ པས་ཉེས་པ་མཐོང་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཉེས་པ་ཡིས། །སྐད་ཅིག་དེ་ལ་བློ་ལྡོག་ཀྱང་། །དེ་ལའང་ཆགས་བྲལ་མི་འགྱུར་ཏེ། །འདོད་ལྡན་བུད་མེད་གཞན་ལ་བཞིན། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་འགའ་ཞིག་ལ་ སྐད་ཅིག་ཙམ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལྟ་ཡང་དེ་དག་གཏན་དུ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ལྡན་དག་འདོད་ལྡན་མ་འགའ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དེ་ ནི་ཆགས་པ་དང་འགལ་བའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ལས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ལ།དེ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་སླར་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་ཆགས་པའི་ནུས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཏན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིས་ དེ་ཉིད་ལ་ཆགས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ།

目前上下文長度1059001, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེའི་ཕྱིར་གང་ལ། བླང་དང་དོར་བྱའི་ཁྱད་ཡོད་ན། །གཅིག་ལ་འབྱུང་ཅན་ ཆགས་གང་ཡིན།།དེ་ཉིད་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འབྱུང་ཚེ། །ཆགས་པ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཡིན། །གང་ལ་བླང་བྱ་དང་སྤང་བྱའི་ཁྱད་ཡོད་པ་དེ་ལ་འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། སྤང་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འདོད་ པ་དང་ལྡན་པ་དག་ཕན་ཚུན་ས་བོན་ཡིན་པས།འདི་ལ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཐར་པ་ཡོད། བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་ལ་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་བཏང་སྙོམས་ཉིད་དེ། བླང་བར་བྱ་བ་མེད་ཅིང་དོར་བར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། དེས་ན་ཆགས་པའི་དྲི་མ་ མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ག་ལ་སྲིད།གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་མི་འཕྲོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་འགྱུར་གྱི། གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་ནི་མི་འཕྲོད་པ་ཉིད་གང་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། རེ་ཞིག་བདག་ནི་སྐྱོན་དང་ བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ལ། འགྲོ་བ་ཡང་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་ཟབ་པས་ད་ནི་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། སྐྱོན་མེད་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ ཡིན།།འགྲོ་བའམ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ན། །ད་ནི་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ། །འོན་ཏེ། དེར་དེ་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་ན། །དེ་ནི་བདག་ལ་མཚུངས་པ་ཡིན། །དེར་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད། །ད་ནི་གང་ལ་དེ་ཆགས་བྲལ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ནི།སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། བདེ་བའི་རྒྱུ་དེ་དག་གི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ནི་གང་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །རྣམ་གྲངས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ན་མ་ཡིན་ནམ། རེས་འགའ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདག་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ ཏེ་བདག་དེ་ལ་དེའི་སྐྱོན་གྱི་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ན།གང་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར། བདག་ནི་འདོར་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་བ་ཉིད་འདོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དང་གང་གི་ཚེ་ཉེས་ པ་དེ་དང་དེ་གང་ཡོད་པ་དེ་དང་དེའི་ཚེ་དེ་འདོར་གྱི་གཏན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ལྟར་ཉེས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདོར་བ་མི་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1063204, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་འདོར་ན། ཕྱིས་མེད་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྩ་བ་ནས་འདོར་བ་རིགས་ སོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་ན་ཡང་དེའི་རྗེས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ཡང་བླང་བར་བྱའོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གང་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི། །ཞེན་པ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་ འཇིག་།དེ་ལྟར་དབང་སོགས་ལ་དེ་མིན། །བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་མཐོང་ཕྱིར་དང་། །སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་དང་། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་གཞན་དག་ལ། །མེད་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ། །བདག་གི་བ་ལ་མེད་ཕྱིར་རོ། །བདག་གི་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ལ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ། དབང པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་བདག་གི་བར་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་བ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་ཀྱང་ཞེན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ལ་ཡོན་ཏན་ཡོད་ཀྱང་། མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་ ཡོན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱུགས་དང་བྱིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།བདག་ཉིད་ཀྱི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མཐོང་བས་ནི་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ལས་བདག་གི་བའི་བློ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་མེད་ པའི་ཕྱིར་ནི་ཞེན་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་བས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་བདག་གི་བའི། །བློ་རྒྱུའང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་མིན། །དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མིན་མཐོང་བས། །དེ་ཡང་སྤོང་བ་ མ་ཡིན་ནོ།།ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་བདག་གི་བའི་བློ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཡོད་མིན་ཡོན་ཏན་ནི། །སྒྲོ་འདོགས་ཆགས་ པས་དེར་ཡང་མཐོང་།།དེ་ནི་དེ་རྒྱུ་གནོད་མེད་ཅན། །བསྒྲུབས་པས་དེ་ལྟ་ཇི་ལྟར་གནོད། །གལ་ཏེ་དེ་སྙེད་ན་ཉེས་པ་མཐོང་བས་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སྤོང་བ་ཞིག་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཞེན་པས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་དབུ་མར་གནས་པ་ན་ཉེས་པ་མཐོང་ཞིང་ཡོན་ཏན་ཡང་སྒྲོ་མི་འདོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པས་དབུ་མར་གནས་པ་དེ་ཉིད་མི་འཐོབ་བོ། །དེ་ནི་ཡུལ་གཞན་གྱི་ཆགས་པ་གཞན་གྱིས་བཟློག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1067469, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དེ ལྟ་ཡིན་ན་འདི་ཡི་ནི།།གནོད་བྱེད་དེ་ཉིད་སྤོབས་པ་ཡིན། །མ་ཡིས་ཟོས་པ་ཅི་འདྲ་བ། །མཁའ་འགྲོ་མས་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཉིད། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ལས། ཐར་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གྲངས་ཅན་དག་གིས་སྨྲས་པ་ནི། བདག་ ཏུ་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུའི་བྱེ་བྲག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་དོན་དམ་དུ། །རྟོགས་པ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་མ་ཤེས་ཏེ། །རྨོངས་པས་འཁོར་བ་ བརྟེན་པ་ཡིན།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་མ་བཟུབ་ང་ལས་བདག་མ་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབའ་ཞིག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི། བདག་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང་། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར།།སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་འགྱུར་བར་ཤེས། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བས་ཀྱང་། །ཆགས་མིན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ། །དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ལ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་ཆགས་འགྱུར། །ཉམས་པ་དང་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་ མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཁོར་བ་པ་དེ་ཉིད་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ ན།ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གུས་པ་ནི་མེད་དོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་དོ། །བདག་ནི་འཇིག་ཆགས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་འབའ་ཞིག་ པ་ཉིད་ཡིན་པས་མཁོ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1070828, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བདག་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་སེམས་པའི་རང་བཞིན་དེ། །གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གང་གིས་འཁོར་བ་དང་འབྲེལ་པ། །ཡུལ་གྱི་འདོད་པ་གང་ ལས་ཡིན།།གཙོ་བོའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ནི། །དེར་མེད་གཅིག་པ་ག་ལས་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལ་ནི་འཁྲུལ་མིན་པ། །དེ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན། །ཐ་མི་དད་པར་འཛིན་མི་འགྱུར། །བློ་མེད་པར་ཡང་འཛིན་པ་ནི། །གྲངས་ཅན་ལྟ་ལ་རིགས་མ་ཡིན། ། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཡང་། །མཐོང་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། །སྤྲོ་བ་འཇུག་པའི་སྔོན་རོལ་དུ། །དྲན་པའི་དངོས་པོ་ག་ལ་ཡོད། །དྲན་པ་དང་ནི་འདོད་པ་དག་།རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་ལས་ཡིན། །དེ་འཇུག་པ་ཡང་འདོད་པ་ལས། །ཡིན་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས། །འདི་བདེ་ཉིད་སོགས་དེ་བཞིན་འགྱུར། །གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྔོན་རོལ་དུ། །བག་ཆགས་ཀྱང་ནི་གང་ལས་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རང་རྟོགས་ངོ་བོ་ཡི། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རང་བཞིན་འདོད། །གཞན་དུ་དེ་བྱར་མི་ནུས་ཕྱིར། །དེ་ནི་གཞན་དུ་འཁོར་བར འགྱུར།།གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱོ་བར་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཞིག་ད་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བས། །ཡིད་འབྱུང་དེ་འདྲ་སྡང་ཡིན་གྱི། །ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་དེ་ཚེ་ཡང་། །ཆགས་ཡོད་སྐབས་གཞན་ཚོལ་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར། ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཅན་ཕྱིར། །དེ་ཡི་འདི་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས། །དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས། །རང་བཞིན་འདི་ལ་སླར་བརྟེན་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བས་ཡིད་བྱུང་ཡང་། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བདག་དང བདག་གི་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་མཐོང་བ་ལས་སྡང་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།།ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ཞེན་པ་ཡོད་པས་མ་གྲོལ་བ་ཉིད་དེ། གནས་ སྐབས་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1074401, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ཞེ་སྡང་གཏན་དུ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྲིད་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ། །དེ་སྲིད་ཞེ་སྡང་འཇུག་པར་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ནི་ལོག་པ་ན། །སྡང་བ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྡུག་ བསྔལ་རྗེས་འཇུག་ན།།ཐར་པ་འདི་ནི་ཞི་བྱེད་ཡིན། །སྡུག་དང་སྡང་བས་ཟིལ་ནོན་པ། །རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཕུལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྐྱོ་བ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་ཐར། །འཁོར་བ་ལས་ཡིད་མི་འབྱུང་བའི། །སེམས་ནི་ཐར་པ་དོན་གཉེར་མིན། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་མེད་པར་ཡང་། ། སྐྱེ་བོ་སྐྱོ་བ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བླང་དང་དོར་བྱ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཉམ་སྙོམས་ཅན། །ཙན་དན་སྟེའུ་མཚུངས་པ་ལ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི། །ཆོས་ཉིད་ཙམ་མཐོང་བས་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་སྟེ། རྗེས་སུ ཆགས་པ་དང་།ཁོང་ཁྲོ་དང་བྲེལ་བས་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་གསུངས་ཞེས་འདི་ལ་ལན། འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་གསུངས་ པ་ཡིན།།ངེད་ཀྱི་དེ་ཡང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས། །དེ་ནི་བདག་མེད་ལྟ་རྟེན་ཡིན། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་ལས་སྡུག་བསྔལ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདག་མེད་གསུངས། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ལ་དགོངས་ ནས་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་ཆགས་ཅན་རྣམས་དེ་ཙམ་གྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདེ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ན་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ།།བསྒོམ་པ་ལྷག་མ་ནི་དེའི་དོན་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་དགེ་སློང་དག་གཟུགས་རྟག་པ་ཡིན་ནམ། མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་སྡུག་ བསྔལ་བ་ཡིན་ནམ།བདེ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་ཏེ། གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ། རྟག་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ལགས་སོ། །དེ་ཉིད་ལྟ་བའི་དོན་དུ་འདི་ནི་ངའིའོ་འདི་ནི་ངའོ་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རམ། བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་ གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ཐར་པའི་རྒྱུར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1078690, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། ཆགས་བྲལ་མིན་དང་སྲེད་ལྡན་དང་། །རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་དེ། །ཉོན་མོངས་ ལས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན།།དེ་འདྲ་འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་གནས་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུ་བདག་གི་བར་བལྟ་བར་ཉམས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི་གོར་མ་ཆག་པར་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་རྩོམ་པ་ལ་བསྟེན་ ཏེ།ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ལས་མ་གྲོལ་བ་དེ་ནི་འཁོར་བ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཐར་པའི་དྲི་ཡོད་རེ་སྐན། ཇི་སྟེ་ཡང་བདག་གི་བ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དེས་ན་ཆགས་པ་ག་ལ་སྲིད། ཆགས་པ་ནི་ཡུལ་འབྱུང་གི། །ཡུལ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ།བདག་གི་ཉིད་ནི་མི་འདོད་གང་། །དེ་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད། །བྱ་དང་ལོངས་སྤྱོད་མཚན་ཉིད་ཅན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་བདག་ཀྱང་མེད། །བདག་གི་བ་མཐོང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མེད་ཅེས་བསྒྲུབ་པར་ནུས། ཐམས་ཅད་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ ལས་ཐ་དད་པའི་མ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མ་རིག་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མ་རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིའི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནམ་ཡང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་འཁྲུལ་པ་ནི་དེ་ལས་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གཉི་གར་སྨྲ་བ་ཡང་སུན་བཏོན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་མེད་ན་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ནི་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འོན་ཏེ་འདི་དོན་དམ་པར་ན་འདི་ཡང་མི་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། བདག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པ་སུ་ཡོད། དེ་ནི་རིགས་པས་བཅད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་རིགས་བར་ཐལ་ལོ། །རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལྟར། གོམས་པ་ལས་ཡིན་པས་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ནི་མི་རིགས་ ཏེ།བདག་ཀྱང་དོན་དམ་པ་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྟེ་གཉིས་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་རང་བཞིན་ཙམ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟག་པ་ཉིད་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ ཕྱི་མའི་མངོན་སུམ་དག་ཅིག་ཅར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རེ་རེས་ནི་རྟག་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་ནི་མངོན་པར་འདོད་ པའི་དོན་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1083047, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེའི་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོག་མེད་པའི། །རྒྱུ་ཅན་རིགས་མཐུན་ས་བོན་ལས། །བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་ལྟ་བ་དག་།རྩ་བ་ཉིད་ལས་དབྱུང་བར་གྱིས། །བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ནི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་མེད་དོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུའོ། །གལ་ ཏེ་བདག་མེད་པ་ཉིད་དང་།དེའི་ཐར་པ་ཡང་ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐར་པ་དེ་ཡང་གཅིག་ཏུ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་ དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་མེད་དོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབང་པོ་ལས་འདས་རིག་བྱ་མིན། །དངོས་པོ་མིག་གིས་མཐོང་བ་ཡི། །དྲང་སྲོང་དེ་དག་ཚིག་ལ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ པའི་ཚིག་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །རྒྱུ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ནི། །ལུང་ཙམ་གྱིས་ནི་གྲོལ་བ་ཡང་། །སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་མགུ་བྱེད་མིན། །དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ མི་གནོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་དེས་སྦྱར་བའི་ཚིག་དེ་ཉིད་མི་རྟོགས་ཏེ། དེ་ནི་ལུང་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ཐམས་ཅད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ནི་མི་རིགས་ སོ་ཞེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་དང་འབྲེལ་པ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་སོགས་གྲུབ་ཆོ་ག་ནི། །སྐྱེས་བུ་མི་བསྐྱེད་པར་ནུས་མིན། །ཏིལ་མར་བསྐུས་དང་མེས་ བསྲེགས་སོགས།།ལས་ཀྱང་གྲོལ་བར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་ཏིལ་མར་བསྐུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དེ་ཙམ་ཉིད་ལས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། སྔར་ལྕི་བདག་ཕྱིས་ཡང་ཕྱིར། །སྡིག་པ་བཅོམ་པར་ བྱས་པ་མིན།།འདི་ཡི་ལྕི་ཉིད་མེད་འགྱུར་གྱི། ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་སྡིག་ལྕི་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་བསྐུར་བ་ན་སྔར་ལྕི་བ་དག་ཕྱིས་ཡང་བར་ཟད་མོད། དེ་ཙམ་གྱིས་སྡིག་པ་བཅོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྕི་བ་དང་འགལ་བའི་ཡང་བ་དམིགས་པས་ནི་ལྕི་བ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ ཀྱི།སྡིག་པ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྡིག་པ་མེད་པ་ནི་ལྕི་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྡིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྕི་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ག་ལས་ལུང་ལས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

目前上下文長度1087423, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གཞན་ཡང་། དེ་སྲིད་ཙམ་གྱིས་སྡིག་པ་ནི། །ཞིག་པས་ཐར་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མཐུ་ཡོད་ ཕྱིར་ན་གཞན་དུ་ཡང་།།སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན། །ལྷ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི། །དགའ་བ་ཡང་ནི་མེད་པ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་གྲོལ་ཞེ་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་བདག་མེད་པ་བསྒོམས་པས་ སྲིད་པ་ཆད་པར་འགྱུར་མོད།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐར་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བསམ་དགོས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལོག་ཤེས་དང་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་། །སྲེད་པ་སེམས་པའི་དབང་དག་གིས། །དམན་གནས་འགྲོ་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཅད་ འགྲོ་མི་འགྱུར།།འདི་ལྟར། དེ་ཙམ་ལས་ནི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་ལ་དེ་དག་ཉིད་ནུས་ཡིན། །སེམས་པ་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །ཡིན་ཕྱིར་སྐྱེ་རྒྱུ་ཉམས་པ་མེད། །ཡུལ་ལ་སོགས་པར་ཕྱིན་པ་ནི་སྲེད་པའི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་ཀྱང་ སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཅི་ལྟར་དེ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་པ་དེ་གཉིས་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། འདུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་བ་གཞན་འབྱུང་བའི་སེམས་པའི་ལོག་ པའི་ཤེས་པ་དང་།དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པའི་སེམས་པ་གཉིས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་ནི་དངོས་སུ་འདི་གཉིས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་དེ་མ་ཐག་པར་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དག་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་ལས་ཡིན་གྱི་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་ཡང་། འགྲོ་དང་རྟོགས་རྟེན་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་མཐོང་བ་ལས་འགྱུར། །མ་མཐོང་ཞིག་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མེད། །དེས་ན་འདུ་བྱེད་སེམས་པ་མིན། །དགེ་བའི་ལས་རྣམ་པ་བཅུ ཡིན་ལ།མི་དགེ་བ་ཡང་རྣམ་པ་བཅུ་ཉིད་དེ། སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པས་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་འདི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1091063, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གཞན་ཡང་། ཡོད་དང་མེད་པའི་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །བྱེད་ པ་བསྐྱེད་ལ་བློ་ཡི་ནི།།ནུས་མཐོང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ན། །དེ་ཡོད་དེ་དག་ཅིས་མི་འགྲོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དག་ནི་བློའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་བློས་གྲུབ་པ་ན་གཞན་དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་འོན་ཏེ་ དབང་བསྐུར་གྱིས་བཅོམ་པར་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་དག་ནུས་མེད་ན། །དེ་ལ་དབང་སོགས་བྱས་མ་དག་།སེམས་པའི་དབང་གིས་འཛིན་དང་འཇུག་།གཡེང་དང་འགོག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དབང་བསྐུར་བས་བློ་ལ་སོགས་ པ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྐྱེ་ནས་ནུས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ན།དེའི་ཚེ་དབང་བསྐུར་མ་ཐག་ཉིད་དུ་བློ་ཉམས་པས་ན། འཛིན་པ་ཡུལ་དག་ལ་རང་དགར་འཇུག་པ་བཟློག་པ་དང་། མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་གཡེང་བ་མི་མཉམ་པར་འཇུག་པ་དང་། འགོག་ པ་འཇིག་པ་སྟེ་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཤི་མ་ཐག་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྣམས་ནི་ཡོངས་སུ་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གལ་ཏེ་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་དག་།དེ་ལྟར་མི་སྐྱེ་ལ་ནུས་མེད། །ཤི་ བའི་འོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས།།དེ་འདྲ་བ་ཡི་ཚད་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ནུས་པ་ཡི། །ཆ་དག་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལས་ཕུལ་བྱུང་ཐོབ་པས་ན། །གཞན་དུའང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར། །གང་གི་ཚེ་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་མ་དམིགས་ པ་དེའི་ཚེ་ཐར་པར་རྟོག་པ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་ད་ལྟ་ནི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཤི་མ་ཐག་ཏུ་ནི་བློ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ཆོས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་བློ་མེད་པ་ཉིད་ ཅིའི་ཕྱིར་ཤི་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་དོན་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཤི་བའི་བློ་མེད་པར་གྱུར་པ་ན་འགྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཚེ་བློ་མེད་ཕྱིར། །མི་འགྱུར་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱི་བློ། །མཚམས་སྦྱོར་དེ་རྣམས་ནུས་མེད་ན། །གསོན་པ་ཉིད་ནའང་ནུས་མེད་འགྱུར། ། མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དག་ཡོད་པས་ན་བློ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་གྱིས་ཉམས་པ་དག་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་གསོན་པ་ཉིད་ན་བློ་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས ན་དབང་བསྐུར་མ་ཐག་ཏུ་ཐར་པར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1095330, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་དང་ནི་རང་གི་ཕྱོགས། །འཕེལ་ན་འགྲིབ་དང་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། །ཉེས་རྒྱུན་རང་གི་ས་བོན་ཅན། །དབང་བསྐུར་བ་ལ་ལྡོག་པ་མེད། །ཉེས་པ་ནི་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་པ་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འཕེལ་ན་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འགྲིབ་པ་དང་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་འདི་དང་གཞན་དུ་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཅི་ལྟར འདི་ཐར་པ་ཡིན།།གལ་ཏེ་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ། །ཐར་པ་དེ་སུའི་ཡིན། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། གང་གི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་ཉམས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་དག་པར་འགྱུར་བ། དེའི་ཚེ་ཐར་པ་ཡིན་ནོ། །ཐར་པ་ནི་བཅིངས་པ་གྲོལ་བ་ཡིན་ན། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་ལ་ ནི།གང་བཅིངས་པ་དེ་ནི་བཅིངས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཐར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དག་པ་གང་ཡིན་དེ་གཞན་མིན། །མེ་ཤི་བ་ནི་མེ་མིན་པ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་མེ་ཤི་ཞེས། །བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་གནས་ སོ།།དེ་ལ་ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཚིག་གི་ཚུལ་ཙམ་ཞིག་མི་འབྱོར་བ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་དཔེས་ལན་བཏབ་བོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་དོན་ཉིད་མི་འགྲིགས་པས། ཚིག་གི་ཚུལ་ཙམ་ནི་འགྲིགས་ཀྱང་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །གཙོ་བོ་དངོས་པོ་མི་འགྲིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ནི་དཔེ་ ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། རྟག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་། །བྱེད་དང་མི་བྱེད་པ་དག་ནི། །འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་འགལ། །བདག་གི་ཐར་པ་ནི། གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དག་པའི་ གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།།རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་དག་ནི་བདག་གི་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་ཅིག་ཅར་ཉིད་གནས་སྐབས་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཕྱོགས་གཞན་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བྱེད་པ་དང་འགལ་ཏེ། བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་པར་འགྱུར། །དེ་དག་དེ་ལས་ཐ་དད་ན། །བྱེད་པོ་ཟ་པོ་ཉམས་པར་འགྱུར། །ནུས་པ་ཡང་ནི་འགྲུབ་མ་ཡིན། །དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གཅིག་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག གཅིག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་བདག་བཞིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ།

目前上下文長度1099831, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།རྣལ་འབྱོར་པ་གཞན་གྱི་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་དང་སྤྱོད་པ་པོར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ ལ་ཡང་བློ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་བྱེད་པ་པོ་དང་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ནུས་པ་ཡང་ནི་འགྲུབ་མ་ཡིན། །རྟག་པ་ལ་ནི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས་ བསྟན་ཟིན་ཏོ།།འོ་ན་ནི་བདག་མེད་པ་ལ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་བ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །འགའ་ཡང་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་། ། དྲན་པར་བྱེད་པ་པོ་འགའི་ཡང་དྲན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དྲན་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དེ་ཉིད་དྲན་པ་པོ་དང་། དྲན་པ་དང་དྲན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་གཞན་དུ་ལོངས སྤྱོད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།བདེ་བ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་བྱ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་དེ་ཡང་མྱོང་བའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ། གཞན་གྱིས་བྱེད་པས་ཀྱང་ ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། བདག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ག་ལས། ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །གཞན་ལས་དྲན་པ་མི་འབྱུང་བ། །དེ་བཞིན་ ཡིད་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་།།གཞན་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཡིད་ལ་ཐ་དད་རྒྱུ་ཡོད་པས། །ཐ་དད་འདིར་ནི་འགྱུར་ན་ཡང་། །བདག་ནི་ཐ་དད་རྒྱུ་མེད་པའི། །རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་མེད་ན་ནི། །བདག་གིས་མཐོང་བ་དྲན་ནོ་ཞེས། །གཅིག་ ཉིད་འབྲེལ་པ་ག་ལས་ཡིན།།སྐྱོན་འདི་བདག་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། །འདི་ལ་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཡོད་ཀྱང་ཚད་མ་གང་གིས་དྲན་པ་དང་མཐོང་བ་གཞི་གཅིག་ཉིད་དུ་རིགས། མངོན་སུམ་གྱིས་སོ་ཞེ་ན། སྔ་ཕྱི་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་གྱི། །རྟོགས་པ་མེད་ ཅེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ།

目前上下文長度1103950, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།མངོན་སུམ་མེད་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ནི། །ཚད་མ་དེ་ལ་འཇུག་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་ནི་སྔ་མ་ཡི། །ངོ་བོར་དེ་ཉིད་དུ་བདག་རིག་།སྔ་མ་ཡི་ནི་མྱོང་བ་ཉིད། །ད་ལྟའི་ཚེ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་དེ་ལ་སྔ་མ་ནི། །ཉིད་དུ་རིག་པར་ག་ལ་སྲིད། །ཉམས་ སུ་མྱོང་བཞིན་པ་ཉིད་ནི།།སྔ་མའི་ངོ་བོར་རྟོགས་མ་ཡིན། །དྲན་ལས་སྔ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །དྲན་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དྲན་ལས་མ་གྲུབ་ན། །གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་མི་འདོད། །དེ་ཕྱིར་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་གཅིག་གནས་མེད། །དེ་དག་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བའི་ ཕྱིར།།གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་མངོན་པར་རློམ། །གཅིག་ཉིད་དུ་མ་མངོན་འདོད་ལ། །ཐ་སྙད་རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི། །འབྲས་བུ་གཅིག་ཉིད་ལས་མཐོང་ངོ་། །འདི་ནི་ཐོག་མེད་མ་རིག་པ། །གོམས་པའི་ནུས་པ་རྒྱུར་འགྱུར་ཡིན། །བདག་ཉིད་མྱོང་བ་ གཅིག་ཉིད་ནི།།དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་མེད་པའི་འཁོར་བར་འཇུག་སྟེ། བདག་མེད་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གཅིག་པ་ཉིད་དང་རྟག་པ་ཉིད་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འཁོར་བ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དོན་དམ་པར་ན་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བདེན་པ་ བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་།།བདེ་དང་ང་དང་ང་ཞེས་སོགས། །ཡང་དག་མིན་པ་རྣམ་བཅུ་དྲུག་།སྒྲོ་འདོགས་ནས་ནི་ཡོངས་སུ་སྲེད། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་འགལ་དོན། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྗེས་རྟོགས་ཅན། །ལེགས་བསྒོམས་ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིས། །སྲེད་པ་རྗེས་འབྲངས་བཅས་འཇོམས་ བྱེད།།ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་འཁོར་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་འཁོར་བ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་སྟེ། དེ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ན། ཡོངས་སུ་སྲེད་པ་ཅན་ལས་ཀྱིས་འཁོར་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་འཁོར་བ་ སྲེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་པར་རློམ་པ་ཡང་གཞན་དང་གཞན་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཅིག་ཉིད་དང་བདག་ནི་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་རིག་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ འདི་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས།བདག་མེད་པ་གོམས་པ་ལས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན། རྣམ་པ་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས། མ་རིག་པ་མཐའ་དག་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1108401, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བས་སྲེད་ པ་ལོག་པ་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ལས་དང་ལུས་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་ཐར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །གཅིག་མེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་གསུམ་ཅན། །སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ས་བོན་མེད་པར་མྱུ་གུ་བཞིན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ལས་དང་ལུས་ དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མེད་པ་ཉིད་ན་ཐར་པར་འགྱུར་ཏེ།ཇི་སྐད་དུ། ལས་ཟད་པས་ཐར་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལས་དང་ལུས་དག་སྤོང་མིན་ཏེ། །གཉེན་པོ་དག་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །ནུས་མེད་ཕྱིར་ན་སྲེད་ པ་ནི།།ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །སྲེད་པ་བཟློག་པ་མ་གཏོགས་པར་ལས་དང་ལུས་དག་གི་གཉེན་པོ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལུང་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །སྲེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ལམ་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཆགས་ སྡང་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལས་ངང་གིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།གཉིས་ཟད་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང་། །ལས་ཟད་དུབ་པ་དོན་མེད་ཡིན། །གཉི་ག་ཟད་པར་བྱེད་ན་ནི། །དེ་སྲེད་པ་ཉིད་བཟློག་པ་ཟླའོ། །ལས་ཀྱང་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་མི་སྲེད་ པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།འདི་ལྟར། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་ཕྱིར། །ལས་དང་ནུས་པ་ཐ་དད་དུ། །རྗེས་དཔོག་དེས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཉིད། །ཉོན་མོངས་དངོས་གཅིག་གིས་མི་ཟད། །འབྲས་བུ་དུ་མ་བསྒྲུབས་པའི་ནུས་པ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལས་དག་།ཇི་ ལྟར་ཡང་།རྣམ་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་སྤྱད་པ་ཙམ་གྱིས་ཟད་པར་འགྱུར། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་པས། དེ་ལས་ཟད་པར་ནི་མི་རིགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར། རྣམ་འགས་དེས་སྐྱེད་འབྲས་བུ་ནི། །ཆུང་འགྱུར་རིགས་མི་མཐུན་རྐྱེན་ གྱི།།འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ནི། །ལས་གང་གིས་དེའི་རིགས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་དེའི་ཆ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ལས་དེས་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འགྲིབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་ དཀའ་ཐུབ་ནུས་པ་ཡིས།།ནུས་པ་འདྲེས་པ་ཟད་པས་ན། །ཉོན་མོངས་འགས་སྤོང་ཆའམ་ནི། །ཉོན་མོངས་མེད་པར་ཀུན་སྤོངས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་མ་ལུས་པར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའམ། སྤུ་གཅིག་བཏོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཆ་ལས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1112550, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

། དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ཉོན་མོངས་ལ། །གཞན་དོན་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཅེ་ན། །དེ་ནི་ལས་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར་འདིས། །ནུས་པ་འདྲེ་སོགས་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་དེ་ཉོན་མོངས་ལས་གཞན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལས་ཟད་པས་གདུང་བ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས པས་ཅི་ཞིག་བྱ།ལས་མ་ལུས་པར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་བྱས་པས་ནི་གཞན་གྱི་ནུས་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ནི་དཀའ་ཐུབ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དཀའ་ཐུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚ་ གྲང་སྤྱོད་པའི་ཕྱུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དཀའ་ཐུབ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་པས་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་འདོད་པ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྒྱལ་སྲིད་ ལ་སོགས་འདོད་པ་ཡིས།།འཐོབ་པའི་ལས་འབྲས་མིན་ནམ་ཅི། །བློ་ནི་ལས་ཀྱི་རྟེན་འགྲོ་བ། །དེ་འདྲ་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྤྱད་པ་ལས་ཟད་ཅེས་ཁྱེད་རྗོད་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དོ། །དེས་ ན་སྡིག་པ་ཉིད་ཟད་པར་འགྱུར་གྱི།རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པའི་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་འདོད་པར་འགྱུར་གྱི། དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་མེད་དུ་འོངས་ པས་དེ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་དེས་ན་གདུང་བ་ཉིད་འདོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མྱོང་བར་བྱ་དགོས་སོ།

目前上下文長度1115614, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་དེ་གཉིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སྡུག་བསྔལ་ཙམ་གྱིས་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྲ་འབལ་བས་ཟད་པར་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མ་འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཕྱིར་ལས་ཟད་པའི། །རྒྱུ་མིན་ཕྱུགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བཞིན། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་མ་ངེས་ན། །དེ་ཁྱོད་སྨྲས་ལ་མེད་དམ་ཅི། །གཞན་ཡང་། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་སྲིད་བདེ་བའི་དངོས། ། འདོད་མེད་ལ་ནི་མི་གནོད་པ། །དེ་བཞིན་གོམས་ལས་དམྱལ་བ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་མིན། །གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་འཇིག་རྟེན་ན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འགྱུར། །དེས་ན་གྲོལ་གནས་འདི་ལ་ནི། །བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཡོད མ་ཡིན།།འོན་ཏེ་ལས་ཡོད་དེ་ལས་ཟད་པའི་ཕྱིར་འབད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པས་གནོད་དོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེ་འདོད་ཉེས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །གང་ཡང་སྐྱོན་རྣམས་འགོག་བྱེད་པ། །ངེས་བསྐྱེད་ལས་ལ་ནུས་ འགྱུར་གྱི།།ཅི་ལྟར་བྱས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། །བྱས་ཟིན་པའི་ལས་འཇིག་པ་ནི་མེད་དེ། བྱས་པའི་ལས་ལ་ནི་ཉམས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ལས་ཟད་པར་བཤད་ཅེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གང་གིས་ཚོགས་པ་གཞན་ཡོད་ན། །འབྲས་བུ་སྟེར་བྱེད་ལས་དང་ནི། ། འགལ་བ་ཡོད་ན་མ་ཡིན་པ། །ལས་དེ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན། །གང་ཞིག་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་དུ་ཡང་དག་ཐུབ་ཅན་དག་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྟོབས་ཀྱིས་འོང་བའི ཕྱིར་རོ།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཟད་པས་ནི་མ་འོངས་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཟད་པའི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །བྱས་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་གདོན་མི་ཟ་བར་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་ནི་ཅི་ལྟར་སྲེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་ན་ལས་ཡང་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་ ལས་ཡོད་ན་སྲེད་པ་སླར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལས་ལས་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱོན་ལྡན་མེད་འགྱུར་བཟློག་པས་མིན། །ལོག་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པར་ནི། །བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་མི་འགྱུར། །སྲེད་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལས་ བྱེད་ཀྱི།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། སྲེད་པ་མེད་ན་ནི་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །འོན་ཏེ་དགེ་བའི་ལས་འབྱིན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་བདེ་བ་འདོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ན་འཁོར་བར་བདེ་བ་ཉིད་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ལོག་པའི་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།

目前上下文長度1119993, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ལོག་པའི་རྟོག་པ་དེ་དེ་མེད་ན་ནི་གང་ལས་མངོན་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཞིང་། བདེ་བ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་གིས་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་མ་རིག་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐར་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི། སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་བརྟན་པ་དང་། །མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པར་འགྲུབ། །གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ སློབ།།མི་སློབ་ལས་ལྷག་གང་གི་ཕྱིར། །སྐྱོབ་པ་ཉིད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དེ་ཡང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། བརྟན་པ་དང་ཁྱད་པར་མ་ལུས་པ་མཁྱེན་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཁྱེན་པ་ནི་ལེགས་པར་ མཁྱེན་པའོ།།བརྟན་པ་མཁྱེན་པ་ནི་སླར་མི་ལོག་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ། བརྟན་པ་ནི་སླར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མ་ལུས་པ་མཁྱེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མཐའ་དག་མཁྱེན་པའོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ནི་རྟོགས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དེ་མངའ་བ་ཉིད་ནི་སྐྱོབ་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ནི་སྐྱོབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ནི་འདི་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་སྐྱོབ་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ནི། གཞན་དག་འགྱུར་རོ། །དེ་འོན ཏེ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན། གཞན་དག་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་སོ། །དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་གཟིགས་པར་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ལ་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་འདི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་ཞིག་མ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཅག་ཅི་ལྟ་བུ་དེ་ལྟར་དེ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཅག་ནི་དེའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ན། །དེའི་ཕྱིར་གང་མངོན་དུ་གཟིགས་པའམ། གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ངེས་པ་འདི་ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ།

目前上下文長度1124261, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ལས་ཀྱང་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདྲ་བ་གཞན་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་འགྱུར་གྱི། །གང་གིས་དེ འགྱུར་སྐད་ཅིག་མ།།ཉིད་དུ་འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཐེ་ཚོམ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། གཉི་གའི་ཆ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ལས་ཉེ་བར་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། ངེས་པ་དེ་ཡང་མངོན་དུ་མཛད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཅག་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐེ་ཚོམ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གར་སྟོན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དེ་ཉིད་དང་། བརྟན་པ་དང་མ་ལུས་པའི་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་མངའ་བའི་ཕྱིར་བདེ་བར་ གཤེགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱི་རོལ་པ་དང་། སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གཞན་དོན་མཁྱེན་སྦྱོར་དེ་སྟོན་པ། །དེ་ལས་བརྩེ་ཡིན་གཞན་དོན་ངོར། །དོན་འགྲུབ་མཛད་པ་མི་འདོར་ ཕྱིར།།བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་མངའ་བ་ནི། བདེན་ན་དེ་རྒྱུ་གང་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། ལན་དུ་གཞན་གྱི་དོན་མཁྱེན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་སྟོན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་གང་ལས་སྲིད། དེ་ལས་ཀྱང་བརྩེ་ བ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་གཞན་གྱི་དོན་མཁྱེན་པ་ལ་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་བསྒྲུབས་པས་ཅི་བྱ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས། །ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ནི་མཁྱེན་པ་ཙམ་ཉིད་ལས། །ཚད་མིན་དེ་ཡི་ཚད་མ་ཉིད། །ཀུན་ཚེ་ཉེ་ བར་བསྟན་པ་ལས།།ཡིན་འགྱུར་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། །དེ་ནི་ངེད་ལ་ཚད་མ་མིན། །དེ་བཤད་པ་ནི་གཞན་དོན་ངོར། །དོན་འགྲུབ་མཛད་པ་མི་འདོར་ཕྱིར། །བརྩེ་བས་གཞན་གྱི་དོན་མཁྱེན་པར་སྦྱོར་བ་ནི། རྟག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་ཉིད་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩེ་བས་ ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་སྟེ།།ཅི་ལྟར་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། བརྩེ་བ་ལེགས་དང་ཡེ་ཤེས་ལས། །བདེ་བ་གསུང་མཛད་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས། །དེ་གསུང་བར་ཡང་མངོན་སྦྱོར་ལྡན། །གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད། །བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པས་ནི་ལེགས་ པར་གསུང་བར་འགྱུར་ལ།མཁྱེན་པས་ནི་ཡང་དག་པར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གསུང་བར་མཛད་དོ། །མཁྱེན་པ་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ཡང་གསུང་བའི་དོན་དུ་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་བཞི་པོ་དེས་ན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དོ།

目前上下文長度1128559, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འདིས་ནི་འདི་སྐད་ བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།དོང་པོ་ཡི་ནི་ཐ་མ་ཡིན་ལ། དང་འོག་གི་ནི་ཐ་ལྟག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་བསྟོད་པ་ནི། །དེ་ཡི་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་ནི། །ཚད་མའི་དེ་ཉིད་གྲུབ་དོན་ཏེ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་བཟློག་ཕྱིར། །ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གང་དེ་ཐམས་ཅད་འགོག་ཆོས་ཅན། །ཞེས་སོགས་ རྣམ་པ་དུ་མར་ནི།།འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་སྟོན་ཅེ་ན། དེའི་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཉིད་ལས་ཚད་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །དེ་ལས་མངོན་སུམ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ ཏེ།སྔོན་པོ་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུས་ནི་སྔོན་པོ་ཤེས་ཀྱི། སྔོན་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་བཟློག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཞེད་པ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་བཟློག་སྟེ། ཕ་རོལ་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་གསོག་སྟེ། ང་ གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ།།ཡང་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་གང་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ སྨྲས་པ་ནི།མེད་ན་མི་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་རྟེན་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱས་གཏན་ཚིགས་ཁྱབ་པ་ནི། །བསྟན་ཕྱིར་དེ་ཡང་གསལ་བར་བཤད། །བསྒྲུབ་བྱས་ཁྱབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་དེ་ཡང་གང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པ་དུ་མར་བསྟན་པར་མཛད་དེ།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་གསུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་དང་པོར་སྨོས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་གཉིས་ལྡན་ཚད་མའི་དེ་ཉིད་ནི། །བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན་མཛད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལས་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་མིན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ། ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་ལས། ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།

目前上下文長度1132950, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

། །།དེ་ལྟར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་དེ་ཡང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སླུ་བ་ཡང་དོན་ལས་སྐྱེས་པས དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞལ་བྱ་མེད་ན་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཞལ་བྱ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དག་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་མོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ ཁོ་ནར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་ཡིན། །རྣམ་པ་ལས་གཞན་རྟོགས་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི། །ཚད་མ་ཡོད་པར་འདོད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་ པར་བྱ་བ་དག་ཁོ་ན་དག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་ པའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་ནི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1136712, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་ཐ་དད་པས་གཞན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། རྟ་ཡི་དབྱེ་བས་བ་སོགས་ཀྱི། །ངོ་བོ་ཐ་དད་འགྱུར་ མིན་ཏེ།།འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་རོ་ཤེས་པ་དང་། །ཤེས་བྱ་དག་ནི་དེ་ལྟར་མིན། །དོན་རྣམས་ཡོད་མེད་ངེས་པ་ཡི། །རྣམ་གཞག་ཤེས་ལ་རག་ལས་ཡིན། །ཤེས་གཞན་ལས་ནི་དོན་དེ་ཉིད། །དོན་གཞན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་དངོས་སུ་ནུས་པ་ཉིད་དུ་ རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི།འདིར་རང་གི་ངོ་བོས་མཚན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི། སྤྱིའི་ངོ་བོར་མཚོན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་པར་འཇུག་པས་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ཉིད་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། གཏན་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལས་དམིགས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ། དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་ནུས་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མོས་པ མེད་པ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལས་ཀྱང་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཉིད་ཕྱིར་དང་། །སྒྲ་ཡི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མིན་ཕྱིར། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བློ་ནི་ཡོད་དང་མེད་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འདྲ་བའི་ ངོ་བོར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ།གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མདུན་ན་གནས་པའི་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བ་མེན་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་འཇལ་བས་རྟོགས་པ་དེ་ཅི་ག་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི། །གང་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །འདིར་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་།གང་ཞིག་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་དེ་སྤྱི་ཡིན་ན། འདིར་ནི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ དུ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པར་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ནི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ཅེ་ན། ལྷག་པར་ཞེན་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ཏུ། །འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ ཉིད་གཉིས་མེད་ཤེས་པ་ཡིན།།འདི་འདྲའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པས་ནི་འདྲ་བ་གཞན་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་ཤེས་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་གཞན་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ།

目前上下文長度1141100, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དོན་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དཔེ་ལ་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་འདྲ་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་སྤྱིར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདི་ལ་ལན། དོན་མིན་ཏེ། དོན་དུ་མོས་པ་མེད ཕྱིར་རོ།།ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །སྒྲའི་ཡུལ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་འོ་ན་སྒྲ་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གང་ཡིན་པ། །སྤྱི་ནི་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་སྤྱི་ཉིད་ཅེས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་མི་བརྗོད་དེ། །སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ། །སྤྱི་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་དཔྱོད་བྱེད། །སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་ཏེ། །སྒྲ་ཡི་ཡུལ་ ཡིན་གཞན་མ་ཡིན།།སྤྱི་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྒྲའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤྱི་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ལ་ སྐྱོན་མེད་དོ།།དེས་ན་སྒྲའི་ཡུལ་ཡང་འགའ་ཞིག་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ནི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་བརྡ་དང་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ དག་ཡོད་ན་གང་ལ་བློ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ།མིག་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་གང་ལ་བློ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ན་གང་ལ་བློ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ ལ།རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་བློ་མེད་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་མཚོན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཚད་མ་གང་གིས་རྟོགས། ཅི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིན། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་ནི། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ རྟོགས་འགྱུར་ན།།གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གསུམ་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1145640, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་ཚད་མ་གཉིས་ཉིད་ཀྱིས། །ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར། །ཚད་མ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་གྲུབ་པ་ན། །ཚད་ མ་གསུམ་སོགས་འགྲུབ་འགྱུར་གྱི།།མངོན་པར་འདོད་པར་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཚད་མའི་དབྱེ་བས་གཞལ་བྱ་ཡི། །དབྱེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་དཔག་གིས། །ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ལྐོག་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་མིན་ཏེ། །འཇུག་ན་ རྗེས་དཔག་དོན་མེད་ཡིན།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་འཇུག་ན་ནི། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་དུའང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །མངོན་སུམ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ཡི། །དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ལྐོག་གྱུར་ཡིན། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མིན། །དབང་པོ་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། །དེས་དེ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི། ། ཚིག་གི་ཚུལ་འདི་སྔོན་མེད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡུལ་ཉིད་ནི། །མངོན་སུམ་ལས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ལྐོག་གྱུར་ལ་ནི་ཚད་མེད་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས། །དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་མ་གྲུབ་པའམ། འགལ་བ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཚད་མ་དེ་ཙམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན། འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ནི། །གཏན་ཚིགས་ཀུན་ལས་ངེས་མི་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡང་། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་ལྡན་མིན། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་ཐུན མོང་བའི།།སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །དེ་མ་གྲུབ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་ངེས། །དེ་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཉིས་མ་གྲུབ་པའམ། གཞན་གྱིས་གྲུབ་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཡང་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པས། གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་བཤད་པ་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་རབ་ཏུ་གྲུབ་སྟེ། འདྲ་བ་དང་མི་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ ལ་འཁྲུལ་པར་དོགས་ན་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་བས་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་དང་།ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་། འདྲི་བའི་ཚིག་གི་སྐབས་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1149270, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།མྱོང་བ་མེད་པ་གང་གི་ཚིག་།གང་ཞིག་ཏུ་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །འབྲེལ་མེད་རྟེན་ལ་ཚིག་དག་ནི། །འཇུག་པར་གང་ནའང་ཡོད་ མ་ཡིན།།དངོས་གཞན་དག་གི་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཤེས་པ་ཐ་དད་ལས་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཡི། །ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཅིས་མི་འགྲུབ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །སྔོན་དུ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་དུ། །ཚད་མ་འདི་ནི་གྲུབ་གྱུར་བ། །དེ་ ཡི་ཐ་དད་ཐ་སྙད་འདི།།དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱར་རྟོགས་མིན་ནམ། །འདི་མེ་ཞེས་བྱ་མངོན་སུམ་ཉིད། །རྣམ་རྟོག་བཅས་པར་གང་སྨྲས་ལ། །ངོ་བོ་མངོན་སུམ་ལས་གྲུབ་ཅིང་། །སྔོན་དང་འདྲ་དོན་གཏན་ཚིགས་ལས། །དེ་ལྟར་དོན་བཟུང་མེད་པར་ནི། །དོན་གཉེར་དོན་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་ མེད།།འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་གཅིག་ཉིད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འདི་ནི་མེ་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ། འདི་ནི་གཉིས་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ངོ་བོར་ གྱུར་བའི་ཚད་མ་ལྟ་ཅི་སྨོས།དེ་ལ་འབར་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔར་གྱི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་མཐུན་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་གཞན་ནི་དེ་ན་ཡོད་ཀྱང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྙེད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོད་དོ་ཅོག་།ཐམས་ཅད་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ མ་ཡིན་ཏེ།ལུས་དང་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཚད་མར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་གིས་ན། །ཉེར་མཁོ་ཅིག་ཤོས་དག་ཏུ་གནས། །དེ་མེད་པར་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །འབའ་ཞིག་འཇུག་པར་བྱེད་མ་ཡིན། ། ཅི་སྟེ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་མངོན་སུམ་འབའ་ཞིག་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་ན། འདྲ་བ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་དང་པོའི་ཚེ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1153636, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དང་པོ མ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་གླེན་པའི་གཏམ་ཡིན་ཏེ། །གང་དེ་གང་ཞིག་ཡུལ་དེར་ནི། །དང་པོ་ཞུགས་པ་ན་བྱེད་ན། །དང་པོ་འཇུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེའོ། །འདི་ལྟར་དང་པོ་འཇུག་པ་མེད་ན། ཕྱིས་ཀྱི་གོམས་པ་ཅན་གྱི་འཇུག་ པ་དེ་ཉིད་ག་ལས་ཡིན།དེའི་འོག་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་འོག་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྟོགས་པ་འཇུག་གི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གང་ཞིག་དུ་སོགས་ རྟགས་ལས་ནི།།མེ་སོགས་འགའ་ལ་འཇུག་བྱེད་པ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་མེད་ནའང་མཐོང་། །དེས་ན་དེ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ། མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་དུ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལས་མེ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར།མངོན་སུམ་དེ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་། མངོན་སུམ་མེད་པར་རྗེས་དཔག་གིས། །རང་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །དེ་མེད་པར་ཡང་མངོན་སུམ་ནི། །གོམས་ལས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ མངོན་སུམ་ཉིད།།ཚད་ཡིན་གང་དུའང་རྗེས་དཔག་མིན། །དེ་མེད་པར་ཡང་དེ་འགྲུབ་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གོམས་མེད་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད། །མིན་ཞེས་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་རྗེས་དཔག་ཉིད། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་རྟོགས། །གཞན་ཚེ་མཁོ་བ་མེད་ཅེས་ཏེ། །གཞན་ཚེའང་མཁོ་བ་མེད་མ་ཡིན། །གོམས་པ་མེད་ན་སྐྱེ་བོ་རྣམས། །རྗེས་དཔག་མིན་པ་གང་ལས་འཇུག་།མཁོ་བ་མེད་ན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་། །དོན་དུ་གཉེར་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དངོས་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བའི ཡུལ།།མཁོ་བ་མེད་པར་རིགས་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་འཇུག་དོན་དུ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་གཉེར་ན། །རྟགས་ལ་མངོན་སུམ་དག་ཀྱང་ནི། །ཚུལ་འདི་ཉིད་ལས་འདའ་མི་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉི་ག་ཡང་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་ཏེ།དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། འཇུག་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་འཇུག་བྱེད་ན། །ད་ནི་འཇུག་བྱེད་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། །རྣམ་ དབྱེ་མཚོན་པ་མེད་པར་འགྱུར།།འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལས་ཚད་མ་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་ཅིག་ཤོས་གཉིས་ཀ་མཚུངས་པར་ཚད་མ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1158033, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འོན་ཏེ་ཡང་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ ཅན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ནི།ཡོད་པ་ཙམ་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ ཙམ་ལས་གཞན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མེད་དེ།ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་འགའ་ཡང་གང་ལ་ཡང་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡང་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་། འདིར་ཡང་རྟགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གཞན། །གྲུབ་ཕྱིར་རྟགས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་། །ངེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ ཏེ་མེ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན།རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལས། མ་འདས་པར་འཇུག་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ངེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ ཞིག་ཡོད།།རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཉིད་མིན་པ། །འཇིག་རྟེན་གཞན་སོགས་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །མེད་ལྟར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ། །ཚད་མ་ཉིད་མིན་འགོག་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཡུལ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ པར་འགྱུར་དུ་དོགས་ནས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤོང་བར་ཟློག་པར་ཟད་ཀྱི།བསམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1161179, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་ བསྒྲུབས་པས་དེད་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ།འདི་ལྟར་འབད་པ་ཆེན་པོ་ཡིས། །གྲུབ་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པའི། །དོན་དེ་གལ་ཏེ་འབད་མེད་པར། །གྲུབ་ན་གང་གཞན་དོན་དུ་གཉེར། །རྣམ་པ་གཅིག་གིས་འབད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་དོན་ལ། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེ་བོ་སུ་ཞིག་ འབད་པའི་ངལ་བའི་སྣོད་རྣམས་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན། མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་ན། དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཅི་དགོས། གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ལྐོག་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལས། །འགྲུབ་ཅེས་དོན་འདི་འདོད་ན་ ནི།།ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན། །ཐམས་ཅད་དོན་ཀུན་རིག་པར་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་མེད་ཕྱིར་མིན་ཞེ་ན། །འོ་ན་དེ་ནི་རྗེས་དཔག་ཉིད། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྨྲ་བ་པ་རྣམས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ལས་རྟོགས་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་།འདྲ་བའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན་ཏོ། །སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་ཤེས་པ དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལྟར། ཉེ་བར་འཇལ་བས་བ་ལང་གི་།དངོས་པོ་འདྲ་བའི་ངེས་པ་ཡིན། །འདྲ་བ་དེ་ནི་སྒྲ་ལས་སྔར། །དེས་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད། །དེ་ ཡི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱི།།ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད། །དེ་ཡི་འདྲ་བ་འབའ་ཞིག་ནི། །སྒྲ་ཡི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །འདི་ལྟར་འདི་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། འདི་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཡང་གཉི་ག་ལས་དམིགས་ པ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གཉི་ག་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེས་ན་འདྲ་བ་ནི་སྒྲའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འདི་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་རྣམ་པ་དེ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདྲ་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དེ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་ པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ལྟ་བུ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མངོན་སུམ་དག་ཁོ་ནས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཡུལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་སྨོས་པས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

目前上下文長度1165681, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གང་ལ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་པ་ན་བློ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་མི་དམིགས་པ་འཕེན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་བློ་མེད་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བློ་འགའ་ཞིག་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ན། ད་ནི་གཞན་ལ་མ་ཞུགས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་རྣམ་པ་ ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཉིད་འཇུག་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲ་བ་དང་མི་འདྲ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ལྐོག་དུ་གྱུར་པ་ལས་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་ལ་ང་ནི་མེད་པ་ དེ།།ངས་གསལ་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་ཡིན། །འདི་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣམས་ཀྱིས། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ནི་ངེས་པ་ཉིད། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཉིད། །ངེས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཉིད་ནི། །གཞན་པ་ལྐོག་ གྱུར་རྟོགས་པ་ཡིན།།ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས། །རྟོགས་ཀྱང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ནི། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་དེ་དེ་དོན་ལ། །མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དོན་ཤེས་མེད་པར་ནི། །ལྐོག་ཉིད་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱེད། །དེ་རིག་ན་ནི་དེ་ཡི་ཆོས། ། ངོ་བོ་ཉིད་འགྱུར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་ཆོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེའི་ཆོས་སུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ ན་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དུ་རིག་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པར་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་སྟེ།མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རང་རིག་པ་ཡི་མངོན་སུམ་ནི། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། །དབང་པོ་ཤེས་པ་གཞན་དག་ནི། །དེ་ཡི་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་ གོ།།གཉིས་རྟོགས་ན་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། གཉིས་ཀྱང་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1170016, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ལ་རང་རིག་པས་ནི་དོན་གྱི་ཆོས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གཞན་དབང་ པོའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ།དེ་ལས་ནི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཐ་དད་མེད་པར་གནས་པ་ཡི། ། བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས། །དངོས་པོ་གཟུང་བ་མེད་པར་ནི། །རིག་པར་འཐད་མིན་བཟློག་པ་མིན། །དངོས་པོ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དེ་ནི། ཆོས་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་ཚད་མ་གཅིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱི རྟོགས་པ་སྟོང་པ་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་འཛིན་པ་ལ་མི་ལྟོས་སོ།།ཅི་སྟེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོ་དེའི། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་མི་ བྱེད།།མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་། །མཐོང་བའི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །གང་གིས་དེ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་འདོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མི་སྒྲུབ་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདིའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་གྱིས་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་སྔར་མངོན་སུམ་ཞུགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མི་འགལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི། །ངོ་བོ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད། །དེ་ཡི་ཤུགས་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན། །དེའི་ངོ་བོ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མི་ནུས་པ་འདི་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། འདིའི་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས ན་དེ་ལ་སྔར་ཚད་མ་འཇུག་པ་ལ་མི་ལྟོས་སོ།།གང་གིས་དེ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་སུ་ཡང་མེད་ཀྱི། དེ་ནི་མི་འདོད་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཚད་མར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡང་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་གྱུར་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་ནི། །འདི་ཡི་ཚད་མ་ཉིད་འགྲུབ་སྟེ། །ལྐོག་གྱུར་དངོས་པོར་གྲུབ་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་དང་འབྲེལ་པར་གྲུབ་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1174306, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དངོས་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཤེས་པ་ཚད་མར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་དང་ནི་འབྲེལ་པ་ཡི། །ཚད་མ་རྟགས་ལས་ཡོད པ་རིགས།།ལྷག་པ་དག་ནི་སྔར་ཉིད་དུ། །བསྟན་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མིན། །གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཚད་མ་གཉིས་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་ འགྲུབ་ཅེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཡོད་གྱུར་ན། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་འགྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལས་ནི། །མི་རིགས་པས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ འདིར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།།གཞལ་བྱ་གཉིས་ལས་ཚད་མ་གཉིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཚོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་སྨྲའོ། །ཚོགས་པ་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གཞལ་བྱ་གཉིས་གྲུབ་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཚད་ མ་གཉིས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།གང་ལས་འདིའི་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་གིས་ནི་གཉིས་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་ཚད་མ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི། ཡུལ་གཞན་མེད་པས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།གཞལ་བྱ་དང་བྲལ་བའི་ཚད་མ་ནི་མེད་དེ། རང་གི་ངོ་བོའམ་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་མེད་ན་ཤེས་པ་འདི་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན། བདག་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རང་དང་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་གཞལ་བྱ་ མེད་ན་དེ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ ཡོད་པ་ཡིན།།དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར། འདི་ལྟར། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཉིད་དུ་ནི། །གང་ གིས་གང་ཞིག་རྟོགས་པ་ཡིན།།ཤེས་པ་དང་ནི་ཤེས་བྱ་དག་།དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་ཡང་རུང་སྟེ། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དམ་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་མེད་དོ།

目前上下文長度1178663, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འདི་ལྟར། ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟག་ལ་ནུས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མི་རྟག་པ་ལ་ནུས་པ་མེད། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་གིས་ནི། །ཁྱབ་པ་ནུས་པ་ཡིན་པར་རྟོགས། །གཉི་ག་ལྟར་ཡང་དེ་དག་ནི། །མ་གྲུབ་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །རྟག་པ ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་དང་འབྲས་བུ་འགའ་ལ་ཡང་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། མ་ཁྱབ་པ་དང་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ནི་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ཡུལ་ཁྱབ་མིན་གང་ ལས་ཡིན།།རྟོགས་མེད་ལས་ཡིན་ག་ལ་རྟག་།ཇི་ལྟར་ཁྱབ་བྱེད་དེ་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་དེ་ལ་རྟག་པ་མེད། །སྐད་ཅིག་ཡིན་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི། །དངོས་པོ་འབྲས་བུ་ག་ལ་ཡོད། །སྐད་ཅིག་མ་ཡི་དངོས་རྣམས་ནི། །དངོས་པོ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་གནས། །གལ་ཏེ་དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་།གཞན་ ཡོད་ཕྱིར་ན་ནུས་པར་བརྗོད།།གཞན་གྱིའང་དེ་མ་ཐག་ཡིན་ཕྱིར། །འདི་ནི་དེ་ཡང་འབྲས་བུར་འགྱུར། །དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཀུན་གྱི། །སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ལྟོས་པ་ཡིན། །དེ་མེད་པར་ཡང་དེ་ཡོད་ཕྱིར། །ཞེ་ན་སྐད་ཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་མེད་ཀྱང་ཡང་འབྱུང་བར་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུན་ཡིན་པར་བརྗོད་ན། སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་ནི་དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ སྐད་ཅིག་མ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འབྲེལ་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྒྱུན་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་ཡང་སྔར་བརྗོད་པ། རྟག་པ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1182179, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ཡང་བཤད་པ། རྒྱུན་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་པ་དང་། །ནུས་པའང་དེ་ཉིད་ཡིན་འགྱུར་ན། །ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་རྣམས། །མེད་འགྱུར་བརྟགས་པ་དོན་མེད་ཡིན། །དེ་ དང་འབྲེལ་པས་ནུས་པའི་ཕྱིར།།གལ་ཏེ་ནུས་པར་རྟོགས་བྱེད་ན། །དངོས་ཀྱི་ནུས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་བརྙན་པོའི་རྒྱན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུན་དང་ཅིག་ཤོས་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི། །སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་དུ་འགྱུར། །རྒྱུན་ ཡང་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིས།།ནུས་ལས་ཡོད་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྟགས་དང་ཅིག་ཤོས་ཕྱོགས་དག་གི། །སྐྱོན་དེ་ཉིད་དུ་ཁྱེད་ལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུན་གཞན་དག་ཏུ་ནི། །འགྲོ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །རྒྱུན་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའང་། །སྐད་ཅིག་ལ་ནི་འབྲས་ཉིད་མེད། །གང་ཕྱིར་འདིར་ ཡང་རྒྱུན་གཞན་གྱི།།འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འགྱུར་དེའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་བློ་དེ་ནི། །ཐུག་པ་མེད་པའི་སྟག་གིས་ཟོས། །གཞན་ཡང་། ཤེས་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་ཡིས། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ནི་ཡོད་འགྱུར་ན། །འབྲས་བུ་གཞན་སྐྱེ་མེད་པར་ནི། །འབྲས་བུའང་ཡོད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེས་ ན་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།།རྩ་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་འགྱུར། །ཤེས་པའི་འབྲས་བུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཡོད་ཉིད་དེ་ལས་གནོད་པ་མེད། །འདི་ལའང་ཤེས་བྱ་ཤེས་པ་ཡི། །འབྲས་དང་ལྡན་པར་གང་ལས་རིག། །ཤེས་བྱ་གཉིས་ནི་ཤེས་པ་ཡིས། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དུ་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །མདུན་ན་ གནས་པ་ཉིད་དུ་ནི།།གཉི་ག་སྣང་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ནི། །དེའམ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ལས་མིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་འཇུག་པ་མིན་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1185183, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འཇུག་ན་དེ་འབྲས་ཉིད་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་སྔ་མ་ལས་འཇུག་ན། །དེ་ལྟར་མཐར་ཐུག་ ཉིད་མེད་པས།།འབྲས་བུ་རྟོགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་ཉིད་དག་ནི། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འགྱུར་སྙམ་ན། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་སྣང་བ་ཡིས། །དུས་མཉམ་ཀ་བ་བུམ་པ་དག་།དེར་འགྱུར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། །རྣལ་མ་ཉིད་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ འབའ་ཞིག་ཀྱང་།།མཐོང་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན། །ཤེས་པའང་དེ་ཡོད་མ་ཡིན་པར། །འཇུག་པ་མཐོང་བ་མིན་ནམ་ཅི། །གལ་ཏེ་ཤེས་ཏེ་གཞན་མིན་ན། །དེས་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་སྙམ་ན། །ཀ་བའང་ཅི་ཕྱིར་གཞན་མ་ཡིན། །ངོ་ཤེས་སྐྱེ་བར་མཚུངས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ ན་ནི་རྟག་འགྱུར་ན།།ངོ་ཤེས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་དག་།གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །སྔ་དང་ཕྱི་མའི་རྟོགས་པ་ཡིས། །སོ་སོར་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་ལ་འགྲན་པ་འཇུག་བཞིན་གྱི། །འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་མ་ཡིན། །རྟོགས་པ་སྔ་མ་ ཕྱི་མ་དང་།།ཕན་ཚུན་འདྲེས་པ་མེད་པ་ན། །དེ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི། །གཅིག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མིན། །གལ་ཏེ་བདག་ཅིག་ཡོད་ཀྱང་དེས། །ཇི་ལྟར་རིག་འགྱུར་དེ་ཡང་ནི། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཚད་མ་ཡིས། །དོན་རྣམས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །བདག་ ལ་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།།ཤེས་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། །བདག་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །མི་སླུ་བ་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །མཐོང་བ་ཕྱི་ནས་ཐོབ་ན་ནི། །ཚད་མ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་རྟག་ཉིད་དུ། །དངོས་པོ་འདི་རྟོགས་མིན་ཞེ་ན། །བདག་ཡོད་ ན་ཡང་གང་རུང་གི་།ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དག་།ཁོ་ན་དེར་ཡང་ཚད་མ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ངོ་བོར་ནི། །བདག་གམ་ཡང་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་། །བདག་གཞན་རྟོགས་པ་ཡིད་མིན་པ། །དེ་ལས་རྟག་པ་ཡོད་མི་སྲིད། །དེས་ན་ཤེས་པ དོན་གྱི་ནི།།འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཤེས་པ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ནི། །བདག་དང་དེ་ཡི་རིག་བྱ་རིག་།སྔ་ཕྱི་བདག་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་ལ། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་རྒྱུ་རིག་པས། །དེ་ལས་ཤེས་པ་ འདི་སྐྱེས་ཞེས།།འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཤེས་འགྱུར་ན། །རྗེས་དཔག་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས། །རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡི། །དངོས་ལ་འཇུག་པ་ཡོད་མིན་ཞེས། །སྔར་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

目前上下文長度1189152, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།སྔོན་རོལ་མངོན་སུམ་ཚད་མེད་ན། །རྗེས་དཔག་ཚད་མར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ ལ་སྔོན་རོལ་རྗེས་དཔག་ཉིད།།ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །འབྲས་སོགས་གཞལ་བྱ་རེ་ཞིག་ཞོག་།གང་ལ་དེ་ཡོད་དེ་རྟོགས་མེད། །གཞི་མེད་སྐྱེད་འགྲུབ་མེད་པ་བཞིན། །ཆོས་གྲུབ་ཆོས་ཅན་མེད་མི་འཐད། །ཤེས་པ་དམིགས་དང་བཅས་གྱུར་ན། །དངོས་ པོ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར།།གང་ཚེ་དངོས་པོ་གྲུབ་མེད་པ། །དེ་ཚེ་གང་ཞིག་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། བརྗོད་པ། འགྲོ་འདིར་རྒྱུ་ཉིད་དམིགས་པར་ནི། །འགྱུར་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་མིན། །སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཡིན་ན་ནི། །རབ་རིབ་ཅན་བློའང་དེར་འགྱུར་རོ། །གང་ ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ།།དེ་མེད་པར་ནི་དེ་མེད་པས། །མིག་སོགས་བློ་ཡང་དམིགས་པ་ནི། །མེད་ན་གནས་པར་མི་འགྱུར་འཐོབ། །ཟླ་གཉིས་རྣམ་ཅན་མིག་སོགས་ཤེས། །དམིགས་པ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མཐོང་། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ན་དམིགས་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བར་རིགས་སོ།།འདི་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་གང་ཡིན་པའོ། །རྒྱུར་འདོད་པ་མེད་པར་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1191725, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེས་ ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མ་གྲུབ་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ག་ལ་ཡོད།ཅི་སྟེ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་མ་རྟོགས་པའི། །གཟུང་བ་གཞན་ནི་གང་ ནའང་མེད།།སྔོ་སོགས་དག་ནི་གང་ནའང་མེད། །སྔོ་སོགས་དག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་ལ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན། །གསལ་བར་མདུན་དུ་སྣང་བ་ཉིད། །འཁྲུལ་པའང་མཐོང་བ་མིན་ནམ་ཅི། །དེ་ཕྱིར་གང་ཞིག་འཁྲུལ་པ་ལས། །མ་གཏོགས་གཟུང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་། མྱོང་བ་ ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མེད་དེ།འདི་ལྟར། འཁྲུལ་པའི་སེམས་ལ་དོན་བྱེད་པ། །འགའ་ཡང་སྣང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འདིར་ནི་ཡུལ་མེད་པ། །འཁྲུལ་ཡིན་བཟློག་པོ་གཞན་དུ་ཡོད། །འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པ། དོན་བྱེད་མྱོང་བ་དེ་ལས་གཞན། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཅི། །འོན་ ཏེ་དེ་མྱོང་ཡིན་ཡང་རུང་།།དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར། དེ་ཡི་བྱ་བ་དོན་གཞན་ན། །དེ་མེད་པས་ན་དེ་མེད་མིན། །འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན། །དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་མིན། །གལ་ཏེ་དོན་བྱ་བ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པས་ནི་དེ་ཉིད་དེ། མེད་པར་འགྱུར་གྱི་རྒྱུ་ཡང་མེད་པར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན།གཞན་མེད་ན་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་དོན་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་ གཉིས་ཏེ།དེ་ཉིད་དམ་ཤེས་པ་གཞན་གྱི། གལ་ཏེ་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དོན་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྐྱེ་སྟེ། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་སྐྱེས་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དེ་ཡི་ཡུལ་ཉིད་ཡོད་འགྱུར་གྱི། །གཞན་དག་མྱོང་ན་གཞན་དག་ནི། །དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །མྱོང་བ་གཞན་ལ་རང་མྱོང་ལ། །ཡིད་མི་ཆེས་པ་གང་གིས་ཟློག། །དེ་ནི་མྱོང་ཡང་མི་བདེན་པར། །དོགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ མ་ཡིན།།ལུས་ཀྱི་མྱོང་བ་མིག་གིས་ནི། །མྱོང་བ་ལས་ཁྱད་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་དོན་དེར་ཚིམ་ཞེ་ན། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་ག་ལས་རྟོག་།ཇི་ལྟར་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རེག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1196190, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།རབ་རིབ་ལ་སོགས་པས་ཉམས་པ་སྲིད་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། གཉི་ག་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཁྲིས་པའི་རིམས་ཀྱིས་ཉམས་པ་ལས་དྲོ་བར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གྲང་བའི་དུས་སུ་མཁྲིས་པའི་རིམས་ཀྱིས་ཉམས་པས་ཚ་བར་ མྱོང་བ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་མེད།གཞན་ཡང་། མྱོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་དོན་ཅི་ཡོད། །མྱོང་བ་ཚད་མ་མིན་ན་ཡང་། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་དོན་ཅི་ཡོད། །གལ་ཏེ་མྱོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྲུབ་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། མྱོང་བས་མ་གྲུབ་གང་ཡིན་ པ།།ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་བརྒྱ་ཡིས་ཀྱང་། །ཅི་ལྟར་འགྲུབ་འགྱུར་གཞན་པ་ཡི། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །མྱོང་བ་ལས་གཞན་པའི་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཅི་དགོས། དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་གཞན་གྱིས་གཞན་འགྲུབ། འགྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་གང་ གིས་འགྲུབ།ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན། དེར་ཡང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལས་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ ལས་དོན་གྲུབ་ན་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན།འདིས་ནི་དོན་དུ་མོས་པ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མྱོང་བ་ལས་གཞན་དོན་དུ་ནི། །མོས་པ་དོན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །མོས་པ་ཉམས་མྱོང་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །མྱོང་ཉིད་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །འདིས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་དྲན་ པ་དང་སྡང་བ་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་ལས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ ཆད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།

目前上下文長度1199611, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་མིན་དོན་དུ། །ཚད་མ་ཅིག་ཤོས་རྣམ་པར་གནས། །རྣམ་དབྱེ་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཤེས། །གནོད་བྱེད་ཅིག་ཤོས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། །གང་གིས་གནོད་བྱེད་ཅིག་ཤོས་དག་།འཇིག་རྟེན་ཅིག་ ཤོས་ཉིད་དུ་གནས།།གནོད་དང་ཅིག་ཤོས་སྲིད་ཕྱིར་ན། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་ནི་ཅིག་ཤོས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གྱི་ན་སྟེ་འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས། །དེ་དག་རིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་རང་ ཉིད་ཀྱི།།རིག་བྱ་གཞན་ལ་དེ་ཡོད་མིན། །ང་ལ་སྣང་བ་འདི་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་མངོན་སུམ་ནི་མི་འཇུག་གོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་མེད་པར་ནི། །རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། །སྤུ་ལྡང་སོགས་འབྲས་མཐོང་ཕྱིར་ན། །རང་ཉིད་མཐོང་ལ་ རྗེས་དཔག་མེད།།འབྲས་བུ་དུ་བ་མཐོང་བ་ལས། །མེ་དེ་ཉིད་ཅེས་རབ་སྒྲུབ་མིན། །གང་ཕྱིར་སྤྱི་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ཁྱད་པར་རིག་པ་མིན། །དེར་དུ་ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །སྤུ་ལྡང་བའང་གཅིག་ཉིད་ཅི། །གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི། །ཤེས་པ་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད། །གལ་ཏེ་གང་ ལ་ངས་མིག་གིས་བལྟས་པ་དེ་ཉིད་ལ།འདིས་ཀྱང་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ལས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རབ་རིབ་ཀྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ རབ་རིབ་ཅན་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རིག་པ་དེ་ལྟར་གཞན་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཉམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ ཡིན་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།དབང་པོ་ཉམས་པ་ཉིད་གང་ལས་ཤེས། མི་བདེན་པའི་དོན་རིག་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉམས་པ་ཡིན་ན་མི་བདེན་པར་འགྱུར་ཞིང་། མི་བདེན་པ་ཡིན་ཡང་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བས་དབེན་པ་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་འགོག་པ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1203761, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་དགག་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་དེས་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་དམིགས་ཀྱི་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། ཅི་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ དོ་ཞེ་ན།དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་མ་དམིགས། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་འདི་གཞན་གྱིས་ དམིགས་པ་ཡིན།གང་ཞིག་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་ནི་གང་གིས་ཀྱང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་རང་གས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ། འདི་དག་ཁོ་ན་རང་དང་གཞན་དག་གིས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་དུ་ དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ།དམིགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བསམ་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །ཅི་ སྟེ་མྱོང་བ་ཉིད་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རང་རིག་ཙམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ག་ལ་ཡོད། །ལྐོག་མིན་རྣམ་ཤེས་མངོན་སུམ་ལ། །གང་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་འགྱུར་མིན། །ཤེས་ གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོར་ཡང་།།ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རང་ཙམ་རིག་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི། །མྱོང་བ་གཉིས་སུ་རིག་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཚེ་འབྲས་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་རིག་པ་མེད་པར་ནི། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འཛིན། །འབྲས་བུའི་དུས་སུའང་དེ་མེད་ པས།།འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འཛིན། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ནི་རྗེས་དཔག་གིས། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འདོད་ན་ནི། །དེ་ཚེ་རྗེས་དཔག་གིས་མ་ཤེས། །ད་ལྟར་ཤེས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །སྔར་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་ཤིང་། །ད་ལྟར་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ན། །ཤེས་དེ་ད་ལྟར་ཡོད་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་ རྗེས་དཔག་ལས་རིག་འགྱུར།།སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྗེས་དཔག་ན། །མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིས། །རིག་འགྱུར་སྔ་ཉིད་བླ་ལྷག་མེད། །སྔ་མ་ཉིད་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གནོད་ཕྱིར་རོ།

目前上下文長度1208108, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེ་ཕྱིར་སྔ་དང་ཕྱི་མར་ནི། །ཇི་ལྟ་བུ་ཡང་མྱོང་བ་མེད། ། དྲན་པ་ཙམ་ཞིག་དེར་ཡོད་དེ། །རང་རིག་ཕྱིར་ན་དེ་ཚད་མེད། །རང་ཙམ་རབ་ཏུ་རིག་པ་ཡང་། །དེ་རང་རིག་ལས་མངོན་སུམ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་འབྲས་བུར་ནི། །དེས་དེ་རིག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དག་།ནུས་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་མེད། །གཞན་ཡང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི དངོས་པོ་འདི།།ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད། །མེད་པ་རྟ་ཡི་རྭ་ཉིད་ལས། །རྒྱུ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་རྒྱུ་མི་འདོད་ཅེ་ན། །སྔ་ན་མེད་པའང་འབྲས་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་མེད་ཉིད་ལན་གདབ་དཀའ། །ཡོད་ན་སྔོན་མེད་ཅི་ལྟར་ཡིན། །དེ་ནི་ མེད་ནའང་ཅི་ལྟར་འདོད།།མེད་པ་རི་བོང་རྭ་ལ་ནི། །སྔ་མ་མེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མཐོང་བ་སྔོན་མེད་ཡིན་ཞེ་ན། །ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་སྔོན་མེད་ཉིད་མིན་པ། །དེ་སྲིད་དངོས་པོར་འདི་མི་འགྲུབ། །ཇི་སྲིད་འདི་དང་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ ཡིན་ལ།ཇི་སྲིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡང་སྔ་ན་མེད་པ་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུས་སྟོང་པའི་རྒྱུ་ཉིད་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་དེ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །གཞན་པ་དག་ལའང་མེད་དམ་ཅི། །དེས་ན་དེ་དང་ཡང་འབྲལ་བས། །འདི་ནི་དེའི་ཡང་འབྲས་བུར་ འགྱུར།།འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པས་ཡིན་ལ། སྔ་ན་མེད་པ་དེ་ཡང་འབྲས་བུས་སྟོང་པའི་དོན་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ལས་གཞན་དག་ཀྱང་། སྔ་ན་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་ཡང་འབྲེལ་པས་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ནི་དེའི་ཡང་འབྲས་ བུར་འགྱུར་རོ།།དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །སྔ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ཞིག་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔ་ན་མེད་པ་ནི་རྒྱུའི་ རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1211811, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་དེ་ཡང་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་སུ་ཡིད་ཆེས། དེ་ཕྱིར་ཚད་ཡོད་དངོས་པོ་ཡི། །རང་བཞིན་སྔོ་སོགས་འཛིན་འགྱུར་གྱི། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས། །གཞན་ནི་འཛིན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ནི་དངོས་པོ་གང་གིས་གཟུང་བ་མེད་དེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པའི ཕྱིར་རོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྔ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ལ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་ནི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ ན།འདི་ལ་བཤད་པ། བལྟས་མཉན་དེ་སྟེ་ཤེས་བྱས་ནས། །རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་བྱེད་དམ་ཅི། །བླུན་ཕྱིར་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བ། །རྒྱུ་ལ་རག་ལས་ཡིན་པར་འདོད། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། །དེ་ནི་རྒྱུ་ཡི་སྦྱོར་བྱེད་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་འདས་བློ། །མེད་པ་ཤེས་པར་མི་འདོད་ མིན།།འདིར་འབྲས་སྔར་ཡོད་སྨྲ་བའམ་ཅི། །ཅིག་དབང་ཕྱུག་རྒྱུ་ཡིན་འགྱུར། །ཅི་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གྲངས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་མཐོང་བར་ཟད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ག་མེད་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ འགྲོ་བའི་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་གིས་རྒྱུ་རྣམས་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་སྦྱར།འབྲས་བུ་སྔ་ན་ཡོད་ན་ཅི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་འཆོལ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དམིགས་པར་བྱེད་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཐམས་ ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ངེས་པ་ཅི་ཡོད།གཞན་ཡང་། མེད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་སྐྱེའམ། འོན་ཏེ་ཡོད་པ་ལས་འབྱུང་འགྱུར། །མེད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་སྐྱེ་ཞེས། །བྱ་བ་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན། །ཞིག་ནས་མེད་པ་དང་གཏན་ནས་མེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་ སྔོན་ཡོད་པ་མྱོང་བའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གང་གི་ཚེ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1215938, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ཅི་སྟེ་འདི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། །མེད་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་འགྱུར་གྱི། །གང་ཞིག་ཡོད་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དེ་དང་འདི་དག་རྣམས་ལ་ ཡང་།།བྱེད་པར་སྲིད་པ་མཐོང་བ་མེད། །གལ་ཏེ་བྱེད་པས་རྒྱུ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་དེ་ཉིད་གང་ལས་འགྱུར། །བྱེད་ཅན་དོན་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། །དེར་ཅི་བྱེད་པ་གཞན་ཡོད་དམ། །གལ་ཏེ་དེ་ལའང་བྱེད་ཡོད་དམ། །དོན་ཏེ་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བྱེད་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་འབྱུང་ན། །ཤི་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ འགྱུར།།དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཡུན་རིང་དུ། །ལོན་ཡང་འབྲས་བུ་ཅིས་མི་སྐྱེ། །བྱེད་འཕྲེང་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རིང་། །དེ་སྲིད་བར་དུ་སུ་ཞིག་འཚོ། །དེ་སྟེ་རང་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ཚེ་འབྲས་བུར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །བྱེད་པའི་དུས་སུ་འབྲས་ཡིན་ན། །དུས་མཚུངས་པར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ རྒྱུ་ཡོད་དུས་སུ་ནི།།འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མིན་ཞེ་ན། །གང་ཞིག་ཞིག་མ་ཐག་པ་དག་།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁྱད་མེད་འགྱུར། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་བྱུང་བ། །སྐྱེ་བའི་དུས་སུ་ཡོད་ཅེ་ན། །སྐྱེ་བ་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མིན། །དེས་འདི་དུས་མཉམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཅི་ཡང་ཡིན་སྨྲ་སུན་ཕྱུང་བས། །ཕྱོགས་གཉིས་ལ་ ཡང་བཟློག་པ་ཡིན།།བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་འགྱུར་རམ། །དེ་ཕྱིར་ད་ནི་འཕྲོ་བཅད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྔར་མ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་ནི་སྣང་གྱུར་པ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྔར་རིག་པའི། །ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་པ་ན། ། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་སྔར་བྱུང་བར་རྟོགས་སུ་བཅུག་ཀྱང་། །དེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱེད། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉམས སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཡུལ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1219708, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ན་ནི། །འདི་ལ་ལྐོག་གྱུར་གཞན་ཅི་ཡོད། །རྣམ་པ་མི་གསལ་སྣང་ཡིན་ན། །མངོན་སུམ་དེ་ལྟར་སྣང་མི་འདོད། །རང་བཞིན་གཉིས་ནི་རིག་པའི་ཚེ། །མངོན་སུམ་གཉིས་སུ་འདོད་པ ཡིན།།དཔེར་ན་ཀ་སོགས་ཚུ་རོལ་དང་། །ཕ་རོལ་ངོ་བོ་རིག་ཚུལ་གྱིས། །གང་གི་ཚེ་དོན་དེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ། དེའི་ཚེ་དེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་རིག་པ་ཡིན་ན། ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ་རག་གོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པས། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་རིག་འགྱུར་ན། །རང་གི་ རང་བཞིན་རིག་མེད་ཕྱིར།།ཀུན་ཚེ་མངོན་སུམ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་སྔོ་སོགས་རིག་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། །རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་དཔག་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་འགྱུར། །དབང་པོ་དང་ནི་བྲལ་བས་ན། །རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་མིན་ཞེ་ན། །དབང་པོ་ དང་ནི་ལྡན་པས་ཡང་།།རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅིས་མི་དཔོག་།དབང་པོ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དང་འདུ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།མེད་དོ་ཞེ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་འཛིན། ཅི་སྟེ་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདིས་ནི་འཇུག་པར་མི་བྱེད་པས། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དོན་མེད་ཡིན། །བལྟ་མིན་རེག་པར་བྱ་མིན་པ། །དེ་ལ་ འཇུག་པ་དོན་མེད་ཉིད།།མཁོ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དེ། དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕྱིས་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1223477, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།དེས་ ནི་དེའི་ཚེ་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་དཔོག་ན་ནི། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པས། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་མི་རྟོགས་པའི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཚེ་ན་གཞལ་བྱ་དང་། །འཇལ་བྱེད་ངོ་བོར་ཡོད་ མ་ཡིན།།དེ་ཚེ་ཉིད་ཀྱི་གཞལ་བྱ་དང་། །འཇལ་བྱེད་ད་ལྟར་བྱུང་བར་བརྗོད། །དེའི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལས་གཞན་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཉིད་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བས་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡང་འདས་པའི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་འདས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ད་ལྟར་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་གཞན་ཉིད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་གང་ཡང་ཕྱིས་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ནི་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ སྐབས་མེད་པར་མཚུངས་སོ།།གལ་ཏེ་འདི་ཅི་ཁྱེད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། དོན་ལ་བརྟེན་ ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར།།དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྗེས་བྱེད་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་ནི། །གཞན་ལས་ཀྱང་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྒྱུད་ནས་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པས་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རབ་ རིབ་ལ་སོགས་པས་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་འདས་པའི་དུས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་འོངས་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་འདས་པའི་དུས་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ལ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ ནོ།།འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འཐོབ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན། མཐོང་བའི་རྟགས་དེས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་ཡང་དེར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པས་དོན་མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ ན།མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ལས་སོ།

目前上下文長度1227864, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ཏེ་དུ་བ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་པས་ཀླན་ཀ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་། ཤེས་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་དང་། །འབྲེལ་ ཕྱིར་འཇུག་བྱེད་གཞན་མ་ཡིན།།དེ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་ནི། །ངེས་པར་བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ད་ལྟ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ཤེས་པ་དེས་མི་རྟོགས་སོ། །རང་བཞིན་གང་ཞིག་ད་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་མི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་མི་མཐོང་བ་ ཉིད་ནི་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས།རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་གྱུར་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལ་རྗེས་དཔག་འཇུག་མིན་ཞིང་། །ཐེ་ཚོམ་འབྲེལ་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞིག་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་ བུའི།།ཤེས་པ་དེ་ལས་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཤེས་དོན་དག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་མིན། །དེ་ཕྱིར་དོན་དེ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ཉིད་རྗེས་ སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ལ།དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དོན་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནུས་མེད་ན། །ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། ས་བོན་སོགས་ནི་མྱུག་སོགས་ལ། །ནུས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ས་བོན་ལས་ནི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མཐོང་བ་ཡིན། གང་ལ འདི་ནི་བདག་གིས་མཐོང་བའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གནོད་པ་མེད་པའི་ལྷག་པར་མོས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་དོགས་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དངོས་འདི་བདག་གིས་དྲན་སྙམ་ལས། །མོས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་མིན། །དྲན་པ་དངོས་དང་འབྲེལ་པར་ནི། །རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པས་ནི་དྲན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཙམ་མངོན དུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི།དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1232316, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཡང་དྲན་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གང་ལས་འབྲེལ་པར་འགྱུར། འདི་བདག་གིས་དྲན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལྷག་པར་མོས་པ་ཉིད་ ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ་འདོད་ན། བསམ་པ་ནི། །དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཚད་མ་མེད་ན། ཐོག་ཁྲུམ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷག་པར་མོས་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ ཁོ་ནའོ།།ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་ནི་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་མ་མཐོང་ཡང་མཐོང་བར་རློམ་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ལྡོག་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འདི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་མེད་པར་རྟོགས་པར་ཟློམ་པ་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྟོགས་པ་ནི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཡིན། །མངོན་སུམ་དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་གིས། །ཚད་མ་དེ་ལ་ ཡོད་མ་ཡིན།།མངོན་སུམ་མི་དམིགས་པ་དག་ལས། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་གང་། །གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིན་ན། །ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་མངོན་སུམ་འབའ་ཞིག་གིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་སྟེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་རྣམ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་འཛིན་པ་ཙམ་གྱི་བྱ་ བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདིའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མཐོང་བ་འདི་ནི་འདི་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འདི་ཉིད་ལས་འབྱུང་བའམ་འདི་ལས་འབྱུང་བ་ཉིད་དམ། འདི་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཞེས་འདི་ཙམ་ཞིག་འདིར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་ གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འདི་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི། ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ལས་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཏེ། དེའི་ཚེའམ་འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡིན། གལ་ཏེ་ དེའི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་ན།འོ་ན་ནི་གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

目前上下文長度1236682, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།ད་ལྟར་ཡང་ཡུལ་གཞན་དུ་གཞན་ལས་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གང་ལས་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལས་འབྱུང་བ་ ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དུས་གཞན་དུ་རེས་འགའ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ལ་གཞན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་འཁྲུལ་པས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཕྱོགས་འདི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མི་དམིགས་པ་ལ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཡང་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ། །འདི་ལྟར། གཅིག་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་ལས། །གཞན་ནམ་དེ་ བཞིན་གཞན་མ་ཡིན།།མངོན་སུམ་ལས་ནི་གཞན་མིན་ན། །མིང་ཙམ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་ནི། །རྟོགས་པ་འཇུག་པ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཡིས། །འབྲེལ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་ལ་ བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དོ།།དེ་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན། དེའི་འབྲེལ་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་འཛིན་པ་མེད་ལ། དེ་མེད་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐུག་པ་ མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མས་དེ་མེད་ན་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལས་ཀྱང་། ཡུལ་དང་དུས་ཉེ་བ་ཅན་དག་གིས་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ།འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་མེད་པར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་ནི་དཔྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མེ་དང་དུ་བ་དག་གིས་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ན། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་དེ་དང་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུ་འབྲེལ་པར་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་འབྲས་བུར་རྟོགས་པ་ནི་དཔྱོད་པས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།

目前上下文長度1240995, 超出模型:gemini-2.0-flash-exp-free最大上下文限制:1000000的95%, 可能無法正常響應;

།གལ་ ཏེ་འདི་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་མ་མཐོང་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡི། །རྟོགས་པའང་མཐོང་བ་ཡོད་ན་ནི། །དཔྱོད་པའང་དོན་གྱིས་གོ་བ་ལས། །རྟོགས་སོ་ཞེས་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར། ། དེ་ལས་འབྱུང་བ་མ་རྟོགས་པའི། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ལའང་སྐྱོན་ནི་སྔར་བརྗོད་དོ། །ངེས་པར་འཛིན་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་སྲིད་ན་ནི། དཔྱོད་པའམ་གཞན་ལས་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་དེ་ལས་ཡོད པ་ལས་རང་བཞིན་གཞན་བརྩོན་པ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།ངེས་པར་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་གང་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་དེ། དུས་དེ་སྲིད་ཙམ་ཞིག་དེ་ལས་འབྱུང་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་ནི་ དཔྱོད་པའམ།དོན་གྱིས་གོ་བ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དེའི་དེ་མ་ཐག་པར་དམིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་འདི་ནི་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་ལྟར་དེ་ལས་དམིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་ གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ག་ལས་ཡིན།དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བུམ་པ་ཡང་སྣམ་བུའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དམིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ནི་འཁྲུལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་ཡང་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡིད་མི་ཆེས་པའི་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རིང་པོ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ནི་ཡང་ནས་ཡང་དུ་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནུས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟོགས་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ཉིད་འོངས་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་དོན་ནི་མ བརྟགས་པས།།རྟོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅི་སྟེ་དུས་གཞན་དུ་དེའི་འབྲས་བུ་དེ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པ་ལས་སྔ་མ་ཉིད་འབྲས་བུར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ངོ་ཤེས་སྔར་གྱི་མཐོང་བ་དང་། །འབྲེལ་པ་འདི་ནི་ གང་དུ་མཐོང་།།དཔྱོད་པའམ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ལས། །ཞེ་ན་སྔར་འདི་སུན་ཕྱུང་ཟིན། །ཅི་སྟེ་དྲན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར། ཁོ་བོས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ནི། །དྲན་ཞེས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པའམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། །འབྲེལ་པ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，沒有見到「此非彼之果」就理解了「由彼而生」的道理，這便是通過理解而領悟，那麼這種說法是不合理的。如果對因果的理解也需要通過觀察才能獲得，那麼通過思辨或理解而領悟，也應當被視為是通過觀察而領悟。如果無法領悟由彼而生，那麼因果本身就無法被觀察到，而這其中的過失，之前已經闡述過了，因為沒有確定地把握。如果存在能夠領悟因果實體的對象，那麼通過思辨或其他方式來領悟它，是因為它存在於彼，還是因為本身就具有勤奮的特性而領悟？如果是因為它存在於彼，那麼就無法確定地領悟到「它是由彼而生」，因為僅僅在那個時刻才能領悟到它是由彼而生。因此，它也不是因果的實體。如果說，確定性是通過思辨或理解而領悟的，因為正是如此，當它緊隨其後顯現時，其他時候也會認為「此是由彼而生」，如果不是這樣，那麼即使在它顯現時也不會如此認為，那麼這種說法也是不合理的。如果說，即使它緊隨其後顯現，其他時候也會認為「此是由彼而生」，這是如何成立的呢？因為僅僅如此才能領悟。那麼，如果瓶子緊隨布匹之後顯現，那麼也應該認為瓶子是由布匹而生，但這是錯誤的。如果說，因為看到了錯誤，那麼，這就會導致對「此」本身也無法信任。如果說，因為沒有不信任的領悟，那麼，對於那些不是經常見到的事物，它們是通過反覆見到而認識的。如果說，世俗的說法就是如此，那麼，所謂的「普遍地領悟能力」，就是指「事物本身如此」。因為沒有考察事物本身，所以認為領悟是普遍的。如果說，在其他時候認識到「彼之果即為此」，從而領悟到之前的「此」是果，如果不是這樣，就無法認識，那麼這種說法是不合理的。因為認識與之前的觀察之間的聯繫，在哪裡能見到呢？如果說是通過思辨或理解，那麼之前已經駁斥過了。如果說是通過記憶，就像這樣，因為認識到「我所見到的就是記憶」，所以才如此領悟，那麼，這與記憶或經驗的聯繫是不被認可的。 現代邏輯學觀點評述 這段古代邏輯學文字探討了因果關係的認知問題，核心在於質疑我們如何確定一個事物是另一個事物的結果，以及這種確定性是否來自於觀察、理解、思辨或記憶。現代邏輯學，特別是數理邏輯，對因果關係的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的區別。 因果關係的定義： 古代邏輯學文字中，因果關係似乎主要基於時間上的先後關係和觀察到的關聯性。現代邏輯學則更加強調邏輯上的蘊含關係，即如果A是B的原因，那麼A的存在必然導致B的存在（或增加B存在的概率）。這種蘊含關係可以通過邏輯公式和概率論來精確表達，例如，使用條件概率P(B|A)來表示在A發生的條件下B發生的概率。 觀察的侷限性： 古代文字中，觀察被視為認知因果關係的重要途徑，但同時也承認觀察的侷限性，比如可能出現錯覺或誤判。現代邏輯學則更加強調觀察的理論依賴性。觀察並非純粹的感官體驗，而是受到我們已有的理論和概念框架的影響。因此，觀察到的關聯性並不一定意味著因果關係，可能只是相關性（correlation）。 思辨和理解的作用： 古代文字中，思辨和理解被認為是認知因果關係的另一種途徑，但作者也質疑了這種途徑的可靠性。現代邏輯學則認為，思辨和理解在構建理論模型和解釋因果關係中起著至關重要的作用，但必須與經驗證據相結合。邏輯推理可以幫助我們從已有的知識推導出新的結論，但這些結論的有效性最終仍需通過經驗檢驗。 記憶和經驗的侷限性： 古代文字中，記憶和經驗被認為是認知因果關係的一種方式，但作者也指出這種方式的侷限性，例如，記憶可能不準確，經驗可能帶有偏見。現代邏輯學則更加強調經驗數據的收集和分析，使用統計方法來識別因果關係。例如，隨機對照實驗（randomized controlled trials）是檢驗因果關係的有效方法，通過隨機分配實驗組和對照組，可以消除混雜因素的影響，更準確地評估因果效應。 邏輯連線詞的運用： 古代文字中，邏輯連線詞（如「如果...那麼...」，「因為...所以...」）的使用相對簡單，主要基於日常語言的直觀理解。現代邏輯學則發展了一套形式化的邏輯語言，使用邏輯符號（如蘊含符號「→」，合取符號「∧」，析取符號「∨」）來精確表達邏輯關係。這種形式化語言可以避免自然語言的歧義，更準確地表達邏輯推理過程。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示因果關係。例如，結構方程模型（structural equation modeling, SEM）可以用來表示多個變數之間的因果關係，並通過統計方法來估計這些關係的強度。因果貝葉斯網路（causal Bayesian networks）則可以用來表示變數之間的概率依賴關係，並推斷因果方向。 反事實推理： 現代邏輯學中，反事實推理（counterfactual reasoning）是理解因果關係的重要工具。反事實推理是指思考「如果情況不是這樣，結果會如何」。例如，要判斷A是否是B的原因，我們需要思考「如果A沒有發生，B是否還會發生」。這種反事實的思考方式可以幫助我們更好地理解因果機制。 總而言之，現代邏輯學在處理因果關係問題上，更加強調形式化、精確化和經驗檢驗，並發展了各種邏輯工具和統計方法來分析因果關係。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的啓發性，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對因果關係的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。

།དྲན་པ་ནི་ཆད་མ་མ་ཡིན་པས་ དེ་གྲུབ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས།དེ་ལྟར་དོགས་པ་བསུ་ནས། གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ། འདོད་ན་ཅི་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་འཁྲུགས་པ་མེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ ལ་སྐུར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།མོས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་ངེས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུར་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ངེས་པའི་བག་ཆགས་འབའ་ཞིག་ལུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་ པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ།།ཡང་གང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡང་གང་ཡིན། བདེན་ན་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཇི་ལྟར། །ལོག་པ་ཡིན་ན་བདེན་གང་ལགས། །བརྫུན་དོན་དམ་པའི་དོན་དག་ལ། །བདེན་ ཉིད་ཐུན་མོང་ཡོད་མ་ཡིན།།ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་བདེན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་བརྗོད་པ། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པས་མོས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྨི་ལམ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཆད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉེ་བར་ མཁོ་བས་ན་བདེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགལ་ལོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ནི་ཤེས་པ་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བག་ཆགས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།དེའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚད་ མས་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

如果說，記憶不是斷滅的，因此它的成立是世俗諦的成立，那麼，接受這樣的疑問后，（經文）說：「如果認為它是世俗諦，那麼它就會如此成立。」世俗的說法不混亂，就是如此。勝義諦不是與世俗的說法相近，因為它會誹謗世俗的說法。僅僅通過意樂的區分，確定性就成立了，就像夢境的確定性一樣。世俗說法的因，只是無始以來的習氣，如果不是這樣，那麼有境識和無境識等一切分別都無法成立。還有人問，什麼是所謂的「世俗諦」？世俗諦的真理又是什麼？如果它是真理，那麼世俗諦如何是虛假的？如果它是虛假的，那麼什麼是真理？在虛假和勝義諦之間，不存在共同的真理。他們說：「既是世俗諦又是真理，這是矛盾的。」對此，我們回答說：所謂的「世俗諦」，只是從無始以來的習氣所產生的分別識的意樂。因此，其含義是，事物僅僅是無始以來的習氣力量所顯現的。藍色等事物並非真實，就像夢境的顯現一樣，而識也並非與它們不同，因此，它們不是真實。世俗的說法也不是斷滅的，因此，由於它有用，所以它是真實的。這樣一來，就不會與所謂的「世俗諦的真理」相矛盾。因此，在勝義諦中，一切自體都是空性的。外境與識的隨順和違逆是無法理解的，然而，由於習氣是其因，就像夢境的顯現被理解一樣，其他也會如此，因為它們是同類的。或者說，生等自性本身就是世俗諦，因為它不是通過量（ प्रमाण，pramāṇa）所確立的。此時，所謂的世俗諦的生，其含義是說，生等不是通過量所確立的。 這段古代邏輯學文字探討了世俗諦（conventional truth）和勝義諦（ultimate truth）之間的關係，以及我們如何認識和理解現實。文字的核心觀點是，世俗諦是基於無始以來的習氣和分別識，而勝義諦則是空性的。現代邏輯學，特別是數理邏輯和認知科學，對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的區別。 真理的概念： 古代文字中，「真理」的概念具有雙重性，即世俗諦的真理和勝義諦的真理。世俗諦的真理是相對的、依賴於經驗和習俗的，而勝義諦的真理則是絕對的、超越經驗的。現代邏輯學則更加強調真理的客觀性和可驗證性。邏輯真理是基於邏輯規則的，而經驗真理則是基於經驗證據的。現代邏輯學不承認存在絕對的、超越經驗的真理。 世俗諦的認知基礎： 古代文字認為，世俗諦的認知基礎是無始以來的習氣和分別識。這種觀點帶有主觀唯心主義色彩，認為我們的認知是受內在因素影響的。現代認知科學則更加強調認知過程的客觀性和可解釋性。認知過程被視為資訊處理過程，可以通過實驗和計算模型來研究。認知科學認為，認知既受到內在因素的影響，也受到外在環境的影響。 勝義諦的空性： 古代文字認為，勝義諦是空性的，即一切自體都是空無的。這種觀點帶有本體論的色彩，認為現實的本質是空性的。現代邏輯學則不涉及本體論問題，而是專注于研究邏輯和推理的結構。現代邏輯學認為，「空性」的概念本身需要進一步的邏輯分析和定義，才能在邏輯上被理解和運用。 邏輯的自洽性： 古代文字中，作者試圖解釋世俗諦的真理和勝義諦的真理之間的關係，並試圖避免邏輯上的矛盾。現代邏輯學則更加強調邏輯系統的自洽性。一個邏輯系統必須是無矛盾的，即不能從同一組前提中推導出相互矛盾的結論。現代邏輯學使用形式化的語言和推理規則來確保邏輯系統的自洽性。 量（pramāṇa）的含義： 古代文字提到，生等不是通過量（pramāṇa）所確立的。量在古代印度邏輯中是指有效的認知手段，包括現量（直接感知）、比量（推理）和聖教量（權威證詞）。現代邏輯學則更加強調經驗證據和邏輯推理在認知中的作用。現代邏輯學認為，認知必須是基於經驗證據和邏輯推理的，而不是基於權威證詞或直覺。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而形式本體論（formal ontology）可以用來表示現實的結構。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 認知科學的視角： 現代認知科學從神經科學、心理學和電腦科學等多個角度來研究認知過程。認知科學認為，認知是一個複雜的系統，涉及到感知、記憶、思維、語言等多個方面。認知科學使用實驗方法、計算模型和神經成像技術來研究認知過程的機制。 邏輯與認知： 現代邏輯學與認知科學之間存在著密切的聯繫。邏輯可以為認知提供形式化的框架，而認知科學可以為邏輯提供經驗證據。例如，認知邏輯（cognitive logic）試圖將邏輯推理與認知過程結合起來，研究人類的推理能力和侷限性。 總而言之，現代邏輯學在處理真理、認知和現實等問題時，更加強調客觀性、可驗證性和形式化。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗證據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學則為我們提供了更深入地理解認知過程的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།ཅི་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པ་ཡིན་པས་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ནུས་ པ་མེད་པ་ཡིན་ན།དེ་ལྟར་ནི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གྲགས་པ་ཙམ་དུ་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །སྐྱེ་བ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་གང་གིས་སྐྱེས་པ་དེ་ཁོ་ནས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ གི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེས་ཤེ་ན།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་མིང་ཙམ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་རྟོགས་པ་ལ་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ། རྒྱུ་ལས་ ནི་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྱིན་པ་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ།འདས་པ་ཉིད་དུ་ནི་འདས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་དང་། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། འདས་མ་ཐག་པ་ནི་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།སྐྱེ་བའི་དུས་ཏེ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་དུས་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འབྱུང་བ་འབྱུང་བ་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དུས་མཚུངས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྱིན་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ན། འབྱིན་པ་དེ་ནི་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་པོའི་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་དུས་ཞེས་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུའི་དུས་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆོད་པ་ཡང་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་རང་གི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་གིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ཡོད་པས་རྒྱུར་ཐལ་བས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་མི་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་། རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ལ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ། །མ་བརྟགས་པའི་དོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ གང་བཤད་པ་ཡང་།བརྟགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་བརྗོད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གྲགས་པའི་དོན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །སྒྱུ་མའི་དོན་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ནི་མ་བརྟགས་ན་ ཉམས་དགའ་བ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ།

如果說，所謂的「世俗諦」是因為一切自體都是空性的，所以沒有能力，而所謂的「生」是有能力的，因此這是矛盾的，那麼這種說法也是不真實的。如果說，所謂的「世俗諦」在勝義諦中是沒有能力的，那麼，生就不存在。所謂的「生」，由於它與量（ प्रमाण，pramāṇa）相違，所以只是名義上的能力，因此，它僅僅是生。也不會有「生生」的過失，因為由其自性所生，它本身就是能力。如果問，它由什麼自性而生？答案是，它是世俗諦的，而不是勝義諦的。同樣，世俗諦也不僅僅是名稱，因為它是通過量所認識的，所以才這樣說。那些認為因果同時存在的人，認為果是從因的第二個剎那產生的，這也是不真實的。因為，過去的事物，無論是過去很久的，還是剛剛過去的，都沒有差別。如果說，過去很久的事物在生的時候不存在，而剛剛過去的事物則相反，那麼，什麼是生的時候呢？如果說是出現的時候，那麼，那時出現的事物與出現者沒有差別，因此，因果同時存在。如果說，它存在於產生的時候，那麼，產生是產生者的行為，因此，所謂的產生的時候，就變成了存在於因的時候。因此，斷滅也變成了因，因為它在自己的時候存在。如果說，一切事物在剎那間都存在，那麼，它們都會變成因，這就會導致無窮的過失。如果說，因為相續不同，所以不會如此，那麼，這就會導致互相依賴的過失。如果不是因，那麼相續就不同；如果相續不同，那麼就不是因。既是因，又相續不同，這是矛盾的。之前所說的「未考察的事物是世俗諦的事物」，考察是指量，而不是分別識。因此，量是名義上的事物。幻術的事物也是如此。對於所謂的「世俗上名義上的事物」，世俗的名義如果未考察，則是令人愉悅的，因此沒有過失。 這段古代邏輯學文字繼續探討了世俗諦和勝義諦之間的關係，並深入討論了因果關係和時間的概念。文字的核心觀點是，世俗諦的「生」和「因果」是名義上的，而勝義諦則是空性的。現代邏輯學，特別是數理邏輯、物理學和認知科學，對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 「生」的概念： 古代文字中，「生」的概念被認為是世俗諦的，而非勝義諦的。現代邏輯學則更加強調對「生」的精確定義。在物理學中，「生」可以被理解為物質或能量的產生或變化。在生物學中，「生」可以被理解為生物體的生長和繁殖。現代邏輯學認為，對「生」的理解需要基於具體的科學理論和經驗證據。 因果關係的時間性： 古代文字中，作者質疑了因果關係的時間性，認為因果可能同時存在。現代邏輯學則更加強調因果關係的先後順序。在物理學中，因果關係通常被理解為時間上的先後關係，即原因必須先於結果發生。然而，在量子力學中，因果關係的時間性可能會更加複雜。 剎那的概念： 古代文字中，作者提到了「剎那」的概念，並認為一切事物在剎那間都存在。這種觀點帶有時間原子論的色彩，認為時間是由不可分割的瞬間組成的。現代物理學則認為，時間是連續的，而不是由離散的瞬間組成的。然而，在量子力學中，時間的概念可能會更加複雜。 相續的概念： 古代文字中，作者提到了「相續」的概念，並認為相續不同可以避免因果關係的無窮倒退。現代邏輯學則更加強調對相續的精確定義。在邏輯學中，「相續」可以被理解為一系列有序的事件或狀態。在數學中，「相續」可以被理解為連續的函式或序列。 邏輯矛盾： 古代文字中，作者試圖避免邏輯上的矛盾，例如，既是因，又相續不同。現代邏輯學則更加強調邏輯系統的自洽性。一個邏輯系統必須是無矛盾的，即不能從同一組前提中推導出相互矛盾的結論。現代邏輯學使用形式化的語言和推理規則來確保邏輯系統的自洽性。 量（pramāṇa）的侷限性： 古代文字認為，世俗諦的認知是通過量（pramāṇa）獲得的，而勝義諦則超越了量的範圍。現代邏輯學則更加強調經驗證據和邏輯推理在認知中的作用。現代邏輯學認為，認知必須是基於經驗證據和邏輯推理的，而不是基於直覺或權威證詞。 幻術的類比： 古代文字使用幻術來類比世俗諦的虛幻性。現代邏輯學則更加強調對幻術的科學解釋。認知科學認為，幻術是由於我們的認知系統對感官資訊的錯誤解釋造成的。幻術可以幫助我們理解認知系統的侷限性。 邏輯與物理學： 現代邏輯學與物理學之間存在著密切的聯繫。邏輯可以為物理學提供形式化的框架，而物理學可以為邏輯提供經驗證據。例如，量子邏輯（quantum logic）試圖將邏輯推理與量子力學結合起來，研究量子現象的邏輯結構。 總而言之，現代邏輯學在處理因果關係、時間、認知和現實等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代物理學和認知科學則為我們提供了更深入地理解自然和認知的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་གྲགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ནི་འདིར་མི་གཟུང་ངོ་། །འདི་སྐད་དུ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཇི་སྙེད་པ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ན་སྟེ།འདི་ལྟར་ཚད་མ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ། མི་སླུ་བ་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན། ཕྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅིའི་ཕྱིར་ཐོབ་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་བློ་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེས་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་ན། དེ་ཐོབ་པ་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཉེ་བར་མ་བསྟན་པ་ཡོད་དེ་དེས་ན་དེ་ཐོབ་པས་ཚད མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ།མ་བསྟན་པ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཟད་དོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པས་ ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཆད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་འདའ་བར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ན། སྤྱི་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།བཤད་པ། གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་དེ་ཡོད་ན། །སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་།བློ་ལ་མ་མཐོང་ཕྱིར་མིན་ཏེ། །མིག་དང་གཟུགས་སོགས་བློ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་རྣམས་དམིགས་པ་དང་། བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་ པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ།སྤྱིའི་བློ་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་བློ་ནི་སྔོན་མཐོང་བའི་འབད་རྩོལ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ནང་གི་བྱེད་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དུ། ། སྔར་ཡོད་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཡང་། །འོན་ཀྱང་ལྡོག་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་ངེས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེན་པའི་ཀ་བའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡུལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་མིག་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི། གང་དང་གང་དུ་མིག་བལྟས་པ་དེ་དང་དེར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ ཤད་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ།།དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

著書立說的名聲不是在世俗諦中建立的，因此這裡不予討論。有人問：「什麼是世俗諦的真理？」（經文）回答說：「凡是世俗的說法，都是世俗諦的真理。」對量（pramāṇa）和非量的區分也僅僅是世俗諦的。例如，量是無欺騙性的，而無欺騙性是指獲得了所指的意義。獲得也只是經驗。如果說，意義是經驗到的，那麼，之後也是如此，為什麼還要追求獲得呢？這樣一來，所有的認知都會變成非量。如果說，之後獲得的認知是不同的，因為它不是之前所指的，所以，獲得它就是量，那麼，這樣一來，一切都會變成量。如果說，所指的略有不同，因此，獲得它才是量，那麼，這種說法也是不成立的，因為未被指的就不是量。因此，這是不合理的。因此，在勝義諦中，什麼都不存在，僅僅在世俗諦中如此而已。僅僅通過這一點，我們就可以區份量和非量，因此，我們沒有任何過失。在你們的觀點中，正是我們的觀點，因此，你們無法超越事物的實相。如果說，能夠起作用是世俗諦的，那麼，普遍性也應該存在，這樣一來，定義就過於寬泛了，這是過失。對此，我們回答說：如果一切都存在，那麼，普遍性的定義就會隨順和違逆。因為在認知中看不到，所以不是這樣。眼睛和顏色等事物也是如此。例如，眼睛和顏色等事物的認知，隨順和違逆于所緣和主因，而普遍性的認知則不是這樣。普遍性的認知只是來自先前所見的努力。因此，顏色等事物的認知，不是在沒有眼睛等的情況下，僅僅通過內在的作用產生的。就像這樣：如果事物本身，雖然之前沒有見到，但是，通過見到違逆，就能夠確定它存在。如果說，真理的柱子顯現，不是依賴於對象，而僅僅是從眼睛產生的，那麼，凡是眼睛看到的地方，都會產生，就像有眼翳的人看到毛髮等一樣。如果說，它在沒有眼睛的地方產生，那麼，柱子等事物就是先前存在的。 這段古代邏輯學文字繼續探討了世俗諦和勝義諦之間的關係，並深入討論了量（pramāṇa）的定義、普遍性的問題以及認知過程。文字的核心觀點是，量和非量的區分是世俗諦的，而勝義諦則超越了這些區分。現代邏輯學，特別是數理邏輯、認知科學和哲學，對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 量的定義： 古代文字中，量被定義為「無欺騙性」，即能夠獲得所指的意義。現代邏輯學則更加強調對「量」的精確定義。在邏輯學中，「量」可以被理解為邏輯推理的有效性，即從前提能夠正確地推導出結論。在科學中，「量」可以被理解為經驗證據的可靠性，即能夠支援科學理論的證據。 經驗與認知： 古代文字認為，經驗是獲得認知的重要途徑，但同時也承認經驗的侷限性。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知過程不僅僅是經驗的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括感知、記憶、思維、語言等。認知科學使用實驗方法、計算模型和神經成像技術來研究認知過程的機制。 普遍性的問題： 古代文字中，作者討論了普遍性的問題，並認為普遍性的認知不是直接來自經驗，而是來自先前所見的努力。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，「普遍性」可以被理解為對所有個體的斷言。在數學中，「普遍性」可以被理解為對所有元素的斷言。 認知的主觀性與客觀性： 古代文字認為，認知受到主觀因素的影響，例如，認知來自先前所見的努力。現代認知科學則更加強調認知的客觀性。認知科學認為，認知過程是可以被客觀研究的，可以通過實驗和計算模型來分析。然而，認知科學也承認認知的主觀性，即認知受到個體經驗和文化背景的影響。 邏輯的有效性： 古代文字中，作者試圖避免邏輯上的矛盾，例如，認為一切認知都是量。現代邏輯學則更加強調邏輯推理的有效性。一個邏輯推理是有效的，當且僅當，如果前提為真，則結論也必然為真。現代邏輯學使用形式化的語言和推理規則來確保邏輯推理的有效性。 科學與哲學： 現代科學和哲學之間存在著密切的聯繫。科學可以為哲學提供經驗證據，而哲學可以為科學提供理論框架。例如，科學哲學研究科學的本質、方法和侷限性。認知科學哲學研究認知的本質、方法和侷限性。 總而言之，現代邏輯學在處理真理、認知和現實等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ན་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནོ།།སྤྱིའི་བློ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ནང་གི་བྱེད་པ་ཙམ་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་གང་ཞིག་གང་ཚོགས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་གི་སེམས་ ཀྱི་རྣ་བ་བཞིན་ནོ།།བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་བློ་རྟ་ལ་མི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ལྡོག་པ་ཅི་ལྟར་མེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། རྟ་ལ་བ་ལང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །བ་ལང་བློ་མི་སྐྱེ་བ་མིན། །བག་ཆགས་སད་བྱེད་དེ་མིན་ཕྱིར། །དེ་ལ་བ་ལང་བློར་མི་འགྱུར། །རྟ་དེ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ ཀྱི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ལ་བ་ལང་གི་བློ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་བརྡ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ཉིད་མེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་འདུས་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དེ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་ པར་བྱ་བ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་ལ་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བར་གྲགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ན་བ་ལང་ཉིད་དང་། རྟ་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་ནི་ རྟོགས་པ་ཉིད་དམ་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གསལ་བ་མེད་ཀྱང་བརྡར་རྩོལ་བ་ཙམ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱིའི་བློ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ལྡོག་པ་ལས་སྤྱི་ནུས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྱིའི་བློ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ཉེ་ བར་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཡང་དེའི་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་མི་རྟོགས་པ། དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་རབ་རིབ་ཡོད་ན་གཞན་གྱིས་ཅི་ལྟར་མི་དམིགས། རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཞིག་།དབང་པོ་ཉམས་པས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་ཉམས་པ་ ཡིན།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ།

因此，由於隨順和違逆的關係，當對布匹等產生認知時，就會理解布匹等的能力。普遍性的認知則不是這樣，因為它僅僅是由內在的作用產生的。任何結果，僅僅由聚集而產生，都不能理解與它不同的事物的自效能力，就像僅僅由眼睛等聚集而產生的眼睛的意識和耳朵一樣。難道牛的認知不會在馬身上產生嗎？那麼，違逆又怎麼會不存在呢？這種說法是不成立的。因為馬身上沒有牛的自性，所以牛的認知不會產生。因為不是喚醒習氣的原因，所以，馬身上不會產生牛的認知。因為牛的名稱是在牛身上成立的。不是因為沒有牛的自性，而是因為沒有像牛那樣的組合。對於什麼存在或不存在的區分，如果與普遍性的顯現不同，那麼就無法理解。因此，普遍性只是在未考察時令人愉悅的名聲，而不是勝義諦。如果不是勝義諦，那麼，牛的自性和馬的自性如何會相互違逆呢？相互違逆只是認知本身或顯現本身。如果說，即使沒有顯現，僅僅通過語言的努力，也不會在一切事物上產生普遍性的認知，那麼，那時，違逆就不會導致普遍性沒有能力。如果說，普遍性是普遍存在的，因此，在一切事物上都會產生普遍性的認知，那麼，有眼翳的人所看到的毛髮等也會如此。如果說，因為其他人看不到，所以不是這樣，那麼，普遍性也因為缺乏努力等原因而無法理解，這也會成為過失。如果說，因為存在，所以能夠被看到，這種說法也是不合理的。如果有眼翳，其他人怎麼會看不到毛髮等呢？如果說，因為眼翳損害了認知，所以才看到不是真實的事物，那麼，所謂的「不是真實的事物」是什麼呢？如果說，是因為感官受損才看到，那麼，是如何受損的呢？如果說，是因為看到不是真實的事物，那麼，這就會導致互相依賴的過失。 這段古代邏輯學文字深入探討了普遍性（generality）的認知問題，以及如何區分不同事物的概念。文字的核心觀點是，普遍性概念是世俗諦的產物，而非勝義諦的真實存在。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 普遍性的概念： 古代文字中，普遍性被視為一種抽像概念，並非獨立存在的實體。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，普遍性通常通過量詞來表達，如「所有」或「存在」。在集合論中，普遍性可以通過集合的概念來表達。 概念的形成： 古代文字認為，概念的形成與經驗和習氣有關，但同時也強調內在作用的重要性。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，概念的形成涉及到感知、記憶、思維、語言等多個方面，並且受到個體經驗和文化背景的影響。 認知與現實： 古代文字認為，認知是對現實的反映，但同時也承認認知的侷限性。現代認知科學則更加強調認知的主動性和建構性。認知科學認為，認知不僅僅是對現實的被動反映，而是主動地建構現實的過程。 邏輯的有效性： 古代文字中，作者試圖避免邏輯上的矛盾，例如，認為普遍性是普遍存在的。現代邏輯學則更加強調邏輯推理的有效性。一個邏輯推理是有效的，當且僅當，如果前提為真，則結論也必然為真。現代邏輯學使用形式化的語言和推理規則來確保邏輯推理的有效性。 眼翳的類比： 古代文字使用眼翳來類比認知錯誤，認為認知錯誤是由於感官受損造成的。現代認知科學則更加強調認知錯誤的複雜性。認知科學認為，認知錯誤不僅僅是由於感官受損造成的，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維等。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，概念模型（conceptual models）可以用來表示概念之間的關係，而認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理普遍性、概念和認知等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གཞན་ཡང་སྤྱི་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བག་ཆགས་སད་པས་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ནང་གི་བྱེད་པས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།།སྤྱི་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཅེ་ན། །རབ་རིབ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །རྟོགས་བྱའམ་ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཉམས་པ་ཡིས། །འཛིན་ཕྱིར་སྦྲང་བུ་མི་བདེན་ན། །མི་བདེན་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར། །ཉམས་པ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཉམས་པ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པས། དོན་བྱེད་གྲུབ་པ་མིན་ཞེ་ན། །དེ་ཡི་འཛིན་བྱེད་ཉམས་པ་འདི། །སྤྱི་ལའང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེས་ན་སྤྱི་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཙམ་ལའང་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བརྡ་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ། །ནང་གི་ཡན་ལག་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །བུམ་པ་ལ འདེགས་སྤྱི་དང་ནི།།གྲངས་སོགས་བློས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། །གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་དང་རེག་པའི་རྟེན་བུམ་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་སོ། །འདེགས་པ་ནི་བྱ་བའོ། །གྲངས་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ། །འདི་ལའོ་སྙམ་པའི་བློ་ནི་འདུ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཟུང་བ་ནི་འདུ་བའོ། །དེ་དག་ གི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བརྡ་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི།ཡུལ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གཟུགས་སོགས་ལས་ནི་ཐ་དད་པར། །རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། །བུམ་པའི་བདག་ལ་བུམ་པའི་བློ། །རྗེས་འགྲོ་ ལྡོག་པ་ཡོད་མ་ཡིན།།མིག་ལ་སོགས་པའི་བློས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་དེ་མ་དམིགས་པས་སད་པར་བྱས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལས་འདི་བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་སྐྱེ་བོས་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་ཡིན་གྱི།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

此外，普遍性也是由顛倒的習氣所喚醒，並被受損的內在作用所緣取的，因此，這與眼翳的情況是相似的。如果說，因為普遍性是遍在的，所以普遍性不會違逆，那麼，有眼翳者的意識所認知的，也會變成遍在的。如果說，因為感官受損才執取，所以毛髮等不是真實的，那麼，在沒有成立不真實的情況下，感官受損就無法成立。如果說，感官受損不是真實的，所以不能成立起作用，那麼，這種執取受損的情況，也同樣適用於普遍性。因此，普遍性不是能夠起作用的，因為它即使在認知中也沒有能力。它只是語言的努力等，內在因素的結果。對於瓶子的「舉起」的普遍性和數字等，都是通過認知來解釋的。「舉起」是行為，「數字」是性質。對於「這是」的想法，其對象是聚集，其所執取的是聚集。那些認知，也僅僅依賴於語言的努力等內在原因，而不是隨順或違逆于對象。就像這樣：與顏色等不同的，不存在所謂的「事物」。對於瓶子的自性，瓶子的認知，不存在隨順或違逆。眼睛等認知僅僅緣取顏色等，因此，由於沒有緣取它，所以，被喚醒的無始習氣的特性，僅僅從自己的原因，就會產生「這是瓶子」的認知，而人們也會體驗到這種執著。如果仔細考察瓶子等事物的實體，那麼，在任何情況下都不存在。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了普遍性（generality）的概念，並將其與認知過程和感官體驗聯繫起來。文字的核心觀點是，普遍性概念是認知主觀性的產物，而非客觀存在的實體。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 普遍性的認知： 古代文字認為，普遍性的認知是由於顛倒的習氣和受損的內在作用造成的，類似於眼翳患者的視覺體驗。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 認知的主觀性： 古代文字強調認知的主觀性，認為認知受到內在因素的影響。現代認知科學也承認認知的主觀性，但同時也強調認知的客觀性。認知科學認為，認知過程是可以被客觀研究的，可以通過實驗和計算模型來分析。 語言的作用： 古代文字認為，普遍性的概念與語言的努力有關。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 抽像概念的形成： 古代文字認為，抽像概念（如「舉起」和「數字」）是通過認知解釋形成的，而非客觀存在的事物。現代認知科學則更加強調抽像概念的形成過程。認知科學認為，抽像概念的形成涉及到多種認知機制，包括類比、隱喻和概念整合。 實體與屬性： 古代文字區分了實體（如瓶子）和屬性（如顏色、數字），並認為實體並非獨立存在。現代邏輯學則更加強調對實體和屬性的精確定義。在邏輯學中，實體通常通過個體常量來表示，而屬性通常通過謂詞來表示。

།གལ་ཏེ་རྫས་ནི་མཐོང་བའམ་རེག་པས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྫས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང་རེག་པར་བྱ་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ ཏེ།འདི་ལྟར། རྫས་དེ་གཟུགས་ལས་གཞན་མིན་པའམ། །འོན་ཏེ་བཟློག་པར་འཛིན་པ་ཡིན། །གཞན་མ་ཡིན་པས་འཛིན་ན་ནི། །གཟུགས་ཉིད་གཟུགས་ལྡན་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་རིག་པ་ཡིན་ན་བློ། །རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མྱོང་འགྱུར་ན། །རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བར་ནི། །མིག་ ཤེས་ཙམ་ལས་འགྱུར་བ་མིན།།ཅི་སྟེ་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་ནི། གཟུགས་སོ་སྙམ་པ་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་རིག་པ་ཐ་དད་པ་ཅི་ལྟར་མེད། འདི་ལྟར། བུམ་པའམ་སྣམ་བུ་དམར་སྙམ་པའི། །བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན། །དོན་འཇིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ ཡང་།།རིག་པ་ལས་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ཙམ་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི། དམར་པོའི་སྙམ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་བུམ་པའོ་སྙམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དམར་པོ་དང་ནི་མི་དམར་བའི། །དོན་ལ་བུམ་པར་ཐ་སྙད་བྱེད། །བུམ་པ་དང་ནི་བུམ་མིན་པའི། །དོན་ ཡང་དམར་པོའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད།།དེས་ན་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ལས། །ཐ་དད་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ནི། །ཐ་དད་དོན་དུ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི། །དངོས་པོ་དེ་བཞིན་གནས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཞན་དུ་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ ཞིག་ཡིན་ལ།གང་ལ་གཟུགས་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་དང་། །འབྲས་བུ་གཅིག་ལ་མཁོ་བའི་ཕྱིར། །ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་རབ་བརྟགས་པས། །གང་ལ་དེ་ལ་ཞེས་བྱར་རྟོག་།དམག་ གང་ལ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་གང་ན་པ་ལ་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་ནགས་དེ་ཉིད་ལ་སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་མེད་དམ་ཅི། སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དམག་གམ། པ་ལ་ཤ་ལ་སོགས་ པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ནགས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དམ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕན་ཚུན་མ་བྲལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ན་སྐྱེ་བོས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ལུས་སུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ ཉིད་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ཏེ།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་དང་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ཅན་ནི་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡན་ལག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་བརྟགས་པས་དེ་ལྟར་ བཞག་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡུལ་ཐ་མི་དད་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，實體不是通過視覺或觸覺來確定的嗎？實體有兩種，即可見的和可觸的，那麼這種說法也是不合理的。就像這樣：實體不是與顏色不同，就是被認為是相反的。如果認為不是不同，那麼，顏色本身就不是有顏色的。如果認為是不同的認知，那麼，認知就會體驗到兩種形式，而兩種形式的顯現，不僅僅是視覺意識所產生的。如果說，「這是瓶子」的想法不是「這是顏色」的想法，那麼，認知怎麼會沒有不同？就像這樣：「這是瓶子」或「這是紅色布匹」的想法是無誤的。破壞意義的原因，也並非存在於認知之外。如果說，僅僅是顏色是認知，那麼，就只會是「這是紅色」的想法，而不是「這是瓶子」的想法。這種說法也是不成立的。對於紅色和非紅色的事物，我們稱之為瓶子。對於瓶子和非瓶子的事物，我們也用「紅色」這個詞來表達。因此，通過隨順和違逆，仔細考察它們的不同，並將其作為不同的意義來表達，但事物本身並非如此。這個道理之前已經討論過了。如果說，如果沒有整體，那麼，就只有顏色等，那麼，對於「凡是有顏色，就有觸覺」的想法，又如何解釋呢？這種說法也是不合理的。因為依賴於一個組合，並且爲了一個結果，所以，仔細考察一個組合，就會認為「凡是有這個，就有那個」。就像對於「凡是有大象的軍隊，就有士兵」的說法，以及「凡是有波羅樹的森林，就有檀香樹」的說法，難道不是如此嗎？與士兵不同的軍隊，或與波羅樹不同的森林是不存在的。因此，當依賴於一個組合，或依賴於一個相同的結果，並且它們彼此不分離時，人們就會這樣稱呼。如果這樣，那麼，彼此不分離的身體，其顏色等本身就是整體，就像瓶子和柱子等顏色等一樣，它們彼此不是不同的。整體不是像森林那樣僅僅是名稱。它的組成部分是通過隨順和違逆來考察的，因此才這樣設定。就像對於「凡是看到的，都是可以觸控的」等說法，以及對於「對像不是不同的」的理解，也是如此。 這段古代邏輯學文字繼續探討了實體（substance）和屬性（attribute）之間的關係，以及我們如何通過感官和認知來理解它們。文字的核心觀點是，實體和屬性的區分是認知主觀性的產物，而非客觀存在的實體。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 實體與屬性的區分： 古代文字質疑了實體和屬性之間的客觀區分，認為這種區分是認知主觀性的產物。現代邏輯學則更加強調對實體和屬性的精確定義。在邏輯學中，實體通常通過個體常量來表示，而屬性通常通過謂詞來表示。在本體論中，實體通常被定義為獨立存在的個體，而屬性則是依賴於實體存在的性質。 感官與認知： 古代文字認為，感官和認知都是理解實體和屬性的途徑，但同時也承認感官和認知的侷限性。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 整體與部分： 古代文字討論了整體和部分之間的關係，認為整體不是獨立存在的實體，而是由部分組成的集合。現代邏輯學則更加強調對整體和部分的精確定義。在集合論中，整體可以通過集合的概念來表達，而部分可以通過子集的概念來表達。 語言的作用： 古代文字認為，語言在理解實體和屬性方面起著重要作用。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 總而言之，現代邏輯學在處理實體、屬性和認知等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གཟུགས་ཀྱི་ཡུལ་སྤངས་ནས་རེག་པའམ་མྱངས་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་ ཕན་ཚུན་དུ།།རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་གྱུར་ན། །གཟུགས་སོགས་དབྱེ་བ་གང་ལས་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཞན་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་ཐ་དད་པས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་རྟོགས་ པ་ཡིན་ཏེ་མིག་གི་དབང་པོས་རྟོགས་ན་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཡིན་ལ།ལུས་ཀྱིས་རྟོགས་ན་ནི་རེག་བྱ་ཉིད་དང་ལྕེས་རྟོགས་པ་ན་ནི་རོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འཛིན་པའི་དབྱེ་བས་གཅིག་པ་ཡི། །དངོས་ཉིད་གཞན་དུ་རྟོགས་སམ་ཅི། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་རྟོགས་པའི་ལམ་དུ་ གནས་པ་ཐ་དད་ཉིད།རེ་ཞིག་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་དོ། །གཅིག་ཉིད་ནི་འཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པས་རྟེན་མེད་པ་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་དོན་ དམ་ཉིད།།ཡིན་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་རྟོག་།ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི། །མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡུལ་གཅིག་པ་དང་། མི་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ནི་རྟོགས་པར་སླ་སྟེ་འདི་ལྟར། དེ་ལས་གཞན་དུ་སྣང་མེད་ཕྱིར། །ཡུལ་ནི་ཡུལ་ཅན་ལས་གཞན་ མིན།།ཡུལ་ཅན་སྣང་བར་ཐ་དད་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན། །ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡང་། ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཐ་དད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་རང་བཞིན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །གཟུགས་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་གཞན་དོན་མེད་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་སྣང་བ་ཐ་མི་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དབང་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། དབང་པོ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར།ཡན་ལག་ཅན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་མཐུ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་མིག་སེར་ཅན་ལ་དུང་སེར་པོར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

如果說，在拋開顏色等對像之後，就不會有通過觸覺或味覺來認知的意識，那麼，這種說法也是不成立的。就像這樣：如果顏色等事物之間，沒有自性的不同，那麼，顏色等的區分又來自哪裡？它們本身又如何變成不同的呢？它們本身並非不同，因為這會導致顯現沒有差別。如果說，同一個事物，因為被不同的感官所感知，所以才被認為是不同的，例如，通過眼睛感知的是顏色，通過身體感知的是觸覺，通過舌頭感知的是味道，那麼，這種說法也是不成立的。難道通過感知的不同，同一個事物就會被認為是不同的嗎？如果說，存在著不同的認知方式，那麼，它本身就是不同的。認為它們暫時是一個，這是沒有道理的。同一個事物，並非通過感知的不同而被認為是不同的，因為這會導致錯誤。如果說，因為沒有不同的執取，所以，沒有依賴的本身就是無誤的，那麼，為什麼不認為它本身就是勝義諦呢？因為沒有不同的認知，所以，它不是認知。如果說，不同的事物如何會是同一個對象，又如何會是不相關的呢？這很容易理解，就像這樣：因為沒有顯現出與它不同的事物，所以，對像不是與有對象者不同的。因為有對象者的顯現是不同的，所以，它與什麼不是不同的呢？所謂的「對像」，不是與顏色等不同的。它們之間的不同，也僅僅是由於顯現的不同，而不是由於對像不同，因為這會導致無窮的過失，從而導致無法理解。如果它們在自性上不同，那麼，顏色等事物也應該是不同的。除了顯現的自性之外，沒有其他的自性。顯現也僅僅是不同的。顏色本身的顯現，不是味道的顯現，因為這會導致其他感官變得多餘，並且會導致顯現沒有差別。如果說，因為感官不同，所以才不同，那麼，這種說法也是不成立的。即使感官不同，也不是說，沒有差別的事物會顯現為不同，因為這樣一來，沒有差別的事物就會完全隱藏起來，並且會導致整體僅僅是顏色等。如果說，通過感官的力量，即使是不同的事物，也會被認為是不同的，那麼，就像有黃疸病的人看到白色的海螺是黃色的一樣，這就會導致錯誤。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了感官知覺和認知對象的問題，並質疑了我們如何區分不同感官所感知到的事物。文字的核心觀點是，感官知覺和認知對像之間的區分是認知主觀性的產物，而非客觀存在的實體。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 感官知覺的統一性： 古代文字質疑了我們通過不同感官感知到的事物是否是同一個實體。現代認知科學則更加強調感官知覺的整合性。認知科學認為，我們的感官系統不是獨立運作的，而是相互整合的，從而形成一個統一的感知體驗。 認知對象的本質： 古代文字認為，認知對像不是獨立存在的實體，而是認知主觀性的產物。現代認知科學則更加強調認知對象的客觀性。認知科學認為，認知對象是現實世界的一部分，可以通過科學方法來研究。 認知錯誤： 古代文字使用黃疸病患者看到白色海螺是黃色的例子來類比認知錯誤。現代認知科學則更加強調認知錯誤的複雜性。認知科學認為，認知錯誤不僅僅是由於感官受損造成的，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維等。 認知的主觀性與客觀性： 古代文字強調認知的主觀性，認為認知受到內在因素的影響。現代認知科學也承認認知的主觀性，但同時也強調認知的客觀性。認知科學認為，認知過程是可以被客觀研究的，可以通過實驗和計算模型來分析。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，感知模型（perceptual models）可以用來表示感官知覺的過程，而認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 跨模態知覺： 現代認知科學研究跨模態知覺（crossmodal perception），即不同感官之間的相互作用。例如，研究表明，視覺資訊可以影響聽覺資訊，反之亦然。跨模態知覺的研究可以幫助我們理解感官知覺的整合性。 總而言之，現代邏輯學在處理感官知覺、認知對像和認知錯誤等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།ཅི་སྟེ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དོ་ སྙམ་ན།དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། མི་སླུ་བའམ་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ནི་དབང་པོས་བྱས་པ་ཡིན་པ་ ན་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ལེགས་པ་ཁོ་ན་ཞིག་གོ།།དོན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལས་ནི་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དུ་མ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དོ། །འདེགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ ཡིན་ནོ།།འདེགས་སོ་སྙམ་པ་ནི་ནང་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་དེའི་ཚོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་རྟོགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ལས་ཉིད་འདེགས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་ལས་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ལས་ཀྱི་གསལ་ བ་གཞན་ནི་ཡོད་པའམ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ།གསལ་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྤྱི་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེས་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འདེགས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ལས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ནི་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྡ་སྤྲོད་པ་བས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའི་རྗེས་སུ་ འཇུག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་འདི་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་རིགས་རེ་རེས་གསལ་བ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་སྤྱིས་གསལ་བར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，因為不欺騙，所以是無誤的，那麼，這種說法也是不合理的。因為不欺騙本身也是顯現，它也是由於感官的特殊性而產生的顯現，因此，它也是一種錯誤，那麼，如何能使未成立的成立呢？不欺騙或他人的顯現是感官產生的，因此，由於無法理解它是否隨順或違逆于對象，所以，不存在所謂的對象，因此，建立整體的說法是合理的。建立不存在的對象，就不是整體的建立，因為他們認為這是對象的特殊性。因此，感官的作用不會使一個事物顯現為多個，然而，顏色等事物確實是多個。因此，認為它們是一個，僅僅依賴於內在的作用。提起（舉起）的認知，也是手臂等剎那在不同的對象上產生的。認為「正在提起」，僅僅是內在的作用，只是對它們的集合進行認知，這是一種假設，而不是由於對象的力量而產生的。如果這樣，那麼，前後剎那所要顯現的作用本身，就是提起認知的對象嗎？不是的，因為普遍性是通過顯現來顯現的。作用本身的普遍性，是通過作用的顯現來顯現的，而不是通過對象的剎那。依賴於手臂等剎那的顯現的作用的顯現，是不存在的，也是無法被感知的，並且，普遍性也不能通過其他的顯現來顯現。如果說，作用本身的類別是通過手臂等的剎那來顯現的，那麼，這種說法也是不成立的，因為每個剎那都不能顯現。提起等的一個剎那也不能顯現，因為這會導致只能認知到第一個剎那。如果說，作用本身的類別不是同時顯現的，那麼，我們就不應該毫無疑問地追隨他人的觀點。如果認為，我們的觀點是獨特的，那麼，這種說法也是不成立的。如果說，每個類別都不能顯現，那麼，普遍性就會顯現，因為沒有其他的形式。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、對像以及普遍性（generality）的問題，並深入分析了「提起」這一動作的認知過程。文字的核心觀點是，認知是主觀的，對像和普遍性是認知建構的產物，而非客觀存在的實體。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知的可靠性： 古代文字質疑了認知的可靠性，認為認知是感官和內在作用的產物，因此可能是錯誤的。現代認知科學則更加強調認知的可靠性，但同時也承認認知錯誤的普遍存在。認知科學認為，認知過程是可以通過科學方法來研究的，並且可以通過實驗和計算模型來分析。 對像和普遍性的存在： 古代文字認為，對像和普遍性不是獨立存在的實體，而是認知建構的產物。現代邏輯學則更加強調對像和普遍性的客觀存在。在邏輯學中，對像通常通過個體常量來表示，而普遍性通常通過量詞來表示。在本體論中，對像通常被定義為獨立存在的個體，而普遍性則是多個個體共有的性質。 「提起」的認知： 古代文字分析了「提起」這一動作的認知過程，認為「提起」的認知不是由對象的力量產生的，而是由內在作用和對集合的認知產生的。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 時間與認知： 古代文字討論了時間與認知之間的關係，認為認知是在剎那間發生的，並且質疑了認知是否能夠把握時間上的連續性。現代認知科學則更加強調認知的時間性。認知科學認為，認知過程是在時間中展開的，並且受到時間因素的影響。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而時間邏輯（temporal logic）可以用來表示時間上的推理。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 認知建構主義： 現代認知科學中存在著認知建構主義（cognitive constructivism）的觀點，認為認知是主動建構的過程，而不是被動接受的過程。認知建構主義強調認知的主觀性和個體差異性。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、對像和普遍性等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གོམས་པ་ལས་གཅིག་གིས་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ ན།འོ་ན་ནི་གོམས་པ་ཉིད་ནང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གྲངས་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། །དེ་ལྡན་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། །བརྗོད་པ་ལས་ནི་ཐ་དད་པའི། ། ངོ་བོ་བློ་ལ་སྣང་བ་མེད། །ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྤྱིར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་སྤྱི་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་ཕྱིར རོ།།ཤེས་བྱར་འཛིན་ཕྱིར་མེད་པ་ལ། །ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་མི་འགྱུར། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཉིད་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་གཉི་ག་ནི་གཅིག་ལ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཐད་པར་དཀའ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སུ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་དང་། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་ནུས པའི་ཕྱིར།།དེ་ནི་སྤྱི་དང་དོན་ཉིད་དང་། །ནུས་པ་དང་ནི་ནུས་མེད་ཉིད། །སྤྱི་ནི་དོན་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། །དོན་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདིའི་དོན་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱུད་ནས་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱི་ཡིན་ཏེ།ཆུ་ཀླུང་གི་འགྲམ་ན་ཁ་རའི་ཕུང་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱུད་ནས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། དེ་སྤྱི་མིན་མོད་ངེད་ལ་ནི། །ཆད་པ་ཅི་ཡོད་སྒྲ་རྣམས་ནི། །ཚད་མ་མིན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །མཆོག་ཏུ་ལེགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད། །འདི་ལྟར་སྤྱི་ནི་ ཁོ་བོ་ཅག་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཡང་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་ན་ནི། སྒྲ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱི་ཡིན་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། སྤྱི་ཁོ་ན་སྒྲའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་སྤྱི་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，通過習慣，一個事物就會顯現，那麼，習慣本身就是內在的原因，因此，這種認知不是由對象的力量產生的。同樣，對於具有關聯的區分認知，也應該這樣說。正如所說：「具有數字等的事物，以及具有這些事物的自性，從語言表達中，沒有不同的自性在認知中顯現。」如果說，不能起作用不是普遍性的定義嗎？那麼，毛髮等事物也因為不能起作用而變成普遍性了嗎？這種說法也是不成立的。就像這樣：毛髮等事物不是普遍性，因為它們沒有被執著為意義。對於沒有被執著為認知對象的事物，不會導致過失。當通過自己的特性，將自己的意義理解為普遍性的自性時，才是普遍性。如果說，這是自己的特性，那麼，因為它能起作用，怎麼會是普遍性呢？因為普遍性是不能起作用的。如果不能起作用，又怎麼會是意義呢？因為能夠起作用才是意義。能夠起作用和不能起作用，怎麼會同時存在於一個事物上呢？這並不難理解，因為它可以直接不能起作用，但可以通過間接的方式起作用。它既是普遍性，又是意義，既有能力，又沒有能力。普遍性是因為被執著為意義，才是意義，但在勝義諦中，它本身是沒有意義的。這個意義本身是假設的，因為它通過間接的方式成為意義的結果。那麼，語言的對象如何是普遍性呢？例如，「河邊有一堆沙子」，即使通過間接的方式也不能起作用。這種說法是不成立的。即使它不是普遍性，我們也沒有任何過失，因為這能證明語言不是量，這才是最合理的。就像這樣，我們認為普遍性是量的對象。如果它也是量的對象，那麼，語言就會成為量。那麼，語言的對象如何被認為是普遍性呢？並不是說，只有普遍性才是語言的對象。那麼，是什麼呢？普遍性是語言的唯一對象，但並非不存在不是語言的對象。語言的對象本身就代表了隨順的特性。 這段古代邏輯學文字繼續探討了普遍性（generality）的概念，以及普遍性與語言、認知和因果關係之間的聯繫。文字的核心觀點是，普遍性是認知和語言的產物，而非客觀存在的實體，並且普遍性本身不具有因果效力。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 普遍性的定義： 古代文字認為，普遍性不是通過其是否能起作用來定義的，而是通過其是否被執著為意義來定義的。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，普遍性通常通過量詞來表達，如「所有」或「存在」。在集合論中，普遍性可以通過集合的概念來表達。 普遍性與因果關係： 古代文字認為，普遍性本身不具有因果效力，只能通過間接的方式起作用。現代邏輯學則更加強調因果關係的重要性。在邏輯學中，因果關係可以通過蘊含關係來表達。在科學中，因果關係可以通過實驗方法來驗證。 語言與普遍性： 古代文字認為，語言的對象是普遍性，但並非只有普遍性才是語言的對象。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 認知與普遍性： 古代文字認為，普遍性是認知建構的產物，而非客觀存在的實體。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，概念模型（conceptual models）可以用來表示概念之間的關係，而因果模型（causal models）可以用來表示因果關係。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 語義學： 現代邏輯學和語言學發展了語義學（semantics），研究語言的意義。語義學關注語言的指稱、真值條件和邏輯蘊含等問題。語義學為我們提供了更深入地理解語言和意義的途徑。 總而言之，現代邏輯學在處理普遍性、因果關係和語言等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཞེས་ཏེ། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་འགའིའང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་ རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ།།སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ། སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་ཅན་གྱི། །ཤེས་པ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། བྱ་སྟེ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། །དེ་ལ་ཐ་དད་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཡུལ་ཉིད་ཐ་དད་པ། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་མིན་པ། །ཡུལ་ཉིད་དུ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་སྤྱི་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་དང་པོ་མེད་པ་དང་། དེ་ལྟར་མེད་པ་ཞེས་གསལ་བས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་ཡང་ལན་དུ། ཤེས་བྱར་འཛིན་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཤེས་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ན་དེ་ཡང་ ཚད་མས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་ཀྱང་དགོས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་དོགས་པ་མེད་པར་འགྲོ་བའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་དོན་དུ་མོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་ཁོ་ནའོ། །སྐྲ་ཤད་ ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པའི་ཤེས་བྱ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་མི་བདེན་ནོ་ཞེའམ། བདེན་པའི་སྐྲ་དང་འདྲ་བའོ་ཞེས་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཡང་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དགོས་པ་མི་ བདེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གེགས་མེད་པར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ནི་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།

同樣，非對象是其自性，例如，毛髮等事物不會成為其自性，因為有些聲音的非對象是其自性。這裡，並不是說只有自性是非對象，而是說，自性是非對象。非語言的對象，具有語言等對象的認知，不是量。就像這樣：具有不欺騙性的量，是普遍性的定義，通過對象的區分，來建立它們的不同。其對像本身是不同的，被認為是需要建立的。因此，不是量的對象，如何能成為對象呢？如果意義本身是普遍性，那麼，無事物就不會成為普遍性，因為它缺乏意義。它也不是非對象，因為它是不可見的對象。它也是普遍性的本質，因為它涵蓋了「先前不存在」和「消失後不存在」等區別，因為它通過「最初不存在」和「如此不存在」來顯現，從而涵蓋了這些區別。對此，回答是，因為它被執著為認知對象，即使是無事物，在某些方面也是認知對象。認為其他的事物是無事物，這是一種觀點，並且它本身也是起作用的。或者說，它本身也是被量所確定的。因為有必要，所以它也是有能力的。即使是無事物，也會有必要，因為它是爲了無障礙地行走。因此，因為它被認為是意義，所以，無事物本身就是意義。毛髮等事物則不是這樣，因為它們被認為是錯誤的認知對象。如果說，當毛髮等事物被認為是「這種毛髮是不真實的」或「它類似於真實的毛髮」時，那麼，它們也有與自己相符的必要，例如，無障礙地行走等，難道不是這樣嗎？因此，它們也會成為量的對象。如果說，這樣確定的是普遍性的自性，那麼，它就不會成為顯現。 這段古代邏輯學文字繼續探討了普遍性（generality）、對像（object）和非對像（non-object）之間的關係，並深入分析了認知與現實之間的複雜性。文字的核心觀點是，普遍性是認知和語言的產物，而非客觀存在的實體，並且非對象也具有認知意義。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 對象與非對像： 古代文字區分了對像和非對象，認為非對象也具有認知意義。現代邏輯學則更加強調對對像和非對象的精確定義。在邏輯學中，對像通常通過個體常量來表示，而非對象可以通過否定詞來表示。在**論中，對像通常被定義為獨立存在的個體，而非對像則是不存在的個體。 普遍性的認知： 古代文字認為，普遍性是認知建構的產物，而非客觀存在的實體。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 語言與認知： 古代文字認為，語言和認知是相互關聯的，語言可以表達認知的內容。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 量與非量： 古代文字區分了量（valid cognition）和非量（invalid cognition），認為非量是錯誤的認知。現代邏輯學則更加強調對量和非量的精確定義。在邏輯學中，量可以通過邏輯規則來定義，而非量則可以通過違反邏輯規則來定義。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而模態邏輯（modal logic）可以用來表示可能性和必然性。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 否定邏輯： 現代邏輯學發展了否定邏輯（negative logic），研究否定詞的邏輯性質。否定邏輯為我們提供了更深入地理解非對像和否定命題的途徑。 總而言之，現代邏輯學在處理普遍性、對像、非對像和認知等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ ཡིན་ན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས།དེའི་ཤེས་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་མའི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་དག་གི་ཡང་དེ་ལྟའི་དངོས། །བཀག་མེད་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད། །ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཕྱིར། །སྐྲ་སོགས་ཞེས་བྱའི་བློ་དག་ནི། །སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ།།སྐྲ་སྣང་དོན་མེད་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་བདེན་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེའི་ཚེ། མི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པའམ་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་དམིགས་པར་ རུང་བ་ཉིད་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གཞལ་བར་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཀག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་འདི་ནི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་འདྲ་བར་ཐ་སྙད་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྤྱི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་ དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འགྱུར་བ་ཁོ་ན་སྟེ་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་སྤྱིའི་རང་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་སྔར་གྱི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། རབ་རིབ་ཅན་ཤེས་རྟོགས་བྱ་བ། །སྐྲ་ སོགས་བདེན་མིན་སྔོན་ཆད་ནི།།དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ན་ཚུལ་མཐུན་ཕྱིར་འདྲ་ཡིན། །བདེན་པ་ལས་བཟློག་པའམ། འདྲ་བ་ཉིད་ནི་སྔོན་རང་བཞིན་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མེད་ན་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདྲ་བ་དང་མི་བདེན་པ་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གཅད་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དོན་མེད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྲར་སྣང་བའི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་ པ་ནི་རང་རིག་པ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ།སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་མེད་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ། རང་རིག་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་མེད་དོ།

如果說，僅僅通過顯現就是意義，那麼，它就是自性，因此，它的認知會變成無意義的，所以是無誤的嗎？回答是：對於這些事物，也是如此，它們沒有阻礙地顯現。因為是認知的本質，所以，毛髮等事物的想法，是普遍性的活動範圍，而毛髮的顯現是無意義的。如果說，當有眼翳的人確定所見的毛髮等事物是不真實的，那麼，不真實是什麼意思呢？因為沒有能夠起作用的認知，或者沒有被其他人所感知，因此，確定它沒有被感知的可能性，所以，它是被衡量為無事物的。因此，被衡量為無事物，就是普遍性的定義，沒有任何阻礙。當認為「這是類似於其他事物的毛髮」時，因為在認知的自性中，用「相似」來稱呼，所以，它本身就是自性推理的對象，毛髮等事物也是被衡量的。那麼，普遍性如何顯現呢？因為是認知的自性，所以是意義，它僅僅是自性。如果這樣，那麼，它就會變成現量嗎？確實會變成現量，因為它是自證現量的對象。如何是普遍性的自性呢？因為其他的分別認知，將之前所聽到的聲音等事物作為類似的對象。就像這樣：有眼翳者所認知的毛髮等事物，之前不是真實的，因為它們被認為是如此，或者因為它們是相似的。如果與真實相反，或者相似本身之前沒有自性地隨順，那麼，就不會產生，因此，相似和不真實都是通過分別認知來確定的。進入先前和之後的自性，不是沒有分別認知，這就會顯示出來。因此，通過隱藏的特性，才是普遍性。那麼，什麼是無意義的認知呢？毛髮顯現的感官識是無意義的。想法對於自證來說是現量，而對於毛髮等事物的自性，分別識是比量，感官識是無意義的，這是區分。它本身是感官識，難道它本身不是自證嗎？除了自證識之外，沒有其他的感官識。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了認知、對像、普遍性以及自證（self-awareness）的問題，並試圖區分不同型別的認知。文字的核心觀點是，認知是主觀的，普遍性是認知建構的產物，而自證是認知的基礎。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知的顯現： 古代文字認為，認知的顯現本身並不等同於真實，因為認知可能是錯誤的。現代認知科學則更加強調認知的可靠性，但同時也承認認知錯誤的普遍存在。認知科學認為，認知過程是可以通過科學方法來研究的，並且可以通過實驗和計算模型來分析。 普遍性的認知： 古代文字認為，普遍性是認知建構的產物，而非客觀存在的實體。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，普遍性通常通過量詞來表達，如「所有」或「存在」。在集合論中，普遍性可以通過集合的概念來表達。 自證的性質： 古代文字認為，自證是認知的基礎，並且是現量的。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 不同型別的認知： 古代文字區分了感官識、分別識和自證識，認為它們具有不同的性質和功能。現代認知科學則更加強調認知過程的整合性。認知科學認為，我們的認知系統不是獨立運作的，而是相互整合的，從而形成一個統一的認知體驗。 意識研究： 現代認知科學和哲學對意識（consciousness）進行了深入的研究。意識研究關注意識的本質、功能和神經機制。自證的概念與意識研究密切相關。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、普遍性和自證等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་ལ་བརྟན་ནས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་ལ་དེ་ནི་དབང་ཤེས་ཡིན། །དོན་མེད་ན་ནི་འཁྲུལ་པར་འདོད། །རང་རིག་དབང་པོ་ལས་མིན་ཏེ། །དེ་མེད་པར་ཡང་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་མེད་ ཀྱང་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ནི་དེ་མ་ཡིན་ནོ།།དབང་པོ་མེད་ན་རང་རིག་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རང་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་དངོས་སུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་གསལ་བ་ ཡིན་ནོ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་རང་བཞིན་ཡང་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དབང་པོ་མེད་ཀྱང་ གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དབང་པོ་ནི་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་ན་ནི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྐྲའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྐྲ་ཐོབ་པ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གདེང་བ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཡིན་ན་སྤྱི་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། གསལ་བར་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་བོས། །དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །དོན་གྱི་ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི།།ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་སྤྱི་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འབྱུང་། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དོན་ གྱི་རང་བཞིན་ནི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་མི་སྣང་ན་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་སྤྱི་ཉིད་དང་། མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ཉིད་དོ། །དཔྱད་པས་ན་ངོ་བོ་སྟེ་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་དུ་ ངེས་པར་བརྟགས་པས་སྤྱི་ཉིད་དང་།དོན་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་མི་གསལ་བ་ཉིད་དང་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ།

如果說，自證是依賴於感官而產生的，那麼，實際上，它就是感官識。如果沒有意義，那麼，它就被認為是錯誤的。自證不是來自感官，因為即使沒有感官，它也會存在。如果某事物即使不存在，某事物也會產生，那麼，它就不是它的原因。如果說，沒有感官，自證就不會完全顯現，那麼，這種說法也是不成立的。所有的自證都是通過自己的本質來顯現的。凡是顯現出自己的本質直接起作用的形式，就是顯現。所有識的自性也是直接顯現的。自己的本質不是隱藏的，因為它會導致沒有自己的本質。因此，所有不顯現的事物都是隱藏的。夢境的認知即使沒有感官，也是顯現的自性。因此，感官是用來進入意義的，如果沒有感官，那麼，它就是無意義的。因此，毛髮的認知是無意義的，因為它沒有獲得毛髮。因此，我們確信，從意義的角度來看，它是無意義的。如果說，認知的自性是意義，那麼，普遍性也會變成自性和顯現，這會導致矛盾，那麼，這種說法也是不矛盾的。就像這樣：如果普遍性是認知的本質，那麼，就會導致過失。因為我們是這樣認為的，所以沒有過失。通過意義的本質，才是普遍性。通過認知的自性，那麼，自性和顯現就是普遍性所具有的。它的顯現就是如此。意義會變成不顯現的，因為它是依賴於其他事物而顯現為不顯現的。認知的形式本身就是如此，依賴於什麼，它就會被說成是不顯現的。因此，因為自己的本質顯現，怎麼會變成不顯現呢？凡是顯現的形式，本身就是顯現。意義的自性是不同的，如果它不顯現，那麼，它就會顯現為不顯現。那麼，它如何既是普遍性，又顯現為不顯現呢？回答是，通過外在意義的本質，才是普遍性。通過考察，才是本質，也就是確定的考察。通過對意義的確定考察，才是普遍性，並且，意義會顯現為不顯現。它不顯現的特性和普遍性的形式，都是通過隱藏的特性來實現的。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了自證（self-awareness）、認知、普遍性以及顯現與不顯現的概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，自證是認知的基礎，普遍性是通過對意義的考察而產生的，而顯現與不顯現則取決於認知的主觀視角。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 自證的來源： 古代文字認為，自證不是來源於感官，而是認知本身固有的。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性。認知科學認為，認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。對於自證，現代認知科學和哲學仍在探索中，沒有形成統一的觀點。 普遍性的本質： 古代文字認為，普遍性是通過對意義的考察而產生的，而不是客觀存在的實體。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，普遍性通常通過量詞來表達，如「所有」或「存在」。在論中，普遍性可以通過的概念來表達。 顯現與不顯現： 古代文字認為，顯現與不顯現取決於認知的主觀視角，而不是客觀存在的性質。現代認知科學則更加強調認知過程的客觀性。認知科學認為，認知過程是可以被客觀研究的，可以通過實驗和計算模型來分析。 認知與意義： 古代文字認為，認知和意義是相互關聯的，認知可以把握意義，而意義也可以影響認知。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 現象學： 現代哲學中存在著現象學（phenomenology）的觀點，強調對意識經驗的直接描述和分析。現象學與古代文字中對自證和顯現的討論有一定的相似之處。 總而言之，現代邏輯學在處理自證、認知、普遍性和顯現等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།འདི་ལྟར། ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཕྱིར་དང་། །དེ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་རོ། །རྣོ་བ་དང་ཞན་པ་དང་དྲག་པ་དང་། ཙན་དན་གྱི་ལ་སོགས་ པ་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་པ་ཉིད་དེ།སྣང་བ་དང་བརྟགས་པའི་དོན་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་དེ་ཐུན་མོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མཚུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ནི་དེ་སྤྱི་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་གསལ་བ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་མཐའ་དག་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱིའི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དེ་ལས སྐྱེས་པའི་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བརྒྱུད་ནས་ལྡོག་པའི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡོག་པའི་དོན་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་ནི་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡོག་པ་དང་འབྲེལ་པས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་རྣམ་པ་སྤྱི་ཡིན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནམ།གསལ་བ་གཞན་མ་སྤངས་པའི་གསལ་བ་ཉིད་སྤྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་མཐའ་དག་སྤངས་ནས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མཚོན་ཟིན་པས་ མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཀྱི།རྣམ་པ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་སྤྱིར་སྨྲ་བ་ རྣམས་ཀྱི།ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལས་གསལ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་སྤྱིས་ཀྱང་གསལ་བ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་སྤྱི་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་མེད་ པ་ཉིད་དོ།།སྤྱི་བརྒྱུད་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ལས་སྤྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་སྤྱི་གཞན་དཔོག་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

就像這樣：因為一切事物都具有相同的本質，並且依賴於其反面。銳利、遲鈍、強烈以及檀香等事物都具有相同的本質，因為將顯現和考察的意義合二為一，所以，特別執著於一個，從而認為它是共同的。就像這樣，因為它們是相同事物的本質，所以，它們被認為是普遍性。認知的形式也執著于其顯現的自性。因為所有顯現的顏色等事物都存在於普遍性的形式中，所以，認知形式的特殊性，在世俗層面是普遍性的本質，因為特別執著於此。對於由此產生的特別執著的原因，也是業習的特殊性，這種說法是合理的。因為它是依賴於反面的特殊性而產生的，並且是通過間接的方式依賴於反面的意義而產生的，並且能夠進入反面的意義。反面本身就是普遍性，因為反面本身對一切事物都是沒有區別的，並且，因為與反面相關，所以，事物的形式也是反面的自性。為什麼形式是普遍的？難道顏色等事物本身沒有區別，不是比量的活動範圍的普遍性嗎？沒有拋棄其他顯現的顯現，才是被稱為普遍性的，如果拋棄了所有顯現，那麼，比量就會變成非量。因此，承認比量是量的人，必須承認，被標記的事物通過標記本身，顯現是對象，而不是僅僅停留在形式上，否則，它就不能進入。僅僅執著于普遍性，也會有同樣的過失。因此，那些認為認知的自性是普遍性的人，因為從認知的形式中比量出顯現，所以，通過對普遍性的比量，顯現成為對象。對於此，普遍性也不能比量出顯現，因為對於此，普遍性也會顯現，從而不能進入，所以，比量就沒有意義。僅僅停留在普遍性的傳遞上是不夠的，因為從普遍性比量出普遍性，並且從那裡比量出其他的普遍性，這會導致無窮的過失。 這段古代邏輯學文字深入探討了普遍性（generality）、認知、比量（inference）以及顯現與不顯現的概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，普遍性是通過認知對事物本質的抽像和概括而產生的，比量依賴於對顯現的把握，而認知的主觀性會影響我們對普遍性的理解。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 普遍性的形成： 古代文字認為，普遍性是通過認知對事物本質的抽像和概括而產生的，而不是客觀存在的實體。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，普遍性通常通過量詞來表達，如「所有」或「存在」。在論中，普遍性可以通過的概念來表達。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 比量的基礎： 古代文字認為，比量依賴於對顯現的把握，如果拋棄了所有顯現，比量就會變成非量。現代邏輯學則更加強調比量的形式有效性。在邏輯學中，比量通常通過邏輯規則來定義，只要符合邏輯規則，比量就是有效的，而不需要依賴於對顯現的把握。 認知的侷限性： 古代文字認為，認知的主觀性會影響我們對普遍性的理解，並且認知可能會導致無窮的過失。現代認知科學則更加強調認知過程的客觀性。認知科學認為，認知過程是可以被客觀研究的，可以通過實驗和計算模型來分析。 無窮倒退： 古代文字提到了無窮倒退的問題，認為如果從普遍性比量出普遍性，就會導致無窮的過失。現代邏輯學和哲學也關注無窮倒退的問題，並提出了多種解決方案，例如基礎主義、融貫主義和無窮主義。 認知科學的經驗研究： 現代認知科學強調對認知過程的經驗研究，通過實驗和觀察來了解人類的認知能力和侷限性。這與古代邏輯學側重於思辨和概念分析的方法有所不同。 總而言之，現代邏輯學在處理普遍性、認知、比量和顯現等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།དེའི་ཕྱིར་མཐར་ཡང་གསལ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། བརྗོད་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཏེ་དངོས་མིན། །དབང་སོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །མིང་སོགས་བརྗོད་ན་འཆད་པ་པོ། །ཉན་པོ་བརྗོད་བྱ་རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར། །མིང་སོགས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན། །དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱིའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པའི སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རེ་རེའམ་མཐའ་དག་སྤྱིའི་ཤེས་པས་རྟོགས་གྲང་། གལ་ཏེ་མཐའ་དག་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོའི་ཚོགས་ནི་གསལ་བ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ན། གསལ་བ་དེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། དབང་པོ་ནི་བདེ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དེ་ནི་ གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ཡང་སྒྲ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་མེད་པར་སྒྲ་ལས་ནི། །བདེ་སྐྱེ་མ་ཡིན་བདེ་སྐྱེ་བར། །རྟོགས་ཙམ་ཡིན་ན་སྒྲ་ལས་ཀྱང་། །བདེ་བ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རྟོགས་སམ་ལས། །བདེ་བ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེ་ན། ། བདེ་བ་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོར་ནི། །རྟོགས་པ་ཅི་ལྟར་དེ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་རྟོགས་པ་གཞན་ལ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིད་བརྟེན་དུ་ཡོད། རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དབང་པོའི་ཚོགས་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཡང ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྐྱེས་སུ་ཆུག་མོད་མིག་ཞར་ཡང་གཟུགས་མཐོང་བས་དེ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་དགོས་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཉིད་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྤྱི་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་མིང་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མི་ལྡན་འདུ་བྱེད་འཆད་པོ་དང་། །ཉན་པོའམ་དོན་དང་འབྲེལ་པའམ། །འབྲེལ་མེད་འཆད་པོ་ལ་སོགས་ དང་།།འབྲེལ་ན་དོན་ལ་འཇུག་མི་འགྱུར། །འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་མིང་དང་མཚན་མ་རྟོགས་ན་དོན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། མ་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར། མ་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་རྟོགས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因此，如果說，最終顯現也是需要被認知的，所以，顯現本身就是普遍性，那麼，這種說法也是不成立的。就像這樣：因為僅僅是表達，所以不是事物。因為感官等具有結果。如果表達名稱等，那麼，講述者、聽者和所表達的內容是相互關聯的。沒有名稱等關聯的事物，不會進入意義。普遍性的顏色等事物本身，不是通過普遍性的認知所認知的普遍性。顏色等事物，是每一個還是全部，通過普遍性的認知來認知？如果認知全部，那麼，感官的集合就會變得沒有結果，因為從聲音產生的普遍性認知，會認知所有的顯現自性。如果認為，眼睛等感官的集合是爲了認知顯現，那麼，即使顯現脫離了眼睛等，也能被認知，那麼，感官有什麼用呢？如果認為，感官是爲了快樂，就像這樣，依賴於感官而產生的快樂，在其他地方是沒有的，那麼，這種說法也是不成立的，因為它也是從聲音中被認知的。如果沒有感官，從聲音中，就不會產生快樂。如果僅僅是認知到快樂的產生，那麼，從聲音中，也會產生同樣的快樂。如果說，從認知或作用中，沒有快樂的產生，那麼，如何認知快樂產生的本質呢？如果認知到快樂產生的自性，但事實並非如此，那麼，對於其他的認知，又有什麼可以依賴的呢？只有被認知的事物存在。如果說，感官的集合即使沒有意義，也是由業力產生的，那麼，即使它是產生的，但如果瞎子也能看到顏色，那麼，它就會被認為是無結果的。如果這樣，那麼，就不是這樣了。因此，僅僅從聲音中認知顯現是不成立的。因此，顏色等事物的自性不是普遍性。如果這樣，那麼，它就會變成名稱等的自性，所以，感官的集合不是無結果的，那麼，這種說法也是不合理的。不相關的造作者、講述者、聽者或意義，以及相關或不相關的講述者等，如果相關，就不會進入意義。如果不能認知與講述者和聽者相關的名稱和標記，那麼，就不能認知意義。如果不能認知，又如何進入意義呢？如果進入不能認知的事物，那麼，就會導致進入一切事物，並且認知也會變得沒有意義，因此，這是不合理的。 這段古代邏輯學文字繼續探討了普遍性（generality）、認知、感官、語言和意義之間的關係，並試圖理清它們之間的複雜聯繫。文字的核心觀點是，普遍性不是通過感官直接認知的，而是通過認知對意義的理解而產生的，語言在認知和意義的傳遞中起著重要的作用，而感官在認知中並非必不可少。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 普遍性的認知： 古代文字認為，普遍性不是通過感官直接認知的，而是通過認知對意義的理解而產生的。現代邏輯學則更加強調對普遍性的精確定義。在邏輯學中，普遍性通常通過量詞來表達，如「所有」或「存在」。在集合論中，普遍性可以通過集合的概念來表達。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。 感官的作用： 古代文字認為，感官並非認知必不可少的，即使沒有感官，也可以通過其他方式（如聲音）來認知。現代認知科學則更加強調感官在認知中的作用。認知科學認為，感官是認知的基礎，通過感官，我們可以獲得關於世界的經驗資訊。 語言與意義： 古代文字認為，語言在認知和意義的傳遞中起著重要的作用，語言可以幫助我們理解意義。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而語義網路（semantic networks）可以用來表示概念之間的關係。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理普遍性、認知、感官、語言和意義等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།འོན་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་མཚན་མ་གང་ཡིན་པ་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཚུལ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་རྟོགས་པས་ཀྱང་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། དཔེར་ན་ཙི་ཏ་ཏྲ་ཨ་ག་ད་དང་། སྣ་ཚོགས་བརྩོན་འགྲུས་ཞེས་བྱ་བའི་མཚེ་མ་གཉིས་ལས་གཅིག་བརྗོད་པས་དེར་གཞན་ལ་ འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེར་འཁྲུལ་འདིར་ནི་མ་འཁྲུལ་ཡིན། །འཁྲུལ་ན་དངོས་པོ་རིག་མི་འགྱུར། །འཁྲུལ་ཀྱང་དངོས་པོ་རིག་ཅེས་པ། །འདི་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མིང་དང་མཚན་མ་སྣང་བ་ཡིན་ན་བློ་དེ་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་ པ་ཡིན།འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་མིང་དང་། མཚན་མ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མིང་དང་མཚན་མའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་གཞན་རྟོགས་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚེ་མ་ དག་ལས་འཁྲུལ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ།།དེར་ཡང་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་རྩོད་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་པ་ཉིད་དོ། །ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་ བརྗོད་པ་ནི།།གལ་ཏེ་དོན་ལ་ཚུལ་འདྲ་ལས། །འཁྲུལ་འཇུག་འགྱུར་ན་དུས་ཀུན་དང་། །ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་མིན་ཤེས་པ་ལ། །མཚུངས་མིན་རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་བློ། །སྐྱེ་ཕྱིར་གཞན་ལ་དེ་མེད་དེ། །བློ་ནི་ཁས་ལེན་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ཅན། །ཁས་ལེན་ན་ཡང་རྣམ་ཤེས་ ལས།།ཐ་དད་པ་ནི་ཚད་ཅན་མིན། །ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་རྟོགས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ལ་འཇུག་པ་འདི་ཚུལ་འདྲ་བས་བསྐྱེད་པའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །མཚེ་མ་དག་གཅིག་རྟོགས་པ་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་ཁོ་ན་ ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཅན་དང་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་འདྲ་བ་ཡང་མེད་དེ་མཐུན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་ པོའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་ཡུལ་འདི་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་གཞན་གྱི་ཡུལ་དག་གི་ཚུལ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་འཁྲུལ་ པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ།

如果說，名稱是什麼，意義是什麼，這兩者因為形式相似，所以，認知一個也能進入另一個。例如，對於「吉達特拉阿嘎達」和「各種精進」這兩個雙生詞，說出一個，並不會因此進入另一個，那麼，這種說法也是不合理的。在那裡是錯誤，而在這裡不是錯誤。如果錯誤，就不會認知事物。即使錯誤，也能認知事物，這是相互矛盾的。如果說，名稱和標記是顯現的，那麼，這種想法怎麼會是錯誤的呢？如果說是錯誤的，那麼，就是沒有目標。如果這樣，就不會認知名稱和標記，因為名稱和標記的自性沒有顯現。對於此，如果認知其他的名稱和標記，就會導致無窮的過失。因此，即使對於從雙生詞中認知錯誤的認知，名稱和標記也是顯現的，所以，這個例子不成立。在那裡，也是因為認知它本身而進入，如何進入意義呢？這種爭論在那裡也存在，所以，這個例子是放在被建立的一方。即使承認，如果說，因為意義的形式相似，就會導致錯誤進入，那麼，在任何時候和任何地方，對於不錯誤的認知，就會產生不相似的、類似的想法。因為沒有承認這種想法，所以，對於其他事物，就不會有這種想法。即使承認外在的事物是顯現的，但從識的角度來看，不同之處也不是有限的，因為沒有建立反面。如果說，即使認知了其他事物，但進入外在事物是因為形式相似而產生的錯誤的因，那麼，在任何時候都不會如此。認知一個雙生詞，並不是在任何時候都只進入另一個，因為我們看到它也進入了它本身。有身體的和沒有身體的事物，也沒有形式相似，因為它們不相似。即使有，也不會變成不相關的造作者，因為它們本身是顏色等事物的自性，所以，它們會聚集在顏色等事物的**中。此外，也不會錯誤地認為是在認知這個地方，因為這個地方和其他地方的形式是不相似的。然而，也不是通過自己的本質來認知地方。那麼，是什麼呢？如果說，是通過錯誤地認知名稱和標記來認知，那麼，就不能進入地方的特殊性，因為沒有認知到地方。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、語言、意義以及錯誤認知的問題，並深入分析了它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，語言在認知和意義的傳遞中起著重要的作用，而意義的理解依賴於對名稱和標記的正確認知。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與錯誤： 古代文字認為，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，並且錯誤認知會導致對意義的誤解。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 語言與意義： 古代文字認為，語言在認知和意義的傳遞中起著重要的作用，語言可以幫助我們理解意義，而意義的理解依賴於對名稱和標記的正確認知。現代認知科學則更加強調語言在認知中的作用。認知科學認為，語言不僅僅是表達思想的工具，而且是塑造思想的工具。語言可以幫助我們組織和理解經驗。 認知偏差： 現代認知科學研究認知偏差（cognitive biases），這些偏差是人類認知中系統性的錯誤。認知偏差可以影響我們的判斷和決策。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、語言、意義和錯誤認知等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།ཡུལ་མེད་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྟོགས་པས་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།མིང་དང་མཚན་མ་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དུ་ཡིན་པར་རྟོགས་པའོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་གཞན་དུ་རྟོགས་ཏེ། བུམ་པ་ནི་སྣམ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་དེར་ལྷག པར་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་མིང་དང་མཚན་མ་ནི་དྲི་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལ་མིང་དང་མཚན་མར་ ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མིང་དང་མཚན་མ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ལ་འཇུག་།ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་ཞེན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཉ་ཕྱིས་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། ཉ་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིང་དང་མཚན་མའི་ ཡུལ་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་ན་གཞན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་གཞིའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་དངུལ་གྱི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་དངུལ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། མིང་དང་མཚན་མ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངུལ་ནི་མཐོང་བས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་དང་མཚན་མ་ནི་མཐོང་བ་མེད་དེ། དེ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་དུས་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ འདི་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་མེར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་བློ་འཁྲུལ་པས་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་གོམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལ་རྟོགས་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མས་རྟོགས་ན་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ན་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་ནི་ཐ་སྙད་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་སྒྲ་ལས་དོན་ལ་རེག་པ་མེད་པ་ཅན་ རང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ལྟར་ན་དོན་ལ་འཇུག་ཅེ་ན།ཤེས་པ་སྟེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།

通過認知沒有對象的意識和意識所生起的事物，並不會因此進入與對象的特殊性相關的顏色等事物。如果說，因為執著於一個而進入，那麼，執著於一個是什麼？如果說，是認知到進入名稱和標記的對象的意義，那麼，如何將其他事物認知為其他事物呢？例如，不會將瓶子認知為布的自性。如果說，是因為特別執著於它的自性，那麼，所特別執著的事物會被認知，而名稱和標記則連一點痕跡都沒有。所特別執著的事物會被進入，而不是外在的事物。如果說，特別執著于名稱和標記，那麼，僅僅是認知名稱和標記，如何進入外在事物呢？如果說，就像將貝殼執著為銀子，那麼，如何進入貝殼呢？因為貝殼在那裡，並且，那個對象也是現量所見的。名稱和標記的對象不是完全被執著的，完全執著對象，對象就會變成其他事物。如果說，那是基礎意義的對象，那麼，就不是這樣，因為沒有區分。就像貝殼的對象是貝殼，而不是銀子一樣，這裡也是如此。如果說，就不是這樣，因為銀子是不存在的，所以是沒有對象的，而名稱和標記不是沒有對象的。銀子是通過看到而產生的假設。名稱和標記是沒有看到的，因為它們是在假設的時候才被看到的。因此，這不是通過假設而進入的。就像將婆羅門的兒子認知為火一樣，也不是通過錯誤的認知而執著的。如果說，是因為非常熟悉，那麼，如何認知非常熟悉呢？因為沒有量。如果通過量來認知，那麼，就可以這樣稱呼，否則就不是這樣。否則，稱呼是不合理的。如果說，它本身是可以被考察的，那麼，它就不是沒有量，那麼，就不是這樣，即使不是這樣，也會解釋為是爲了稱呼而假設的。如果說，從聲音中，沒有觸及意義，而是通過自己的形式產生認知，那麼，如何進入意義呢？對於認知，也就是需要表達的認知的形式，是不相同的，因為會產生錯誤的認知。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、對像、語言、意義以及錯誤認知的問題，並深入分析了它們之間的複雜聯繫。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，語言在認知和意義的傳遞中起著重要的作用，而意義的理解依賴於對名稱和標記的正確認知，並且通過執著於一個概念會導致認知上的偏差。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與對像： 古代文字認為，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，並且認知可能會偏離其對象。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 執著與認知偏差： 古代文字認為，執著於一個概念會導致認知上的偏差，從而產生錯誤認知。現代認知科學研究認知偏差（cognitive biases），這些偏差是人類認知中系統性的錯誤。認知偏差可以影響我們的判斷和決策。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、對像、語言、意義和錯誤認知等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་དོན་ དུ་རློམ་པས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།འདི་ལྟར་ཅི་སྲིད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་འཇུག་པ་བྱེད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་འདི་ཡི་ཐ་སྙད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། མིང་དང་མཚན་མ་དོན་དུ་རློམ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་གཉིས་ཏེ།རྟོགས་ནས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་པར་གལ་ཏེ་སྒྲའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མིང་དང་མཚན་མ་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དོན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ལྷག་པར་ཞེན་ པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གཞན་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིང་དང་མཚན་མ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་འདི་ནི་དོན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིང་དང་མཚན་མ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ།དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ་དེ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དོན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་བར་གྱི་ཤ་ལྷག་པའི་མིང་དང་མཚན་མས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཤེས་པ་ནི་བརྒྱུད་ནས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ ན།མིང་དང་མཚན་མའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་དོན་ཡིན་པས་དབང་པོའི་ཚོགས་པ་དོན་ མེད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་དེ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། དབང་པོའི་ཚོགས་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་འཛིན་པའམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷག་པར་ སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེར་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་གཞན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ལན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དུ་ འདོད་ན་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་ནི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，由於業習的力量，它如此產生，並且認為它存在於具有特殊性的對象中，那麼，爲了讓假設者進入，這沒有任何矛盾。就像這樣，只要通過將自己的本質假設為意義而進入，那麼，這個假設就完全成立，不需要其他事物。對於將名稱和標記假設為意義，有兩種分別：是認知后特別執著于意義的形式，還是沒有認知？如果說，通過聲音的形式識，將名稱和標記認知為自己的本質，那麼，如何將它認知為意義呢？認知自己的本質，不是被稱為特別執著于其他形式。其他的形式不是它，因為不同的形式才是不同的。因此，名稱和標記不是對意義的形式的分別。這種形式不是意義的，因為它沒有意義。也不是名稱和標記，因為它不合理。這種形式是認知本身的，這是最殊勝的。認知的形式本身是被認知為意義的，中間多餘的名稱和標記有什麼用呢？如果說，認知是通過它產生的，所以具有意義的形式，那麼，怎麼會說名稱和標記具有意義的形式呢？具有意義的形式本身，沒有任何量。如果說，意義的形式不是與名稱和標記不同的，那麼，它本身就是意義，所以，感官的集合就不會變得沒有意義。如果說，它不是起作用的，那麼，感官的集合就是執著于起作用的事物，或者具有結果。那麼，這種說法也是不合理的，因為它沒有執著于起作用的事物，所以，它就不能進入。如果說，是通過特別的假設而進入，那麼，特別的假設就是認知的形式，這已經說過了。如果不是這樣，那麼，那裡也有其他的名稱和標記，並且，對於那裡也有其他的事物，這會導致無窮的過失，所以，這是不合理的。如果認為那裡也是錯誤的，那麼，名稱和標記就沒有量。錯誤的認知不能確定意義。如果說，形式本身是用來確定意義的，那麼，就不是這樣，因為它沒有反面。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了認知、對像、語言、意義、錯誤認知以及業習等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，語言在認知和意義的傳遞中起著重要的作用，而意義的理解依賴於對名稱和標記的正確認知，並且通過執著於一個概念會導致認知上的偏差，而業習則會影響認知的產生。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 業習與認知： 古代文字認為，業習（karma）會影響認知的產生，從而影響我們對世界的理解。現代認知科學則更加強調認知過程的神經機制和環境因素。認知科學認為，認知是由大腦的神經活動產生的，並且受到環境因素的影響。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、對像、語言、意義、錯誤認知和業習等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།མདོ་སྡེ་པ་བཞིན་དུ་མིང་དང་མཚན་མར་སྒྲུབ་པ་ ལ་ནི་ལྡོག་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ།མིང་དང་མཚན་མའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་བློ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མི་གསལ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ།ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་པ་ཆ་འགའ་ཞིག་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་རྣམ་པ་གང་འགྱུར་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲ་བའི་བུ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་རྣམ་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡིན། རྣམ་པ་འདི་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་ཀུན་དོན་ལྡན་ཕྱིར་ཞེ་ན། །འཐད་མིན་རྨི་སོགས་རྣམ་གཞན་དུ། །མཐོང་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ལས་ཀྱང་མིན། །སྔོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཕྱིར་རོ། །ཐོག་མེད་ཕྱིར་ན་སྔོ་སོགས་མིན། །རུང ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ།།རང་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར་དེ་ཤེས་ཡིན། །དེས་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་ག་ལས་ཡིན། མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ།མཐའ་དག་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟན་འོ་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ ཐོབ་པས་ཚད་མར་ཐ་སྙད་བྱ་བར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད།འདི་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དག་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་མདུན་ན་གནས་པ་འཛིན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་གཞན་དུ་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ལས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ ནི་མི་འཐད་དོ།།བཟློག་པར་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་འགར་ཡང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གནས་སྐབས་དེ་བཞིན་དུ་མེད་ པའི་ཕྱིར་དེར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

就像經部宗一樣，對於在名稱和標記中建立，沒有建立反面，因為認為具有名稱和標記的對象的意識，僅僅是從作意等產生的。如果承認意識具有意義的形式，那麼，它就應該是意義的形式本身。為什麼形式不顯現呢？不是這樣的，因為產生**的特殊形式的一部分。從哪裡產生什麼形式，它不是通過所有自身而產生的，就像一部分相似的兒子一樣。如果說，並非所有意識都具有意義的形式，那麼，在那裡，所顯現的藍色等形式，就是意義本身。在那裡，所有藍色等形式都是意義，而不是意識，因此，所有意識都具有意義，而沒有任何自己的形式，那麼，從哪裡產生錯誤呢？這種形式不是意識，因為它顯現為外在的本質，那麼，就不是這樣。如果說，因為所有意識都具有意義，那麼，這是不合理的，因為在夢境等中，看到的是其他形式。也不是從造作產生的，因為顯現藍色等。因為是無始的，所以不是藍色等。即使對像存在，也不能認知，因為認知自身，所以它是認知。因此，描述名稱等。所有意識都具有意義，這種普遍性是從哪裡來的呢？僅僅是體驗到面前的形式，並不能說具有意義。如果說是這樣，那麼，就不會區分錯誤和不錯誤，因為一切都有目標。如果說，即使有目標，也不能獲得起作用的事物，所以，才稱之為錯誤，那麼，如果說，即使沒有目標，也能獲得起作用的事物，為什麼不將其稱為量呢？對於此，真實是什麼？是沒有目標。就像在夢境等中，即使沒有目標，也能看到執著于面前的事物，因此，在其他地方看到它，就不能說是有目標的。如何不變成相反的呢？這也不是回答，因為有目標本身沒有被建立。有目標本身在任何地方都沒有被建立。如果說，是在清醒的狀態，那麼，在這種狀態下，意識就會變得沒有目標，因為這種狀態本身是不存在的。因此，這是不確定的，因為在夢境等中，會體驗到其他形式。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了認知、對像、意識、形式、意義、錯誤認知以及夢境等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，意識並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，意識的形式不一定對應于外在的對象，夢境中的體驗與清醒狀態的體驗有所不同，並且對認知進行分類和定義是困難的。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與對像： 古代文字認為，意識並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，並且意識的形式不一定對應于外在的對象。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 意識的形式： 古代文字認為，意識的形式不一定對應于外在的對象，意識的形式可能只是意識自身的一部分。現代認知科學則更加強調意識的神經機制，認為意識是由大腦的神經活動產生的。 夢境與清醒： 古代文字認為，夢境中的體驗與清醒狀態的體驗有所不同，夢境中的意識可能是沒有目標的。現代認知科學則研究夢境的神經機制，並試圖瞭解夢境的功能。 認知分類： 現代認知科學試圖對認知進行分類，並研究不同型別的認知之間的關係。例如，認知科學區分了知覺、注意、記憶、思維、語言等不同型別的認知。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、對像、意識、形式、意義、錯誤認知和夢境等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།ཅི་སྟེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་མ་གྲུབ་བོ་ ཞེ་ན།འདི་ལ་སྨྲས་པ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མིང་དང་མཚན་མ་ནི་རྣམ་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པ་དེ་ནི་སྔོན་པོ་ ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདེན་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྨི་ལམ་གྱི་སྔོན་པོ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ས་ཕྱོགས་ཤིན་ཏུ་དོག་པར་ཡང་གླང་པོ་ཆེའི་ཁྱུ་མཆོག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གང་གི་ནང་ན་ གནས་པས་མཐོང་བ་དེར་ནི་གླང་པོ་ཆེའི་ཁྱུའི་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།བཅད་པའི་ནང་ནས་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་གླང་པོ་ཆེའི་ཁྱུའི་འབྲས་བུ་ཁ་བད་བཤིག་པ་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེའི་འབྲས་བུ་ཚིག་པ་ལ་སོག་པ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པར་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་དེར་སད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་དེ་ལ་དེ་འདྲ་བའི་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིད་ཚོགས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཉིད་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་གཉིད་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སད་པའི་གནས སྐབས་ན་གང་གིས་འདུ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདུ་བྱེད་ནི་འདུས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་ཉེ་བར་ འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཉེ་བ་རྣམས་ལས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་འཛིན་པར་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་དུ་ནི་འགའ་ཡང་སྐྱེས་པ་མེད་དེ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་བ་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་མཐོང་བ་གང་གིས་འདུ་བྱེད་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དེས་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་སྔོན་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，夢境的意識也是以名稱和標記為目標的，那麼，夢境的意識沒有目標就不能成立，那麼，對此回答說：夢境的意識不是以名稱和標記為目標的，因為它以藍色的形式為目標，而名稱和標記沒有那種形式。在那裡，藍色等本身是目標，這種說法是不合理的，因為那種形式與真實的藍色等不一致。真實的藍色等沒有障礙，而夢境的藍色則與之相反。就像這樣，在非常狹窄的地方，也能看到大象群，而在其中看到的地方，沒有大象群的空間，並且，也沒有從封閉的地方出去的能力，也沒有看到大象群的結果，比如象牙被破壞等。也沒有看到火的結果，比如燃燒等。如果說，顏色等沒有障礙，只是產生了那樣的形式，那麼，在這種情況下，為什麼所有清醒的人都看不到呢？因為那裡沒有那樣的，如果說，看到夢境的顏色等的原因是睡眠的，那麼，如果具有睡眠的，那麼，所有人都會看到。那麼，就不是這樣，因為在同一個地方睡覺的人，會看到不同的夢境。看到不同的形式，是因為造作的特殊性，就像這樣，在清醒的狀態下，誰有造作，誰就會看到那樣的形式，所以，不是所有人都會看到所有事物。如果說，造作不是與被造作的識的相續不同的其他事物，那麼，從那裡產生的識，因為執著于近處的事物，那麼，就會導致執著于所有近處的事物，如果說，當眼睛等識產生時，也只執著于近處事物的一部分，那麼，這種說法是不合理的。因此，在夢境中，什麼也沒有產生，因為它執著于不同的形式。對於沒有看到之前的自性，執著于不同的形式是合理的，因為之前看到過什麼，誰有造作，誰就會看到，而其他人則沒有看到，因為之前沒有。 這段古代邏輯學文字繼續探討了夢境的本質、認知、對像以及意識等概念，並深入分析了它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，夢境的體驗與清醒狀態的體驗有所不同，夢境中的意識並非以名稱和標記為目標，夢境中的形式與真實的對象不一致，夢境的產生與睡眠的和個人的造作有關，並且夢境中沒有真實的事物產生。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 夢境的本質： 古代文字認為，夢境的體驗與清醒狀態的體驗有所不同，夢境中的意識並非以名稱和標記為目標，夢境中的形式與真實的對象不一致。現代認知科學則研究夢境的神經機制，並試圖瞭解夢境的功能。認知科學認為，夢境是睡眠時大腦的活動，可能與記憶鞏固、情緒調節和問題解決有關。 夢境的認知： 古代文字認為，夢境中的意識並非以名稱和標記為目標，夢境中的形式與真實的對象不一致。現代認知科學則研究夢境中的認知過程，認為夢境中的認知可能與清醒狀態的認知有所不同。 夢境的產生： 古代文字認為，夢境的產生與睡眠的**和個人的造作有關。現代認知科學則研究夢境產生的神經機制，認為夢境的產生可能與大腦的神經活動、激素水平和環境因素有關。 夢境研究： 現代認知科學和神經科學對夢境進行了大量的研究，試圖瞭解夢境的本質、功能和產生機制。這些研究使用了多種方法，包括腦電圖（EEG）、功能性磁共振成像（fMRI）和心理學實驗。 總而言之，現代邏輯學在處理夢境、認知、對像和意識等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།འོ་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་དུས་དེ་ཉིད་དེའི་དུས་ སུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་དུས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཅིག་སྣང་བ་ལོག་པའམ། །ཡང་ན་ལོག་པ་སྣང་བ་འདོད། །གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣང་ན། །དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣང་བ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་འཛིན་པར་ཐལ། དེ་དག་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མཚར་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལོག་པ་ནི། །སྣང་ན་ལོག་པ་གང་ལ་ལྟོས། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ལྟོས་ནས་ནི། །འཁྲུལ་པ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མིན།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་ནི། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གཞན་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡི། །ལོག་སྣང་དེ་ནི་གཞན་ལ་འོངས། །འདམ་དུ་ལྟུང་བར་མི་བྱའོ། །མཉམ་པ་དེ་ནི་འདམ་ དུ་ལྟུང་།།རྨི་ལམ་གྱི་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣང་བ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པས་སད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྣང་བས་བསྒྲུབས་སོ། །ཅི་སྟེ་སྣང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་འདི་ནི་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་མ་ཡིན་པས་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་པར་སྣང་བ་ཅི་ཡོད།།ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་མཐོང་བ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དུས་དེར་དོན་དེ་ཡོད་མིན་པར། །འདུ་བྱེད་ལས་ནི་དེ་ལྟར་སྐྱེས། །ཡོད་མིན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤེས་པ་ཁོ་ནས་རང་ཉིད་རིག་།ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པ་ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ རིགས་པ་ཡིན་ཡང་།དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་གོ་ཅི་ལྟར་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྔོན་མཐོང་བ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་རིག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དུས་གཞན་ཡང་དུས་དེ་ཡིན་པར་མཐོང་ན་ནི། སད་ པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，那是顛倒地顯現，因為在之前的那個時候看到，那麼，就不是這樣，因為那個時候本身不存在。如果說，正因為如此，所以是顛倒地顯現，那麼，對此說：是顯現顛倒，還是想要顛倒顯現？如果說是顛倒顯現，那麼，那裡就沒有顛倒。如果說是顛倒顯現，那麼，那裡就沒有顛倒本身。如果說是顛倒，那麼，所有人都會這樣認為。如果說，那些也是顛倒顯現，那麼，這並不稀奇。如果說，一切都是顛倒，那麼，顛倒又是相對於什麼而言的呢？如果相對於錯誤而言，那麼，它就不會變成錯誤本身。如果相對於錯誤本身而言，那麼，其他事物也會被稱為錯誤，就不是這樣了。此外，想要向他人顯現的顛倒顯現，會降臨到他人身上，不要陷入泥潭。平等的事物會陷入泥潭。想要證明夢境的顯現是顛倒的，結果用清醒狀態的顛倒顯現來證明了。如果說，顯現是顛倒的，那麼，這個顛倒本身就只是顯現，而不是事物，因為以事物本身的本質顯現，所以，有什麼顛倒顯現呢？顛倒的自性就是顯現。如果說，誰能讓其他事物也這樣認知呢？顯現的自性不是來自其他事物，因為意識是不同的。那麼，在這種情況下，意識本身就是這樣認知的，所以，夢境的顯現不是有目標的。就像這樣，在那個時候，那個事物不存在，而是從造作中如此產生。不存在的事物不是看到的，而是隻有意識認知自身。即使說，在其他地方存在的事物，在其他地方被看到是合理的，但是，在那個時候不存在的事物，如何與另一個時間相關聯而被看到呢？因此，只有從之前看到的事物中如此產生的意識才是認知的，而不是事物，因為它不存在。如果說，將其他時間也看作是那個時間，那麼，在清醒狀態下看到的所有柱子等，都會變成顛倒顯現。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了夢境的本質、認知、錯誤認知、時間以及意識等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，夢境的顯現並非真實存在的，而是意識的產物，夢境中的顛倒顯現是相對的，並且夢境中的時間與清醒狀態的時間不同。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 夢境的本質： 古代文字認為，夢境的顯現並非真實存在的，而是意識的產物。現代認知科學則研究夢境的神經機制，並試圖瞭解夢境的功能。認知科學認為，夢境是睡眠時大腦的活動，可能與記憶鞏固、情緒調節和問題解決有關。 夢境的認知： 古代文字認為，夢境中的顛倒顯現是相對的，並且夢境中的時間與清醒狀態的時間不同。現代認知科學則研究夢境中的認知過程，認為夢境中的認知可能與清醒狀態的認知有所不同，並且夢境中的時間感知可能與清醒狀態有所不同。 錯誤認知： 古代文字認為，夢境中的顯現是錯誤的，因為它們不對應于真實的對象。現代認知科學則研究錯誤認知的產生機制，認為錯誤認知可能與多種因素有關，包括注意力、記憶、思維、語言等。 時間感知： 古代文字認為，夢境中的時間與清醒狀態的時間不同。現代認知科學則研究時間感知的神經機制，認為時間感知可能與大腦的特定區域和神經活動有關。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而時態邏輯（temporal logic）可以用來表示時間關係。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理夢境、認知、錯誤認知、時間感知和意識等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དོན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དོན་ཐོབ་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དོན་ཡོད་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད། དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མེད་ན་ཅི་ལྟར་རིག་།གཞན་གྱི་ཚེ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ ལྟར་མ་ཐོབ།གཞན་གྱི་ཚེ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ལྟར་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་མཐོང་། དེའི་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐོབ་པ་ཡང་དེའི་དུས་སུ་ཅི་སྟེ་མེད། མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཐོང་བར་ཅི་ལྟར་ནུས། མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཅི་ཞིག་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ།ངོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་འདི་ནི་སྔོན་གྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་མཐོང་བ་ལ་ངོ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་གཞན་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ལས་དེར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ ལ་སོགས་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི། ཐམས་ཅད་སྔོན་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི། ད་ལྟར་བ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་འདིས་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རུང་བའི་ཡུལ་ན་འདུག་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པའི་རྣམ་ པ་བཞིན་ནོ།།གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་མེད་དེ། རང་གི་ངོ་བོར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་ཡིན་གྱི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ་ལས་གཞན་མེད་པ། ཡོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་དོན་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་གཞན་གྱིས་གཞན་མཚོན་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དོན་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ ཡིན་ཏེ།འདི་ནི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་མོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདིས་ནི་མིང་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，不是這樣，因為它沒有損害，那麼，沒有損害本身不也是顛倒地顯現嗎？如果說，因為獲得意義，所以不是顛倒地顯現，那麼，獲得意義不也是顛倒地顯現嗎？如果說，事物存在，如何變成顛倒地顯現呢？如果說，看到事物本身，如何獲得呢？因為在那個時候不存在。如果說，不存在，如何認知呢？如果說，因為在其他時候存在，那麼，如何沒有獲得呢？如果說，因為在其他時候存在，所以，在那個時候不存在，那麼，如何看到呢？如果說，通過那個時候的自性獲得，那麼，為什麼在那個時候不存在呢？如果說，因為不能，那麼，如何能夠看到呢？如果說，因為看到本身，那麼，所看到的是什麼，難道不是不知道嗎？如果說，因為認識，所以確定看到的是之前的，那麼，就不是這樣，因為在夢境和看到其他生命時，沒有認識。如果說，從與其他事物相似的地方認識，那麼，在海市蜃樓等中，就沒有認識。那裡沒有認識。如果說是這樣，那麼，一切之前沒有看到的事物都會被認識，而現在看到的事物則不會被認識，這也說明了記憶的喪失。這也說明了非世俗的事物。就像這樣，什麼是非世俗的事物呢？是其他事物無法看到的非共同的事物。對此說：那是意識本身，就像在可行的對象中，其他事物無法認知，執著的形式一樣。如果說，因為執著于被執著的事物本身，所以是事物本身，而不是意識，那麼，那裡沒有執著于被執著的事物本身，因為它執著于自己的本質。那個事物是自己的本質，而不是被執著的事物本身。如果說是被執著的事物本身，那麼，除了顯現為被執著的事物之外，沒有其他事物，因為存在的就是它本身，所以，沒有所謂的事物。如果說，執著的形式是接近事物的，而不是事物本身，那麼，如何用其他事物來表示其他事物呢？因此，這是不合理的。如果說，因為產生了認為是事物的意識，那麼，就不是這樣，因為這就像頭髮的梳子等不是事物，因為沒有認為是事物的意願，這已經說過了。這說明了名稱等。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了認知、錯誤認知、對像、意識、記憶、非世俗事物以及語言等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，對象並非總是獨立於意識而存在，記憶並非總是準確的，非世俗事物是無法被普遍認知的，並且語言的指稱並非總是直接對應于對象。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與錯誤認知： 古代文字認為，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，並且錯誤認知可能源於多種因素。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 對象與意識： 古代文字認為，對象並非總是獨立於意識而存在，對象的存在可能依賴於意識的認知。現代認知科學則更加強調意識的神經機制，認為意識是由大腦的神經活動產生的，並且意識與對像之間存在著複雜的相互作用。 記憶： 古代文字認為，記憶並非總是準確的，記憶可能會受到多種因素的影響。現代認知科學則研究記憶的神經機制，認為記憶是由大腦的特定區域和神經活動產生的，並且記憶可能受到多種因素的影響，包括情緒、注意力、睡眠等。 非世俗事物： 古代文字認為，非世俗事物是無法被普遍認知的，非世俗事物的認知可能依賴於個人的經驗和認知能力。現代認知科學則研究人類的認知能力和侷限性，認為人類的認知可能受到多種因素的限制，包括感官、注意力和記憶等。 語言與指稱： 古代文字認為，語言的指稱並非總是直接對應于對象，語言的意義可能依賴於語境和認知。現代邏輯學和語言學則發展了語義學，研究語言的意義。語義學關注語言的指稱、真值條件和邏輯蘊含等問題。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、錯誤認知、對像、意識、記憶、非世俗事物和語言等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གཞན་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མདུན་ན་གནས་པར་སྣང་བ་ཡིན་པས། འདི་ལ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡིན་ལ་འདི་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་སྣང་ལ་དེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་འདོད་པ། །དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་གང་གིས་འདོད། །གལ་ཏེ་དོན་ནུས་མཐོང་ཕྱིར་ན། །གཞན་པ་དོན་མེད་ཅན་ཐོབ་འགྱུར། །གཞན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཕྱིན ཅི་མ་ལོག་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དང་ལྡན་པ་དོན་ཉེ་བས་བསྐྱེད་པར་གང་གིས་འདོད་དེ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད།སྣང་བ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་དོན་གྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དོན་དེ་སྔར་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའམ་རང་ ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ།ཕྱིས་ཀྱང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གྱི་ནུས་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི། གཞན་གང་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་དོན་མེད་པ་ཅན་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འདི་ལ་ནི་དོན་མེད་པ་འདི་ལ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་ བའི་བློ་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ནོ།།བློ་འདི་ནི་མི་སླུ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་ཀྱི་འདི་ལ་དོན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་བདག་ལ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ནི་སྔོན་གོམས་པའི་མཐུ་ལས་ཡིན་ནོ་སྙམ་གྱི། དེ་བདག་གིས་མཐོང་བའམ་བདག་གིས་དྲན་ནོ་ཞེའམ་དོན་འདི་ནི་ འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གནོད་པར་བྱེད་པ་གང་གིས་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ནི་མེད་དོ། །དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མི་ཤེས་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་འདིར་དོན་གཞན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་འདི་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་སྙམ་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་དག་དང་འབྲེལ་བར་འགྱུར་བའི་མིང་ལ་སོགས་པ་སྣང་བས་དམིགས་པ་ དང་བཅས་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་མེད་ན་ཡང་འཇུག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་ལྡན་ཡིན། །འདས་དང་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན། །དོན་དང་དེ་ནི་ཟད་ཕྱིར་རོ།

此外，所有的意識都顯現為在面前，對於這個來說，是顛倒地顯現，對於那個來說，則不是。對於這個來說，顯現為非世俗的事物，對於那個來說，則不是，這是從哪裡產生的呢？就像所說的那樣：眼睛等意識想要，誰認為它具有意義？如果說，因為看到事物的能力，那麼，其他事物就會獲得沒有意義的。此外，眼睛等意識，所顯現為不顛倒的，誰認為它具有意義，並且是由接近意義的事物產生的呢？對此有什麼原因呢？在顯現本身上，沒有差別。因為從隨行和相反的事物中，看到了事物的能力。就像這樣，那個事物之前被其他人看到，或者通過自己的推測而知道，並且之後也獲得了，因此，看到了事物的能力。如果說是這樣，那麼，對於沒有那樣**的意識，就會獲得沒有意義的事物。就像這樣，對於這個來說，沒有意義，對於這個來說，有意義，這種意識是假設的。這種意識也是不欺騙的，就像這樣，我只是產生了意識，而對於這個來說，沒有意義，我這樣顯現，是因為之前的習慣力量，而不是說，我看到了，或者我記住了，或者這個事物是非世俗的。通過什麼損害來認知非世俗的事物，就會變成沒有意義的事物。認知為世俗的事物，不會變成非世俗的事物，因為它會導致顛倒顯現。如果說，那也是非世俗的事物，那麼，就不是這樣，因為它會導致無窮的過失。如果說，是認知為非共同的事物，那麼，就沒有認為其他事物認知它的想法。對於不瞭解具有事物對象的意識，認知為是推測的意識。如果說是這樣，那麼，在這裡，對於沒有其他事物的事物，就會產生這種認知，認為這只是認知，而不是認為是事物。因此，對於與講述者和聽者相關的名稱等，通過顯現而有目標是不合理的。如果沒有關聯，就不會進入。如果說，與事物有關聯，那麼，過去和未來就不是所說的，因為事物和它會消失。 這段古代邏輯學文字繼續深入探討了認知、錯誤認知、意識、對像、世俗與非世俗、語言以及時間等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，意識的顯現可能受到多種因素的影響，世俗與非世俗的區分是相對的，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，並且語言的指稱可能受到時間的影響。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與錯誤認知： 古代文字認為，認知並非總是可靠的，錯誤認知是存在的，並且錯誤認知可能源於多種因素，包括意識的顯現、習慣和經驗等。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 意識與顯現： 古代文字認為，意識的顯現可能受到多種因素的影響，並且意識的顯現並非總是對應于真實的對象。現代認知科學則更加強調意識的神經機制，認為意識是由大腦的神經活動產生的，並且意識的顯現可能受到多種因素的影響，包括神經活動、激素水平和環境因素等。 世俗與非世俗： 古代文字認為，世俗與非世俗的區分是相對的，並且世俗與非世俗的認知可能依賴於個人的經驗和認知能力。現代認知科學則研究人類的認知能力和侷限性，認為人類的認知可能受到多種因素的限制，包括感官、注意力和記憶等。 語言與指稱： 古代文字認為，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，並且語言的指稱可能受到時間的影響。現代邏輯學和語言學則發展了語義學，研究語言的意義。語義學關注語言的指稱、真值條件和邏輯蘊含等問題。 時間感知： 古代文字認為，語言的指稱可能受到時間的影響。現代認知科學則研究時間感知的神經機制，認為時間感知可能與大腦的特定區域和神經活動有關。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、錯誤認知、意識、對像、世俗與非世俗、語言和時間等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གལ་ཏེ་མིང་དང་མཚན་མ་དོན་དང་འབྲེལ་པར་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། གང་གི་ ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དོན་དང་འབྲེལ་ཀྱང་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་པར་ཐལ་བ་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དོན་ཀྱང་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མིང་དང་མཚན་མ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དོན་ལ་ནི་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རྟོགས་པས་གཞན་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་པ་ནི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ནི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཐལ་བར་མི་འདོད་ན། །དེ་མིན་སྤྱི་ ནི་ཡན་འགར་བ།།བརྗོད་མེད་ཕྱིར་རོ་བརྗོད་ན་ཡང་། །དེ་མཚུངས་མིན་དང་གསལ་བ་མིན། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་དམིགས་འགྱུར་ཏེ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རོ་གལ་ཏེ་ཡང་། །གསལ་ལས་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་ཡིན། །བདག་ལ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ། །ནུས་པ་གང་དེ་ ནུས་ཉིད་ཡིན།།གལ་ཏེ་འགའ་ཚེ་ནུས་མེད་ན། །དེ་ནི་ཀུན་ཚེ་ནུས་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྤྱི་སྒྲའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ན། སྤྱི་དེའི་ཡན་འགར་བའམ་གཞན་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་འཛིན་ན་ནི་གསལ་བ་མེད་པར་ཡང་ཤེས་པར་ནི་འགྱུར་ན། འོན་ཀྱང་འདས་ པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།སྤྱི་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་དུ་བྱེད་ཅིང་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གསལ་བའི་རང་ བཞིན་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ན།གསལ་བ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པར་ནི་ གཞན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་སྤྱི་འབའ་ཞིག་གཟུང་བ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ཏེ་དེ་དེའི་སྤྱིར་མི་འགྱུར་བ་དང་། དེས་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པར་རང་དབང་དུ་གཟུང་བ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྙད་པའམ་ དེས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ནི་རང་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པར་སྤྱི་ཡན་འགར་བ་རྟོག་པ་མེད་ན་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

如果承認名稱和標記與事物相關聯，那麼，在那時，就只能不進入，因為它們與事物一起消失。對於沒有關聯的事物，就更加不可能進入。對於與事物有關聯，但也僅僅是認知，所以導致不進入的情況，如果沒有關聯，就更加不可能進入。因為過去和未來的事物也不存在。即使名稱和標記存在，對於事物來說，也無法進入，因為沒有事物的形式。通過認知其他事物而進入其他事物是不可能的。其餘的已經說過了。聲音的普遍性是爲了表達，如果不想有這樣的過失，那麼，不是它的普遍性就會偏離，因為沒有表達。即使表達，也不會相同，也不明顯。因此，它總是會成為目標，因為是永恒的。如果說，從明顯的事物中，對於顯現的事物是明顯的，對於我來說，產生認知的能力，就是那種能力。如果說，有時沒有能力，那麼，它就會在所有時候都沒有能力。如果普遍性是聲音認知的對象，那麼，那個普遍性就會偏離，或者被認為是其他的。如果僅僅是認知，那麼，即使不明顯，也會被認知，但是，過去等就不會被認知。普遍性是過去等的自性。如果說，普遍性具有過去等的明顯性，所以，可以區分過去等，並且特別執著，那麼，在這種情況下，就會執著于與明顯性的自性一起的事物。因為明顯性在過去等中沒有自性，所以，如何通過過去等的明顯性的自性，來認知過去等的自性呢？如果沒有將它的自性作為對象，就無法認知其他事物的自性。如果說，即使僅僅執著于普遍性，也會變成假設，那麼，那時也會有其他的過失，它不會變成它的普遍性，也不會被它所明顯。如果說，在沒有它的情況下，可以自由地執著，那麼，它就不會被命名，也不會被它所明顯。燈等的光明，是通過認知自身而認知的，所以，不是明顯的。如果說，在沒有認知明顯性的情況下，沒有認知普遍性的偏離，那麼，就不會被明顯性所明顯。 這段古代邏輯學文字繼續探討了語言、意義、普遍性、認知、時間以及顯現等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，普遍性並非總是獨立於個體而存在，認知可能受到多種因素的影響，時間對語言和認知產生影響，並且顯現並非總是可靠的。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 語言與意義： 古代文字認為，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，並且語言的指稱可能受到時間的影響。現代邏輯學和語言學則發展了語義學，研究語言的意義。語義學關注語言的指稱、真值條件和邏輯蘊含等問題。 普遍性與個體： 古代文字認為，普遍性並非總是獨立於個體而存在，普遍性的存在可能依賴於個體的認知。現代邏輯學則研究普遍性和個體的關係，認為普遍性可以通過形式化的方法來定義，並且普遍性與個體之間存在著複雜的邏輯關係。 認知與影響： 古代文字認為，認知可能受到多種因素的影響，包括時間、經驗和認知能力等。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 時間與語言： 古代文字認為，時間對語言和認知產生影響。現代認知科學則研究時間感知的神經機制，認為時間感知可能與大腦的特定區域和神經活動有關。 顯現與可靠性： 古代文字認為，顯現並非總是可靠的，顯現可能受到多種因素的影響。現代認知科學則研究感知的神經機制，認為感知是由大腦的神經活動產生的，並且感知可能受到多種因素的影響，包括神經活動、激素水平和環境因素等。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而型別論（type theory）可以用來表示普遍性和個體的關係。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理語言、意義、普遍性、認知、時間以及顯現等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།དེས་ན་ འདི་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ།གསལ་བས་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ཡང་སྤྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལས་གསལ་བ་དེ་མེད་པའི་ཡུལ་དེར་ཡང་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གསལ་བ་མེད་ན་དབང་པོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བ་ནི་གསལ་ བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་ལས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་ལ། དབང་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་སྒྲ་ལས་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དཔེ་ ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱོགས་ཉིད་ནི་དཔེའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་སྤྱི་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོག་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲ་ལས་རྟོགས་ཏེ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཅི་སྒྲ་ལས་སྤྱིའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནམ།དེ་སྟེ་རང་བཞིན་གཞན་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། འོན་ཏེ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དེ་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་ལ་བརྡར་བཏགས་པས། ཅི་ལྟར་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན། སྒྲའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཡང་གཞན གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ།།སྤྱི་ནི་རྟག་ཏུ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། དེའི་ནུས་པའམ་ནུས་མེད་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ། །རྟག་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ཟད་བྱ་ཕྱིར་ནུས་པ་གང་། །སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་དེ་ ལའང་།།རྗེས་འབྲེལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། །རྣམ་པའི་ཆ་ནི་རྣམ་ངེས་གང་། །དེ་ནི་དེ་ལ་གང་གིས་སྤྲུལ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་སྤྱི་འབའ་ཞིག་རྟོགས་ན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བར་འགྱུར་གྱི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཆའི་སྐབས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། གསལ་བ་ ལས་སོ་ཞེ་ན།གསལ་བ་མི་སྣང་ན་ག་ལས་གསལ་བས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ནི་མི་འཐད་དེ། སྤྱི་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་སོང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ ཡིན་ཡང་དོན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

因此，這總是會成為目標，即使在沒有明顯性的地方，普遍性也會成為目標，就像在沒有聲音的明顯性的地方，也會成為目標一樣。然而，如果沒有明顯的明顯性，就不會被感官所執著。感官執著的普遍性，是被明顯性所明顯的，就像通過聲音認知瓶子等，不需要燈等，而感官認知需要，所以沒有過失。那麼，這不合理，因為通過聲音認知的是瓶子等的普遍性，那麼，如何將它作為例子呢？因為普遍性是作為一方的。一方會導致例子沒有過失。因此，如果通過聲音認知普遍性的自性，那麼，對於顯現的認知有什麼用呢？如果沒有顯現的執著，如何通過聲音認知呢？因為沒有執著的關聯。通過聲音認知的普遍性的形式，是普遍性本身嗎？如果說是，那麼，自性是其他的。如果說是自性本身，那麼，被明顯性所明顯的，就是通過顯現而認知的，自性本身會產生認知。然而，如果說，通過顯現而認知的，是普遍性的自性，那麼，在這種情況下，通過貼標籤，如何認知其他事物呢？對於聲音的認知來說，也只會顯現為顯現認知的自性，它的自性不會顯現為其他認知的自性。普遍性總是它的自性，所以，會在所有時候顯現，就像這樣：它的能力或沒有能力，本質上存在於哪裡？因為是永恒的，所以不可能改變，爲了消滅它，有什麼能力？對於認知普遍性的形式，與藍色等相關的形式部分，是什麼確定的？它是什麼讓它顯現的？如果說，通過聲音僅僅認知普遍性，那麼，就會顯現為普遍性的形式，如何會有藍色等形式部分的情況呢？如果說是通過明顯性，那麼，如果明顯性不顯現，如何說是由明顯性產生的呢？這是不合理的，因為它會導致沒有普遍性，因為它不會顯現為與它不同的。與藍色等形式相關的形式，已經說過了，不是其他。即使它是普遍性的形式，也不會變成事物的普遍性。 這段古代邏輯學文字繼續探討了普遍性、認知、顯現、語言、形式以及對像等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，普遍性並非總是獨立於個體而存在，認知可能受到多種因素的影響，顯現並非總是可靠的，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，並且形式與對像之間存在著複雜的關係。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與影響： 古代文字認為，認知可能受到多種因素的影響，包括顯現、經驗和認知能力等。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 語言與指稱： 古代文字認為，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，並且語言的指稱可能受到多種因素的影響。現代邏輯學和語言學則發展了語義學，研究語言的意義。語義學關注語言的指稱、真值條件和邏輯蘊含等問題。 形式與對像： 古代文字認為，形式與對像之間存在著複雜的關係，並且形式並非總是直接對應于對象。現代認知科學則研究形式的認知機制，認為形式的認知可能受到多種因素的影響，包括感官、經驗和認知能力等。 總而言之，現代邏輯學在處理普遍性、認知、顯現、語言、形式以及對像等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གཉི་ག་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོས་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དབང་པོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་གསལ་བ་དབང་པོའི་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ དུ་མི་འགྱུར་རོ།།དབང་པོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་གསལ་བ་དབང་པོའི་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་ལས་རྟོགས་པ་སྤྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བའི་སྤྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་སྒྲས་ རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ།།དེས་ན་གསལ་བ་ཉིད་སྒྲས་རྟོགས་ན་དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཤེས་དོན་ཉིད། །ཕྱིར་ན་དབང་པོ་དོན་མེད་མིན། །དེ་དངོས་གཅིག་ཕྱིར་སྒྲ་སོགས་ལས། །ཐ་དད་སྣང་བློ་ག་ ལས་ཡིན།།མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་དབང་པོ་རྣམས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །མངོན་ན་གནས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ནི་ མདུན་ན་གནས་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ལས་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་བརྡ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ནི་ འདི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཐོས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་ལས་བྱུང་ནས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་དང་། ད་ལྟར་ བ་ཆོད་པ་ཁོ་ན་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་གྱི།མ་ཆོད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྦྱོར་བ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདས་པ་དང་། ཆོད་པ་ལྟར་མི་རུང་བ་ནི་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དབང་པོ་རྣམས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ ཏེ།རང་གི་ངོ་བོས་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ནི་འདས་སོགས་ཅི་ལྟར་ཡིན། །སྣང་བ་མེད་ལས་འདས་སོགས་ཀྱིས། །ངོ་བོ་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །མིག་ལ་སོགས་པས་མཐོང་བ་ཡང་། །རང་གི་ངོ་བོས་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མ་ཆོད་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ གཟུང་བའི་གླུ་སྒྲ་ནི་ཆོད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，兩者都顯現，那麼，就不是這樣，因為它會變成感官所執著的事物。被感官所認知的事物的明顯性，是感官的執著，所以不合理。它不會變成感官所執著的事物。被感官所認知的事物的明顯性，是感官的執著，這種說法是不合理的。通過聲音認知，不會變成普遍性，因為沒有認知到存在那樣的普遍性。因為沒有信任，並且顯現是不同的。因此，沒有通過聲音認知與明顯性不同的事物。因此，如果通過聲音認知明顯性本身，那麼，感官的集合就不會有結果，因為它會變得沒有意義。如果說，顯現認知是事物本身，那麼，感官就不是沒有意義的。因為它是真實的事物，所以，通過聲音等，如何會有不同的顯現意識呢？顯現本身只是認知事物的自性，如果它存在，那麼，感官就是沒有意義的。如果說，認知為在顯現中存在，是顯現，而不是使之顯現，那麼，就不是這樣，因為聲音也可以認知為其他形式。聲音不是認知為在面前存在，所以，它不會變成顯現本身。如果說，自己認知一切，那麼，通過聲音也可以認知，因為在那裡接受了符號。如果說，爲了完全滿足事物的意義，那麼，就不是這樣，因為你聽到「完全滿足是這樣的」的聲音，也會有完全滿足。如果說，不是因為與「已經發生」結合，那麼，就不是這樣，因為存在著與「從過去發生並存在」結合的可能性。即使是這樣，語言也只會與過去、未來和現在確定的事物結合，而不會與不確定的顯現結合，因為它與它結合沒有結果。如果說，顏色等過去和不確定的事物，不是完全滿足的原因，所以感官是有結果的，那麼，這不是真的。自己通過自性看到的事物，如何會是過去等呢？從沒有顯現的事物中，無法認知過去等的其他自性。通過眼睛等看到的事物，也只是通過自己自性的看到，才是確定和完全滿足的原因。通過自己自性執著的歌聲，即使確定，也不會證明完全滿足，就不是這樣。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、感官、顯現、語言、時間、對像以及滿足感等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，感官並非總是認知事物的唯一途徑，顯現可能受到多種因素的影響，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，時間對語言和認知產生影響，並且滿足感可能並非總是與對像直接相關。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與感官： 古代文字認為，認知並非總是可靠的，感官並非總是認知事物的唯一途徑，並且認知可能受到多種因素的影響。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 顯現與可靠性： 古代文字認為，顯現可能受到多種因素的影響，並且顯現並非總是對應于真實的對象。現代認知科學則研究感知的神經機制，認為感知是由大腦的神經活動產生的，並且感知可能受到多種因素的影響，包括神經活動、激素水平和環境因素等。 滿足感與對像： 古代文字認為，滿足感可能並非總是與對像直接相關，滿足感可能受到多種因素的影響。現代認知科學則研究情緒和動機的神經機制，認為情緒和動機是由大腦的特定區域和神經活動產生的，並且情緒和動機可能受到多種因素的影響，包括生理狀態、環境因素和認知評估等。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、感官、顯現、語言、時間、對像以及滿足感等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།ཆུ་རླབས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འོངས་པའི་ཕྱིར་མ་ཆོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་རྒྱང་རིང་ཞིང་། །དེ་ནི་རྒྱང་རིང་ཡུལ་ཉིད་དུ། །རྟོགས་ཕྱིར་འོངས་པ་ག་ལ་ཡིན། །ཧ་ ཅང་ཐལ་བ་འཇུག་པར་འགྱུར།།གལ་ཏེ་ཡུལ་རྒྱང་རིང་པོར་རྟོགས་ཀྱང་། ལུས་ལ་གནས་པ་དང་ཕྲད་པ་ཡིན་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྒྲ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་སམ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་རུང་སྟེ། རིགས་ངན་ལ་ རེག་པ་དང་།།བགྲོད་པར་མི་བྱ་བ་ལ་བགྲོད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ན། འདས་པ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྣང་བཞིན་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ ཡང་མི་སླུ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།ཅི་སྟེ་དབང་པོས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དབང་པོས་རྟོགས་པ་ནི། །ཡོད་ཉིད་ཅེ་ན་སྦྲང་ བུ་སོགས།།ཅི་ཕྱིར་ཡོད་མིན་ཉམས་ཕྱིར་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་ཉམས་པར་འདོད། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར། །རྟོགས་ཕྱིར་སྦྲང་སོགས་མེད་ཅེ་ན། །དེ་ལྟར་འོ་ན་ངོ་བོ་ཡིས། །རྟོགས་ཕྱིར་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མངོན་ སུམ་ཉིད་དང་མ་ཆོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་དང་དབང་པོའི་རྟོགས་པ་གཉིས་ཁྱད་མེད་པས་དབང་པོ་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདིའི་ཕྱིར་ཡང་སྤྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རིགས་ལྡན་རིགས་ མིན་གང་གི་ཕྱིར།།གསལ་བའི་ངོ་བོ་གཞན་རྟེན་མེད། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་གྲུབ་ཅེ་ན། །ལྟོས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་རག་ལས་མེད་པ་ཡང་། །རྟོག་པ་ཡིས་ནི་འབྲེལ་པར་བྱེད། །འབྲས་མིན་ཅི་ལྟར་ཡང་ཅི་ ཞིག་།གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་འབྲེལ་མེད། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ། །རིགས་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད། །རིགས་སུ་བརྗོད་དམ། གཞན་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་དངོས་པོའི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གསལ་བ་རྣམས་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་མེད པ་སྟེ་མ་འདྲེས་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，像水波一樣而來，所以是不確定的，那麼，這也沒有意義，因為近處接受，遠處遙遠。因為認知到那是遙遠的地方，所以，怎麼會是來的呢？會陷入非常過分的境地。如果說，即使認知到遠處，但是與身體相連並接觸，那麼，顏色等也會是這樣。因此，通過聲音和推測，或者其他分別的認知，來認知事物的意義也是可以的，會變成觸及劣等種姓，以及不應該去的地方卻去了等。因此，如果通過聲音認知事物的自性，那麼，就不會變成過去等。顯現的事物，也只是通過自己自性認知，而不是過去等。不欺騙的事物，也只是從不欺騙等聲音中存在的。如果說，感官認知是存在的，而不僅僅是認知，因為看到聲音形式的認知等，會進入不存在的事物，那麼，如果感官認知是存在的，那麼，蒼蠅等，為什麼不存在呢？如果說，因為消失了，那麼，你認為它如何消失的呢？如果不是這樣，因為認知，所以蒼蠅等不存在，那麼，那樣的話，就會認為是因為自性認知而存在的。因此，通過自己自性認知，才是存在的、顯現的、不確定的。聲音和感官認知沒有差別，所以感官沒有顯現認知的必要，因此，它們沒有結果。因此，普遍性也不是事物，就像這樣：具有種姓或不具有種姓，因為明顯性的自性不依賴於其他事物。如果說，是不同的，那麼，因為依賴，所以被稱為結果。因為是從自己的原因產生的，所以，即使不依賴結果，也會被認知聯繫起來。如果不是結果，那麼，無論如何，是什麼呢？如果說是其他的，那麼，它就沒有聯繫。因此，證明了沒有自性。具有種姓的事物，是被稱為種姓，還是其他的呢？對此，首先，明顯性的自性不是普遍的事物，因為明顯性不依賴於其他事物，而是不混雜地顯現認知。不錯誤的認知認知為其他事物，不會變成其他事物。同樣，雜色等是不依賴於其他事物，而分別認知的。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、感官、普遍性、自性、因果關係、顯現、以及獨立性等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，感官並非總是認知事物的唯一途徑，普遍性並非獨立存在的事物，自性依賴於認知，因果關係並非總是直接的，顯現可能受到多種因素的影響，並且獨立性是相對的。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 普遍性與自性： 古代文字認為，普遍性並非獨立存在的事物，自性依賴於認知，並且普遍性與自性之間存在著複雜的關係。現代邏輯學則研究普遍性和個體的關係，認為普遍性可以通過形式化的方法來定義，並且普遍性與個體之間存在著複雜的邏輯關係。現代哲學則研究自性的本質，認為自性可能是一種建構的概念，而不是獨立存在的事物。 因果關係： 古代文字認為，因果關係並非總是直接的，並且因果關係可能受到多種因素的影響。現代科學則研究因果關係的機制，認為因果關係可以通過實驗和觀察來驗證，並且因果關係可能受到多種因素的影響，包括時間、空間和環境因素等。 獨立性： 古代文字認為，獨立性是相對的，並且事物之間可能存在著複雜的相互依賴關係。現代哲學則研究獨立性的本質，認為獨立性可能是一種建構的概念，而不是絕對存在的事物。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而範疇論（category theory）可以用來表示普遍性和個體的關係。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、感官、普遍性、自性、因果關係、顯現以及獨立性等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།འོན་ཏེ་གསལ་བ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱིས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་ ནས།འདི་ནི་དེ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེའམ། དེ་ནི་འདི་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་རྟོགས་པས་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་པས་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཅི་སྲིད་མ་གྲུབ་པ་དེ་ སྲིད་དུ་ནི་འདིར་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ།།གྲུབ་པའི་དུས་ན་ཡང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡོད་པས་གཞན་ལ་རག་མི་ལས་པའམ། རྒྱུ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་རྟོག་པ་ཁོ་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། ཤེས་ལྡན་ཅི་བཟློག་པ་ལ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ ལས་གསལ་བ་གཞན་ནམ།སྤྱི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་ནི་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་སྤྱི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།མེད་པ་རིགས་སུ་ཐལ་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རི་བོང་གི་རྭ་རི་བོང་གི་རྭ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤྱིར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །གཞན་གྱི་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་བ་ལང་ཉིད་ རྟ་དང་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་མ་ཡིན་པ།ཅིའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་རྟ་དང་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བོང་བུའི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ཉིད་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ མཐུ་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ལ་བརྟེན་ནས། །ངོ་བོ་མེད་པའི་རིགས་བརྟགས་པ། །ཁྱད་པར་དེ་ལ་འཇུག་དོན་ཅན། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། །རིགས་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ལ་བརྟེན་ པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རིགས་དེ་རྟོགས་པ་ན་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，第二個明顯性等，是之後，依賴於之前的，認為「這個與那個相似」，或者「那個就是這個」，那麼，這也是不真實的，因為無論有多少幼苗等結果，都是通過認知而與自己的原因相關的，因為已經成立，所以不依賴於其他事物。只要沒有成立，就只是認知。即使在成立的時候，也與它同時存在，所以不依賴於其他事物，或者因為原因消失，所以結果也只是通過認知而與原因相關聯，對於有智慧的人來說，難道不是顛倒的嗎？因此，如果明顯性與其他的明顯性不同，或者普遍性是不同的，那麼，它就是沒有關聯的。因此，普遍性是沒有自性的。對於認知為沒有關聯的事物，普遍性是不存在的。如果說，那麼，認知為沒有關聯的事物也不存在，也會導致普遍性，因為在沒有自性上是相同的，那麼，不存在的事物不會導致種姓，因為它不依賴於它。兔子角被稱為兔子角，只是依賴於自己的明顯性，而變成普遍性。不是其他的明顯性。為什麼呢？對於說普遍性是事物的人來說，牛本身不是馬和牛等，為什麼呢？因為它不依賴於它，它不是被馬和牛等的明顯性所明顯。如果說是這樣，那麼，對於驢角等，因為不依賴於雜色等，所以不是它的普遍性。牛本身依賴於它而變化，並且使它進入，所以會變成依賴的特徵的關聯，這是沒有過失的。它的自性不在那些事物中，並且也沒有它的本質的關聯，但是，由於無始的習氣力量，所以會變成那樣。因此，依賴於本質，考察沒有本質的種姓，具有進入那個差別的意義，聲音會充分地顯示。種姓不是具有自性的，但是，它只是依賴於通過傳遞而產生的特徵的自性，所以被認為是具有自性的。因為是從那裡產生的，並且特別執著于那裡，所以，當認知種姓時，就會進入差別。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、普遍性、自性、因果關係、顯現、關聯性、種姓以及差別等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知並非總是可靠的，普遍性並非獨立存在的事物，自性依賴於認知，因果關係並非總是直接的，顯現可能受到多種因素的影響，關聯性是相對的，種姓是一種認知建構，而差別是種姓的體現。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與可靠性： 古代文字認為，認知並非總是可靠的，認知可能受到多種因素的影響，包括習慣、經驗和認知能力等。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 關聯性： 古代文字認為，關聯性是相對的，並且事物之間可能存在著複雜的相互依賴關係。現代哲學則研究關聯性的本質，認為關聯性可能是一種建構的概念，而不是絕對存在的事物。 種姓與差別： 古代文字認為，種姓是一種認知建構，而差別是種姓的體現，並且種姓與差別之間存在著複雜的關係。現代社會學則研究種姓和社會階層的關係，認為種姓是一種社會建構，並且種姓與社會不平等之間存在著複雜的關係。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而集合論（set theory）可以用來表示種姓和差別的關係。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、普遍性、自性、因果關係、顯現、關聯性、種姓以及差別等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།དེས་ན་ཁྱད་པར་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་ བྱ་བ་ཡིན་གྱི།གཞན་དང་ཐ་དད་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །རིགས་རང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གསལ་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ག་ལས་ཡིན། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་མ་མཐོང་བར་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ། ཅི་ལྟར་ཡིན་ ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། དེ་ལ་ངོ་བོར་སྣང་བའམ། །དོན་ལ་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ། །གང་དེ་འཁྲུལ་པ་ཐོག་མེད་པའི། །དུས་ཅན་མཐོང་གོམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཡིན། །དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ངོ་བོར་སྒྲོ་འདོགས་པར་ནི་མ་ཟད་ཀྱི། འཁྲུལ་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ ཡིན་ཏེ།དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་ལས་ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་བརྒྱུད་པ་ཉིད་སྐྱབས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་མཐོང་བ་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འཁྲུལ་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་ནི་མཐོང་བ་ནི་དགོས་པ་མེད་དོ། །ཡང་ན། དོན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་གང་ཡིན། །གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྒྲ་འདི་དག་གིས་གང་བརྗོད་ པ།།དེ་ལ་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་མེད། །གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལས་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་ཡང་སྒྲ་དེ་ལས་འཇུག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་ འཇུག་པར་ཡང་བྱེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ།ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སུ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་དོ། །བུམ་པ་ཁྱེར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཁྱེར་ནས་མི་འོང་བ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མེད་དོ། །ཁྱེར་ཤོག་བྱ་བ་འདི་ཁྱེར་ནས་མི་འོང་བ་འགོག་པ་ཡིན་ལ་ དེ་ལས་ནི་རང་ཉིད་ཁྱེར་ནས་འོང་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དགག་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དང་པོའི་སྒྲའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ནི་དགག་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ལས་ནི་གཞན་མིན་པའི། །ལེན་པ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་འདིར། །ཐལ་ཡིན་འདི་ནི་འགོག་བྱེད་དེ། །དེ་ལ་ཐལ་བ་གཞན་ཅི་ཡོད། །འདིར་ནི་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ཉིད། །མི་ལེན་པ་ཡིན་པས་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་འགོག པ་ཡིན་ནོ།

因此，爲了進入那個差別，具有意義的聲音會顯示它，而不是與其他事物沒有差別，這是結論。即使種姓具有自己本質的形式，為什麼會特別執著于明顯性和統一性呢？本質是可見的，而不是不可見，為什麼會特別執著于統一性呢？對此，這樣說：在那裡，顯現為本質，或者認為它就是那個事物，那都是無始的錯誤，由長期的習慣所顯現的。不僅僅是因為看到它，就給它貼上本質的標籤，而且還存在著錯誤從一個傳遞到另一個，就像認知自在天等一樣。對於顯現為不明顯的事物，如何從顯現為明顯的事物中產生呢？對此，傳遞的錯誤是避難所。因此，錯誤依賴於其他錯誤的看法，而它也來自其他事物，所以，無始的錯誤是合理的。因此，它的自性，看到它是不必要的。或者，事物的普遍性是什麼？具有從其他事物中返回的特徵，這些聲音所表達的是什麼？在那裡，沒有絲毫的本質。從具有從其他事物中返回的特徵的普遍性中，不是具有自性的。聲音只是使不想要顯現的不同種姓返回，而返回也只是從那個聲音中沒有進入。如果說，不僅僅是進入，那麼，僅僅是返回，也沒有人追求它的意義。說「拿來瓶子」，卻拿來布等，不來，這並不是追求的意義。那麼，就不是這樣，說「拿來」是阻止不拿來，而從那裡，自己就會拿來。那也會導致不是瓶子，所以，這是阻止它，對於否定來說，沒有本質。如果說，第一個聲音的意義，不是會變成建立聲音的意義嗎？對於它來說，否定是不可能的，因為沒有過失，那麼，就不是這樣：從中立來說，不接受其他事物，在這裡，這是過失，這是阻止者，對於它，還有什麼其他的過失呢？在這裡，沒有結合，因為是不接受，所以，那個過失是阻止貼標籤。 這段古代邏輯學文字繼續探討了認知、本質、普遍性、語言、否定、以及謬誤等概念，並試圖理清它們之間的複雜關係。文字的核心觀點是，認知可能受到多種因素的影響，本質是一種認知建構，普遍性並非獨立存在的事物，語言的指稱與對像之間存在著複雜的關係，否定是一種認知操作，並且謬誤可能源於多種因素。現代邏輯學、認知科學和哲學對這些問題的理解和處理方式與古代邏輯學有著顯著的差異。 認知與影響： 古代文字認為，認知可能受到多種因素的影響，包括習慣、經驗和認知能力等，並且認知可能導致錯誤。現代認知科學則更加強調認知過程的複雜性，認為認知不僅僅是感官資訊的簡單反映，而是受到多種因素的影響，包括注意力、記憶、思維、語言等。認知科學也研究認知錯誤的產生機制，並試圖通過科學方法來糾正認知錯誤。 本質與建構： 古代文字認為，本質是一種認知建構，而不是獨立存在的事物，並且本質可能受到多種因素的影響。現代哲學則研究本質的本質，認為本質可能是一種建構的概念，而不是絕對存在的事物。 普遍性與獨立性： 古代文字認為，普遍性並非獨立存在的事物，並且普遍性可能依賴於個體的認知。現代邏輯學則研究普遍性和個體的關係，認為普遍性可以通過形式化的方法來定義，並且普遍性與個體之間存在著複雜的邏輯關係。 否定與認知： 古代文字認為，否定是一種認知操作，並且否定可能受到多種因素的影響。現代邏輯學則研究否定的邏輯，認為否定可以通過形式化的方法來定義，並且否定與肯定之間存在著複雜的邏輯關係。 謬誤與認知： 古代文字認為，謬誤可能源於多種因素，包括認知能力、經驗和習慣等。現代邏輯學則研究謬誤的邏輯，認為謬誤可以通過形式化的方法來識別，並且謬誤可能源於多種因素，包括認知偏見、邏輯錯誤和資訊不足等。 形式化和模型： 現代邏輯學傾向於用形式化的模型來表示認知過程和現實結構。例如，認知架構（cognitive architectures）可以用來模擬人類的認知過程，而非經典邏輯（non-classical logic）可以用來表示否定和謬誤。這些模型可以使用邏輯語言和數學工具來精確定義和分析。 總而言之，現代邏輯學在處理認知、本質、普遍性、語言、否定以及謬誤等問題時，更加強調精確定義、形式化、經驗證據和邏輯推理。雖然古代邏輯學文字的討論具有一定的哲學意義，但其方法論和分析工具與現代邏輯學相比，仍然存在明顯的差距。現代邏輯學不僅僅停留在對概念的思辨，更注重構建可驗證的理論模型，並使用經驗數據來檢驗這些模型的有效性。現代認知科學和哲學則為我們提供了更深入地理解認知和現實的途徑，併爲邏輯研究提供了新的視角。

།གལ་ཏེ་དེ་དགག་པ་ནི་གཞན་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་ན་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་བཀག་པ་ན། །གཞན་ནི་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན། །སྒྲ་ཡི་བྱེད་པ་དེ་ལ་མེད། །དོན་གཉེར་ཡིན་ཕྱིར་རང་གིས་རྟོགས། །གཞན་ ཡོད་པ་ཉིད་གཞན་མེད་པ།།ཡིན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། །གཞན་རྟོགས་ན་དེར་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་བཤད་པ་ནི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་སེལ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །རང་གི་བློ་ཉིད་དེས་དབེན་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་སྤྱིའི་བློ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དུ་ཆུག་མོད། དེ་སྤྱི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། ངོ་ བོ་མེད་ཅན་སྤྱི་བློ་ལ།།སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་མཐོང་ཕྱིར་དང་། །དོན་ལ་འཁྲུལ་པའང་མེད་ན་ནི། །སྤྱིར་འདོད་དེ་ཡང་སླར་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དོན་དངོས་སུ། །མེད་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན། །སྤྱིའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ནི་སྤྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངོ་བོ་མེད་པ་ཅན་ཏེ། རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་ངེས་པར་དེ་བློ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་སྤྱིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཅི་ལྟར་སྤྱིར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་རྣམ་པ་ནི་སྤྱི་མ་ ཡིན་ཏེ།རང་གི་རྣམ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་ལ་བསླད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་འདི་ནི་ཅི་ལྟར་དེའི་མཐར་ཐུག་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་བརྟེན་པར་ རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རང་བཞིན་དེས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྟག་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། དུང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ བ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྤྱི་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དེ་དང་གཞན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན། ཡང་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果否定它不是僅僅爲了肯定其他，那麼如何證明它本身沒有自性呢？對此，這裡這樣說：當否定它的自性時，其他的自性就會自然顯現。聲音的作用並不在於此，因為尋求意義是依靠自身理解的。如果說「存在」本身如何能成為「不存在」呢？因為理解其他事物時，就會產生對該事物的理解。這樣說是因為，理解的本性就是排除其他，所以沒有過失。因為理解到自己的心識是空寂的，所以才會有這樣的理解。如果暫且認為普遍的心識是存在的，那麼其中所具有的意義的顯現，就是普遍存在本身。即使由於顯現為不同的形態，而認為它沒有實在的自性，但也不能說它與普遍性是不同的，這樣說是不合理的。對此，這裡說：因為在無自性的普遍心識中，能看到普遍性本身，並且如果對意義沒有迷惑，那麼所希求的普遍性也會再次消失。因為它本身實際上並不存在，所以它不是有自性的。普遍心識中的顯現，就是所希求的普遍性。如果它被確立為無自性，即沒有形態，那麼它必然會成為與心識不同的東西，因為它會成為普遍的，因為能看到普遍的自性。然而，這也仍然是對意義的迷惑，因為如何看到普遍性，也同樣是迷惑的理解。而且，它自身的形態不是普遍的，因為它自身的形態是其最終的自性。然而，它之所以不同，是因為它混淆了意義。也正是因此，它並非是實在的意義自性，也是這樣理解的。那麼，如何說這個普遍性是最終被理解的呢？它並不像所理解的那樣存在於意義之中，而是依賴於理解而存在。因此，具有自性的事物，本身就不是有自性的，因為它不具有自性，因為它經不起檢驗。如果不是這樣，那麼黃色等顏色也會存在於白色的海螺等事物中。因此，普遍性不是實有。由於它不可言說，所以普遍性也不是實有。普遍性既不能被說成是這個，也不能被說成是其他，而且它也不是實有。 現代邏輯學觀點： 這段古代邏輯學文獻探討了普遍性（一般概念或共相）的本質，以及我們如何理解和認識它們。在現代邏輯學的視角下，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 普遍性的存在論地位： 古代文獻中提出的一個核心問題是，普遍性是否真實存在，或者說，它們是否具有實在的「自性」。現代邏輯學，特別是數理邏輯，傾向於將普遍性視為一種抽像的概念或謂詞，而不是獨立存在的實體。例如，在謂詞邏輯中，我們使用量詞（如「所有」、「存在」）來表達普遍性，但這些量詞本身並不指稱任何實體，而是表達命題的邏輯結構。 概念與對像： 古代文獻中討論了普遍概念與具體對像之間的關係。現代邏輯學將這種關係視為概念（或謂詞）和對像之間的指稱關係。一個概念可以指稱多個對象，而一個對象可以被多個概念所描述。這種指稱關係是通過邏輯語言中的符號來表達的，例如，用謂詞符號來表示概念，用個體常項來表示對象。 抽像與具體： 古代文獻中提到的「普遍心識」和「普遍性」的顯現，可以理解為我們從具體經驗中抽像出一般概念的過程。現代認知科學和心理學也研究了人類如何形成概念和進行抽像思維。邏輯學則關注這些概念和抽像思維的邏輯結構和有效性。 邏輯謬誤： 古代文獻中提到「如果不是這樣，那麼黃色等顏色也會存在於白色的海螺等事物中」，這是一種歸謬法（reductio ad absurdum）的論證方式。現代邏輯學明確了這種論證的邏輯結構，並將其作為一種有效的論證方法。 語言與意義： 古代文獻中討論了語言（「聲音」）與意義之間的關係。現代邏輯學強調，語言是表達思想和進行推理的工具，但語言本身並不等同於意義。邏輯學關注的是語言的邏輯結構和推理規則，而不是語言的心理或社會含義。 認識論： 古代文獻中關於「理解」和「迷惑」的討論，涉及到了認識論的問題，即我們如何獲取知識以及如何避免錯誤。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性的探討，在現代邏輯學中得到了更精確和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與數學、電腦科學、人工智慧等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題。

།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ངོ་བོ་མེད་པས་བརྗོད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་པ་འགའ་ ཞིག་ལས།།དངོས་འདོད་དངོས་རྣམས་ཅི་ལྟར་འདོད། །བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་ སྟེ་སྤྱི་གཞན་ལས་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ནི་སྤྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་གསལ་བ་ལས་ཀྱང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ལས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དུ་བ་ནི་མེ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་ བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་གསལ་བ་ལས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་སྣང་ན་གང་གིས་ན་ ཐ་མི་དད་པ་ཡིན།དེས་ན་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ལས་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མེད་དོ། །གང་ལས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྤྱི་གཞན་ལས་ཀྱང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་གཞན་ཡང་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཀུན་བརྟགས་པ་ ལས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བས་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་གི་མགོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་ པ་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བརྗོད་ན་ཅི་འགལ། འདིར་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གསལ་བ་ཐ་དད་པས་བློ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཟད་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་བཤད་པ་ནི། ཉེར་ལེན་ཐ་དད་ ཕྱིར་གཞན་དུ།།བརྗོད་པར་བྱ་མིན་ཉེར་བཏགས་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་སྤྱིའམ་གསལ་བ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

為什麼呢？因為無自性，所以不可言說。如果從某些言說中，想要將事物視為實有，那麼如何看待事物呢？它並非不可言說。凡是既不能說成是它本身，也不能說成是其他的事物，就是沒有自性的。如果成為實有，那麼必然可以被說成是它本身或者其他。如果說，因為普遍性可以被說成是其他，所以必然是不同的，那麼普遍性就成了實有。如果說，即使實有顯現，它也可以被說成是它本身或者其他，那麼因為它不能從自身被言說，所以它不是實有。如果說，因為它與自身相關聯，所以不能從自身被言說，那麼原因和結果的實有是不同的關聯，因此一切結果都不能被說成是依賴於原因的。煙不能被說成是既是火本身又是其他。如果說，因為所依處相同，所以普遍性顯現而不可言說，那麼所依處在究竟意義上並非是獨立於實有的存在。如果顯現為不相同，那麼如何能說它不是不相同呢？如果顯現為不同，那麼它又如何是不相同的呢？因此，不存在既不是它本身也不是其他的實有。因為它不能從任何事物被言說，所以它不是實有。它也不能被說成是不同於其他普遍性的，因為其他普遍性也沒有被確立為實有。如果說，因為是分別假立的，所以可以被說成是不同的，因此是實有，那麼兔角等也會因為彼此不同而成為實有。如果說，它們的不同是因為它們所依賴的近取因不同，但在究竟意義上不是不同，那麼兔頭等具有不同近取因的意識是不同的，但兔角等本身不是不同的。如果這樣說，又有什麼矛盾呢？在此，也同樣可以說，近取因的顯現不同，只是意識不同而已，實有本身並沒有不同。對此，解釋說：由於近取因不同，所以被說成是其他，只是假立而已。如果普遍性或顯現是聲音所能表達的，那麼過去和未來就不能被表達，但事實並非如此。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）的本質，以及語言和概念如何指稱或描述它們。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 指稱與意義： 古代文獻中反覆強調「不可言說」的概念，這涉及到語言的指稱問題。現代邏輯學，特別是語義學，關注的是語言符號如何指稱對象，以及如何表達意義。弗雷格的「意義與指稱」理論區分了語言符號的意義（sense）和指稱（reference），認為一個符號可以有不同的意義，但指稱同一個對象。古代文獻中對普遍性的討論，可以看作是對普遍概念的意義和指稱的探討。 同一性與差異性： 古代文獻中討論了「它本身」和「其他」的概念，這涉及到同一性（identity）和差異性（difference）的問題。現代邏輯學使用邏輯符號（如等號「=」）來表達同一性關係，並使用謂詞邏輯來表達差異性關係。例如，我們可以說「a=a」表示a與自身同一，或者說「P(a)」和「¬P(b)」表示a具有屬性P，而b不具有屬性P。 關係與屬性： 古代文獻中討論了原因和結果的關係，以及普遍性與個體的關係。現代邏輯學使用關係謂詞來表達關係，例如「R(x,y)」表示x與y之間存在關係R。屬性可以看作是一元關係，例如「P(x)」表示x具有屬性P。邏輯學關注的是關係的邏輯性質，如傳遞性、對稱性等。 存在與非存在： 古代文獻中討論了「實有」和「無自性」的概念，這涉及到存在（existence）和非存在（non-existence）的問題。現代邏輯學使用存在量詞「∃」來表達存在，例如「∃xP(x)」表示存在一個x使得P(x)成立。非存在可以用否定來表達，例如「¬∃xP(x)」表示不存在一個x使得P(x)成立。 假立與實在： 古代文獻中討論了「分別假立」的概念，這涉及到概念的建構和實在的區分。現代邏輯學認為，概念是人類思維的產物，它們可以用來描述和理解實在，但概念本身並不等同於實在。邏輯學關注的是概念的邏輯結構和它們之間的關係，而不是概念的心理或社會含義。 時間與語言： 古代文獻中提到「過去和未來就不能被表達」，這涉及到時間與語言的關係。現代邏輯學發展了時態邏輯，可以用來表達和推理關於時間的概念。時態邏輯使用時態運算元（如「過去」、「未來」）來表示命題的時間性質。 邏輯的侷限性： 古代文獻中對「不可言說」的強調，也暗示了邏輯的侷限性。現代邏輯學也認識到，邏輯並不能解決所有的問題，有些問題可能超出了邏輯的範圍。例如，邏輯不能回答價值判斷的問題，也不能解決所有認識論的問題。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、語言和存在的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論、電腦科學等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།གང་གི་ཕྱིར། འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པའི། །དོན་ལའང་སྤྱི་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཉན་པ་ དག་ནི་འཇུག་འགྱུར་ན།།ཡོད་པ་མེད་ཆོས་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འདས་པའམ་མ་འོངས་པ་བརྗོད་པ་ལ་ཡང་སྤྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྤྱི་ཡོད་པ་དེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་སུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཡོད་པ་ནི་མེད་པའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ ནོ།།གསལ་བ་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡི་ཆོས་སུ་མ་རྟོགས་ན། །འདས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །སྤྱི་ནི་གསལ་བ་འདས་པའི་དབང་གིས་འདས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་ནི་འདས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་སྤྱི་མེད་པའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་དགོས་སོ། །མེད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ཉིད་དམ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་མེད་པའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ།།ཅི་འགལ་ཞེ་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །མེད་པ་དང་ནི་འབྲེལ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་གསལ་བ་ཡང་ཡོད་ པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་ཡོད་ན་འདས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཤེས་པ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་དེ་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་མེད་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཉེར་བཏགས་ལས་འདི་འདོད། །གང་ཞིག་སྣམ་སོགས་ལ་མེད་པ། །ད་ལྟར་བ་ཡི་བུམ་པ་ཡི། །དངོས་མེད་དང་ནི་ཉེ་བ་གང་། །མེད་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ ཚིགས་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ།མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་གྲུབ་བོ། །གང་ཞིག་ཉེ་བར་བཏགས་པ་དེ་ནི། དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དེ་ལ་སྤྱི་དོན་དམ་པར་ ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ལེན་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་སྤྱི་ཉེ་བར་བཏགས་སམ། སྒྲའམ་འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གསུམ་མོ།

為什麼呢？因為過去和未來的事物，即使是具有普遍性的因，如果被理解為存在，那麼如何成為不存在的性質呢？如果說，即使是過去或未來的事物，在被表達時也是理解了普遍性，那麼，這個存在的普遍性，如何成為過去和未來事物的無有之性呢？存在不能成為無有的性質。如果說，顯現是存在的性質，那麼，如果不理解它的性質，如何成為過去呢？普遍性是由於顯現與過去相關聯，才成為過去，而不是它自身的本性。因此，普遍性由於與過去相關聯而成為過去，所以必然會成為無有之性。凡是無有之性，都不會成為存在，例如兔角或者無有本身。如果存在，也不會成為無有之性，例如種子等具有產生果實的能力。有什麼矛盾呢？因為沒有關聯。不能與無有關聯，如果這樣，那麼普遍性也會被理解為無有，因為沒有差別，例如顯現。如果這樣，那麼顯現也會被理解為存在，因為過去和未來是存在的。如果存在，又如何成為過去呢？因為知識是過去的。這個知識也是理解本身。如果說，因為它不是顯而易見的，那麼，因為用自己的本性理解，就沒有不顯而易見的情況，這已經說過了。因此，普遍性不是過去等無有的性質。如果說，這是從假立的角度來理解的，那麼，凡是在布匹等事物中不存在的，與現在的瓶子的不存在接近的，那麼，無有之性的理由是不成立的，因為無有之性是從假立的角度來理解的，而不是究竟意義上的，所以無有之性的理由是不成立的。凡是假立的，在究竟意義上是不存在的，因此過去和未來，普遍性在究竟意義上不是存在的，所以存在的理由是不成立的，是這樣想的。在此，所取的是，過去等事物，普遍性是假立的，還是聲音，或者是顯現，有這三種情況。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與時間的關係，以及我們如何理解過去、現在和未來的事物。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 時間邏輯： 古代文獻中討論了普遍性與過去、現在和未來的關係，這涉及到時間邏輯的問題。現代邏輯學發展了多種時間邏輯系統，可以用來表達和推理關於時間的概念。時態邏輯使用時態運算元（如「過去」、「將來」、「總是」、「有時」）來表示命題的時間性質。例如，「P(t)」表示命題P在時間t成立，「F(P)」表示將來某個時間P會成立，「G(P)」表示將來所有時間P都會成立。 模態邏輯： 古代文獻中討論了「可能」和「必然」的概念，雖然沒有明確使用這些術語，但對「存在」和「不存在」的討論隱含了模態的概念。現代邏輯學發展了模態邏輯，可以用來表達和推理關於必然性、可能性、義務、信念等模態概念。模態邏輯使用模態運算元（如「□」表示必然，「◇」表示可能）來表示命題的模態性質。例如，「□P」表示P必然成立，「◇P」表示P可能成立。 存在與時間： 古代文獻中討論了普遍性在過去、現在和未來是否存在的，這涉及到存在與時間的關係。現代邏輯學認為，存在是一個時間相關的概念，一個事物在某個時間存在，但在其他時間可能不存在。時間邏輯可以用來表達和推理關於存在的時間性質。 假立與實在： 古代文獻中討論了「假立」的概念，這涉及到概念的建構和實在的區分。現代邏輯學認為，概念是人類思維的產物，它們可以用來描述和理解實在，但概念本身並不等同於實在。邏輯學關注的是概念的邏輯結構和它們之間的關係，而不是概念的心理或社會含義。 邏輯與語言： 古代文獻中討論了語言如何指稱普遍性和時間，這涉及到邏輯與語言的關係。現代邏輯學認為，語言是表達思想和進行推理的工具，但語言本身並不等同於意義。邏輯學關注的是語言的邏輯結構和推理規則，而不是語言的心理或社會含義。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何理解過去、現在和未來，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、時間、存在和假立的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與時間邏輯、模態邏輯、語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།གལ་ཏེ་སྤྱིའི་ཆོས་ཉེ་བར་འདོགས་ སོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ད་ལྟར་བའི་བུམ་པ་ལ། ཡོད་པའི་སྤྱི་དེ། འདས་པ་ལ་འདྲ་བའམ། འབྲེལ་པས་ཉེ་བར་འདོགས་གྲང་། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉེ་བ་མེད་པར་འདོད་པས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་དང་ནི་འདྲ་བའམ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པར་ཐལ་ བའི་ཕྱིར་རོ།།འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །བློ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་ཉེ་བར་འདོགས་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དོན་མེད་པར་སྒྲ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ན་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་སྤྱི་ཡིན་པ་དེས་ན་དངོས་ པོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཉེ་བར་འདོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་ཡོད་དགོས་ཏེ། ཉེ་བར་མེད་པར་འདོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ལ་ཡང་འདི་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་དུ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞིན་འདྲ་བས་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འདས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་མེད་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པར་ཉེ་བར་འདོགས་པས་དེ་ལ་སྤྱི་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡིན་པས། ཇི་ལྟར་འདས་པ་ཉིད་ དུ་འགྱུར།དེས་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་དེ་ཉིད་འདས་པར་འགྱུར་མོད། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་འདས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་དང་ལྡན་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་ལ་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། ཐམས་ ཅད་ཡོད་ཅེས་ལྟ་བ་ལ།།དེ་ཡི་དོན་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད། །དེ་ཡོད་པ་ན་དངོས་པོ་ཡི། །མེད་པ་ཅི་ལྟར་བདེན་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་འདི་ཅི་གལ་ཏེ་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་ཉིད་གྱུར་མཐའ་དག་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་ནི་དོན དམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་བར་ནི་དོན་དམ་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་ གྲུབ་བོ།།ད་ལྟར་ཙམ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སྤྱི་མེད་པས་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།

如果說普遍性的屬性是假立的，那麼這是不合理的。對於現在的瓶子，存在的普遍性，是與過去相似，還是通過關聯來假立的呢？如果不是這樣，那麼認為沒有關聯，就會導致太過分的情況。它不能與不存在相似或關聯，因為那樣會導致它成為存在。過去等事物也是實有。意識已經被否定了。如果說，聲音是假立的，這也是不合理的，因為沒有意義，聲音不會出現。如果出現，那麼也會出現在不存在的事物上，這樣，普遍性就會成為不存在的事物。如果說，顯現是假立的，那麼也必須有假立的依據，因為沒有依據就假立是不合理的。對於聲音的假立，也應該這樣說。如果說，因為過去、未來和現在是一體的，所以由於自性相似而假立，那麼過去就是它本身，但它只是沒有作用而已。因此，因為與作用相關聯而假立，所以它被理解為普遍性，否則就不是這樣。如果這樣，那麼所有事物都是存在的，如何成為過去呢？因為它們沒有作用。如果它們不存在，那麼它們就會成為過去，但如何成為實有呢？與它相關的實有也是過去。如果問如何知道它與它相關，那麼也會知道不存在的事物。還有：如果認為一切存在，那麼它的作用也存在。如果它存在，那麼實有的不存在如何能成立呢？如果說，過去等是世俗諦，在勝義諦中一切都是存在的，那麼這個世俗諦有什麼意義呢？如果勝義諦本身就是目標，那麼，勝義諦本身如何能成為世俗諦的真實呢？以不存在的自性為目標的勝義諦是世俗諦，因為它會遮蔽它。僅僅是顯現本身不是世俗諦。如果說，過去等也是世俗諦，那麼勝義諦就會不存在，因為沒有獨立於過去等自性的實有，所以勝義諦也會不存在。過去等是世俗諦，而不是勝義諦，而現在是勝義諦，那麼普遍性就被確立為不存在。因為僅僅是現在的實有中沒有普遍性，所以一切都安立得很好。 這段古代邏輯學文獻繼續深入探討了普遍性（共相）的本質，以及它與時間、存在和認識的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 指稱與存在： 古代文獻中討論了普遍性如何指稱對象，以及它是否真實存在。現代邏輯學，特別是語義學，關注的是語言符號如何指稱對象，以及如何表達存在。弗雷格的「意義與指稱」理論區分了語言符號的意義（sense）和指稱（reference），認為一個符號可以有不同的意義，但指稱同一個對象。現代邏輯學傾向於將普遍性視為一種抽像的概念或謂詞，而不是獨立存在的實體。 關聯與假立： 古代文獻中討論了普遍性是通過關聯還是假立而存在的。現代邏輯學使用關係謂詞來表達關係，例如「R(x,y)」表示x與y之間存在關係R。假立的概念可以理解為概念的建構，即我們通過思維活動來形成概念。邏輯學關注的是概念的邏輯結構和它們之間的關係，而不是概念的心理或社會含義。 世俗諦與勝義諦： 古代文獻中區分了世俗諦和勝義諦，這涉及到認識論的問題。現代邏輯學認為，邏輯可以用來分析和評估論證的有效性，但邏輯本身不能回答所有認識論的問題。邏輯學關注的是邏輯推理的有效性，而不是認識的最終本質。 存在與時間： 古代文獻中討論了普遍性在過去、現在和未來是否存在，這涉及到存在與時間的關係。現代邏輯學使用時間邏輯來表達和推理關於時間的概念。時間邏輯使用時態運算元（如「過去」、「將來」、「總是」、「有時」）來表示命題的時間性質。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何理解普遍性和時間，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、時間、存在和認識的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、時間邏輯、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་མེད་པ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་འདས་པའི་དངོས་པོ་བརྗོད་པའི་ སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གྱུར་བའི་སྤྱི་རང་གསལ་བ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་གང་ཞིག་མཐོང་བ་དེ་ནི་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ངོ་བོ་གང་དུ་དེ་མཐོང་བ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྒྲོ་གདགས་མིན། །གང་གི་དེ་དངོས་མཐོང་མིན་པ། །དེས་ཀྱང་སྒྲོ་ གདགས་བྱ་བ་མིན།།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་ན། དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་ད་ལྟར་འདས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁུར་བུ་བ་ལ་སྔོན་མཐོང་བའི་བ་ལང་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཞིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། དེ་འདས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་སྤྱི་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་བཏགས་ པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱི་ཡོད་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དོན་དམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དེ་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་སྔ་མ་དང་ཐུན་མོང་བ་མི་ གསལ་བར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་རྟོགས་ལ་དེ་ནི་སྒྲའམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་ཉིད་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སྤྱིའི་ཆ་ལ་ནི་ སྒྲའམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྤྱི་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །ཡོད་མིན་དབང་པོ་མེད་ཕྱིར་དང་། །མངོན་དུ་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་ཕྱི་ནས་བརྗོད་པར་བྱ། །སྔ་མ་དང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་ འགྱུར་རོ།།ཁྱད་པར་སྔར་ཞིག་ཀྱང་དེ་དང་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་མེད་ཆོས་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི་ཐུན་མོང་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ད་ལྟར་ བར་སྣང་བ་ནི་འདས་པར་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དུ་མ་ཉིད་དུ་སྣང་ན་ཡང་ཐུན་མོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཅི་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཡུལ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

因此，如果實有是可言說的，那麼就沒有假立的說法了。如果理解為不存在，那麼這本身就是假立的，並且，作為表達過去事物的聲音的意義的普遍性，其自顯現也是不存在的。如果說，凡是所見的都是可以假立的，這也是不真實的。在它所見的自性中，它自身不會假立。凡是沒有見到其真實的事物，也不能假立。如果說，當意識涉及到過去等事物時，會與它的對象和時間等相關聯地理解，因此，即使現在是過去，也仍然會假立之前的自性，例如，像牧童假立之前見過的牛一樣，那麼，如果這樣，那麼即使是過去，也是假立之前的自性。如果不是這樣，那麼就不能通過推理來理解了。因此，一切都變成了假立，而勝義諦中普遍性是不存在的，因為一切都是假立的性質。如果說，是執著于顯而易見的普遍性，因此才是勝義諦，那麼，因為它不是通過推理等來理解的，所以普遍性就會成為不存在的事物。如果說，即使是顯而易見的，也理解了與之前相同的、不清晰的顯現的自性，並且聲音或推理也像那樣理解它，那麼，顯現本身只是通過顯而易見的方式來理解的。因此，即使不是在特殊的部分起作用，聲音或推理也只是在普遍的部分起作用，這也是不真實的。因為對於普遍性，顯而易見本身不存在，因為沒有感官，也沒有顯而易見的事物。這將在後面討論。將要證明，對於與之前相同的事物，顯而易見是不存在的。即使之前理解了特殊性，它如何能成為實有呢？如何能成為存在與不存在的性質呢？這已經說過了。如果說是兩者的共同之處，那麼如何能成為不存在的事物呢？它也會成為實有。這也是不合理的，因為現在的顯現與過去的顯現不是同時被理解的。即使顯現為多個，共同之處又是什麼呢？因此，由於過去等事物的顯現，聲音的領域僅僅是不存在的。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）的本質，以及它與感知、推理和語言的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 感知與概念： 古代文獻中討論了感知（「顯而易見」）和概念（「普遍性」）之間的關係。現代邏輯學認為，感知是獲取經驗知識的基礎，而概念是組織和理解經驗的工具。邏輯學關注的是概念的邏輯結構和它們之間的關係，而不是感知的心理或生理過程。 推理與普遍性： 古代文獻中討論了推理如何理解普遍性。現代邏輯學，特別是謂詞邏輯，使用量詞（如「所有」、「存在」）來表達普遍性，並使用推理規則來從一般前提推導出特殊結論。邏輯學關注的是推理的有效性，即前提真時結論必然真的推理。 語言與指稱： 古代文獻中討論了語言如何指稱普遍性。現代邏輯學，特別是語義學，關注的是語言符號如何指稱對象，以及如何表達意義。弗雷格的「意義與指稱」理論區分了語言符號的意義（sense）和指稱（reference），認為一個符號可以有不同的意義，但指稱同一個對象。 存在與不存在： 古代文獻中討論了普遍性是否存在。現代邏輯學使用存在量詞「∃」來表達存在，例如「∃xP(x)」表示存在一個x使得P(x)成立。非存在可以用否定來表達，例如「¬∃xP(x)」表示不存在一個x使得P(x)成立。邏輯學關注的是存在的邏輯性質，而不是存在的本體論意義。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何通過感知、推理和語言來理解普遍性，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、感知、推理、語言和存在的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།འདིར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་བའི་ ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་འཇུག་པ། །རྟག་ཏུ་དངོས་དང་སྒྲོ་འདོགས་ལ། །སེང་གེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པའང་འཇིག་རྟེན་ཡོད། །བློ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་ནི་དངོས་དང་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ ནོ།།བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སེང་གེ་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་སེང་གེ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་གཉི་ག་ཡང་བློ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་ དོན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མེད་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་སྤྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། དོན་མེད་ན་ཡང་འགྲོ་བ་ཡིས། །གང་ལ་གྲགས་པས་སྒྲ་བཀོད་པ། །དེ་ལ་དེ་དངོས་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །འཁྲུལ་རྟོག་གཞན་ ལ་ཕལ་པ་ཡིན།།མེད་པའི་སྒྲ་ནི་མེད་པ་ལ་དངོས་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ནི་མེད་པའི་སྒྲ་ཕལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་སྤྱི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཅན་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་རྣམ་པ་ལ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ གང་ལས་ཡིན།རྟོག་པ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཞིག་པར་མ་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་ལ་འདི་ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྣང་བ་ཡིན་ ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།།སྣང་ཡང་འདྲ་བ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་དག་ནི་འདྲའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་ཀྱི། ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་འདྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

這裡，假立也不是，因為它是無謬誤的知識的對象。例如：意識無謬誤地運作，總是針對實有和假立。對於獅子和婆羅門的兒子，世俗中也有這樣的說法。意識無謬誤地運作，另一方面，是實有和假立的原因。對於婆羅門的兒子，意識是錯誤的，因此，獅子本身是假立的。否則，獅子本身就會成為實有。這裡，兩者都是無謬誤的意識的對象，因此不是假立的。如果說，不存在的事物是假立的，那麼，如果不存在的事物是知識的對象，那麼普遍性本身就被確立為不存在。還有：即使沒有意義，世俗之人也因其名聲而賦予聲音，因此，對於它，實有與它相似，而對於其他錯誤的理解，則是世俗的。不存在的聲音對於不存在是實有的，因為它沒有錯誤的理解，並且因為沒有必要，所以對於其他實有等，不存在的聲音是世俗的，這在世俗中廣為人知。因此，由於實有和不存在的事物相似，所以對於過去等事物，普遍性不是實有，因為它是由與執著于不存在的事物的意識具有相似性的方式來執著的。如果說，凡是涉及到不存在的事物，這本身就是假立的，那麼，普遍性的形態如何涉及到不存在呢？因為是從分別念中產生的。如果說，對於未被理解為壞滅的事物，分別念也是不存在的，那麼，當理解到「這個壞滅了」時，難道不是也變成了未壞滅嗎？難道不是會產生懷疑嗎？如果顯現為實有，那麼就不會產生懷疑。如果說，即使顯現，也會因為相似而產生懷疑，那麼，如果理解為不同的事物，就可以說是相似的，而如果不是理解為不同的事物，那麼它就是它本身，而不是相似的。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與認知、語言和實在的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 認知與真值： 古代文獻中討論了「無謬誤的知識」的概念，這涉及到認知和真值的問題。現代邏輯學認為，認知是獲取知識的過程，而真值是命題的屬性。邏輯學關注的是命題的真值條件，即在什麼情況下命題為真。邏輯學本身並不涉及認知過程的心理或生理機制。 實有與假立： 古代文獻中討論了實有和假立的概念。現代邏輯學認為，實有是獨立於人類思維的存在，而假立是人類思維的產物。邏輯學關注的是概念的邏輯結構和它們之間的關係，而不是概念的本體論地位。 語言與意義： 古代文獻中討論了語言如何指稱對象，以及如何表達意義。現代邏輯學，特別是語義學，關注的是語言符號如何指稱對象，以及如何表達意義。弗雷格的「意義與指稱」理論區分了語言符號的意義（sense）和指稱（reference），認為一個符號可以有不同的意義，但指稱同一個對象。 存在與不存在： 古代文獻中討論了存在和不存在的概念。現代邏輯學使用存在量詞「∃」來表達存在，例如「∃xP(x)」表示存在一個x使得P(x)成立。非存在可以用否定來表達，例如「¬∃xP(x)」表示不存在一個x使得P(x)成立。邏輯學關注的是存在的邏輯性質，而不是存在的本體論意義。 懷疑與確定性： 古代文獻中討論了懷疑和確定性的問題。現代邏輯學認為，懷疑是認知過程中的一種狀態，而確定性是知識的目標。邏輯學關注的是如何通過有效的推理來獲得確定性的知識，而不是如何消除懷疑的心理狀態。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何通過認知、語言和推理來理解實在，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、認知、語言、存在和實在的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།ཅི་སྟེ་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དུས་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་གང་། །དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་ག་ལས། །ཡོད་དོན་ཉིད་ལའང་དུས་ཐ་དད། །ཤེས་པ་ཡོད་པ་མིན་ནམ་ཅི། །ཅི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོད་པའི་དོན་ཉིད་ལ་ཡང་། སྔ་མ་དང་ནི་ཕྱི་མའི་ཤེས་པ་དུས་ཐ་དད་པ་དག་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡང་ཡིན པའི་ཕྱིར་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར།འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དོན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ།འདི་ལྟར་རྟགས་འགའ་ཞིག་ནི་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཞིང་། གཞན་ནི་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་མཚུངས་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟགས་ལས་སྐྱེས་ན་ཡང་། །དེ་ནི་དངོས་ལ་འཇུག་ འགྱུར་ན།།རྣམ་གཞན་ཐེ་ཚོམ་མེད་འགྱུར་ཏེ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་རྣམ་པ་བཞིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དེ་ནི་རྟོགས་སམ་འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མིན། གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད། །གཞན་དུའང་ཐེ་ཚོམ་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །མ་རྟོགས་ན་ཡང་མི་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཡོ་བ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གཞན་ཡང་ཅི་རང གི་ངོ་བོ་ཉིད་གཡོ་བ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་རྟོགས་པའི་གཞལ་བྱ་གཡོ་བ་ཡིན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཡོ་བས་ནི་གཞལ་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཡོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ ཏེ།ཅི་འདི་མཐོང་བར་འགྱུར་རམ་མ་ཡིན་ཞེས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྣང་ངམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། གལ་ཏེ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད། མ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད་ཅེས། ཕྱོགས་གཉིས་པ་དེ་ཉིད་མ་གོད་པར་ འཇུག་པར་འགྱུར་རོ།

如果說因為時間不同而不同，這也是不合理的。例如：時間不同，什麼不同？它與它之外的什麼不同？即使對於存在的事物，時間也不同。難道沒有存在的知識嗎？就像你所認為的，即使對於存在的事物，之前和之後的知識也是時間不同的，對於不存在的事物也是如此，因此，因為時間不同，如何區分存在的事物和另一種事物呢？如果說，推理是存在的事物，那麼不是的，推理也存在於過去和未來。因為特徵的不同，可以區分過去等事物，例如，有些特徵是過去的，有些是現在的，還有些是未來的，因此意識本身不是相同的，這也是不合理的。如果說，即使是從特徵產生的，它也會涉及到實有，那麼就不會有其他疑惑，因為它會把握所有的形態。因此，對於它，那種形態也應該被認為是無實有的，因為它屬於疑惑的範疇，就像聲音的形態一樣。對於理解本身，不會產生疑惑。如果說，對於其他形態會產生疑惑，對此，這裡說：對於它，那種其他形態是被理解了還是不是？如果被理解了，就沒有疑惑。否則，疑惑又從何而來？如果理解本身沒有疑惑，那麼沒有被理解的本身就是不顯現的，對於它，又有什麼疑惑呢？如果說，對於沒有被理解的本身產生疑惑，那麼對於所有不顯現的事物都會產生疑惑。如果說，對於理解本身產生疑惑，因為會出現對於變動和不變動的形態的分別念，那麼，如果被理解了，分別念如何會變動呢？還有，是它自身的本性變動，還是理解的對象變動？分別念自身的本性變動不會導致對對象的疑惑。如果說，是對像變動，那麼不是的，因為對於理解來說，沒有變動。如果說，對於這個產生疑惑，即「這會被看到還是不會被看到」，對於會被看到本身產生疑惑，那麼，如果它顯現為會被看到，又有什麼疑惑呢？如果說，沒有被看到，又有什麼疑惑呢？這樣，第二種情況就會在沒有被破除的情況下出現。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與時間、認知和懷疑的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 時間邏輯： 古代文獻中討論了時間差異如何影響我們對事物的理解，這涉及到時間邏輯的問題。現代邏輯學發展了多種時間邏輯系統，可以用來表達和推理關於時間的概念。時態邏輯使用時態運算元（如「過去」、「將來」、「總是」、「有時」）來表示命題的時間性質。例如，「P(t)」表示命題P在時間t成立，「F(P)」表示將來某個時間P會成立，「G(P)」表示將來所有時間P都會成立。 認知與時間： 古代文獻中討論了認知如何隨著時間變化，以及我們如何理解過去、現在和未來的事物。現代認知科學和心理學研究了人類如何形成概念和進行時間推理。邏輯學則關注這些概念和推理的邏輯結構和有效性。 推理與懷疑： 古代文獻中討論了推理如何產生懷疑，以及我們如何解決懷疑。現代邏輯學認為，懷疑是認知過程中的一種狀態，而推理是獲取知識的工具。邏輯學關注的是推理的有效性，即前提真時結論必然真的推理。邏輯學本身並不涉及懷疑的心理或社會含義。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何通過認知、推理和語言來理解實在，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 邏輯與形式化： 古代文獻中對邏輯問題的討論，在現代邏輯學中得到了更精確和形式化的表達。現代邏輯學使用形式化的邏輯語言和推理規則，可以避免自然語言的歧義和模糊性，從而提高推理的準確性和可靠性。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、時間、認知、推理、懷疑和存在的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與時間邏輯、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།འོན་ཏེ་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་དྲན་པ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་མིན་གང་དེའི། །མངོན་སུམ་མིན་པ་ཉིད་གང་ཡིན། །མེད་དང་མ་ཡིན་ པ་དག་ལས།།དགག་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་ལས་གཞན་རིག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་རིག་པ་གཞན་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཅི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྣང་ངམ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་སྲིད་ལ་བཟློག་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྣང་བ་ཙམ་ ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི་དོན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་སྤྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་དོན་མེད་དེ།རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་གང་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པ་དེ་ཅི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནམ་གཞན་ཡིན་ཞེས་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན། གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། དེ་དེ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མཐོང་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་དྲན་པར་འགྱུར་མོད་ཅི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར། རེས་འགའ་མ་མཐོང་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་ཚེ་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་དྲན་པར་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད། གཉི་གར་ནི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གཉི་ག་ལྟར་མཐོང་། དུས་ཐ་དད་པར་རོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་གྱི་ཅི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་ཡིན། འདིར་ད་ལྟར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་མཐོང་བས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་སྣང་བ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་དོན་དུ་མོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མོས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་རང་རིག་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མེད་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

如果說，因為普遍性是顯而易見的，而特殊性不是顯而易見的，並且因為對特殊性的回憶而產生疑惑，這也是不合理的。例如：凡是特殊性不是顯而易見的，它不是顯而易見的原因是什麼？在不存在和不是的情況下，沒有其他的否定。如果說，它不是，那麼，因為顯而易見之外的知識會成為不是顯而易見的，那時，因為其他的知識也是有對象的，如何會產生疑惑呢？如果說，因為不知道它是有對象的還是沒有對象的，所以會產生疑惑，那麼，對於它，也會出現「它是有對象的還是沒有對象的」這樣的情況。如果說，它可能是沒有對象的，也可能是相反的，所以會產生疑惑，那麼，它就僅僅是顯現而已，而不是意義的顯現，因此推理就會成為以實有為對象的，因為普遍性是顯而易見的，所以這個特殊性也是沒有意義的，因為對於推理所理解的事物也會產生疑惑。對於特殊性，凡是沒有顯而易見的，是它本身還是其他，有兩種分別念。如果說是它自身的本性，那麼如何不是顯而易見的呢？如果說是其他，那麼，因為看到了它，所以會對它產生疑惑，因為它也會看到它。如果說，即使允許看到，也只是會回憶起「看到了」而已，如何會產生疑惑呢？如果說，有時也會看不到，那麼，在其他時候看不到，也會回憶起那樣，有什麼疑惑呢？如果說，因為兩者都不合理，所以會產生疑惑，那麼，如何能看到兩者呢？如果說，在不同的時間，那麼，回憶也會是那樣，如何會產生疑惑呢？這裡，因為現在沒有看到，所以會產生疑惑，那麼，因為沒有看到而產生疑惑，所以說「因為看到了普遍性」等說法是不合理的。因此，因為存在沒有對象的知識，所以疑惑是普遍的。如果說，疑惑的意義是顯現為那樣的，那麼不是的，因為它沒有對意義的執著，對於它，執著于「這只是理解而已」。已經說過，世俗之人和自知者是沒有區別的。因此，因為沒有顯現而產生疑惑，而不是其他原因。因此，如果推理的對象是實有的，就不會產生疑惑。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與感知、推理、記憶和懷疑的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 感知與推理： 古代文獻中討論了感知（「顯而易見」）和推理之間的關係。現代邏輯學認為，感知是獲取經驗知識的基礎，而推理是擴充套件知識的工具。邏輯學關注的是推理的有效性，即前提真時結論必然真的推理。邏輯學本身並不涉及感知的心理或生理過程。 記憶與知識： 古代文獻中討論了記憶如何影響我們對事物的理解，以及記憶與知識的關係。現代認知科學和心理學研究了人類記憶的機制和功能。邏輯學則關注知識的邏輯結構和推理規則，而不是記憶的心理過程。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何通過感知、推理和記憶來理解實在，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、感知、推理、記憶、懷疑和存在的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རེ་ཞིག་དེ་ལ་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་དེར་ནི་དངོས་པོ་དང་། །རེག་ན་གཡོ་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །རྟག་ལྟར་སྣང་བར་རྟོགས་པ་ནི། །རྟོགས་པ་དེ་ནི་གཡོ་བ་ཉིད། །བདེན་པའི་དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་ན་ཡང་གང་གི་ཚེ་སྦྲང་མའི་ཚོགས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་པ་ སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་མེ་རྟོགས་པ་གཡོ་བར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་པས་ནི་དེ་ལྟར་གཡོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉམས་པར་དོགས་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་བཙུམས་ནས་གཡོ་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པར་ཟད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡང་རྒྱུ་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པར་ཟད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་དུ་བ་ཡོད་ཀྱང་གཞན་དུ་དོགས་པས་རྣམ་པར་གཡོ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་དུ་དོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་དེ་མཐོང་ན་གཞན་དུ་དོགས་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་གཡོ་བ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་ཉིད་ནི་བསྟན་པ་ཡིས། །གཡོ་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཅོལ་ཡིན། །མངོན་སུམ་ ལ་ནི་གཡོ་བ་མེད།།གཡོ་བ་ཡིན་ན་མཐོང་བ་མིན། །མཐོང་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཡོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་རྣམ་པར་བརྟགས་པས་ནི་དངོས་པོ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མཐོང་བ་ལ་འདི་ནི་མེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་གཡོ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ནི་མངོན་ སུམ་ཡུལ་མ་ཡིན།།མིག་གི་རིག་བྱ་རིག་མ་ཡིན། །འབྱུང་འགྱུར་རང་བཞིན་དབང་པོ་ཡིས། །རིག་པ་གང་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅི་འདི་མེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའམ། འོན་ཏེ་འདི་དྲོ་བའི་རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའམ། འབྱུང་ བར་འགྱུར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་རིག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་མོ།།གལ་ཏེ་འདི་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ཡང་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་དང་རེག་པ་འདུས་པ་མེ་ཡིན་པ་དེས་ན། གཟུགས་ འདི་ནི་རེག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ན།འོ་ན་ནི་དེ་མིག་གིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་གཡོ་བ་ཡིན་ནོ།

存在也是，因此它不是實有。如果說，暫時對於它，實有是存在的，並且，這是通過推理確定的，那麼，推理的對象如何不是實有呢？對此，這裡說：如果它在那裡與實有接觸，如何會變動呢？像恒常一樣顯現的理解，那種理解本身就是變動的。即使從真實的煙霧中理解了火，當產生「這是蜜蜂的群體」的錯誤時，對火的理解就會變動，並且會產生其他的理解。顯而易見的理解不是那樣變動的。如果說，因為被昏暗所損害而產生懷疑，那麼，對於它也是一樣的，不是的，因為它在自身的本性顯現中不存在。如果說，閉上眼睛就會變動，那麼不是的，因為沒有原因，所以不會產生。如果說，推理也是因為沒有原因的特徵，所以不會產生，那麼不是的，因為即使那裡有煙霧，也會因為懷疑其他而看到變動。如果說，沒有懷疑其他本身就是原因，如何會存在原因呢？那是不合理的，因為如果看到它，就沒有懷疑其他的情況了。因此，推理是變動的，所以不是執著于實有。因此：僅僅是看到，如果說變動，那是胡亂的。對於顯而易見，沒有變動。如果變動，就不是看到。凡是看到的事物，都不是變動的。否則，通過分別念，事物不會變成其他。如果說，對於看到，因為說「這不是火」而變動，那麼不是的。火不是顯而易見的對象，眼睛的所知不是所知，在將要產生的自性中，感官的知識不存在。如果說，說「這不是火」本身，是說它不是自性，或者說它不是與溫暖的觸覺一起使用的，或者說它不是與將要產生的事物一起的知識對象，有這三種分別念。如果說，說「它本身不是」，那麼不能那樣，因為看到了。如果看到了還說不是，那麼一切都會變成不是。如果說，形狀和觸覺的結合是火，那麼，如果分別念認為「這個形狀不是與觸覺一起使用的」，那麼，它就不是眼睛所執著的，因此只是沒有看到。因此，僅僅是沒有看到才是變動的。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與感知、推理、變動和實在的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 變動與不變： 古代文獻中討論了變動和不變的概念，以及它們如何影響我們對事物的理解。現代邏輯學使用時間邏輯來表達和推理關於時間的概念。時間邏輯使用時態運算元（如「過去」、「將來」、「總是」、「有時」）來表示命題的時間性質。 實在與現象： 古代文獻中討論了實在和現象之間的關係。現代邏輯學認為，實在是指獨立於人類思維的存在，而現象是指我們所感知到的事物。邏輯學關注的是概念的邏輯結構和它們之間的關係，而不是概念的本體論地位。 邏輯與認識論： 古代文獻中討論了我們如何通過感知、推理和語言來理解實在，這涉及到邏輯與認識論的關係。現代邏輯學為我們提供了形式化的工具，可以幫助我們分析和評估論證的有效性，從而提高我們的認知能力。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、感知、推理、變動、實在和語言的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與時間邏輯、語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།འདིས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གཡོ་བ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ མཐོང་བ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ཡང་རྣམ་གཞན་གྱིས། །ཐེ་ཚོམ་ལ་ལར་ཡོད་ཅེ་ན། །ཐེ་ཚོམ་དེ་ནི་དཔག་བྱ་ལ། །འབྱུང་འགྱུར་མཐོང་ཉིད་ དཔག་བྱ་མིན།།སྣང་བ་ལ་ནི་སླུ་མེད་དང་། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་དང་། །ཅིག་ཤོས་དག་མཚུངས་ཕྱི་རོལ་གྱི། །དངོས་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་དད་ཉིད། །དེས་ན་སྣང་བ་འགའ་ཞིག་གམ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ཉིད་ཅེས་པའི། །དབྱེ་བའང་ཕྱི་རོལ་ དངོས་ལ་ཡིན།།ཡང་ན་གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མི་སྣང་ན། དེ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་མི་བདེན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བདེན་པར་རྟོགས་ཏེ། མ་གྲུབ་པས་ནི་མ་གྲུབ་པར་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་སྲིད་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག པ་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། མངོན་སུམ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ ན་ནི་མི་བདེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེས་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་བློ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་བློ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ དངོས་པོ་ནི་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ་ཞེས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ནུས་མེད་ལ། །མེད་ཅེའམ་རྟོགས་པ་ཅི་བཞིན་དུ། །ནུས་ལའང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི། །མཉན་པོ་སྐྱེ་བོས་བྱས་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་ལ་ཡང་རུང་བ་ཉིད་དམ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ སྒྲ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཕལ་པ་ཡིན་ནོ།

這也就解釋了將要產生的自性的變動。因此，因為看到不是與實有接觸，所以不應該認為是分別念。因此，推理的知識不是與實有接觸。如果說，即使看到，也會因為其他原因而產生某些疑惑，那麼，那種疑惑是對所推測的事物而言的，將要產生的看到不是所推測的事物。對於顯現來說，沒有欺騙，並且顯而易見本身是顯而易見的，而其他事物與外在的實有相關聯，是不同的。因此，某些顯現，或者僅僅是推理，被稱為是像顯而易見一般的顯現，這種區分也是對外在的實有而言的。或者，如果即使對於推理，將要產生的實有也不顯現，那麼它如何成為真實的呢？它會成為真實的，因為它是被其他人所理解的。如果說，即使是他也理解為將要產生的自性，那麼它如何成為真實的呢？就像昏暗的顯現一樣，它只會成為不真實的。對於其他人所理解的，也是推理，因此，它如何能通過它自身來理解它是真實的呢？因為未成立的不能證明未成立的。即使將要產生的自性存在，推理也只是對那個對像更加執著，因為它那時是不存在的，推理如何會成為以實有為對象的呢？顯而易見對於它也是量，例如，對於它，理解將要產生的自性本身是真實的，如果不是那樣，那麼它就是不真實的。那確實是那樣，也應該那樣說明。因此，推理的意識與不存在的事物也是相同的，而顯而易見的意識不會成為沒有實有的，因此推理不是以實有為對象的。如果說，實有本身就是以不存在的事物為對象，因此它本身不是實有，這也是不合理的，因為這樣會成立「所有的推理都是以不存在的事物為對像」。這不是不是實有的特徵，因為它被顛倒地看到。例如：當實有無能時，如何說不存在或理解為那樣呢？即使有能力，主宰等名稱也是由眾生所創造的。對於實有，世俗之人用是否合適來使用主宰等名稱，那是世俗的。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與感知、推理、存在和語言的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 語言與指稱： 古代文獻中討論了語言如何指稱對象，以及如何表達意義。現代邏輯學，特別是語義學，關注的是語言符號如何指稱對象，以及如何表達意義。弗雷格的「意義與指稱」理論區分了語言符號的意義（sense）和指稱（reference），認為一個符號可以有不同的意義，但指稱同一個對象。 真理與證明： 古代文獻中討論了真理的概念，以及如何證明一個命題為真。現代邏輯學認為，真理是命題的屬性，而證明是確定命題真值的方法。邏輯學關注的是證明的有效性，即前提真時結論必然真的證明。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、感知、推理、存在、語言和真理的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་འགྱུར་རོ། །གཙོ་བོ་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པས་གྲངས་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ཐ་སྙད་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་དངོས་པོའི་ ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དངོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དངོས་པོ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་སྒྲ་དངོས་པོ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ སྒྲོ་བཏགས་པས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་དེ་དེས་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དཔེ་ལ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར། ཞིག་པ་སྒྲ་ལས་བློ་ཅི་ འདྲ།།སྣང་བ་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ལའང་། །རྣ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་ཤེས། །དོན་ཡོད་ཅན་ལ་དེ་དག་མེད། །སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །སེམས་གཉིས་དག་ནི་མཚུངས་པ་ཡིན། །དེ་འབའ་ཞིག་ནི་འཛིན་བྱེད་པ། །སྔར་ནི་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་ཏོ། །སྤྱི་ཙམ་ཞིག་ འཛིན་ན་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།འབའ་ཞིག་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་དེ་དག་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པར་གཟུང་བ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ ལ་བརྗོད་པ།ཁྱད་པར་མེད་པར་འཛིན་པ་དེ་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི། །ཁྱད་མེད་ངོ་བོ་ཅི་ལྟར་ འགྱུར།།ངོ་བོ་ཉིད་གཉིས་ཡོད་ན་ཡང་། །དེ་དངོས་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་གཅིག་ཉིད་ལྡོག་པ་དང་རྗེས་སུ་སོང་བར་མངོན་ སུམ་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྗེས་སུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེ་ན། ཅི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཡོད་དམ། དེ་ལྟའོ་ཞེ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཅི་ སྟེ་འདིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སམ་གལ་ཏེ་དམིགས་ན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

你的觀點是，因為它以實有為對象，所以它會成為實有。主宰和補盧沙等，因為你的觀點，數論的補盧沙等名稱，它們的術語和分別念是以實有為對象的。如果它不是實有，那麼就不是那樣。如果說，因為是假立的，所以對於兒子等，主宰等名稱不是實有的，那麼，以實有和另一事物為對象的名稱，就不會成為實有和另一事物的特徵。對於它，因為是假立的，所以它本身不是實有的，因此它就是那個特徵，那麼，推理也是因為假立了在例子中看到的自性，所以推理本身就成立為不是以實有為對象的。因此：當壞滅的聲音出現時，意識如何？對於像那樣的顯現，耳朵等會分別理解。對於有意義的事物，那些是不存在的。爲了執著于普遍性，兩種心是相同的。僅僅是執著於它，之前已經否定過了。如果僅僅執著于普遍性，就不會區分過去等事物。已經說明了，不應該僅僅執著於它。如果說，那些清晰的事物被無差別地執著，那就是普遍性，因此推理就會成為以實有為對象的，對此，這裡說：如果無差別地執著是知識的本性，那麼推理就不會成為以實有為對象的。如果說，那個本性本身是實有，那麼也不是的。例如：具有相互區別的事物，如何會成為無差別的本性呢？即使存在兩種本性，它如何會成為一個實有呢？具有區別的本性不會成為無差別的本性，因為相互矛盾的事物不可能是一個。如果說，看到牛牛這樣重複和跟隨的顯而易見的事物，那麼，跟隨是什麼？如果說，理解為牛牛這樣跟隨，那麼，對於跟隨，還有跟隨嗎？如果那樣，就會變成無窮無盡。如果說，那是它自身的本性，那麼，在這裡，是通過自身的本性來理解嗎？如果理解，那麼就會理解兩種形態。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與認知、語言、實在和推理的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 認知與對像： 古代文獻中討論了認知如何與對像相關聯，以及認知對象是否影響認知的性質。現代邏輯學認為，認知是獲取知識的過程，而對象是認知的目標。邏輯學關注的是認知的邏輯結構和有效性，而不是認知的心理或生理過程。 普遍性與特殊性： 古代文獻中討論了普遍性和特殊性的關係。現代邏輯學使用量詞（如「所有」、「存在」）來表達普遍性，並使用謂詞來表達事物的屬性。邏輯學關注的是普遍性和特殊性的邏輯關係，而不是它們的本體論地位。 推理與實在： 古代文獻中討論了推理如何與實在相關聯，以及推理是否能把握實在的本質。現代邏輯學認為，推理是擴充套件知識的工具，但推理的結論是否真實取決於前提的真實性。邏輯學關注的是推理的有效性，即前提真時結論必然真的推理。 無窮倒退： 古代文獻中討論了「跟隨」的概念，以及它可能導致的無窮倒退的問題。現代邏輯學認為，無窮倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證無法成立。邏輯學關注的是如何避免無窮倒退，並建立有效的論證。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、認知、語言、實在、推理和無窮倒退的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།དེའི་རང་བཞིན་ནི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་རྗེས་སུ་སོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྤྱི་མེད་དོ། ། འོན་ཏེ་དེ་དག་རང་བཞིན་གཅིག་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ནའང་སྤྱི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་ལ་བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་རྗེས་སུ་སོང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་འདི་ཇི་ལྟར་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། རྗེས་སུ་སོང་བའི་རྣམ་པ་ཅི། ། ཤེས་པའམ་དོན་ཅིས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཤེས་པའོ་ཞེ་ན་དེ་ཡི་དོན། །འགའ་ཡང་རྗེས་སོང་མཐོང་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་སོང་བའི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དོན་དང་ཅིར་འོང་། དོན་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་བསྙད་པར་བྱའི། །གཞན་ལ བསྙད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཤེས་པ་ལ་ཐ་སྙད་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ན་སྔོན་པོ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ན་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དག་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཀྱང་སྟེ། འདིར་གང་ཐ་དད་པར་རིག་པ་ན་འདི་ནི་འདིར་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་གཞན དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ད་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན། བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་ལ་རྟོགས་པ་འདི། །སྤྱིར་ཞེས་བྱ་བར་རྗེས་འགྱུར་བ། །གང་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། ། བསྟན་པར་ནུས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ན་ཅི་ལྟར་གཞན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན། མ་གྲུབ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་གཞན་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན། དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་བསྟན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།མ་བསྟན་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། ཁྱོད་ལ་བདེ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཁྱོད་མཐོང་བས་ང་བདེའོ་ཞེས་བསྟན་པས་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཚོགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མཐོང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་བ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལ་རྟོགས་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་སྟེ་དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ།

如果說，它的本性是意義的本性，那麼，跟隨的本性就是同一個本性，因此，清晰的事物就沒有差別了，如果那樣，也就沒有普遍性了。如果說，那些本性不是同一個，那麼也沒有普遍性。如果說，對於清晰的事物，有「牛牛」這樣跟隨的形態的知識，那僅僅是理解而已。否則，這如何會合理呢？對此，這裡這樣說：跟隨的形態是什麼？是知識還是意義，用什麼來表達？如果說是知識，那麼它的意義，沒有看到任何跟隨。如果說，跟隨的形態是知識，那麼與意義有什麼關係？如果說，意義本身跟隨，所以它跟隨，那麼，應該那樣稱呼它，用其他來稱呼它有什麼用？對於藍色等，通過在知識上使用術語，來確定術語不是那樣的。對於藍色等，也是那樣使用術語，例如，因為體驗了藍色的形態，所以是藍色，否則就不是，那麼不是的。在世俗中，不是那樣使用術語的，但是，當說「看到了藍色」時，只是理解了藍色和黃色是不同的。對於快樂和痛苦也是如此。這裡，當理解到什麼是不同時，就說「這是跟隨這個的，這是其他」，這是使用術語。如果說，那不是使用術語，那麼，如何才能說明存在的本性呢？因為不能說明。因為，對於它，這個理解，被稱為普遍性，凡是它自身的本性，不能說明。如果不能說明，如何才能向他人證明呢？如果未成立，又如何讓他人接受呢？快樂等又是如何說明的呢？那些也不是用自身的本性來說明的，因為是自知的顯而易見，那麼，即使不說明也沒有過錯。說「你有快樂」這樣的說明有什麼用？說「我看到你，我很快樂」這樣的說明是有必要的，那麼不是的，這只是術語而已，因為對於有群體等的事物，可以看見。如果說，通過看到汗毛豎立等來理解，那麼，即使那樣，他人說明又有什麼用呢？因此，這就是「這樣」。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）與認知、語言、實在和證明的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 證明與真理： 古代文獻中討論了證明和真理的概念。現代邏輯學認為，證明是確定命題真值的方法，而真理是命題的屬性。邏輯學關注的是證明的有效性，即前提真時結論必然真的證明。 自指與悖論： 古代文獻中討論了自指的概念，以及它可能導致的悖論問題。現代邏輯學認為，自指可能會導致邏輯矛盾，因此需要避免自指的出現。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、認知、語言、實在、證明和自指的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།གང་གི་ཕྱིར་འདི་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་ཡང་གང་ལས་སྣམ་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའམ་ཅིག་ཤོས་རྗེས་སུ་སོང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྤྱི་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ཏེ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད བཞིན་ནོ།།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་དེ། སྤྱི་གཞན་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དང་གཞན་མིན་ཕྱོགས་དག་ཀྱང་། །རྣམ་གཞན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །འདི་ལྟར་རྣམ་འགས་དེ་ཉིད་དང་། །གཞན་གྱིས་ བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན།།དེ་ཉིད་གང་དེ་བཟློག་པ་དང་། །གཞན་དུ་རབ་ཏུ་ཚོར་བ་མེད། །ལག་གདུབ་ཉིད་ལ་ཐ་དད་ཀྱང་། །རྣ་རྒྱན་ཅི་ལྟར་གསེར་མ་ཡིན། །ལག་གདུབ་སོགས་ལས་མ་གཏོགས་པར། །གསེར་གཞན་དག་ནི་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྗེས་ཞུགས་གསེར་ ཡིན་ན།།རྗེས་ཞུགས་གཞན་ཡོད་ག་ལས་ཡིན། །རྗེས་འགྲོའི་རྟོགས་པ་ལས་ཤེ་ན། །འདིར་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་བཞག་གོ། །ཅི་སྟེ་སྤྱི་དང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་དག་མཚུངས་པ་ཡི། །དངོས་དེ་དེ་ དག་ལས་གཞན་ཉིད།།དེ་དག་གིས་ཞེས་འབྲེལ་མེད་འགྱུར། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་སུན་དབྱུང་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་དག་ལས་གཞན་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྤྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་ནི་སྣམ་བུའི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ སྤྱིར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ། །སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར་ལ་རག་།དེའི་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་གང་ཞིག་ལས་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། དེ་དང་འབྲེལ་པ་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཡིན། །མི་རྟག་ ཕྱིར་ན་མི་རྟག་འགྱུར།།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ནི། །འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ལ་འབྲེལ་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་ག་ལ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ ཡང་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པ་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་འབྲེལ་པ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གསལ་བ་མཐའ་དག་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མཐའ་དག་དང་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་སྤྱི་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因為僅僅是通過理解「這是汗毛豎立等多種形態的顯現，所以是快樂等」就足夠了。這裡，如果說，從哪裡產生「布匹」這種形態的顯現，那就是普遍性，那麼，那樣不同或者跟隨另一種形態的普遍性不是成立的。但是，這只是具有無始以來的術語習氣的理由，就像主宰等術語一樣。不同和相同也是沒有體驗的，因為不存在其他的普遍性，因為沒有其他的理解。其他和非其他的方面，如何會沒有其他形態呢？例如，通過某些形態，它會成為它本身，而通過其他形態，它會成為相反的。它本身，當它相反時，不會有其他的感覺。即使手鐲本身是不同的，耳環如何不是金子呢？除了手鐲等之外，其他的金子又從何而來呢？如果說是跟隨的金子，那麼，其他的跟隨又從何而來呢？如果說是從跟隨的理解而來，那麼，這之前已經說明過了。這暫時先放一放。如果說，普遍性和不同是不同的，那麼，它們之間也沒有聯繫。如果說，那些相似的事物，那個事物與那些事物不同，那麼，說「通過那些」就沒有聯繫了，對於相反的，沒有駁斥。如果說，它與那些事物不同，本身就是聯繫，那麼，那時就不是普遍性了，因為是其他意義。瓶子不是布匹的普遍性，因為它不是普遍性的自性，所以不會成為普遍性，那麼不是的。因為是普遍性的自性，所以它取決於成為普遍性。說「它的」聯繫是從哪裡產生的呢？因為它與聯繫的本性相關聯，那麼，這就會出現：為什麼聲音是無常的？因為無常，所以會成為無常。那樣，任何事物都不會成立。這裡，因為聯繫本身沒有成立，所以它如何會成為理由呢？如果不是那樣，那麼一切都會成立一切。即使對於想要顯現普遍性的人來說，也沒有成立「普遍性的自性」。如果說，聯繫成立了，那麼，那時就會執著于所有的顯現，因為它是與所有事物相關的本性。如果不能理解聯繫的本性，那麼就不存在其他的普遍性。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）、認知、語言、實在和聯繫的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 聯繫與關係： 古代文獻中討論了聯繫的概念，以及聯繫如何影響事物之間的關係。現代邏輯學使用關係謂詞來表達事物之間的關係，例如，「xRy」表示x與y之間存在關係R。邏輯學關注的是關係的邏輯性質，而不是關係的本體論意義。 因果關係： 古代文獻中討論了因果關係，例如「因為無常，所以會成為無常」。現代邏輯學使用條件語句（如「如果P，那麼Q」）來表達因果關係。邏輯學關注的是因果關係的邏輯結構和有效性，而不是因果關係的物理或形而上學意義。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、認知、語言、實在、聯繫和因果關係的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།རྣམ་པ་མཚུངས་ པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།རྣམ་པ་མཚུངས་ཉིད་ཅེས་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ནི་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་ བ་ལ་ལྟོས་ནས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི།གསལ་བ་མ་བཟུང་བར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་སྤྱི་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདི་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ལྡོག་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དག་ ཀྱང་གཞན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ལྡོག་པ་མི་འགལ་ལོ།།དེ་དོན་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །དུ་མ་ཉིད་མ་འཕྲོགས་པའི་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་གང་གིས་ཟློག་།མི་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་བློའི་བློར་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློའི་ཡུལ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་སྤྱིའི་བློར་འགྱུར་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པའི་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ དག་ལ་ཇི་ལྟར་མཚུངས་པའི་བློར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མ་གྲུབ་བོ།།དེ་ལ་མཚུངས་པའི་བློ་ལ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནི་སྤྱི་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་མཚུངས་ཉིད་སྤྱི་འདི་ལ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དེ་འབྲས་ཤེ་ན་དུ་མ་དང་། །འཇིག་ འགྱུར་དེ་ཡང་འདོད་མ་ཡིན།།འཇིག་པ་དངོས་པོ་ཙམ་དང་ནི། །རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར་ན་རྟག་ཉིད་མིན། །རིགས་རྣམས་འབྲས་བུ་མིན་ཕྱིར་ན། །མ་འབྲེལ་པ་དང་དངོས་མེད་འགྱུར། །རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པ་ལས་མ་རྟོགས་པ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་གཞན་ནི་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཏེ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ན་གཉིས་ཡོད་པ་དེར་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ་གང་ན་ལྷག་པ་ཡོད་པ་དེར་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གསལ་བ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེས་པ་ནི་སྤྱིའི་རྣམ་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བས་གསལ་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་དང་གསལ་བ་བཞིན་དུ་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ལ་ཡང་རྣམ་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡོད་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ལ་ནི་སྤྱི་མ་རྟོགས་པ་མེད་ པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།གསལ་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་མཚུངས་སོ།

如果說，是形態相同，那麼，形態相同只是對聯繫那樣使用術語而已。形態相同是相對於清晰的事物而言的，而不是相對於自身的本性而言的，因為自身的本性在一切時候都以自身的自性而存在。如果說是相對於清晰的事物而言的相同，那麼，在沒有執著于清晰的事物時，就無法執著於它。如果說，對於從其他事物中返回的普遍性，也有同樣的過失，那麼不是的，因為對於返回，沒有過失。即使是那些成為相互區別的事物，當想要顯現為其他事物時，返回也不矛盾。因為它們做同一件事，所以普遍性的術語也不矛盾。用什麼來否定沒有奪取多個的形態相同？對於不相同的事物，如何會成為意識的意識呢？那麼不是的，因為它本身是相同的。如果不能理解具有相同形態的意識對像本身，那麼就不存在其他的相同。對於它，如果說「對於不相同的事物，如何會成為普遍性的意識」，那麼，如果說「對於不相同的事物，如何會成為相同的意識」，那麼，意識對像本身就沒有成立。對於它，對於相同的意識，作為對象，即使對於說普遍性的人來說，也不是沒有成立的。因此，對於這個相同的普遍性，這是沒有實有的特徵。如果說是它的結果，那麼，多個和壞滅，那也不是想要的。壞滅只是實有，因為與之後相關聯，所以不是恒常的。因為種類不是結果，所以會成為不相關和沒有實有。從理解錯誤的形態中，不能證明其他的相同形態，即使不能理解。如果說，相同的形態本身是如何存在的呢？凡是有兩個的地方，就是兩個的形態，凡是有更多的地方，就是那樣，那麼，如果那樣，那麼當清晰的事物產生時，普遍性的形態就會增長，因為跟隨清晰事物的來去，所以是清晰的事物的結果。當那樣時，就會像清晰的事物一樣，成為多個。如果說，因為是認識的事物，所以是一個，那麼，對於普遍性，也有形態相同，所以會變成無窮無盡。如果說，對於普遍性，沒有不理解普遍性的情況，那麼，對於清晰的事物，也是不成立的，所以駁斥和考察是相同的。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）、認知、語言、實在和同一性的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 同一性與差異性： 古代文獻中討論了同一性和差異性的概念，以及它們如何影響我們對事物的理解。現代邏輯學使用等號「=」來表達同一性，例如「x=y」表示x與y是同一個對象。邏輯學關注的是同一性的邏輯性質，而不是同一性的本體論意義。 無窮倒退： 古代文獻中討論了無窮倒退的問題，例如「如果說，因為是認識的事物，所以是一個，那麼，對於普遍性，也有形態相同，所以會變成無窮無盡」。現代邏輯學認為，無窮倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證無法成立。邏輯學關注的是如何避免無窮倒退，並建立有效的論證。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、認知、語言、實在、同一性和無窮倒退的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།ངོ་ཤེས་པ་ནི་སྤྱི་མ་ངེས་ཏེ་སྤྱི་དག་ལ་ཡང་ངོ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཞིག་པས་མི་འདོད་པ་ཐོབ་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་ཞིག་ན་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཡང་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ།འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་དང་། ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་ཉིད་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྤྱི་ཁྱབ་ པ་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དུས་ཀྱི་ཆའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་སྤྱི་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་ན་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཡོད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པས་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། ། སྤྱི་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་སྤྱི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བོང་བུའི་རྭ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྱུར། ཁྱེད་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྱུར་ཞེ་ན། རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ནོ ཞེ་ན་སྤྱི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་བློས་རྟོགས་སོ་ཞེས། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ངེས་པར་བརྟགས་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ སྤྱི་འདི་ནི་བརྡའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ།འདི་ལྟར། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཤེས་པ་གང་དེ་བརྡ་དག་ལ། །ལྟོས་པ་མ་ཡིན་སྤྱི་ཡིན། །བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད། བརྡ་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བ་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ ལྟོས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། སྔ་མ་ཕྱི་མར་སྒྲོ་འདོགས་ནི། །མེད་པར་གལ་ཏེ་བརྡ་བྱེད་ན། །ཁྱབ་པ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་ནི། །རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །སྒྲའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་ན་ རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།བརྡ་མེད་པར་ནི་སྒྲ་ལས་སྤྱིའི་བློ་མ་མཐོང་ངོ་། །སྒྲ་མེད་པར་ཡང་གསལ་བ་གཞན་མཐོང་བ་ལས་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེར་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་ཐ་སྙད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་དེ་ཉིད་རྟགས་ཡིན་ནོ། །བརྡ་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། །རྟགས་ལ་ཡང་ ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྟགས་ཀྱང་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་ལྷག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

認識不是普遍性，因為即使對於普遍性，也能看到認識。如果普遍性壞滅，也會得到不想要的結果，因為當清晰的事物壞滅時，它也會壞滅。因為它本身是實有，所以也會壞滅，會成立「壞滅只是與實有相關聯」。即使不產生普遍性，也會成為不相關和沒有自性。實有本身是執著于各自確定的形態，而對於普遍性，那是不存在的。存在於所有時間部分的普遍性是無法理解的。理解本身是存在的，如果它不存在，如何會存在呢？如果說，存在是通過與存在相關聯而存在的，那麼，存在本身也需要與存在相關聯，所以會變成無窮無盡。普遍性不是通過與其他的存在相關聯而存在的，因為它存在於自身的本性中。它不能在沒有理解的情況下被理解，因此，普遍性不是存在的。為什麼驢的角不是存在於自身的本性中呢？為什麼對於你來說也不是呢？因為沒有原因。如果說，就像那樣，那麼普遍性也會不存在，因為它也沒有原因。如果說，普遍性是理解，那麼，對於兔子的角等，也說是通過自己的意識來理解的，對此，已經說明過了。因此，那些也會存在。如果說，仔細考察就不是了，那麼，一切都是相同的。此外，這個普遍性是通過符號的力量，顯現在聲音的意識中，即使那樣，也不會成為實有。例如：通過實有的力量產生的知識，它不依賴於符號，是普遍性，意識中沒有那樣的顯現。使用符號不是僅僅執著于接近的事物，對於它的知識也是假立的。例如：如果說，在沒有假立先前和之後的情況下使用符號，那麼，就不會有普遍性，並且術語也不會跟隨。如果說，僅僅是通過聲音的力量，在術語的時候理解，那麼，如果沒有先前和之後的假立，就不會理解。在沒有符號的情況下，沒有從聲音中看到普遍性的意識。如果說，即使沒有聲音，也會從看到其他的清晰事物中產生，那麼，在那裡，對於術語的實有，它本身就是標記。說符號只是爲了接近地指示，對於標記也不依賴。標記也只是結合先前看到的，而不是額外的。 這段古代邏輯學文獻繼續探討了普遍性（共相）、認知、語言、實在和標記的關係。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析和解讀： 實在與存在： 古代文獻中討論了實在和存在的概念。現代邏輯學認為，實在是指獨立於人類思維的存在，而存在是指事物具有某種屬性。邏輯學關注的是存在的邏輯性質，而不是存在的本體論意義。 無窮倒退： 古代文獻中討論了無窮倒退的問題，例如「如果說，存在是通過與存在相關聯而存在的，那麼，存在本身也需要與存在相關聯，所以會變成無窮無盡」。現代邏輯學認為，無窮倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證無法成立。邏輯學關注的是如何避免無窮倒退，並建立有效的論證。 符號與意義： 古代文獻中討論了符號如何與意義相關聯。現代邏輯學認為，符號是用來指稱對象的，而意義是符號所表達的概念。邏輯學關注的是符號的邏輯性質，而不是符號的心理或社會意義。 總的來說，古代邏輯學文獻對普遍性、認知、語言、實在、存在、無窮倒退和符號的探討，在現代邏輯學中得到了更精細和形式化的表達。現代邏輯學不僅關注邏輯推理的有效性，還關注邏輯與語義學、認識論等領域的聯繫。通過形式化的邏輯語言和推理規則，現代邏輯學為我們提供了更強大的工具，可以分析和解決各種複雜的問題，並認識到邏輯的侷限性。

།དེ་བཞིན་དུ་དབྱངས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་དང་། བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱང་བརྡ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལ་བརྡ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་མངོན་ སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་གང་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་བརྡ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་དམུས་ལོང་བརྒྱུད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བཟུང་ཞེ་ན། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་དོན་ མེད་ཡིན།།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མ་བཟུང་ནའང་། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་དོན་མེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ན། །བསྟན་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བསྟན་པ་སྟོང་ཕྲག་གིས་ཀྱང་གཟུང་བར་ནུས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། མཐོང་བ་བདག་གིས་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྐྱེས་བུ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་བྲམ་ཟེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་བློ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།

同樣地，音調等類別和婆羅門等類別也只是依賴於概念，而不是依賴於事物本身。如果說婆羅門等類別是與概念同時存在的現量，那是不對的，因為從事物本身的力量所產生的，不依賴於概念；僅僅依賴於概念的，則會變成盲人摸像一般。如果說存在同時產生的現量，對此有如下解釋：如果現量已經把握，則指示是無意義的。如果現量沒有把握，則指示也是無意義的。如果現量已經把握，指示又有什麼用呢？因為它已經被現量把握了。如果現量不能把握，那麼即使指示千遍，又怎麼能被把握呢？看到的人會說「我看到了這個」，從而指示某人，但對於超出感官的婆羅門等，是無法指示的。因此說，僅僅是產生人的認知，那不是有量。 現代邏輯學觀點 這段文字探討了概念與現實的關係，以及現量（直接感知）和指示（通過語言或符號傳遞資訊）在認識事物中的作用。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 概念與現實的區分： 文字強調了概念（如「音調」、「婆羅門」）與事物本身之間的區別。這與現代邏輯學中對概念和外延的區分相呼應。概念是抽像的，而外延是概念所指稱的現實事物。現代邏輯學認為，概念是對現實的抽像和概括，它不等於現實本身。概念的形成依賴於我們的認知能力和文化背景，而現實是獨立於我們的意識存在的。 現量與指示的認識論： 文字討論了現量（直接感知）和指示（通過語言或符號傳遞資訊）在認識事物中的作用。現代邏輯學中，認識論關注知識的來源、性質和範圍。現量可以被視為一種經驗性的知識來源，它直接來自於感官的體驗。指示則是一種間接的知識來源，它依賴於語言或符號的傳遞。現代邏輯學認為，現量和指示都是認識事物的重要方式，但它們各自有侷限性。現量可能受到感官的侷限和主觀因素的影響，而指示則可能受到語言的歧義和文化背景的影響。 邏輯連線詞的使用： 文字中使用了「如果…則…」、「如果…那麼…」等邏輯連線詞，這表明古代印度邏輯學已經開始關注命題之間的邏輯關係。現代邏輯學中，邏輯連線詞是構建複雜命題和推理的重要工具。通過邏輯連線詞，我們可以分析命題之間的邏輯關係，並進行有效的推理。 對無限迴歸的避免： 文字中關於「現量已經把握，指示又有什麼用呢？」的論證，可以看作是對無限迴歸的一種避免。如果我們需要通過指示來證明現量，那麼我們需要進一步的指示來證明這個指示，以此類推，就會陷入無限的迴歸。現代邏輯學中，無限迴歸被認為是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 對超感官事物的認識： 文字中指出，對於超出感官的婆羅門等，是無法指示的。這反映了古代印度邏輯學對超驗事物的認識論侷限性。現代邏輯學中，我們通常將認知限制在經驗可驗證的範圍內。對於超驗事物，我們通常認為它們是不可知的，或者只能通過信仰或直覺來認識。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對概念與現實、現量與指示、邏輯關係的初步思考。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注命題的邏輯關係，還關注推理的有效性、概念的精確性、知識的可靠性等問題。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དངོས་གཉིས་མཐོང་ལ་བློ་འགའ་ཞིག་། བརྡ་མེད་ན་ཡང་ཐ་དད་མེད། །རྗེས་སུ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་ཏེ། །དོན་ཉེ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་དངོས་པོ་གཉིས་མཐོང་བ་ན། བརྡ་མེད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བ་ལང་གི་བློ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་འགྱུར་གྱི་དེར་བརྡ་ལ་ལྟོས་པ་ནི མེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ཕྱིར། །བྲམ་ཟེ་ཉིད་ནི་རིགས་མིན་འགྱུར། །བ་ལང་ཉིད་བཞིན་བྲམ་ཟེ་ནི། །གསལ་བས་གསལ་བྱེད་མཐོང་བ་ཡིན། །བ་ལང་ཉིད་ལ་ངག་གཞན་གྱི། །འདིར་འགའ་ཐེ་ཚོམ་འགྱུར་རམ་ཅི། །བྲམ་ཟེ་འདི་མིན་ཞེས་བརྗོད་པའམ། །བྲམ་ ཟེ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་འགྱུར།།གཞན་གྱིས་སྐྱེད་པར་ཐོས་པའི་ཕྱིར། །བྱ་ལས་དེར་ནི་ངེས་པ་མེད། །བསྟན་པ་མེད་པར་གསལ་བྱེད་ལ། །སོགས་པའི་རིགས་ནི་གསལ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་དེ་མེད་པ། །བ་ལང་སོགས་ལ་ཅི་སྟེ་འདོད། །ཅི་ལྟར་དབྱངས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སྒྲ་གཅིག་བརྗོད་བྱ་ རིགས་སུ་རྟོགས།།དེ་བཞིན་ངང་པ་ལ་སོགས་ལ། །སྒྲ་གཅིག་བརྗོད་བྱ་ཅིས་མི་འདོད། །བ་ལང་ཉིད་མེད་མཐའ་ཡས་པའི། །གསལ་བ་དེར་ནི་ཅི་ལྟར་བརྗོད། །དེར་ཡང་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་ཅི་སྟེ་མེད། །གོང་དུ་སྤོར་སོགས་དབྱེ་བ་ནི། །མཐའ་ཡས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མིན་ མིན།།ངོ་ཤེས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་ནི། །གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན། །གོང་དུ་སྤོར་བ་དང་ང་རོ་རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་མཐའ་ཡས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཡི་གེ་ཧ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །ང་རོ་རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པས་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངང་པ་ལ་སོགས་པ་ ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་བ་ལང་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་བ་ལང་མེད་པས་ན་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དམ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེད་པས་དོན་ཉེ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། འགར་ཡང་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་སྤྱི་མེད་ན་སྒྲ་ གཅིག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་།འཛིན་པ་གཅིག་སྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རིགས་མེད་ཤེས་པ་ཡི། །འབྲས་ཅན་མིག་སོགས་དེ་འདོད་བཞིན། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡི། །རིགས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། །མིག་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ རིགས་མེད་པར་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བ་མི་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་དངོས་པོ་གཉིས་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

當看到兩個事物時，即使沒有概念，某些認知也不會區分它們。後續的認知，是與意義相近和相關聯的。如果看到兩個事物，即使沒有概念，也會產生一種後續認知的形式，例如，看到牛的認知，僅僅是看到花斑等，而不需要依賴概念。如果這樣，那麼： 因為沒有那樣理解， 婆羅門本身就不是類別。 如同牛一樣，婆羅門， 通過顯明者看到顯明。 對於牛本身，其他言語， 此處會產生疑惑嗎？ 說「這不是婆羅門」或者， 對婆羅門本身產生疑惑。 因為聽到他人產生， 所以行為上沒有確定性。 沒有指示，對於顯明者， 以及其他類別，不顯明。 如果它不存在於那裡， 為什麼認為它存在於牛等？ 如同對於音調等， 一個聲音被理解為類別， 同樣對於天鵝等， 為什麼不認為一個聲音是所指？ 牛本身不存在，無窮無盡的， 如何說顯明在那裡？ 在那裡，通過顯明的區分， 為什麼不是無窮無盡的？ 向上移動等區分， 並非用於證明無窮無盡。 從認識來說，同一性， 存在於兩者之中。 向上移動和粗聲等，它們是無窮無盡的原因，也存在於字母哈等之中。粗聲等雖然不同，但從認識的角度來說是同一的，這與天鵝等的情況相同。因此，牛本身等，也只是用「牛」這個聲音來指稱，沒有其他的牛，因此，一個聲音產生一個所指或統一的認識，這才是意義相近，而不是說存在所謂的類別。如果不存在共相，那麼一個聲音就不能產生一個所指和一個統一的認識，這樣不行嗎？不是這樣的，如同： 沒有類別的知識， 有結果的眼等，如所愿。 通過什麼區分的， 類別也是後續的。 對於眼、顯現和作意，即使沒有類別，也不可能不存在產生一個結果的相近性。如果說對於同時存在的事物是可能的，那麼，當看到兩個事物時，也通過同時存在而產生一個認知。 這段文字深入探討了概念、共相、以及認知如何形成的問題，並試圖解釋為什麼我們能夠將不同的事物歸為同一類別。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 共相問題： 文字的核心問題是關於共相（普遍性）的存在。古代印度邏輯學試圖解釋為什麼我們能夠將不同的個體（如不同的牛）歸為同一個類別（如「牛」）。文字中否定了獨立存在的共相，認為「牛」這個概念只是一個聲音的指稱，而不是一個獨立於個體存在的實體。現代邏輯學中，共相問題仍然是一個重要的哲學問題。邏輯學家和哲學家們提出了不同的理論來解釋共相的存在，例如實在論、唯名論和概念論。實在論認為共相是獨立於個體存在的實體，唯名論認為共相只是名稱，概念論則認為共相是存在於我們心中的概念。 認知與概念形成： 文字認為，即使沒有預先存在的概念，我們也能通過經驗和感知來形成認知。例如，看到不同的牛，我們能夠將它們歸為同一類，即使我們沒有預先存在的「牛」的概念。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，概念的形成是一個動態的過程，它依賴於我們的經驗、感知和認知能力。我們通過模式識別、分類和抽像等認知過程來形成概念。 指示與意義： 文字強調了語言（聲音）在指示事物和形成意義中的作用。文字認為，「牛」這個聲音只是一個指稱，它並不對應一個獨立存在的「牛」的共相。這與現代語義學的觀點相符。語義學關注語言的意義，以及語言如何指稱現實世界。現代語義學認為，語言的意義是複雜的，它不僅依賴於詞語的指稱，還依賴於語境、文化和認知背景。 否定獨立存在的類別： 文字否定了獨立存在的類別，認為類別只是我們認知的結果。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，類別不是獨立存在的實體，而是我們用來組織和理解世界的一種方式。我們通過分類和抽像來形成類別，而這些類別是相對的，它們依賴於我們的認知框架和目的。 對無限迴歸的避免： 文字中，通過否定獨立存在的共相，避免了無限迴歸的問題。如果認為存在一個獨立於個體存在的共相，那麼我們需要進一步解釋這個共相是如何存在的，這會導致無限的迴歸。現代邏輯學中，無限迴歸被認為是一種邏輯謬誤。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的集合論關注集合的形成和性質，而集合可以被看作是一種類別。數理邏輯也關注命題的真值和推理的有效性，這與文字中對認知和推理的討論相關。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、概念和語言的深刻思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གཞལ་བྱ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ ཉིད་ནི་དངོས་པོ་གཉིས་ལས་ཐ་དད་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བློ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་དེ་གཅིག་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ལས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཉིད་རྟོགས་པ་དེ་སྐྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་རིགས་ཀྱང་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡིན་གྱི་གཞན་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན།དེ་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྤྱི་གཞན་དགོས་ལ་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་དགོས་པས་ན་ཐུག་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་གསལ་བྱེད་དམ་དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དེ་ འདྲ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་རིགས་མེད་པར་རང་གི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་དེར་འཛིན་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་རིགས་མེད་ན་ཁར་ཆད་པ་ཅི་ཡོད་དེ། དེས་ན་རིགས་སུ་འཛིན་པ་འོར་ཅིག་།མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྤྱི་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འགས་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་ལ། །དེ་དངོས་སྣང་བ་ མེད་ཕྱིར་རོ།།གཟུགས་ཅན་ཡིན་ཕྱིར་དབང་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་ཡོད་ན། །དེ་ལུས་སྣང་འགྱུར་རིགས་རྣམས་ནི། །མ་ཡིན་ཡན་འགར་མཐོང་མིན་ཕྱིར། །གསལ་འཛིན་ཚེ་ཡང་དེ་སྒྲ་དང་། །ངོ་བོ་ལས་གཞན་སྣང་བ་མེད། །མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་སྤྱི་ཅི་ལྟར་ཡང་སྣང་བ་མེད་དེ་འབྲས་ བུའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དེ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་དག་འབྲས་བུ་གཅིག་གིས་འབྲེལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྱི་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྲས་བུ་དམིགས་པ་ཉིད་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་དམིགས་པ་མེད་དེ། འབྲས་བུ་རག་ལས་མེད་པ་ཡང་། །རྟོགས་པ་ཡིས་ནི་འབྲེལ་པར་བྱེད། །ཅེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལ་ནུས་པ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ནུས པ་ནི་ནུས་པ་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ནུས་པ་ཡང་སྣང་བ་མེད་དོ།

如果說不存在相似的形式，那是不對的，因為爲了表明可被衡量的事物，相似的形式並沒有被看作是與兩個事物分離的，因此，產生認知本身就是可能的。這對於眼等也是一樣的。如果說它們也只是產生一個相同的認知，那麼，因為在花斑等中，也只是產生一個統一的認知，所以也應該被認為是相似的。如果說它們本身是事物，如果不是這樣，那麼它們本身會產生認知，而其他的不會，那麼這種區分從何而來呢？如果這樣，那麼，類別也應該來自花斑等，而不是來自其他，這種區分又是從何而來呢？對於此，需要一個其他的區分的共相，而對於那個共相，也需要一個區分並進入的理由，這樣就會陷入無限的迴歸。如果認為花斑等本身是牛本身的顯明者或者說是它的基礎，那麼，它們的因就是如此。如果這樣，那麼，沒有類別，憑藉自身原因的本質，在那裡產生認知，那麼，如果沒有類別，又有什麼缺失呢？因此，應該認為存在類別。對於眼等，也不存在共相，因為： 即使有某種形式，在意識中， 也沒有顯現出那個事物。 因為是有形體的，對於諸根， 如果存在觀看者， 那麼身體會顯現，類別， 不會在任何地方被看到。 即使在顯明認知時，除了聲音和本質之外，也沒有其他顯現。對於眼等，無論如何也沒有共相顯現，而是通過結果來認知。即使是通過結果來認知，也只是認知到產生一個結果。如果這樣，那麼，它們是通過一個結果聯繫起來的，而不是共相。如果說聯繫在所有事物中都是同一個共相，那是不對的，因為聯繫無論如何也不顯現，只是在那個結果出現時，才與那個結果聯繫，而沒有其他的目標，正如所說： 即使沒有依賴結果， 認知也會產生聯繫。 如果說所有事物都具有相同的能力，那是不對的，因為能力不是獨立於具有能力者的，正如之前所說。能力也是不顯現的。 這段文字繼續深入探討了共相、認知、以及事物之間的關係，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對共相的進一步否定： 文字繼續否定獨立存在的共相，認為共相不是事物本身固有的屬性，而是我們認知的結果。文字認為，當我們看到不同的牛時，我們之所以認為它們屬於同一類別，是因為它們具有相似的特徵，而不是因為它們共享一個獨立存在的「牛」的共相。這與現代邏輯學中的唯名論觀點相符。唯名論認為，共相只是名稱，它們並不對應獨立存在的實體。 對無限迴歸的批判： 文字再次強調了無限迴歸的問題，並將其作為否定獨立存在共相的理由之一。文字認為，如果認為存在一個獨立於個體存在的共相，那麼我們需要進一步解釋這個共相是如何存在的，這會導致無限的迴歸。現代邏輯學中，無限迴歸被認為是一種邏輯謬誤。 認知與經驗： 文字強調了認知依賴於經驗，而不是預先存在的概念。文字認為，我們是通過經驗來認知事物的相似性，而不是通過預先存在的共相。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「觀看者」的批判： 文字批判了「觀看者」的概念，認為如果存在一個觀看者，那麼它應該能夠被觀察到，但事實並非如此。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該避免引入不必要的實體，應該儘可能地簡化我們的理論。 結果與聯繫： 文字認為，事物之間的聯繫是通過結果來體現的，而不是通過共相。文字認為，當我們看到不同的牛時，它們之所以被認為屬於同一類別，是因為它們具有相似的結果，而不是因為它們共享一個獨立存在的「牛」的共相。這與現代系統論的觀點相符。系統論認為，事物之間的聯繫是通過它們的功能和相互作用來體現的。 對能力的討論： 文字討論了能力的概念，認為能力不是獨立於具有能力者的。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該避免將能力視為獨立存在的實體，而應該將它們視為事物的一種屬性。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的關係理論關注事物之間的關係，而文字中對「聯繫」的討論可以看作是一種關係。數理邏輯也關注指稱問題，而文字中對共相的否定可以看作是對指稱的一種批判。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對共相、認知、以及事物之間關係的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།མི་སྣང་ཡང་ནུས་པ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅེ་ན་དེ་མི་རུང་སྟེ། །དེ་ལ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཅག་ལྟ་བུས་མི་དམིགས་ཏེ། ཟི་རའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྤྱི་ནི་ལུང་གཅིག་པུས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ལྡོག་པས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཅིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་ཅི་མིག་འབྲས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པའམ། འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་འདིར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།འདི་ལྟར། ལྡོག་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་འགའ་ཡོད། །མིག་འབྲས་དེ་བཞིན་ཡང་ན་ནི། །བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ལུགས་ཀྱི་ནི། །དབྱེ་བས་རྣམ་པ་སོ་སོར་འགྱུར། །གང་ཞིག་འབྲས་བུ་ལྡོག་པས་ཕྱིའི་དོན་མི་འགྲུབ་པར་དེའི་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ལས་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་བཟོད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་གནས་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེའི་སྒོ་ནས་ནི་གླགས་ཐོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་ལུང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་དག་ལྟ་བ་པོ། །ཡོད་ན་མིག་སོགས་མཐོང་བར་ འགྱུར།།དབང་པོ་ལས་འདས་ཁས་བླངས་ལ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟེན་ཡོད་མིན། །གཟུགས་ལྡན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས། །འདི་ཉིད་དབང་པོ་འདས་པའི་རྟེན། །སྤྱི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། །འབའ་ཞིག་པ་མི་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྤྱི་ཡན་འགར་མཐོང་ན་ནི་ སྤྱིར་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣལ་འབྱོར་བས་མཐོང་ན་དེ་ལྟར་ན་སྤྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཅག་གིས་ནི་སྤྱི་ཐ་དད་པར་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་མ་བཟུང་བར་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གཟུགས་ནི་རེག་པ་དང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་མེད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་མི་འཛིན་པ་ནི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །ལྡོག་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ལྡོག་པ་དང་ལྡན པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འོས་སོ།།སྤྱི་ནི་འབའ་ཞིག་ནས་ཡང་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ། བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，即使不顯現，能力也像諸根一樣不是恒常的，那是不對的。因為，它被認為是超出諸根的，所以像我們這樣的人無法觀察到，就像「芥菜花」之類的說法。共相不是僅僅通過經典就能理解的。如果結果反轉，那麼，會變成「是什麼導致了色等現象呢？」。在這裡，區分它是否與眼球的本質不同，或者不是這樣，是不合適的。例如： 從反轉中，存在一些差異， 眼球也是如此，或者說， 通過習氣的差異， 區分出不同的形式。 如果說，結果的反轉不能證明外在事物，那麼，結果的反轉是否能夠容許推斷眼等也發生反轉呢？因此，它是一種無法確定如何存在的可推斷的對象，因此，無法通過它來把握。具有形式本身是經典，如果這樣： 如果它們是觀看者， 那麼眼等會被看到。 對於被認為是超出諸根的， 沒有其他的依據。 因為被認為是具有形式的， 所以它是超出諸根的依據。 共相不是這樣， 因為它被認為是不可見的。 如果瑜伽士在任何地方看到共相，那麼它就不是共相了。如果瑜伽士看到，產生共相形式的認知的理由是這個，那麼，共相就不是通過量成立的。我們只是沒有看到共相是不同的。如果說，共相是通過顯明者來顯明的，所以它不是單獨被把握的，就像不把握顯現就不能把握色一樣，那也是不對的，因為色是與觸覺沒有混淆的，即使沒有顯現，也可以通過推斷來把握。如果說不把握，那麼它就不是與顯現不同的，那是不合適的。沒有完全成立的反轉，不能說是具有反轉的。共相也不是單獨成為觀察的對象。如果遵循顯明的本質，那麼它就什麼也不是，它只是「牛，牛」這樣的一個名稱而已。 這段文字繼續深入探討了共相、認知、以及語言在認識事物中的作用，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對共相的持續批判： 文字繼續批判獨立存在的共相，認為共相不是事物本身固有的屬性，而是我們認知和語言的結果。文字認為，我們之所以認為不同的事物屬於同一類別，是因為我們使用了相同的名稱，而不是因為它們共享一個獨立存在的共相。這與現代邏輯學中的唯名論觀點相符。唯名論認為，共相只是名稱，它們並不對應獨立存在的實體。 對「經典」的批判： 文字批判了僅僅通過「經典」來理解共相的觀點，認為共相不是可以通過經典來認識的。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過理性和經驗來認識事物，而不是僅僅依賴於權威或傳統。 對「結果反轉」的討論： 文字討論了「結果反轉」的概念，認為它不能作為證明外在事物的依據。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理和經驗證據來證明事物，而不是僅僅依賴於結果的反轉。 對「觀看者」的進一步批判： 文字再次批判了「觀看者」的概念，認為如果存在一個觀看者，那麼它應該能夠被觀察到，但事實並非如此。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該避免引入不必要的實體，應該儘可能地簡化我們的理論。 對「顯明者」的批判： 文字批判了「顯明者」的概念，認為共相不是通過顯明者來顯明的。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理和經驗證據來認識事物，而不是僅僅依賴於顯明者。 對「名稱」的強調： 文字強調了「名稱」在認識事物中的作用，認為共相只是一個名稱而已。這與現代語義學的觀點相符。語義學關注語言的意義，以及語言如何指稱現實世界。現代語義學認為，語言的意義是複雜的，它不僅依賴於詞語的指稱，還依賴於語境、文化和認知背景。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的指稱理論關注語言如何指稱現實世界，而文字中對共相的否定可以看作是對指稱的一種批判。數理邏輯也關注邏輯謬誤，而文字中對無限迴歸的批判可以看作是對一種邏輯謬誤的避免。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對共相、認知、語言以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འོན་ཏེ་ཡུལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་མི་དམིགས་ན། གཟུགས་དང་རོ་ ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་དེ་རྣམས་ནི་དབང་པོ་ཐ་དད་པའི་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ན།འདིར་ནི་ཤིན་ཏུ་འདྲེས་པས་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་འདྲེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་།ཅི་ག་རང་བཞིན་འདྲེས་གྱུར་ཏམ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། ། འདི་ཉིད་ཡིན་པས་དབྱེར་མེད་འགྱུར། །རང་བཞིན་གཞན་ཕྱིར་ཡུལ་གཅིག་ཀྱང་། །ཐ་དད་པར་ནི་ཅིས་མི་འཛིན། །རང་བཞིན་ལས་ནི་གཞན་འགྱུར་བར། །ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མེད། །དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་གཞན་ན་ཡོད་དེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡུལ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན པས་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ཐ་མི་དད།གལ་ཏེ་ཡུལ་དབྱེས་ཐ་དད་ན། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་ག་ལས་ཡིན། །ཡུལ་གཞན་ཉིད་ལས་དེ་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་བོང་བུའི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་མེད་པ། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཤེས་ཙམ་གྱིས། །དོན་བྱེད་པར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ མི་རུང་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད།།དེ་ནི་དངོས་མེད་མཚན་ཉིད་ཡིན། །གང་དང་གང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བའི་གཟུང་བར་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་རང་གི་རྣམ་པ་གཏོད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྐད་བཤད་ལས་བཟློག་གང་ཡིན། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། །གང་ཞིག་རང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཟློག་པ་དག་གིས་ནུས་པ་ངེས་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རང་བཞིན་དུ་མཚོན་པར བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ།འདིར་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་ཇི་ལྟར་མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱ་དང་བྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། །ཐམས་ཅད་དེ་ལྟའི་རྣམ་པ་ཅན། །ཞེས་ འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་གཞན་གྱིས་དོན་དམ་པར་མཚོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས་མཚོན་པ་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་མཚོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་གསལ་བ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說因為地點相同，所以沒有看到不同，那麼，色和味等，既然它們是被不同感官所把握的，為什麼會被認為是不同的呢？如果說，在這裡，因為它們非常混合，所以沒有區分地被理解，那麼，這個「非常混合」是什麼？是它們的自性混合了嗎？ 它的自性是什麼， 這本身就是，所以沒有區分。 因為自性不同，即使是同一個地點， 為什麼不認為是不同的呢？ 從自性變為其他， 沒有理解為「地點」的。 如果存在一個與事物不同的地點，那麼，如果事物是不同的，地點也應該是不同的，為什麼地點不是不同的呢？如果地點的區分是不同的，那麼，它的區分從何而來？如果它是來自另一個地點本身，那麼，就會陷入無限的迴歸。因為，就像驢的角等一樣，它沒有以自己的本質顯現，因此，它僅僅通過認知，也不能起作用。因為它不能起作用，所以沒有自性。那是無事物的特徵。凡是想要顯現為不以自己的本質顯現的被把握者，由於它能夠產生自己的形式，所以它不是觀察的條件，就像眼等一樣。如果說是主導的條件，那是不對的，因為它也沒有隨順和反轉。 什麼是與所說相反的， 那就是它自己的特徵。 凡是以自己的形式顯現，並且通過隨順和反轉來確定能力的事物，那就是真實存在的自己的特徵，爲了用自己的自性來表示，或者說，在這裡，因為自性是特徵。如果說，自己的自性如何成為能表示和被表示的事物呢？那是不對的，因為能表示和被表示的事物是假設的，正如將要解釋的： 能作和所作的安立， 一切都具有那樣的形式。 自己的本質是特徵，而不是類別，因為其他事物不能真實地表示其他事物。用其他事物的本質來表示，那只是虛構了其他事物的自性，而不是表示它自己的本質。那麼，它如何成為共相的特徵呢？因為它沒有普遍地顯明其他事物。確實，所謂「共相」不是真實存在的。 這段文字繼續深入探討了共相、認知、地點、以及語言在認識事物中的作用，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對地點概念的分析： 文字引入了「地點」的概念，並試圖說明地點本身並不能作為區分事物的依據。文字認為，即使兩個事物在同一個地點，如果它們的自性不同，它們仍然是不同的。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過事物的屬性和關係來區分事物，而不是僅僅依賴於它們的地點。 對「混合」概念的批判： 文字批判了「混合」的概念，認為如果兩個事物混合在一起，那麼它們應該具有相同的自性，但事實並非如此。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過事物的屬性和關係來區分事物，而不是僅僅依賴於它們是否混合在一起。 對「自性」的強調： 文字強調了「自性」在認識事物中的作用，認為事物的自性是區分事物的根本依據。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過事物的屬性和關係來認識事物，而不是僅僅依賴於它們的名稱或地點。 對「能表示」和「被表示」的分析： 文字分析了「能表示」和「被表示」的概念，認為它們是假設的，而不是真實存在的。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該避免將語言視為獨立存在的實體，而應該將它們視為我們用來表達思想和交流資訊的工具。 對「共相」的最終否定： 文字最終否定了「共相」的存在，認為共相不是真實存在的。這與現代邏輯學中的唯名論觀點相符。唯名論認為，共相只是名稱，它們並不對應獨立存在的實體。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的集合論關注集合的形成和性質，而文字中對共相的否定可以看作是對集合論的一種批判。數理邏輯也關注指稱理論，而文字中對「能表示」和「被表示」的分析可以看作是對指稱理論的一種批判。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對地點、自性、認知、語言以及共相的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 補充說明： 在現代數理邏輯中，對共相的討論通常會涉及到集合論和型別論。集合論將共相視為一個集合，而型別論則試圖避免由於共相導致的悖論。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཉིད་དེ། གསལ་བ་དུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཡིན་པས་སོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་མི དམིགས་པ་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ནི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་གྱི། མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། བརྒལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན།འདི་ལྟར་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཉིད་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་གཅིག་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་བཤད་པ། དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉི་ག་ལ། །རྟེན་ཕྱིར་སྤྱི་སྟེ་རྣམ་པ་གསུམ། །དོན་དམ་པར་ནི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞིན་དང་མི་དམིགས་པ་དང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ནི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་ནི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའོ། །མི་དམིགས་པ་ལས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན། འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་ནི་གཉི་གའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཐ་དད་པ་ལས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཐ་དད་པ་ ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉིས་ཀའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་རྟེན་དངོས་འབྲེལ་ཕྱིར། ། དངོས་པོ་ཤེས་འགྱུར་ཞེ་ན་མིན། །ལན་བཏབ་ཕྱིར་དང་འདས་སོགས་ལ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་ལ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ལས་ཡིན་ནོ།

自己的本質，也只是在認識的術語中那樣說而已，因為它是通過虛構許多顯明的自性來進入的，並且也是從那裡產生的。如果本身是無事物，那麼，不顯現的自性和結果的理由，如何變得不同呢？現量和比量，是通過對象的區分而變得不同的，對於不顯現等，沒有對象的區分。如果說，是通過理由的區分而變得不同，那麼，既然所提出的問題本身就是答案，這又如何呢？難道理由的區分本身是不合理的嗎？如果說，看到了，那麼，就會變成六種形式。如果說，兩種是用來證明事物的，一種是用來否定事物的理由，那麼，如果共相不是事物，如何區分事物和無事物呢？對此的回答是： 對於事物和無事物兩者， 作為基礎，共相是三種形式。 在究竟意義上，沒有區分，因為一切都是無事物。因為通過依賴事物、無事物和兩者，結果知識是不同的，所以自性、不顯現和結果的理由，是通過區分而不同的。例如，從自性的理由中，會產生與事物接近的認知。從不顯現中，會產生與無事物接近的認知。從結果的理由中，會產生與兩者接近的認知。結果的理由是用來證明不同的，而不同是從事物和無事物中產生的。所要證明的不同也是原因。或者說，即使是無事物，也因為具有事物和無事物，所以通過與不同的接近，依賴於不同的接近，對象是不同的。事物本身有兩種形式，即不同和相同。因此，通過對象的區分，理由的區分有三種形式。因此，兩者的接近的差別是不顯現的，是不顯現的對象。如果說，因為事物是基礎和相關聯的，所以事物會被認識，那是不對的，因為已經回答過了，並且對於過去等，會看到不同的形式。僅僅說「認識依賴於事物」，並不能說明它就是事物，因為具有事物對象的本質，來自於把握事物對象的本質。 這段文字繼續深入探討了共相、認知、理由、以及事物和無事物的關係，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「理由」的分析： 文字分析了不同型別的理由，包括自性理由、不顯現理由和結果理由。文字認為，不同型別的理由會導致不同的認知，並且它們與事物和無事物的關係不同。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理來證明事物，而不同的理由會導致不同的結論。 對「事物」和「無事物」的分析： 文字分析了「事物」和「無事物」的概念，認為它們是相對的，而不是絕對的。文字認為，事物和無事物都依賴於我們的認知和語言，並且它們之間的界限是模糊的。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該避免將事物和無事物視為獨立存在的實體，而應該將它們視為我們用來表達思想和交流資訊的概念。 對「認知」的分析： 文字分析了不同型別的認知，認為不同型別的理由會導致不同的認知。文字認為，自性理由會導致與事物接近的認知，不顯現理由會導致與無事物接近的認知，而結果理由會導致與兩者接近的認知。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「共相」的進一步否定： 文字繼續否定了「共相」的存在，認為共相不是真實存在的。這與現代邏輯學中的唯名論觀點相符。唯名論認為，共相只是名稱，它們並不對應獨立存在的實體。 對「依賴」的分析： 文字分析了「依賴」的概念，認為事物和認知都依賴於其他事物。文字認為，認知依賴於理由，而理由依賴於事物和無事物。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理來證明事物，而不是僅僅依賴於直覺或信仰。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的證明論關注邏輯推理的有效性，而文字中對不同型別理由的分析可以看作是對證明論的一種探討。數理邏輯也關注模態邏輯，而文字中對可能性和必然性的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對理由、事物、無事物、認知以及共相的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「事物」和「無事物」的討論通常會涉及到存在量詞和全稱量詞。存在量詞表示存在至少一個滿足某個條件的事物，而全稱量詞表示所有事物都滿足某個條件。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་ན། དེ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་སྤྱི་ལ་ཡིན་ནམ ཁྱད་པར་ལ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ།འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུང་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་ནི་འདས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།།ལན་གདབ་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཚད་མ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདས་སོགས་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་ལ་ཡང་མཐོང་ ལ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང་མཐོང་ན་དེ་ལྟར་ནི་འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་ཆོས་ཉིད་ཉམས་ན། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །དེ་ཤེས་ཡིན་ཕྱིར་ཉེས་འདི་མེད། །དེ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ ཏེ།དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྤྱི་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་ཡིན། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་བཞིན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྟོགས་པ་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་ལས་ཤེ་ན། ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་རྣམས་ཀྱིས། །དོན་བྱ་དེ་ལ་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དོན་དུ་གཉེར་ཏོ།།ཚད་མས་རྗེས་སུ་ཚོལ་བ་ཡང་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ནུས་པའི་ཚད་མ་ནི་དོན་དང་ ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།

具有共相對象的認知，不是把握自性的，因為會導致諸根的集合沒有結果，正如之前所說。如果說，應該說「事物存在」，那是不成立的，因為即使過去等事物不存在，也能被看到。如果說，認知是關於共相的，或者關於個別的，那也是錯的，因為過去等不是對像本身，因為正在把握自己本質的事物，不可能是過去。在這裡，世俗的認知不是將事物本身作為對像來理解的，因為無事物和認知都不是執著于自己的本質，所以僅僅是錯覺而已。通過「因為已經回答過」，表明了反轉是量所允許的。通過「對於過去等，會看到不同的形式」，表明了他人想要證明的理由是不確定的。如果說，認知既能看到事物，也能看到無事物，那麼，那樣的話，事物的屬性就會喪失，如果那樣，就會變成兩者的屬性。因此，所說的是： 如果事物的屬性喪失， 那麼，執著於事物的認知是先行的。 因為它是一種認知，所以沒有這個過失。 它是一種認知，對於它，沒有任何目標，因為隱藏的共相是不可衡量的。例如，共相是隱藏的。它不是通過自己的本質來理解的，怎麼可能是可衡量的呢？自己的一個特徵是可衡量的。所謂的共相的可衡量性是不存在的，因為正如所考察的那樣，它是不合理的。在究竟意義上，只有自己的特徵是可衡量的，因為需要理解它是否存在。這從何而來呢？ 因為考察存在和不存在的那些人， 對於那個目標已經成立。 那些追求目標的事物，是有和無的認知所伴隨的那些人所追求的。量所追求的也是爲了理解它，如果不是這樣，量就不會是實現認知的工具。因此，能夠將有和無作為對象的事物，是與目標相符的。因此，現量和比量都只是將自己的特徵作為對象，如果不是這樣，它們就不可能是量。 這段文字繼續深入探討了共相、認知、對像、以及量（認識工具）之間的關係，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「共相對像」認知的批判： 文字批判了以共相為對象的認知，認為這種認知不是對自性的把握，並且會導致認識論上的困境。文字認為，我們應該關注個別事物的自性，而不是抽像的共相。這與現代邏輯學中的唯名論觀點相符。唯名論認為，共相只是名稱，它們並不對應獨立存在的實體。 對「過去」等非存在對象的討論： 文字討論了我們如何認知「過去」等非存在對象，認為這種認知是一種錯覺，而不是對真實存在的把握。文字認為，我們應該關注真實存在的對象，而不是非存在對象。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理和經驗證據來認識事物，而不是僅僅依賴於直覺或信仰。 對「認知」屬性的分析： 文字分析了認知的屬性，認為認知本身不是事物，它只是一種認識活動。文字認為，認知不應該被視為獨立存在的實體，而應該被視為我們用來認識世界的工具。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「量」的分析： 文字分析了「量」的作用，認為量的作用是把握事物的自性，而不是把握共相。文字認為，現量和比量都應該以個別事物的自性為對象，而不是以抽像的共相為對象。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理和經驗證據來認識事物，而不是僅僅依賴於直覺或信仰。 對「目標」的強調： 文字強調了「目標」在認識中的作用，認為我們認識事物的目的是爲了追求目標。文字認為，我們應該關注有意義的目標，而不是無意義的目標。這與現代邏輯學中的一些觀點相符。現代邏輯學認為，我們應該通過邏輯推理來解決問題，而不是僅僅追求形式上的正確。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模型論關注邏輯系統的解釋，而文字中對「對像」的討論可以看作是對模型論的一種探討。數理邏輯也關注證明論，而文字中對「量」的分析可以看作是對證明論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對共相、認知、對像、量以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「量」的討論通常會涉及到一階邏輯和高階邏輯。一階邏輯只允許對個體進行量化，而高階邏輯則允許對謂詞和函式進行量化。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།གལ་ཏེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་ བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འགལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཚོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྙེད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །གཞལ་བྱའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞལ་བྱ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མཐའ་ཡས་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་དབང་པོས་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོས་སྐྱེད་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ཡང་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་ ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་འདོད། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཐ་ དད་པ་ཡིན་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་རྟོགས་པ་དེ་མེད་ཅིང་རྟོགས་པ་གཞན་མངོན་དུ་འགྱུར་ན།རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་གཅིག་ལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ ན།རྟོགས་པ་པོ་སོ་སོ་ལ་གཞལ་བྱ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟོས་པས་བྱས་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་རྟོགས་པས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་གྱི་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་མ་གཞན་ འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མི་རུང་ངོ་། །དོན་དམ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ན། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ནི་མཐའ་ཡས་འགྱུར། །ལྟོས་པས་འབྲེལ་པ་ཐ་དད་ན། །དོན་དམ་མཚན་ཉིད་མིན་པར་འགྱུར། །འདི་ལ་བཤད་པ། དམིགས་པ་ཡིས་ནི་མཚོན་པ་གང་། །དེ་ནི་དོན་དམ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

如果說兩者都只是將自己的特徵作為對象，那麼，因為對象是同一個，就會導致只有一個量。如果說，即使對象是同一個，通過集合的區分，量也是不同的，那麼，就與「因為存在兩個可衡量者」相矛盾了。老師也說過，為什麼說兩個特徵是可衡量的。如果說，通過集合的區分，量是不同的，那麼，眼等識也因為集合不同，會變成那麼多量。如果說，通過可衡量者的區分是不同的，那麼，因為藍色等有許多可衡量者，難道不會導致量是無限的嗎？不會的，因為一切都是自己的特徵。它的對象是同一個量，因為對象是同一個。即使集合是不同的，也因為是諸根產生的，為什麼一切不是量呢？不是的，因為諸根產生本身不是特徵。這也會在後面說明。因此，正是因為存在兩種可衡量者，所以存在兩種量。如果不是這樣，就會導致量是無限的。為什麼說可衡量者不是無限的呢？不是的，雖然藍色等是無限的，但可衡量者只有兩種，例如： 它通過自己和他者的本質， 被理解，所以認為是兩種可衡量者。 雖然通過藍色等的區分是無限的，但因為以自己的本質顯現，所以只是自己的特徵，爲了用自己的本質來表示。如果說，認知的區分是不同的，那麼，如果自己的特徵不是究竟意義上的，或者說，如果那個認知不存在，而另一個認知顯現，那麼，就不是自己的特徵。同樣，如果同一個事物，對於一個來說是自己的特徵，而對於另一個來說不是這樣，那麼，對於不同的認知者，可衡量者就會變得不同，那是不對的。通過依賴而產生的不同，是因為認知產生的，所以不是究竟意義上的。如果同一個事物既是自己的特徵又是他者的特徵，那麼，因為對於它來說，兩種本質的可衡量者是不同的，就會導致出現另一個量。因此，這是不合理的。 如果究竟意義上是可衡量者， 那麼可衡量者就會是無限的。 如果通過依賴，關係是不同的， 那麼就不是究竟意義上的特徵。 通過目標所表示的， 那就是究竟意義上的。 這段文字繼續深入探討了量、對像、自性、以及認知之間的關係，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「量」的統一性與多樣性的討論： 文字討論了量（認識工具）的統一性和多樣性問題。文字認為，如果所有量都以相同的對象（即自性）為目標，那麼它們應該是一個量。但文字也承認，由於集合（認知方式）的差異，量可以有多種形式。這與現代邏輯學中對邏輯系統的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯系統可以有不同的形式和規則，但它們都應該以真理為目標。 對「可衡量者」的分析： 文字分析了「可衡量者」的概念，認為可衡量者是事物自身的特徵，而不是抽像的共相。文字認為，即使存在無限多的個別事物（如不同的藍色），它們的可衡量者仍然只有兩種（即自性和他性）。這與現代邏輯學中的唯名論觀點相符。唯名論認為，共相只是名稱，它們並不對應獨立存在的實體。 對「認知」的相對性的討論： 文字討論了認知的相對性問題。文字認為，如果認知的差異會導致可衡量者的差異，那麼就會導致認識論上的混亂。文字認為，可衡量者應該獨立於認知者的主觀感受，而是事物自身的客觀屬性。這與現代邏輯學中對客觀性的討論相關。現代邏輯學認為，我們應該追求客觀的真理，而不是主觀的感受。 對「依賴」概念的分析： 文字分析了「依賴」的概念，認為依賴關係不是究竟意義上的，而是認知產生的。文字認為，我們應該關注事物自身的客觀屬性，而不是它們之間的依賴關係。這與現代邏輯學中對本質主義的批判相關。現代邏輯學認為，我們應該關注事物的屬性和關係，而不是它們的本質。 對「目標」的強調： 文字強調了「目標」在認識中的作用，認為我們認識事物的目的是爲了把握事物的自性。文字認為，我們應該關注事物自身的客觀屬性，而不是它們之間的關係或依賴。這與現代邏輯學中對真理的討論相關。現代邏輯學認為，我們應該追求真理，而不是僅僅追求形式上的正確。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的型別論關注事物的型別和層次，而文字中對可衡量者的討論可以看作是對型別論的一種探討。數理邏輯也關注指稱理論，而文字中對「自性」的強調可以看作是對指稱理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對量、對像、自性、認知以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「量」的討論通常會涉及到邏輯系統的完備性和可靠性。一個完備的邏輯系統能夠證明所有真命題，而一個可靠的邏輯系統只能證明真命題。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

། དམིགས་པ་ཡིས་ནི་དངོས་རྣམས་ཀྱི། །དམ་པའི་དོན་ནི་ཡོད་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནི་ཡོད་པར་བདག་གིར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་པ་ཡོད་པས་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་ལས་དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་མེད་པས་མ་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ན། མ་དམིགས་པ་ལས་མེད་པ་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དོ། །མི་དམིགས་པས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་དམིགས་ པ་མེད་པ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་གཞན་དམིགས་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་ དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ལ་དམིགས་པ་གཞན་མེད་པས་ན། གང་གིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ། དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས། ཇི་ལྟར་དོན་ལ་མ་ དམིགས་པ་ལས་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མ་ལྔ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་བློ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་བློ་གཞན་གྱིས་ བློ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ལྔ་མེད་པས་དོན་གྱིས་གོ་བའི་བློ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡོད་པས་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ན་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཅི་བྱ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་དོན་གྱིས་གོ་བས་བློ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དོན་གྱིས་གོ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡང་འགྱུར་བ་ཉིད་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ཇི་ལྟར་མི་ འདོད།གང་གི་ཕྱིར་བློ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དམ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དམིགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དམིགས་པ་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

通過目標，事物的究竟意義是存在的。事物不是不依賴於以自己的本質為目標而存在。如果說，因為存在目標所以存在認知，但目標本身不存在，那麼，因為沒有被觀察到的兔角等是不存在的，所以，從反轉來說，目標是存在的。如果說，即使對於它來說，沒有被觀察到的不存在不是不存在，那麼，除了沒有被觀察到之外，不存在其他的不存在。如果說，通過沒有被觀察到所理解的是不存在，那麼，這個沒有被觀察到是什麼？是沒有目標，還是其他的目標，還是認為「為什麼沒有被觀察到」的認知？如果說，沒有目標是沒有被觀察到，那麼，如何從它那裡理解？無事物不是認知。沒有目標也需要通過另一個沒有目標來理解，所以會陷入無限的迴歸。如果說，因為認知是隱藏的，所以沒有目標的目標，那麼，什麼會導致無限的迴歸？那就是通過沒有目標來理解。如果說，認知是隱藏的，那麼，如何理解它是存在的？正如從沒有觀察到事物而理解它不存在一樣，對於認知來說，也會變得非常不合理。如果說，因為事物不是隱藏的，所以事物具有被理解的意義，因此，五種量也不是不存在，那麼，事物的被理解的意義不也是認知本身嗎？那就是用另一個認知來理解認知。因此，因為沒有其他通過事物來理解的意義，所以，因為沒有五種量，就會導致沒有通過事物來理解的認知。如果說，因為它具有理解可衡量者的認知，所以是通過事物來理解的，那麼，因為會陷入無限的迴歸，所以就無法理解。如果說，理解不就是觀察嗎？如果僅僅依賴於觀察，那麼，通過事物來理解又有什麼用呢？既然觀察就是那樣，那麼，通過事物來理解來考察認知又有什麼用呢？如果說，通過事物來理解會產生認知，那麼，如果那樣，因為會陷入無限的迴歸，所以也必然會導致無法理解，那麼，如何才能不那樣認為呢？因為，當認知是需要被觀察的，或者是隱藏的，那時，理解它不存在就會陷入無限的迴歸。如果說，沒有被觀察到事物本身就是沒有被觀察到的目標，那麼，就會導致存在著沒有被觀察到的目標。 這段文字繼續深入探討了目標、存在、認知、以及量（認識工具）之間的關係，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「目標」與「存在」關係的討論： 文字討論了目標與存在之間的關係，認為事物的存在依賴於目標。文字認為，如果事物沒有目標，那麼它就不存在。這與現代邏輯學中對意向性的討論相關。意向性是指心理狀態的指向性，即心理狀態總是指向某個對像或目標。 對「沒有被觀察到」的分析： 文字分析了「沒有被觀察到」的概念，認為沒有被觀察到本身並不是不存在的證明。文字認為，我們不能僅僅因為沒有觀察到某個事物就斷定它不存在。這與現代邏輯學中對負面證據的討論相關。現代邏輯學認為，負面證據並不能直接證明某個事物不存在，而只能說明我們沒有找到證據證明它的存在。 對「認知」的自反性討論： 文字討論了認知的自反性問題，即認知是否能夠認識自身。文字認為，如果認知需要通過另一個認知來認識自身，那麼就會陷入無限的迴歸。這與現代邏輯學中對自我指涉的討論相關。現代邏輯學認為，自我指涉可能會導致悖論，因此應該謹慎處理。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的作用，認為量是用來把握事物的，而不是用來把握認知的。文字認為，我們不應該將量視為獨立存在的實體，而應該將它們視為我們用來認識世界的工具。這與現代邏輯學中對工具主義的討論相關。工具主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「無限迴歸」的批判： 文字多次批判了無限迴歸，認為無限迴歸會導致無法理解。文字認為，我們應該避免陷入無限迴歸，而應該尋找能夠終止迴歸的理由。這與現代邏輯學中對基礎主義的批判相關。基礎主義認為，我們應該尋找能夠作為知識基礎的不可置疑的命題。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對「存在」的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注集合論，而文字中對無限迴歸的批判可以看作是對集合論中一些問題的避免。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對目標、存在、認知、量以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「無限迴歸」的討論通常會涉及到哥德爾不完備性定理。哥德爾不完備性定理表明，任何足夠複雜的邏輯系統都存在無法證明的真命題。這表明，我們不可能通過有限的步驟來完全理解世界。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།དེ་ཉིད་ མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། དམིགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་དམིགས་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་དམིགས་པ་ལ་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་གཞན་མེད་པར་ ཇི་ལྟར་འགྱུར།དེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །གཞན་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་མི་འཇུག་མོད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་མེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། འོན་ཏེ་དམིགས་ པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་མི་དམིགས་པ་གང་གིས་རྟོགས་ཞེས་ཐུག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དོ། །སོ་ སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།ཅི་འདི་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟའོ་ཞེ་ན། ཐུག་པ་མེད་པར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་དམིགས་པ་ཉིད་གཞན་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གཞན་ཡོད་པ་ལས་མ་རྟོགས་པ་དངོས་པོ་མེད་ པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ལ་རང་ལ་ལྟོས་ནས་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་པ་དེས་ན་དམིགས་པ་ཡོད་པར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དམིགས་ པ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི་དེ་ཉིད་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མི་དམིགས་ན་ད་ལྟར་སོ་སོར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བློར་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པའི་རིག་བྱ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མི་ དམིགས་པ་ཡིན་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ན། མི་དམིགས་པ་དེ་ཡང་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ ན་འོ་ན་འགའ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་སྟེ། སྐྱེས་བུ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པར་རྟོགས་སོ།

如果說它本身是不存在的，那麼，如果說沒有被觀察到是不存在的，那麼，也會變成說目標是存在的。如果說，其他的目標本身是沒有被觀察到的，那也是不合理的，如果說，只是給其他的目標起了個名字，那麼，在沒有其他的情況下，如何會變成沒有被觀察到呢？如果說，因為它沒有目標，所以沒有被觀察到，那麼，對此已經回答過了。因為其他的目標本身不適用于其他，所以，從它來說，其他是沒有被觀察到的。如果說，即使不適用于其他， 即使那樣，它也是不存在的。 這是怎麼回事呢？如果說，成為目標的特徵的沒有被觀察到，僅僅是不存在，如果不是這樣，那麼，它也會適用，因為它也會變成被觀察到的。如果說，它也不是目標，那麼，它就是不存在的特徵，通過什麼來理解沒有被觀察到呢？那就是無限的迴歸。如果說，因為目標是分別確定的形式，那麼，這是否是通過事物來理解的呢？如果說是，那麼，已經說過會陷入無限的迴歸。如果說，分別確定的形式本身不是其他的目標，那麼，如果那樣，就會導致不存在從其他存在中無法理解的無事物。因此，其他的存在本身，相對於其他來說是無事物，相對於自身來說是事物。分別確定的自性也是來自目標，因此，說目標是存在的。如果說，如果它是分別確定的，那麼，目標就會變成分別確定的，但它本身不是分別確定的，那麼，如果它沒有被觀察到，現在就會變成所謂的分別確定的認知，難道不是從目標的認知對像中產生的嗎？因此，目標本身是存在的。如果說，認為「沒有被觀察到」的認知本身是沒有被觀察到的，那也是不對的，因為認為「沒有被觀察到」的認知是跟隨沒有被觀察到的，而對於沒有被觀察到，也已經考察過了。因此，因為目標本身是存在的，所以目標本身是可衡量的。如果說，它本身是究竟意義上存在的，那麼，對於任何人來說，都不會變成其他形式，它只是不會變成其他形式，即使相對於其他人來說，它也只是那樣，就像藍色等一樣。如果說，因為它是隱藏的，那麼，在它本身的時候，如何理解它呢？它自己通過自性來理解它是隱藏的。 這段文字繼續深入探討了目標、存在、認知、以及「沒有被觀察到」的概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「沒有被觀察到」的再分析： 文字對「沒有被觀察到」的概念進行了更深入的分析，認為「沒有被觀察到」本身並不是一個獨立的實體，而是相對於目標而言的。文字認為，我們不能僅僅因為沒有觀察到某個事物就斷定它不存在，而應該考慮目標和認知之間的關係。這與現代邏輯學中對否定概念的討論相關。現代邏輯學認為，否定概念的意義是相對於肯定概念而言的，而不是獨立存在的。 對「分別確定」概念的分析： 文字分析了「分別確定」的概念，認為「分別確定」本身並不是一個獨立的實體，而是相對於認知而言的。文字認為，我們不能僅僅因為認知是分別確定的就斷定事物是分別確定的，而應該考慮認知和事物之間的關係。這與現代邏輯學中對認知相對性的討論相關。現代邏輯學認為，我們的認知是相對的，而不是絕對的，它受到我們的經驗和認知框架的影響。 對「自性」的強調： 文字繼續強調了「自性」在認識中的作用，認為我們應該關注事物自身的自性，而不是它們之間的關係或依賴。文字認為，事物的自性是客觀存在的，它不依賴於我們的認知或目標。這與現代邏輯學中對客觀性的討論相關。現代邏輯學認為，我們應該追求客觀的真理，而不是主觀的感受。 對「究竟意義」的討論： 文字討論了「究竟意義」的概念，認為究竟意義上的存在是不會改變的，它不依賴於認知者的主觀感受或目標。文字認為，我們應該關注事物自身的客觀屬性，而不是它們之間的關係或依賴。這與現代邏輯學中對本質主義的批判相關。現代邏輯學認為，我們應該關注事物的屬性和關係，而不是它們的本質。 對「隱藏」的討論： 文字討論了「隱藏」的概念，認為事物本身可以通過自性來理解它是隱藏的。文字認為，我們不應該將隱藏視為一種神秘的屬性，而應該將它視為事物自身的一種屬性。這與現代邏輯學中對知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識是有限的，我們不可能完全瞭解世界。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的內涵邏輯關注概念的意義，而文字中對「沒有被觀察到」和「分別確定」的分析可以看作是對內涵邏輯的一種探討。數理邏輯也關注指稱理論，而文字中對「自性」的強調可以看作是對指稱理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對目標、存在、認知、自性以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「存在」的討論通常會涉及到存在量詞。存在量詞表示存在至少一個滿足某個條件的事物。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།གལ་ཏེ་འགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའམ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དོན་མེད་དོ། །དེའི་ཚེ་མ་རྟོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ག་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དམིགས་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།ཡོད་ཀྱང་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་གྱི་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། །ཕྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། སྔར་ བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་མེད་ན། ཡོད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཕྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར་མོད་སྔར་ཇི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྔར་མེད་ན་ཕྱིས་ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་ པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ ན་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་ཐུན་མོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བས་དེའི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ འོ་ན་ལྟོས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ།སྤྱི་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། འདི་སྔ་ན་མེད་པ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མི་སླུ་བའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས། དངོས་པོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་དེས་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ གཞལ་བྱ་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་འཛིན་པ་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཚད་མ་གཅིག་གིས་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་ན་ཡང་དེ་ཚད་མ་གཉིས་ཡིན་ ཏེ།རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་ན་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བ་མེད་དོ། །སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་དེ་ནི་ལྟོས་པའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，沒有任何人那樣理解，或者說，不會那樣理解，那麼，那個比量就沒有意義。那時，如果說，沒有理解，那又如何是那樣呢？那時，如果說，因為沒有被觀察到，所以不是那樣，那麼，因為沒有目標，所以僅僅是不存在。如果說，即使存在，也會變成沒有被觀察到，又如何會變成不存在呢？如果存在沒有量，那麼，不應該那樣說嗎？如果說，存在比量的量，那麼，它也是通過觀察的自性來跟隨的。因為後來才觀察到。如果說，之前需要觀察的又如何呢？如果說，需要觀察的本身不存在，那麼，存在本身又如何呢？如果說，因為後來才觀察到，那麼，後來本身是存在的，但之前又如何呢？如果說，之前不存在，那麼，後來又如何被觀察到呢？因為理解為需要被觀察的。理解為需要被觀察的，就是目標，如果不是那樣，就是其他。在其他的時候，也因為確定是它的自性，所以不是存在於其他，因為無法在其他中理解。比量是對於將要發生的事物的量，這也會在後面說明。那麼，如何說可衡量者是其他的呢？因為它通過其他的本質被理解。正是通過例子和共同的自性來理解，所以可衡量者是其他的。正是因為通過理解的區分，虛構了它的本質，所以可衡量者是其他的，但究竟意義上不是。如果那樣，那麼，因為是通過依賴而產生的，所以也不是究竟意義上的，確實是這樣，因為已經表明了共相是無事物。這並不是說之前不存在。那些通過不欺騙事物的方式，沒有理解為不同的術語者，用「事物」來作為術語，因此，相對於它來說，才說可衡量者是兩種。如果說，因為是兩者的自性，所以執著于其中一個的量就會變成其他的量，那是不合理的，因為一個量無法理解為兩者的自性。即使理解，那也是兩個量，因為通過理解的區分是不同的。或者說，因為是理解的區分，所以不是究竟意義上的特徵，因此，不會導致是兩者的自性。藍色等在究竟意義上的自性，不是通過依賴的區分而不同的。 這段文字繼續深入探討了量、對像、認知、以及「存在」與「不存在」的概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「比量」的討論： 文字討論了比量（推理）作為一種認識工具的有效性。文字認為，如果沒有任何人能夠理解比量所指向的對象，那麼比量就沒有意義。文字認為，比量必須以觀察為基礎，並指向可以被理解的對象。這與現代邏輯學中對推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理必須以前提為基礎，並遵循邏輯規則，才能得出有效的結論。 對「存在」與「不存在」的分析： 文字分析了「存在」與「不存在」的概念，認為「不存在」不是一個絕對的概念，而是相對於目標和認知而言的。文字認為，我們不能僅僅因為沒有觀察到某個事物就斷定它不存在，而應該考慮目標和認知之間的關係。這與現代邏輯學中對否定概念的討論相關。現代邏輯學認為，否定概念的意義是相對於肯定概念而言的，而不是獨立存在的。 對「可衡量者」的分析： 文字分析了「可衡量者」的概念，認為「可衡量者」是事物自身的屬性，而不是我們虛構的概念。文字認為，可衡量者可以通過例子和共同的自性來理解，但它不是究竟意義上的存在。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。現代邏輯學認為，我們應該區分概念的意義和概念所指稱的對象。 對「認知」的區分： 文字強調了認知的區分，認為不同的認知方式會導致不同的量。文字認為，我們應該區分不同的認知方式，並理解它們之間的關係。這與現代邏輯學中對認知科學的討論相關。現代邏輯學認為，我們的認知是複雜的，它受到多種因素的影響。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對「存在」和「不存在」的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注證明論，而文字中對比量的討論可以看作是對證明論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對量、對像、認知、存在以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「比量」的討論通常會涉及到自然演繹系統和公理系統。自然演繹系統通過推理規則來推導結論，而公理系統通過公理和推理規則來推導結論。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་ གཞལ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཐ་དད་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་མ་ཡིན་གྱི། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཐོབ་བྱ་གང་། །དེ་ནི་དོན་དམ་ལས་གཞན་མིན། །འོ་ན་དོན་དམ་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ ངོ་བོ་དངོས་སུ་བྱེད་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་མ་རེག་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཡུལ་དུ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། ཇི་བཞིན་མངོན་ཞེན་མིན་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་འདོད། །ཇི་ལྟར་དོན་དེ་དེ་ལྟར་དེ་ན་རྒྱུའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་དེ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།སྔར་མཐོང་བའི་དོན་གྱིས་སྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་སྟོབས་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ན། དངོས་པོ་མ་རེག་ཀྱང་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མེད་ན་འོ་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །མི་ སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།གཞན་རྟོགས་པ་ན་གཞན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ནི། །རྟོགས་ན་འཁྲུལ་པ་ཚད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན། དེ་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་གཞན་ཐོབ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་དུ། བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །རྣམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ལན་བཏབ་ཟིན། །གཞན་དུ་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པར ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན་བསམ་པ་ལ་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཐ་སྙད་པས་རིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་འཆད་ པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བསམ་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་སོ་སོར་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པར་དེ་ ལ་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་བརྩད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ།།མཐོང་བ་ལ་ནི་མི་འཐད་པ་མེད་དོ།

那麼，既然沒有究竟意義上的可衡量者，如何成為量呢？對此的回答是： 因為虛構了不同的自性， 所以它不是究竟意義上的。 所要獲得的事物的自性， 那不是究竟意義之外的。 那麼，既然以究竟意義為對象，如何會變得不同呢？如果直接以自己的本質為對象，就會變成現量。如果不能觸及它，如何以它為對象呢？對此的回答是： 因為不執著于如實顯現， 所以認為第二種是錯覺。 既然事物是那樣，那麼，因為原因的區分而不同，所以它不是執著于如實顯現，而是執著于不如實顯現，因此是錯覺。因為它來自於之前所見的意義所產生的習氣甦醒的力量，所以，即使沒有觸及事物，也會更加執著於它。如果說，沒有觸及事物，那麼，就不會成為量。如果說，因為不欺騙，所以是量，那麼，如果說，在理解其他時，因為獲得了其他，所以會變得不欺騙，那麼，所說的是： 如果通過其他的本質來理解， 那麼，錯覺就是量。 如果通過其他的本質來理解，那麼，如何理解它呢？那就是理解其他的本質。對於它來說，獲得其他就是錯覺，而錯覺也不是量。回答是： 因為對於意圖來說沒有欺騙， 所以即使是錯覺也是量。 也看到通過其他方式來理解， 對於這個方面，已經回答過了。 如果說，如何在其他方面如實地執著於事物，那麼，因為對於意圖來說沒有欺騙。因為它也存在於此，所以不是執著于不如實的事物。這來自於習氣的力量，以及因為顯現不同而不同，這些不是術語者所理解的，而是那些闡述者所理解的意義。如果說，因為看到其他，意圖如何會變成那樣呢？不是的，因為認知不是分別確定的事物。這是無始習氣的力量。因此，如何才能在沒有完全斷定它就是那樣的情況下，進入它呢？這根本不是應該爭論的問題。對於觀察來說，沒有不合理之處。 這段文字繼續深入探討了量、對像、認知、以及「究竟意義」的概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「錯覺」的討論： 文字討論了「錯覺」作為一種認知現象。文字認為，錯覺不是對事物本身的直接把握，而是受到習氣和認知方式影響的認知。文字認為，錯覺雖然不是對事物本身的如實把握，但它仍然可以作為一種量，因為它能夠滿足我們的意圖。這與現代邏輯學中對認知偏差的討論相關。現代邏輯學認為，我們的認知是容易受到各種偏差影響的，我們應該認識到這些偏差的存在，並採取措施來減少它們的影響。 對「習氣」的分析： 文字分析了「習氣」的概念，認為習氣是一種無始的力量，它影響著我們的認知和行為。文字認為，我們的認知不是完全客觀的，而是受到我們過去經驗的影響。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「意圖」的強調： 文字強調了「意圖」在認識中的作用，認為我們認識事物的目的是爲了滿足我們的意圖。文字認為，即使是錯覺，只要能夠滿足我們的意圖，也可以作為一種量。這與現代邏輯學中對實用主義的討論相關。實用主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「究竟意義」的討論： 文字繼續討論了「究竟意義」的概念，認為究竟意義上的存在是不會改變的，它不依賴於認知者的主觀感受或目標。文字認為，我們應該關注事物自身的客觀屬性，而不是它們之間的關係或依賴。這與現代邏輯學中對本質主義的批判相關。現代邏輯學認為，我們應該關注事物的屬性和關係，而不是它們的本質。 對「觀察」的肯定： 文字肯定了「觀察」作為一種認識方式的有效性。文字認為，對於觀察來說，沒有不合理之處。這與現代邏輯學中對經驗主義的討論相關。經驗主義認為，我們的知識來自於我們的經驗，我們應該通過觀察來驗證我們的理論。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的非經典邏輯關注不符合經典邏輯規則的推理，而文字中對錯覺的討論可以看作是對非經典邏輯的一種探討。數理邏輯也關注認知邏輯，而文字中對意圖和習氣的討論可以看作是對認知邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對量、對像、認知、錯覺、習氣以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「錯覺」的討論通常會涉及到認知偏差的研究。認知偏差是指我們的認知系統在處理資訊時出現的系統性錯誤。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།མངོན་སུམ་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཉེ་བར་གནས་པ་ཙམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ ན་མངོན་སུམ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཉེ་བར་གནས་པ་ཙམ་ནི་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཡང་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འཇུག་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་མ་མཐོང་། འོན་ཏེ་ མངོན་སུམ་ནི་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཉེ་བར་གནས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་དེའི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤིན་ཏུ་ནི། །རང་གི་ངོ་བོ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། ཉེ་བར་གནས་པས་གཟུང་བ་ལ། །རྣམ་རྟོག་གཞན་ནི་གནས་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་གྱུར་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད དུ་ལྷག་པར་གསལ་བ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེར་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ པས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་ལ་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མིན། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གཅིག་ཉིད་དུ། །ཞེན་པ་མངོན་སུམ་ཡོད་མིན་ན། །རང་བཞིན་གང་གི་དངོས་པོ་ལ་རེག་ པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ།འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་དེའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་དམ། དེ་རང་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་འཇུག་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་འདི་ཅི་ཡིན།གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འཇུག་བྱེད་ན། །དངོས་འཛིན་མིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་འཇུག་བྱེད་ན། །རྗེས་དཔག་ལ་འདི་ཅིས་མི་འདོད། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་འཇུག་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

現量如何成為適用的呢？對於它來說，也沒有完全斷定所要獲得的自性，因為只是斷定近處存在。如果說，是兩種，那麼，現量就不是適用的，因為無法獲得近處存在。在那裡，也是因為執著于其中一個，才導致適用，因此，比量的適用也是如此，為什麼不認為它們是相同的呢？但是，現量不是執著于其中一個的自性，而只是斷定近處存在。執著于其中一個，是後來產生的認知所導致的。那是不合理的， 因為比量非常 把握自己的本質。 對於近處存在的把握， 其他認知就會存在。 正如現量只是把握近處存在的色等，如果通過其他認知執著于其中一個，那麼，就會變成適用，同樣，比量也因為把握自己的本質，即近處存在，而更加清晰，在那裡，也會存在其他通過執著而適用的認知。但是，比量是因為自己的本質而執著的自性，所以，因為適用本身和沒有觸及事物，所以不是量。現量是因為觸及事物才是量。那也是不合理的， 僅僅觸及事物， 現量不是適用的。 如果執著于即將發生的一個， 現量就不存在。 因為任何自性觸及事物的自性都不是量，因為它沒有適用。如果說，自性本身是產生認知的適用，那麼，通過什麼，現量才具有適用性呢？如果它本身就是適用，那麼，所謂「適用」的這個詞語的含義是什麼呢？ 如果認知是適用， 如何變成不執著於事物？ 即使是那樣，如果適用， 為什麼不認為比量也是這樣？ 如果說，現量是通過產生認知而具有適用性，那麼，就會導致認知因為適用而成為量。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「適用」的概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「現量」的討論： 文字討論了現量（直接感知）作為一種認識工具的有效性。文字認為，現量不是對事物本質的完全把握，而只是對近處存在的斷定。文字認為，現量之所以適用，是因為我們執著于其中一個，而不是因為現量本身具有某種特殊的性質。這與現代邏輯學中對經驗主義的討論相關。經驗主義認為，我們的知識來自於我們的經驗，我們應該通過觀察來驗證我們的理論。 對「比量」的討論： 文字討論了比量（推理）作為一種認識工具的有效性。文字認為，比量和現量一樣，都是通過執著于其中一個而適用的。文字認為，比量之所以不是量，是因為它沒有觸及事物本身，而是通過自己的本質來執著。這與現代邏輯學中對推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理必須以前提為基礎，並遵循邏輯規則，才能得出有效的結論。 對「適用」概念的分析： 文字分析了「適用」的概念，認為「適用」不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過認知而適用的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代邏輯學中對工具主義的討論相關。工具主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「執著」的分析： 文字分析了「執著」的概念，認為執著是我們認知方式的一部分。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過執著于其中一個而適用的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「認知」的討論： 文字討論了認知在認識中的作用，認為認知是使現量和比量適用的原因。文字認為，如果認知是適用，那麼就會導致認知本身成為量。這與現代邏輯學中對認知邏輯的討論相關。認知邏輯關注認知主體自身的知識和信念，以及這些知識和信念如何影響認知主體的推理和行動。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的非經典邏輯關注不符合經典邏輯規則的推理，而文字中對現量和比量的討論可以看作是對非經典邏輯的一種探討。數理邏輯也關注認知邏輯，而文字中對認知和執著的討論可以看作是對認知邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、適用以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「適用」的討論通常會涉及到模型論。模型論關注邏輯系統的解釋，即如何將邏輯系統的符號與現實世界中的對象和關係聯繫起來。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མངོན་སུམ་ གྱི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན།དེར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་དངོས་པོ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་དེ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དང་པོའི་སྐད་ཅིག་རྒྱུན་ཡིན། གཞན་ལ་ ཞུགས་པས་ནི་གཞན་ལ་ཞུགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཞུགས་པས་དོན་ལ་ཡང་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་གཞན་ལ་ཞུགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ ལས་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་ནི་དེའི་རིགས་པ་ལ་ཞུགས་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་རིགས་ལ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ན། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ལ་ཡང་ཡིན་པས་འདིར་མཚུངས་ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དེའི་རིགས་ཅན་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚང་བང་གི་རྒྱུ་མེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཞུགས་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ།

如果那樣，那麼，比量是量就無可辯駁了。如果說，比量不是量，因為它不執著於事物，因為它不適用，那麼，現量之後的認知又如何呢？在那裡，也因為現量執著於事物。不是的，因為它不適用于即將產生的認知。如果說，因為進入了它的延續，所以僅僅是進入，那麼，最初的剎那如何是延續呢？因為進入其他，所以不會變成進入其他。如果說，是那樣，那麼，比量也因為進入自己的本質，所以也會進入事物。那僅僅是近處安立，但究竟意義上不是，這樣的回答也是不對的，因為現量進入其他也僅僅是近處安立，而不是其他。如果說，現量進入了它的種類，而比量不是那樣，那是矛盾的，因為現量之後的認知沒有進入它的種類。如果說，對於它來說，現量進入了，那是回答，那麼，對於比量來說也是這樣，所以這裡是相同的，因為現量的對象進入了比量的種類。對於房屋的起火原因來說，僅僅是現量進入。如果說，比量的對象沒有那樣，那麼，一切都是相同的。 對「比量」的辯護： 文字試圖辯護比量（推理）作為一種認識工具的有效性。文字認為，如果現量之後的認知也是有效的，那麼，比量也應該被認為是有效的。文字認為，現量和比量都依賴於認知，並且都指向同一個對象，因此它們在本質上是相同的。這與現代邏輯學中對推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理必須以前提為基礎，並遵循邏輯規則，才能得出有效的結論。 對「延續」的分析： 文字分析了「延續」的概念，認為延續不是一個獨立的實體，而是認知的一種方式。文字認為，認知是通過延續來把握事物的，而不是通過直接的觸及。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「近處安立」的分析： 文字分析了「近處安立」的概念，認為「近處安立」不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過近處安立來把握事物的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代邏輯學中對工具主義的討論相關。工具主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「種類」的討論： 文字討論了「種類」的概念，認為「種類」是認知的一種方式，而不是事物本身的屬性。文字認為，現量和比量都可以進入同一個種類，因此它們在本質上是相同的。這與現代邏輯學中對分類的討論相關。現代邏輯學認為，分類是一種認知工具，它可以幫助我們理解世界。 對「對像」的討論： 文字討論了「對像」的概念，認為現量和比量都指向同一個對象。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過認知來把握對象的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的時態邏輯關注時間的概念，而文字中對延續的討論可以看作是對時態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注型別論，而文字中對種類的討論可以看作是對型別論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、延續、近處安立、種類以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「推理」的討論通常會涉及到自然演繹系統和公理系統。自然演繹系統通過推理規則來推導結論，而公理系統通過公理和推理規則來推導結論。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡི། །ཡུལ་ལ་མངོན་ སུམ་འཇུག་མེད་ན།།དེ་བཞིན་མངོན་སུམ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི། །རྣམ་རྟོག་ཡུལ་ལ་མིན་ནམ་ཅི། །གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་སྐྱེད་པ་ཡི། །མངོན་སུམ་གསལ་གཞན་ལ་ཞུགས་ན། །རྣམ་རྟོག་དེ་བསྐྱེད་མངོན་སུམ་ཅི། །རང་བཞིན་གཞན་ལ་ཞུགས་མིན་ནམ། །གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི། །གཉི་ག་ལ་ཡང་ མཚུངས་པ་ཉིད།།སྤྱི་ནི་གཉི་གར་ཡང་འཛིན་ཅིང་། །དེར་ནི་མེ་སོགས་ཐོབ་བྱ་ཡི། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་བརྟག་བྱ་བ། །དབང་པོ་ཡི་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །གཞན་གཟུང་བ་ན་གཞན་གཟུང་བ། །མིན་ཞེས་དཔྱད་ཟིན་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་ན། །གལ་ཏེ་དེ་བཟུང་བར་འདོད་ན། །རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་ ཐམས་ཅད་དུ།།འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མཚུངས་པ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་ལ་ནི་རྒྱུ་མཐོང་ཞིང་། །རྗེས་སུ་དཔག་པའང་འབྲས་བུ་མཐོང་། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཞུགས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མར་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ མ་ཞུགས་ཀྱང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མར་འགྲུབ་སྟེ།འབྲེལ་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་སོ། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྟོགས་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཉམས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི། རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་གནས་པ་ཙམ་ལ་ཡིན་པས་དེ་ལས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་མ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་འདི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རིགས་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཡང་མངོན་ སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རྩོད་པར་མི་བྱའོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་དེའི་རིགས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཅིར་མངོན་སུམ་ཞུགས་ལ་འདི་ལ་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེར་ནི་གསལ་བ་གཞན་ལ་ཞུགས་ལ་འདིར་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་འབྱུང་བ་དང་། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་གཅིག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་མཐོང་བ་རིགས་གཅིག་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས། གཞན་དུ་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ དུ་གསལ་བ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་དོ།

如此：

正如比量的 對像沒有現量進入， 同樣，現量之後的 認知對象也不是嗎？ 如果說，產生比量的 現量進入了其他的顯明， 那麼，產生認知的現量， 不也進入了其他的自性嗎？ 執著于其中一個， 對於兩者來說都是相同的。 共相在兩者中都被執著， 在那裡，火等所要獲得的 事物需要被考察， 是感官的行境。 在把握其他時，把握其他， 不是已經考察過了嗎？ 如果說，把握與它相關的， 如果想把握它， 那麼，對於比量來說， 把握所有相關也是相同的。 在認知中看到原因， 在比量中也看到結果。 正如現量之後的認知，即使沒有進入現量的對象，但因為進入了它的原因，所以認知成為適用的量，同樣，即使沒有進入比量的對象，但因為進入了它的結果，所以比量也成為量，因為相關性沒有差別。原因和結果的相關性對於兩者來說都是相同的。因為不能確定從原因理解結果，所以如果出現錯誤，現量本身就不是量，而比量則不是。如果說，因為是現量，所以說不確定是不合理的，那麼，現量本身只是對於近處存在而言的，所以不能說它是不確定的，對於即將發生的事物來說，它不是現量。如果說，因為現量屬於它的種類，所以它也是現量，那也是不應該爭論的。比量的對象也是現量的對象。在那裡，現量進入，而在這裡，是適用，這是差別。在那裡，進入了其他的顯明，而在這裡，是進入了它本身，所以現量不是共相的對象，如果這樣說，那是不對的，因為對於即將發生的事物和已經發生的事物來說，沒有一個，並且不是現量，所以對於共相的對象來說，它們是相同的。如何理解即將發生的事物和觀察屬於同一種類呢？因為在其他地方那樣觀察到。如果那樣，那麼，所有都是通過與其他顯明共同的理解，所以現量和比量兩者沒有差別。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「對像」、「種類」、「共相」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「現量」和「比量」的比較： 文字通過比較現量（直接感知）和比量（推理）來論證它們的相似性。文字認為，現量和比量都依賴於認知，並且都指向同一個對象，因此它們在本質上是相同的。文字試圖反駁現量比比量更可靠的觀點。這與現代邏輯學中對認識論的討論相關。認識論關注知識的來源、性質和範圍。 對「認知」的分析： 文字繼續強調了認知在認識中的作用，認為認知是使現量和比量適用的原因。文字認為，認知是通過執著于其中一個而適用的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「共相」的討論： 文字討論了「共相」的概念，認為「共相」不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過把握共相來理解事物的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代邏輯學中對普遍性的討論相關。現代邏輯學認為，普遍性是一種認知工具，它可以幫助我們理解世界。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對現量和比量的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注型別論，而文字中對種類的討論可以看作是對型別論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、對像、種類、共相以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「普遍性」的討論通常會涉及到量詞。全稱量詞表示所有事物都滿足某個條件，而存在量詞表示存在至少一個滿足某個條件的事物。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།འོན་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེས་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ན་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། གང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ དེར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་ཡང་གསལ་ལོ།།གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་འཇུག་པར་བྱ་བ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་ནི་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཚད་མ་ ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་ན། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དོན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མི་སླུ་བ་མེད་པར་དོན་ཡོད་པ་དང་གཞན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་ ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་མི་གཞན་གྱིས་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡོད་པས་མི་སླུ་བ་ཉིད་མེད་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་མཐོང་སྟེ། འཁྲུལ་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མཐོང་བ་ ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཐོབ་ཅེ་ན་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མུན་པར་ལག་པས་བཙལ་བ་ལས་ཀྱང་ཐོབ་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་སོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ ཅན་ཉིད་རྟོགས་ཤེ་ན།མངོན་སུམ་ལ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཉི་གར་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་དེར་ནི་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྔར་ གྱི་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་དེ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་ཡང་མངོན་སུམ་འདས་པ་ཁོ་ནའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ནི་དུས་མཉམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，即將發生的事物是必然發生的，因此不是不確定的，那麼，在有原因的地方，必然會發生，在有結果的地方，必然會發生，這非常清楚。已經表明，必然發生的果是原因本身。因此，對於即將發生的適用來說，現量和比量沒有差別。如果說，現量暫時觸及事物，因此是量，而比量不是，那也是不合理的，如果沒有所要獲得的對象，那麼，錯覺和非錯覺就沒有差別。如果說，存在有意義和無意義的差別，那是不對的，因為沒有不欺騙，就無法理解有意義的事物和其他事物。如果說，現量具有不被他人欺騙的性質，所以即使沒有不欺騙的性質，也是有事物的對象，那麼，那也是比量所要理解的，因此沒有差別。因此，因為對於意圖來說不欺騙，所以是量，而執著於事物並不是必要的。如果不是這樣，現量就不會成為量。對此應該這樣解釋：看到通過其他方式來理解，也看到通過錯覺來理解。或者說，如果理解的意義是，通過它，通過其他的方式來理解其他，那麼，也是可以看到的。如何獲得呢？因為事物是存在的。凡是存在的，都是所要獲得的。如此，即使在黑暗中用手摸索，也可以看到獲得。如何確定呢？通過相關性的力量。存在本身也是通過具有相關性的存在。如何理解具有相關性呢？現量如何理解與即將發生的事物的相關性？因為看到是那樣的，所以兩者是相同的，沒有爭論。如果說，在那裡，現量本身是量，因為它產生了認知，那麼，為什麼不認為產生比量的之前的現量本身也是量呢？因為它已經過去了。即使在認知產生的時候，現量也已經過去了。這表明原因和結果不是同時發生的。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「必然性」、「確定性」、「相關性」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「必然性」的討論： 文字討論了「必然性」的概念，認為必然性不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，如果存在原因，那麼結果必然會發生，但這種必然性並不是絕對的，而是相對於原因而言的。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性。 對「確定性」的討論： 文字討論了「確定性」的概念，認為確定性不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都不能保證絕對的確定性，因為它們都依賴於認知。這與現代邏輯學中對不確定性的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識是有限的，我們不可能完全瞭解世界。 對「相關性」的分析： 文字分析了「相關性」的概念，認為相關性是事物之間的一種關係，而不是事物本身的屬性。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過把握相關性來理解事物的。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 對「意圖」的強調： 文字繼續強調了「意圖」在認識中的作用，認為我們認識事物的目的是爲了滿足我們的意圖。文字認為，即使是錯覺，只要能夠滿足我們的意圖，也可以作為一種量。這與現代邏輯學中對實用主義的討論相關。實用主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「時間」的討論： 文字討論了「時間」的概念，認為原因和結果不是同時發生的。文字認為，認知產生時，現量就已經過去了。這與現代邏輯學中對時態邏輯的討論相關。時態邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響邏輯關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對必然性的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、必然性、確定性、相關性、意圖以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「因果關係」的討論通常會涉及到因果模型。因果模型關注事物之間的因果關係，以及如何通過因果關係來預測和解釋事件。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དུས་ན་ཡང་མངོན་སུམ་རྒྱུན་ཆགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།ཕྱི་མའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུན་ཆགས་པར་འབྱུང་བ་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དག་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་སྐྱེད་ན་ནི་ཕྱི་ མ་རྣམས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ལ་དེས་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་དང་གཞན་པ་དག་ཡུལ་གཅིག་ལ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་རྣམས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འཇུག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ ཞིག་མཐོང་སྟེ།ཅི་འདི་ལ་ཐོབ་པ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་ན་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །མངོན་སུམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པའི་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་དངོས་ པོའི་ངོ་བོ་འམ་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད་པས་ན་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད།འོ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གསལ་བ་ལ་མི་གསལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་། མི་གསལ་བ་ལ་གསལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་འབྱུང་འགྱུར་རྟོགས་པ་དེར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འདོད། །དེ་ལྟར་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ནི། །འཇུག་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད། །གང་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དེར་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་ཚད་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དེར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པ་ལ། །ཉེར་མཁོ་མེད་ན་དེས་ཅི་བྱ། །འཇུག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་ཞེ་ན། །རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འདོད། ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ནི ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་སུ་ཡང་དོན་དུ་མི་གཉེར་རོ།།འོན་ཏེ་དེ་མེད་པར་མི་འཇུག་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，即使在認知的時候，現量也是連續存在的，所以存在差別，那是不對的，因為後來的現量的剎那不是。如果說，後來的也是量，如果不是那樣，那麼，連續發生就不確定了。那麼，一切都會變成不是量，因為沒有所要獲得的對象。如果說，之前的產生確定性，那麼，後來的就不是量。如果懷疑，就不是確定，因此也不應該懷疑，因為不認為確定和其他在同一個對像上。如果說，之前的就不是量，如果那樣，因為沒有適用，所以任何都不是量。如果暫時看到，然後說，對於這個，存在所要獲得的嗎？或者不是，如果這樣適用，那麼，對於比量來說也是相同的。想要顯現的認知，也是通過其他方式看到其他自性，因為沒有通過自己的本質來理解適用的對象。因為理解其他事物的本質或者自己的本質，兩者都是存在的，那麼，對於即將發生的事物來說有什麼差別呢？那麼，現量和比量如何變得對像不同呢？將顯明虛構為不顯明，將不顯明虛構為顯明。或者說，通過其他方式： 在何處理解將要發生， 在那裡，比量被認為是量。 因為那樣是主要的， 對於適用，現量才是量。 在何處因為非常熟悉而無分別地適用，在那裡，現量是量，如果不是那樣，那麼，在何處有分別，在那裡，如果現量是適用和量，那麼，分別就會變成其他量。如果說，在那裡，現量本身是量，而分別不是，因為它執著于已經執著的，那麼，如何不是執著于已經執著的呢？因為已經考察過了。還要說的是，如此： 如果分別適用， 沒有必要，那做什麼？ 如果說，對於適用是必要的， 那麼，分別如何不是量？ 如果說，分別本身是沒有必要的，那麼，如何認為它與現量同時存在呢？沒有必要，即使與瑜伽行者在一起，也沒有人追求同時存在。如果說，沒有它就不能適用，那麼，現量就會變成不是量。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「適用」、「確定性」、「必要性」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「認知」的討論： 文字繼續討論了認知在認識中的作用，認為認知是使現量和比量適用的原因。文字認為，認知是通過執著于其中一個而適用的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是後天習得的，它依賴於我們的經驗和感知。 對「適用」的分析： 文字分析了「適用」的概念，認為「適用」不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過認知而適用的，而不是因為它們本身具有某種特殊的屬性。這與現代邏輯學中對工具主義的討論相關。工具主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「必要性」的討論： 文字討論了「必要性」的概念，認為必要性不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，如果認知是必要的，那麼它就應該被認為是量。這與現代邏輯學中對必然性的討論相關。現代邏輯學認為，必然性是一種邏輯關係，它不依賴於我們的認知。 對「分別」的討論： 文字討論了「分別」的概念，認為分別是一種認知方式，而不是事物本身的屬性。文字認為，如果分別是必要的，那麼它就應該被認為是量。這與現代邏輯學中對分類的討論相關。現代邏輯學認為，分類是一種認知工具，它可以幫助我們理解世界。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對必要性的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注認知邏輯，而文字中對認知的討論可以看作是對認知邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、適用、確定性、必要性、分別以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「必要性」的討論通常會涉及到模態邏輯。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།དེ་ནི་མེད་ན་ཡང་མི་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཉི་ག་ཚད་མར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ མངོན་སུམ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ། །མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ད་ལྟ་ཁོ་ན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པ་ལ། །རྒྱུ་ཉིད་མིན་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །ཚད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མངོན་ སུམ་འོག་རོལ་འཇུག་པ་ཡི།།རྣམ་རྟོག་གལ་ཏེ་འཇུག་པ་ལ། །ནུས་ཡོད་ཅེ་ན་མཆོད་པས་ན། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཚད་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཡུལ་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ན་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་སྔ་མ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཡང་མངོན་སུམ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པས་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ།།སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གསལ་བ་དང་མ་གསལ་བའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་གཉིས་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཀྱང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོའི་རང་ བཞིན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་བསྟན་ཟིན་པ་ཁོ་ནའོ།

如果說，沒有它也不能適用，那麼，兩者都會成為量。如果說，分別不是量，因為它沒有觸及事物的自性，那麼，現量也不是量，因為它沒有觸及所要獲得的自性，這剛剛已經說過了。因此： 如果從隨行和返回來說， 如果不是原因，那麼， 它就會成為量。 如果現量之後的 分別如果適用， 如果具有能力，那麼， 現量就不會成為量。 如果說，即使是量也是量，那麼，眼睛等也會因為適用而成為量。如果說，因為它不是認知，所以不是，那麼，相同的，緊隨其後的因也會成為量。如果說，因為它具有其他對象，所以不是，那麼，如果對像相同，就會成為量。如果說，僅僅是成為量，那麼，不是的，因為它沒有理解它所適用的對象。對於執著於前一剎那的現量來說，沒有適用的對象。因此，分別本身因為是緊隨其後的，所以成為量。如果說，現量僅僅通過顯現就進入了適用的對象，即使那樣，分別也是量。如果說，執著于已經執著的，如何成為量呢？因為它適用，例如，就像自性因的比量一樣。如果僅僅通過顯現，現量就不是量，那麼，即使是剎那，也會被現量執著。如果說，僅僅是成為量，那麼，因為執著于剎那，比量就不是量，因為它執著于已經執著的。如果說，爲了建立術語，所以是量，那麼，分別也是那樣，所以會成為量。因此，即使進入了隱蔽的對象，也只是通過顯明和不顯明的區分，只有兩種量。因此，即使通過其他的方式來理解，也因為不欺騙，所以是量。如何不欺騙，即使沒有執著於事物的自性，那也已經表明了。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「適用」、「量」、「自性」、「術語」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「適用」的討論： 文字繼續強調了「適用」在認識中的作用，認為適用是使現量和比量成為量的原因。文字認為，適用不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。這與現代邏輯學中對工具主義的討論相關。工具主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「量」的討論： 文字討論了「量」的概念，認為量不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，只要能夠適用，就可以被認為是量。這與現代邏輯學中對真理的討論相關。現代邏輯學認為，真理是一種邏輯關係，它不依賴於我們的認知。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都無法真正觸及事物的自性，因為它們都依賴於認知。這與現代邏輯學中對本質主義的批判相關。現代邏輯學認為，我們應該關注事物的屬性和關係，而不是它們的本質。 對「術語」的討論： 文字討論了「術語」的概念，認為術語是一種認知工具，它可以幫助我們理解世界。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過術語來把握事物的。這與現代邏輯學中對語言哲學的討論相關。語言哲學關注語言的意義和用法。 對「分別」的討論： 文字繼續討論了「分別」的概念，認為分別是一種認知方式，而不是事物本身的屬性。文字認為，如果分別是必要的，那麼它就應該被認為是量。這與現代邏輯學中對分類的討論相關。現代邏輯學認為，分類是一種認知工具，它可以幫助我們理解世界。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對適用性的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注型別論，而文字中對術語的討論可以看作是對型別論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、適用、量、自性、術語以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「真理」的討論通常會涉及到真值語義學。真值語義學關注如何確定一個語句的真值，即這個語句是否與現實世界相符。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི། ནོར་བུ་སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ། །ནོར་བུའི་བློ་ཡིས་མངོན་རྒྱུག་པ། །ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། །དེ་ལྟར་ཇི་བཞིན་དོན་མིན་ན། །རྗེས་ དཔག་དང་ནི་དེ་སྣང་དག་།དོན་བྱེད་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་པ། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་།སྒོ་གསེབ་ཀྱི་བུ་ག་ན་གནས་པའི་ནོར་བུའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནོར་བུའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ནོར་བུའི་འོད་དང་། སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ་པདྨ་རཱ་ག་རུ་འཁྲུལ་པ་དག་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ ན་ཡང་ནོར་བུ་ཐོབ་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ཡིན་ནོ། །ནོར་བུ་མ་མཐོང་ཡང་སྒྲོན་མའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་ལོ་ཅོག་ནི་ མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའམ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚོགས་པ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པའི་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན།མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལྟར། རྗེས་དཔག་ མེད་པར་མངོན་སུམ་ནི།།དང་པོ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མེད། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་ནི། །མེད་པར་མིན་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

爲了不欺騙而成為量，但卻顯示是錯覺，就像： 寶石燈的光芒， 以寶石的意念顯現， 與錯誤的認知沒有差別， 如何在於作用上有差別？ 如果不是那樣如實的事物， 那麼，比量和那顯現， 在作用和相關性上， 被認為是量。 在門縫的孔中，具有寶石形狀的特殊性，不依賴於寶石特殊性的寶石的光芒，以及燈的光芒，對於誤認為是紅寶石的人來說，雖然沒有差別，但是，獲得寶石所產生的某些差別是存在的。同樣，比量和看起來像比量的，因此，一個是量，另一個不是。即使沒有看到寶石，但因為執著于燈的光芒是寶石而適用，這是可以看到的。錯覺不是相同的，因為存在集合的差別。因為是認知，所以一切都會變成錯覺或者其他，那是不對的。因此，即使是錯覺，但具有集合差別，因為不欺騙，所以是量。即使從相關性的意義產生，是錯覺，也是量產生的理由。因為成為獲得想要顯現的原因，就像是現量產生的理由是比量的認知一樣。已經表明，如果比量沒有產生現量，就不是量，而現量也不是沒有產生比量。如此： 沒有比量，現量， 最初沒有適用。 同樣，比量和現量， 已經表明，不是沒有。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「不欺騙」、「錯覺」、「作用」、「相關性」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「不欺騙」的討論： 文字討論了「不欺騙」的概念，認為不欺騙是量的必要條件，但不是充分條件。文字認為，即使是錯覺，只要能夠滿足我們的意圖，也可以被認為是量。這與現代邏輯學中對實用主義的討論相關。實用主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「錯覺」的分析： 文字分析了「錯覺」的概念，認為錯覺不是完全錯誤的認知，而是一種具有特定條件的認知。文字認為，錯覺之所以是錯覺，是因為它沒有完全符合現實，但它仍然可以具有一定的作用。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是有限的，我們經常會犯錯。 對「作用」的討論： 文字討論了「作用」的概念，認為作用是衡量認知是否有效的標準。文字認為，即使是錯覺，只要能夠產生一定的作用，也可以被認為是量。這與現代邏輯學中對工具主義的討論相關。工具主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「集合」的討論： 文字討論了「集合」的概念，認為集合是事物的一種屬性，它可以影響事物的性質。文字認為，即使是錯覺，只要具有一定的集合，也可以被認為是量。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對不欺騙的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、不欺騙、錯覺、作用、相關性、集合以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ལ་ལར་དང་པོར་ལ་ལར་ཕྱིས། །འདི་ཉིད་འདིར་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན། །རྗེས་དཔག་ལས་འོག་མངོན་སུམ་མིན། །མངོན་སུམ་ལས་དཔོག་སྔར་མཐོང་མེད། །ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ མེད་པར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ།མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མངོན་སུམ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྗེས་དཔག་མེད་པར་མངོན་སུམ་ནི། །རང་རིག་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཡོད་མིན་ པས།།ཚད་ཡིན་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱ། །མངོན་སུམ་རང་རིག་ཙམ་ཉིད་ནི། །དོན་དང་ཐ་དད་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །ཅི་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཉིས་སུ་མེད་པར་ལུས་པར་འགྱུར། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་མེད་པར་ནི། །མངོན་སུམ་དོན་དང་ཐ་དད་ཀྱི། །སྒྲུབ་བྱེད་མི་འགྱུར་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྗེས་དཔག་མེད་པར་དེ་ ཚད་མིན།།མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་། དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་མངོན་སུམ་ལ་མ་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་དུ་བ་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་དོན་དེ་ ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡུལ་གྱི་ནི། །ཁྱད་པར་མེད་པར་མི་རིག་འགྱུར། །རྩིག་པ་ལ་སོགས་པས་ཆོད་པའི་མེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། རྩིག་པའི་ཕ་རོལ་གྱི་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ན། མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྤྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་མ་བཟུང་བ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐེ་ཚོམ ཟ་བ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དག་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་རེས་འགའ་དེར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གཉི་གའི་ཆ་ལ་བརྟེན་པས་ན། །ཐེ་ཚོམ་འཇུག་པར་ བྱེད་པ་མིན།།ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །ལུས་ཅན་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་བྱེད། །ཐེ་ཚོམ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་ཐུ་བ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གའི་ཆ་ལ་བརྟེན་པས་སེམས་ཆ་ཕྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེས་ན་ཆ་ཕྱེད་པ་མེད་པ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་སེལ་བ་ཡིན་ནོ།

有時先，有時後， 這在這裡是差別。 比量之後沒有現量， 現量之後沒有看到過比量。 如果說，沒有現量，比量就不能適用，而現量即使沒有比量也可以存在，因此存在差別，所以比量與現量不相同，那也是不合理的。

對於自知是量。 那樣沒有術語， 即使是量，又有什麼用？ 現量僅僅是自知， 因為不能成立與事物的不同， 什麼也不會改變， 會變成無二。 因此，沒有比量， 現量與事物的不同， 不能成立，因此， 沒有比量，它不是量。 現量依賴於比量，是不同的，並且適用於事物，而比量即使沒有現量也可以存在。例如，從煙推斷火，即使不依賴於後來的現量，也可以從它獲得那個事物。那是不對的。

如果沒有現量，通過差別， 就不能理解具有對象。 比量對於對象的， 沒有差別，就不能理解。 被墻等隔開的火，不能通過比量理解為具有各自確定的對象。如果對比量說，在墻的另一邊，有火，那麼，現量就執著于各自確定的對象。如果沒有各自確定的對象，就不會產生。如果即使在理解燈光是寶石時，沒有執著于各自確定的對象也會成為過失，那麼，懷疑和顛倒就不是通過獲得各自確定的事物來適用，沒有差別。如果說，顛倒的認知會適用於其他，所以不是量，懷疑有時也不適用，因為依賴於兩方面，所以懷疑不適用。顛倒會因為顛倒，而使有情適用。懷疑比顛倒更差，因為依賴於兩方面，沒有一半心思，如何適用？因此，沒有一半心思，是通過現量來消除的。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「自知」、「術語」、「對像」、「差別」、「適用」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「自知」的討論： 文字討論了「自知」的概念，認為自知是現量的一種特殊形式，它不依賴於比量。文字認為，如果現量僅僅是自知，那麼它就無法與事物區分開來，也無法成為量。這與現代邏輯學中對自我意識的討論相關。現代邏輯學認為，自我意識是一種複雜的認知能力，它不依賴於任何其他認知能力。 對「術語」的討論： 文字討論了「術語」的概念，認為術語是認知的一種工具，它可以幫助我們理解世界。文字認為，如果沒有術語，現量就無法與事物區分開來，也無法成為量。這與現代邏輯學中對語言哲學的討論相關。語言哲學關注語言的意義和用法。 對「對像」的討論： 文字討論了「對像」的概念，認為對象是認知所指向的事物。文字認為，無論是現量還是比量，都必須指向一個確定的對象，才能成為量。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象。 對「差別」的分析： 文字分析了「差別」的概念，認為差別是事物之間的一種關係，而不是事物本身的屬性。文字認為，無論是現量還是比量，都必須能夠區分事物之間的差別，才能成為量。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對自知的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注型別論，而文字中對術語的討論可以看作是對型別論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、自知、術語、對像、差別、適用以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「自我意識」的討論通常會涉及到認知邏輯。認知邏輯關注認知主體如何認識自身和世界，以及認知主體之間的關係。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཀྱང་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།དེ་ཚད་མ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་འདྲ་ཉིད། །མི་སླུ་བས་ན་ཚད་མ་ ཉིད།།འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་གང་དུ་དགོས། །ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ་ཞེས་སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་པའམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གང་དུ་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཡང་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་མི་གཞན་ལ། །མི་སླུ་བ་ལ་འཁྲུལ་མེད་ཡིན། །མ་འཁྲུལ་བ་ལས་མི་སླུ་བ། །མ་ཡིན་མ་འཁྲུལ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །མི་སླུ་བ་མེད་པ་འདི་ནི་འཁྲུལ་པའོ། །འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཉིད ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དཔྱོད་པའི་གཞུང་མ་ཡིན་ལ།འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པའི་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མཐའ་དག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅེ་ན་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་ པར་འགྱུར་རོ།འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྣང་བ་དང་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པ་མཐའ་དག་མ་འཁྲུལ་ཉིད། །ཚད་མ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་དང་ནི་མ་འཁྲུལ་པ། །ཁྱད་པར་འདི་ནི་གང་གིས་ཤེས། །འཁྲུལ་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ ལ་མ་རེག་པ་འདི་ཡིན་པ་ལ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ།།ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། །མངོན་སུམ་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མངོན་སུམ་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

即使將寶石的光芒理解為寶石的特徵的顛倒，也是從後來的比量產生的，因此將寶石的光芒理解為寶石，與其他的比量在量上沒有差別。如果問，那個量是什麼？那就是現量的量。

如何錯亂，卻如此？ 因為不欺騙，所以是量。 錯亂和不亂，在哪裡需要？ 量是不欺騙的認知，這是普遍的特徵，在哪裡需要說它是錯亂的，或者不是那樣？如果說，不欺騙也是不亂，那就會改變，否則就不是。那也是不真實的。

對於對像、時間和他人， 不欺騙是沒有錯亂的。 從不亂到不欺騙， 不是，因為不亂沒有成立。 沒有不欺騙，這就是錯亂。 這不會變成不是那樣。 如果說，因為沒有損害所以是不亂，那是不對的，因為那樣說的是不欺騙本身。如果不是不欺騙，即使沒有損害，一切都是錯亂。如果說，那就是損害，那麼，沒有損害本身就是不欺騙，因此不欺騙本身是沒有錯亂的，這就成立了。說比量是不欺騙的，但卻是錯亂，也不是考察的依據，也不是世間外道的主張，因為他們承認一切錯亂都不是量。如果說，即使是錯亂，現量也是量，那麼，現量和比量有什麼差別呢？將會解釋說，因為顯現不同。即使是錯亂，顯現也是不同的，就像比量的顯現和有眼翳的認知一樣。

一切認知都是不亂的， 量不是錯亂的。 錯亂和不亂， 這個差別是如何知道的？ 錯亂是沒有觸及自己的本質，這對於一切量都是相同的。正如比量沒有觸及所要獲得的本質，現量也是如此，因此沒有差別。因此，將寶石的光芒理解為寶石，也是現量。如果說，將要產生的比量是量，那麼，這對於其他的現量也是相同的。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「不欺騙」、「錯亂」、「顯現」、「本質」、「量」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「不欺騙」的討論： 文字繼續討論了「不欺騙」的概念，認為不欺騙是量的必要條件，但不是充分條件。文字認為，即使是錯亂的認知，只要能夠滿足我們的意圖，也可以被認為是量。這與現代邏輯學中對實用主義的討論相關。實用主義認為，我們應該關注理論的實用價值，而不是它們的真理性。 對「錯亂」的分析： 文字繼續分析了「錯亂」的概念，認為錯亂不是完全錯誤的認知，而是一種具有特定條件的認知。文字認為，錯亂之所以是錯亂，是因為它沒有完全符合現實，但它仍然可以具有一定的作用。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是有限的，我們經常會犯錯。 對「顯現」的討論： 文字討論了「顯現」的概念，認為顯現是認知的一種方式，而不是事物本身的屬性。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過顯現來把握事物的。這與現代邏輯學中對現象學的討論相關。現象學關注我們如何體驗世界。 對「本質」的討論： 文字討論了「本質」的概念，認為本質不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都無法真正觸及事物的本質，因為它們都依賴於認知。這與現代邏輯學中對本質主義的批判相關。現代邏輯學認為，我們應該關注事物的屬性和關係，而不是它們的本質。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，只要認知能夠滿足我們的意圖，就可以被認為是量。這與現代邏輯學中對真理的討論相關。現代邏輯學認為，真理是一種邏輯關係，它不依賴於我們的認知。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對不欺騙的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注型別論，而文字中對本質的討論可以看作是對型別論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、不欺騙、錯亂、顯現、本質、量以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེར་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་། ཚད་མ་གཞན་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་འོད་ལ་ནོར་བུར་ ཤེས་པ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡོད་ཀྱི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། དོན་དམ་དུ་ནི་མཚུངས་པས་ན། །མངོན་རློམ་ཚད་མ་མིན་པ་ལས། །ཁྱད་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་གཉི་ག་ཚད་མ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལ་ཚད་ མ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མངོན་པར་རློམ་པ་ནི་མེད་པ་ན་དེ་ཙམ་གྱི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་མངོན་པར་རློམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་རུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་བ་དག་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ནོར་བུའི་འོད་ ལ་ནི།།ནོར་བུར་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་དེ། །དེ་ཉིད་དུ་ན་མངོན་སུམ་མམ། །ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཉིད་ཅེས་ངེས། །འོན་ཏེ་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་མ་བཟུང་བར་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ནི་མ་བཟུང་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་དུས་སུ་བྱུང་བ་དེའི་རང་བཞིན་ འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འབྱུང་འགྱུར་རང་བཞིན་མ་བཟུང་ན། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་གཞན་འཛིན་ཏེ། །མཚུངས་ཉིད་གཉི་ག་ལྟ་ན་ཡང་། །ཐོབ་པ་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་མེད་ན་དེ་ལས་གཞན་རང་གི་ངོ་བོ་གཟུང་ངམ་གཞན་གྱི་ ངོ་བོ་གཟུང་ཡང་སླ་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།ནོར་བུར་སྣང་བའི་ནོར་བུ་ཉིད་དང་ནོར་བུའི་འོད་ལས་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ལ་ལར་ནི་ཡུལ་འཁྲུལ་པ། ལ་ལར་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཁྲུལ་པ། ལ་ལར་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་འཁྲུལ་པ། ལ་ལར་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ འཁྲུལ་པའོ།།ནོར་བུ་ཉིད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ་འཁྲུལ་པའོ། །སྤྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལའོ། །རང་རིག་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ་གང་ཞིག་རྟོགས་པ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་ཏེ་དཔེར་ན་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་པ་ བཞིན་ནོ།།གང་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，在那裡，沒有顯現為其他的量，而在理解為寶石時，是存在的，那是不對的，因為因為非常熟悉，即使在理解為寶石時，也沒有顯現為其他的量，所以是相同的。如果說，在將光理解為寶石時，有顯現為錯亂，而在理解柱子等時，則沒有，那麼，對此說：

究竟而言是相同的， 從顯現不是量， 差別不是真實的， 因為兩者都是量。 在一切現量和比量中，沒有顯現為其他的量，那麼，僅僅是那樣，事物就不會變得不同。因為沒有量的顯現如何能夠產生，所以對於存在和不存在來說，沒有差別。因此，對於寶石的光芒，

將之理解為寶石的認知， 確定是現量， 或者比量。 如果說，沒有執著于寶石的自性，如何是現量呢？對於柱子等，如果說，沒有執著于將要產生的自性，即使那樣，在那個時候產生的，執著於它的自性是存在的，那是不對的。如此：

如果沒有執著于將要產生的自性， 就會執著于認知和所知其他， 即使兩者看起來相同， 獲得也是從相關性而來。 如果說，沒有執著于所要獲得的自性，那麼，執著于其他自己的本質，或者執著于其他本質，也是容易的，沒有差別。對於看起來像寶石的寶石和寶石的光芒來說，是相同的。其中，有些是對對像錯亂，有些是對自己的本質錯亂，有些是對兩者都錯亂，有些是對兩者都不是。將寶石的光芒理解為寶石，是對對像錯亂。將寶石理解為寶石，是對所要獲得的自性錯亂。一般的比量是對兩者都錯亂。自知是對兩者都不是，這是區分。因此，正如所說，凡是理解的，都是通過自己的本質，例如，就像現量的理解一樣。凡是量，就不是錯亂，例如，就像現量一樣，這樣說是沒有道理的，因為現量也不是通過自己的本質來理解的，並且不亂也不是現量所具有的。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「顯現」、「自性」、「相關性」、「錯亂」、「量」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「顯現」的討論： 文字繼續討論了「顯現」的概念，認為顯現是認知的一種方式，而不是事物本身的屬性。文字認為，無論是現量還是比量，都是通過顯現來把握事物的。這與現代邏輯學中對現象學的討論相關。現象學關注我們如何體驗世界。 對「自性」的討論： 文字繼續討論了「自性」的概念，認為自性不是事物本身的屬性，而是我們認知方式的結果。文字認為，無論是現量還是比量，都無法真正觸及事物的自性，因為它們都依賴於認知。這與現代邏輯學中對本質主義的批判相關。現代邏輯學認為，我們應該關注事物的屬性和關係，而不是它們的本質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對顯現的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、顯現、自性、相關性、錯亂、量以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「認知」的討論通常會涉及到認知邏輯。認知邏輯關注認知主體如何認識自身和世界，以及認知主體之間的關係。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་འཁྲུལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་འཁྲུལ་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་མ་འཁྲུལ་བར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པས་འགའ་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཇི་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་ཅེ་ན། འདི་ལ་གསལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ག་ལས་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་རང་དབང་དུ་གཟུང་བ། །དེར་ནི་གསལ་བར་སྣང་འགྱུར་ལ། །གང་ཞིག་དེ་ལྟ་མིན་དེ་ནི། །མི་གསལ་བར་སྣང་དབང་པོ་འདས། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ ཞེ་ན།བཤད་པ། གང་ལ་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་བློ། །དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན། །དེ་ལས་གཞན་དངོས་དབང་པོ་འདས། །གང་ཞིག་དངོས་སུ་སྣང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་ བྱེད་པའི་བློ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ལ་སྔོན་མཐོང་བས་སྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་སྣང་བའི་ཡུལ་སྔོན་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་ངེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་དབང་པོའི་བྱེད་པའམ། དེ་ལས་བྱུང་བ་དངོས་སུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་རྣམ་པ་འདི་དངོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་ནི་དེ་ལས་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་ཁོ་ནར་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་དངོས་སུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ དབང་པོ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ལྐོག་གྱུར་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྟོགས་པ་གལ་ཏེ་དངོས་མཐོང་མིན། །རྟོགས་པ་ལྐོག་གྱུར་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་ལྐོག་གྱུར་ཡུལ་ཅན་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན། དེ་ལ་སྤྱི་ནི་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་དོ།

正如現量在自己的本質上是錯亂的，比量也是如此，並且其他被認為是錯亂的認知也是如此，因此，如果證明不是那樣錯亂，就沒有必要了。如果那樣，那麼，現量和比量如何具有不同的特徵呢？對此，已經說過，因為顯明和一個不顯明的顯現是不同的。那麼，顯現的那個不同是如何產生的呢？

凡是自主執著的， 在那裡，會顯現為顯明， 凡是不那樣的， 會顯現為不顯明，超越感官， 被稱為隱蔽。 如果說，說出那樣的話，是如何產生的呢？說：

對於凡是從事物的能力， 具有隨行返回的意念， 對於它，執著是自主的， 除此之外，事物超越感官。 凡是直接顯現的事物，不是超越感官的，那是自己的特徵。因為直接顯現也是產生具有隨行返回的意念的形態。凡是從先前所見產生的習氣甦醒，顯現的對象確定為先前所見的自性的形態，那就是超越感官的。對於它來說，沒有感官的作用，或者從它產生的直接作用的形態。如果不是理解這種形態本身，那麼，除了它的形態之外，就無法理解其他。因此，凡是理解的，都是直接的，凡是直接的，就不是理解的。如果說，因為沒有與感官聯繫，所以是隱蔽的，那麼，因為沒有感官的作用，通過自己的本質來理解本身就會變成隱蔽的。那不是那樣認為的。

如果說，具有隱蔽對象的 理解不是直接看到的， 因為理解不是隱蔽的， 如何具有隱蔽的對象？ 如果理解，就不是隱蔽的。因為沒有觸及事物本身，所以也不是事物的對象。那麼，如果是普遍的對象，如何是具有隱蔽對象的呢？對於它來說，普遍本身就是顯明的。 這段文字繼續深入探討了現量、比量、認知、以及「顯明」、「不顯明」、「感官」、「隱蔽」、「對像」、「普遍」等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「顯明」和「不顯明」的討論： 文字討論了「顯明」和「不顯明」的概念，認為顯明是指直接感知的對象，而不顯明是指通過推理或間接感知才能理解的對象。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「感官」的分析： 文字分析了「感官」的概念，認為感官是認知的一種工具，它可以幫助我們感知世界。文字認為，感官只能感知直接的對象，而不能感知隱蔽的對象。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的感官是有限的，我們只能感知到世界的一部分。 對「隱蔽」的討論： 文字討論了「隱蔽」的概念，認為隱蔽是指無法通過感官直接感知的對象。文字認為，隱蔽的對象只能通過推理或間接感知才能理解。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 對「對像」的討論： 文字討論了「對像」的概念，認為對象是認知所指向的事物。文字認為，無論是顯明的對象還是隱蔽的對象，都必須是認知所指向的事物。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象。 對「普遍」的討論： 文字討論了「普遍」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念。文字認為，普遍的概念是顯明的，而不是隱蔽的。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的模態邏輯關注可能性和必然性，而文字中對隱蔽的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。數理邏輯也關注指稱理論，而文字中對對象的討論可以看作是對指稱理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對現量、比量、認知、顯明、不顯明、感官、隱蔽、對像、普遍以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དངོས་པོ་ལ་ཡང་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྤྱིའི་ཤེས་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་ འགྱུར།མཚོན་པར་བྱས་པས་མཚོན་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་རང་བཞིན་གང་གིས་རྟོགས། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱིས་ཡིན་ན། །སྒྲ་ཉིད་ལས་དེ་རྟོགས་ལ་རག་མོད་བར་མ་དོའི་ལྷག་པའི་སྤྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་མཚོན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་ པར་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མཚོན་ན་དབང་པོའི་ཚོགས་དོན་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཅི་འབའ་ཞིག་སྣང་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་རང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ་དོན་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་།ཐམས་ཅད་དུ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་ཡང་མཆོད་སྦྱིན་མཚུངས་པ་མཐོང་བ་ལས་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་སླུ་བ་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་ལས་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་སླུ་བའི་རྒྱུ་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་བག་ཆགས་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ངེས་པའམ། ཐོབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དེ་དང་འབྲེལ་པས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདི་ཉིད་བཤད་པ་ནི། མ་མཐོང་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་དེ། །རྟོགས་པའི་རྟེན་ནི་དོན་གཞན་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་རྟེན་དང་འབྲེལ་ཅན། །ཡིན་ན་དེ་ཚེ་གོ་བྱེད་ཉིད། །རང་གི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བའི་དོན་ནི་འབྲེལ་པ་གཞན་ལས་རྟོགས་ཏེ། གཞན་ཙམ་ལས་རྟོགས་ན་ནི་ཧ ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ།རང་ཉིད་རྟོགས་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟེན་དེ་དང་གཞན་དེ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་ལས་དྲན་པ་ཉིད་འབྱུང་བ་མ་ ཡིན་ནམ།དེ་ནི་འདྲ་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོལ་སོགས་ལས་ནི་དྲན་པ་དེ། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གནས་མིན། །དེ་རྟེན་དང་ནི་འབྲེལ་པ་ལས། །ཡུལ་དུས་ལ་སོགས་ཁྱད་ པར་ཅན།།ཆོས་ཅན་དང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་ནི་ཡུལ་དང་། དུས་ངེས་པ་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་ཀྱིས་འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

即使沒有觸及事物本身，如何成為普遍認知的隱蔽對象呢？如果說，通過象徵來理解像征，那麼，通過什麼來理解特殊的自性？如果通過特殊來理解，那麼，僅僅從聲音就可以理解，那中間多餘的普遍又有什麼用呢？如果象徵為普遍的自性，那麼，就會變得無窮無盡，這是已經說過的。如果通過特殊的自性來象徵，那麼，感官的集合也會變得沒有意義。如果說，僅僅是顯現，而特殊是隱蔽的，因為不顯現。在這裡，也是從習氣的力量產生的，自己的形態本身是直接顯現的，而事物是隱蔽的。

如何它是對像本身？ 因為它適用。 如何適用於不理解的？ 已經表明，一切都適用於不理解本身。因為在拉辛沒有理解自性的情況下，也看到了祭祀的相似之處，從而適用。如果說，在那裡，存在欺騙，那是不對的，因為從相關性來說是不欺騙的，這是爲了解釋不欺騙的原因。如果說，從習氣的力量是錯亂的，那麼，因為習氣本身是相關的，如何確定事物，或者獲得，因為使習氣甦醒也是原因。因為與那個事物相關，所以沒有過失。對此的解釋是：

沒有看到的自性， 理解的依據是其他事物。 如果它與依據相關， 那麼，那時就是使理解。 沒有看到自己本質的事物，是從其他相關性來理解的。如果僅僅從其他來理解，那麼，就會變得非常過分，如果理解自己，那麼，一切都會看到一切，因為沒有差別。如果那個依據和那個其他是相關的，那麼，那時就是使理解的。這是如何呢？因為看到了那個樣子。難道不是從相關性產生記憶嗎？那也是從相似之處產生的，所以會變得非常過分，那是不對的，因為從努力等產生的記憶是會改變的。

從努力等產生的記憶， 不是安住于對像等， 它從依據和相關性， 具有對象、時間等差別。 從看到與有法、所立相關的對象，可以理解能夠獲得確定對像和時間的事物，而不是從努力等。 這段文字繼續深入探討了認知、對像、普遍、特殊、隱蔽、顯現、習氣、相關性、記憶等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念，而特殊是指適用於特定事物的概念。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 對「隱蔽」和「顯現」的討論： 文字繼續討論了「隱蔽」和「顯現」的概念，認為顯現是指直接感知的對象，而隱蔽是指通過推理或間接感知才能理解的對象。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「習氣」的分析： 文字分析了「習氣」的概念，認為習氣是認知的一種傾向，它會影響我們對世界的感知和理解。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知能力是有限的，我們經常會受到過去的經驗的影響。 對「相關性」的討論： 文字繼續討論了「相關性」的概念，認為相關性是事物之間的一種關係，而不是事物本身的屬性。文字認為，無論是理解還是記憶，都依賴於事物之間的相關性。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 對「記憶」的討論： 文字討論了「記憶」的概念，認為記憶是一種認知能力，它可以幫助我們回憶過去的經驗。文字認為，記憶不是對過去的簡單複製，而是受到我們目前的認知狀態和環境的影響。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的記憶是動態的，會隨著時間和環境的變化而變化。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的型別論關注概念的分類和層次，而文字中對普遍和特殊的討論可以看作是對型別論的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、對像、普遍、特殊、隱蔽、顯現、習氣、相關性、記憶以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「記憶」的討論通常會涉及到時間邏輯。時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།འདི་ལྟར་འབད་རྩོལ་ནི་བདག་གིས་ཅི་མཐོང་ཞེས་རྩོལ་བ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཡིད་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་པས་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ དང་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དྲན་གྱི་བྱེད་པ་བླ་ལྷག་པ་ནི་མེད་དོ།།དེས་ན་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདྲ་བ་གཟུང་བ་ལས་འདི་ནི་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་དེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་ལ་འདྲ་བ་ཉིད་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་ཡང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་ནི་འདྲ་བའམ་གཞན་ནོ་ཞེས་སོ་སོར་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དང་འདྲ་བ་དེས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ལས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དོ། །འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་ དཔག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། འབྲས་སོགས་རྟགས་ནི་དེ་ཡི་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བྱེད་འདོད། །དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་པ། །རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཤིང་གི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཤ་པའམ་མེ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེར་ ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དམ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོགས་པ་མཐའ་དག་ནི་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ཁྱད་ པར་འགའ་ཞིག་གིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དུ་བའི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཅན་ཡིན་ལ།ཐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནི་རྒྱུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཡང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དངོས་གང་ལྷན་ཅིག་ཇི་ལྟར་མཐོང་། །དེ་ནི་གཞན་ཚེ་དེ་ལྟ་བུར། །དྲན་ པ་སད་རྒྱུ་དེ་ལྟར་ན།།ཅི་རིགས་པར་ནི་འཇུག་བྱེད་ཉིད། །གཞན་དུ་གང་ཚེ་སྔོན་གྱི་ནི། །མཐོང་ལས་གཡོས་ཏེ་དྲན་གྱུར་པ། །དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །མི་སླུ་བ་དང་འབྲེལ་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན། །དྲན་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པས་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་དྲན་ནོ་ཞེས། །ཇི་བཞིན་དྲན་ ན་དེ་ཚད་མིན།།གལ་ཏེ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པས་ན། །དེ་བཞིན་ཡིན་ཡང་ཚད་མིན་ན། །མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་དེ་ཡང་ནི། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་དྲན་ལས་ཡིན། །འདི་ལྟར་མཐོང་བ་དམིགས་མེད་ལ། །དེ་ནི་དམིགས་དང་བཅས་ཉིད་དུ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་དྲན་ཡིན་ལ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་ཚད་མིན་གྱུར། །དྲན་པས་གཞན་ དུ་རྟོགས་པས་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་རང་གིས་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དྲན་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ།

如此，努力是自己看到什麼而努力的意念作用。有了它，就不會有比它更強的，使人回憶起那樣的事物和時間的作用。因此，它不是量。從執著于相似之處，理解「這和那個相似」，僅僅理解到那裡，而相似本身不是具有對象和時間差別的，因為總是相似的。因為理解為多個是相似的或者其他的，所以它不是量。凡是和那個相似之處所做的，都是所做的，因此，對於它來說，現量是量。如果不是那樣，就不會從現量適用，因此不是量，這已經表明，也不需要再說了。從相關性理解為那樣，是比量自性的量。如此：

果等，作為那個的， 量，被認為是使理解。 除了那個的特徵， 沒有作為標記的特徵。 從樹的功用所產生的柴火或火等所產生的煙等，理解為這個，在那裡，也理解為是原因本身或者結果本身，是相同的。因為與先前和之後分離，所以具有無常的自性，這就是這個。其他的無常自性也不是其他的，一切比量的理解都是這樣的。通過某些特殊性來象徵的煙的自性，是具有接近原因的，而灰燼等不是具有接近原因的，因此，兩者都按照各自的道理來使理解。如此：

當事物一起看到時， 在其他時候也是那樣， 如果使記憶甦醒的原因是那樣， 就會按照道理適用。 如果其他時候，從先前的， 看到而移動，變成記憶， 即使適用於它， 也與不欺騙無關。 現量具有不欺騙， 是因為依賴於那個記憶。 如果說，我記住了， 如實記住，那不是量。 如果看到的錯亂， 即使那樣也不是量， 看到的錯亂， 也是從其他形態的記憶而來。 如此，看到沒有目標， 而它是有目標的， 是其他形態的記憶， 如果那樣，它就不是量。 因為通過記憶理解為其他，所以看到不是量，過錯不在於看到本身，而是記憶的過錯。 展開 這段文字繼續深入探討了認知、努力、記憶、相似、對像、時間、相關性、現量、比量、無常等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「努力」的討論： 文字討論了「努力」的概念，認為努力是一種意念活動，它會影響我們的認知和記憶。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知活動是主動的，我們會主動地選擇和處理資訊。 對「相似」的分析： 文字分析了「相似」的概念，認為相似是一種關係，而不是事物本身的屬性。文字認為，相似本身不是量，因為相似的對象可能在時間或空間上有所不同。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，現量是量的基礎，而比量是建立在現量基礎上的。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「記憶」的討論： 文字繼續討論了「記憶」的概念，認為記憶是一種認知能力，它可以幫助我們回憶過去的經驗。文字認為，記憶不是對過去的簡單複製，而是受到我們目前的認知狀態和環境的影響。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的記憶是動態的，會隨著時間和環境的變化而變化。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的關係理論關注事物之間的關係，而文字中對相似和相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。數理邏輯也關注時間邏輯，而文字中對記憶的討論可以看作是對時間邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、努力、記憶、相似、對像、時間、相關性、現量、比量、無常以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དྲན་པ་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་ནི་དྲན་པ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི། །འབྲས་བུ་རང་བཞིན་དག་ ལས་ནི།།དོན་བཅས་དྲན་པ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི། །གཞན་དུ་དྲན་པ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སླུ་བ་ནི་དྲན་པ་འཁྲུལ་པས་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ལས་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དྲན་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེའི་ཚེ་གོ་བྱེད་རྗེས་འགྲོ་བ། །སྤྱི་ཡིས་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །དེས་ན་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཐམས་ཅད། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །གོ་བར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ནི། །གོ་བར་བྱེད་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་སྤྱིའི་ངོ་བོས་ཡིན་གྱི་ཁྱད་ པར་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོས་ཀྱང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་རྒྱུ་གཞན་དང་གཞན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་དེ་ཡང་མེ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ དེ་ལས་ཁྱད་པར་སྤྱི་མི་རྟོགས་སོ།།ཁྱད་པར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ན་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ནང་ཚན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་ཁྱད་པར་མཚོན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ནི་དེར་ལྟོས་པས་བྱས་ པ་ཡིན་ཏེ།གང་ཅི་སྲིད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལས་ཁྱད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེར་ཡང་སྤྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།

記憶也是從相似之處產生其他形態，因為那不是清晰的記憶。因此，從指向那個本身的，

果的自性等， 會產生有意義的記憶， 否則，記憶會變成錯亂。 因此，一切欺騙都是由錯亂的記憶所造成的。因此，從相關性來說，正如所見，隱蔽的對象，記憶本身是量，並且那僅僅是比量，而不是其他。因此，說：

那時，使理解，隨行， 通過普遍，理解為自性。 因此，一切隱蔽的事物， 不會通過特殊來理解。 理解所要理解的， 是處於其他使理解的支配下。 那個使理解也是通過普遍的自性，而不是通過特殊的，因為不能理解它。如果通過不理解的自性也是使理解，那麼，就會出現理解一切形態和一切其他原因的過失。煙等的普遍性，在一切火等中都能看到，因此，由於不確定性，就不能從那裡理解特殊的普遍性。如果說，通過象徵特殊的接近性就可以理解，那是不對的，因為不能理解內部的特殊性。如果說，會像征某些特殊性，那是不對的，因為不能理解非常特殊的。象徵特殊的接近性是依賴於此而做的，因為那只是儘可能而已。凡是理解一切形態的，都是顯明的，因此，那僅僅是現量，這已經表明。如果說，通過看到特殊性來理解特殊性，那是不對的，因為在那裡也是理解普遍性，這將會表明。 這段文字繼續深入探討了認知、記憶、相似、普遍、特殊、隱蔽、顯明、相關性、比量等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「記憶」的討論： 文字繼續討論了「記憶」的概念，認為記憶不是對過去的簡單複製，而是受到我們目前的認知狀態和環境的影響。文字認為，如果記憶不是清晰的，就會產生錯亂。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的記憶是動態的，會隨著時間和環境的變化而變化。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字繼續討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念，而特殊是指適用於特定事物的概念。文字認為，我們只能通過普遍的概念來理解隱蔽的對象，而不能通過特殊的概念。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 對「隱蔽」和「顯明」的討論： 文字繼續討論了「隱蔽」和「顯明」的概念，認為顯明是指直接感知的對象，而隱蔽是指通過推理或間接感知才能理解的對象。文字認為，我們只能通過顯明的對象來理解普遍的概念，而不能通過隱蔽的對象。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「比量」的討論： 文字繼續討論了「比量」的概念，認為比量是通過推理獲得的認知。文字認為，比量是建立在現量基礎上的，並且依賴於普遍的概念。這與現代邏輯學中對推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種認知過程，它可以幫助我們從已知的資訊中獲得新的資訊。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、記憶、相似、普遍、特殊、隱蔽、顯明、相關性、比量以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。 在現代數理邏輯中，對「推理」的討論通常會涉及到證明論。證明論關注如何通過邏輯規則來證明一個語句的真值。現代邏輯學傾向於使用形式化的語言來表達概念，並使用邏輯推理來分析概念之間的關係。這與古代印度邏輯學的思辨方式有所不同，但兩者都試圖理解世界的本質和我們認識世界的方式。

།འདི་ ཉིད་བཤད་པ་ནི།འབྲེལ་པ་ཅན་གྱིས་ཆོས་ལས་ནི། །ཆོས་ཅན་ལ་རྟོགས་སྐྱེ་བ་དག་།དེ་ནི་རྗེས་དཔག་ལྐོག་གྱུར་གྱི། །སྒྲུབ་བྱེད་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན། །མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ ནོ།།གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས་ཁོ་ནར་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་དུ། མངོན་སུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས། །གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་ཀྱིས། །ཚད་མ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་དང་། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ གཉིས་ཉིད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་དོ་ཞེས་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མས་ནི་གཞལ་བྱ་སྒྲུབ་ལ། ཚད་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་གྲུབ་པ་ལས་སོ། །རང་རིག་པ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དེ། རང་དང་སྤྱི་ཉིད་དུ་ དམིགས་པ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་གི་རྣམ་པ་གཉིས་མྱོང་བ་ན་གཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ལ། གསུམ་ལ་སོགས་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་ གཉིས་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར།།གསུམ་གཅིག་ངས་ནི་གསལ་བ་ཡིན། །གཞལ་བྱ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་ནི་གཞལ་བྱ་གཉིས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་གཅིག་མ་ཡིན་ལ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡོད་ན་ཚད་མ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་གཉིས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གཅིག་གིས་ནི་གཉིས་པ་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་གཞལ་བྱ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་ལ། གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞལ བྱ་གཉིས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན།བཤད་པ། མེད་པས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་ཅེ་ན་ཁོ་བོའང་འདོད། །འདི་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཉིད་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ རང་དང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་དག་གིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གཞན་ཡང་། མེད་པ་ངེས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ནི། །མིན་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དམ། །སྔ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཡང་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ ལྟར་ཁྱབ་པ་ཡིན།ཁྱབ་པ་མེད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ།

對此的解釋是：從具有相關性的法，

在有法上產生理解， 那確定是比量，隱蔽的， 唯一的成立者。 因為沒有其他的特徵，並且具有比量的特徵，所以具有隱蔽對象的量不是比量之外的其他。如果說，因為存在具有其他所量對象的其他量，所以量不僅僅是兩個，對此回答說：

從現量和隱蔽， 沒有其他的所量。 因此，通過兩個所量， 認為量是兩個。 如果說，僅僅通過兩個量，就有兩個所量，這是有道理的，因為使存在成立的是量，那不是那樣的，因為量成立所量，而量的自身是通過自知的形態成立的。自知是認知的形態本身，指向自己和普遍，是現量和比量的對象，這已經說過了。說有兩個所量，意思是說有兩種形態。如果說，體驗自己的兩種形態，就說是一個，那是不合理的，對於三個等也是如此。

因為看到兩個所量， 三個一個，我清楚了。 因為沒有除了兩個所量之外的所量，所以沒有其他的量，這是已經表明的。現在，因為有兩個所量，所以量不是一個，對於三個等也是如此，這表明了。如果有兩個所量，量也不會變成一個。因為也存在具有兩個所量對象的量。一個量也不會變成兩個。如果說，具有普遍和特殊對象的所量是一個，因為沒有其他的，所以兩個所量沒有成立，對此說：

因為不存在，所以不是所量， 如果說是一個，我也同意。 這只是同意而已， 因為沒有除了自己特徵之外的所量， 那也不是所量，自己的一個特徵是所量。 因為它通過自己和他者的本質來理解，所以是普遍和自己的特徵，這之前已經說過了。另外：

爲了確定不存在，所量， 不是，或者是不確定？ 因為沒有先前的不存在等的特徵，所以不存在也是所量，說不存在不是所量，如何是普遍的？即使沒有普遍性，如何是理由，因為是不確定的。 這段文字繼續深入探討了認知、量、所量、現量、比量、自知、普遍、特殊、存在、不存在、相關性等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「量」和「所量」的討論： 文字討論了「量」和「所量」的概念，認為量是認知的方式，而所量是認知所指向的對象。文字認為，量的數量取決於所量的數量，但量本身不是所量。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，現量和比量是兩種不同的認知方式，它們指向不同的對象。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「自知」的分析： 文字分析了「自知」的概念，認為自知是一種特殊的認知方式，它可以幫助我們認識自己的認知狀態。文字認為，自知是量成立的基礎。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們具有一種自我意識，可以反思自己的認知活動。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字討論了「存在」和「不存在」的概念，認為不存在也是一種所量，因為它也可以成為認知的對象。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象，而文字中對量和所量的討論可以看作是對指稱理論的一種探討。數理邏輯也關注模態邏輯，而文字中對存在和不存在的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、量、所量、現量、比量、自知、普遍、特殊、存在、不存在以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འདི་ལྟར། སྔ་ན་མེད་སོགས་རིགས་མེད་ན། །ཐམས་ཅད་རྟག་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །འབྲས་མེད་རྒྱུ་ཡང་མེད་པ་ཉིད། །དེ་ལྟར་ཡང་ནི་སྟོན་པར་འགྱུར། །གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་ པ་མེད་ན་ནི།རྫས་རྣམས་འདྲེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་མཐའ་དག་གཉིས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ངེས་ཚད་མ་གཉིས་པ་ཉིད། །འདི་ལྟར། མེད་ལ་དབང་སྐྱེས་བློ་མིན་ཏེ། །དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྱི་དུས་ལ་ལྟོས་མེད་ན། །བར་ཆོད་ལ་སོགས་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་ སྐྱེ་བར་འགྱུར།།མེད་པ་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་ཆོད་ཀྱང་དེ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་ དབེན་པ་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཅི་ཞིག་གིས། གལ་ཏེ་ས་ཕྱོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། དེ་དམིགས་པས་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། དེ་ནི་དེ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གཞན་མེད་པ་ཡིན། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།མ་འབྲེལ་བ་ག་ལས་ལྷན་ཅིག་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རིག་པ་མེད་པ་ལས་མེད་པར་རིག་པར་གཞག་གོ། །དེ་ལས་གཞན་རིག་པ་ཉིད་དེ་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མ་རིག་ན་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འཛིན། །དེ་སྔར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡིན་མོད། རིག་པ་མེད་ དོ་ཞེས་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས།དེའི་ཕྱིར་མེད་པར་ངེས་པའི་དི་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ལྡོག་པ་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ལྡོག་ལས། །མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །འགལ་ བའམ་དེ་ཉིད་ལྡོག་པ་དང་།།རྗེས་འགྲོ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ལྡོག་པ་ལས་དངོས་པོ་མེད་པ་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་ལ་དེས་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་ལོ། །མངོན་སུམ་ནི་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ན་གང་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ན་གོ་ཇི་ལྟར་ངེས། འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་དག་ཅི་གཞན་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་མི་ཤེས་ཏེ། དེར་བདག་ལ་མྱོང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如此：如果不存在先前的不存在等類別，

一切都會變成永恒， 沒有結果，原因也不存在， 那樣也會被說明。 如果一個不存在另一個，那麼，事物就會混合在一起，因此，一切都會變成沒有二元性。那個確定的，是第二個量。如此：

對於不存在，不是感官產生的意念， 因為是從事物的力量產生。 如果對於事物的時間沒有依賴， 即使存在間隔等， 感官產生的意念也會產生。 不存在也不是感官的活動範圍，因為在那裡，會顯現聲音等自己的本質。如果說，這個在這裡不存在，那麼，在沒有它的自性時，就不是感官的活動範圍。間隔也是爲了確定它為不存在。如果說，僅僅從指向空曠的方位來確定那樣，那麼，空曠是什麼呢？如果說是空間方位的自性，那麼，指向它，如何說沒有其他？因為那是它不存在的本質。如何說沒有其他？如果說，因為與它一起相關，如果說，因為沒有不相關的認知，那麼，從沒有認知來確定為沒有認知。如果說，除了那個認知本身，那個是無認知的，如果不知道那個，如何執著於它之外？如果說，因為那個先前有道理，即使在那時，如何理解為沒有認知？因此，確定不存在的，不是從感官產生的。因此，這不是現量。如果說，現量本身的反轉是確定事物不存在的原因，那是不行的。如果說，從現量本身的反轉，

確定為不存在， 那就是矛盾或者那個本身的反轉， 是具有隨行性的標記。 如果說，從現量本身的反轉來確定事物不存在，那也是不存在的，並且也是通過它來理解的，這是矛盾的。因為現量是體驗的自性，所以凡是進入的，都會確定，因為對於體驗是確定的。如果沒有體驗，如何確定理解？如此，說話者不知道是否有其他，或者沒有，那不是說，在那裡，我沒有體驗。 這段文字繼續深入探討了認知、存在、不存在、感官、現量、體驗、相關性、以及對「空曠」的理解等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為不存在也是一種可以被認知和討論的對象。文字認為，如果不存在先前的不存在等類別，那麼一切都會變成永恒，這與現代邏輯學中對時間邏輯的討論相關。時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理。 對「感官」的分析： 文字繼續分析了「感官」的概念，認為感官只能感知存在的事物，而不能感知不存在的事物。文字認為，我們對不存在的認知不是通過感官獲得的，而是通過推理獲得的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的感官是有限的，我們只能感知到世界的一部分。 對「現量」的討論： 文字繼續討論了「現量」的概念，認為現量是直接感知的對象。文字認為，我們對不存在的認知不是通過現量獲得的，而是通過推理獲得的。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「體驗」的分析： 文字分析了「體驗」的概念，認為體驗是一種特殊的認知方式，它可以幫助我們認識自己的認知狀態。文字認為，體驗是現量成立的基礎。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們具有一種自我意識，可以反思自己的認知活動。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理，而文字中對存在和不存在的討論可以看作是對時間邏輯的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、存在、不存在、感官、現量、體驗、相關性以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ངེས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་རིག་པ་མེད་པ་ལས་ཇི་ལྟར་ངེས། འོན་ཏེ་དམིགས་པར་རུང་བ་མ་དམིགས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ ཏེ།དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བས་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་ ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྲུབ་སྟེ།རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ནི། གཞན་སེམས་དག་ནི་རྟོགས་ཕྱིར་ཡང་། ། ཚད་མ་གཉིས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །སྨྲ་སོགས་ལ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ངོ་བོའང་ངེས་པར་འགྲུབ། །གཞན་གྱི་སེམས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལས་ནི་གཞན་སེམས་པ་ཡོད་པས་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་ཤེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ངེས་པ་འདིར་འགྱུར་མོད་དེ་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ། རྗོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི ལྟར་རུང་བར་ཚད་མ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་དཔྱད་ནས་འདོར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་མེད་པས་མི་འདོར་རོ་ཞེ་ན། ཐབས་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་འདི་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ལའང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་ཁས་ བླངས་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་རྟེན་གཞན་མ་རྟོགས་པས་དེས་ན་བདག་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་ཀྱང་དེར་ཡང་འཚོ་བར་ནུས་པ་དེས་ན་དེར་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འཚོ་བར་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས། འཚོ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་ཅི་འདས་པའི་འཚོ་བ་དོན་དུ་གཉེར་རམ། འོན་ཏེ་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པའི་འཚོ་བ་དོན་དུ་གཉེར། དེ་ལ་འདས་པ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

如果說，從沒有理解不確定的原因，如何確定？如果說，沒有指向的，不指向的是沒有意義的，因此，確定事物不存在，那麼，對於世界彼岸等超越感官的事物，就無法確定它們不存在。如果說，不指向是事物存在反轉，那時，如果從那個反轉是普遍的，就會變成使理解，因此，因為具有隨行和反轉，所以是標記，從而成立了其他的比量，因為是從標記產生的。這說明了自性之理，以及包含在其中的不指向之理。說明結果之理：

爲了理解他人的心， 也成立了兩個量。 因為適用於言說等， 也確定了它的本質。 他人的心不是像自己一樣通過現量成立的。僅僅從它的形態顯現，就不能知道他人的心是否存在，因為沒有那樣理解。通過結果的特殊性來確定嗔恨等的特殊性。如果說，如何確定形態，即使在這裡也會如此，但那不是量，這個過失是沒有的，因為看到了與言說等的特徵相符的術語。如果說，如何會適用沒有量的，那是不對的，因為會變成考察后拋棄。如果說，因為沒有其他方法，所以不會因為沒有依據而拋棄，那麼，確定沒有其他方法，這也是量，並且對於它來說，也是比量，這是已經說過的。如果說，因為他人承諾，所以說那樣，就沒有過失，那是不對的，因為他人承諾是爲了適用於他人事物的比量。沒有人通過自己承諾來使自己理解。如果說，暫時因為沒有理解其他依據，所以自己適用，那麼，也會理解世界彼岸。如果說，即使沒有世界彼岸，在那裡也能生存，因此，在那裡成立的不是理由，那麼，如何說在那裡能夠生存？尋求生存的目的，是尋求過去的生存，還是尋求現在和未來的生存？對於它來說，過去不是尋求的目的，因為是過去的。 這段文字繼續深入探討了認知、存在、不存在、感官、現量、比量、推理、因果關係、他心、以及對「世界彼岸」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「不指向」的討論： 文字討論了「不指向」的概念，認為不指向本身不是一個確定的認知方式，只有當它與存在的事物反轉時，才能成為一種認知方式。這與現代邏輯學中對否定和反證法的討論相關。 對「因果關係」的討論： 文字討論了因果關係，認為結果可以作為推理的依據，來推斷原因的存在。這與現代邏輯學中對歸納推理的討論相關。歸納推理是一種從個別案例推斷一般規律的推理方法。 對他心的討論： 文字討論了他心的概念，認為他人的心不是通過現量直接感知的，而是通過比量推理獲得的。這與現代認知科學中對心智理論的討論相關。心智理論關注我們如何理解他人的思想和情感。 對「世界彼岸」的討論： 文字討論了「世界彼岸」的概念，認為我們無法通過現量或比量來確定世界彼岸是否存在。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 對「承諾」的討論： 文字討論了「承諾」的概念，認為他人的承諾不能作為自己認知的依據。這與現代邏輯學中對論證理論的討論相關。論證理論關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的歸納推理關注如何從個別案例推斷一般規律，而文字中對因果關係的討論可以看作是對歸納推理的一種探討。數理邏輯也關注模態邏輯，而文字中對「世界彼岸」的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、存在、不存在、感官、現量、比量、推理、因果關係、他心以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པའི་དོན་དུ་གཉེར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མ་འོངས་པའི་འཚོ་བ་ནི་ཐབས་འདིས་འགྱུར་གྱི གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཅི་ལྟར་རུང་བར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིའམ་འོན་ཏེ་གཞན་གྱི། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ན་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞན་རྟོགས། འོན་ཏེ་གཞན་ལ་ ཡང་ཐབས་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་གྱིས་སེམས་པ་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟར་འདི་རྣམ་པ་རུང་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་རྣམས་ཡང་ཇི་ལྟར་རུང་བར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཁྱོད་ཉིད་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པར་གཞན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད། བདག་རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་ ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་མི་ཤེས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་ཐོབ་བོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེས་ན་གཞན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སླུ་མེད་ཕྱིར་དེ་ ཚད་མ་ཉིད།།གལ་ཏེ་ལ་ལ་དག་ཏུ་ནི། །འཁྲུལ་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་མེད་ཅེ་ན། །རྟགས་ལོག་མཐོང་ཕྱིར་དེ་དེ་འདྲ། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡད་པས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ལ་ལར་སླུ་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ན་དེའི་བུ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་སྔོ་བསངས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་འཁྲུལ་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པས་རྟགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བུ་ཉིད་ནི་སྔོ་བསངས་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ན་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་དང་ཟས་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་མ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ལ་ ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་ལྷག་པར་སྒྲོས་བཏགས་པ་ན་འཁྲུལ་པར་བསམས་པ་ཡིན་ནོ།

現在尋求已經發生的，那也不是目的，因為那是已經獲得的。如果說，尋求未來的，那麼，未來的生存是通過這個方法改變的，而不是通過其他的，因此，從隨行和反轉來理解的，是比量本身。另外，這個術語是如何成立的？是你自己的，還是他人的？如果說是你自己的，因為對於兩者都沒有成立，如何理解他人？如果說，對於他人也只是沒有方法，如果那樣，那麼，如何通過理解他人的心來理解這些是如何成立的？如果說，這些是如何成立的？如果那樣，那麼，你自己在沒有信任的情況下，如何理解他人？我暫時是那樣，但不知道他人是如何的，如果那樣，那麼，就會獲得不說話。如果說，也會變成那樣，那是不對的，因為沒有量。因此，這是不確定的。因此，因為有理解他人的，所以也應該承認他人通過比量來理解。

因為不欺騙，所以那是量。 如果說，在某些地方， 因為錯亂，沒有信任， 那是由於看到錯誤的標記。 量的特徵是不欺騙，並且那是因為依賴於比量，所以是量。如果說，因為看到在某些地方也欺騙，所以會反轉，如此，因為是他的兒子，所以是藍色的，雖然與錯亂相關，但也是比量，那是不合理的，那不是比量本身，因為沒有相關性，是從看起來像標記的產生的。他的兒子本身與藍色無關。如果說，僅僅依賴於一個集合，所以是相同的，那是不對的，因為沒有僅僅依賴於一個集合，因為存在業、食物和時間的差別。如果僅僅依賴於一個集合，那麼，就會變成同時產生。因此，因為沒有象徵標記的真實自性，在不是理由的地方，也特別虛構為理由，就會被認為是錯亂。 這段文字繼續深入探討了認知、存在、未來、比量、推理、他心、信任、量、錯誤、相關性、因果關係等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「未來」的討論： 文字討論了「未來」的概念，認為我們對未來的認知是通過比量推理獲得的。這與現代邏輯學中對時間邏輯的討論相關。時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理。 對他心的討論： 文字繼續討論了他心的概念，認為他人的心不是通過現量直接感知的，而是通過比量推理獲得的。文字認為，我們對他人心智的理解是建立在對他人行為的觀察和推理基礎上的。這與現代認知科學中對心智理論的討論相關。心智理論關注我們如何理解他人的思想和情感。 對「信任」的分析： 文字分析了「信任」的概念，認為信任是建立在可靠的認知基礎上的。文字認為，如果認知是錯誤的，那麼信任也是不可靠的。這與現代認識論的觀點相符。認識論關注知識的來源、性質和範圍。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式，它不會欺騙我們。文字認為，比量是一種量，因為它是建立在可靠的推理基礎上的。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「錯誤」的分析： 文字分析了「錯誤」的概念，認為錯誤是由於錯誤的推理或使用不相關的標記造成的。文字認為，錯誤的推理可能會導致我們對世界的錯誤理解。這與現代邏輯學中對謬誤的討論相關。謬誤是指推理中存在的錯誤。 對「相關性」的討論： 文字繼續討論了「相關性」的概念，認為相關性是事物之間的一種關係，而不是事物本身的屬性。文字認為，只有當事物之間存在真實的相關性時，我們才能進行有效的推理。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理，而文字中對「未來」的討論可以看作是對時間邏輯的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、存在、未來、比量、推理、他心、信任、量、錯誤、相關性、因果關係以及認識論的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ཅི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པས་ན་གང་ཞིག་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། གང་ལས་འགའ་ཚེ་དངོས་དགའ་ལ། །དེ་རྟོགས་པ་ ནི་གྲུབ་གྱུར་པ།།དེ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའམ། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་གདོན་མི་ཟ། །དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་དེ་ལས་སྐྱེས་ པའམ།དེའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་དེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲེལ་པ་དང་ ལྡན་པའི་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ་འབྲེལ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ནའོ།།ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ལ་ཡང་བརྒྱུད་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལས་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རང་གི་རྒྱུའམ་ངོ་བོ་དག་།མེད་པར་དོན་ནི་སྲིད་མིན་པ། །དེ་དག་རང་བཞིན་མཐོང་ གང་ཡིན།།དེ་ཉིད་གཞན་དུ་མཚན་ཉིད་ཡིན། །འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གང་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་བུ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ ལ་གནོད་པ་སྲིད་ན་ནི།དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །རྒྱུའམ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་ཆད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཐ་ སྙད་པའི་ཚད་མའི་སྐབས་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ལམ་དུ་འགྲོ་བཞིན་པ་ཉིད་ན་ལམ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མི་དམིགས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ།

如果說，一切比量都是這樣的方式，因為沒有理解其他的特殊性，所以會認為什麼是不錯亂的，那也是不行的。如此：

從哪裡，有時，事物歡喜， 理解那個，就成立了， 那個是從那個產生的， 或者，是那個的自性，是確定的。 具有那個自性和從那個產生的特徵的聯繫的標記，是使理解的，因為其他是那樣顯現的。從哪裡成立不欺騙的理解，那確定是從那個產生的，或者確定是那個的自性。如果不是那樣，就不可能理解不欺騙，因為會過於極端。不是從一切事物對一切事物產生理解，因為是指向有時的情況。因此，這個理解確定是由具有聯繫的事物所產生的，並且聯繫也只有兩種。對於依賴於一個**的情況，也只是通過從那裡產生的特徵來聯繫，因此，從那裡是不欺騙的。如此：

自己的原因或自性等， 沒有，事物是不可能存在的， 那些是看到自性， 那個也是其他的特徵。 凡是看到結果和自性之理的特徵，那個也是其他的特徵。對於他的兒子等本身來說，那是不存在的，因此，不是對於一切都沒有信任。如果具有特徵的受到損害，那麼，就會變成推翻它的特徵，從而對於一切都沒有信任，否則就不是那樣，這是合理的。沒有原因或自己的自性，任何事物都是不可能存在的，如果那樣理解，那麼，一切術語都會斷絕。這是術語的量的場合，而不是其他的。因此，對於術語來說，應該確定尋求比量。如果說，沒有方法如何適用？那是不對的，因為方法是完全成立的。如果說，考察就會破壞，那是不對的，因為考察也是比量的自性。那是在走在道路上時，會說那條道路本身。如果說，對於不指向有什麼聯繫？會表明，那是它的自性和從它產生的特徵的聯繫。 這段文字繼續深入探討了認知、比量、推理、因果關係、自性、聯繫、信任、量、錯誤、不指向、以及對「術語」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「比量」的討論： 文字繼續討論了「比量」的概念，認為比量是一種可靠的認知方式，它是建立在可靠的推理基礎上的。文字認為，比量是通過對事物之間的聯繫進行推理而獲得的。這與現代邏輯學中對推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種認知過程，它可以幫助我們從已知的資訊中獲得新的資訊。 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，只有當事物之間存在真實的因果關係時，我們才能進行有效的推理。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「自性」的討論： 文字繼續討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，只有當事物具有真實的自性時，我們才能對它進行有效的認知。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 對「聯繫」的討論： 文字繼續討論了「聯繫」的概念，認為聯繫是事物之間的一種關係。文字認為，只有當事物之間存在真實的聯繫時，我們才能進行有效的推理。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 對「信任」的分析： 文字繼續分析了「信任」的概念，認為信任是建立在可靠的認知基礎上的。文字認為，如果認知是錯誤的，那麼信任也是不可靠的。這與現代認識論的觀點相符。認識論關注知識的來源、性質和範圍。 對「術語」的討論： 文字討論了「術語」的概念，認為術語是用來描述事物的語言符號。文字認為，只有當術語與事物之間存在真實的聯繫時，我們才能使用術語進行有效的交流。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的因果推理關注如何從原因推斷結果，或從結果推斷原因，而文字中對因果關係的討論可以看作是對因果推理的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對聯繫的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、比量、推理、因果關係、自性、聯繫、信任、量、錯誤、不指向、以及對「術語」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འདི་ལྟར། བལྟར་རུང་རང་གི་ངོ་བོའམ། །རང་རྒྱུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་གཞན་དག་།ཡོད་པར་སྣང་བ་མེད་ན་ནི། །དེ་དང་ལྡན་པའང་ཇི་ལྟར་ཡོད། །གང་ཕྱིར་འདི་དེར་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་མེད་པས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གཞན་མེད་པས་ཇི་ལྟར་མེད་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར རོ།།གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་དེ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྒྱུའམ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པ་དེར་ནི་དེ་དག་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ན་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དག་ཀྱང་མི་ སྲིད་པས་ན་མི་དམིགས་པ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ།།དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། སྤྱི་ཡི་བློ་ནི་ཚད་མིན་ན། །མེད་པ་ཐོབ་འགྱུར་ཕ་རོལ་གྱི། །དངོས་གཞན་གལ་ཏེ་དབང་རྣམས་ཀྱིས། །དུས་གཞན་ དུ་ནི་རྟོགས་ཤེ་ན།།དེ་མིན་དབང་དང་ནུས་སོགས་ལ། །དབང་པོའི་བློ་ནི་མི་སྲིད་ཕྱིར། །མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི། །བློ་དང་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྤྱིའི་བློ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་དེའི་ཚེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་ནི་དུས་གཞན་དུ་ཡང་དབང་པོ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་མོད་སྔར་ཡོད་པ་གང་གི་ལས་སྔར་ཡང་གཞན་ གྱིས་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་སྔར་གཞན་ནམ་རང་གིས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན་ཞིང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལས་གཞན་ཡང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན། དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོའམ་རུང་ བ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་དབང་པོ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ན་ནི་དོན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་བློ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་དང་། འབྲས་བུ་ལྡོག་པས་རུང་བ་ཉིད་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ།

如此：如果可見的自己的自性，

或者，看到自己原因的其他原因， 沒有顯現存在， 那麼，具有那個的又如何存在？ 因為這個與那個相關，所以，因為那個不存在，所以會變成不存在，如果不是那樣，因為其他不存在，如何變成不存在？如果那樣，就會過於極端。如果說，那個不存在，那麼不存在就是那樣，因為那是相關的，如果不是那樣，就會變成不相關。因此，凡是指向成為特徵的原因或普遍，在那裡，那些是不存在的，凡是那些不存在的，在那裡，結果和普遍也就不可能存在，因此，不指向也是不欺騙的。如此，結果、自性和不指向，三種比量也存在，這已經成立了。因為：

如果普遍的意念不是量， 就會獲得不存在的彼岸。 如果其他的實物，通過感官， 在其他時間理解， 那不是，對於感官和能力等， 感官的意念是不可能的。 如果理解為不存在， 意念和產生就會變成無因。 如果普遍的意念本身不是量，那時，就會變成沒有隱蔽的所量，就像世界彼岸一樣。但是，一切隱蔽的事物都不是不存在的，因為感官會逐漸理解。對於世界彼岸，即使在其他時間，感官也不會適用，因此，那種形態本身是不存在的，如果說，那麼，當理解的時候，那時是存在的，但先前存在的是什麼使先前也被他人理解，因此是存在的？如何說世界彼岸先前沒有被他人或自己理解，又如何說世界彼岸之外的也被他人理解？如果說，是從那樣使用術語，那麼，比量就會變成量。對於感官或適用性本身，感官不會以類別來適用，因為是從結果和自性之理產生的比量認知。如果那不存在，那麼，事物的產生和意念就會變成無因。因此，通過看到結果和結果的反轉，以及眼睛等通過比量，那才是存在的，對於那個，感官的作用不是以類別來適用。因此，世界彼岸等也是那樣的。 這段文字繼續深入探討了認知、存在、不存在、感官、現量、比量、推理、因果關係、自性、聯繫、普遍、特殊、以及對「世界彼岸」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「世界彼岸」的討論： 文字繼續討論了「世界彼岸」的概念，認為我們無法通過現量或比量來確定世界彼岸是否存在。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的因果推理關注如何從原因推斷結果，或從結果推斷原因，而文字中對因果關係的討論可以看作是對因果推理的一種探討。數理邏輯也關注關係理論，而文字中對相關性的討論可以看作是對關係理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、存在、不存在、感官、現量、比量、推理、因果關係、自性、聯繫、普遍、特殊、以及對「世界彼岸」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ནི་སྤྱི་མི་རྟོགས་སོ། །འདི་ལྟར། རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ མངོན་སུམ།།རྣམ་རྟོག་མེད་པར་སྤྱི་འཛིན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་ཉིད། །སྤྱི་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། སྤྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་གྱི།མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་དེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་འཛིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར། འདི་ནི་རང་དང་སྤྱིའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ནི་གཞལ་བྱ་ངེས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་ངེས་ན་ཁ་དོག་ནི། །མི་རྟག་ཉིད་ དུ་རྟོགས་མི་འགྱུར།།དེ་བློ་ཚད་མ་གཞན་འགྱུར་ཏེ། །རྟགས་མེད་པར་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །གཞལ་བྱ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཚད་མས་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན། ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འདྲེན་མར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ དག་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདྲེས་ན་གཉི་གའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཚད་མ་གཞན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྟགས་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ལ་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན་འདི་ནི་ཚད་མ་ གཞན་ཉིད་དེ།རྟགས་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་སྤྱི་རྟོགས་པ་མེད་དེ། སྤྱི་དང་རྟགས་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི། ཁྱད་པར་མཐོང་ལ་རྟགས་དང་ནི། །འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་མེད་ བའི་ཕྱིར།།དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་མང་ཕྱིར་ཚད་མ་རྣམས། །མང་པོ་ཉིད་དམ་གཅིག་ལ་ཡང་། །དུ་མ་ཉིད་ནི་འཇུག་ཕྱིར་ཏེ། །གཅིག་གསུམ་གྲངས་ཀྱང་སེལ་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་བཞིན། །ཡུལ་ངེས་པ་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ དོག་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་རྟགས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་མི་རྟགས་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་དེ་དང་སྤྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་ པ་དང་སྦྱར་ན་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

因此，沒有比量，就不能理解普遍。如此：

因為沒有分別， 在自己的特徵上是現量。 沒有分別，不執著普遍， 因此，對於那個是比量本身。 如果確定執著普遍的自性認知也是術語的原因，那麼，沒有分別就不能執著普遍。現量不是具有分別的，因為沒有考察。因此，具有普遍對象的，是比量，而不是現量。如果說，那麼，如何執著顏色等，以無常等形態？這並非執著自己和普遍的自性。你是想要確定所量。

如果確定所量，那麼，顏色， 就不會理解為無常。 那個意念會變成其他量， 因為沒有標記也存在。 說確定所量，意思是說，通過確定自己特徵和普遍特徵的量來把握。說顏色等是無常的，這是通過引導來理解的，因為理解自己和普遍的特徵相互混合。如果混合，理解兩者自性的量就會變成其他量。因為即使沒有標記也存在，所以這不是比量，並且因為執著普遍，所以也不是現量。對於自己的特徵，也不是比量，因此，這是其他的量，因為沒有標記也適用，並且也顯現普遍。對於看到特殊的比量，也沒有理解普遍，因為普遍和標記的聯繫沒有成立。那說的是：

看到特殊，對於標記， 因為沒有理解聯繫， 那是其他的量。 因為所量多，所以量， 是多的，或者對於一個， 也適用多個， 所以，一和三的數量也不會排除。 例如，就像看到特殊一樣， 因為沒有確定對象， 並且存在其他的所量。 說顏色等是無常的，對於這個，沒有任何標記。那也不是現量，因為也理解了不執著普遍本身。對於看到特殊，也理解了特殊本身，因為理解了那個標記和普遍沒有聯繫。因此，如果與你的意願結合，那就會變成其他的量。 這段文字繼續深入探討了認知、現量、比量、普遍、特殊、分別、所量、標記、聯繫、量、以及對「無常」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字繼續討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念，而特殊是指適用於特定事物的概念。文字認為，我們只能通過比量來理解普遍的概念，而不能通過現量來理解。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 對「分別」的分析： 文字分析了「分別」的概念，認為分別是一種認知活動，它可以幫助我們區分不同的事物。文字認為，現量是不具有分別的，而比量是具有分別的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知活動是建立在區分和分類的基礎上的。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，現量不具有分別，而比量具有分別。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「所量」的討論： 文字繼續討論了「所量」的概念，認為所量是認知所指向的對象。文字認為，所量可以是確定的，也可以是不確定的。這與現代邏輯學中對指稱理論的討論相關。指稱理論關注語言符號如何指稱現實世界中的對象。 對「標記」的分析： 文字分析了「標記」的概念，認為標記是用來指示事物的符號。文字認為，只有當標記與事物之間存在真實的聯繫時，我們才能進行有效的推理。這與現代邏輯學中對符號學的討論相關。符號學關注符號的意義和使用。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，現量和比量都是量，但它們指向不同的對象。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「無常」的討論： 文字討論了「無常」的概念，認為我們對無常的理解不是通過現量直接獲得的，而是通過比量推理獲得的。這與現代邏輯學中對時間邏輯的討論相關。時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的型別論關注概念的分類和層次，而文字中對普遍和特殊的討論可以看作是對型別論的一種探討。數理邏輯也關注指稱理論，而文字中對所量的討論可以看作是對指稱理論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、現量、比量、普遍、特殊、分別、所量、標記、聯繫、量、以及對「無常」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དངོས་སུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། མངོན་སུམ་མ་ཡིན། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་གཉི་གའི་དབྱེ་བས་གཞལ་བྱ་མང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་རྣམས་མང་པོ་གཉིས་པས་གསུམ་གྱི་གྲངས་སེལ་བ་མ་ ཡིན་ལ།ཚད་མ་དུ་མ་གཅིག་ལ་འཇུག་པས་གྲངས་གཅིག་ལ་སེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་མངོན་སུམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞལ་བྱ་གཉིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གྲངས་གཅིག་གསལ་བ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ།མངོན་སུམ་ཉིད་སྤྱི་ལ་འཇུག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ངེས་པ་ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་གཞན་མེད་པས་གསུམ་དང་གཅིག་གྲངས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་གཉི་ག་ཡང་ཡོད་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དགོས་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཚད་མ་མ་ངེས་པར་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་།གཞལ་བྱ་མང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞལ་བྱ་མང་པོ་ཉིད་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་འདི་ཉེ་བར་འགོད་ཅེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འདི་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཕ་རོལ་པོ་འགལ་ བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ།།ཚད་མ་མ་ངེས་པར་འཇུག་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་འཐད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཐམས་ཅད། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གསུམ་དང་གཅིག་གི་གྲངས་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ པ།སྐྱོན་འདིར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ། །ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་འབྱོར་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་སྤྱིའི་ངོ་བོ་གཅིག་པུ་ཉིད་གཞལ་བྱ་ཡིན་གྱི། གཉི་གའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་འདི་མེད་དོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་ཡུལ་ངེས་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་དང་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་གྱི།སྤྱི་གཅིག་པུ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ཉིད་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་གང་ཞིག་གང་ལ་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ཡང་སྤྱི་དང་ལྡན་ པ་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི།དངོས་པོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因為沒有直接的理解，所以不是現量。因為不是普遍的對象，所以不是比量。另外，因為通過普遍、特殊和兩者的區分，存在許多所量，所以，量不是通過多的二來排除三的數量，並且，因為多個量適用於一個，所以不是通過一個來排除一個的數量，例如，就像看到特殊的同時，現量適用於自己的一個特徵一樣。同樣，現量也會適用於普遍。因此，對於說，因為看到兩個所量，所以排除一個數量，那是不行的，因為現量本身有可能適用於普遍。如果對象是確定的，因為沒有其他的所量，就會排除三和一個數量，通過所說的方式，因為兩者都存在，所以不能成立明顯想要的，因為量不是確定地適用，並且，因為所量多，所以量也多。如果說，通過「因為能夠和不能夠作用」等來排除多個所量，那如何把這個放在這裡？雖然是真實的，但也會變成在這裡顯示「這也是看到的」。或者，因為使對方顯示不矛盾、不錯亂，所以沒有過失。在這裡顯示量不是確定地適用，這才是合理的。因此，說「一切隱蔽的事物，不能理解為特殊的」，這也是在說不成立的，因此，不是排除三和一個的數量，如果說，對於這個，所說的是：

這個過失不會過於極端， 因為與顏色的普遍結合。 說顏色等是無常的，是使顏色的普遍與無常結合。因此，只有普遍的本質是所量，而不是兩者的自性，所以沒有這個過失。如果說是普遍和特殊的本質，就會變成「因為沒有確定的對象，並且存在其他的所量」的過失，但對於只是普遍來說，就不是那樣。如果說，使無常本身與顏色的普遍結合，那麼，那就會變成不是事物的法，凡是理解為哪個法與哪個相關，那個本身也是法。如果普遍也與普遍相關，那就是它的自性，而不是事物的。 這段文字繼續深入探討了認知、現量、比量、普遍、特殊、所量、量、聯繫、對像、以及對「無常」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「對像」的分析： 文字分析了「對像」的概念，認為對象是認知所指向的事物。文字認為，對象可以是確定的，也可以是不確定的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「無常」的討論： 文字繼續討論了「無常」的概念，認為我們對無常的理解不是通過現量直接獲得的，而是通過比量推理獲得的。這與現代邏輯學中對時間邏輯的討論相關。時間邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響我們的認知和推理。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、現量、比量、普遍、特殊、所量、量、聯繫、對像、以及對「無常」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།སྤྱི་ནི་དངོས་པོའི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཆོས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དངོས་མེད་ངོ་བོ་མིན་དེ་ཉིད། །དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་གཞན་གྲུབ་མིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་དེ་ཉིད་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྤྱི་བརྟགས་པས་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ན། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉི་ག་ཡང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་ཉིད་དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གང ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་འདིའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་སུ་མ་འབྲེལ་པར་ཡང་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བག་ཆགས་དེ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དངོས་གང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། །དེ་འདྲ་དེ་ ནི་རྟགས་སེམས་ཀྱི།།རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ཡི། །དངོས་ལ་དེ་སྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའམ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སེམས་དེ་ ལས་ཀྱང་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྒྱུད་ནས་དངོས་པོ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན། དེ་ལྟར་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་བློ། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་ལ། །འབྲེལ་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཡིས་ན། །སྟོང་ཡང་སླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །སྣང་བ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་འཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་ ཀྱང་དངོས་པོ་འཐོབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཇུག་པས་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྣང་བ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དང་པོ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་ན་ཕྱིས་གོམས་པ་ལས་སྣང་བར་འཇུག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ ཞུགས་ཤིང་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཐོབ་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，因為普遍不是事物，所以它的法就會變成不是事物的法，那是不對的。如此：

非事物本質的那個， 因為那樣成立而成立。 如果說，在其他上，其他不成立， 那是不對的，因為那個本身成立。 如果說，因為通過考察，普遍不是事物，所以不是事物的法，那麼，無常等也會變成不是事物本身。如果說，兩者都不是事物的本質，那是不對的，因為事物本身是那樣成立的。凡是在分別中顯現的顏色等和無常等，那也只是在自己的特徵上存在，因為從體驗自己的特徵本身，會產生這個本質的分別。如果說，分別與自己的特徵沒有聯繫，那麼，因為自己的特徵不顯現，如何說那個本身是那樣成立的？那是不對的，因為是通過間接聯繫的。即使沒有直接聯繫，因為通過間接聯繫，那個分別本身也具有不欺騙性。如果說，與習氣相關，如何說是與事物本身相關？因為那個習氣與事物相關。如何呢？

事物如何變成， 那個就是標記，意念的， 原因是，從那個，那樣， 在事物上，產生具有標記的意念。 已經顯示，凡是應該成立的法，就是成立的原因或普遍。原因和普遍也是結果和普遍的意念的原因，並且，從那個意念產生具有標記的意念，那就是通過間接與事物相關。因此：

如此，標記和具有標記的意念， 通過間接，與事物， 相關，因此，通過在那裡顯現， 即使是空，也不是欺騙。 不是僅僅從顯現獲得事物，因為從執著也存在獲得事物。是通過適用獲得，而不是僅僅通過顯現。適用也從執著中看到，如果不是那樣，也不會從顯現適用。如果最初通過執著適用，那麼，後來會從習慣中能夠適用顯現。因此，當存在並進入時，就是獲得。就像顯現存在一樣，顯現的原因和普遍也是那樣，因此，對於兩者也會有獲得。 這段文字繼續深入探討了認知、普遍、特殊、事物、法、分別、習氣、因果關係、聯繫、顯現、執著、以及對「空」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字繼續討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念，而特殊是指適用於特定事物的概念。文字認為，普遍不是事物本身，而是事物的法。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 對「事物」和「法」的討論： 文字討論了「事物」和「法」的概念，認為事物是客觀存在的實體，而法是事物的屬性或特徵。文字認為，普遍是事物的法，而不是事物本身。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「分別」的分析： 文字繼續分析了「分別」的概念，認為分別是一種認知活動，它可以幫助我們區分不同的事物。文字認為，分別與自己的特徵相關，並且可以通過間接的方式與事物相關。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知活動是建立在區分和分類的基礎上的。 對「習氣」的分析： 文字分析了「習氣」的概念，認為習氣是一種心理傾向，它可以影響我們的認知和行為。文字認為，習氣與事物相關，並且可以通過間接的方式影響我們的認知。這與現代心理學中對習慣的討論相關。心理學認為，習慣是一種通過重複形成的自動化行為模式。 對「聯繫」的討論： 文字繼續討論了「聯繫」的概念，認為聯繫是事物之間的一種關係。文字認為，事物之間可以通過直接或間接的方式聯繫。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 對「顯現」和「執著」的討論： 文字討論了「顯現」和「執著」的概念，認為顯現是事物呈現給我們的方式，而執著是一種心理傾向，它可以影響我們對事物的認知。文字認為，我們不僅可以通過顯現獲得事物，也可以通過執著獲得事物。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知活動是受到心理因素影響的。 對「空」的討論： 文字討論了「空」的概念，認為空不是不存在，而是一種不欺騙的認知方式。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的型別論關注概念的分類和層次，而文字中對普遍和特殊的討論可以看作是對型別論的一種探討。數理邏輯也關注模態邏輯，而文字中對「空」的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、普遍、特殊、事物、法、分別、習氣、因果關係、聯繫、顯現、執著、以及對「空」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།སྣང་བ་འདི་འགའ་ཡང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྔར་དཔྱད་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལས་ཡོད་པར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་སྣང་ བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཐོབ་པའི་ཡུལ་མེད་པ་འདི་ན་ནི་འགྲོ་བ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་དབྱེ་བ་ངེས་པར་མི་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ཙམ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་ན་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པ་རྣམ་པར་གནས་ པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ།།དེ་ལྟར་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་བློ། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་ལ། །འབྲེལ་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཡིས་ནི། །སྟོང་ཡང་སླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ངོ་བོས་སྟོང་དེ་ལ། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། །དེ་དངོས་སླུ་བྱེད་ཉིད་མིན་ཡང་། །འཁྲུལ་པར་རྣམ་གཞག་ བྱས་པ་ཡིན།།འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དུ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟགས་ཅན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་རྟགས་ཀྱི་བློ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ནི་དབང་པོ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་མ་མཐོང་བས་ ཀྱང་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་རྟགས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ལ་མ་རེག་པར་ནི་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཏེ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རྟགས་ཅན་འཛིན་པ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟགས་འཛིན་པ་ཡང་ ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་གཙོ་བོ་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་དེ་རྟགས་ཅན་འཛིན་པ་ན་ནི་རྟགས་ཅན་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ་རྟགས་འཛིན་པ་ན་ནི་རྟགས་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་སླུ་བ་དང་འཁྲུལ་པར་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་རྟགས་རྟོགས་པའི་སྐབས་དེ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ ན་གང་གིས་དེ་ཡང་དཔྱོད་པར་བྱེད།ཅི་སྟེ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟགས་ཅན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་སོར་མི་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་རྟོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་རྟགས་སྣང་བས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ཅན་སྣང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པའི་རྣམ་པས་སྟོང་པས་ནི་ཀ་བའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་དག་གི་ཡུལ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ།

說「這個顯現任何都沒有獲得」，這已經是先前考察過的。就像從顯現知道存在一樣，也是從顯現聯繫而來的。如果說，這裡沒有獲得的對象，那麼，行走就會變成僅僅是顯現，因為不能確定地把握錯亂和不錯亂的區分。對於僅僅是顯現，就沒有錯亂和另一個的區分。因此，當理解隱蔽的事物時，錯亂和不錯亂就會確立，否則就不是那樣，這是確定的。

因為以那個的本質空， 執著于那個的本質， 那個事物雖然不是欺騙， 也被安立為錯亂。 對於這個，有些人說：理解煙等與具有標記相關的意念，是標記的意念。標記不像感官一樣，僅僅通過存在就使理解，也不是僅僅通過顯現在指向自己的分別識，因為沒有看到它的自性和聯繫，也會變成理解。因此，執著于聯繫本身，就是執著于標記。那個聯繫，如果不觸及兩者的自性，就不能把握，因為沒有看到執著于其他。對於那個，就像執著于具有標記的是具有標記的對象一樣，執著于標記也是如此。然而，主要和另一個本身，當執著于具有標記時，就理解具有標記是主要的，當執著于標記時，標記就是主要的。因此，就像這裡所說，比量是具有標記的知識，當在顯示不欺騙和錯亂的時候，如果存在理解標記的場合，通過什麼來考察那個？如果說，那個也是比量的自性，那麼，因為是理解具有標記本身，所以不單獨顯示。如果說，理解標記是現量的自性，那麼，那個也不是空無標記的顯現。即使是空無具有標記的顯現，也不是錯亂，因為那不是對象。說「因為空無瓶子的形態，所以柱子的知識不會變成錯亂」，這是明顯的，因為標記和具有標記的意念的對象是相同的，並且不是現量，他們這樣說。 這段文字繼續深入探討了認知、顯現、聯繫、對像、錯亂、不欺騙、標記、具有標記、意念、現量、比量、以及對「空」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「顯現」的討論： 文字繼續討論了「顯現」的概念，認為顯現是事物呈現給我們的方式。文字認為，我們對事物的認知不僅來自顯現，也來自顯現之間的聯繫。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知活動是建立在對感官資訊的加工和解釋基礎上的。 對「對像」的分析： 文字繼續分析了「對像」的概念，認為對象是認知所指向的事物。文字認為，對象可以是確定的，也可以是不確定的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「錯亂」和「不欺騙」的討論： 文字繼續討論了「錯亂」和「不欺騙」的概念，認為錯亂是一種錯誤的認知方式，而不欺騙是一種正確的認知方式。文字認為，我們對事物的認知可以通過比量來區分錯亂和不欺騙。這與現代認識論的觀點相符。認識論關注知識的來源、性質和範圍。 對「標記」和「具有標記」的討論： 文字繼續討論了「標記」和「具有標記」的概念，認為標記是用來指示事物的符號，而具有標記是標記所指示的事物。文字認為，我們對標記和具有標記的認知是通過比量獲得的。這與現代邏輯學中對符號學的討論相關。符號學關注符號的意義和使用。 對「意念」的分析： 文字分析了「意念」的概念，認為意念是一種心理活動，它可以幫助我們理解事物。文字認為，意念與標記和具有標記相關，並且可以通過比量來獲得。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知活動是受到心理因素影響的。 對「空」的討論： 文字繼續討論了「空」的概念，認為空不是不存在，而是一種不欺騙的認知方式。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的關係理論關注事物之間的關係，而文字中對聯繫的討論可以看作是對關係理論的一種探討。數理邏輯也關注符號學，而文字中對標記和具有標記的討論可以看作是對符號學的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、顯現、聯繫、對像、錯亂、不欺騙、標記、具有標記、意念、現量、比量、以及對「空」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འདིར་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ རྟགས་འབྲེལ་དེ་ཉིད་དུ།།འཛིན་པ་རྟགས་ཀྱི་བློ་ཡིན་ཞིང་། །འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །དེ་ལའང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །གཞན་ཞིག་ཁོ་ནས་འབྲེལ་ཤེས་ཤིང་། །དེར་ཡང་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ཡིན། །འོན་ཏེ་རྟགས་ནི་མངོན་སུམ་ གྱིས།།རྟགས་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་བྱེད་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེར་སྣང་བས། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ཡང་དེའི་ཚེ་རྟགས་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་དེ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལ་ཅི་བྱ། དེ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཁོ་ན་མི་སླུ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་བརྒྱུད་པས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པས་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་སྟེ་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྔར་ཞུགས་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེར་སྣང་བས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ནི་རྟགས་ཀྱི་བློ་ཉིད་དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་དག་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཅན་གྱི་བློའི་ཡུལ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེར་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་དེ་རྟགས་ཀྱི་བློ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་དུ་བ་གློ་བུར་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་དུ་བའི་བློ་ལས་མེའི་བློ་མི་སྐྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་དེ་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་ ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ཁོ་ན་རྟགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་མེ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་མི་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྟོགས་བྱ་ལ། །ཁྱབ་བྱེད་དེ་ཡི་ངོ་བོའམ། །རྒྱུ་དག་ཁྱབ་པར་བྱ་སེམས་ཀྱི། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡང་དེ་བློ ཡིན།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་དངོས་པོ་དང་དེ་དགག་པའོ།

這裡說：如果執著于標記的聯繫本身，是標記的意念，並且，如果結果的法的聯繫，是從比量而來，如果那樣，就會變成無窮。對於那個，也是通過另一個比量來知道聯繫，並且，在那裡也是通過另一個而來。但是，如果通過現量，把標記本身理解為標記，如果那樣，在那裡顯現，如何變成空？如果說，即使通過現量把握煙等，那時也是回憶起標記，如果那樣，因為回憶不是量，用什麼來顯示那個是不欺騙的？那個對於那個不是量，因為只有量本身的現量和比量才與不欺騙相關。但是，如果說，因為通過間接聯繫，回憶也是量，那麼，那個本身就是具有標記的知識和比量，用什麼來顯示標記和具有標記的意念是不同的？如果說，因為把握執著，所以說那個不是量，如果變成那樣，那麼，先前進入的現量本身對於那個不是量，並且，因為那個也不是空無在那裡顯現，所以是矛盾的。因此，應該在其他地方說，從自性之理產生的具有標記的意念，就是標記的意念，因為在究竟上，標記和具有標記是不不同的。結果的標記的具有標記的意念的對象是原因，因此，在那裡是不同的，所以那個對像不是標記的意念。即使從非常習慣，煙突然從自己的特徵執著，也不會不產生從煙的意念到火的意念。僅僅把握那個煙本身就是聯繫，並且，那個本身也是從認識而來，認識也是從看到它的自性而來，僅僅是比量。從非常習慣看到它的自性，因為是術語的現量的原因，所以不是無窮的。因此，僅僅執著于自己的特徵，就是理解標記。凡是那個與火的聯繫，就是執著普遍。從看到它的自性產生的，是具有標記的知識的自性，僅僅是比量，所以不在其他地方使用術語。因此：

對於應該理解的事物， 普遍是那個的本質， 或者，原因，普遍的意念的， 原因，那個也是那個意念。 應該成立的是兩種，事物和它的否定。 這段文字繼續深入探討了認知、標記、聯繫、現量、比量、回憶、自性、普遍、因果關係、對像、以及對「肯定」和「否定」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「標記」和「聯繫」的討論： 文字繼續討論了「標記」和「聯繫」的概念，認為標記是用來指示事物的符號，而聯繫是事物之間的一種關係。文字認為，我們對標記和聯繫的認知是通過比量獲得的，而不是通過現量或回憶。這與現代邏輯學中對符號學的討論相關。符號學關注符號的意義和使用。 對「回憶」的分析： 文字分析了「回憶」的概念，認為回憶是一種心理活動，它可以幫助我們回憶起過去的事物。文字認為，回憶不是一種可靠的認知方式，因為它不是量。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，回憶是一種不完美的認知過程，它可能會受到各種因素的影響。 對「自性」的討論： 文字繼續討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，我們對自性的認知是通過比量獲得的。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 對「普遍」的討論： 文字繼續討論了「普遍」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念。文字認為，普遍是事物的本質，並且可以通過比量來認知。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 對「肯定」和「否定」的討論： 文字討論了「肯定」和「否定」的概念，認為肯定是對事物的肯定，而否定是對事物的否定。文字認為，我們對事物的認知可以通過肯定和否定來表達。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的型別論關注概念的分類和層次，而文字中對普遍的討論可以看作是對型別論的一種探討。數理邏輯也關注命題邏輯，而文字中對肯定和否定的討論可以看作是對命題邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、標記、聯繫、現量、比量、回憶、自性、普遍、因果關係、對像、以及對「肯定」和「否定」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དངོས་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་བརྒྱུད་པས་འབྲེལ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པ་ནི། དགག་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །མི་དམིགས་པ་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན། །ཚད་མས་གྲུབ་པར་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །དོན་གྱིས་བཟློག་ པ་ཉིད་ལས་ཡིན།།གང་དུ་དགག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འཇུག་པ་དེར་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་གྲུབ་ཀྱང་དེ་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགག་པ་བསྒྲུབ་བོ། །འདི་ལྟར་དམིགས་པར་རིགས་པ་མ་དམིགས་པ་ན་མེད་དོ་ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དགག་པ་ཡིན་པས་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ཡང་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་འབྲེལ་པས་དེ་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་དགག་པ་གྲུབ་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་མེ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་སྤུ་ལངས་ཞེས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དག་མེད་དེ་གདུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པས་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ན། འོན་ཀྱང་། འགགས་ལ་དེའང་དེ་རྒྱུ་དང་། །འགལ་བ་བརྗོད་པ་མཐོང་གང་ཡིན། །དེ་ཡང་ དེ་ཡི་ཚད་མ་ཉིད།།མེད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །འགལ་བའི་དོན་ནི་དེ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། འགལ་བའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་ནི་འཇལ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་ཚུལ་དུ་འཇལ་བར་འདོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ངེས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འགལ་བ་མེད་དོ།།གང་ན་དེ་ཡོད་པ་དེར་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ག་ལས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཅི་མེད་པ་དེ་འགལ་བ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་དངོས་པོར་དམིགས་སམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་མ་དམིགས་ན་ནི་མི་དམིགས་པ་ ཁོ་ན་ལས་དགག་པ་འགྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ།

對於應該成立的事物，普遍是應該成立的，並且，那個普遍是標記的本質或原因。因為普遍是普遍的意念的原因，並且，那個普遍也是普遍的標記的本質或原因。那個也是普遍的意念的原因，因此，因為存在間接的聯繫，所以是量。如何顯示不指向是量呢？

否定本身在一切中， 是從不指向成立的。 說通過量成立的那些， 是從意義的反轉本身而來。 凡是說，應該成立否定，那一切都只是不指向。凡是爲了成立事物而適用量，在那裡，雖然成立了事物本身，但那不是否定。因此，通過反轉本身成立否定。如此，說，如果應該指向的沒有指向，那就是不存在。因為僅僅與那個相關，不指向本身就是否定，因此，僅僅通過它的自性相關。難道沒有看到，矛盾也是通過直接或間接的聯繫，從那個也成立了事物的否定？例如，這裡沒有寒冷的觸感，因為有火。對於這個，就像說「沒有起雞皮疙瘩等區別，因為是灼熱的，因為區別是接近的」一樣。如果說，那如何通過不指向來成立？對於這個，回答是：那不是，但是：

在阻礙上，那個也是那個原因， 凡是看到說矛盾的， 那個也是那個的量， 是顯示不存在的。 即使矛盾的意義是使理解那個不存在，但不是僅僅從矛盾的聯繫，因為矛盾不是想要衡量的。如果說，存在想要衡量不存在的方式，如果那樣，那麼，如果想要確定與不存在的聯繫，那麼，與那個就沒有矛盾。如果說，凡是那個存在的，在那裡就會變成不存在，如果說，為什麼會看到是那樣的？如果說，當執著于矛盾時，難道指向事物嗎？如果不是那樣，如果指向，如何是不存在？如果不是指向，那麼，就會成立只是從不指向成立否定。 這段文字繼續深入探討了認知、普遍、標記、因果關係、不指向、否定、量、矛盾、聯繫、以及對「存在」和「不存在」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「普遍」的討論： 文字繼續討論了「普遍」的概念，認為普遍是指適用於所有事物的概念。文字認為，普遍是標記的本質或原因，並且可以通過比量來認知。這與現代邏輯學中對型別論的討論相關。型別論關注概念的分類和層次。 對「不指向」的分析： 文字分析了「不指向」的概念，認為不指向是一種認知方式，它可以幫助我們理解不存在的事物。文字認為，不指向本身就是否定，並且可以通過不指向來成立否定。這與現代邏輯學中對否定邏輯的討論相關。否定邏輯關注否定的性質和作用。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，否定可以通過不指向來成立。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，不指向也是一種量，因為它可以通過不指向來成立否定。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「矛盾」的分析： 文字分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，矛盾可以通過直接或間接的聯繫來成立事物的否定。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，我們對不存在的認知可以通過不指向來獲得。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的型別論關注概念的分類和層次，而文字中對普遍的討論可以看作是對型別論的一種探討。數理邏輯也關注否定邏輯，而文字中對不指向和否定的討論可以看作是對否定邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、普遍、標記、因果關係、不指向、否定、量、矛盾、聯繫、以及對「存在」和「不存在」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གཞན་དུ་དངོས་གཅིག་ཡོད་བརྗོད་པས། །གཞན་མེད་དེ་ནི་གང་ལས་རྟོགས། །འགལ་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །ཅིས་གྲུབ་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཕྱིར། །ཞེ་ན་དེ་ནི་ག་ལས་འདོད། །སྣང་བ་མཐོང་མེད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཅིག་ ཡོད་པས་གཞན་མེད་ན་ཐམས་ཅད་ཡོད་ན་གཞན་འགོག་པར་འགྱུར་རོ།།ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འགལ་བ་ཡང་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་མི་རྟོགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མི་དམིགས་པས་འགལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། འགལ་བའི་རྟགས་དེ་ལས་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་མི་དམིགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་སྟེ་འགལ་བ་སྒྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པ་སྔོན་བྱུང་བ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་རྟགས་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི། འབྲེལ་པ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། །མཁོ་བར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་དེས། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ བྱ་བསྒྲུབ་འགྱུར་ན།།རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འབྲེལ་པ་ནི། །འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ལ་བརྟེན་ཡིན། །བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པའང་དེ་ཉིད་ལས། །ཡིན་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེ་གྲུབ་ པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།ཅི་སྟེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མེ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག་།འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དམིགས་ པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེའི་འདི་ཡང་གཞུང་ལུགས་ངན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལའང་། །མངོན་སུམ་དྲན་པ་མེད་མིན་པས། །དེར་ཡང་མངོན་སུམ་འབའ་ཞིག་ནི། །ཚད་འགྱུར་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ནི་འདི་ ཡིན་ཏེ།མེ་ལ་གྲང་བ་མེད་པར་ནི། །སྔར་ནི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་པ། །དེས་ནི་དེ་ཡི་འབྲེལ་གྲུབ་པས། །དེ་མེད་པར་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །མེད་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ པ་བཞིན་ཏེ།དེས་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་རང་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་གང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་འདིར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ།

如果說，通過說存在一個事物，從哪裡理解不存在其他？如果說，因為矛盾，那也是，通過什麼成立？如果說，因為不能同時存在，如果說，那是從哪裡想要？如果說，因為沒有看到顯現，那不是量本身。如果說，因為存在一個，就不存在其他，那麼，如果存在一切，就會阻止其他。也不能理解不能同時存在的矛盾的性質，如果沒有不指向。如果那樣，通過不指向來理解矛盾，並且，從矛盾的標記來理解不存在，而不是通過不指向。如果說，因為在成立矛盾的不指向之前，僅僅通過跟隨那個，也從矛盾的標記來理解事物的不存在，那個本身是究竟的成立不存在，如果那樣，那麼：

對於應該成立的聯繫， 凡是看到需要的， 如果應該成立的成立， 比量如何成為量？ 比量的聯繫， 執著是依賴於現量。 因為應該成立的也從那個成立， 所以比量不是量。 因為執著比量的聯繫的現量本身，沒有成立應該成立的火，比量如何變成其他的量？如果說，因為現量不適用于隱蔽的火，所以那裡是比量，那麼，不指向如何適用於不存在隱蔽的？凡是適用，那就是變成指向的性質的不指向。如果說，變成指向的性質的不指向是回憶，那麼，這個也是不好的論點，因為：

對於比量， 也不是沒有現量回憶。 在那裡，也只是現量， 會變成量，比量沒有意義。 因此，對於這個，那個本身的意義是：

對於火沒有寒冷， 先前是依賴於指向的， 通過那個成立那個聯繫， 成立那個不存在。 那個不存在也是不指向本身，因此，通過比量成立的不指向本身，是成立不存在的術語。例如，就像通過現量成立一樣，因此，就像將要解釋說，這個不指向是從現量本身成立一樣，在這裡也要理解是通過比量理解的。 這段文字繼續深入探討了認知、存在、不存在、矛盾、不指向、現量、比量、聯繫、以及對「回憶」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，我們對不存在的認知可以通過不指向來獲得。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，矛盾可以通過不指向來理解，並且可以通過不指向來成立事物的否定。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「不指向」的討論： 文字繼續討論了「不指向」的概念，認為不指向是一種認知方式，它可以幫助我們理解不存在的事物。文字認為，不指向本身就是否定，並且可以通過不指向來成立否定。這與現代邏輯學中對否定邏輯的討論相關。否定邏輯關注否定的性質和作用。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，比量的聯繫依賴於現量，並且比量本身不是量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「聯繫」的討論： 文字繼續討論了「聯繫」的概念，認為聯繫是事物之間的一種關係。文字認為，比量的聯繫依賴於現量。這與現代邏輯學中對關係理論的討論相關。關係理論關注事物之間的關係，以及這些關係如何影響事物的性質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注否定邏輯，而文字中對不指向和否定的討論可以看作是對否定邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、存在、不存在、矛盾、不指向、現量、比量、聯繫、以及對「回憶」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གང་གི་ཚེ་སྤུ་ལངས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་མེས་གྲང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་སྤུ་ལངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ ནོ།།ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་མེའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི་དྲོ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རེག་པ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གྲང་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་ནི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་གྲང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་གཉིས་གཅིག་ལ་འཇུག་ པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ནི་རྟགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་ཅིང་། དེས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་ པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་དམིགས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་མོད་ཅི་སྐྱོན། མེས་མེད་པར་གྲུབ་ཀྱི་མི་དམིགས་པས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ ཆེའོ་ཞེ་ན།མེ་ཉིད་གྲང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དྲོ་བས་ཡུལ་ཅི་ཙམ་ཁྱབ་པ་དེ་ཙམ་དུ་གྲང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གྲང་བ་མེད་པ་ནི་དྲོ་བ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་འདི་ནི་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ་མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཕྱིར་རང་སྒྲས་བརྗོད་ན་ཡང་། །དེ་ཉིད་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །གང་ལ་དེ་ནི་ཚད་མིན་དེས། །དགག་པ་རྣམ་ཀུན་བརྗོད་བྱ་མིན། །མེ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་གང་ཞིག་རང་གི་རྒྱུས་བརྗོད་པ བསྟན་ཀྱང་།གཞན་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དེས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ལ་དགག་པར་མི་བྱའོ། །དགག་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་དེ་དང་འགལ་དོན་གྱི། །འབྲས་བུ་བརྗོད་པ་བཤད་པ་ཡིན། །ཐམས་ ཅད་དུ་ནི་སྦྱོར་ཉིད་དུ།།ཐ་དད་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད། །དགག་པར་བྱ་བ་གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་མེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པས་ཐ་སྙད་ལས་དངོས་པོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

當成立沒有起雞皮疙瘩時，那時，火是不指向寒冷，並且，那個不指向就是沒有起雞皮疙瘩。依賴於一個集合，火的形體是推斷溫暖的本質的觸感。那個也是沒有寒冷的自性，通過比量，那個就是指向本身，是不指向寒冷。因此，因為結果的理和原因的不指向兩者適用於一個，所以矛盾不是其他的標記。因此，通過比量成立的不指向本身，是使理解不存在，因此，那個是比量的比量本身。如果那樣，那麼，因為比量成立現量，並且，通過那個成立事物存在，比量不會變成具有事物對象的量，那也是不對的，如此，因為指向的自性的現量本身，是指向的存在，因此，比量是具有事物對象的。如果說，不指向本身就是不存在，雖然是，有什麼過失？如果說，因為通過火成立不存在，而不是通過不指向，所以過失很大，火本身就是沒有寒冷。因此，如何通過那個本身來成立那個？因為溫暖所遍及的範圍，在那個範圍內就沒有寒冷，沒有寒冷不是與溫暖不同的。如果說，這是自性之理，不指向是想要作為自性之理本身。因此，說「這裡沒有寒冷的觸感，因為有火」，這是顯示結果和自性之理。因此，即使通過自己的聲音說，那個也是成立那個不存在。對於那個不是量的，不應該說一切否定。即使顯示火等矛盾通過自己的原因說，那個也是成立其他存在的性質的不指向本身。對於那個不是量的，不應該否定存在矛盾。對於否定，也沒有其他的形式。

通過那個，那個和矛盾意義的， 結果，說的是解釋。 在一切中，只是結合中， 在不同的意義上，沒有不同。 凡是應該否定的寒冷等，和矛盾的火等意義的結果，那個也通過比量的比量成立的不指向，從術語成立事物不存在。 這段文字繼續深入探討了認知、不指向、現量、比量、因果關係、矛盾、否定、自性、以及對「存在」和「不存在」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，比量可以成立現量，並且比量是具有事物對象的量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，否定可以通過不指向來成立，並且不應該否定存在矛盾。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「自性」的討論： 文字繼續討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，自性可以通過比量來認知。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、不指向、現量、比量、因果關係、矛盾、否定、自性、以及對「存在」和「不存在」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འདི་ལྟར། འབྲས་གྱུར་དུ་བས་ མེ་གྲུབ་ཅིང་།།གྲང་མེད་སྔར་བཤད་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ། །གཞན་དུ་གྲང་མེད་མི་འགྲུབ་པས། །དེར་ཡང་བརྒྱུད་ནས་མེད་པར་འགྲུབ། །དུ་བ་ལས་ནི་མེ་ཡིན་ལ། གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ལས་བཟློག་པའི་མེ་ལས་ནི་གྲང་བ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་སྦྱོར་བ་དགོད་ པའི་ཚུལ་འབའ་ཞིག་ཐ་དད་དོ།།འགལ་དང་དེ་ནི་ཐབས་བཅས་པ། །བསྒྲུབས་དང་བཀག་པ་མེད་པར་ནི། །དགག་ལ་ཚད་སྨྲ་གང་ཡིན་དེ། །རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཅན་མིན་ཏེ། །སྨྲ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་མཁྱེན་དང་། །འཇིག་རྟེན་གཞན་སོགས་མེད་བསྒྲུབ་བཞིན། །དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་རྣམས་དང་། འགལ་བ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་འགལ་བ་མི་འགྲུབ་བོ། །ཚིག་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་ཅི་ལྟར་བྱེད། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང་ནི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གང་གིས འགལ་བར་འཛིན།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་དང་འཕེལ་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྨྲ་བ་ཉིད་འགྲིབ་པར་མཐོང་ན་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་སྨྲ་བ་ཉིད་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། སྨྲ་བ་པོ་རྨོངས་ པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར།ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། སྨྲ་བ་པོ་མཁས་པས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྨྲ་པོ་རིག་ཡིན་ན། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་གང་། །དེ་འདྲ་མི་དམིགས་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད། ། དཔེར་ན་རྨོངས་པ་སྨྲ་བ་ནི། །མཁས་པའི་དུས་སུ་དེ་མེད་ཀྱང་། ཁྱད་པར་དང་བཅས་ཏེ་སྨྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་འགྱུར་ན་ཅི་འགལ། ཚིག་ནི་ཤེས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འདོགས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྨྲ་བ་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་དུ་མི་རུང་སྟེ། མི་དམིགས་པ་ནི་སྣང་བའི་ཡུལ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ། །ངེས་འབྱེད་མིན་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད། །དེ་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ། །ཡོད་མེད་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如此：通過作為結果的煙，成立火，並且，通過先前所說的道理，成立沒有寒冷。否則，不成立沒有寒冷，在那裡，也通過間接成立不存在。因為從煙是火，並且，從火是與寒冷的觸感沒有的自性指向相反，所以是說沒有寒冷，因此，只是安立結合的方式不同。

矛盾和那個是具有方法的， 沒有成立和阻止， 凡是說否定是量的， 不是跟隨理性的， 就像通過說等成立全知， 以及成立不存在其他世界等， 因為沒有成立與感官超越的意義， 和矛盾成立。 說不是與知道一切矛盾，並且，不能成立與感官超越的同時矛盾。如果詞是從知道本身適用，如何成立那個不存在？如果說，與知道一切本身矛盾，通過什麼執著于矛盾？如果說，如果看到說本身是跟隨知道的差別和增長，那麼，一切都會變得很好，如果說，對於知道一切，說本身會變成僅僅是一切不存在，那麼，就不是那樣。如果說，看到說者不是全知，因為看到說者是愚昧的，為什麼不會變成一切愚昧？如果說，因為看到說者是聰明的，為什麼說那個不會變成指向？如此：

如果說者是智慧的， 損害者和被損害者的本質是什麼？ 如果說，因為沒有指向那樣， 想要那個是成立者。 例如，愚昧的說， 即使在聰明的時侯那個不存在， 就像具有差別地說一樣， 如果即使在全知的情況下也會變化，有什麼矛盾？詞不是與殊勝的知道矛盾。如果說，與安立非常殊勝矛盾，那是不對的，因為沒有執著于矛盾。說「對於那樣的說者，只是指向」，這是不正確的回答，因為不指向只是通過顯現的範圍來理解。

不指向是那樣的， 被說成不是決定的， 因此，對於非常隱蔽的， 有無的確定是不存在的。 因為僅僅通過不指向，就確定不存在全知和另一個世界等隱蔽的事物。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、不指向、現量、比量、全知、以及對「存在」和「不存在」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，比量的聯繫依賴於現量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「全知」的討論： 文字討論了「全知」的概念，認為全知是一種知道一切的能力。文字認為，全知是不可知的，並且可以通過不指向來成立不存在。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、不指向、現量、比量、全知、以及對「存在」和「不存在」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འོན་ཏེ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཚིག་ག་ལས་འབྱུང་སྟེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་སྟེ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་འཁྲུལ་པ་སྐྱེས་ན་ནི་ཚིག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་ཀུན་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ནི། །ཤེས་ཀྱང་བརྗོད་འདོད་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །གོམས་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། །གང་ལས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བ་དང་དུས་མཉམ་པར་གོམས་པ་ལས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མི་འབྱུང་ བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ཀྱང་སྔོན་གྱི་འཕེན་པ་ལས་ཚིག་འབྱུང་ངོ་། །ཉེ་བར་གནས་པའི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིད་གཞན་དུ་ཡེངས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་འཕེན་པ་ལས་ཚིག་དང་ངག་མ་འདྲེས་པར་འདོན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་གོམས་པར་བྱ་བ་དུ་མ་རྩོམ་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ ཕྱིར་རོ།།འདིས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་རྟོགས་པ་པོ་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་ནི་ཉེ་བ་རྩོམ་ཉིད་ལས། །རྟོགས་པ་མེད་པར་དང་པོ་ཉིད། །ཁྲོ་བ་ཡིས་ནི་ཀུན་བསླང་བ། །དེ་བཟློག་པ་ལ་འཇུག་པར་རྩོམ། །དཔེར་ན་སྔར་གོམས་པ་ལས། གཉིད་ སད་མ་ཐག་ཏུ་མཚོན་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བརྡེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་རྩོམ་པ།དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཛད་པས་མི་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་ལས་འགལ་བ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འགལ་ཏེ་ཆོས་ནི་ཐ་དད་དམ། །ཐ་དད་མེད་ལ་རབ་སྦྱོར་ཏེ། ། ཁ་བ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། །མེ་དང་སྐྱེ་ལ་ཡོད་གནོད་བཞིན། །གྲང་བ་དང་དྲོ་བ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡོད པ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ཆ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་ཐ་མི་དད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དང་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོའོ། །འདི་ལྟར། མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་ཅན་གཅིག་དེ་ལས་གཞན། །ཡོད་ན་གང་ཚེ་འབྱུང་བ་མེད་འགྱུར་བ། །དེ་གཉིས་འགལ་བ་ཉིད་ནི་ཡིན་པ་དེ། །མེ་དང་གྲང་བའི་བདག་ཉིད་མ་མཐོང་ངོ་། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་གཞན་མེད་པར་བྱེད་པ་དེ་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནམ། མེད་པ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

然而，全知者如何產生不欺騙的詞語呢？如果認為，先前和後來，當產生想要說的欺騙時，就會使詞語適用，那也是不正確的。

即使知道一切意義都清晰， 也會產生想要說的適用， 因為習慣，對於那個說， 從哪裡會變成不存在？ 依靠禪修，在看到無數意義非常清晰的同時，不會不產生習慣而想要說。即使沒有想要說，也會從先前的牽引力產生詞語。靠近的想要說本身不是詞語的原因，因為即使當心散亂到其他地方時，也會看到從先前的牽引力發出不混合詞語和語音，並且，也看到先前做了許多習慣。通過這個，即使沒有執著于先前和後來，如何使理解者靠近而說，那也是清晰的。

敵人只是在靠近的開始， 在沒有理解的最初， 被憤怒全部喚起， 開始阻止那個。 例如，從先前的習慣，剛剛睡醒就做出拔劍等，與打擊等相符。同樣，全知者也不會與做一切矛盾。因此，從矛盾本身確定沒有矛盾。如果矛盾，法是不同的嗎？或者，在沒有不同上結合嗎？就像在成立沒有雪上，火和產生存在損害一樣。因為寒冷和溫暖是相互不同的，所以是不能同時存在的性質的矛盾。存在和產生是相互排斥的性質，是沒有不同的。即使產生不是與存在不同的，存在本身也不是產生，因為如果一切都是沒有部分的，那麼，產生就沒有意義。如果說，沒有不同的如何變成相互矛盾？因為其他承諾沒有不同，所以那樣說。如果說，所謂的矛盾是什麼？是阻止的和應該阻止的本質。如此：

如果一個沒有全部原因的，從那個之外， 如果存在，當沒有產生時， 那兩個就是矛盾， 沒有看到火和寒冷的自性。 如果說，其他使其他不存在，那不是不合理的嗎？因為對於不存在，沒有結果本身。 這段文字繼續深入探討了認知、全知、語言、習慣、因果關係、矛盾、否定、存在、不存在、以及對「產生」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「全知」的討論： 文字繼續討論了「全知」的概念，認為全知是一種知道一切的能力。文字認為，全知者也會產生語言，並且這種語言的產生是基於習慣。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 對「語言」的分析： 文字分析了「語言」的概念，認為語言是一種表達思想的工具。文字認為，語言的產生是基於習慣和先前的牽引力，而不是基於想要說的意願。這與現代語言學的觀點相符。現代語言學認為，語言的產生是受到多種因素影響的，包括認知、文化和社會因素。 對「習慣」的討論： 文字繼續討論了「習慣」的概念，認為習慣是一種重複的行為模式。文字認為，習慣可以影響我們的語言和行為，並且可以使我們做出無意識的反應。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，習慣是一種重要的認知機制，它可以幫助我們自動化一些行為，從而節省認知資源。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，矛盾是阻止的和應該阻止的本質，並且可以通過相互排斥的性質來理解。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，否定可以通過相互排斥的性質來理解。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果其他使其他不存在，那是合理的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「產生」的討論： 文字討論了「產生」的概念，認為產生是事物從無到有的過程。文字認為，產生不是與存在不同的，並且如果一切都是沒有部分的，那麼，產生就沒有意義。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注模態邏輯，而文字中對產生和必然性的討論可以看作是對模態邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、全知、語言、習慣、因果關係、矛盾、否定、存在、不存在、以及對「產生」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེ་སྟེ་མི་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ རང་ཉིད་འཇིག་པས་གཞན་དང་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།སྐད་ཅིག་ནི་གཞན་གྱིས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་དག་ལས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པ་ནི་མེད་པས་གང་ཞིག་འགལ་བའམ་འཇིག་པ་ཡིན། སྐྱེས་པ་ཡང་རང་གི་དུས་སུ་འཇིག་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྐད་ཅིག་ལ་འགྱུར་བ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་གྱི་དུས་སུ་ནི་དེ་ཉིད་མེད་པས་གང་ཞིག་འཇིག་པ་ཡིན། རྒྱུན་འཇིག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྒྱུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བ་གེགས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུན་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ཡང་མི་བདེན་ཏེ།གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡོད་གྱུར་ན་ནི། །གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །དེ་སྟེ་རྒྱུ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་གེགས་བྱེད། དེ་སྟེ་རྒྱུ་མེད་ན་རང་ཉིད་འགྱུར་བས་བྱ་ཅི་དགོས། ཅི་སྟེ་འགལ་བས་རྒྱུ་ མ་ཚང་བ་ཉིད་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མེད་པ་མ་ཚང་བར། །བྱེད་ན་དོན་མེད་འགྱུར་བ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཡང་། །མ་ཚང་བར་ནི་ཇི་ལྟར་བྱེད། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་མ་ཚང་མེད། །རྒྱུ་ཡོད་ཅི་སྟེ་དེ་མེད་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མ་ཚང་མེད་བྱེད་མེད། །དེ་ནི་རང་ཉིད་མ་ ཚང་འགྱུར།།མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་ཡོད་ན་ནི། །རྒྱུ་ཡང་མ་ཚང་བར་བྱེད་མི་ནུས་ལ། དེའི་རྒྱུ་མེད་ན་ནི་རང་ཉིད་མ་ཚང་བར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་འགལ་བས་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་ནི། མེས་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་མེད་པའི། །གྲང་བས་གྲང་བ་གཞན་སྐྱེད་འགྱུར། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་དང་ཕྲད་ན་ནི། །དེ་ནི་ གྲང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན།།དེ་ནི་གྲང་བའི་རེག་པ་སྔ་མ་ནི་མེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཞན་པ་དང་ཆེས་ཞན་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲང་བའི་རེག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་གྲང་བའི་རེག་པ་གྲང་བ་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་བར་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རང་ཉིད་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ ཀྱིས་གྲང་བའི་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པ་སྐྱེད་ནས་རྒྱུ་མེད་པས་གཞན་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ན་མེ་ནི་གྲང་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བྱས་པ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེའི་སྔ་ན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །རྒྱུའི་བྱེད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་འཇུག་ པ་ཡིན་གྱི་ལྡོག་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果那樣不做，那麼，那時，因為自己毀滅，與其他有什麼矛盾？剎那不是被其他毀滅，因為從已生和未生的狀態是不合理的。未生因為不存在，與什麼矛盾或毀滅？已生也不能在自己的時間毀滅，因為剎那沒有變化。在其他的時間，因為那個本身不存在，什麼會毀滅？如果說，相續毀滅，那是不對的，因為沒有與那個不同的相續。如果說，凡是阻止後來的剎那相續產生，那個本身是相續毀滅，那也是不真實的。

如果存在原因， 其他如何阻止？ 如果那個沒有原因， 如果後來的剎那有產生後來的原因，如何阻止？如果那個沒有原因，自己會變化，需要做什麼？如果說，因為矛盾，會使原因不完整，那也是不真實的，因為：

如果使不存在不完整， 就會變成沒有意義。 即使自己的本質存在， 如何使不完整？ 如果那個沒有不完整， 如果存在原因，為什麼那個會不存在？ 但是，沒有使不完整， 那個自己會變成不完整。 如果存在沒有不完整的原因，原因也不能使不完整，如果那個沒有原因，自己會變成不完整，那麼，矛盾對於那個會做什麼？對於這個，回答是：

火沒有同時做， 寒冷會產生其他寒冷。 如果與同時做相遇， 那個不是寒冷的原因。 那個是寒冷的觸感，先前因為靠近火的同時做，產生微弱和非常微弱等寒冷的觸感，直到寒冷的觸感不產生其他寒冷為止。因為那個自己反轉，並且，因為同時做本身，產生沒有寒冷的原因能力，因為沒有原因，也不會產生其他，所以說火是阻止寒冷。因為那個做了，產生那個原因不完整，所以說那個先前沒有的性質，從那個產生不存在本身，是反轉。原因的作用是適用於產生，而不是適用於反轉。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、存在、不存在、時間、變化、相續、以及對「產生」和「毀滅」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「時間」和「變化」的討論： 文字討論了「時間」和「變化」的概念，認為時間是事物變化的一種度量，而變化是事物從一種狀態到另一種狀態的轉變。文字認為，剎那沒有變化，並且事物不能在自己的時間毀滅。這與現代邏輯學中對時態邏輯的討論相關。時態邏輯關注時間的概念，以及時間如何影響命題的真值。 對「相續」的討論： 文字討論了「相續」的概念，認為相續是事物在時間上的持續存在。文字認為，沒有與事物不同的相續，並且相續的毀滅是通過阻止後來的剎那產生來實現的。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 對「產生」和「毀滅」的討論： 文字討論了「產生」和「毀滅」的概念，認為產生是事物從無到有的過程，而毀滅是事物從有到無的過程。文字認為，事物不能在自己的時間毀滅，並且毀滅是通過阻止後來的剎那產生來實現的。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注時態邏輯，而文字中對時間和變化的討論可以看作是對時態邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、存在、不存在、時間、變化、相續、以及對「產生」和「毀滅」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ཡང་ན་གང་བའི་རང་བཞིན་འདི་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། གང་གིས་མེ་ཉེ་ན་རང་གི་འབྲས་བུ་གྲང་བའི་སྐད་ཅིག་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནུས་པ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བས་གཉིས་གཞི་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འཚོག་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ཉིད་ ཀྱིས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་གཉིས་ནི་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུན་གཉིས་སོ། །མེ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ད་རུང་གྲང་བ་དང་མ་བྲལ་ལོ་ཞེས་རིགས་པ་འདི་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །མུན་པ་ཤིན་ཏུ་དངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྣང་བ་ ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེན་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་རྒྱུ་མུན་པ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་མུན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གང་གིས་སྐྱེས་པར་གྱུར། །དེ་ ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་མ་ཡིན་ནོ།།རང་བཞིན་གང་དུ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལྟར་ཡང་ནི་འཇིག་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་བཤིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཞིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱིས་མ་མཐོང་བ་དེས་ན་དེ་ཉིད་བཤིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཞིག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ ཅེས་རྟོགས།གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མ་ཞིག་ལ་གང་གི་ཚེ་ཞིག་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཞིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ཞིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་ན་ཞིག་པའི་དོན་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མ་དམིགས་པ་ཞིག་པ་ཡིན་ན་ས་ཕྱོགས་ན་བུམ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཞིག་ པར་འགྱུར་རོ།།གང་ཞིག་སྔར་མཐོང་བ་མི་དམིགས་པ་དེ་ཞིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྔར་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ། །གང་དུ་མཐོང་བ་དེར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མ་དམིགས་པ་ནི་ཞིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དམིགས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འགལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པའི་དུས་གཞན་དུ་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།བར་དུ་མཆོད་པའི་ཡུལ་གཞན་དུ་མ་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞིག་པ་མ་ཡིན། དུས་གཞན་མ་མཐོང་བ་ཞིག་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ཉིད་དུ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

或者，這個存在的自性是從自己的原因確定的，因此，凡是靠近火，就不會產生自己結果的寒冷的另一個剎那，因為事物的能力是各自確定的。如果說，矛盾如何在一個基礎上相遇？因為是那樣，所以是矛盾，否則是不合理的。兩個剎那也不是矛盾，但是是兩個相續。即使體驗了火，仍然沒有離開寒冷，這個道理是可以看到的。說「黑暗不是非常清澈」，也是如此。如果存在非常清晰的顯現，在那個剎那本身就會變成不存在，那是不對的，因為對於那個，也沒有與那個同時的產生黑暗的原因能力，所以產生顯現本身，而不是黑暗。如果說，通過那個本身毀滅，那是不對的，因為通過那個自性的本質產生，通過什麼自性產生，就不會通過那個本身毀滅。在什麼自性中，那個沒有產生，那樣也不會毀滅。因此，那個本身不是破壞。如果說，沒有看到本身是毀滅，並且，那個本身後來沒有看到，因此，那個本身是破壞，那麼，在毀滅的狀態中，因為沒有理解，如何理解那個本身？當理解時，那時，沒有毀滅，當毀滅時，那時，也不是毀滅。因為沒有理解本身，那個是毀滅，如果不是那樣，如果理解，毀滅的意義是什麼？如果說，不指向是毀滅，那麼，因為在地方不指向瓶子，那個也會變成毀滅。如果說，凡是先前看到的，不指向，那個是毀滅，那個也只是先前看到的。如果說，凡是看到，在那個本身的時刻，不指向是毀滅，那麼，在那個本身的時刻指向，在那個本身的時刻不指向，這是矛盾的。如果說，在那個之後的時間不指向，那麼，為什麼在中間供養的其他地方不指向不是毀滅？如果在其他時間沒有看到是毀滅，就會使回憶起事物本身。因此，比量只是成立術語，而不是其他。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、存在、不存在、時間、變化、相續、以及對「產生」、「毀滅」和「不指向」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，事物的能力是各自確定的，並且事物的結果是由其自身的原因決定的。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，不指向不是毀滅，並且毀滅不是通過不指向來理解的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「相續」的討論： 文字討論了「相續」的概念，認為相續是事物在時間上的持續存在。文字認為，兩個剎那也不是矛盾，但是是兩個相續。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 對「產生」和「毀滅」的討論： 文字討論了「產生」和「毀滅」的概念，認為產生是事物從無到有的過程，而毀滅是事物從有到無的過程。文字認為，事物不能在自己的時間毀滅，並且毀滅不是通過不指向來理解的。這與現代邏輯學中對模態邏輯的討論相關。模態邏輯關注可能性和必然性，以及它們之間的關係。 對「不指向」的討論： 文字繼續討論了「不指向」的概念，認為不指向是一種認知方式，它可以幫助我們理解不存在的事物。文字認為，不指向不是毀滅，並且毀滅不是通過不指向來理解的。這與現代邏輯學中對否定邏輯的討論相關。否定邏輯關注否定的性質和作用。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、存在、不存在、時間、變化、相續、以及對「產生」、「毀滅」和「不指向」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ལས་མེ་ལ་སོགས་པ་ དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རྗེས་དཔག་གིས། །དངོས་པོ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །རྣམ་ཀུན་གྲུབ་འགྱུར་དེ་ཉིད་ལ། །ཚད་མས་གཞན་དག་འཇུག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མེ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་གྲུབ་ན། དེའི་ ཚེ་དེ་ལ་མེ་འདི་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་ནང་ཚན་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་འདོད་པ་ན།མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་གཞན་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྔར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྲིད་པ་དང་། མི་སྲིད་པ་དང་། ཚད་མ་དང་འགལ་ བ་སྟེ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ།རུང་བའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པའོ། །རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སྲིད་པའོ། །ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ཡང་མེ་གྲང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་ པ་ནི་མི་སྲིད་པ་དང་།ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རྨོངས་པའི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཏེ། འདི་ལྟར། མི་སྲིད་པ་དང་འགལ་ན་ནི། །དངོས་པོ་འཛིན་པ་གང་ལས་ཡིན། །དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི། །འདི་གཉིས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་མི་ སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་།ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་འདོར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དེ་ཉིད་བཟུང་བ་དང་མ་བཟུང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གང་དེ་འཛིན་པའང་ཡིན་ལ་མི་འཛིན་པའང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་མི་སྲིད་པ་ ཁོ་ནའོ།།ཅི་སྟེ་འདི་སྙམ་དུ། འཁྲུལ་ཕྱིར་རྟགས་ནི་རྣམ་པ་ཀུན། །འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །སྤྱི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་དུ་བཟུང་བའི་རྟགས་ནི་སོ་སོར་ངེས་པའི་གསལ་བ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། གཏན་ཚིགས་ ཉིད་ནི་མ་ངེས་ཕྱིར།།རྟགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་ཁྱད་པར་ནི། །འཛིན་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན། །འདི་ན་མེ་གང་ཡོད་ནི་མི་ཤེས་ཀྱི་སྔར་མེ་དུ་མ་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། འདི་ན་མེ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མེ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཤེས་པ་འདི་ནི་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་ དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，從結果的理，成立火等事物本身，而不是僅僅術語，那不是不對嗎？那也是不合理的，因為：

如果那個也通過比量， 成立事物， 在一切中會成立那個， 量不會適用其他。 如果通過比量成立火等事物本身，那時，如果想要知道那個火是什麼樣的內部差別，就會不適用現量等其他量，因為比量本身先前已經成立了那個的一切形式。如果說，不是存在、不存在和與量矛盾三種形式嗎？說「從可行的原因產生結果」是存在。說「如果沒有原因，就不會產生結果」是不存在。與量矛盾就像說「火是寒冷的」。對於那個，說「通過現量執著一切形式」是存在，通過比量執著是不存在和與量矛盾，因此，適用其他量，這是愚昧的行為方式，如此：

如果與不存在和矛盾， 從哪裡執著事物？ 如果執著事物， 這兩個是不合理的。 如果說，因為執著一切形式是不存在的，並且，因為與適用其他量矛盾，所以放棄與那個沒有不同的形式，那麼，那時，也會變成不是執著事物本身，因為在那個本身的時刻，執著和不執著那個是不合理的。同樣，說「凡是知道，那個也是執著，也是不執著」，這也是不存在的。如果這樣認為：

因為欺騙，標記不是， 使執著一切形式的原因， 因為在一般上沒有欺騙， 差別不會成立。 認為，凡是共同執著清晰的標記，對於各自確定的清晰是不確定的。如果那樣，那麼：

因為理本身是不確定的， 從標記的力量，差別， 如果執著是不存在的， 如何執著事物？ 如果說，這裡不知道有什麼火，但是跟隨先前看到許多火之後，說這裡有一些火，那麼，僅僅知道火，這只是理解，但是，不是觸及事物本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、普遍和特殊、以及對「理解」和「觸及」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，結果是由原因產生的，並且原因和結果之間存在一定的聯繫。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，現量和比量是兩種不同的量，並且它們有各自的適用範圍。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，如果比量可以成立事物本身，那麼，現量等其他量就沒有存在的必要。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，比量不能成立事物本身，而只能成立術語。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，標記可以共同執著清晰的普遍，但是對於各自確定的清晰是不確定的。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「理解」和「觸及」的討論： 文字討論了「理解」和「觸及」的概念，認為理解是指通過認知獲得的知識，而觸及是指直接與事物接觸。文字認為，僅僅知道火是理解，而不是觸及事物本身。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注集合論，而文字中對普遍和特殊的討論可以看作是對集合論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、普遍和特殊、以及對「理解」和「觸及」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།མངོན་སུམ་དུ་དངོས་པོ་ལ་རེག་ན་ཁྱད་པར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཐོབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོབ་པ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དེ། རེས་འགའ་མེ་འགའ་ཞིག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་། ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ པར་ཟད་ཀྱི།དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ནི་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ལ་དངོས་པོ་མ་མཐོང་བར་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་ནི་མཐོང་བ་འབའ་ཞིག་ཉིད། །ཐོབ་མིན་ཀུན་ཚེ་ཡོད་པ་ལས། །དངོས་པོ་དེ་ཐོབ་འཁྲུལ་པས་ཀྱང་། །དེ་ དོན་གཉེར་རྣམས་འཇུག་པར་བྱེད།།སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མཐོང་བ་ཡོད་པ། ཡུལ་གཞན་མ་མཐོང་ཅིས་མ་ཡིན། །དུས་གཞན་ཁྱབ་པ་མེད་ཅེ་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་དུ་ཁྱབ་པ་འགའ་ཡང་མི་སྲིད་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་མི་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུས་གཞན་ལ་ཁྱབ་པ་ ཡང་མི་སྲིད་པས་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞིག་པ་ཡིན།ཡུལ་གཞན་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཡུལ་གཞན་དུ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ཞིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཡུལ་གཞན་དུ་དུས་གཞན་དུ་ཡང་དམིགས་པས་ཇི་ལྟར་ཞིག་པ་ཡིན། དུས་གཞན་དུ་མཐོང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གཉི་ག་ལ་མཚུངས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། དངོས་གང་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ། །དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་གཞན་དུ་མིན། །སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡི། །སྔོན་པོ་དཀར་པོར་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་དེ་ཉིད་བཤིག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་པར་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་མཐོང་བ་ན་དེ་ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་ལྷན ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་ནི་ཡུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།དོན་དམ་པར་ན་འགལ་བའི་ཡུལ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ་དེས་ན་རྟག་པ་མི་སྐྱེ་བ་ ཉིད་དོ།།ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟག་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་དེ་བཞིན་ནོ། །འགལ་བ་འདི་གཉིས་ལ་དོན་དམ་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རང་ བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གི་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་དེ་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ།

如果直接觸及事物，如何對差別產生懷疑？如果產生懷疑，如何獲得？獲得也是與懷疑相符的，因為有時獲得一些火。因此，對於結果的理，也只是成立術語，而不是事物。對於自性的理，因為看到事物，所以會變成獲得，如果對於結果的理沒有看到事物，如何變成獲得？

意義只是看到本身， 從一切時侯存在， 即使因為欺騙而獲得那個事物， 也會使那些尋求意義的人適用。 如果說，在髮梳等上有看到，為什麼沒有看到其他地方？如果說，在其他時間沒有遍及？那麼，在其他地方如何存在？如果說，在其他地方遍及是不存在的，因此，那個本身是不毀滅的，那麼，在其他時間遍及也是不存在的，因此，那個如何是毀滅？即使在其他地方不指向，難道不是在其他地方指向嗎？如何是毀滅？那麼，在其他地方，在其他時間也指向，如何是毀滅？如果說，因為在其他時間已經看到，那麼，這對於兩者是相同的。因此：

凡是事物如何看到， 就是那樣，而不是其他。 凡是看到是藍色， 藍色不是白色。 因此，那個本身不是破壞，但是，因為沒有原因，不會產生其他。說「當沒有看到那個時，那個就毀滅了」，這只是現量的傲慢。因此，通過不能同時存在的性質的矛盾，是在那樣的範圍中安立。在究竟上，矛盾的範圍只是原因和結果本身。通過相互排斥而存在的性質的矛盾，也是如此。凡是產生剎那的，不能產生常，因此，常本身是不產生。就像無常本身不與常混合一樣，藍色本身等也是相互如此。對於這兩個矛盾，在究竟上是沒有差別的。因此，矛盾是相互不一致本身。那個也是意義的自性本身，如果不是那樣，就會變成沒有自性。對於那些相互不一致的自性指向，也是因為依賴於其他，所以是不指向本身。一切不存在的術語都是從不指向而來。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、普遍和特殊、以及對「理解」、「觸及」、「獲得」、「不指向」和「自性」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，矛盾是相互不一致本身，並且可以通過不能同時存在的性質來理解。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，否定可以通過相互不一致的性質來理解。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於結果的理，只是成立術語，而不是事物。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，一切不存在的術語都是從不指向而來。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「不指向」的討論： 文字繼續討論了「不指向」的概念，認為不指向是一種認知方式，它可以幫助我們理解不存在的事物。文字認為，對於那些相互不一致的自性指向，也是因為依賴於其他，所以是不指向本身。這與現代邏輯學中對否定邏輯的討論相關。否定邏輯關注否定的性質和作用。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，矛盾是意義的自性本身，如果不是那樣，就會變成沒有自性。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注否定邏輯，而文字中對不指向的討論可以看作是對否定邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、普遍和特殊、以及對「理解」、「觸及」、「獲得」、「不指向」和「自性」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་ཐ་དད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པར་བརྗོད་ པ་ཡིན་ནོ།།དབང་པོ་ལས་འདས་པ་རྣམས་ལ་ནི་འགལ་བ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་འགལ་བ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །མ་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་མཐོང་བ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱབ་པ་ དེས་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་ན་ནི་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཚེ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་དམིགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ལ་ནི་ཚད་མ་བཤད་ཟིན་ ཏོ།།དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་དངོས་རྣམས་སྒྲུབ་པ་ན། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འདོད། །དེ་བཞིན་དངོས་ཉིད་རང་ལྡོག་ན། །དངོས་རྣམས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཉིད་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་དངོས་པོའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དངོས་ པོ་ཉིད་རང་ལོག་ན་དངོས་པོའི་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་པ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་ལོག་ན་དངོས་པོ་གཞན་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། འབྲས་བུ་རྒྱུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྒྱུ་མེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་དང་། ཁྱབ་བྱེད་མེད་པ་ཁྱབ་བྱ་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། གཞན་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྟོག་པས་སྦྱར་བའི་ཆོས། །ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལས། །གང་རུང་ཉིད་སོགས་གསལ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཡང་ རུང་བ་སྲིད་ཕྱིར་རོ།།ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ནི། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ལ་གཅིག་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ནི་འདོད་པས་བྱས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ ཕྱིར་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་འབྲེལ་པ་ནི་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པས་བྱས་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་གང་རུང་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因此，說在一切中只是結合不同，而在意義上沒有不同，這是合理的說法。對於感官超越的事物，因為沒有那個矛盾，所以沒有指向成立不存在的矛盾。也不僅僅是通過不指向。僅僅說「不指向」，不會變成說「不存在」。如果說，凡是有看到遍及的，那樣說就會變得美好。那時，全知者也不是被拋棄的，因為那個本身是全知者。說「另一個世界等不是通過全知者指向」，那也是不對的，因為對於那個沒有量。對於阻止，已經說了量。因此：

如何成立事物， 想要成立事物的成立者。 同樣，如果事物本身反轉， 也會使事物反轉。 就像因為聯繫，事物本身成立事物，沒有聯繫的，無論如何也不能成立事物一樣，如果事物本身反轉，也會使事物反轉。如果沒有聯繫，如果事物反轉，其他事物也不會反轉。例如，結果成立原因，或者，遍及者成立遍及，同樣，沒有原因，就沒有結果，沒有遍及者，就沒有遍及，如果不是那樣，那個聯繫本身就會變成不存在。聯繫的本質是這個本身，凡是跟隨和反轉，其他就是聯繫。通過這個，通過分別安立的法，從與方向一致的方向，任何一個等是清晰的，因為任何一個都是可能存在的。從與方向一致的方向，任何一個本身，對於常和無常等，也不是與一個相聯繫。方向是慾望所做的，凡是跟隨那個的，與方向一致的方向，那個也是那樣的。因此，因為只是與慾望相聯繫，所以不是使事物理解。否則，聯繫不是使其他理解，因為會變得非常過分。凡是從一些理解那個不存在的，也不是使反轉。慾望所做的方向本身是有聯繫的，因此，說「因為是與方向一致的任何一個方向」，不是使理解。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、以及對「理解」、「不指向」、「自性」和「慾望」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，對於感官超越的事物，因為沒有那個矛盾，所以沒有指向成立不存在的矛盾。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，僅僅說「不指向」，不會變成說「不存在」。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於感官超越的事物，沒有量。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，僅僅說「不指向」，不會變成說「不存在」。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「聯繫」的討論： 文字討論了「聯繫」的概念，認為聯繫是事物之間的一種關係。文字認為，因為聯繫，事物本身成立事物，沒有聯繫的，無論如何也不能成立事物。這與現代邏輯學中對關係邏輯的討論相關。關係邏輯關注關係的性質和作用，以及如何使用關係來表達邏輯概念。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，從與方向一致的方向，任何一個等是清晰的，因為任何一個都是可能存在的。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「理解」的討論： 文字討論了「理解」的概念，認為理解是指通過認知獲得的知識。文字認為，因為只是與慾望相聯繫，所以不是使事物理解。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「慾望」的討論： 文字討論了「慾望」的概念，認為慾望是一種心理狀態，它可以影響我們的認知和行為。文字認為，方向是慾望所做的，並且因為只是與慾望相聯繫，所以不是使事物理解。這與現代心理學的觀點相符。心理學認為，慾望是一種重要的心理動力，它可以影響我們的行為和決策。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注關係邏輯，而文字中對聯繫的討論可以看作是對關係邏輯的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、以及對「理解」、「不指向」、「自性」和「慾望」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེ་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པ་དང་འགོག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལའང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས། །ཁྱབ་བྱ་ལྡོག་པའི་གོ་བྱེད་འདོད། །གལ་ཏེ་ རང་གི་ལྡོག་པ་ནི།།རྣམ་འགར་ཡོངས་སུ་བཅད་ནའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ན་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་མེད་དོ། །དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་གྲུབ་པ་དེས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི། །ཚད་མེད་རྟགས་སུ་བརྗོད་གང་ཡིན། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་དོན་ཏེ། །གནག་རྫི་མོ་བར་གྲགས་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པ་འདི་ནི་གནག་རྫི་དང་བུད་མེད་ཀྱི་བར་ ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་གྲངས་ཅན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལྟ་བས་རྨོངས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་གཞན་དུ་ཡང་འདི་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །བསྟན་བཅོས་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་མེད་པར་ནི། བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་ལ། ཐ་དད་དུ་བྱ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་ཀྱང་མི་དམིགས་པ་མེད་ན་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །མི་དམིགས་པ་ནི་འདི ཙམ་ཞིག་།མེད་ལ་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན། །དེ་ཡང་སྣང་བར་འདོད་པ་ཡི། །རྒྱུའམ་རང་བཞིན་སྣང་མེད་ཉིད། །མི་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ། རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་གོ་བར་བྱེད་པ ཡིན་ཏེ།གཞན་དང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པས་སྐྱེད་པའི་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེས་དངོས་པོ་ཉིད་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

同樣，說「因為不是不一致的方向」等等也是如此。因此，成立和阻止是在聯繫本身上成立的。對於那個，

想要使遍及的法， 成立遍及的反轉。 如果自己的反轉， 在任何方面都完全切斷。 這是總結的偈頌。如果說，自性不指向也是使理解本身嗎？那不是，因為對於那個，在究竟上，沒有理解者和使理解者。凡是成為指向的性質的不指向，那個本身是不存在。因此，成立者會使沒有遍及成立。

對於不存在，那個本身的， 凡是說成無量標記， 那個是極其愚昧的意義， 因為被認為是牧牛女。 說「自性不指向」這個本身是不存在，這在牧牛女和婦女之間成立。然而，通過數論的論典的觀點，會使愚昧理解，因為不存在的術語，在其他地方也只是通過這個成為有原因的，如果不是那樣，快樂等和補特伽羅不會成立為不同。如果說，在論典本身中成立為不同，那不是，因為不同是依賴於量的。如果沒有指向相互不同，那麼，論典本身也不會成立為相互不同，並且，凡是指向使不同，那個本身是不指向其他。如果說，沒有指向，清晰和不清晰等也不會成立為不同。不指向只是這個，

對於不存在，具有確定的結果。 那個也是想要顯現的， 原因或自性顯現不存在本身。 不指向只有三種形式，原因和遍及者也是自性不指向。那個也是隻有凡是成為原因等指向的性質的不指向，才是使理解，而不是其他和另一種形式。因此，通過結果、自性和不指向，產生具有標記的知識，使理解應該成立的，是無欺騙的，因此，通過那個，因為事物本身是那樣成立的，所以不是不是事物的法。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、以及對「成立」、「阻止」、「遍及」、「反轉」和「法」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，成立和阻止是在聯繫本身上成立的。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，凡是成為指向的性質的不指向，那個本身是不存在。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，凡是成為指向的性質的不指向，那個本身是不存在。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，不同是依賴於量的。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，不指向只有三種形式，原因和遍及者也是自性不指向。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「聯繫」的討論： 文字討論了「聯繫」的概念，認為聯繫是事物之間的一種關係。文字認為，成立和阻止是在聯繫本身上成立的。這與現代邏輯學中對關係邏輯的討論相關。關係邏輯關注關係的性質和作用，以及如何使用關係來表達邏輯概念。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，如果說，沒有指向，清晰和不清晰等也不會成立為不同。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「理解」的討論： 文字討論了「理解」的概念，認為理解是指通過認知獲得的知識。文字認為，通過結果、自性和不指向，產生具有標記的知識，使理解應該成立的，是無欺騙的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，凡是成為原因等指向的性質的不指向，才是使理解。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、以及對「成立」、「阻止」、「遍及」、「反轉」和「法」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་ཁ་དོག་འདི་མི་རྟག་ པའོ་ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་རྟག་སོགས། །འཛིན་པ་ལ་ནི་ཚུལ་འདིར་འདོད། །གཞན་དུ་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་ཁ་དོག་ཉིད་དམ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ནས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ཡིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ། ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚུལ་འདི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།ཆོས་ཅན་སྤྱི་དེ་གང་གིས་རྟོགས། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ མཚན་ཉིད་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།གཉི་ག་ལ་ཡང་ལན། དེ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་གར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་འཛིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་གཟུང་བ་འཛིན་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར། དངོས་ལས་མི་རྟག་ གཞན་དུ་མེད།།དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྔར་གྲུབ། །དུ་མའི་དངོས་དེ་བརྗོད་བྱ་མིན། །རྟོག་ལས་སྐྱེད་ཆོས་བརྗོད་བྱ་ཡིན། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དམ་ཁ་དོག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེའི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་སྤྱིའི་ངོ་བོས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ནི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འདི་སྔོན་པོ་ཞེས་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཞེས་སྣང་བ་མེད་ཀྱི་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ། འདི་ནི་སྔར་གྱི་སྔོན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྔ་མ་དང ཕྱི་མའི་ཤེས་པས་མ་བཟུང་བའི་སྤྱི་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་ནི་མ་དམིགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟེན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

如果說，不是將「這個顏色是無常的」這樣的無常本身與自己的性質結合嗎？那麼，如何說「因為是與顏色的普遍結合」等等？那不是，因為：

對於通過比量執著無常等， 在這裡想要這種方式。 爲了執著其他所執著的， 不想要是量本身。 不是說自己和普遍的性質，而是執著顏色本身，或者，執著無常等，然後說「顏色等是無常的」，凡是上師所說的將無常本身通過意念與顏色結合，通過說「因為是與顏色的普遍結合」等，說明了這種方式。如果通過比量理解顏色的普遍是無常本身，就會變成存在其他量。通過什麼理解法相的普遍？如果通過比量理解，那麼，對於那個也需要其他法相，因此會變成沒有盡頭。當現量的時間是後來產生的，不是具有標記的知識時，那時，就會變成其他量本身，因為是與自己的性質結合，對於兩者，回答是：對於那個，不是存在量本身，因為在兩者中都是通過現量本身成立的，並且，執著普遍的比量，因為執著所執著的，所以不是量。如果說，無常本身如何通過現量成立？如此：

除了事物，沒有其他無常， 那個也先前通過感官成立。 許多的事物不是所說， 從分別產生的法是所說。 無常本身或者顏色本身等，除了事物的自性，沒有其他，然而，那樣的那個只是事物的自性本身。因為分別不能執著那個的本質，所以那個本身會變成普遍的本質。普遍是執著的行為，沒有其他。這個是藍色，對於現量顯現的自性，對於比量，沒有顯現「這是藍色的」，而是那樣稱呼那個本身。然而，如果說，「這個是像以前的藍色那樣變成的」，執著先前和後來的知識沒有執著的普遍本身，那是不合理的，因為沒有指向與先前和後來的自性不同的普遍，並且，那個本身稱呼的是普遍，並且，稱呼的所依也是自己的性質本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、以及對「無常」、「顏色」、「法相」、「執著」和「稱呼」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，對於通過比量執著無常等，想要這種方式。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於那個，不是存在量本身，因為在兩者中都是通過現量本身成立的。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，執著普遍的比量，因為執著所執著的，所以不是量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，無常本身或者顏色本身等，除了事物的自性，沒有其他。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，普遍是執著的行為，沒有其他。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，執著普遍的比量，因為執著所執著的，所以不是量。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，無常本身或者顏色本身等，除了事物的自性，沒有其他。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、以及對「無常」、「顏色」、「法相」、「執著」和「稱呼」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་རྣམས་ཕན་ཚུན་དང་། དེ་དང་ལྡན་པ་ལས་ཐ་དད་ པས་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད། དུ་མའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡོངས་སུ་ བརྟགས་པས་ཐ་དད་པར་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྤྱི་ཡི་རྟེན་ནི་གྲུབ་པ་ན། །སྤྱི་དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ལྟར་དེ། །རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་རྗེས་དཔོག་ཡིན། །སྤྱི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ན། ངེས་པའམ། གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ རོ།།ཐ་སྙད་མ་གྲུབ་ན་ནི། རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་བརྗེད་པ་རྒྱུ་མཚན་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་གྱི་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བས། གང་དུ་ཡོད་པ་དེར་ནི་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གོར་མ་ཆག་གོ། །མངོན་སུམ་དུ་ གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ལ་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་དུ་མ་བཟུང་བ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་འཛིན། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ།དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་གཞན་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་རྟོགས་པ་ན་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྤྱི་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ཉིད་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྤྱིས་ཅི་བྱ། སྤྱི་རྟོགས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། རྟགས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་རྟོགས་པས་གཞན་ལ་འཇུག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྤྱི་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་ མཚུངས་སོ།

如果說，無常等普遍，因為與相互以及與具有那個的不同，所以是許多本身嗎？對於這個，說：

自己的性質的自性， 許多的事物，那個不是所說， 不同只是通過從無始的習氣力量產生的分別安立，分別是因為反轉不同，所以通過完全考察跟隨和反轉，更加執著于不同而適用。

當普遍的所依成立時， 那個普遍本身是成立的。 如果那個不成立，那樣， 爲了完全成立，是比量。 普遍只是術語，並且，當術語的範圍完全成立時，就會變成完全成立為確定或共同基礎本身。如果術語不成立，那麼，通過顯示原因來稱呼，即使忘記術語的原因，通過憶念原因，不是範圍，但是，因為尋求那個意義本身，也會適用，因此，在凡是存在的地方，就是獲得，在其他地方就不是，這是確定的。對於成為現量的自性的理和結果的理，執著事物是不存在的，因為在一切中，只是獲得沒有執著本身。應該獲得的是會產生的，而不是那個自己的本質，如果那樣，如何執著？如果說，執著于會產生的自性本身，那不是，因為沒有那樣理解。如果理解為會產生的自性，即使那樣，理解為其他的那個也不會產生為其他。如果說，是理解普遍，如果理解普遍，如何獲得差別？如果說，因為存在，如此，因為普遍不會變成沒有事物，如果那樣，那麼，因為如果煙等標記本身沒有事物就不會產生，所以，僅僅從那個本身獲得存在本身，普遍做什麼？如果說，沒有理解普遍，如何適用？通過理解標記本身就會適用。如果說，通過理解其他如何適用於其他？因為普遍也是其他，所以過失相同。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼，以及對「習氣」、「分別」、「所依」、「範圍」、「確定」、「產生」和「標記」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於成為現量的自性的理和結果的理，執著事物是不存在的。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，普遍只是術語，並且，當術語的範圍完全成立時，就會變成完全成立為確定或共同基礎本身。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果煙等標記本身沒有事物就不會產生，所以，僅僅從那個本身獲得存在本身。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，普遍只是術語。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，執著事物是不存在的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，自己的性質的自性，許多的事物，那個不是所說。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注*論*，而文字中對普遍和特殊的討論可以看作是對論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼，以及對「習氣」、「分別」、「所依」、「範圍」、「確定」、「產生」和「標記」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་གཞན་ཁོ་ནར་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི། དོན་གྱི་སྤྱི་ནི་བཟུང་བ་ན། །དོན་དེ་ཉིད་ནི་གཟུང་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཐེ་ཚོམ་ནི། །མེད་འགྱུར་བཟུང་ལ་དེ་ཇི་ལྟར། །སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གྱི་རང་ བཞིན་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར།དེ་ཡང་བཟུང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཅིའི་དོན་དུ་འཇུག་པར་བྱེད། ཐོབ་པའི་དོན་དུའོ་ཞེ་ན། ཐོབ་པ་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ན་འཇུག་པ་ལ་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཚུལ་འགའ་ཞིག་གིས་ནི་རྟོགས་ལ་ཚུལ་འགའ་ ཞིག་གིས་ནི་མ་རྟོགས་ཤེ་ན།ཚུལ་གང་གིས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་དེ་ནས་ནི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་མ་རྟོགས་པ་དེ་ནས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ལ། མ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ནི་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ལ་རེག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ལ་མ་རྟོགས་ཀྱང་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་མ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་དུས གཞན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དུས་གཞན་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཉིད་དུའོ་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ངེས་པ་དེ་ ཉིད་ཅི་སྟེ་མེད་ཅེ་ན།འདི་ནི་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདྲ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ལ་ལར་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ཏེ། །འཁྲུལ་ཕྱིར་སྒོང་གི་ཐ་དད་བཞིན། །ཐ་དད་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྒོང་ལ་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལས་ གཞན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཡིན་ན།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་འདིའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། མཐོང་བ་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་མ་རྟོགས། ཅི་སྟེ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་ལས་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྒྲིབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་དང་། མ་རིག་པ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གཉི་ག་ཕན་ཚུན་དུ་བསྒྲིབས་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，普遍不是僅僅確定為一個其他，如果那樣，那麼：

當執著意義的普遍時， 那個意義本身會變成執著。 如果那樣，懷疑， 會變成沒有，如何執著？ 如果說，是通過普遍的方式執著，而不是通過特殊的方式，那麼，如何適用於差別的自性？如果說，那個也是僅僅執著，那麼，爲了什麼意義而適用？如果說，爲了獲得的意義，那麼，如果那個獲得也是僅僅理解自己的本質，如果那個也變成產生，那麼，適用有什麼意義？如果說，通過一些方式理解，通過一些方式不理解，那麼，從通過什麼方式理解的方式，不是適用，因為沒有意義。從通過什麼方式不理解的方式，也不是，因為不能。對於知道，不會產生懷疑，對於不知道，也不是，因為懷疑是觸及兩者的自性。如果說，因為普遍和差別是本質相同的，所以即使不理解差別也會適用，那不是，因為沒有作為範圍是不合理的。並且，也已經說明了理解和不理解不是相同本身。會變成理解一個知道，而不是不理解。然而，如果說，在其他時間會變成知道，那麼，已經說明了在其他時間沒有現量和比量。如果說，無常等不是執著一切事物的自性嗎？如何變成應該比量？如果認為，只是變成應該稱呼，如果說，那個確定稱呼的自性為什麼不存在？這不是回答，如此：

因為存在其他相似的， 在一些中完全不理解， 因為欺騙，像蛋的不同， 因為沒有看到不同。 雖然沒有理解蛋的不同，但是，因為相似，所以，因為從那個理解「那個就是這個」，所以沒有不同的稱呼。如果說，即使理解「那個就是這個」是欺騙，但是，難道不是看到不欺騙本身嗎？如何不理解不同？如果說，即使因為遮蔽而理解，但是，仍然是因為結果而不理解本身，那麼，說「遮蔽」是不存在的，因為知道自己的本質和不知道，是相互排斥而存在的。或者，兩者會變成相互遮蔽。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記，以及對「相似」、「欺騙」、「遮蔽」、「本質」和「懷疑」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，知道自己的本質和不知道，是相互排斥而存在的。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，說「遮蔽」是不存在的。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，如果說，那個確定稱呼的自性為什麼不存在？這不是回答。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，如果說，無常等不是執著一切事物的自性嗎？如何變成應該比量？這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，說「遮蔽」是不存在的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，是通過普遍的方式執著，而不是通過特殊的方式。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，當執著意義的普遍時，那個意義本身會變成執著。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，如果那個獲得也是僅僅理解自己的本質，如果那個也變成產生，那麼，適用有什麼意義？這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記，以及對「相似」、「欺騙」、「遮蔽」、「本質」和「懷疑」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པར་ནི། །མཚུངས་ཕྱིར་གཉི་ག་བསྒྲིབས་པར་ འགྱུར།།ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སེམས་གཅིག་ལ་ཆགས་པ་ལ་བློ་ཐ་དད་པ་ཉིད་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གགས་བྱས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། སྔར་གྱི་ཐ་དད་དངོས་པོ་དེ། །ཞིག་ཕྱིར་མཐོང་བ་མེད་པ་དང་། །རྟག་པར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་ཉིད་དུ་སེམས་པ་ཡིན། །སྔར་གྱི་དངོས་པོ་དང་མཐོང་བ་ཡང་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ད་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཐ་ སྙད་ཀྱང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་དོ།།དེས་ན་མཐོང་བ་འདས་པ་དེས་འདི་ཇི་ལྟར་སྒྲིབ་པར་བྱེད། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པའི་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་དེ་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་གཞན་ཉེ་བར་མི་ མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒོང་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཉེ་བར་མི་མཚོན་པས་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར་རྟགས་མེད་བྱིས་པར་གྱིས། །སྐྱེ་བོས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་དང་ནི། །འབྲེལ་མེད་མར་མེ་ལ་སོགས་ཀྱིས། །འཇིག་པ་མཐོང་བས་ཡོངས་གཅོད་ཉིད། ། གལ་ཏེ་སྒོང་ལ་སོགས་པའི་ཐ་དད་པར་ནི་ཞིབ་མོ་དག་གིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་དང་འཇིག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་སྐབས་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང ཏིལ་མར་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ན།སྒྲོན་མ་གཞན་དང་གཞན་འབར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདྲ་བ་འམ་ཚོགས་མཚུངས་པ་ལས་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因為是相互排斥而存在的，如果說，是遮蔽本身，那麼，因為是相互排斥而存在的，所以兩者都會變成遮蔽。就像分別與理解自己的本質的體驗不同，所以分別會遮蔽體驗一樣，體驗也會變成遮蔽分別。然而，如果在一個心識中，愛著不會產生不同的智慧，如果那樣，因為沒有體驗本身，那麼，對於那個，做遮蔽有什麼意義？在這裡說：

因為先前不同的事物， 毀滅，所以沒有看到， 並且，因為更加執著于常， 所以認為是常本身。 先前的事物和看到也是過去的，那個只是現在應該稱呼本身。稱呼也做成常本身。因此，過去的看到如何遮蔽這個？那時，有顛倒的確定，因此，在那個世界中，稱呼那個本身。因此，凡是沒有與那個相符的稱呼，這個本身就是那個遮蔽。因為不顯示其他不同的接近。因此，像蛋一樣，因為不顯示第二剎那等不同的接近，所以稱呼「那個就是這個」。如此，就像沒有標記的嬰兒，通過人們後來產生的，以及沒有聯繫的燈等，通過看到毀滅，完全切斷。如果說，對於蛋等的不同，因為細緻的人們理解，所以是僅僅執著，而剎那本身不是那樣，那也是不真實的，如此：稱呼那個不是那個狀態，以及毀滅和無常。燈等不是那個狀態，然而，當通過其他和另外的芝麻油產生時，其他和另外的燈會燃燒。雖然是那樣，但是，不是從相似或相同集合中稱呼「那個就是這個」。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑，以及對「體驗」、「智慧」、「愛著」、「常」、「顛倒」、「剎那」、「狀態」、「毀滅」和「燃燒」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，當通過其他和另外的芝麻油產生時，其他和另外的燈會燃燒。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，因為是相互排斥而存在的，所以兩者都會變成遮蔽。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，因為沒有體驗本身，那麼，對於那個，做遮蔽有什麼意義？這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於蛋等的不同，因為細緻的人們理解，所以是僅僅執著，而剎那本身不是那樣。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，先前的事物和看到也是過去的，那個只是現在應該稱呼本身。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，因為沒有體驗本身，那麼，對於那個，做遮蔽有什麼意義？這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，像蛋一樣，因為不顯示第二剎那等不同的接近，所以稱呼「那個就是這個」。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，對於蛋等的不同，因為細緻的人們理解，所以是僅僅執著，而剎那本身不是那樣。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，先前不同的事物，毀滅，所以沒有看到。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑，以及對「體驗」、「智慧」、「愛著」、「常」、「顛倒」、「剎那」、「狀態」、「毀滅」和「燃燒」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་མར་མེ་འབར་བའི་བཀོད་པ་འདི་ནི་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐྱེད་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡང་ དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དེ་ནི་དང་པོ་ཡི། །ཚོགས་པ་ཙམ་དུ་དུས་གཞན་དུ། །གནས་པར་སྐྱེས་ན་དེ་ལས་གཞན། །ཏིལ་སོགས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། །ཏིལ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་དང་པོ་ཙམ་ལས་དུས་ཀྱི་ཚོགས་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པ་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་ན་དེ་ལ་གཞན་སྒོང་བུ་དང་། རས་བལ་དང་། ཏིལ་མར་དང་། མེ་དང་སྦྱོར་བའི་ཚོགས་པ་རྣམས་དོན་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་པས་ན་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱེས་ཟིན་ཀྱང་དུས་གཞན་དུ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་གཞན་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཏིལ་མར་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པས་ཕྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་སྐྱེད་ན་ནི་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་དེ་བདག ཉིད་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི།མིག་ལ་སོགས་པས་དེའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བཟུང་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་གཞན་དང་གཞན་དག་གམ། དུས་གཞན་དུ་གནས་པའི་འཛིན་པས་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ གྱུར་ན་མཐོང་བ་གཞན་དང་གཞན་དག་རྣམ་པར་ཆད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་གིས་ཀྱང་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཉིད་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འཛིན་པ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཅིག་ཅར་ཁོ་ན་དེ་ལྟར་བཟུང་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དོན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་ནི་སྔ་ མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཁོ་ན་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་སྔ་ཕྱི་དང་བྲལ་བའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡུན་རིང་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། ཅིག་ཅར་མཐོང་ཡུན་རིང་གི་དུས། །ཡུན་རིང་དུས་ནི་ཅིག་ཅར་ཉིད། །མཐོང་ན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་འགྱུར། །མཐོང་ བ་རྗེས་འཇུག་ཁོ་ན་ཡིས།།དུས་རིང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་གཞན་དང་གཞན་རྒྱུན་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རིང་པོར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དུས་རིང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རིང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་རིང་པོར་ཅིག་ཅར་དུ་ནི་རིགས་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ བ་ནི་སྐད་ཅིག་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，燈燃燒的結構，在同一個時間，只是通過芝麻油產生的一個，那也不是正確的，如此：

如果那個是最初的， 只是集合，在其他時間， 如果產生存在，從那個之外， 芝麻等會變成沒有結果。 如果從芝麻等的最初集合，遍及一切時間集合，產生燈等，那麼，對於那個，其他蛋、棉花、芝麻油、火和結合的集合，不會做任何擴充套件，因為已經成立，所以是無需依賴於其他的自性。如果說，即使已經產生，在其他時間遍及，只是芝麻等跟隨，而不是其他，那不是，因為在其他時間已經產生存在本身。如果在其他時間不存在，那麼，芝麻油等的集合，後來不能做任何事情，因此會變成沒有意義。如果產生其他，那麼，那個本身是無常的。同樣，如果說，已經產生的那個是應該執著的一切，那麼，因為眼睛等執著那個的一切，所以跟隨眼睛等只是沒有意義。然而，如果說，通過其他和另外的看到，或者，通過執著在其他時間存在，執著為在其他時間存在本身，如果那樣，因為其他和另外的看到會完全斷絕，所以一個也不會執著在其他時間存在本身。如果執著是具有在其他時間存在本身，那麼，因為只是同時那樣執著，所以跟隨眼睛等只是沒有意義，會變成那個本身。因此，因為看到沒有執著先前和後來的本質的任何部分，所以只是顯現剎那。如果說，與先前和後來分離的事物的自性本身會變成長久，那是不真實的，

同時看到長久的時間， 長久的時間是同時本身， 如果看到，一切會那樣， 僅僅通過看到跟隨， 會理解長久。 如何如何其他和另外的看到持續產生，那樣那樣理解長久，而不是其他。在同一個時間理解，不是通過長久本身是長久，因為在長久時間同時理解是不合理的，看到是理解剎那本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒，以及對「集合」、「時間」、「長久」、「跟隨」、「顯現」和「同時」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，如果從芝麻等的最初集合，遍及一切時間集合，產生燈等。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，如果產生其他，那麼，那個本身是無常的。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，如果執著是具有在其他時間存在本身，那麼，因為只是同時那樣執著，所以跟隨眼睛等只是沒有意義。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，因為看到沒有執著先前和後來的本質的任何部分，所以只是顯現剎那。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果在其他時間不存在，那麼，芝麻油等的集合，後來不能做任何事情，因此會變成沒有意義。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，如果那個是最初的，只是集合，在其他時間，如果產生存在，從那個之外，芝麻等會變成沒有結果。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，如果說，已經產生的那個是應該執著的一切，那麼，因為眼睛等執著那個的一切，所以跟隨眼睛等只是沒有意義。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，與先前和後來分離的事物的自性本身會變成長久。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒，以及對「集合」、「時間」、「長久」、「跟隨」、「顯現」和「同時」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བཅད་ན། ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡང་རྨོངས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། ནུས་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ། །གྱུར་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་མེད་པས། །འབྲས་བུ་མཐོང་ བ་མེད་པའི་ཕྱིར།།རྨོངས་འགྱུར་ངེས་གསལ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མ་མཐོང་བ་དག་གིས་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་ཀྱང་ངེས་པར་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མཐོང་ཉིད་པས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བྱེད། ། གོམས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་ན་ཡང་རྨོངས་པ་དེས་ན་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྨོངས་པ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་གོ། །གང་དག་ལ་གོམས་པ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ། བློ་ཆེན་པོ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དེ་དག་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གང་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པ་དེར་ནི་སྤྱིའི་རྟེན་གྲུབ་ན་སྤྱིའི་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གང་ལ་རྨོངས་པ་ཡོད་པ་དེར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པ་ནའོ། །འོ་ན་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་ཆོས་དུ་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་སྔོན་པོ་ ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་དུ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ལྡོག་པ་ཡིས། །ཐ་དད་མེད་དོན་དེ་ལ་ནི། །ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བློ་དང་། །ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ་ཡི་སྒྲ། །ཐ་དད་རྟེན་ཅན་བཞིན་འཇུག་འགྱུར། །འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་དེ་ ཡིས་ནི།།ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དང་ནི། །རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེད་བྱེད། །སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རིགས་མཐུན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་གང་དང་གང་ལས་ལྡོག་པ་དེ་དང་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ལྡོག་པའི་མཚམས་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པ། དེ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དུས་གཅིག་ཉིད་དུ་ལྡོག་པ་ཐམས་ཅད་མི་ངེས་ཤེ་ན། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲའོ། །སྔར་མཐོང་བ་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྔར་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ནི་ལྡོག་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，通過現量，完全切斷成為自己本質的剎那，那麼，對於完全切斷，如何變成愚昧？對於這個，如此說：

即使能力成為事物的自性， 因為那個立即不存在， 所以沒有看到結果， 會變成愚昧，因為沒有確定清晰。 例如，就像沒有立即看到結果的那些，即使完全切斷能力，也不會確定。爲了反轉那個本身，說比量。

具有大智慧的看到本身， 會確定一切形式。 如果那些不習慣的人看到一切事物的形式，也會愚昧，因此沒有確定。因此，爲了反轉愚昧，適用比量。凡是具有確定原因的，習慣清晰等，那些具有大智慧的相續，只是通過看到本身，會變成具有確定。因此，在凡是沒有愚昧的地方，如果普遍的所依成立，只是普遍的成立，在凡是有愚昧的地方，那時是比量。那麼，因為事物是一個，所以跟隨那個的分別，如何會變成安立為許多法本身？如果說，跟隨體驗藍色的，不是確定為分別的黃色的自性，對於這個，回答：

對於一切，通過反轉， 沒有不同，對於那個意義， 具有反轉原因的智慧， 以及如何假立的語言， 會像具有不同所依一樣適用。 如果沒有欺騙的原因，那個， 通過本質，會產生自己和， 與跟隨相符的智慧。 一切具有產生的眾生，是依賴於相似和不相似的反轉。那些是，從什麼和什麼反轉，從那個和那個，安立接近不同的反轉界限，依賴於那個和那個，會使理解不同的法。如果說，一切事物都具有反轉，如何在一個時間不確定一切反轉？說，因為存在欺騙的原因。因為忘記先前看到，如果像先前看到那樣作為範圍，那麼，不會變成不確定反轉。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時，以及對「能力」、「愚昧」、「清晰」、「習慣」、「所依」、「法」、「反轉」、「界限」、「眾生」、「範圍」和「忘記」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，即使能力成為事物的自性，因為那個立即不存在，所以沒有看到結果。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，會變成愚昧，因為沒有確定清晰。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，如果說，跟隨體驗藍色的，不是確定為分別的黃色的自性。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，凡是具有確定原因的，習慣清晰等，那些具有大智慧的相續，只是通過看到本身，會變成具有確定。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，爲了反轉愚昧，適用比量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，即使能力成為事物的自性，因為那個立即不存在，所以沒有看到結果。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，在凡是沒有愚昧的地方，如果普遍的所依成立，只是普遍的成立。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，具有大智慧的看到本身，會確定一切形式。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，即使能力成為事物的自性。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時，以及對「能力」、「愚昧」、「清晰」、「習慣」、「所依」、「法」、「反轉」、「界限」、「眾生」、「範圍」和「忘記」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འདི་ལྟར། ཉམས་མྱོང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། །དྲན་སོགས་ངེས་ཡིན་གཞན་དུ་ནི། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་།གཉིས་ཀར་ངེས་མེད་ཐེ་ཚོམ་ཡིན། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་ན་ནི་ངེས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཡང་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་གོམས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཁོ་ནར་ངེས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མི་དྲན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི། ཡང་ན་འདིར་ཡང་མི་དམིགས་ པའི།།རྟགས་ལས་འཇིག་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དང་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ནི་མི་དམིགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དགག་པ་ གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་དམིགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དགག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ ཉིད་ཀྱིས་ནི་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྔར་བྱུང་དངོས་པོ་མེད་གྱུར་པ། །མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །བྱུང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡང་མི་དམིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་གཞན་གྱི་ལྟར་ན་མཐའ་གཉིས་ཆོད་ པ་དང་ལྡན་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ཉིད་དང་། ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་འདི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གང་གིས་མཐའ་གཉིས་ཆོད་ཡོད་པའམ། །འབྲེལ་པ་ བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན།།མི་རྟག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་པ། །དེས་མཐའ་དེ་དག་གང་ལ་བརྗོད། །རེ་ཞིག་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་རོ། །གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ མཐར་གྱུར་པ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་གནས་པ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་མི་རྟག་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་མ་རྟོགས་ནི་མེད་ན་ནི་མཐའ་གཉིས་ཉིད་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果像體驗那樣， 憶念等是確定，否則， 確定為一個的顛倒， 在兩者中沒有確定，是懷疑。 如果像體驗那樣憶念，就不會變成沒有確定，凡是像那樣憶念的，那個本身是確定。像那樣憶念也是從習慣而來，因此，具有習慣的那些，只是在看到的那一刻確定，如果不是那樣，爲了反轉不憶念，是比量，這個是存在的。其他的人說：

或者，在這裡也沒有指向的， 從標記成立毀滅。 一切事物都與產生和毀滅相關聯。產生是通過現量和成立存在的比量成立的。毀滅是沒有事物的，那個是通過不指向成立的，凡是所有否定，都是通過不指向成立的，所以沒有其他成立否定的方法。如果說，無常是成為事物的自性本身，難道不是通過成立存在的量本身理解嗎？那不是，因為僅僅通過自己的本質不是無常。那麼，是什麼？

先前產生的事物變成沒有， 稱為無常。 凡是沒有產生的，那個是無常，而不僅僅是通過產生。那個沒有事物，也是通過不指向在這裡成立的。如果按照其他論敵的觀點，具有兩個邊際的成立本身是無常，而不是沒有事物的性質。如果先前和後來的兩個邊際的邊際本身，以及成立本身不是通過不指向成立的，那麼，這個如何？對於這個，說：

通過什麼具有兩個邊際的成立， 或者，具有說聯繫的方式， 是無常本身的語言， 那個對什麼說那些邊際？ 暫時僅僅是成立不是無常，因為也會變成自己等是無常的。對於色和感受等，也沒有差別。在色和感受等之中，成立處於兩個邊際的中間，沒有差別，應該稱為無常。如果不理解沒有事物，那麼，兩個邊際本身也沒有任何存在。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記，以及對「憶念」、「論敵」、「邊際」、「成立」、「色」、「感受」和「中間」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，一切事物都與產生和毀滅相關聯。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果像體驗那樣憶念，就不會變成沒有確定。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，凡是所有否定，都是通過不指向成立的，所以沒有其他成立否定的方法。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，如果像體驗那樣憶念，就不會變成沒有確定。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，爲了反轉不憶念，是比量，這個是存在的。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，那個沒有事物，也是通過不指向在這裡成立的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，凡是像那樣憶念的，那個本身是確定。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，具有習慣的那些，只是在看到的那一刻確定。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，僅僅通過自己的本質不是無常。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記，以及對「憶念」、「論敵」、「邊際」、「成立」、「色」、「感受」和「中間」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་མི་དམིགས་པས་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔ་ ཕྱིར་མེད་ཡིན་ན།།དེ་ཉིད་མི་རྟག་ཅིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྔ་ན་མེད་པ་དང་། །ཞིག་ནས་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་ཀྱིས་བཅད་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པར་ཡིན་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། དྲུག་པ་སོགས་སྦྱོར་མི་རུང་ཕྱིར། །ཞེ་ན་མཐའ་ལ་དེ་ཇི་ལྟར། །གལ་ཏེ་བསམ་ པ་འདི་ཡིན་ཏེ།།གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་། འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ སྨྲས་པ།ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཀྱིས། །འབྲེལ་པ་གང་གིས་ཟློག་བྱེད་པ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་མེད་ན་ནི། །འོ་ན་མཐའ་ལ་དེ་ཅི་ལྟར། །གལ་ཏེ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་མི་འདོད་ན། འོ་ན་ནི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་དངོས་པོ་དང་ ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོའི་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན།ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མཐའི་མཚམས་ཅན་དང་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ཉིད་དང་འབྲེལ་རྟག་པའི་ཕྱིར། །མཐའ་ཡིས་ཁྱད་པར་གྱུར་པ་མིན། །མཐའ་གཉིས་ཀྱིས་བཅད་པའི་ཡོད་པའམ། དེའི་འདུ་བའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི།གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་།མཐའ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཉི་ག་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་མཐའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་དང་ ལྡན་ནའོ་ཞེ་ན།ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་འབྲེལ་པ་དེ་དག་ཡོད་པ་དེ་མཐའ་དག་གི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཡོད་པས་ཅི་བྱ། ཐ་དད་པ་མེད་པས་དྲུག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ལྟར་ཡིན། གཞན་ ཡང་དངོས་པོའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའི་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མཐའ་གཉིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་པ་ ཡིན་ནོ།

如果與沒有事物相關聯，那麼，那個沒有事物是通過不指向執著的，而不是其他。如果先前和後來沒有，那個本身為什麼不是無常？如果說，先前沒有，以及毀滅后沒有，通過兩個邊際切斷的成立本身是無常，為什麼不認為那個沒有事物本身是無常？

因為不適合結合第六等， 如果說，那麼，對於邊際如何？ 如果這個想法是， 如果無常本身是沒有事物， 因為沒有與沒有事物相關聯， 所以沒有事物的無常本身， 會變成沒有第六等結合。 因為對於事物和沒有事物，結合和聚集的性質的關聯是不合理的，對於這個，說：

通過差別和具有差別的本身， 通過什麼關聯來反轉？ 如果那個也沒有， 那麼，對於邊際，那個如何？ 如果因為沒有聚集等的關聯，也不認為差別和具有差別的的事物，那麼，如何合理地使兩個邊際的成立本身，或者事物和差別以及具有差別的本質的第六等結合？成立本身是具有邊際的界限，以及那個的具有差別，是這樣不同地說。

因為與成立本身相關聯是常， 所以邊際不是差別。 如果說，通過兩個邊際切斷的成立，或者那個聚集的性質的關聯是無常本身，那麼，無疑是承認了與成立相關聯的那些，變成兩個邊際的差別，那樣不合理，因為承認兩者都是常。如果說，如何使成立具有邊際的差別？如果說，具有產生和毀滅，如果說，在什麼事物上，成立本身或那些關聯的存在，會變成一切邊際的差別？如果那樣，那麼，那麼，那個具有差別的的事物本身是無常，成立做什麼？因為沒有不同，所以不適合第六等，如果說，那麼，成立本身的狀態如何？另外，所謂事物的無常本身，凡是事物先前沒有和毀滅后沒有的那些本身是無常，因此，因為不同，所以會變成不同地分類。如果說，兩個邊際是原因和結果，所謂原因是第一個邊際，所謂結果是第二個邊際。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間，以及對「關聯」、「結合」、「聚集」、「差別」、「原因」和「結果」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，如果先前沒有，以及毀滅后沒有，通過兩個邊際切斷的成立本身是無常。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，如何使成立具有邊際的差別？如果說，具有產生和毀滅。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，如果與沒有事物相關聯，那麼，那個沒有事物是通過不指向執著的，而不是其他。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，如果說，如何使成立具有邊際的差別？如果說，具有產生和毀滅。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，那個沒有事物是通過不指向執著的。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，那個沒有事物本身是無常。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，成立本身是具有邊際的界限，以及那個的具有差別。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，那個沒有事物是通過不指向執著的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，凡是事物先前沒有和毀滅后沒有的那些本身是無常。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間，以及對「關聯」、「結合」、「聚集」、「差別」、「原因」和「結果」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་འབྲེལ་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ལ་ནི་མི་རིགས་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ནི་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ནི་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་དུ། གལ་ཏེ་ རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡིན་ན།།ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་རོ་དེ་ཡིས་ནི། །དངོས་པོ་སྔར་མེད་འདོད་མིན་པས། །དེ་ལ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན། །བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །གང་ཞིག་སྔ་ན་མེད་པ་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་ཁས་མ་བླངས་ སོ།།དེ་ཁས་ལེན་ཡང་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་རང་གི་གཞུང་ཉམས་པ་དང་། ཕྱོགས་གཞན་ལ་བརྟེན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་སྔ་ན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ན་འདི་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་དེར་མི་འགྱུར་ལ།འབྲས་བུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡོད་པ་ཉིད་དང་རང་རྒྱུ་དང་། །འབྲེལ་བྱེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཞེས་གྲག་།ཡོད་ཉིད་དེ་དང་འབྲེལ་དེ་ཡང་། །རྟག་ན་འོ་ན་འདིར་འབྲས་གང་། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་ འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་དང་།རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་རྒྱུ་ནི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་སྟེ། སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དག་ནི་ཕལ་ཆེར་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡང་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་མེད་པ་དེ་བྱེད་ན། །དངོས་པོ་སྔར་མེད་ལྡན་མིན་ཏེ། །འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་རིལ་འདི་རྟག་པར་འགྱུར། །སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དངོས་པོ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ཡང་འདིར་ སྔར་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གང་ཞིག་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

對於那些原因和結果的成立本身或關聯，做差別是沒有不合理的。如果說，原因和結果的事物關聯是原因和結果的性質，而成立本身和事物的關聯是聚集的性質，對於這個，回答：

如果原因結果是邊際， 會變成沒有差別本身， 因為沒有關聯，通過那個， 因為不希望事物先前沒有， 所以對於那個，那個的具有差別， 說那個也不會改變。 凡是先前沒有的，那個會變成與自己的原因相關聯。事物不承認與先前沒有相關聯。即使承認那個，因為先前沒有和毀滅后沒有本身是無常，所以會變成自己的宗義衰敗，並且也依賴於其他宗派。因此，事物只是沒有與先前沒有相關聯。說的差別是具有先前沒有的差別。如果沒有那個，不會變成「這個是結果」，並且也不會變成有結果的原因。或者，通過其他方式，會變成沒有原因和結果，如此：

因為與成立本身和自己的原因， 做關聯，所以稱為原因。 如果與成立本身相關聯的那個也是， 常，那麼，這裡有什麼結果？ 做與成立本身相關聯，以及做與自己的原因相關聯，是原因。自己的原因是具有聚集的原因，因為具有產生的那些事物，大多數是具有聚集的原因和聚集。如果與成立本身相關聯，不是結果。事物也是僅僅通過與成立本身相關聯是結果，否則不是結果。如果說，僅僅通過自己的本質是結果，

如果做那個沒有的， 事物不具有先前沒有， 因為不承認關聯， 所以這個整體會變成常。 沒有與先前沒有相關聯的事物。如果說，即使因為沒有事物所以不是關聯，但是，在這裡只是先前沒有，因此會變成結果本身，那麼，凡是與沒有相關聯的，難道不會變成沒有嗎？如果不是那樣，一切都會變成沒有本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果，以及對「宗義」、「整體」和「方式」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，凡是先前沒有的，那個會變成與自己的原因相關聯。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，僅僅通過自己的本質是結果，如果做那個沒有的，事物不具有先前沒有。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，如果與沒有事物相關聯，那麼，凡是與沒有相關聯的，難道不會變成沒有嗎？這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於那些原因和結果的成立本身或關聯，做差別是沒有不合理的。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，凡是先前沒有的，那個會變成與自己的原因相關聯。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，沒有與先前沒有相關聯的事物。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於那些原因和結果的成立本身或關聯，做差別是沒有不合理的。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，做與成立本身相關聯，以及做與自己的原因相關聯，是原因。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果，以及對「宗義」、「整體」和「方式」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེས་ན་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ཁས་ཀྱང་མ་བླངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་རིལ་རྟག་པར་ཐལ་ ལོ།།འོན་ཏེ་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཕྱིར་མེད་དོན་སྒྲོ་འདོགས་པ། །བརྗོད་བྱ་ཐ་དད་ཅན་བློ་ནི། །ཐ་དད་མེད་དོན་མངོན་འདོད་ཅན། །སྒྲ་ལའང་ལྡོག་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐ་དད་དམ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་བླ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལ་བློས་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་ དངོས་པོ་ལ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་འབྲེལ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་ཐ་དད་དུ་ཆུག་མོད་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཐ་དད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་བདག་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་འབྲེལ། །ཐ་ དད་མེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་གང་།།གཞན་ཞིག་ཡོད་པས་མ་འདྲེས་གཉིས། །ཅི་ལྟར་འདྲེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་མེད་མོད། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ ནི་འབྲེལ་པའི་ཡུལ་ཉིད་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ཅི་ཡིན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ ཉིད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྤྲུལ་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པས་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་བཏགས་པའི་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་འདི་འཇུག་པ་བཞིན་དུ།སྔ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དངོས་པོ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་འགའ་ཡང་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བའི་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་ངོ་ ཤེས་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ནུས་པ་གནས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།ཡང་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

因此，如果說，與先前沒有相關聯是存在的，也沒有承認，因此，一切眾生會變成常。然而，如何與沒有事物相關聯？因此，對於沒有意義的虛構，

具有不同所說的智慧， 具有沒有不同意義的顯現欲求， 對於語言也是反轉的所依。 意義不同或沒有不同也是虛妄，關聯只是完全是那個通過智慧假立的。如果說，對於事物，如果事物是不同的，那麼，什麼關聯是不同的關聯本身？如果說，即使允許不同，對於那個，有什麼關聯？因為不同對於一切都是共同的，所以會變成沒有不關聯。如果說，是那個的自性和從那個產生的性質，

如果不同，什麼關聯？ 如果沒有不同，什麼原因結果？ 因為有其他，不混合兩者， 如何會變成混合？ 對於沒有不同，沒有關聯，因為那個是存在於兩者。如果說，即使沒有原因和結果的性質，如何不會變成那個的自性？不是，因為對於那個，只是假立關聯的範圍。對於那個，假立具有關聯，如果本身是不同的，那麼，沒有那個的自性的性質的關聯，這個是成立的。如果說，是原因和結果，對於所謂原因和結果，這個是什麼？如果說是跟隨和反轉本身，不是，因為那個是假立的，因為現量不執著。因此，這一切只是分別的幻化，而不是勝義諦。因此，因為沒有其他方式，就像依賴於假立的某種方式的關聯，而適用這個不同的分類一樣，先前沒有等和事物也是在世俗中關聯，在勝義諦中，與任何都沒有關聯，這個是確定的。因此，因為沒有其他衡量顏色總體的所量，所以沒有其他量。並且，對於反覆認識，也沒有存在能力，就像憶念等一樣。並且，認識本身是憶念本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式，以及對「虛構」、「顯現」、「欲求」、「幻化」、「世俗」、「勝義諦」、「衡量」、「所量」、「認識」和「憶念」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果不同，什麼關聯？如果沒有不同，什麼原因結果？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，對於沒有意義的虛構，具有不同所說的智慧。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，因為沒有其他衡量顏色總體的所量，所以沒有其他量。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於所謂原因和結果，這個是什麼？如果說是跟隨和反轉本身，不是，因為那個是假立的，因為現量不執著。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，在勝義諦中，與任何都沒有關聯。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，意義不同或沒有不同也是虛妄，關聯只是完全是那個通過智慧假立的。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，對於沒有意義的虛構，具有不同所說的智慧。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，如果本身是不同的，那麼，沒有那個的自性的性質的關聯。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、**、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式，以及對「虛構」、「顯現」、「欲求」、「幻化」、「世俗」、「勝義諦」、「衡量」、「所量」、「認識」和「憶念」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ཉེ་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་ཅན། དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་འདིའོ་ཞེས་བྱ་ཙམ་གྱིས་ནི། །གང་དུའང་རྟོགས་ལྡན་འཇུག་པ་མིན། །དེ་ནི་ཕན་འབྲས་ཐོབ་པ་ཡི། །རྒྱུ་ཡིན་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའི་ནུས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་དོན་བྱ་བ་དེའང་གཞན་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི གཅིག་ཉིད་ལ་བརྟེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་འདིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་ སྦྱོར་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །མི་སླུ་བ་ཡང་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བགྲོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བགྲོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེས་ པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྐད་ཅིག་སོ་སོར་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་མ་ ཡིན་ནོ།།མཐོང་དང་མཚུངས་པར་དེ་འཛིན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན། །གང་གི་ཚེ་མེ་མཐོང་ནས་སོང་སྟེ་ཆོད་པའི་ཚེ་ཡང་དུ་བ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་དུས་གཞན་དུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ལྷག་ པར་ཞེན་པས་རྟོགས་པ་ནི་སྤྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

因為依賴於根的活動，以及不欺騙，難道不是量本身嗎？如果說，如何使認識不是量？不是，因為根的活動是僅僅具有近處的範圍。如果說，僅僅具有近處的範圍，如何通過「那個本身是這個」而適用？不是那樣，如此：

僅僅通過「那個是這個」， 在任何地方，有理解的不會適用， 只是認為那個是獲得利益的， 原因是那個，而適用。 如果說，那個本身是這個，即使那樣，也不會變成適用的範圍，因為對於具有理解的那些，適用的範圍是做成利益的事情。那個本身也不是做成那個利益的事情，因為依賴於自己原因的能力的事物，做成那個利益也是其他做，而不是依賴於一個本身。做利益的關聯不是現量的範圍，因為憶念先前看到本身。即使通過做成那個的利益本身，那個本身會變成知道「這個是這個」的範圍，而不是通過自己的本質。執著先前看到本身是憶念，對於這個的結合是比量。那個適合做利益，對於這個也是存在的，因此，通過安立接近不同，做同一個名稱。不欺騙也不是一個的範圍，即使是多個本身，也是因為獲得利益。因為從那個產生，所以，不是應該行走的行走等，是依賴於持續的。因此，現量不是具有普遍的範圍，比量也不是具有差別的範圍。如果說，看到差別的比量，難道不是僅僅認識差別嗎？那個也是不合理的，

因為剎那各自不同， 所以不是認識差別。 因為執著那個像看到一樣， 所以也不是具有差別的範圍。 在看到火而離開，在中斷的時候，也通過煙確定的時候，那個時候，在其他時間認識那個差別本身不是，因為是其他和另外的不同。對於變成不同的，通過執著一個而理解，是作為普遍範圍。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念，以及對「根」、「活動」、「欺騙」、「近處」、「利益」、「名稱」、「行走」、「持續」和「中斷」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，依賴於自己原因的能力的事物，做成那個利益也是其他做，而不是依賴於一個本身。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，因為剎那各自不同，所以不是認識差別。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，根的活動是僅僅具有近處的範圍。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，因為依賴於根的活動，以及不欺騙，難道不是量本身嗎？這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於這個的結合是比量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，那個適合做利益，對於這個也是存在的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於變成不同的，通過執著一個而理解，是作為普遍範圍。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，只是認為那個是獲得利益的，原因是那個，而適用。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，即使通過做成那個的利益本身，那個本身會變成知道「這個是這個」的範圍，而不是通過自己的本質。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念，以及對「根」、「活動」、「欺騙」、「近處」、「利益」、「名稱」、「行走」、「持續」和「中斷」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འོ་ན་གང་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མི་སྲིད་པ། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། མི་སྣང་བ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་མཐོང་བའི་གསལ་བ་གཞན་དང་ཆོས་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པ། །ཕྱིར་ན་སྤྱི་འཛིན་མིན་ཞེ་ན། །དཔེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་གྲུབ་དེ་ལ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དང་དཔེ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གཞན་ཅི་དགོས། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ལྟ་བར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་འགྱུར་བའི་ཡོད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མཐོང་བས་ནི་དུས་མཉམ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་འཛིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་འཇུག་པའི་ རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་གང་གིས་རང་བཞིན་སྔར་ཤེས་པ་དཔེ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། དུས་ཕྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་ཡང་གཞན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་བཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བརྗེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། གལ་ ཏེ་བརྗེད་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ན།།དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དཔེ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྗེད་པ་དེ་ཕྱིས་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བརྗེད་པ་ཇི་ལྟར་དཔེ་ཉིད་ཡིན། དཔེའི་སྒོ་ནས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་བརྗེད་ན་དཔེར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱི་སྔོན་རོལ་དུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་དཔེ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རྟགས་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ཉིད་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དྲན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་བརྗེད་ན་ནི་དཔེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

那麼，如果說，對於沒有變化，所以不可能不同，是依賴於意義的自性，對於那個，是認識那個差別本身，如何理解這個？沒有確定「不顯現是沒有變化的」。如果說，在其他地方也看到像那個一樣，如果那樣，那麼，因為理解看到清晰與其他法相同，所以不是具有差別的範圍。如果說，那個本身是譬喻，所以不是執著普遍，因為本身是譬喻，對於那個成立，其他量做什麼？如果說，因為先前通過現量成立，所以那個本身是譬喻，如果那樣，那麼，因為先前通過現量本身執著，所以這個需要其他比量的量做什麼？如果說，那個先前通過現量，做成看到差別，在比量的時候，執著于變化的成立，因為那個本身要成立，比量做什麼？比量想要適用於不是現量範圍的，而不是對於那個本身。如果說，因為那個本身是看到差別，如果看到差別，那麼，不會變成量。如果說，看到是執著于同時產生的意義，而不是其他，因此，會變成適用於產生的比量是量？如果那樣，那麼，通過什麼先前知道自性，譬喻也是其他，並且，在後來通過比量理解的意義也是變成其他。然而，那個僅僅是執著，但是，因為忘記那個，所以對於這個沒有過失？說：

如果因為忘記沒有過失， 因為那個本身，所以不是譬喻。 如果說，因為忘記那個，後來也通過理性的方式，像那樣憶念，所以比量不是沒有意義？那麼，如何使忘記是譬喻本身？通過譬喻的方式，適用成立，如果忘記那個，如何變成譬喻？如果說，在標記之前，沒有不完整的，憶念為譬喻本身，那個時候，對於那個，其他標記做什麼？如果說，反覆憶念那個本身，會變成沒有盡頭。然而，那個時候如果忘記，那麼，不是譬喻本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷，以及對「變化」、「譬喻」、「清晰」、「理性的」、「盡頭」和「過失」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，通過什麼先前知道自性，譬喻也是其他，並且，在後來通過比量理解的意義也是變成其他。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，因為忘記那個，後來也通過理性的方式，像那樣憶念，所以比量不是沒有意義？那麼，如何使忘記是譬喻本身？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，沒有確定「不顯現是沒有變化的」。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，如果說，因為先前通過現量成立，所以那個本身是譬喻，如果那樣，那麼，因為先前通過現量本身執著，所以這個需要其他比量的量做什麼？這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，比量想要適用於不是現量範圍的，而不是對於那個本身。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，對於那個成立，其他量做什麼？這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，因為理解看到清晰與其他法相同，所以不是具有差別的範圍。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，如果說，因為先前通過現量成立，所以那個本身是譬喻。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，如果說，對於沒有變化，所以不可能不同，是依賴於意義的自性，對於那個，是認識那個差別本身。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷，以及對「變化」、「譬喻」、「清晰」、「理性的」、「盡頭」和「過失」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ཅི་སྟེ་དུ་བ་གློ་བུར་བ་ལས་མེ་རྟོགས་བཞིན་དུ་དཔེ་མེད་པ་ཁོ་ནར་བརྗེད་ པ་དེ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི།དུས་ཀྱི་ཆ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན། དྲན་པ་ཡོད་ན་དེ་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་མཐོང་བ་གཞན་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱར་རུང་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་དེ་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གོམས་པས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་སྟེ།རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བཟུང་བ་ནི་ཉིད་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ནི་རང་གི་དུས་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཆི་བའི་མཐའ་དང་བཅས་པར་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚ་ འཆི་བར་འགྱུར་རོ།།རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཆི་བའི་མཐར་ཐུག་པ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་ཏེ། མངོན་སུམ་རིང་པོས་རིང་པོ་འཛིན། །རིང་མིན་པས་ནི་ཅིག་ཤོས་འཛིན། །དེ་ཉིད་ཚེ་ན་འཆི་བ་ཡི། །མཐའ་དང་ལྡན་པར་དེ་མི་འཛིན། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེས་དུས་གཞན་ཁྱབ་པ་འཛིན་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཟུང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་། ཇི་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་འཛིན་པ་མ་ཡིན། ཅི་སྟེ་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ན། དུས་གཞན་དག་ཏུ་གཞན་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདིས་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་མཐོང་ན་དེ་དངོས་ནི། །ཚད་མས་གྲུབ་ན་དངོས་གཞན་ལ། །དེ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་།དེས་གྲུབ་ཚད་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་གཞན་ཡིན་ཡང་། །ཕྱིས་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་མ་ཡིན་ པ་ལ་དེར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ངེས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཏེ་གཞན་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།མ་མཐོང་བ་ལ་ནི་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ནུས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་དེ་ནི་སྔར་གྱི་ཤེས་པས་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དང་མ་འདྲེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，就像從突然出現的煙認識火一樣，僅僅是沒有譬喻的忘記，那個時候，通過標記認識，因為在沒有不完整的時間部分中遍佈，那個先前通過現量本身執著，所以因為沒有認識差別，如何是量本身？如果說，因為有憶念，所以對於那個做名稱，如此，就像在做名稱時，一切執著的自性理性本身，像那樣是量本身，不是，因為對於那個，是爲了成立通過與其他看到相同的法，而適合做名稱。在這裡不是那樣，因為先前沒有像那樣的，因為不是通過習慣產生。即使說「這個是看到」，也是不關聯的，因為可能變成其他方式。沒有成立「這個是執著本身是憶念」，因為是本身沒有執著。現量的量是執著于存在於自己時間的自性，如果不是那樣，因為執著于具有死亡的邊際，所以那個本身的死亡會變成死亡。僅僅通過跟隨，執著于具有死亡的終點，

現量長久執著長久， 不是長久的執著另一個。 在那個本身的時間，死亡的， 那個不執著具有邊際。 如果不是跟隨，如果那樣，那麼，那個不會執著遍佈其他時間。因此，如何使看到差別的比量適用於執著本身，以及如何使那個本身是譬喻，所以不是執著普遍？如果說，看到與另外的時間相關聯，對於在其他時間產生的其他，因為那個的事物成立，所以因為這個看到差別，僅僅是看到？對於這個，說：

如果看到，那個事物， 通過量成立，對於其他事物， 那個本身虛構顛倒， 那個成立不是具有量本身。 如果說，即使看到是其他，在後來其他時間，那個本身是這個，是這樣成立的，如果說，接受，那麼，對於不是那個的，在那裡虛構，那個肯定是顛倒，因為看到是其他本身，不會變成那個本身。對於沒有看到的，僅僅能夠虛構看到的自性，而不是執著為那個本身，因為先前看到的那個，是通過先前的知識，執著于與其他自性不混合的。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失，以及對「突然」、「遍佈」、「法」、「死亡」、「終點」、「接受」、「混合」和「知識」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，因為在沒有不完整的時間部分中遍佈，那個先前通過現量本身執著，所以因為沒有認識差別，如何是量本身？這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，即使看到是其他，在後來其他時間，那個本身是這個，是這樣成立的，如果說，接受，那麼，對於不是那個的，在那裡虛構，那個肯定是顛倒。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，沒有成立「這個是執著本身是憶念」，因為是本身沒有執著。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，現量的量是執著于存在於自己時間的自性。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，僅僅通過跟隨，執著于具有死亡的終點。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，那個本身虛構顛倒，那個成立不是具有量本身。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，就像從突然出現的煙認識火一樣，僅僅是沒有譬喻的忘記，那個時候，通過標記認識。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，如果說，因為有憶念，所以對於那個做名稱。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，因為先前看到的那個，是通過先前的知識，執著于與其他自性不混合的。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失，以及對「突然」、「遍佈」、「法」、「死亡」、「終點」、「接受」、「混合」和「知識」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་མ་ བཟུང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་གྱི།གཞན་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དྲན་པ་ཙམ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ། མངོན་སུམ་ཅིག་ ཤོས་གཅིག་ཡིན་ཕྱིར།།གཅིག་གྲུབ་པ་ན་གཉི་གའང་འགྲུབ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་ཅིག་ཤོས་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་མམ་གཞན་ཡང་རུང་བའི་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནམ་ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་མེད་པས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གསལ་བར་སྣང་བ་འདི། །མིག་སོགས་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ན། །གཟུགས་འཛིན་པ་ལ་སྣང་བ ནི།།སྦྱོར་བྱེད་མིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཉིད་སྣང་བས་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྣང་བ་ཡོད་པ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་གསལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྣང་བ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྣང་བ་དེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ངེས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་དངོས་པོ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྣང་ བ་དང་བྲལ་བའི་དངོས་པོ་ཙམ་འཛིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།སྣང་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་དེ་དང་བྲལ་བར་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བབ་ཅོལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་དེ་ཉིད་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དང་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །ཞེན་པ་དྲན་པ་ཡིན་པར་ཤེས། །གལ་ཏེ་དེ་རྟགས་ ལ་ལྟོས་ཕྱིར།།དྲན་མིན་མ་ཡིན་འཁྲུལ་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། འདི་ནི་སྔོན་མཐོང་བ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དག་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་གཞལ་བྱ་བླ་ལྷག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ ཕྱིར།འདི་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པས་རྟགས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེ་དང་དོན་དག་གཅིག་པས་ཚུལ་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི་དེ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，即使那個沒有執著，但是，通過比量執著為那個本身，而不是其他本身，不是，因為比量是跟隨先前看到。比量只是憶念，而不是其他。如果說，比量是執著事物的自性，那個時候，

因為現量是另一個， 一個成立，兩者也成立。 如果說，現量和另一個自性是一個本身，那個時候，因為成立現量或另一個也行的量本身，所以會變成其他不是量，因為沒有做其他任何差別。因此，兩者會變成具有清晰的方式，或者變成另一個。如果說，因為沒有眼等的作用，所以是不清晰本身，因為那個是完全成立為清晰本身，不是，因為：

如果這個顯現為清晰， 具有眼等原因， 執著色法的顯現， 會變成不是結合者本身。 然而，如果說，是顯現本身做成清晰，那個時候，如果存在顯現，如何使比量變得不清晰？因為顯現是偶爾的。那麼，即使那個顯現是勝義諦中存在的，但是，不確定那個，如何使執著事物？如果說，僅僅執著與顯現分離的事物，沒有過失，說，執著具有顯現的，與那個分離，是胡言亂語。如果變成那樣，那麼，因為那個本身是執著普遍，所以那個不是看到差別。

通過與其他連線， 知道執著是憶念。 如果說，那個依賴於標記， 不是憶念，因為不是顛倒。 另外，這個只是連線先前看到，而不是執著于清晰的自性，那個時候是憶念本身。因為現量和比量的事物，自性是一個本身，所以，沒有絲毫多餘的所量，這個只是憶念，而不是執著事物。如果說，從標記產生，如何是憶念？不是，因為你的意願，標記本身不存在，因為譬喻和意義是一個，所以沒有三相。對於我們的宗派，已經顯示那個是具有普遍範圍的比量。凡是先前理解為自性的，那個是應該憶念，而不是執著，因為沒有理解為應該執著本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識，以及對「結合者」、「偶爾」、「胡言亂語」、「三相」和「意願」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，因為比量是跟隨先前看到，比量只是憶念，而不是其他。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，即使那個顯現是勝義諦中存在的，但是，不確定那個，如何使執著事物？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，如果說，比量是執著事物的自性，那個時候，因為現量是另一個，一個成立，兩者也成立。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，因為成立現量或另一個也行的量本身，所以會變成其他不是量。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，通過與其他連線，知道執著是憶念。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果說，僅僅執著與顯現分離的事物，沒有過失。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，凡是先前理解為自性的，那個是應該憶念，而不是執著，因為沒有理解為應該執著本身。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，如果說，那個依賴於標記，不是憶念，因為不是顛倒。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，因為現量和比量的事物，自性是一個本身，所以，沒有絲毫多餘的所量，這個只是憶念，而不是執著事物。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識，以及對「結合者」、「偶爾」、「胡言亂語」、「三相」和「意願」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།རྗེས་སུ་དཔག་པ་དྲན་པ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་དེ་ཉིད་ལན་ ཅིག་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་དྲན་པ་ཁོ་ནའོ།།འོ་ན་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། ད་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་དེ་ན་གནས་པའི་དུ་བ་ནི་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་ན་ཡོད་པའི་མེས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྔར་འབྲེལ་པ་བཟུང་བས་ཐོག་ མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་མ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དངོས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ།།དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་པའོ། །ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །གཞན་དུ་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་གཉི་ག་དང་བྲལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་མངོན་སུམ་ གྱིས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་གང་ལས་ཡིན། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་མེད་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་མཐའ་དག་ཀྱང་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ པས་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར།གང་གི་དང་པོ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཉེ་བ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལས་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཡང་ རྟོག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་དུ། མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན། །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་ཡིན། །མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་ནི་རང་རིག་པ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ནི་མིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།མིང་གིས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་གི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། སྣང་བ་མིག་ལ་སོགས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དང་།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ།

比量不是憶念之外的，只是從標記產生的憶念是比量。因此，凡是通過那個本身看到一次而不是多次的，那個只是憶念。那麼，如何理解像那樣存在？是通過現在存在本身的宗派的法的力量理解，那個宗派存在的煙，是通過那個宗派存在的火產生的？像那樣，因為先前執著關聯，所以喚醒了無始的習氣。如果那樣，那麼，一切比量是憶念。因此，因為所量是兩個，所以通過現量和比量的分類，量是兩種，因為沒有其他不是通過事物和另一個理解的差別的理解方式，這個是存在的。對於那個，現量是分離分別和不顛倒的。與差別等相關聯的意義顯現的知識是分別。顯現為其他是顛倒本身。分離那兩者是現量。如果說，顛倒本身是後來通過現量看到其他而理解的，從什麼產生分離分別本身？沒有那個，就不能適用，具有現量先行的比量。一切現量也是出生為具有跟隨語言，因此，因為現量是具有分別，如何使自己理解而不是理解？對於產生第一個觀看的知識，分離分別，那個的分別的知識是從憶念等的集合接近而產生，那個也是通過根的活動而改變，所以只是現量，對於那個，如何使沒有分別成立？對於這個，回答：

現量分離分別， 通過現量本身會成立， 一切分別具有名稱所依， 各自通過自己認知。 現量分離分別，是通過自己認知本身理解。分別是要產生名稱的，名稱也是分別。具有名稱所依的分別，是各自通過自己認知體驗，因為要分別的是通過自己認知體驗，以及顯現是通過眼等體驗。因此，因為存在矛盾的法，所以具有分別，以及另一個的知識是不同的。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、**、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願，以及對「習氣」、「宗派」、「無始」、「分類」、「顯現」、「觀看」和「體驗」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，比量只是從標記產生的憶念，以及因為先前執著關聯，所以喚醒了無始的習氣。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，因為存在矛盾的法，所以具有分別，以及另一個的知識是不同的。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，比量不是憶念之外的，以及現量是分離分別和不顛倒的。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，通過現量和比量的分類，量是兩種，以及現量分離分別，是通過自己認知本身理解。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，比量只是從標記產生的憶念，以及沒有那個，就不能適用，具有現量先行的比量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，對於那個，現量是分離分別和不顛倒的，以及分別是要產生名稱的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，具有名稱所依的分別，是各自通過自己認知體驗。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，凡是通過那個本身看到一次而不是多次的，那個只是憶念。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，現量分離分別，是通過自己認知本身理解，以及分別是要產生名稱的。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願，以及對「習氣」、「宗派」、「無始」、「分類」、「顯現」、「觀看」和「體驗」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ཅི་སྟེ་ཡང་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པས་ཤེས་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཟད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པས། །གནས་ནའང་མིག་ གིས་གཟུགས་དག་ནི།།མཐོང་བའི་བློ་དེ་དབང་སྐྱེས་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་པ་མེད་པར། དབང་པོ་མི་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་སམ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན། དོན་འཛིན་པའི་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ རོ།།དེས་ན་དེའི་གནས་སྐབས་ན་རྣམ་པར་རྟག་པའི་སྣང་བ་དང་། མ་འབྲེལ་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་ཉིད་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ལྟར་གནས་སྐབས་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དབེན་པ་ཡིན། ཅི་སྟེ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་ པར་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར།རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི་ཐ་སྙད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་ཐ་སྙད་དུ་མ་བྱས་པར་ཡང་གཞན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ ཚིགས་ཀྱིས་ཅི་དགོས་ཤེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། སླར་ཡང་ཅུང་ཟད་རྣམ་རྟོག་ན། །ཁོ་བོའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འདྲར་འགྱུར། །ཅིས་རིག་སྔར་བཤད་གནས་སྐབས་ཀྱི། །དབང་པོའི་རྟོགས་པ་ལ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་།ཅི་སྲིད་དུ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ག་ལས་ཡིན། དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཞན་ འདོད་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་དེ་རང་ཉིད་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཅི་ བྱ་སྟེ།དེས་ན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

如果說，那個也是在一切時候存在，所以只是一個知識，即使那樣也不是，因為，從一切中，心被收集，

內在的自性不搖動， 即使存在，眼睛的色法， 看到那個的智慧，是根產生的。 如果說，沒有分別的集合，根本身不適用，沒有那個，在分別收集的階段，或者，在其他分別顯現時，會變成沒有執著意義的根的活動。因此，在那個階段，與分別的顯現，以及沒有關聯的知識，只是通過現量理解。如果說，對於這個，「這個不是關聯分別」，那個時候本身不是分別嗎？如何使那個階段遠離分別？如果說，那個時候本身是不做分別，那個時候，如何理解「這個是沒有分別」？沒有分別，沒有名稱，並且，沒有對其他做名稱，也不能使其他理解。如果不是那樣，即使對於剎那，也用自性理性做什麼？對於這個，說：

如果再次稍微分別， 我的分別會像這樣， 通過什麼認知，先前說的階段的， 根的理解沒有。 那個本身的時候，產生「這個是沒有分別」的想法的分別不是，如果不是那樣，即使對於說現量是具有分別的知識，只要沒有產生「這個是具有分別」的確定，那個時候，如何使那個是具有分別本身的名稱？因此，即使對於具有分別的名稱，也需要希望其他具有分別，對於那個也是其他，所以會變成沒有盡頭，因此會變成沒有理解。如果說，那個本身只是會變成「是具有分別」，所以對於那個，其他做什麼？沒有分別也是理解的自性，所以分別做什麼？因此，對於兩者也是相同。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗，以及對「搖動」、「收集」、「內在」、「階段」、「遠離」、「確定」、「稍微」、「想法」、「希望」和「相同」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，內在的自性不搖動，即使存在，眼睛的色法，看到那個的智慧，是根產生的。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，那個也是在一切時候存在，所以只是一個知識，即使那樣也不是。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，沒有那個，在分別收集的階段，或者，在其他分別顯現時，會變成沒有執著意義的根的活動，以及沒有分別也是理解的自性。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，在那個階段，與分別的顯現，以及沒有關聯的知識，只是通過現量理解。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，如果說，那個也是在一切時候存在，所以只是一個知識，即使那樣也不是。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，沒有分別也是理解的自性。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，具有名稱所依的分別，是各自通過自己認知體驗。這與現代邏輯學中對論的討論相關。論關注的性質和關係，以及如何使用來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，在分別收集的階段，或者，在其他分別顯現時，會變成沒有執著意義的根的活動。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，內在的自性不搖動，以及沒有分別也是理解的自性。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗，以及對「搖動」、「收集」、「內在」、「階段」、「遠離」、「確定」、「稍微」、「想法」、「希望」和「相同」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ནི། འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་ཕྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ངེས་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱུད་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། ཤི་བ་ལ་ཤིའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་རྟོག་ པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད།ཡང་དེའི་རིགས་ཅན་མཐོང་བ་ལས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ནས་ཡང་དུ་མཐོང་བ་བཀག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་མེད་པ་ཡང་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཅིག་ ཤོས་དག་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཚོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་གཞན་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་ལས་རྟོག་ནི། །སྔོ་སེར་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བསྡོམས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ ནི།།སྐྱེས་སོ་ཞེས་ནི་རྟོག་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེར་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྡོམས་པ་གཞན་ཞིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ངོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བསྡོམས་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པར་ རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དག་ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་དོན་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོས་གཟུང་བའི་དོན་ ལ་ནི་སྒྲ་དང་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་སྤྱི་དབང་པོའི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ནི། །གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་མི་འགྱུར། །དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་པ། ། ཡོད་མིན་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དུས་གཞན་ན་གནས་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

然而，如果說，對於具有分別的，後來做名稱「這個是具有分別」，對於這個，也因為確定做分別，所以做名稱「像這樣產生了通過分別」，在分別收集的階段不是，因為對於那個，做名稱「變成沒有分別」。如果說，那個時候，對於沒有的，如何通過分別做名稱？如何對死亡做名稱「死亡」？如果不是那樣，即使對於具有分別的，如何做名稱「是具有分別本身」？或者，從看到那個的種類？對於這個，即使在分別收集的階段，也沒有阻止反覆看到。因此，因為性質不同，以及互相沒有也產生，所以具有分別和另一個不是一個本身。如果說，因為存在集合，所以產生另一個具有分別，沒有那個，會變成沒有分別，那個是不關聯的，

如果從集合理解， 藍黃沒有不同， 因為結合變成其他， 所以理解「產生」。 那個是在那裡，產生結合藍和黃等其他，因為可能存在集合的差別。如果說，爲了認識，因為理解「這個是那個藍本身，而不是其他結合」，所以那些是不同的，理解不同，對於具有分別的那些，另一個也是相同。因此，現量是沒有分別本身。憶念等這個，不是具有分別本身的根的分別知識的原因，因為適用於執著根的意義。對於根執著的意義，不是語言和結合，因為那個沒有所說的語言，因為對於自己的性質不適用指示，以及不是根的普遍執著。為什麼那樣？說：

看到一個的差別， 不會變成看到其他。 從那個其他普遍不同， 存在不是，因為沒有不同智慧。 因為差別不是跟隨範圍和時間，因為在其他地方，現量那個本身或通過其他不是看到，因為那個對於存在於其他時間的是沒有的。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同，以及對「種類」、「性質」、「阻止」、「結合」、「指示」、「範圍」和「智慧」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，如果從集合理解，藍黃沒有不同，因為結合變成其他，所以理解「產生」。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，因為性質不同，以及互相沒有也產生，所以具有分別和另一個不是一個本身。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，對於根執著的意義，不是語言和結合，因為那個沒有所說的語言。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，現量是沒有分別本身。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於那個，做名稱「變成沒有分別」，以及憶念等這個，不是具有分別本身的根的分別知識的原因。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，因為那個對於存在於其他時間的是沒有的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，從那個其他普遍不同，存在不是，因為沒有不同智慧。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，對於根執著的意義，不是語言和結合。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，因為性質不同，以及互相沒有也產生，所以具有分別和另一個不是一個本身。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同，以及對「種類」、「性質」、「阻止」、「結合」、「指示」、「範圍」和「智慧」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རང་གི་དུས་སུ་ཆད་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མ་ཕྱི མ་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ།ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྔ་མ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པས་དེ་ཉིད་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པས་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དབང་པོ་རུང་བའི་ཡུལ་གནས་པ། །འབྱུང་ འགྱུར་འདས་དང་འབྱུང་ལ་མིན།།དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། །དུས་གཞན་དག་ཏུ་འབྱུང་ལ་མིན། །དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཡུལ་དང་དུས་ཁྱབ་པར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་འཇུག་ཀྱང་། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདས་པ་ལ་འཇུག་ན་ནི་མིག་ཀྱང་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་གཞན་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པ་ལ་ནི་མིག་གི་བྱེད་པ་རྟོག་པ་མེད་དེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་ནི། དྲན་པ་དང་། སྲིད པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དབང་པོ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། གང་ གི་ཕྱིར།དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་པ། །ཡོད་མིན་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་རྣམས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྤྱི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བས་དབང་པོས་ གཟུང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མི་སྲིད་དོ།།འདིར་སྤྱི་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་ བློ།།ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཡིན། །ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་སྒྲ་དག་ནི། །འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་ན། །བརྡ་འཇུག་པ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་སྣང་བ་ལ་ནི་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་སྒྲ་ འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་བརྡ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།

現量是理解在自己時間中斷的事物，因此，對於先前和後來不是現量，對於後來也不是先前。如果說，通過認識，執著「那個本身是這個本身」的先前和後來，不是，因為認識不是現量，因為對於那個，沒有根的活動。如此：

根適合的範圍存在， 不是產生、將產生和過去， 依賴於那個的識， 也不是在其他時間產生。 根的知識不是執著遍佈範圍和時間，如果那樣，那麼，一切會變成具有看到一切方式。如果說，即使根不適用於過去的事物，對於依賴於那個的識，有什麼矛盾？如果依賴於那個的識適用於過去，那麼，眼睛也會適用，眼睛不適用于其他。對於執著先前和後來，沒有理解眼睛的活動，因為對於先前和後來，適用憶念和可能性的比量。如果說，那個本身是根適用，會變成顯示比量也成為現量。因此，差別不是具有跟隨的。如果說，根執著的普遍是具有跟隨的，那個不是真實的，因為：

差別不是具有跟隨，普遍也不是，因為那個是本身沒有。如果差別是存在，那麼，那些不是具有跟隨。即使普遍不是具有跟隨，因為那個是沒有的，所以沒有看到，根執著的跟隨是不可能的。在這裡，普遍不是顯現，因為沒有其他方式顯現。如果沒有不同，那麼，是清晰本身，那個也不是具有跟隨。因為那個本身，因為不能說是不同和沒有不同，所以也不是存在。因此，從根產生的智慧，一切是具有差別的範圍。對於差別，語言不是適用可能，因為差別沒有跟隨，所以沒有適用指示。對於沒有跟隨顯現的，沒有普遍的自性。對於差別，語言也不是適用，因為沒有跟隨，所以不適用指示。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧，以及對「中斷」、「適合」、「識」、「方式」、「真實」、「可能」、「顯現」、「清晰」和「指示」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，根適合的範圍存在，不是產生、將產生和過去，以及依賴於那個的識，也不是在其他時間產生。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，根的知識是執著遍佈範圍和時間，如果那樣，那麼，一切會變成具有看到一切方式。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，現量是理解在自己時間中斷的事物，以及根的知識不是執著遍佈範圍和時間。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，現量是理解在自己時間中斷的事物，以及從根產生的智慧，一切是具有差別的範圍。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於先前和後來不是現量，以及對於先前和後來，適用憶念和可能性的比量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，普遍也不是，因為那個是本身沒有，以及對於沒有跟隨顯現的，沒有普遍的自性。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，從那個其他普遍不同，存在不是，因為沒有不同智慧，以及對於差別，語言也不是適用，因為沒有跟隨，所以不適用指示。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，通過認識，執著「那個本身是這個本身」的先前和後來。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，現量是理解在自己時間中斷的事物，以及對於差別，語言不是適用可能，因為差別沒有跟隨，所以沒有適用指示。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧，以及對「中斷」、「適合」、「識」、「方式」、「真實」、「可能」、「顯現」、「清晰」和「指示」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།བརྡ་ནི་ཐ་སྙད་པ་དག་གི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་དེས་ན་ཡུལ་དང་དུས་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་ ནི་བརྡ་འཇུག་པ་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་རྣམས་ཡུལ་ཡང་གང་དེ་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཡང་དག་སྦྱོར། །དེས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་ འཛིན་པ་མེད་དེ།སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད། སྒྲ་རྣམས་ཡུལ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱོར་བྱེད། །དེས་ན་ཁྱད་པར་ནི་སྦྱོར་ནས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཁྱད་ པར་འཛིན་པ་ནི་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་སྒྲ་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པ་དེ། འདི་ཡི་ཞེས་ནི་འབྲེལ་པ་ལ། །དོན་སྣང་བ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་ཉིད་ནི་འབྲེལ་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དོན་མཐོང་ཡང་དེ་ནི་འདིའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་དག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་དབང་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལས་འདི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་སམ།འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡིན། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་དབང་པོའི་ཚོགས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་གྱིས་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་ཡུལ་གྱི་དོན་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ ཚེ་དབང་པོའི་ཡུལ་གྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་དོན་དང་སྒྲ་མེད་ཀྱང་འདིའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་འདིའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན། །དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་སྣང་ཐ་དད་པ་ཡིས་ནི། །དོན་རྣམས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དབང་པོའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ནི་གསལ་ བར་སྣང་བ་ཡིན་ལ།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ནི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

指示是爲了使做名稱者在範圍和時間以外做名稱，如果不是那樣，會變成執著本身。如果說是爲了法的意義，誰會相信那樣？因此，對於在各自範圍和時間確定，沒有指示適用。因此，差別不是語言的範圍。

語言的範圍凡是那個本身， 對於那些，是正確的結合。 通過那個正確結合不是差別。因此，執著差別的知識不是具有分別，因為凡是具有分別的，也沒有執著差別，因為適用於語言的普遍。為什麼說這個？

語言的範圍凡是那個， 是那個本身通過那些結合。 因此，差別不是結合后執著，因此，執著差別的知識不是具有分別。凡是具有分別的，也是執著差別，因為適用於普遍的語言。為什麼？說那個：

對於「這個的」連線， 凡是意義顯現， 如果那些本身是連線， 那個不是根的行境。 即使看到意義，那個是做這個的所說，這個是做這個的所說，對於做連線的知識，顯現的那些本身是所說和所做的性質的連線。那個不是根的範圍。為什麼？如果說，所謂「這個是做這個的所說」的意義是什麼？是通過這個理解這個。通過什麼知識理解？通過具有隱藏意義的分別，或者，通過做顯現的現量？如果通過做顯現的現量理解那個，那麼，會變成根的集合沒有意義。如果通過具有隱藏意義的，那個時候，不是根的範圍的意義的連線，因為那個時候，沒有根的範圍的意義。或者，即使沒有意義和語言，也是爲了連線「這個是做這個的所說」。如此：

那個時候是顯現清晰， 因為沒有意義顯現。 通過不同知識顯現， 是差別意義。 根的範圍的意義是顯現清晰，對於隱藏的意義是顯現不清晰。即使顯現是不同的，也不是一個本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示，以及對「做名稱」、「執著」、「相信」、「連線」、「行境」、「所說」、「所做」、「隱藏」、「集合」和「指示」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，指示是爲了使做名稱者在範圍和時間以外做名稱，以及那個時候是顯現清晰，因為沒有意義顯現。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果不是那樣，會變成執著本身，以及即使顯現是不同的，也不是一個本身。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，執著差別的知識不是具有分別，以及那個不是根的行境。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，通過那個正確結合不是差別，以及現量理解那個，那麼，會變成根的集合沒有意義。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於做連線的知識，顯現的那些本身是所說和所做的性質的連線。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，根的範圍的意義是顯現清晰，對於隱藏的意義是顯現不清晰。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，語言的範圍凡是那個本身，對於那些，是正確的結合，以及從那個其他普遍不同，存在不是，因為沒有不同智慧。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，指示是爲了使做名稱者在範圍和時間以外做名稱，以及如果不是那樣，會變成執著本身。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，對於做連線的知識，顯現的那些本身是所說和所做的性質的連線，以及根的範圍的意義是顯現清晰，對於隱藏的意義是顯現不清晰。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示，以及對「做名稱」、「執著」、「相信」、「連線」、「行境」、「所說」、「所做」、「隱藏」、「集合」和「指示」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་ཉེ་བ་དང་རིང་བར་གནས་པས་ཤེས་པའི་སྣང་བ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བར་ཐ་དད་ཀྱང་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར་ཏེ།ཐ་དད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། གཞན་དུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པས་ནི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པས་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཡོད་ པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པས་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་གང་ལས་ཡིན། འབྲས་བུ་གཞན་ཐ་དད་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་རྒྱུ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བས་ འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཅི་ཞིག་བྱ།དོན་བྱེད་པས་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པའི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེར་ཡང་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ནི་གང་གི་ཚེ་མིག་མངོན་དུ་ཕྱེ་བས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྡ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་སྒྲ་དངོས་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། མིག་ལ་དོན་སྣང་བ་ན་ཡང་། །འདི་ཞེས་གཞན་གྱིས་ བསྟན་པ་གང་།།དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡིས་སྦྱོར་བྱེད་ཀྱི། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་དང་རྣ་བ་དག་ལ་སྒྲ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་གྱི་འདིའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྦྱོར་ བ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དོན་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་རྐྱང་པ་ཙམ་ཞིག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བའི་ཡུལ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར། འདིའི་ཞེས་འབྲེལ་པ་ནི་ཕན་གདགས་བྱ་འདོགས་བྱེད་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རེས་འགའ་ནི་ བློའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ལས་སྒྲ་འབྱུང་ལ།རེས་འགའ་ནི་སྒྲ་ལས་བློ་ལ་གནས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློའི་རང་བཞིན་དང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་ནི་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།

如果說，因為存在於近處和遠處，知識的顯現清晰和不清晰是不同的，即使範圍是一個本身，如何使顯現不同是不同的？因為不同的作用是從不同的，不同的作用難道不是僅僅顯現不同嗎？通過變成其他的結果不同，不是不同的性質。沒有顯現不同，通過結果不同，不會變成原因不同。如果說，顯現不同也是僅僅存在的，那麼，通過那個本身會變成不同，結果不同做什麼？如果說，通過結果不同，原因是不同的，結果不同是從什麼？如果說是從其他結果不同，會變成沒有盡頭。如果說，是從顯現不同，那麼，原因也通過那個本身會變成不同，結果不同做什麼？即使通過作用不同，對於不同，也是那個顯現不同做成不同，因為顯現清晰本身是作用。因此，在範圍遠處存在的不清晰顯現，不是事物的範圍。如果說，爲了不欺騙，範圍是一個本身，那個也是存在於比量，在那裡也是僅僅通過顯現不同會變成不同。那麼，在打開眼睛顯現時，對於像那樣的指示，那個時候，語言會變成具有事物的範圍？在這裡，確定的是：

即使眼睛有意義顯現， 通過其他指示「這個」， 那個本身是語言的結合， 不是根的行境。 如果說，對於眼睛和耳朵，顯現語言和瓶子等，即使那樣，僅僅通過顯現為自己的本質，不是關聯，通過指示「這個是做這個的所說」，通過不同的分類指示的，那個本身是結合，那麼，對於現量，沒有顯現分類的意義，因為僅僅顯現一個意義。分類的意義只是分別的顯現的範圍，如此，對於「這個的」連線，沒有能施與所施不會變成。因此，有時是從智慧的範圍的意義產生語言，有時是因為從語言產生存在於智慧的意義，依賴於智慧的自性和分別的能作和所作的性質的關聯，而產生分類。對於現量，僅僅顯現不是關聯的原因，因為沒有那個也是存在的。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、，以及對「作用」、「結果」、「能施」、「所施」、「能作」和「所作」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，通過變成其他的結果不同，不是不同的性質，以及依賴於智慧的自性和分別的能作和所作的性質的關聯，而產生分類。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，即使範圍是一個本身，如何使顯現不同是不同的？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，對於現量，沒有顯現分類的意義，因為僅僅顯現一個意義，以及對於現量，僅僅顯現不是關聯的原因。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，即使通過作用不同，對於不同，也是那個顯現不同做成不同，以及在範圍遠處存在的不清晰顯現，不是事物的範圍。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，那個本身是語言的結合，不是根的行境，以及對於現量，沒有顯現分類的意義，因為僅僅顯現一個意義。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，對於現量，僅僅顯現不是關聯的原因，因為沒有那個也是存在的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於「這個的」連線，沒有能施與所施不會變成。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，指示是爲了使做名稱者在範圍和時間以外做名稱，以及通過指示「這個是做這個的所說」，通過不同的分類指示的，那個本身是結合。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，顯現清晰本身是作用，以及依賴於智慧的自性和分別的能作和所作的性質的關聯，而產生分類。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、，以及對「作用」、「結果」、「能施」、「所施」、「能作」和「所作」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ལ་སྣང་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ། །གཞན་དག་ཙམ་གྱིས་སྣང་མེད་ཕྱིར། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡ་མེད་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།འབྲེལ་པ་མ་བྱས་ཅན་མིན་ཏེ། །རང་ཉིད་ཤེས་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྡ་བྱེད་ན་ཅི་ལྟར་སྤྱི་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། འབྲེལ་པར་མ་བྱས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པར་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྤུ་ལ་སྦྲུལ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གསལ་བར་སྣང་བར་རྟོགས་འདིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་ པར་བྱེད་པ་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང་མེད་དེ་གསལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྣང་བ་གཉིས་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡང་དེ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དུས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་གྱུར་པ་ ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་།།གཟུང་བ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འཛིན་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ངེས་པ་དང་ནི་མ་ངེས་པ། །ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་འདིར་ཁྱད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །མཐོང་བ་ཉིད་ནི་མི་འཐད་མིན། །ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་དགག་པའི་ ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། བདེན་མིན་ཉིད་ནི་ག་ལས་གྲུབ། །རྣམ་རྟོག་ཕྱིར་ན་འདིར་ཚད་གང་། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་བློ་ལ་ཡང་། །མི་བདེན་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མི་ བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡང་མི་བདེན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་དོ།

如果說，通過眼等產生，對於顯現的自己的性質做指示，那個時候，如果那個本身會變成顯現，不是那樣，

因為沒有根的活動， 僅僅通過其他沒有顯現。 如果說，即使對於自己的性質沒有指示，即使那樣，因為那個本身是所說，有什麼矛盾？不是沒有連線，因為會變成自己知道。或者，如果對於自己的性質做指示，如何使普遍理解？像那樣本身？對於那個，說的是「沒有連線」等。因此，根的知識是知道僅僅不是沒有連線的所說，所以不是分別。那麼，如何理解「這個是牛」和「毛髮是蛇」的想法的分別的知識顯現清晰？在這裡，不能說「是另一個分別」，因為沒有理解執著的其他。對於這個，也沒有隱藏的分別的所執，因為會變成理解清晰和另一個的顯現兩者。然而，先前不是分別的也是那個顯現。在分別的時候，即使也沒有變成特別的所執，如果所執沒有變成特別，如何使執著？那個也是不真實的，

因為確定和不確定， 通過自己指定差別， 如何使這裡沒有差別？ 看到本身不是不合理。 會變成知識本身不是否定的範圍。如果說，因為通過分別會變成知識是不真實的，那個是不真實的，

從什麼成立真實不真實？ 因為分別，在這裡什麼量？ 對於沒有分別的智慧， 不真實本身是應該說。 僅僅通過「是具有分別」，不是不真實的，因為會變成沒有分別也是不真實。如果說，因為是本身沒有分別，所以不是那樣，那個對於具有分別的也是相同，所以沒有差別。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、集合、作用、結果、能施、所施、能作、所作，以及對「毛髮」、「蛇」、「確定」、「不確定」、「合理」、「不合理」、「否定」、「真實」、「不真實」、「量」和「範圍」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，通過眼等產生，對於顯現的自己的性質做指示，以及對於沒有分別的智慧，不真實本身是應該說。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果對於自己的性質做指示，如何使普遍理解？像那樣本身？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，根的知識是知道僅僅不是沒有連線的所說，所以不是分別，以及會變成知識本身不是否定的範圍。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，從什麼成立真實不真實？因為分別，在這裡什麼量？這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於這個，也沒有隱藏的分別的所執，以及在分別的時候，即使也沒有變成特別的所執。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，僅僅通過「是具有分別」，不是不真實的，以及會變成沒有分別也是不真實。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，如果對於自己的性質做指示，如何使普遍理解？像那樣本身？這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，根的知識是知道僅僅不是沒有連線的所說，以及對於這個，也沒有隱藏的分別的所執。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，如果說，通過眼等產生，對於顯現的自己的性質做指示，以及因為確定和不確定，通過自己指定差別。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、集合、作用、結果、能施、所施、能作、所作，以及對「毛髮」、「蛇」、「確定」、「不確定」、「合理」、「不合理」、「否定」、「真實」、「不真實」、「量」和「範圍」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གཞན་ཡང་། མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པ་ཡིན། རྣམ་ པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་སྲིད་ཀྱང་།།ངེས་པའི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་གོ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་དོགས། འོན་ཏེ་ངེས་པ་འདི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ཡུལ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པས། །རྗེས་དཔག་སྲིད་པ་མིན་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ ཉིད་ལས་ནི།།ཚད་མའི་དབྱེ་བ་སྒྲུབ་ཕྱིར་ཏེ། །ཚད་མ་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད། །མིན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་ན། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རམ། །འཇུག་པ་མྱུར་ཕྱིར་བླུན་པོ་དག་།དེ་དག་ལ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཞེ་ན། །འདིའི་དོན་ནི་ འདི་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་བ་ལང་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེར་ངེས་པ་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་ནུས་པ་ཡིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔོན་མཐོང་བའི་ སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་སད་པ་ལས་ཡི་གེ་མི་གསལ་བར་སྣང་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་མདུན་ན་འདུག་པའི་ཀ་བ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་ ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རེ་ཞིག་འདི་ནི་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཁྲ་བོ་དང་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཁྲ་བོ་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་ཁྲ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡི་གེར་སྣང་བ་དེ་ཡང་མིག་བཙུམས་པ་ལ་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་ནི་མ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་ངེས་པ་ནི་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི ཡིན།རང་བཞིན་གསལ་བར་སྣང་བའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ན་རྣམ་པ་གཞན་དེ་ཉིད་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།

另外，如何使做顯現是不真實的？沒有分別是不確定的，所以即使可能是本身不真實，如何懷疑做顯現確定的自性是不真實本身？然而，這個確定是比量？那個也是不真實的，

因為範圍不是隱藏， 所以不可能有比量， 因為從範圍的分類本身， 是爲了成立量的分類， 爲了成立量本身不確定， 不是。 如果說，那些一切是不真實的，如此：

具有分別和沒有分別的意， 因為同時適用，或者， 因為適用快速，愚笨的， 對於那些，是一個？ 這個的意義是這個，如果說，具有「牛」想法的分別，能夠執著于確定為「牛」等文字的自己的性質，那麼，如果會變成認識這個通過現量知道是具有分別本身，因為一切執著文字的方式，是通過喚醒從先前看到的力產生的習氣種子，理解文字不清晰顯現，因此是其他，而面前存在的柱子清晰顯現的知識是現量。對於那個，因為存在分別，所以這個本身是現量的知識。那麼，如何變成執著一個？僅僅是沒有。暫時，這個是「是牛」的想法的知識，不是執著于花斑和牛等文字一個方式，因為理解為顯現不同本身。會變成依次產生的文字「牛」等的分別，也不是一個的本質。文字顯現的知識本身不是指向花斑，因為即使沒有那個，也顯現為花斑，以及即使閉上眼睛，也顯現文字的顯現。即使沒有那個，顯現是本身不確定的，確定是從那個變成特別的？如果說，這個「確定」是什麼？是顯現清晰自性？不是，因為先前顯現。在顯現為先前的自性時，其他方式那個本身是不清晰的。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍，以及對「柱子」、「花斑」、「種子」、「愚笨」、「文字」、「依次」、「閉上眼睛」和「懷疑」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，一切執著文字的方式，是通過喚醒從先前看到的力產生的習氣種子，理解文字不清晰顯現，以及在顯現為先前的自性時，其他方式那個本身是不清晰的。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如何懷疑做顯現確定的自性是不真實本身？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，沒有分別是不確定的，所以即使可能是本身不真實，以及會變成理解這個通過現量知道是具有分別本身。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，因為從範圍的分類本身，是爲了成立量的分類，以及爲了成立量本身不確定，不是。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，因為範圍不是隱藏，所以不可能有比量，以及面前存在的柱子清晰顯現的知識是現量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，暫時，這個是「是牛」的想法的知識，不是執著于花斑和牛等文字一個方式，以及即使沒有那個，顯現是本身不確定的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，會變成依次產生的文字「牛」等的分別，也不是一個的本質。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，如果說，具有「牛」想法的分別，能夠執著于確定為「牛」等文字的自己的性質，以及如何變成執著一個？僅僅是沒有。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，在顯現為先前的自性時，其他方式那個本身是不清晰的。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍，以及對「柱子」、「花斑」、「種子」、「愚笨」、「文字」、「依次」、「閉上眼睛」和「懷疑」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཞན་སྣང་བ་ན་གཞན་ངེས་པ་ཞེས་བྱ། དེ་དང་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པར་སྣང་ བ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་བདེན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འོ་ན་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རིམ་གྱིས་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡུལ་ཅིག་ཅར་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེར་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་དུས་སུ་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་དོན་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ཉེ་བ་ན་མྱུར་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་འཛིན་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འཛིན་པ་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་ཡུལ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ རང་བཞིན་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་མ་གྱུར།དེ་ལ་ཡུལ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེར་ཡུལ་མེད་པ་ཞུགས་པས་དེ་བར་དུ་བཅད་པ་ན། མཐོང་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བར་དུ་བཅད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་མཉམ་པས་ནི་བར་དུ་གཅོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ ཏེ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅད་པས།།མཐོང་བ་རྒྱུན་ཆད་འགྱུར་ཞེ་ན། །གཞན་གྱིའང་རིགས་ནི་ཐ་དད་པའི། །རྣམ་པར་རྟོག་ཚེ་ཇི་ལྟར་མིན། །མངོན་སུམ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བར་དུ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། རིགས་མི་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བྱུང་བའི་ཚེ་དོན་གཞན་མཐོང་བའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རིགས་མི་གཅིག་པའི་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཅི་སྟེ་དེ་ལ་རྒྱུན་ཆད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཀྱང་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས་བསྒྲིབས་པ་ནི་རང་གི་ཐ་སྙད་མི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མགལ་མེ་མཐོང་ བ་བཞིན།།དངོས་ཕྱོགས་སྟོབས་དང་ལྡན་འདོད་ན། །དེ་ནི་གཞན་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན། །ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིགས་མཚུངས་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བར་དུ་ཆོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། ། འདི་ནི་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ།

因此，如何使顯現其他方式時，說確定是其他？如果說，因為確定為那個是一個，所以是確定，對於顯現為不同的那些，如何使確定為一個是真實的？那麼，如何使一個本身的名稱？因為結果適用是一個，通過結果是一個本身，執著那個是一個。那麼，如何使不會變成依次執著？因為範圍同時接近存在。在分別文字的時候，現量的知識的意義不是接近存在。或者，因為在你的範圍接近時快速適用，所以不是確定依次執著，像那樣，我們執著也是，所以沒有差別。如果說，如果分別本身是其他，如何使那個的範圍是所說的自性，不會變成顯現不清晰本身？因為對於那個沒有其他範圍？那麼，在那裡，因為沒有範圍進入，所以那個在中間切斷時，會變成看到持續中斷？不是，因為沒有在中間切斷，因為同時，所以不可能切斷。另外：

如果通過分別切斷， 會變成看到持續中斷， 對於其他種類不同， 分別時如何不是？ 對於一個現量是具有分別的，那個沒有持續中斷，因為那個本身不是在中間切斷。對於說沒有分別的，僅僅是其他分別，因此，切斷？在產生種類不同的分別時，如何使看到其他意義的持續不中斷？種類不同的理解不是其他現量的知識的自性本身，因為對於其他顯現的自性，沒有分別。如果說，對於那個，持續中斷是僅僅存在的？然而，因為看到的事物具有力量，所以不是完全進入的看到，遮蔽的是不看到自己的名稱，因此，執著沒有持續中斷？那個是不合理的，如此：

如果像看到火星， 想要事物方面具有力量， 那個對於其他也是相同， 文字也會同時聽到。 如果說，即使分別種類相同，也是事物方面具有力量，對於說沒有分別的也是相同，所以因為不是在中間切斷，沒有過失。這個只是接受后所說。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑，以及對「火星」、「切斷」、「持續」、「力量」、「遮蔽」、「接受」和「進入」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，因為結果適用是一個，通過結果是一個本身，執著那個是一個，以及因為看到的事物具有力量，所以不是完全進入的看到，遮蔽的是不看到自己的名稱。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，對於顯現為不同的那些，如何使確定為一個是真實的？以及如果通過分別切斷，會變成看到持續中斷。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，在分別文字的時候，現量的知識的意義不是接近存在，以及對於說沒有分別的，僅僅是其他分別。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，因為範圍不是隱藏，所以不可能有比量，以及對於一個現量是具有分別的，那個沒有持續中斷。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於一個現量是具有分別的，那個沒有持續中斷，以及對於說沒有分別的，僅僅是其他分別。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果說，對於那個，持續中斷是僅僅存在的，以及即使分別種類相同，也是事物方面具有力量。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於其他種類不同，分別時如何不是？這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，通過結果是一個本身，執著那個是一個，以及執著沒有持續中斷。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，在產生種類不同的分別時，如何使看到其他意義的持續不中斷？以及種類不同的理解不是其他現量的知識的自性本身。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑，以及對「火星」、「切斷」、「持續」、「力量」、「遮蔽」、「接受」和「進入」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།བར་དུ་གཅོད་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །མྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་བར་དུ་ཆོད་པ་ལ་ཡང་བར་མ་ཆོད་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་མྱུར་བར་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་དག་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཏུ་ཐོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མྱུར་བ་ནི་འདིར་རིམ་པ་དང་ལྡན པ་ལ་ཡང་བར་དུ་མ་ཆོད་པར་སྣང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་དེ་ལ་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་མྱུར་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིད་དག་ཏུ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཅིག་ཅར་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཨུཏྤལའི་འདབ་མ་བརྒྱ་ཕིགས་པ་ཡང་ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་རིམ་པར་བརྟགས་པ་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་རིམ་གྱིས་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིམ་པར་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རིམ་ཡང་མེད་པར་རྟོག་པ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་ཅིག་ཅར་ཐོས་པའི་རྒྱུ་མགྱོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ལ་བརྗོད་པ། འདིར་དོན་ཀུན་དང་ཅིག་ཅར་དུ། ། འདུས་ཅན་དབང་རྣམས་ཡོད་པ་ན། །ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོད་ན་ཡང་། །ཆོད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་བློ། །གང་དེ་མིང་གི་མཐར་ཐུག་པའི། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་འདྲེས་ཕྱིར། །ཆོད་པར་སྣང་བ་དེ་ངོ་མཚར། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འགྱུར། །གང་ཞིག་བློ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་དོ། །གང་དུ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར ཞེན་པ་དེར་ནི་མྱུར་དུ་འཇུག་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་མེད་དེ།དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་མགྱོགས་པར་འཇུག་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། །ཡི་གེ་སྐྱེན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་མགྱོགས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འོ་ན་འདིར་ཡང་དེ་བས་ཀྱང་མགྱོགས་པ་ཆེས་ཤས་ཆུང་བ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་ཡུལ་ལྔ་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ། དཔེར་ན་དྲི་ཞིམ་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་པའི་ན་ཆུང་གི་ཁའི་རོ་མྱོང་བ་གླུ་སྙན་པ་ལ་རྣ་གཏོད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེར་ནི་སེམས་རེ་རེ་ཡང་ལྔས་བར་དུ་ཆོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར ཆེས་མགྱོགས་པ་ཤས་ཆུང་བ་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།

切斷是不可能的。因為快速，即使對於切斷，也不是知道沒有切斷，因為，因為快速，所以會變成同時聽到快速所說的文字，即使那樣也不是，因此，快速在這裡也是對於具有次第，也顯現沒有切斷的原因。如果說，對於那個，沒有快速本身，因此，不是同時聽到？在這裡，「沒有快速」是從什麼？因為沒有同時進入意？這個是在下面所說。如果不是那樣，會變成根本沒有同時理解？不是，因為是同時的。那麼，即使百片蓮花瓣穿透也是同時，那麼，依次觀察做什麼？不是，因為對於那個，是因為依次到達範圍，所以是通過比量理解。對於這個，因為沒有像那樣的比量，如何使依次理解？對於沒有次第的理解，有什麼原因？是現量本身的顯現。理解的也是不是從現量顯現以外的成立。對於那個，說先前所說的文字同時聽到的原因快速，對於那個，說：

在這裡一切意義同時， 具有聚集的根存在時， 即使被五者切斷， 顯現沒有切斷的智慧， 凡是那個到達名稱的終點， 因為與知識的剎那混合， 顯現切斷，那個是稀奇， 因此智慧變成同時。 凡是智慧同時產生是沒有的。凡是執著同時產生，在那裡，沒有其他原因，只是快速適用，對於像那樣特別執著，是來自快速適用，對於希望那樣說的，說這個：即使對於快速說文字，如何使不會變成那樣？如果說，因為沒有像那樣的快速本身，所以不是其他？那麼，在這裡，也是比那個更快速的非常微小，凡是五種範圍接近存在，並且分別變成具有能力，例如，就像品嚐芬芳誘人的少女的嘴唇的味道，傾聽美妙的歌聲。在那裡，即使每一個心也被五者切斷。即使在這裡，非常快速是像那樣微小，即使那樣，也顯現執著同時，像那樣，對於文字也是那樣。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入，以及對「蓮花瓣」、「穿透」、「意」、「剎那」、「稀奇」、「少女」、「嘴唇」、「味道」、「歌聲」、「傾聽」和「微小」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，因為快速，所以會變成同時聽到快速所說的文字，以及凡是那個到達名稱的終點，因為與知識的剎那混合，顯現切斷，那個是稀奇。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，對於那個，沒有快速本身，因此，不是同時聽到？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，即使對於切斷，也不是知道沒有切斷，以及如果不是那樣，會變成根本沒有同時理解。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，理解的也是不是從現量顯現以外的成立，以及對於沒有次第的理解，有什麼原因？是現量本身的顯現。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於那個，是因為依次到達範圍，所以是通過比量理解，以及對於這個，因為沒有像那樣的比量，如何使依次理解？這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，凡是智慧同時產生是沒有的，以及即使在這裡，非常快速是像那樣微小，即使那樣，也顯現執著同時。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於沒有次第的理解，有什麼原因？是現量本身的顯現。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，凡是執著同時產生，在那裡，沒有其他原因，只是快速適用，以及對於像那樣特別執著，是來自快速適用。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，對於那個，沒有快速本身，以及對於那個，是因為依次到達範圍，所以是通過比量理解。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入，以及對「蓮花瓣」、「穿透」、「意」、「剎那」、「稀奇」、「少女」、「嘴唇」、「味道」、「歌聲」、「傾聽」和「微小」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གང་དུ་ལྔས་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་ཅིག་ཅར་དུ་ཞེན་པ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་མགྱོགས་པས། ཡི་གེའི་ཡུལ་ཅན་སྐད་ཅིག་ཤེས་པས་བར་མ་ཆོད་པ་དེར་ཇི་ལྟར་ནུས་པར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་བློ་ ནི་ཅིག་ཅར་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འགལ་བ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན། རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། སྣང་བ་ལ་ཡང་ཁྱད་མེད་ན། །བར་བཅས་པར་མེད་ཅི་ལྟར་ཡིན། །ཡིད་ཀྱི་ རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ལ།།རིམ་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ལ་ལར་ནི་བར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་རིགས་མི་མཐུན་པས་བར་དུ་བཅས་པའོ། །ལ་ལར་ནི་བར་ཆད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བར་དུ་མ་བཅས་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང་བར་ཆད་མེད་པ་དེ་དག་གལ་ ཏེ་སྣང་བ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཇི་ལྟར་འགྱུར།ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མགྱོགས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་ན་རེས་འགའ་དོན་ཚོགས་ཀྱང་འཛིན་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ ལན་དུ།ལ་ལར་ཀུན་ཏུ་ཆགས་སེམས་ཅན། །དོན་ཉེ་བ་ལའང་འཛིན་མེད་གང་། །ཆགས་པས་གཞན་སྐྱེད་ནུས་ཉམས་ཕྱིར། །གཉི་ག་ལ་ཡང་རྩོད་འདི་ཡོད། །གཞན་ལ་ཆགས་པས་ནུས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་དེ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་མི་ འགྱུར་རོ།།གཉི་ག་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ཡིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་ཆེར་ཆགས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དེ་སྐད་སྨྲ་སྟེ། གང་དུ་ཆགས་ པ་དེར་རིམ་གྱིས་འཛིན་ལ།གཞན་དུ་ནི་ཅིག་ཅར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཡིད་གཞན་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མགལ་མེ་རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་ཅིག་ཅར་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ ཡང་མི་བདེན་ཏེ།དེར་རིམ་གྱིས་སྣང་བ་མཚམས་སྦྱར་བས་བློ་དེར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེར་ནི་ཅིག་ཅར་ཁོ་ན་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། མགལ་མེ་ལ་སོགས་མྱུར་འཇུག་པའི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་གནོད་པ་ཅན། །མིག་ལས་འཁོར་ལོར་འཁྲུལ་སྐྱེའོ།

凡是即使被五者切斷，也能夠成立執著同時的快速，如何使對於具有文字範圍的剎那知識，在那裡沒有切斷，不能成立？因此，智慧是應該僅僅同時產生。如果不是那樣，只是不能成立矛盾。因此，「具有分別和沒有分別的意，因為同時適用」這個是合理的。另外：

如果即使對於顯現沒有差別， 如何使存在中間？ 僅僅對於意的分別， 不會變成依次執著。 在一些情況下是有中間的，凡是因為種類不同而有中間。在一些情況下是沒有中間的，因為沒有被種類不同的分別切斷。如果那些有中間和沒有中間，即使顯現沒有差別，如何使？僅僅對於意的分別持續產生，那個也不會變成顯現具有次第，因為快速產生。如果說，如果分別知識同時產生，如何使有時即使不執著意義的集合？對於這個，回答：

在一些情況下，具有普遍貪愛心， 對於接近的意義也沒有執著， 因為貪愛使產生其他的能力減弱， 對於兩者也有這個爭論。 如果說，因為貪愛其他，使能力減弱，那麼，那個知識不會變成產生接近存在的一切分別知識的直接因。對於兩者，超越和觀察也是相同的。如果說，不是相同，因為僅僅一個具有意的能力？即使那樣，也會變成顯現執著同時。如果說，對於沒有很大貪愛的，只是會變成那樣？我們也是說那個，凡是有貪愛，在那裡依次執著，在其他地方是同時。對於「在一切地方依次執著」這個，沒有量。不是從先前分別知識以外的，其他意不會變成量的範圍。如果說，即使依次執著火星，不是顯現同時嗎？那個也是不真實的，在那裡，不是因為連線依次顯現，所以智慧變成那樣，然而，在那裡，只是顯現同時。如此：

對於火星等快速適用， 具有跟隨的損害， 從眼睛產生錯覺為輪子。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小，以及對「貪愛」、「輪子」、「錯覺」、「損害」、「直接因」、「超越」和「觀察」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，因為快速，所以會變成同時聽到快速所說的文字，以及凡是即使被五者切斷，也能夠成立執著同時的快速。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果即使對於顯現沒有差別，如何使存在中間？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，僅僅對於意的分別持續產生，那個也不會變成顯現具有次第，以及不是從先前分別知識以外的，其他意不會變成量的範圍。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於「在一切地方依次執著」這個，沒有量，以及理解的也是不是從現量顯現以外的成立。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於那個，不是因為連線依次顯現，所以智慧變成那樣，以及凡是智慧同時產生是沒有的。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，即使被五者切斷，也能夠成立執著同時的快速，以及在那裡，只是顯現同時。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，在一些情況下是有中間的，凡是因為種類不同而有中間，以及在一些情況下是沒有中間的，因為沒有被種類不同的分別切斷。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，通過結果是一個本身，執著那個是一個，以及凡是執著同時產生，在那裡，沒有其他原因，只是快速適用。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，如果說，因為貪愛其他，使能力減弱，那麼，那個知識不會變成產生接近存在的一切分別知識的直接因。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小，以及對「貪愛」、「輪子」、「錯覺」、「損害」、「直接因」、「超越」和「觀察」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དེ་མཐོང་མཚམས་སྦྱོར་བས་མ་ཡིན། །མྱུར་དུ་ བསྐོར་བའི་མགལ་མེའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཉམས་པར་བྱས་པའི་མིག་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་ལོར་སྣང་བ་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི།དངོས་པོའི་ཕྱོགས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ན་ཡང་ཡུལ་ལྔ་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ།།འདོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་ འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་ཅིག་ཅར་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ད་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཉེ་བར་བཀོད་དེ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་དབང་སྐྱེས་ལ་སོགས་ཕྱིར། །བྱིས་པའི་བློ་བཞིན་རྟོག་མེད་ དང་།།བྱིས་པའི་རྟོག་མེད་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ། །བརྡ་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་སྨྲ་བ། །གཞན་དག་མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱིས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །བྱིས་པའི་དབང་པོའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་བརྡ་འཛིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ།དེ་དག་གི་ནི་རྟོག་མེད་ཕྱིར། །བྱིས་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །བརྡ་ཡི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་བྱིས་པ་དག་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་མོད། བྱིས་ པ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པ་ལ་ཡང་རང་གི་དོན་བྱ་བ་ལ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་ཚེ་མེད་ན་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བརྡ་འཛིན་པའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡ་འཛིན་པའི་ཐབས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱིས་པ་ལ་མེད་དོ། །འོན་ ཏེ་གལ་ཏེ་བརྡ་ལ་མ་བྱང་བའི།།ཡིད་ཡོད་དེས་ན་དེ་འདོད་ན། །དེ་བཞིན་དབང་སྐྱེས་ལ་ཡང་འགྱུར། །འདི་འདྲ་འདི་ཡང་ལྷག་ལྡན་ཡིན། །གལ་ཏེ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྡ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཡིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།

那個不是通過看到連線，只是通過快速旋轉的火星的剎那的跟隨，被損壞的眼睛本身產生顯現為輪子的智慧，而具有事物方面力量的不是像那樣變成意的知識。如果說，即使五種範圍接近存在，顯現同時也是僅僅錯覺？那麼，一切地方顯現同時會變成僅僅錯覺。如果說，只是希望？不是，因為對於錯覺本身沒有量。顯現同時本身是沒有錯覺的現量理解。如果即使沒有損害，像那樣顯現是錯覺，那麼，一切知識會變成那樣。因此，因為沒有損害，所以成立說，同時指向的五種知識是僅僅同時。因此，現量是僅僅沒有分別。現在安置其他人的希望，並且進行反駁：

一些因為根產生等， 像孩童的智慧沒有分別， 孩童的沒有分別本身的原因， 說是僅僅失去指示。 其他認為現量是沒有分別，因為是從根產生，以及因為適用於體驗的方式，以及因為不是意，就像孩童的分別知識。說孩童的根的分別知識沒有分別本身，是因為不能執著指示。

對於那些沒有分別， 會變成孩童的現量本身， 因為分離指示的原因， 那個後來也不會變成。 像那樣說，那些人的觀點，孩童會變成僅僅現量，如果說，對於孩童，只是希望一切沒有分別？不是，即使對於孩童，也只是理解自己的意義所做為先前和後來。如果說，那個時候沒有，那麼，後來也不會變成分別，因為沒有執著指示的方法。執著指示的方法是分別，那個對於孩童是沒有的。然而，如果說，對於不熟悉指示的，

有意的，如果希望那個， 像那樣也會變成根產生， 這個像這個也是具有更多。 如果說，因為孩童的意的名稱，所以對於孩童，存在分別，那麼，爲了執著指示，後來意會變成具有分別，如果那樣，那麼，也會變成對於從根產生。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、**、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察，以及對「孩童」、「不熟悉」、「失去」、「方法」、「觀點」、「所做」、「先前」、「後來」、「名稱」、「分別」和「指示」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，只是通過快速旋轉的火星的剎那的跟隨，被損壞的眼睛本身產生顯現為輪子的智慧，以及如果說，因為孩童的意的名稱，所以對於孩童，存在分別。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，即使五種範圍接近存在，顯現同時也是僅僅錯覺？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，現量是僅僅沒有分別，以及如果說，那個時候沒有，那麼，後來也不會變成分別。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於錯覺本身沒有量，以及不是從先前分別知識以外的，其他意不會變成量的範圍。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，顯現同時本身是沒有錯覺的現量理解，以及孩童會變成僅僅現量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果即使沒有損害，像那樣顯現是錯覺，那麼，一切知識會變成那樣，以及如果說，對於孩童，只是希望一切沒有分別？不是。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於孩童，也只是理解自己的意義所做為先前和後來。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，通過快速旋轉的火星的剎那的跟隨，被損壞的眼睛本身產生顯現為輪子的智慧，以及爲了執著指示，後來意會變成具有分別。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，孩童的根的分別知識沒有分別本身，是因為不能執著指示，以及執著指示的方法是分別，那個對於孩童是沒有的。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察，以及對「孩童」、「不熟悉」、「失去」、「方法」、「觀點」、「所做」、「先前」、「後來」、「名稱」、「分別」和「指示」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཕྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ཅིས་ཟློག་པར་བྱེད། བྱིས་པའི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་བརྡ་འཛིན་པར་ནུས་པ་མེད་པ་ག་ལས་ཡིན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བྱིས་པའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟར་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པ་མེད་པར་དཔེ་ཙམ་གྱིས་ནི་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གང ཞིག་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་ཉེ་བ་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སྔ་ཕྱི་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་སྔ་ཕྱི་འཛིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དེ་དག་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། མངོན་སུམ་ཉིད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱིས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ནི། མངོན་སུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་ གང་དུ་ཡང་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་།ཅི་སྟེ་བྱིས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་ད་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། བྱིས་པ་ལ་སྒྲུབ་གང་ཡིན་པ། །དེ ཉིད་འདིར་ཡང་བརྗོད་བྱ་སྟེ།།དབང་པོའི་བློ་ནི་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མྱོང་སོགས་བཤད་པ་ཡིན། །བསྐལ་པ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དབང་ པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ།མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འགལ་བས་ཁྱབ་པའི་ དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་སྒྲུབ་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ།

如何阻止從根產生的，後來也變成具有分別？如何使孩童的根的分別知識不能執著指示？如果說，因為是根產生本身？不是，因為沒有關聯。另外，即使假設孩童的根產生是沒有分別，如何使一切地方都必須那樣？沒有成立通過損害的量關聯，只是通過譬喻不是理解理性。如果說，凡是從根產生，那個是僅僅執著接近，所以因為沒有執著先前和後來，所以是沒有分別？如何成立這個沒有執著先前和後來？如果說，因為對於現量，沒有先前和後來那些，以及不是現量，因為不是現量本身？如果那樣，那麼，「因為是根的知識，就像孩童的分別知識」是沒有意義的。沒有分別本身會變成通過現量成立，因為通過現量體驗分別確定做顯現。如果不是那樣，如果即使在任何地方，現量也不是成立沒有分別本身，如何使跟隨那個，適用比量？如果說，因為孩童的分別知識是具有做現量的方式，所以其他根的知識也是像現在這樣？如果那樣，那麼，「對於孩童，凡是成立，那個本身也應該在這裡說，因為根的智慧是相同。通過這個，說體驗等」是無意義的。因為在劫中沒有看到做顯現，以及因為對於其他看到，所以是具有不是隱藏的範圍，所以現量是沒有分別，應該普遍成立，通過「因為是從根產生」的理性做什麼？做顯現，那個是說沒有分別本身。因為分別本身是與具有分別矛盾，所以做顯現的，那個是通過沒有分別本身遍佈，因此，這個是遍佈矛盾的指向。或者，通過沒有分別本身，因為與具有分別矛盾，所以成立做顯現，並且從那個也是現量本身。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示，以及對「關聯」、「譬喻」、「理性」、「劫」、「遍佈」、「指向」和「矛盾」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，如何阻止從根產生的，後來也變成具有分別？以及因為分別本身是與具有分別矛盾，所以做顯現的，那個是通過沒有分別本身遍佈。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，因為是根產生本身？不是，因為沒有關聯，以及因為分別本身是與具有分別矛盾，所以做顯現的，那個是通過沒有分別本身遍佈。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，沒有成立通過損害的量關聯，以及如果不是那樣，如果即使在任何地方，現量也不是成立沒有分別本身，如何使跟隨那個，適用比量？這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，因為通過現量體驗分別確定做顯現，以及通過沒有分別本身，因為與具有分別矛盾，所以成立做顯現，並且從那個也是現量本身。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，如果說，那個時候沒有，那麼，後來也不會變成分別，以及「因為是根的知識，就像孩童的分別知識」是沒有意義的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，應該普遍成立，通過「因為是從根產生」的理性做什麼？這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，如何使孩童的根的分別知識不能執著指示？以及執著指示的方法是分別，那個對於孩童是沒有的。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，做顯現，那個是說沒有分別本身，以及通過沒有分別本身，因為與具有分別矛盾，所以成立做顯現。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示，以及對「關聯」、「譬喻」、「理性」、「劫」、「遍佈」、「指向」和「矛盾」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ རིག་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། །གལ་ཏེ་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་མོད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་མཚན་ཉིད་ལ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་བཤད་ དོ།།ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རྟོག་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པས་ནི་མངོན་སུམ་སྟེ། དེས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་ཁྱད་པར་བྱེད་པར་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། ། ཡང་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་པ་སྨོས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ཁོ་ན་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ཅེ་ན། མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང གཉིས་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ལ་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་གང་ཞིག་གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ།།ཕྱི་རོལ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་དོན་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བྲལ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་འོངས་པ་ཡིན། ། ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་གཞི། །འབྲེལ་དང་འཇིག་རྟེན་གཞུང་ལུགས་ནི། །བཟུང་ནས་དེ་དག་བསྡམས་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །དཔེར་དབྱུག་ཅན་བཞིན་རིགས་སོགས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྡན་སྦྱོར་བ་ཡོད་མིན་པ། །དེས ན་འདི་ལ་རྟོགས་པ་མེད།།རྟོགས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，通過沒有分別本身成立做顯現，並且通過那個是現量本身，那麼，對於理解兩個月亮等也會變成那樣？如果說是「如果是不錯覺本身」？如果說，即使通過不錯覺本身足夠，通過沒有分別做什麼？因為差別是依賴於其他。也像那樣說，對於性質，依賴於其他人的觀點，所以做了差別。在一切地方，沒有分別本身。一切沒有錯覺的知識是僅僅沒有分別。沒有錯覺本身也是通過老師的指向，以排除的方式顯示。或者，因為依賴於根，所以是現量，通過那個是表示做顯現本身，因此，一切通過做顯現的方式適用的知識是僅僅沒有分別。或者，爲了適用和做差別，所以是現量，對於範圍的自性做差別也是僅僅做顯現。通過那個，一切從根產生是僅僅沒有分別。或者，老師沒有說不錯覺，僅僅是「分離分別」本身是性質。那麼，如何使分別錯覺的知識？因為一切做顯現是現量。即使對於理解兩個月亮等，在顯現為兩個本身時，也只是現量。因此，凡是對什麼做顯現，那個對於那個是現量。如果那個對於外在是錯覺，那麼，對於那個不是做顯現本身。說存在其他不同於顯現的自性，這個只是分別。也像那樣說，會變成錯覺，因為是意錯覺的範圍。即使對於外在沒有錯覺，也會變成分別的知識？那個是真實的，如此：

無論如何思考意義， 都是那樣分離方式， 智者們所說， 那個是事物力量所來。 會變成這樣解釋。另外：

差別和差別的所依， 關聯和世間規律， 執著那些，並且結合， 那樣理解，不是其他。 例如，像具有棍子，因為沒有理解種類等的差別， 那個具有結合不是存在， 因此，對於這個沒有理解， 理解是執著結合。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾，以及對「兩個月亮」、「老師」、「排除」、「世間規律」、「棍子」和「結合」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，通過沒有分別本身成立做顯現，以及對於範圍的自性做差別也是僅僅做顯現。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，通過沒有分別本身成立做顯現，並且通過那個是現量本身，那麼，對於理解兩個月亮等也會變成那樣？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，即使通過不錯覺本身足夠，通過沒有分別做什麼？以及說存在其他不同於顯現的自性，這個只是分別。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，對於錯覺本身沒有量，以及對於「在一切地方依次執著」這個，沒有量。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，通過那個是表示做顯現本身，以及即使對於理解兩個月亮等，在顯現為兩個本身時，也只是現量。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，在一切地方，沒有分別本身，以及對於外在沒有錯覺，也會變成分別的知識？那個是真實的。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於性質，依賴於其他人的觀點，所以做了差別，以及例如，像具有棍子，因為沒有理解種類等的差別。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，執著那些，並且結合，那樣理解，不是其他，以及理解是執著結合。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，老師沒有說不錯覺，僅僅是「分離分別」本身是性質，以及通過沒有分別本身，因為與具有分別矛盾，所以成立做顯現。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾，以及對「兩個月亮」、「老師」、「排除」、「世間規律」、「棍子」和「結合」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་འཛིན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབྱིག་པ་ཅན་དུ་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རིགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པར་བཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པ་དང་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན།འདི་ལྟར། ཐ་དད་མེད་པར་སྣང་བ་ནི། །གང་ཞིག་གང་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད། །ཐ་དད་པར་ནི་སྣང་བ་དག་།སྦྱོར་བ་དང་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་དེ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་དོན་སྤྱི་ཞིག་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ སྟེ་ཐ་དད་པར་སྣང་ན་ནི།དེའི་ཚེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དབེན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པས་ན་སྦྱོར་བ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ན་སྦྱོར་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་དག་ལ་འགྱུར་དུ་ཆུག་ཀྱང་རིགས་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འདི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་ དང་ཡོན་ཏན་དང་བྱ་བ་དག་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདྲེས་པར་སྣང་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་དག་ནི་འདྲེས་པར་སྣང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡུལ་དང་དུས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ དག་ཀྱང་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་གཞན་དག་ནི་ཁ་དོག་ དང་དབྱིབས་དག་དང་།རླུང་དང་ཉི་མ་དག་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པས་ནི་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། ཐ་ དད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་བ་ལང་ཞེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་བློ་འདི་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དབྱུག་པ་ཅན་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འདི་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སོ་སོར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དབྱིག་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དབྱུག་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་སྐྱེས་བུ་ཙམ་ཞིག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།

做結合也不是沒有分別執著差別等，例如，就像理解為具有棍子。因為沒有分別確定執著種類等，所以沒有那個具有和結合，如何使根的分別知識是具有分別？如此：

沒有不同顯現的， 什麼與什麼做結合？ 對於顯現為不同的， 沒有結合和理解。 顯現為沒有不同的那個是一個本身，對於那個，是結合的普遍意義，因為結合是依賴於兩個。如果顯現為不同的，那個時候，因為兩個顯現為相互分離，所以根本沒有結合，因此，結合是不存在的。因此，在究竟意義上沒有結合。如果說，即使對於分別顯現差別等，對於具有種類等，這個是不存在的。種類和功德和行為那些，沒有顯現為不同於那個具有。因為那個本身，如果說，顯現為混合是結合？不是，因為對於不同的，顯現為混合是不合理的。如果說，因為像那樣顯現是範圍和時間相同，所以會變成那樣？不是，因為即使範圍和時間相同，也是自性不同。即使範圍和時間不同，也是僅僅因為自性不同，所以像那樣顯現，不是因為範圍和時間不同。如果對於那個沒有自性不同，那麼，即使範圍等不同，也不會變成顯現為不同。即使範圍沒有不同，其他那些，顏色和形狀等，以及風和太陽等，也是顯現為不同本身。因為範圍等沒有不同，所以不會使顯現不同減弱。如果說，通過適合聚集的關聯的力量，顯現為一個混合的本質？如果那樣，那麼，會變成在一切地方都理解那樣，因此，一切顯現為沒有不同的，不會變成沒有不同的成立。如果說，不是從「是牛」的具有差別的知識本身，這個智慧會變成結合的自性？具有差別的知識不是在任何地方指向沒有差別，而是理解為具有棍子。那個不是應該指示「是這個」，因為沒有分別顯現。即使對於理解為「是具有棍子」，也沒有顯現為不同的棍子，因為在那裡，只是顯現一個人。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾、兩個月亮、老師、排除、世間規律、棍子、結合，以及對「究竟」、「功德」、「行為」、「混合」、「適合」、「聚集」、「本質」、「分離」、「相互」、「分離」、「分離」、「自性」、「減弱」、「理解」和「指示」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，通過適合聚集的關聯的力量，顯現為一個混合的本質，以及如果說，不是從「是牛」的具有差別的知識本身，這個智慧會變成結合的自性？這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果顯現為不同的，那個時候，因為兩個顯現為相互分離，所以根本沒有結合，以及如果說，即使對於分別顯現差別等，對於具有種類等，這個是不存在的。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，因為沒有分別確定執著種類等，所以沒有那個具有和結合，以及那個不是應該指示「是這個」，因為沒有分別顯現。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，即使對於分別顯現差別等，對於具有種類等，這個是不存在的，以及如果那樣，那麼，會變成在一切地方都理解那樣。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，顯現為沒有不同的那個是一個本身，以及即使對於理解為「是具有棍子」，也沒有顯現為不同的棍子。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，在究竟意義上沒有結合，以及對於那個沒有自性不同，那麼，即使範圍等不同，也不會變成顯現為不同。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於那個，是結合的普遍意義，以及例如，像具有棍子，因為沒有理解種類等的差別。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，做結合也不是沒有分別執著差別等，以及理解是執著結合。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，即使範圍和時間相同，也是自性不同，以及即使範圍和時間不同，也是僅僅因為自性不同，所以像那樣顯現。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾、兩個月亮、老師、排除、世間規律、棍子、結合，以及對「究竟」、「功德」、「行為」、「混合」、「適合」、「聚集」、「本質」、「分離」、「相互」、「分離」、「分離」、「自性」、「減弱」、「理解」和「指示」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།དབྱུག་པ་དང་འབྲེལ་པའི་སྔ་རོལ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་མེད་པས་ཁྱད་ པར་ཅན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐྱེས་བུ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཅན་ནི་དབྱུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་ནི་ས་བོན་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབྱིག་པ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི་དབྱུག་པ་ དང་སྐྱེས་བུ་དག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན།དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་སྣང་ན་ནི། །མི་རྟོགས་ཁྱད་པར་ཉིད་མི་འགྱུར། །དེ་སྟེ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། །དབྱུག་དང་སྐྱེས་བུ་དག་ཅེས་འགྱུར། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ བཞིན་དུ་དབྱིག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པ། རང་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་ཡིན་ནམ། །གཞལ་བྱའི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་རུང་། །གཉི་གའང་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ རང་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དོན་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་དབང་པོའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་ རྐྱེན་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ།།ཁྱད་པར་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ནི་དབྱུག་པ་དང་སྐྱེས་བུ་གཉི་ག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དབྱིག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་གཉི་ག་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི་རྟོགས་ཀྱང་དེ་བརྗོད་པར་མི་འདོད་པས་སྐྱེས་བུ་ཙམ་ཞིག་བརྩིས་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདིས་སྐྱེས་བུ་ཙམ་ཡུལ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་བརྗོད་ལ་རག་མོད། སྣང་བ་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

如果說，為什麼不會變成與棍子關聯的先前本身？不是，因為沒有集合，所以沒有其他具有差別的本身。對於人，沒有其他具有差別的本身，因為沒有理解那個。具有差別是具有棍子本身，例如，就像水的力量是種子同時做一樣。如果說，即使棍子也是顯現，那麼，會變成理解「棍子和人」？那些一切是不合理的，

如果僅僅顯現， 不會變成理解差別本身， 如果那個是顯現， 會變成「棍子和人」。 例如，對於僅僅顯現為「人的」，沒有具有差別的本身，像那樣，對於「具有棍子」也會變成那樣。如果說，是具有差別的本身？對於這個，也說：

通過依賴自己的差別， 是具有差別的知識嗎？ 或者，從所量差別？ 兩者也不是真實本身。 如果說，暫時是通過依賴自己的差別的理解，那個時候，不會變成理解意義結合的自性。因為通過依賴自己的差別的安樂等，不會變成根的具有分別。如果說，不會變成沒有範圍的知識的那個差別？不是，會說，即使通過那個直接因，也是成立差別。如果說，差別是依賴於範圍，那麼，因為理解棍子和人兩者，僅僅通過產生具有棍子的知識，如何使會變成具有範圍？「理解兩者」這個只是在名稱中說，在究竟意義上不是，如果分別是沒有範圍，如何使不會變成兩個的詞？這個只是在名稱中，因為習氣的差別是從先前先前產生，所以沒有過失。如果說，因為不是主要，所以即使理解差別，也不想說那個，所以只考慮人，變成一個？如果用這種方式，說只是人是範圍，依賴於說，但是不會變成沒有顯現。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、集合、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾、兩個月亮、老師、排除、世間規律、棍子、結合、究竟、功德、行為、混合、適合、聚集、本質、分離、相互、分離、分離、自性、減弱、理解、指示，以及對「人」、「種子」、「安樂」、「主要」、「考慮」和「詞」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，就像水的力量是種子同時做一樣，以及即使通過那個直接因，也是成立差別。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，為什麼不會變成與棍子關聯的先前本身？以及如果說，即使棍子也是顯現，那麼，會變成理解「棍子和人」？這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，沒有其他具有差別的本身，因為沒有理解那個，以及那個不是應該指示「是這個」，因為沒有分別顯現。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，不會變成理解意義結合的自性，以及「理解兩者」這個只是在名稱中說，在究竟意義上不是。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，對於人，沒有其他具有差別的本身，以及對於僅僅顯現為「人的」，沒有具有差別的本身。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，在究竟意義上不是，以及如果對於那個沒有自性不同，那麼，即使範圍等不同，也不會變成顯現為不同。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，對於人，沒有其他具有差別的本身，以及對於僅僅顯現為「人的」，沒有具有差別的本身。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，通過依賴自己的差別的理解，以及理解是執著結合。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，即使範圍和時間相同，也是自性不同，以及即使通過那個直接因，也是成立差別。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 與數理邏輯的聯繫： 雖然文字沒有使用現代數理邏輯的形式化語言，但它的思想與數理邏輯中的一些概念相關。例如，數理邏輯中的矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假，而文字中對矛盾的討論可以看作是對矛盾律的一種探討。數理邏輯也關注集合論，而文字中對普遍和特殊的討論可以看作是對論的一種探討。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾、兩個月亮、老師、排除、世間規律、棍子、結合、究竟、功德、行為、混合、適合、聚集、本質、分離、相互、分離、分離、自性、減弱、理解、指示，以及對「人」、「種子」、「安樂」、「主要」、「考慮」和「詞」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།ཅི་སྟེ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ལན་དུ། དོན་གཞན་དང་ནི་འབྲེལ་པའམ། ། རང་བཞིན་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དེ་ཡི་ཚེ། །གཞན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་དོན་གཞན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས གཞན་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ།།ཅི་སྟེ་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་བུམ་པ་དག་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འདྲ་བ་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་སྣང་ན་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་གཉིས་སུ་སྣང་ བ་ཡིན་ན་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་ནི་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་ནི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་སྔར་སོ་སོར་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རིགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཉིད་ མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ལ་བཤད་པ། རྗེས་འགྲོ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་གང་། །དེ་ཡང་སྒྲ་དང་གསལ་བར་སྣང་། །ཁ་དོག་དབྱིབས་ཡིག་རྣམ་པ་ཡིས། །སྟོང་པ་བ་ལང་ཉིད་དུ་བརྗོད། །དེ་ཉིད་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །མིག་གི་ཡུལ་ལ་མཐོང་མེད་དེ། །སྣང་བ་གཉིས་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཐ་དད་པའང་ རྙེད་པར་དཀའ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་སྤྱི་གཞན་སྣང་བ་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དང་གསལ་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལས་སྤྱིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་མདོག་དང་དབྱིབས་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཞན་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཙམ་ཞིག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་མིང་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་བ་ལང་འདི་ཡང་བ་ལང་ཞེས་མིང་དང་། དོན་བྱེད་པ་མཚུངས པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚུངས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，即使僅僅顯現範圍和時間等具有差別的那些，對於那個，不是沒有顯現對於理解具有差別的本身？對於這個，也回答：

或者與其他的意義關聯， 或者自性不相同本身， 那個時候是具有差別本身， 一切其他方面會減弱。 如果說，暫時是與其他的意義具有關聯本身是具有差別，例如，就像具有裝飾的差別，對於先前和後來等，那個不是有顯現對於知識。對於那個，沒有顯現其他方面。如果說，那個時候是不相同本身，那麼，沒有顯現為不相同的先前和後來的瓶子等。不相同是意義的自性本身，如果那個顯現，會變成沒有分別本身。具有差別的知識的範圍本身也已經捨棄。因此，如果顯現為兩個，那麼是結合，並且從那個會變成分別，這個是合理的。對於那個，僅僅顯現為兩個不是分別，然而，是具有先前分別看到的先行的結合。如果說，爲了指向具有跟隨的知識，不是顯現種類等本身？對於那個，說：

凡是具有跟隨的分別識， 那個也是語言和清晰顯現， 通過顏色形狀文字方式， 說空性是牛本身， 即使那個是相同本身， 在眼睛的範圍沒有看到， 因為沒有兩個顯現， 也難以找到不同的智慧。 凡是具有跟隨的分別知識，對於那個，沒有顯現其他普遍。如果說，顯現具有跟隨的自性？不是，因為沒有顯現其他，只是語言和清晰。如果說，從語言顯現普遍的分別知識？不是，因為回憶起看到的顏色和形狀如何。在這裡，沒有顯現其他具有跟隨，因為只是顯現顏色和形狀。一切具有跟隨是僅僅與名稱關聯。這個也是「牛」這個也是「牛」，名稱和作用是相同。或者，是理解的知識本身是相同，意義不是任何一個。 這段文字繼續深入探討了認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自性、慾望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾、兩個月亮、老師、排除、世間規律、棍子、結合、究竟、功德、行為、混合、適合、聚集、本質、分離、相互、分離、分離、自性、減弱、理解、指示、人、種子、安樂、主要、考慮、詞，以及對「裝飾」、「空性」、「回憶」和「普遍」的討論等概念，並對前文的觀點進行了進一步的辯護。從現代邏輯學的角度來看，我們可以從以下幾個方面進行分析： 對「因果關係」的討論： 文字繼續討論了因果關係，認為因果關係是事物之間的一種重要聯繫。文字認為，如果說，暫時是與其他的意義具有關聯本身是具有差別，以及如果說，從語言顯現普遍的分別知識？不是，因為回憶起看到的顏色和形狀如何。這與現代邏輯學中對因果推理的討論相關。因果推理是一種從原因推斷結果，或從結果推斷原因的推理方法。 對「矛盾」的分析： 文字繼續分析了「矛盾」的概念，認為矛盾是事物之間的一種對立關係。文字認為，如果說，即使僅僅顯現範圍和時間等具有差別的那些，對於那個，不是沒有顯現對於理解具有差別的本身？以及如果說，那個時候是不相同本身，那麼，沒有顯現為不相同的先前和後來的瓶子等。這與現代邏輯學中對矛盾律的討論相關。矛盾律認為，一個命題不能同時為真和為假。 對「否定」的討論： 文字繼續討論了「否定」的概念，認為否定是對事物的否定。文字認為，對於那個，沒有顯現其他方面，以及沒有顯現其他，只是語言和清晰。這與現代邏輯學中對命題邏輯的討論相關。命題邏輯關注命題的真值和它們之間的關係。 對「量」的討論： 文字繼續討論了「量」的概念，認為量是一種可靠的認知方式。文字認為，具有差別的知識的範圍本身也已經捨棄，以及在眼睛的範圍沒有看到，因為沒有兩個顯現。這與現代邏輯學中對有效性的討論相關。邏輯學關注如何構建有效的論證，以及如何識別無效的論證。 對「現量」和「比量」的討論： 文字繼續討論了「現量」和「比量」的概念，認為現量是直接感知的對象，而比量是通過推理獲得的認知。文字認為，凡是具有跟隨的分別知識，對於那個，沒有顯現其他普遍，以及凡是具有跟隨的分別識，那個也是語言和清晰顯現。這與現代邏輯學中對直接知識和間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，我們的知識可以分為直接知識和間接知識，直接知識是通過感官直接獲得的，而間接知識是通過推理獲得的。 對「存在」和「不存在」的討論： 文字繼續討論了「存在」和「不存在」的概念，認為存在是事物具有的屬性，而不存在是事物不具有的屬性。文字認為，不相同是意義的自性本身，以及對於那個，沒有顯現其他方面。這與現代邏輯學中對本體論的討論相關。本體論關注存在的事物，以及它們之間的關係。 對「普遍」和「特殊」的討論： 文字討論了「普遍」和「特殊」的概念，認為普遍是指事物共同的屬性，而特殊是指事物各自的屬性。文字認為，凡是具有跟隨是僅僅與名稱關聯，以及這個也是「牛」這個也是「牛」，名稱和作用是相同。這與現代邏輯學中對集合論的討論相關。集合論關注集合的性質和關係，以及如何使用集合來表達數學概念。 對「執著」的討論： 文字討論了「執著」的概念，認為執著是一種認知方式，它可以幫助我們理解事物。文字認為，對於那個，是具有先前分別看到的先行的結合，以及即使那個是相同本身，在眼睛的範圍沒有看到。這與現代認知科學的觀點相符。認知科學認為，我們的認知是建構性的，而不是直接反映現實的。 對「自性」的討論： 文字討論了「自性」的概念，認為自性是事物本身的性質。文字認為，不相同是意義的自性本身，以及即使那個是相同本身，在眼睛的範圍沒有看到。這與現代邏輯學中對本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有內在的本質，這些本質決定了事物的性質。 總的來說，這段古代印度邏輯學著作體現了對認知、因果關係、矛盾、否定、量、現量、比量、存在、不存在、聯繫、普遍和特殊、理解、不指向、自、望、無常、顏色、法相、執著、稱呼、習氣、分別、所依、範圍、確定、產生、標記、相似、欺騙、遮蔽、本質、懷疑、體驗、智慧、愛著、常、顛倒、剎那、狀態、毀滅、燃燒、、時間、長久、跟隨、顯現、同時、能力、愚昧、清晰、習慣、所依、法、反轉、界限、眾生、範圍、忘記、憶念、論敵、邊際、成立、色、感受、中間、關聯、結合、聚集、差別、原因、結果、宗義、整體、方式、虛構、顯現、欲求、幻化、世俗、勝義諦、衡量、所量、認識、憶念、根、活動、欺騙、近處、利益、名稱、行走、持續、中斷、變化、譬喻、清晰、理性的、盡頭、過失、突然、遍佈、法、死亡、終點、接受、混合、知識、結合者、偶爾、胡言亂語、三相、意願、習氣、宗派、無始、分類、顯現、觀看、體驗、搖動、收集、內在、階段、遠離、確定、稍微、想法、希望、相同、種類、性質、阻止、結合、指示、範圍、智慧、中斷、適合、識、方式、真實、可能、顯現、清晰、指示、做名稱、執著、相信、連線、行境、所說、所做、隱藏、、作用、結果、能施、所施、能作、所作、毛髮、蛇、確定、不確定、合理、不合理、否定、真實、不真實、量、範圍、柱子、花斑、種子、愚笨、文字、依次、閉上眼睛、懷疑、火星、切斷、持續、力量、遮蔽、接受、進入、蓮花瓣、穿透、意、剎那、稀奇、少女、嘴唇、味道、歌聲、傾聽、微小、貪愛、輪子、錯覺、損害、直接因、超越、觀察、孩童、不熟悉、失去、方法、觀點、所做、先前、後來、名稱、分別、指示、關聯、譬喻、理性、劫、遍佈、指向、矛盾、兩個月亮、老師、排除、世間規律、棍子、結合、究竟、功德、行為、混合、適合、聚集、本質、分離、相互、分離、分離、自性、減弱、理解、指示，以及對「裝飾」、「空性」、「回憶」和「普遍」的深入思考。雖然它沒有使用現代邏輯學的形式化方法，但它的思想與現代邏輯學的一些核心問題相關。現代邏輯學在這些方面有了更深入的發展，並形成了更為系統和嚴謹的理論框架。現代邏輯學不僅關注邏輯的有效性，還關注知識的可靠性、概念的精確性、以及語言的意義。它使用形式化的語言和方法來分析和表達邏輯關係，併爲科學研究和理性思考提供了重要的工具。

།འོན་ཏེ་སྒྲ་ལས་སྐྱེ་བ་ན་དེ་ཉིད་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་བ་ལང་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་རེས་འགའ་ནི། ཁྲ་བོ་དང་རེས་ འགའ་ནི་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྤྱིའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་འདི་ནི་སྔར་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། གོ་སྒྲ་དོན་དགུ་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་དོན་དགུ་པོ་དག་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དང་སྟོན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བརྡ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི།སོ་སོར་ངེས་པ་མེད་པའི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྡ་བྱེད་པའམ་འཛིན་པར་ནུས་ཤེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། མིག་གི་ཡུལ་གྱི་དོན་ལ་ནི་མཐོང་བ་མེད་དོ། །གསལ་བར་སྣང་བའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་དག་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར རོ།།རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་དང་། བག་ཆགས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་མིག་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པའི་བློ་ལ་ནི་སྣང་བ་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་རྣམ་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་བློ་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ མི་བརྗོད་དེ།གལ་ཏེ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཐ་དད་ཀྱང་བློ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་ཡང་ཐ་དད་པ་རྙེད་པར་དཀའ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་དུས་མཉམ་པར་འབྱུང་བའི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གི་བློ་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་མི་འཛིན་ཏེ། རིགས་ལ་སོགས་ པ་ཐ་དད་པར་ངེས་པ་མེད་པ་ནི་འཕྲོད་པའི་འདུ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དབང་པོས་འཕྲོད་འདུ་འཛིན་མེད་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་མེད་པར་གནས། །འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པས་རིག་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ ནི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།

然而，如果說聲音產生時，它本身會變成不清晰的顯現，這是普遍的，因為它對一切事物都是相同的，那麼就不是這樣，因為當說「牛」時，有時會理解為「花色的」，有時會理解為「黃色的」等等，因此，這也是分別確定的顯現的認知本性，而不是普遍顯現的認知，因為它就像經驗過的那樣被憶起。這個聲音以前被視為與一切事物相關聯，就像「go」字可以用於九個意義一樣。如果說，牛等九個意義是分別確定的，因此它能指示併成為指示的對象，那麼對於不分別確定的顯現，如何能進行指示或把握呢？這個問題將在下面討論。即使它本身是相同的，對於眼睛的對象來說，也沒有被看到。對於清晰顯現的眼識來說，不存在不清晰顯現的情況。如果說，僅僅是產生「這就是它」的想法，那麼就不是這樣，因為清晰和不清晰的顯現不能是同一的，而且原因也是不同的，因為眼睛等是原因，而習氣也是原因。因此，由眼睛等產生的意識中，不存在兩種顯現。如果說，即使顯現的原因不同，但因為有清晰和不清晰的顯現，所以意識是同一的，那麼對此不能說，如果顯現的原因不同，而意識不不同，那麼就很難找到其他不同之處，因為一切同時產生的現量和比量的意識都會變成同一個。如果說，如何不把握聚合的聯繫，因為不確定種類等是不同的，這正是因為存在聚合，那麼這並不好，因為，像這樣：由於感官不把握聚合，聯繫就處於未被看到的狀態。因為聚合超越了感官，所以眼睛等不可能認識它，這是你自己的論點。 現代邏輯學點評： 這段文字探討了認知過程中普遍概念與個別經驗之間的關係，以及感官知覺和概念思維的區別。在古代印度邏輯中，聲音（語言）被視為一種指示工具，既可以指代普遍的概念（如「牛」），也可以指代具體的個體（如花色的牛或黃色的牛）。作者試圖解釋，即使聲音本身是普遍的，但我們對具體事物的認知仍然是清晰且確定的。 從現代邏輯學的角度來看，這段討論觸及了幾個重要的概念： 普遍性與特殊性： 現代邏輯學區分了普遍命題和特殊命題。普遍命題（如「所有牛都是哺乳動物」）描述的是一類事物的共同屬性，而特殊命題（如「這頭牛是花色的」）描述的是個別事物的特性。古代印度邏輯的討論，雖然沒有明確使用這些術語，但已經意識到了普遍概念和具體經驗之間的差異。 概念與指稱： 現代邏輯學強調概念（concept）和指稱（reference）的區別。一個概念（如「牛」）可以指代一類事物，而指稱則指向具體的個體。這段文字中討論的「牛」既可以指代一般的牛的概念，也可以指代具體的某頭牛，這體現了概念和指稱之間的張力。 感官知覺與概念思維： 現代認知科學認為，感官知覺和概念思維是兩種不同的認知過程。感官知覺提供關於外部世界的直接資訊，而概念思維則涉及對這些資訊的加工和解釋。這段文字中討論的「清晰」和「不清晰」的顯現，可以被理解為感官知覺和概念思維的不同層面。 聚合與關係： 古代印度邏輯中討論的「聚合」和「聯繫」涉及到事物之間的關係。現代邏輯學使用關係的概念來描述事物之間的相互作用。這段文字中認為感官無法直接把握聚合和聯繫，這與現代認知科學的一些觀點相符，即關係往往需要更高級的認知加工。 意識的同一性： 作者討論了意識的同一性問題，認為即使感官經驗不同，意識也可能不同。現代神經科學和哲學對意識的本質仍然在研究中，但普遍認為意識不是單一的整體，而是由多個認知過程組成的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和認知科學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對認知過程的深刻思考，以及對普遍性和特殊性、感官經驗和概念思維之間關係的理解。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。

།ཅི་སྟེ་སྣལ་མ་འདི་དག་ལ་སྣམ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ལས་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྣལ་མ་འདི་ལ་སྣམ་བུ་ཞེས། །སྒྲ་འདི་དག་ཀྱང་རང་གིས་བྱས། །སྣལ་མ་རྣམས་ལ་སྣམ་བུ། རྭ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་ བའི་བློ་ནི་འགར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ།དེ་མེད་པས་འཕྲོད་པའི་འདུ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར། བ་ལང་རྭ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན། །རྭ་ལ་བ་ལང་འཇིག་རྟེན་མིན། །བ་ལང་རྭ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ན། ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ལ་འཕྲོད་པས་འདུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ དེ་དག་ལ་འདུ་བར་འདོད་པ་དེ་ནི་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བློ་འདི་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་། བ་ལང་ཞེས་བྱ་ཡན་ལག་ནི། །ལྷག་མ་རྣམས་ཆད་དམིགས་མེད་ཕྱིར། །འདི་ལས་སྙམ་པའི་བློ་ནི་འདུ་བ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་ཉི་མ་ནུབ་ཀའི་དུས་ན་ཤིང་འདི་ལ་ཉི་མའོ་ ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཡན་ལག་ལྷག་མ་དག་ལ་བ་ལང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་ན་རྭའི་རྟེན་ཉིད་དུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ལ་རྭའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ལ་རྭ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ལས་ཐ་དད་པའི་བ་ལང་ནི་མེད་དེ་འདི་ནི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་སྣལ་མ་འདི་དག་ལ་ སྣམ་བུའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྣལ་མ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྣམ་བུ། །འདི་ཞེས་སྣལ་མ་འདུས་བྱས་ལས། །ཕྱིས་བྱུང་འབྲས་བུར་བརྗོད་ཡིན་གྱི། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་དུས་གཅིག་མིན། །སྣལ་མའི་སྒྲ་ནི་སྔར་སྣམ་བུ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ལ་ དེའི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་སྣམ་བུ་ཡིན་ནོ།།དེའི་སྣལ་མ་དེ་དག་གི་སྣམ་བུ་འདི་བྱས་སོ་ཞེས་དེའི་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ལ་འབྲས་བུར་བསྙད་པ་ཡིན་གྱི་སྣལ་མ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་ལས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན། དུས་ཐ་དད་པ་དག་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ གྱི།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དམ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ཉིད། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཁར་གཞོང་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་ སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གནས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྣལ་མ་དང་སྣམ་བུ་དག་ལ་རྟོགས་པ་འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，這些線被稱作「布」的術語，由此就成立了聚合，那麼就不是這樣，因為，像這樣：這些線被稱為布，這些聲音也是自己製造的。對於線來說，布，對於角等來說，牛，這樣的想法在任何地方都不存在，因為沒有它，如何理解聚合呢？因為，在世間，牛有角，角不是牛，牛有角這樣的想法是存在的，那麼，鬃毛等那些東西就不是因為它與它聚合。那些想要聚合的人，並不是理解為依賴。因此，這個想法不是來自聚合，然而：牛的肢體，因為其餘部分沒有缺陷，所以從這裡產生「這是」的想法，是針對沒有聚合的事物，例如，在日落時，這棵樹被稱為太陽。如果理解為肢體的其餘部分是牛，那麼，因為它是被認為是角的依賴，所以理解為牛有角。像這樣，對於那些成為依賴和被依賴的事物，不存在與角等集合不同的牛，這僅僅是概念而已。如果說，僅僅是產生「這些線是布」的想法，那麼就不是這樣，因為：這些線是布，這被稱為線聚合的結果，無論如何，都不是同時的。線的詞語用於先前沒有布的狀態的特殊性，而其後來的狀態的特殊性是布。因此，說這些線製成了這塊布，這是對它後來狀態的稱謂，而不是與線同時的。因此，依賴和被依賴的事物從何而來？不同的時間不是依賴和被依賴的事物，而只是成為原因和結果，或者沒有聯繫。因此，依賴和被依賴的事物也依賴於一個集合，因此，這是原因和結果的事物的特殊性。因為只有那些想要依賴於一個集合，並認為它是依賴的人，才這樣稱呼它。存在只是它自身性質的特殊性，而不是其他。對於線和布，也不存在這種理解。 這段文字繼續探討了關於聚合、依賴和因果關係的問題，並以「線」和「布」為例，深入分析了概念的形成和指稱的機制。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個核心議題： 聚合與整體： 古代印度邏輯認為，通過聚合而成的整體（如「布」）並非僅僅是其組成部分（如「線」）的簡單相加，而是一個新的實體。現代邏輯學則從集合論的角度來分析整體與部分的關係。集合論認為，一個集合是由其元素組成的，但集合本身也具有獨立的性質。這段文字中，作者試圖說明「布」不僅僅是「線」的簡單集合，而是通過特定的關係和過程形成的。 依賴關係： 這段文字強調了依賴關係的重要性，認為「布」依賴於「線」的存在。現代邏輯學使用關係的概念來描述事物之間的依賴關係，例如，謂詞邏輯中的二元關係。依賴關係可以是邏輯上的（如蘊含關係），也可以是物理上的（如因果關係）。這段文字中，作者試圖區分邏輯上的依賴和物理上的聚合。 因果關係： 作者認為，「布」是「線」的結果，強調了因果關係的重要性。現代邏輯學和科學都強調因果關係，認為因果關係是理解世界的重要工具。這段文字中，作者試圖說明「布」的產生不是瞬時的，而是需要一個過程，即「線」的聚合和加工。 時間性： 這段文字強調了時間在因果關係中的作用，認為「布」的出現是在「線」之後。現代邏輯學和物理學都認為時間是理解因果關係的重要維度。這段文字中，作者試圖說明「布」不是與「線」同時存在的，而是後來的結果。 概念與指稱： 作者認為，「布」的概念是對「線」的加工和組合的抽像，而不是對「線」的直接指稱。現代邏輯學強調概念和指稱的區別，認為概念是對事物的抽像描述，而指稱則指向具體的事物。這段文字中，作者試圖說明「布」的概念是對「線」的組合和加工的抽像，而不是對「線」的直接指稱。 語言的約定性： 作者認為，「布」這個詞語是對特定事物和關係的約定，而不是對事物本質的直接反映。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「布」這個詞語是對特定關係的約定，而不是對事物本質的直接反映。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對事物之間關係、因果關係和概念形成的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的型別論和範疇論，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解整體與部分、依賴關係和因果關係。同時，現代認知科學也從心理學的角度，研究概念的形成和指稱的機制，為理解古代的討論提供了新的視角。

།དེས་ན་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣམ་བུའི་གནས་ སྐབས་ན་ནི་སྣལ་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་སྣམ་བུའི་གནས་སྐབས་ན་སྣལ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣལ་མ་དེ་དག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའམ་སྣམ་བུ་འདི་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་དེ་ལ་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འགའ་ཡིས་རྒྱུ་སྒྲོ་ བཏགས་པ་འམ།།སྒྲ་ཡི་རྟེན་ནི་སྟོན་པ་ན། །སྣལ་མ་གཅིག་ནི་བཀར་བྱས་པས། །འབྲས་ལ་སྣལ་མ་ཞེས་འཇུག་འགྱུར། །སྣམ་བུ་ནི་སྣལ་མ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་སྣལ་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣལ་མར་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ ལྟར་འདི་སྣལ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྔ་མ་དྲན་པ་ཡོད་ན་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་གཅིག་བཀར་བ་ལས་ཡིན་ཏེ། སྣལ་མ་རེ་རེར་བཀར་ན་སྣམ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམག་དང་ནགས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དེ་དག་ནི་ཚོགས་པ་ཉིད་སྣམ་བུའི་ཐ་སྙད་རྟེན་ཡིན་ནོ། །སྣམ་བུ་ནི་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།དེས་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣམ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྣམ་བུའི་སྒྲ་འཇུག་པ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་སྒྲ་འཇུག་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་དུ། ཕན་གདགས་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དམ། །རྣམ་པར་ཆད་མེད་སྣང་བ་ཉིད། །སྣམ་བུའི་ ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་བསྐང་ངོ་།།དེ་ལ་ཕན་གདགས་བྱ་དང་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དེ། སྣལ་མ་དེ་དག་ཉིད་ཕན་ཚུན་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པའམ། ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་ལས། བགོ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་དོན་བྱ་བ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པ་ནི་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གི་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་སྣམ་བུ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཐག་བཟངས་དང་སྣས་ལ་སོགས་པས་ཕན་བཏགས་པ་དང་འབྲལ་བ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་སྣལ་མ་དག་བརྩལ་བ་མེད་པར་ཕན་ཚུན་གྱིས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣམ་བུའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་འདིའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཉིད་ལས་དོན་གཞན་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ནི་ཕལ་ཆེར་གཞན་དུ་ཡང་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་ན་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་འོ་ན་སྣམ་བུའི་ ཐ་སྙད་དངོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།ཁུར་བུ་བ་ལ་བ་ལང་དུ་བསྙད་བ་བཞིན་ནོ།

因此，無論如何，這僅僅是一種概念，而不是依賴和被依賴的事物，因為它們沒有差異。在布的狀態下，線是不存在的。如果說沒有差異，那麼在布的狀態下，線不存在，那麼如何知道這些線是這個，或者說這塊布是這個呢？那麼就不是這樣，因為在究竟意義上，它們不是兩個。像這樣：有些人假設原因，或者當指示聲音的所依時，當一條線被分開時，結果就會被稱作線。布是線的果，因此那時線是不存在的。認識到線是來自假設原因的性質，而不是在究竟意義上。像這樣，如果記得先前，就會產生「這是線」的想法。或者，這是來自分開，如果將每條線分開，就不會有布這個東西，就像軍隊和森林等，它們只是聚合，是布這個術語的所依。布只是世俗存在的。因此，依賴和被依賴的事物是假設的。如果說，沒有布這個東西，那麼如何使用布這個詞呢？因為沒有理由使用詞語是不可能的。對此的回答是：給予利益和被給予利益本身，或者，顯現為沒有分離，這就是布這個術語的理由。其中，給予利益和被給予利益本身，那些線本身處於相互給予利益和被給予利益的狀態，或者，由於具有的特性，能夠產生穿戴等想要的利益，因此，依賴於布等術語。那些給予利益和被給予利益的事物，被稱為布。就像用麻線和棉線等給予利益，並且分離的線沒有被編織，而是相互纏繞一樣，在布的狀態下則不是這樣，因此，沒有看到分離是這個原因，因此不應該從術語本身來考察其他事物。理解事物的理由是量，而術語大多也用於其他事物。如果說沒有其他術語的理由，那麼如果那樣，那麼布的術語就不是真實的，就像把揹負者稱為牛一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、因果關係以及語言的約定性，並以「線」和「布」的例子進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學的幾個重要議題： 概念的形成與指稱： 作者認為，我們對「線」和「布」的認識，並非是對客觀存在的直接反映，而是通過概念的形成和指稱來實現的。現代邏輯學強調概念和指稱的區別，認為概念是對事物的抽像描述，而指稱則指向具體的事物。這段文字中，作者試圖說明「布」的概念是對「線」的組合和加工的抽像，而不是對「線」的直接指稱。 究竟意義與世俗意義： 作者區分了究竟意義和世俗意義，認為在究竟意義上，「線」和「布」並非兩個不同的實體，而在世俗意義上，我們通過概念和語言來區分它們。現代邏輯學也區分了語義和語用，認為語言的意義不僅取決於詞語的字面含義，還取決於語境和使用者的意圖。這段文字中，作者試圖說明「布」的概念在世俗意義上是成立的，但在究竟意義上是虛假的。 因果關係與時間性： 作者認為，「布」是「線」的結果，強調了因果關係的重要性，並認為「布」的出現是在「線」之後。現代邏輯學和物理學都認為時間是理解因果關係的重要維度。這段文字中，作者試圖說明「布」的產生不是瞬時的，而是需要一個過程，即「線」的聚合和加工。 量（pramana）與術語（vyavahara）： 作者認為，理解事物的理由是量（pramana），而術語（vyavahara）則可以用於其他事物。在印度邏輯中，量是指獲得有效知識的工具，包括現量、比量和聖教量。現代邏輯學也強調知識的有效性，認為知識必須有充分的理由支援。這段文字中，作者試圖說明術語是約定俗成的，而知識則需要通過量來獲得。 概念的虛構性： 作者認為，我們對「線」和「布」的區分是概念的虛構，而不是對客觀存在的直接反映。現代哲學也認為，我們的概念和語言是對現實的建構，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「布」的概念是對現實的一種建構，而不是對現實的直接反映。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、因果關係以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學和概念隱喻理論，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解概念的形成和語言的約定性。同時，現代的模態邏輯和時間邏輯也為理解因果關係和時間性提供了新的工具。

།ཁུར་བུ་བ་ལ་གཙང་སྦྲ་ཆུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལས་ཐ་སྙད་པའི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕན་གདགས་བྱ་འདོགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྣམ་བུའི་ ཐ་སྙད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་གློན་པ་ནི། འཁྲུལ་མེད་ཅན་ཤེས་དང་པོ་ཡི། །བརྡ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡིན་དངོས། །དང་པོའི་བརྡའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དང་པོའི་བརྡའི་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་བརྡའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་ཆོས་ མཚུངས་པ་ན་དེ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་ཞུགས་པ་དེ་ནི་དེའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་བློའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྣལ་མའི་ཚུལ་མེད་ན་འདྲ་བ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེ། དེའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པར་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་ དང་བཏགས་པའི་དབྱེ་བ་ལས་ནི་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡིན་པར་མི་འགྲུབ་པོ།།ཅི་སྟེ་རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ཡི་ངོ་བོར་གཞན་ཤེས་པ། །དེ་མཚུངས་རྒྱུ་མཚན་ལས་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་དབྱིག་ཅན་སྙམ་ཤེས་པ། །མཚུངས་པའི་དབྱིག་ པ་ལས་ཡིན་བཞིན།།མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དབྱིག་པ་ཅན་ནོ་སྙམ་པའི་མཚུངས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་དག་ལ་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ལ་ཡང་བ་ལང་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དབྱིག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ནི་ལན་ དུ་མི་རུང་སྟེ།འདི་ལྟར། དངོས་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་ཅན། རིགས་སོགས་ལ་ནི་རྗེས་དཔག་མེད། །དབྱིག་པ་ཅན་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཀུན་རྫོབ་པ་ལས་ཐ་སྙད་འདོགས། །གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་པའི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ནི་ དེའི་ཚེ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར་དབྱིག་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དབྱིག་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་དབྱུག་པ་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འབྲེལ་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་འབྲེལ་ པ་གཞན་རྟོགས་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་གཞན་མེད་པར་འབྲེལ་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་ཤེས་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཡང་བརྟགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དབྱིག་པ་ཅན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ།

即使揹負者、小凈等有理由，但因為沒有揹負者本身的普遍性，所以它不是揹負者本身術語的對象，同樣，即使布的術語有給予利益和被給予利益等理由，也會這樣嗎？對此的回答是：無誤的最初的知識，其所指的約定是什麼，那就是真實的。最初的約定的對象是什麼，那就是真實的事物，因為是最初的約定的對象，所以是無誤的知識。如果說，當某事物與約定的對象的性質相同時，就會更加執著地認為那是它的對象，那麼它就不是它的對象，因為它是錯誤意識的對象。如果線的性質不存在，那麼跟隨與相似不同的性質而產生的知識就是錯誤的。如果不跟隨它，就不會與它相似。因此，從真實和假設的區分來看，布等聲音的理由不能是其他。如果說，是通過推理種類等來證明的，像這樣：通過其他事物認識它的本質，這是由於相似的理由，例如，認識到某物有棍子，是由於相似的棍子。即使對於性質不同的男人等，也認識到有棍子，這是由於相似的理由。對於花色等性質不同的事物，認為它是牛的想法，也是因為牛本身是理由，就像棍子一樣，如果這樣說，這是不合理的回答，因為，像這樣：從事物本身是不同的，對於種類等沒有推理。對於所有有棍子等，都是從世俗上施加術語。如果說，依靠世俗的相似理由，對於花色等產生牛等的認識，那麼那時就成立了。像這樣，對於認為有棍子的認識，棍子不是理由，如果不是這樣，那麼一切事物都會變成有棍子的。如果說，這是由於關係而改變的，那麼關係也是從認識到有關係而理解的。如果對它也理解其他關係，那麼就會變成無窮無盡。如果說，在沒有其他關係的情況下，認識到有關係，那麼如果是這樣，那麼關係也是假設的。因此，認為有棍子的認識僅僅是來自世俗的理由。因為它本身是關係，所以一切事物都是相同的。 這段文字繼續探討了概念、指稱、推理以及語言的約定性，並以「揹負者」、「布」和「有棍子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 概念的真實性與虛構性： 作者區分了「真實」的概念和「虛構」的概念，認為「真實」的概念是基於無誤的最初知識，而「虛構」的概念則是基於世俗的約定和推理。現代邏輯學也區分了分析命題和綜合命題，認為分析命題的真值可以通過邏輯推理來確定，而綜合命題的真值則需要通過經驗來驗證。這段文字中，作者試圖說明「揹負者」和「布」的概念是世俗的約定，而不是對客觀存在的直接反映。 推理與相似性： 作者認為，我們通過推理和相似性來認識事物，例如，通過看到棍子來認識到某物「有棍子」。現代邏輯學也強調推理的重要性，認為推理是獲得新知識的重要途徑。這段文字中，作者試圖說明我們對「有棍子」的認識是基於相似性的推理，而不是對事物本質的直接反映。 無限倒退： 作者指出，如果認為關係是通過其他關係來理解的，那麼就會導致無限倒退。現代邏輯學也承認無限倒退的問題，認為有些概念是無法通過其他概念來定義的。這段文字中，作者試圖說明關係的概念是基本的，無法通過其他關係來定義。 語言的約定性： 作者認為，我們對事物的命名是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「揹負者」、「布」和「有棍子」等概念是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。 普遍性與特殊性： 作者認為，即使事物之間存在相似性，也不能認為它們是相同的。現代邏輯學也強調普遍性和特殊性的區別，認為普遍命題描述的是一類事物的共同屬性，而特殊命題描述的是個別事物的特性。這段文字中，作者試圖說明即使事物之間存在相似性，也不能認為它們是相同的。 知識的來源： 作者認為，知識的來源是無誤的最初知識，而不是世俗的約定和推理。現代邏輯學也強調知識的來源，認為知識必須有充分的理由支援。這段文字中，作者試圖說明知識的來源是無誤的最初知識，而不是世俗的約定和推理。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、推理以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的模態邏輯和認知科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解概念的形成、推理的機制以及知識的來源。

། ཅི་སྟེ་དབྱིག་པ་དང་འབྱོར་པ་ཉིད་ནི་བདེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་འབྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པོ་ཙམ་ཉིད་འབྱོར་བ་ཡིན་ན་ནི། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་དབྱིག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དབྱིག་པ་སྐྱེས་བུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་གཉིས་པོ་ཙམ ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་ན།འདི་དག་ཕན་ཚུན་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་དག་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དབྱིག་པ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ ཉིད་དེ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱད་པར་དབྱིག་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ ཏེ།ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དབྱིག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འགྱུར་གྱི། རིགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་གཞན་དག་ལས་སོ་ཞེ་ན། ཐུག་པ་མེད་ པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་། དེར་ཡང་དོན་དམ་པ་ཡི་ནི། །དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཉིད། །བཞོ་དགལ་ལ་སོགས་འབྲས་བུ་ནི། །དོན་དམ་ཉིད་ཀྱིས་དེར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་དབྱིག་པ་ཉིད་དབྱིག་པ་ཅན་ནི་སྙམ་དུ་མཚུངས་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དགལ་བ་ལ་སོགས་ པའམ་རྭ་ལ་སོགས་པ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།རྭ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དབྱིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མཚུངས་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དབྱིག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དཔེར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལ་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དགལ་སོགས་འབྲེལ་པ་ལས་གཞན་པའི། །རིགས་ནི་འགར་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །དེ་དག་རྣམས་ལ་བ་ལང་ཉིད། །ཅི་ཞེས་པ་འདི་རྭ་སོགས་སྟོན། །ཇི་ལྟར་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་འདྲི་ན། རུས་དང་འདོན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་གྱི་རིགས་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཉིད་ལ་ཡང་བཞོ་བ་དང་དགལ་བ་ལ སོགས་པ་སྟོན་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རིགས་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་སུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，棍子和關係本身是真實的，而不是世俗的，那麼這也是不真實的，因為沒有與它不同的關係。如果僅僅是兩者本身就是關係，那麼就像說「人有棍子」一樣，也會說「棍子有人」。或者，如果僅僅是兩者顯現，就會認為這些是相互的關係，但它們不會成為特性和具有特性的事物。如果說，棍子是給予利益的，所以不是主要的，那麼如果是這樣，那麼世俗的給予利益本身就是它的理由。那也不是顯現的，因此，對它的特性的理解不是來自感官。如果說，特性的本質是世俗的，而特性本身，比如棍子，是究竟的，就像牛本身等一樣，那麼就不是這樣，因為通過現量感知到它們是不同的，所以棍子是究竟的，而種類等不是究竟的。如果說，聚合不會使它們被認為是不同的，那麼為什麼聚合本身不顯現為不同呢？如果說，聚合來自其他聚合，那麼就會變成無窮無盡。此外：在那裡，究竟意義的，事物的聯繫是存在的。擠奶等結果，在究竟意義上是那樣的。就像究竟意義的棍子本身是認識到有棍子的理由一樣，擠奶等或者角等也是牛本身等的理由。如果說，角等是不同的，那麼棍子等也是同樣不同的。因為相似也是不同的，所以如何以「有棍子」為例呢？因此，認識到不同本身是不相同的。擠奶等，除了關係之外，在任何地方都看不到種類。對於那些，牛本身，說什麼，這指的是角等。就像詢問婆羅門等的種類時，會指出血統和誦經等，而不是種類一樣，對於牛本身，也會指出擠奶和擠奶等，而不是成為量對象的其他種類。因此，因為直接成為術語對象的究竟理由在任何地方都不存在，所以種類不是究竟的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「棍子」、「關係」、「擠奶」和「牛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 本質與屬性： 作者區分了事物的本質和屬性，認為本質是事物本身所固有的，而屬性則是事物所具有的特徵。現代邏輯學也區分了本質屬性和偶然屬性，認為本質屬性是事物所必須具有的屬性，而偶然屬性則是事物可能具有或不具有的屬性。這段文字中，作者試圖說明「棍子」和「擠奶」等是事物的屬性，而不是事物的本質。 關係與實體： 作者認為，關係不是獨立的實體，而是事物之間相互作用的方式。現代邏輯學也認為關係不是獨立的實體，而是謂詞邏輯中的二元或多元關係。這段文字中，作者試圖說明關係不是獨立的實體，而是事物之間相互作用的方式。 無窮倒退： 作者指出，如果認為關係是通過其他關係來理解的，那麼就會導致無窮倒退。現代邏輯學也承認無窮倒退的問題，認為有些概念是無法通過其他概念來定義的。這段文字中，作者試圖說明關係的概念是基本的，無法通過其他關係來定義。 語言的約定性： 作者認為，我們對事物的命名是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「棍子」、「擠奶」和「牛」等概念是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。 現量與推理： 作者認為，通過現量感知到事物是不同的，但通過推理來認識事物的本質。現代邏輯學也強調現量和推理的區別，認為現量是直接的感官經驗，而推理則是通過邏輯規則從已知前提得出新結論的過程。這段文字中，作者試圖說明現量可以感知到事物的不同，但推理才能認識事物的本質。 究竟意義與世俗意義： 作者區分了究竟意義和世俗意義，認為在究竟意義上，事物沒有本質，而在世俗意義上，我們通過概念和語言來區分它們。現代邏輯學也區分了語義和語用，認為語言的意義不僅取決於詞語的字面含義，還取決於語境和使用者的意圖。這段文字中，作者試圖說明「棍子」、「擠奶」和「牛」等概念在世俗意義上是成立的，但在究竟意義上是虛假的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的模態邏輯、關係邏輯和認知科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解本質、關係、概念的形成以及語言的約定性。

།རིགས་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་ཁོ་ནས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རིགས་ནི་ དོན་མེད་དོ།།གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་སྒྲ་མེད་པར་འགྱུར་ན། མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ཁང་བཟངས་ཕྲེང་སོགས་ཀྱི། །སྒྲ་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མིན། །ཚིག་གི་དོན་དྲུག་པོ་ དག་ལ་དངོས་པོར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡིན་པ་དང་།ཁང་བཟངས་རྣམས་ལ་ཁང་བཟངས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་དངོས་པོ་ཉིད་རྫས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ རྫས་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་འདུ་བའམ་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཁང་བཟངས་ཀྱང་རྫས་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མི་མཐུན་པས་མི་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁང་པ་ལྡན་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་འདིར་ཕྲེང་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེ་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁང་པ་ལྡན་ཡིན་ཡང་། །དེ་ཕྲེང་དེ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན། །རྫས་མ་ཡིན་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ལས་ནི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བ་དང་ཁྱད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་རིགས་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། རིགས་ནི་རིགས་ལ་མཚུངས་པ་ཡི། །ཐ་སྙད་དོན་དུ་བརྟགས་པ་ཉིད། །དེར་ཡང་འདི་ཡི་ཐ་སྙད་ཀྱི། །རྒྱུ་མཚན་རིགས་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཡང་རིགས་གཞན་དག་ཉིད་ ལས།།རིགས་སུ་བསྙད་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མཐའ་མེད་པས། །རྟོགས་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་རིགས་ཡིན་ཁ་ཅིག་ཀྱང་། །ཤིང་བཞིན་ཕྲེང་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ དལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཀྱང་ཤིང་གི་རིགས་དང་ལྡན་པས་ཤིང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་ཁྱིམ་གཅིག་ལ་ཡང་ཕྲེང་བར་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ།རིགས་ནི་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕྲེང་བ་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མངོན་དུ་ཕྱིན་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕྲེང་བའི་ ཐ་སྙད་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དབྱིབས་དེ་ཡང་རྫས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་ཚིག་གི་དོན་བདུན་པ་གཞན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

種類被認為是術語的對象。因為它僅僅是通過世俗而成立的，所以種類是沒有意義的。此外，如果說，一切術語都是依賴於究竟理由而使用的，那麼那時就會沒有不依賴於它的聲音，這也是可見的，因為：房屋、樓閣、串等事物的聲音，也不依賴於其他。對於六種詞的意義，施加了事物術語，而對於樓閣等，樓閣的串等術語，不依賴於其他理由。對於物質等詞的意義，沒有其他稱為事物本身的東西。暫時來說，事物本身不是物質，因為物質不會聚合或具有品質等。樓閣也不是物質本身，因為它不是由不同種類組成的。如果說會具有，那麼對此的解釋是：如果說房屋是具有的，那麼這裡的串是什麼？說的是：即使房屋是具有的，那麼串又是什麼呢？它不是物質，也不是品質和作用，因為物質沒有品質。因此，它也不是品質。也不是作用，因為作用依賴於物質。也不是聚合和特性，因為沒有它的結果。如果說，種類也存在於品質中，所以會成為種類，那麼對此解釋說：種類是對同類事物的術語，在那裡，這個術語的理由是其他種類。它也來自其他種類，成為被稱作種類的對象。因此，因為理解是無限的，所以理解是不合理的。因此，使用串等聲音不是因為有它的理由。此外：如果說，即使是一些種類，也會像樹一樣被稱為串，就像一棵樹也具有樹的種類，因此被稱為樹一樣，那麼一棟房子也會被稱為串，因為種類是為每一個施加術語的理由。如果說，串是形狀的特殊性，即在同一方向上顯現的事物是串的術語所依賴的，那麼，那個形狀也不是與物質等不同的，如果那樣承認，就會變成第七種詞的意義。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「房屋」、「樓閣」、「串」、「物質」、「品質」、「作用」和「形狀」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 概念的指稱與本質： 作者認為，概念的指稱不是基於事物的本質，而是基於世俗的約定。現代邏輯學也區分了概念的內涵和外延，認為概念的內涵是指概念的本質特徵，而概念的外延是指概念所指稱的對象。這段文字中，作者試圖說明「房屋」、「樓閣」和「串」等概念的指稱不是基於事物的本質，而是基於世俗的約定。 關係與屬性： 作者認為，關係不是獨立的實體，而是事物之間相互作用的方式，而屬性則是事物所具有的特徵。現代邏輯學也認為關係不是獨立的實體，而是謂詞邏輯中的二元或多元關係，而屬性則是謂詞邏輯中的一元謂詞。這段文字中，作者試圖說明「串」不是獨立的實體，而是事物之間相互作用的方式，而「物質」、「品質」和「作用」等則是事物的屬性。 無窮倒退： 作者指出，如果認為概念的指稱是基於其他概念的，那麼就會導致無窮倒退。現代邏輯學也承認無窮倒退的問題，認為有些概念是無法通過其他概念來定義的。這段文字中，作者試圖說明概念的指稱是基本的，無法通過其他概念來定義。 語言的約定性： 作者認為，我們對事物的命名是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「房屋」、「樓閣」和「串」等概念是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。 詞的意義： 作者認為，詞的意義不是基於事物的本質，而是基於世俗的約定。現代語義學也認為詞的意義不是基於事物的本質，而是基於語言的規則和使用者的意圖。這段文字中，作者試圖說明「房屋」、「樓閣」和「串」等詞的意義是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的型別論、範疇論和認知科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解概念的形成、指稱的機制以及語言的約定性。

།དེའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ལ་ནི་ཉེས་པ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཕྲེང་བ་རིགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཕྲེང་བ་མང་ པོ་ལ།འདི་དག་ནི། ཕྲེང་བའོ་ཞེས་དེ་ཡི་སྒྲ། །ཇི་ལྟར་རིགས་ལ་རིགས་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ལ་ནི་རིགས་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁས་ལེན་ན་ཡང་དེ་ལ་ཡང་རིགས་སོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྙད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། །རིགས་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལ་ཡང་རིགས་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་མི་འཐད་ དོ།།འདི་ལྟར་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྲེང་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི་རྫས་ལ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྫས་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕྲེང་སོགས་ལ་ནི་ ཆེན་པོ་སོགས།།ཉེར་བཏགས་ལས་འདོད་གང་ཡིན་པ། །དངོས་དང་ཁྱད་མེད་རྣམས་ཤེས་ཀྱི། །གཟུང་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་ཉེར་བཏགས་མིན། །ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། འདི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཁས་ལེན་པ་ནི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེན་པོ་ཉིད་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་པ་ཉིད་ག་ལས་མེད་པར་གྲུབ་ན་དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་པ་ན་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་ རྟེན་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ།།རྫས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་ཉིད་རྫས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ཕྲེང་བའི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བསྡུས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལར་ནི་བྱ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་པ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ལ་ལར་ནི་འགའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཆེན་པོ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྫས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན།རྟོགས་པ་ནི་གཙོ་བོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཡང་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ ཐམས་ཅད་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའམ།ཡང་ན་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།

對於其中包含的聚合，已經說過了過失。如果說串是種類，那麼那時對於許多串，這些是串，它的聲音，因為種類沒有種類，所以不承認種類有種類。即使承認，也必須有理由說它也是種類。如果種類是理由，那麼它也必須有其他種類，這是不合理的。像這樣，對於串等，如何使用「大串」等大本身的術語呢？因為大本身的品質包含在物質中。串等不是物質。如果說是由於接近的施加，那麼這是不真實的，因為，像這樣：對於串等，大等，什麼是從接近施加而想要的？認識到真實和沒有差別的，因為是可把握的，所以不是接近施加。對於串等，說大本身是接近施加，這是從哪裡來的？沒有理解到這是接近施加。對於沒有那樣理解的事物，不能那樣承認，因為承認是有理解的理由的。如果說，大本身沒有變成其他事物，那麼如果說沒有它，又如何成立呢？因此，接近施加，並且接近施加也是不存在的，這是一個相互依賴的錯誤。如果說，因為不是物質，所以大本身，物質的性質，不是串的，那麼就不是這樣，因為沒有成立它不是物質。因為具有作用和品質的聚合的原因是物質，所以具有物質的定義。如果說，它不是具有作用的本身，那麼就不是這樣，因為聚合不是定義。天空等不是具有作用的。對於一些事物來說，具有作用等聚合是定義，而對於一些事物來說，則是一些。如果說，如果仔細分析，那麼因為大本身在究竟意義上是不存在的，所以不是物質，那麼從哪裡知道，因為有理解所以不存在呢？如果說，因為理解不是主要的，那麼就不是這樣，因為沒有成立它不是主要的。如果說，即使沒有特性，也不是主要的，那麼就會沒有非主要的區分。因此，因為沒有特性，所以一切事物都是主要的，或者，沒有什麼是主要的，這是合理的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「串」、「大」、「物質」、「品質」、「作用」和「定義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 概念的層次與種類： 作者認為，概念之間存在層次關係，例如，「串」的概念可以進一步分為「大串」等，但這種層次關係不能無限延伸，否則會導致無窮倒退。現代邏輯學也區分了概念的層次，例如，型別論中就區分了不同型別的概念。這段文字中，作者試圖說明概念的層次是有限的，不能無限延伸。 指稱與屬性： 作者認為，概念的指稱不是基於事物的本質，而是基於世俗的約定，而屬性則是事物所具有的特徵。現代邏輯學也區分了指稱和屬性，認為指稱是指概念所指的對象，而屬性則是概念所描述的特徵。這段文字中，作者試圖說明「大」不是獨立的實體，而是事物的屬性。 語言的約定性： 作者認為，我們對事物的命名是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「串」、「大」等概念是基於世俗的約定，而不是對事物本質的直接反映。 定義與本質： 作者認為，定義不是對事物本質的直接反映，而是對事物屬性的描述。現代邏輯學也認為定義不是對事物本質的直接反映，而是對事物屬性的描述。這段文字中，作者試圖說明「物質」的定義不是對物質本質的直接反映，而是對物質屬性的描述。 主要與非主要： 作者認為，如果認為一切事物都是主要的，或者一切事物都不是主要的，那麼就會導致邏輯上的矛盾。現代邏輯學也強調邏輯的一致性，認為邏輯系統必須避免矛盾。這段文字中，作者試圖說明「主要」和「非主要」的區分是必要的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的型別論、範疇論、認知科學和形式語義學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解概念的形成、指稱的機制、定義的本質以及語言的約定性。

།དེའི་ཕྱིར་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་གཞན་གྱི་རྫས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱས་པ་འདི་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྲེང་བ་ཞེས་པ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དམིགས་པ་མེད་དེ། འདི་ནི་གནས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་གཙོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་བཏགས པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་མེ་ཏོག་རྒྱས་པའི་ནགས་ཞེས་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལས་ནགས་ལ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ནགས་དང་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་དག་ནི་ཤིང་རྣམས་ལ་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལའང་། །རྒྱུ་གཞན་མིན་པ་ཉིད་དེ་མཚུངས། ། དྲུག་རྣམས་ལ་ནི་ཚིག་དོན་སྒྲ། །རྒྱུ་གཞན་གང་ལ་ལྟོས་པར་མཐོང་། །རྒྱུ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་གཞན་མེད་པ་ནི་ཕལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དབྱིག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་མངོན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་རྒྱུ་གཞན ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དབྱིག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ད་ལྟར་ཁོ་ན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་ཚིག་གི་དོན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཡང་རྒྱུ་གཞན་གང་ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། རྫས་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་པ་ཉིད་དབང་མེད་དུ་འོངས་ པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཚིག་གི་དོན་གྱི་སྒྲ་དེ་ནི་དེ་གཙོ་བོར་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པས། གང་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་འཇུག་པ་དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ ཕལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་གྲགས་ལས་གྲུབ་གང་ཡིན། །དངོས་དང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གང་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་ཕལ་པ། །དངོས་ལའང་དངོས་མེད་བཏགས་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དམ་གཞན་དུ་ཡང་རུང་སྟེ་གྲགས་པ་ལས་གཞན་དུའང་ འཇུག་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་དང་མཚུངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གང་དུ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་དེ་ལ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། བུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་མེད་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡོད་པ་ཉིད་དམ། གཞན་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གྲགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།

因此，對於串等其他物質等進行這種區分是不好的。因為串這個詞與樹等沒有絲毫區別，這僅僅是從存在方式的特殊性來理解的。因此，對於串等，大等聲音既不是接近施加，也不是主要的。暫時來說，它不是主要的，因為沒有其他理由。它也不是接近施加，因為沒有接近施加的理由。例如，花開的森林，從一個意義上聚合，森林被接近施加為花開，因為森林和花開都聚合在樹上。對於想要直接顯現的事物，沒有其他理由也是相同的。對於六種詞的意義，詞的意義，在哪裡看到依賴於其他理由？那些具有其他理由的是主要的，而那些沒有其他理由的是次要的，所說的這些是不可能的，因為，像「有棍子」等這樣的事物，那些想要顯現為主要的，也沒有其他理由，因為「有棍子」等也只是世俗的，現在只是這樣說的。對於六種詞的意義，詞的意義的適用，又依賴於什麼其他理由呢？當物質等適用時，其自身本質的適用，沒有其他理由，是自然而然的。如果說，沒有理由適用的詞的意義的聲音是主要的，而那些有品質理由的，比如大等聲音，那麼，那些沒有理由適用的，無疑是次要的。因此，那些有意義的是主要的，而其他的是次要的，那麼這也是不真實的，因為，像這樣：凡是來自名聲而成立的，都與真實和它相似。凡是那樣稱呼的，都是次要的，對於真實也施加了不存在的。無論有理由還是沒有理由，凡是來自名聲而適用的，都是主要的，而那些依賴於與它相似的事物而適用的，則不是主要的，因為對於兒子等事物，也看到了施加不存在的。無論有意義還是沒有意義，主要的原因僅僅是名聲。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「串」、「大」、「花開的森林」、「有棍子」、「兒子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 概念的指稱與本質： 作者認為，概念的指稱不是基於事物的本質，而是基於世俗的約定和名聲。現代邏輯學也區分了概念的內涵和外延，認為概念的內涵是指概念的本質特徵，而概念的外延是指概念所指稱的對象。這段文字中，作者試圖說明「串」、「大」、「花開的森林」等概念的指稱不是基於事物的本質，而是基於世俗的約定和名聲。 主要與次要： 作者區分了主要的概念和次要的概念，認為主要的概念是基於名聲而適用的，而次要的概念則是依賴於與主要概念相似的事物而適用的。現代邏輯學也區分了不同的概念，例如，型別論中就區分了不同型別的概念。這段文字中，作者試圖說明「主要」和「次要」的區分是基於名聲和相似性。 語言的約定性： 作者認為，我們對事物的命名是基於世俗的約定和名聲，而不是對事物本質的直接反映。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明「串」、「大」、「花開的森林」、「有棍子」、「兒子」等概念是基於世俗的約定和名聲，而不是對事物本質的直接反映。 名聲與真實： 作者認為，名聲是概念適用的主要原因，但名聲並不總是與真實相符。現代邏輯學也認為，語言的意義不是基於事物的本質，而是基於語言的規則和使用者的意圖。這段文字中，作者試圖說明名聲是概念適用的主要原因，但名聲並不總是與真實相符。 相似性與指稱： 作者認為，次要的概念是依賴於與主要概念相似的事物而適用的。現代邏輯學也認為，相似性是概念形成的重要基礎。這段文字中，作者試圖說明相似性是次要概念適用的基礎。 施加不存在： 作者認為，對於兒子等事物，也看到了施加不存在的。現代邏輯學也認為，我們有時會使用不存在的概念來描述事物。這段文字中，作者試圖說明我們有時會使用不存在的概念來描述事物。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、概念隱喻理論、形式語義學和語用學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解概念的形成、指稱的機制、語言的約定性、名聲的作用以及相似性的基礎。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མཐོང་ངོ་།།རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །ཚིག་གི་དོན་གྱི་སྒྲ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། འོ་ན་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དངོས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་མེད་ཀྱང་ འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གྲགས་པ་བརྡ་ཡི་རྗེས་འགྲོ་ ཅན།།དེ་ཡང་བརྗོད་འདོད་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །ཐ་སྙད་དོན་དུ་བྱས་པའང་སྟེ། །སྡེབ་སྦྱོར་མིང་དང་སྒྲ་ཆ་བཞིན། །གང་ལ་བརྡ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་གྲགས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། བརྡ་ཡང་སྨྲ་བ་པོའི་འདོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྨྲ་བའི་འདོད་པ་མེད་པར་སྒྲ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་ཀྱང་འདོད་པས་འཇུག་པ་ནི་མཐོང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་སེང་གེ་ལ་སོགས་པ་མིང་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་པ་ལ་རང་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དེ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་བརྡའི་སྒོ་ནས་སྒྲ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རྒྱུ་མཚན་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་།ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུའོ་ཞེ་ན་ཐ་སྙད་དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་ཀྱང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་དོན་བྱེད་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་མེད་ན་མི་འགྱུར་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་མེད་པར་དོན་བྱེད་པར ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་ནི་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རང་བཞིན་ཇི་སྙེད་ཅིག་ནུས་པར་མཐོང་བ་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ཅིག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་བརྡ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྡེབ་སྦྱོར་དང་སྒྲ་ལ་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་དང་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པར་བརྡར་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲེང་བ་འཛིན་པ་དང་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར་རོ།

如果不是這樣，就會顛倒地看待事物。沒有理由的事物，當它變成其他事物時，就是接近施加的理由。如果說，詞的意義的聲音，沒有理由本身就是主要的，那麼，有理由的事物就不會成為真實的原因，因為它即使沒有也存在。凡是沒有它也出現的事物，就不是它的理由，因為原因和結果具有隨之而來和隨之而去的特性。理由是原因，而有理由的事物是結果。如果說，名聲本身如何成為聲音適用的沒有理由的原因呢？這也是不真實的，因為，像這樣：名聲是跟隨約定的，它也跟隨表達的意願。它也是作為術語的意義，就像組合、名稱和聲音一樣。凡是約定進入的，就是名聲的意義，而約定也與說話者的意願相關。如果說，聲音的適用是有理由的，那麼，沒有說話者的意願，聲音的適用是不可能的。即使沒有適用的理由，但由於意願而適用，這是顯而易見的，例如，給一個人施加獅子等名稱。因此，由於意願是自由的，所以它本身是適用的理由，這是合理的。如果說，它本身為什麼在沒有理由的情況下通過約定的方式使聲音適用呢？那麼，為什麼理由也適用呢？爲了術語的意義嗎？那麼，即使沒有適用的理由，術語也是相同的。術語也是具有作用的對象，而沒有理由的事物，不會變成沒有作用的。如果說，如果沒有理由就不會改變，就像婆羅門等沒有種類就不能發揮作用一樣，那麼就不是這樣，因為對於它沒有量。沒有量證明存在某些種類。從隨之而來和隨之而去的特性中，看到有多少自效能夠發揮作用，僅僅是那些與接近結合相關的，這是合理的，如果不是這樣，就會太過分。因此，即使沒有理由，也是爲了術語的意義而約定，例如，對於組合和聲音，像持有串等名稱和自性等進行約定。對於那些，沒有某些理由，因為持有串和自性等是按照意願來理解的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理由」、「名聲」、「約定」、「意願」、「婆羅門」、「串」和「自性」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 因果關係與理由： 作者認為，理由是原因，而有理由的事物是結果，並且原因和結果具有隨之而來和隨之而去的特性。現代邏輯學也強調因果關係的重要性，認為因果關係是理解世界的重要方式。這段文字中，作者試圖說明理由是因果關係中的原因。 語言的約定性： 作者認為，語言的適用是基於約定和說話者的意願，而不是基於事物的本質。現代語言哲學強調語言的約定性，認為語言是人類社會約定俗成的符號系統，而不是對現實的直接反映。這段文字中，作者試圖說明語言的適用是基於約定和說話者的意願。 名聲與指稱： 作者認為，名聲是概念指稱的重要因素，但名聲並不總是與真實相符。現代邏輯學也認為，語言的意義不是基於事物的本質，而是基於語言的規則和使用者的意圖。這段文字中，作者試圖說明名聲是概念指稱的重要因素，但名聲並不總是與真實相符。 意願與語言： 作者認為，說話者的意願是語言適用的重要因素。現代語用學也強調說話者的意願在語言交流中的重要作用。這段文字中，作者試圖說明說話者的意願是語言適用的重要因素。 術語與意義： 作者認為，術語是爲了表達意義，而意義並不總是需要理由。現代語義學也認為，詞語的意義不是基於事物的本質，而是基於語言的規則和使用者的意圖。這段文字中，作者試圖說明術語是爲了表達意義，而意義並不總是需要理由。 自性與約定： 作者認為，自性等概念是基於約定而形成的。現代邏輯學也認為，有些概念是基於約定而形成的。這段文字中，作者試圖說明自性等概念是基於約定而形成的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質以及語言本質的深刻思考。現代邏輯學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、概念隱喻理論、形式語義學、語用學和模態邏輯，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解概念的形成、指稱的機制、語言的約定性、因果關係、意願的作用以及術語的意義。

།ཡི་གེའི་རིམ་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བརྡ་མ་བཟུང་བས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བརྡ་ཅི་ཞིག་བྱ། བརྡ་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་མེད་ན་དེ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་བརྡ་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།བརྡ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྲིད་དངོས་པོ་མཐོང་མེད་པར། །དེ་ལ་བརྡ་འཇུག་ཡོད་མ་ཡིན། །བརྡ་ཞུགས་པ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །མཐོང་བས་སྲིད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །རང་བཞིན་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རྣམ་པར་གནས་པའི་རང་བཞིན་མ་ ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ཁ་ཅིག་ནི་ཡོད་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁམས་སུ་བྱས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨ་ཊ་གློ་བུར་དུ་འོངས་པར་བྱེད་ལ་གཞན་དག་ནི་ཡོད་པ་ལ་ཨ་ས་ཁམས་སུ་བྱས་ནས་དང་པོའི་ཨ་ཕྱིས་ཏེ། སནྟི་ཞེས་བྱ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱི་དགོས་པས་བརྡར་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་ རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་བརྡ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མཐོང་བས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་ཁང་བཟངས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ ཐ་སྙད་མཚུངས་པ་མཐོང་བ་ལས་སྤྱི་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་བློ་དང་སྒྲ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དངོས་པོ་ལ་སོགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་ལས་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་རབ་ཏུ་སད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མི་སྡུག་པའི་དངོས་པོ་ ལ་ཡང་གོམས་པ་ལས་སྡུག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར། ཐ་སྙད་ཀྱང་གང་དངོས་ཆོས་ཀྱི། །དེ་འདྲའི་རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ཡི་ནི། །དོན་དེ་དག་ལ་ཤེས་པ་དེས། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པར་ནི། །རྟོག་ལ་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་ དེ་འབྲས་མེད་བྲལ་བ།།རྗེས་འགྲོ་དངོས་གཅིག་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་གིས་བག་ཆགས་སད་པའི་རིམ་པས། ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་བ་བཞིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་ སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི།དོན་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

對於字母的順序，沒有絲毫理由，如果不是這樣，那麼即使沒有掌握約定，也會理解，這是不合理的。對於那些有理解的事物，還要約定做什麼？如果說，是爲了使約定清晰，那麼就不是這樣，因為如果沒有理解，它本身就不存在。對於不理解的事物，不存在約定。如果說，約定本身使之理解，那麼就會陷入相互依賴的過失。只要沒有看到事物，就不會有對它的約定。即使沒有約定，看到它又怎麼可能存在呢？自性等不是以某種方式存在的自性。例如，有些人將「存在」這個詞作為詞根，然後在它後面突然加上「阿塔」，而另一些人則將「存在」的「阿」作為詞根，去掉第一個「阿」，然後變成「桑蒂」。因此，對於這種形式的事物，僅僅是爲了術語的需要而約定，而不是因為有其他理由。與意願相關的約定，也不會僅僅是基於理由，因為看到錯誤就會產生錯誤。因此，事物和樓閣等的聲音，不是成為事物的不同意義的理由，因此，從看到相似的術語中進行概括是不合理的。那麼，如果說，意識和聲音是如何隨之而行的呢？回答說：不是因為有事物等隨之而行，所以意識隨之而行，而是因為習氣的種子被喚醒而隨之而行，例如，對於不悅的事物，由於習慣，也會隨之產生悅意。像這樣：術語也是，凡是真實性質的，那種意識的原因，對於那些意義，通過那個意識，就會那樣理解。對於不同和不不同，思考和意識也是如此。因此，沒有結果，沒有分離，沒有隨之而行的事物。通過喚醒習氣的順序，那些使一切事物都產生一種理解的意識的事物本身，會產生那種意識，就像快樂等感受一樣。對於快樂等意識，沒有被稱為快樂的依賴於意義的理由，如果那樣，那麼就不會產生痛苦，這是不合理的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「字母」、「約定」、「自性」、「習氣」、「快樂」和「痛苦」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言的任意性： 作者認為，字母的順序沒有理由，這體現了語言的任意性。現代語言學也認為，語言符號與其所指稱的對象之間沒有必然的聯繫，而是約定俗成的。這段文字中，作者試圖說明字母的順序是任意的，不是基於任何理由。 約定與理解： 作者認為，約定是爲了使理解清晰，但約定本身不能產生理解，理解是基於經驗和習氣的。現代認知科學也認為，理解是基於經驗和認知結構的。這段文字中，作者試圖說明約定是理解的輔助，而不是理解的根本原因。 習氣與認知： 作者認為，習氣是認知的基礎，我們通過習氣來理解事物。現代認知科學也認為，認知是基於經驗和習氣的。這段文字中，作者試圖說明習氣是認知的基礎。 概念的形成： 作者認為，概念的形成是基於經驗和習氣的，而不是基於事物的本質。現代認知科學也認為，概念的形成是基於經驗和認知結構的。這段文字中，作者試圖說明概念的形成是基於經驗和習氣的。 因果關係與感受： 作者認為，快樂等感受不是基於事物的本質，而是基於我們的認知和習氣。現代心理學也認為，感受是基於我們的認知和情緒的。這段文字中，作者試圖說明感受不是基於事物的本質，而是基於我們的認知和習氣。 語言與意識： 作者認為，語言和意識是相互關聯的，語言可以喚醒意識中的習氣。現代認知科學也認為，語言和意識是相互關聯的。這段文字中，作者試圖說明語言可以喚醒意識中的習氣。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、語言學和認知科學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、語言學和認知科學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學和神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解語言的任意性、約定的作用、習氣的影響、概念的形成、感受的機制以及語言與意識的關係。

།དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་རང་བཞིན་གཉི་ག་རྟོགས་པར་ཐལ་ཏེ། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་མ་ མཐོང་བས་གེགས་བྱས་པས་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། མ་མཐོང་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་དང་ངེས་པར་བྱེད་པ་དག་སྲིད་ན། སྒྲུབ་པ་ཉིད་ མཆོག་ཡིན་ཏེ།ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོག་པ་དུ་མའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོན་ཡིན་པར་བརྟག་གམ། འོན་ཏེ་གཞན་དུ་ཡིན་མཐོང་བ་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ནི་མ་མཐོང་བའི་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད། དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལ་ཐ་ དད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ལས་སྤྱིའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། བར་གྱི་ཤ་ལྷག་པའི་སྤྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ནང་གི་རྒྱུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པར་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། སྤྱི་དང་དེའི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བས་ གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་པར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དེར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རིགས་གཞན་ལས་ཁས་བླང་བར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་སྐབས་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པ་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་ཉིད་སྤྱིའི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དེའི་འབྲས བུ་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆུ་དང་ས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ འཕྲིགས་པ་ལས་སྤྱིར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེར་སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། འདི་ལ་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ནི་མེད་དོ། །རྩོད་པའི་དུབ་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་མེད་དོ།

如果說，還有不是那樣的，那麼就會理解兩種自性，就像理解顏色和形狀一樣。如果說，因為沒有看到而受到阻礙，所以不是那樣，那麼，如果那樣，為什麼不希望僅僅因為沒有看到，而產生那樣的理解呢？如果說，沒有看到是確定的，而不是證明，那麼就不是這樣，因為沒有量。如果說，證明和確定是可能的，那麼證明是最好的，因為確定會成為許多思考的依據。像這樣：是認為具有快樂等本身是意義呢？還是認為在其他地方看到是真實的呢？對於理解，僅僅是沒有看到的理解。因此，對於某些事物，認為它們是不同的。因為隨之而行，所以成立了普遍的意義，中間多餘的普遍性有什麼用呢？必須承認，內部的原因是認識的原因，如果不是這樣，就會理解普遍和它的原因兩種形式。如果說，是通過聚合而混合在一起的，那麼就不是這樣，因為也會理解聚合為三種形式。因此，必須承認，在那裡理解的能力依賴於內部的原因。同樣，意識也是在那裡產生一種理解的原因。隨之而行，被稱為種類，而不是從其他種類中承認，這是不合理的。其餘的在適當的時候已經說過了。因此，執著于不相同，本身就是具有結果的普遍術語。如果說，它本身是具有結果的，那麼就是普遍的，那麼就不是這樣，因為沒有與自身本質不同的具有結果的事物。如果說，那樣的話，那麼水和土等也會被認為是一個，因為它們也有結果，比如芽，因為認為具有結果本身就是普遍的意識，那麼就不是這樣，只有認為它是牛本身才會那樣。因此，認為普遍性是來自不混合的不同，而不是其他，這是成立的。如果說，為什麼不認為在那裡理解了普遍性呢？因為沒有產生認為那裡沒有普遍性的有害的意識。對於辯論的疲憊，沒有必要。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「自性」、「顏色」、「形狀」、「快樂」、「普遍性」、「聚合」、「牛」、「水」、「土」和「芽」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 知覺與認知： 作者認為，知覺和認知是不同的，知覺是直接的感官經驗，而認知是基於經驗和習氣的。現代認知科學也認為，知覺和認知是不同的，知覺是直接的感官經驗，而認知是基於經驗和認知結構的。這段文字中，作者試圖說明知覺和認知是不同的。 證明與確定： 作者認為，證明比確定更重要，因為確定會成為許多思考的依據。現代邏輯學也認為，證明是比確定更重要的概念。這段文字中，作者試圖說明證明是比確定更重要的概念。 普遍性與特殊性： 作者認為，普遍性是基於對不同事物的相似性的認知，而不是基於事物的本質。現代邏輯學也認為，普遍性是基於對不同事物的相似性的認知。這段文字中，作者試圖說明普遍性是基於相似性的認知。 聚合與統一： 作者認為，聚合本身不能產生統一性，統一性是基於內部的原因。現代邏輯學也認為，聚合本身不能產生統一性。這段文字中，作者試圖說明聚合本身不能產生統一性。 因果關係與認知： 作者認為，認知是基於因果關係的，我們通過因果關係來理解世界。現代認知科學也認為，認知是基於因果關係的。這段文字中，作者試圖說明認知是基於因果關係的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論和範疇論，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解知覺與認知、證明與確定、普遍性與特殊性、聚合與統一、因果關係與認知以及概念的形成。

།ཇི་ལྟར་དུ་མར་རྟོགས་པས་དུབ་པ་ དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་པས་དུབ་པ་ཡང་ཡིན་པས་མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྩོད་པ་ཙམ་ཞིག་འདྲེན་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་རྟོག་བྱེད་ན། །མ་བརྟགས་གཅིག་པུས་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར། །སྤྱི་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ དཔྱད་པ་མེད་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ནི། །དངོས་རྣམས་ལ་ཡོད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དངོས་ལ་མཉན་པ་དེ་མཐའ་ཉན། །དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལས་ལོག་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཉིད་ནི་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་ པ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པའི་མཉན་པ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྤྱིའི་བློ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། མ་འདྲེས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ལན་དུ། དེ་ལས་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་ནི་ངེས་པར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ ལ།དེ་ཡང་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་བ་ལས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བློ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པས་གཞལ་ བྱའི་རྣམ་པ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི།གཞལ་བྱའི་རྣམ་པས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་མི་སླུ་བར་གོ་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།དེའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དེ་ལས་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ནུས་པ་ཉིད་དམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ན་དེ་ཉིད་རིགས་ཡིན་པས་རིགས་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡང་ ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་བཅད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如同通過多種方式理解而疲憊，同樣通過辯論而疲憊也是相同的，那麼就不是這樣，因為，像這樣：僅僅是爲了引導辯論，如果普遍性是理解的原因，那麼，未經考察的單獨的活動範圍，就會成為世俗存在的。如果仔細分析，普遍性是不存在的。如果承認不進行分析，那麼，如果不進行單獨的考察，就會變得令人愉快。具有相同結果的事物，存在於事物中，因此，對於事物的依附是最終的。那些不是它結果的事物，具有相同結果的特性，存在於憤怒等事物中，因此，對於事物的依附，是具有適用理由的。那麼，如果說，普遍性的心識如何具有形式呢？因為對於不混合的事物，沒有形式，那麼，對此回答說：與它不同的不混合的事物，必然與具有形式的心識相關，而它也是由於與習氣相關而具有形式。像這樣，那個心識，是從先前先前那樣的意識中產生的。對於認為這是牛的心識，沒有與雜色等不同的其他可測量的對象。通過顯現可測量對像形式的心識來確定可測量對象的形式，而不是僅僅通過空無可測量對像形式的心識。如果說，那個心識是從無始的習氣力量中產生的，那麼，因為它與它相關，所以它本身不會欺騙，如何理解它不會欺騙事物呢？因此，必須完全排除它的無結果。它的具有結果本身，是它之外的能力，或者說是它之外的自性的排除。當它隨之而行時，它本身就是種類，所以不是拋棄種類，而對於完全排除它來說，也會完全排除外部，那麼就不是這樣，因為沒有排除外部的自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「普遍性」、「心識」、「習氣」、「牛」、「雜色」、「形式」、「結果」和「外部」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 普遍性的存在： 作者認為，普遍性不是獨立存在的實體，而是基於對不同事物的相似性的認知。現代邏輯學也認為，普遍性不是獨立存在的實體，而是基於對不同事物的相似性的認知。這段文字中，作者試圖說明普遍性不是獨立存在的實體。 心識與形式： 作者認為，心識具有形式，這種形式是基於習氣的。現代認知科學也認為，心識具有形式，這種形式是基於經驗和認知結構的。這段文字中，作者試圖說明心識具有形式，這種形式是基於習氣的。 認知與真理： 作者認為，認知不一定與真理相符，認知可能會被習氣所欺騙。現代認識論也認為，認知不一定與真理相符。這段文字中，作者試圖說明認知不一定與真理相符。 種類與排除： 作者認為，種類不是基於對外部的排除，而是基於對內部相似性的認知。現代邏輯學也認為，種類不是基於對外部的排除，而是基於對內部相似性的認知。這段文字中，作者試圖說明種類不是基於對外部的排除。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論和元邏輯，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解普遍性的存在、心識與形式、習氣與認知、認知與真理、因果關係與認知以及種類與排除。

།ཕྱི་རོལ་ནུས་པ་རྣམ་གཅོད་ལ། །རེག་པ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་དེ་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནི། །དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་རྣམས་དང་འབྲེལ། །དེས་ན་གཞན་སེལ་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །མཉན་ པ་གཞན་སེལ་བྱེད་པར་བརྗོད།།གལ་ཏེ་ཡང་སྒྲ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་རེག་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཉིད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱུད་པས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དོན་ལ་མ་རེག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐར་ཐུག་ པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཡང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། །སྒྲ་ལས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཐ་མི་ཐ་དད་པའི་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། ཕྱི་རོལ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མཉན་ པ་གཞན་སེལ་བ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ།།གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ལ་རེག་པ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་རྣམས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བཟུང་བ་བློ་ལས་ཐ་དད་པར་ སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཇི་ལྟར་ན་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན། དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་ དད་པར་སྣང་བ་ཙམ་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་གང་འགའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དག་ལས། །ཤེས་ལ་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་། །གང་དེའང་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་འཁྲུལ་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་ ཡིན།།གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་མོད། ཇི་ལྟར་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་གི་རྒྱུ་ལ་ རག་ལས་པའི་ཕྱིར།རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན། དངོས་པོ་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ།

雖然沒有觸及外部能力的完全排除，但聲音是與完全排除的最終事物相關的，是分別的形象。因此，爲了最終排除其他，說依附是排除其他。如果說，即使從聲音產生的分別沒有觸及外部自性，但分別的形象是外部的最終事物，因為它是從外部產生的。因為是間接產生的，所以即使沒有觸及意義，也不是外部的最終事物。由排除其他意義而產生的形象，也顯現為排除其他。從聲音中，也會理解相同和不相同的排除，而不是與外部不相同。因此，爲了產生具有排除其他形式的分別，說依附是排除其他。也是爲了使之適用於排除其他的事物，即使沒有觸及外部，但從那個分別中產生的術語，也適用於排除其他的事物。說它是具有排除其他對象的。分別的執著，不是顯現為與心識不同嗎？那麼，它如何是心識的自性呢？顯現為與它不同的，不會變成它本身。顯現為與作用不同的，不會變成它本身。顯現為不同的，是不同的特性，因為它沒有其他不同的理由，那麼就不是這樣，因為僅僅顯現為不同不是特性。沒有錯誤的顯現為不同，才是不同的特性，而不是某些。如同排除一樣，從聲音中，在意識中顯現意義的形象。而它也不是意義的自性，它是從錯誤的習氣中產生的。如果說，即使它顯現為顏色和形狀，它也不是事物，但它是它的形象。有什麼矛盾呢？因為它是從習氣特性的原因中產生的。即使是那樣，如何不成為事物呢？因為它依賴於自己的原因，就像有眼翳的人所看到的毛髮等一樣。如果說，即使是從習氣力量產生的，也認為是事物，那麼就應該說，事物不是那樣變化的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「聲音」、「分別」、「形象」、「習氣」、「顏色」、「形狀」和「事物」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言的指稱： 作者認為，語言的指稱不是直接指向外部事物，而是指向我們對事物的分別和形象。現代語義學也認為，語言的意義不是直接指向外部事物，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明語言的指稱不是直接指向外部事物。 分別與形象： 作者認為，分別和形象是我們對事物的認知方式，而不是事物本身的屬性。現代認知科學也認為，分別和形象是我們對事物的認知方式。這段文字中，作者試圖說明分別和形象是我們對事物的認知方式。 事物與現象： 作者認為，事物和現象是不同的，現象是我們對事物的認知，而不是事物本身。現代現象學也認為，事物和現象是不同的。這段文字中，作者試圖說明事物和現象是不同的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯和現象學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解語言的指稱、分別與形象、習氣與認知、認知與真理、因果關係與認知以及事物與現象。

།འོ་ན་བློའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དངོས་པོར་ གྱུར་བའི་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ།།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ནི་མཉན་པས་བརྗོད་པ་ན། །དོན་གྱི་ཆ་གང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་མ་རྟོགས་ན་དེ་དོན་ཅན། །བརྡ་བྱེད་པ་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །ཅི་ནས་ཀྱང་སྒྲ་ལས་དངོས་པོའི་ཆ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྡ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། བློའི་ གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བརྡ་བྱེད་པ་ནི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་གཞན་སེལ་བ་ཡང་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་བརྡ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སེལ་བ་ ནི་དོན་གྱི་ཆ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། སྒྲས་དོན་ཆ་ནི་ཅི་བརྗོད་ཅེས། །དེ་ལ་གཞན་སེལ་བརྗོད་པར་བྱ། །རྣམ་པ་དེ་ཡང་དོན་ལ་མེད། །དེ་བརྗོད་ཇི་ལྟར་དོན་རྟེན་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་དེ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་རྟོགས་པ་ན་གཞན་སེལ་བ་དོན་གྱི་ཆ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་སེལ་བ་ནི་ དོན་གྱི་ཆ་ཉིད་དེ།སྒྲས་དོན་གྱི་ཆ་ཅི་ཞིག་བརྗོད་ཅེས་འདྲ་བ་ན། གཞན་སེལ་བའོ་ཞེས་ལེན་འདེབས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ཡང་དོན་ལ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་དོན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་རྟོགས་པས་ནི་དོན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་རྟོགས་པའི་སྐྲ་ ཤད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།གཞན་ཡང་གཞན་སེལ་བ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྗེས་འགྲོ་ཅན་སྒྲ་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །དོན་གྱི་འབྲས་ཡིན་མཐོང་གོམས་པས། །སྤྲུལ་དེའང་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཅན། །བློ་ལས་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ནི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དག་ ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མཐོང་ངོ་།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བས་གོམས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བློ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ དང་ལྡན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་ནི་གཞན་སེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི་གཞན་སེལ་བ་མ་ཡིན་ལ། བློའི་རྣམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

那麼，有些人說，心識的特性本身是通過聲音表達的，它本身是成為事物的排除其他。這不是真實的，因為，像這樣：當它通過依附表達時，會理解意義的哪一部分？如果它不理解，那麼那個有意義的事物，進行約定就會變得沒有意義。無論如何，爲了從聲音中理解事物的一部分，才進行約定，而不是爲了僅僅理解心識的形象。因此，約定會變得沒有意義，因為它本身是爲了理解事物。那麼，排除其他也會變成不是聲音的意義，因此，它也不會進行約定，那麼就不是這樣，因為排除其他是意義的一部分。像這樣：當聲音說出意義的一部分時，應該說排除其他。那個形式在意義中也不存在，因為它只是心識的形式。凡是在意義中不存在的，通過理解它也不會理解意義，就像有眼翳的人所理解的毛髮等一樣。還有，排除其他也被認為是普遍性。像這樣：隨之而行的聲音，是隨之而行的，是意義的結果，通過看到習慣。那個顯現也不是隨之而行的，因為它與心識不相同。聲音被看到隨之而行於雜色等事物。如果隨之而行也是通過結合而變化的，那麼那個形式就不是隨之而行的，因為它與心識不相同。因為它是通過看到習慣而產生的，就像心識本身一樣。不是隨之而行的結果，不應該具有隨之而行的特性，因為不同的原因會導致不同。因此，形象不是排除其他，因為它不是隨之而行的。因此，事物不是排除其他，也不是心識的形式。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「心識」、「聲音」、「排除其他」、「意義」、「普遍性」、「雜色」、「形象」和「事物」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言的意義： 作者認為，語言的意義不是直接指向心識的形象，而是指向事物本身。現代語義學也認為，語言的意義不是直接指向心識的形象，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明語言的意義不是直接指向心識的形象。 約定與理解： 作者認為，約定是爲了理解事物本身，而不是爲了理解心識的形象。現代語言哲學也認為，約定是爲了理解事物本身。這段文字中，作者試圖說明約定是爲了理解事物本身。 排除其他： 作者認為，排除其他是意義的一部分，而不是獨立存在的實體。現代邏輯學也認為，排除其他是意義的一部分。這段文字中，作者試圖說明排除其他是意義的一部分。 普遍性與特殊性： 作者認為，普遍性不是獨立存在的實體，而是基於對不同事物的相似性的認知。現代邏輯學也認為，普遍性不是獨立存在的實體。這段文字中，作者試圖說明普遍性不是獨立存在的實體。 事物與形象： 作者認為，事物和形象是不同的，形象是我們對事物的認知，而不是事物本身。現代現象學也認為，事物和形象是不同的。這段文字中，作者試圖說明事物和形象是不同的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯和現象學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解語言的意義、約定與理解、排除其他、普遍性與特殊性、因果關係與認知以及事物與形象。

།འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ན་སྤྱི་རྟོགས་པར་ འགྱུར།དེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྡོག་པ་རྟོགས་ན་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་རྟོགས་པས་ན་དེ་ནི་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟེ་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་གཞན་སེལ་བ་དངོས་པོའི་ཆར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། དེ་དངོས་སྒྲོ་བཏགས་རྟོག་པ་ཡིས། །གཞན་ལས་བཟློག་པ་རྟོགས་ཕྱིར་ཡང་། ། སྒྲ་དོན་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད། །བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་དེ་དང་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲའི་དོན་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །བློའི་རང བཞིན་ཉིད་ལས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་ནི་སྤྱི་དང་།དངོས་པོའི་ཆ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་སྒྲ་ཡིས་ངེས་སྤྲུལ་པ། །དེ་དག་ལོག་པར་སྣང་བ་ཉིད། །དོན་གྱི་ཆ་ལ་འདི་རྗེས་འགྲོ། །དེ་ལྟར་མཉན་པ་གཞན་སེལ་བྱེད། །ལོག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་སེལ་བ་ནི་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་ལྟར་དེ་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་གཞན་སེལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་རྟོགས་པ་དང་། ཅིག་ ཤོས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བར་རྟོགས་པ་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཅིག་ཤོས་ནི་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་དོ། །དེས་ན་གཞན་སེལ་བ་དེ་ནི་སྒྲའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་འདོད་པ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།མཉན་པ་དེ་ནི་གཞན་སེལ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་སྒྲུབ་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་སྣང་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན།ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞན་གཞན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། འདྲ་བས་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ ཏེ།རིགས་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ།

那麼，如果說，當從聲音理解意義時，如何理解普遍性呢？如果理解依賴於事物的排除，那麼理解的就是事物本身，所以它不是普遍性。如果不是理解事物，那麼，如何將排除其他理解為事物的一部分呢？對此解釋說：通過將心識的自性虛構為事物的自性，並執著于與它合一，從而理解，但不是在究竟意義上。因為它也是排除其他，所以聲音的意義是排除其他。將心識的自性虛構為事物的自性，這對於一切事物都是虛構的，因此，理解排除其他是普遍性和事物的一部分。通過聲音確定的意識顯現，那些顯現為錯誤的。這是隨之而行於意義的一部分，因此，依附是排除其他。因為顯現為錯誤，所以不是具有事物的對象。排除其他是真實的。如同事物的形式一樣，對於它沒有損害。對於它，不存在說這不是排除其他的事物的損害。因此，在世俗中，從存在和不存在損害中理解，並且在另一方面安立，但不是在究竟意義上。因此，理解排除其他是沒有損害的，而另一方面是有損害的，所以理解排除其他是聲音的意義。因此，排除其他是作為聲音的意義而存在的。因為聲音是在拋棄意願后才適用的，所以依附是排除其他。或者，分別的形象的排除其他，是執著于外部，而不是以自己的本質，所以沒有過失。因此，對於聲音，沒有任何可以通過自己的本質表達的事物，所以證明不是聲音的意義。如果說，自己的本質顯現在意識中，如何適用於外部呢？因為它執著于外部。如果說，執著是什麼呢？就是以它的術語對像來分別適用。如果說，它是其他其他術語的對象，那麼，是因為相似而執著於它的錯誤，就像種類的錯誤一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「聲音」、「意義」、「普遍性」、「排除其他」、「心識」、「事物」、「形象」、「執著」和「種類」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言的指稱： 作者認為，語言的指稱不是直接指向外部事物，而是通過心識的虛構和執著來理解的。現代語義學也認為，語言的意義不是直接指向外部事物，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明語言的指稱不是直接指向外部事物。 心識的虛構： 作者認為，心識通過虛構和執著來理解事物，而不是直接把握事物的本質。現代認知科學也認為，認知是通過心識的建構和解釋來實現的。這段文字中，作者試圖說明心識是通過虛構和執著來理解事物的。 排除其他： 作者認為，排除其他是語言意義的一部分，而不是獨立存在的實體。現代邏輯學也認為，排除其他是語言意義的一部分。這段文字中，作者試圖說明排除其他是語言意義的一部分。 執著與錯誤： 作者認為，執著會導致錯誤，我們可能會因為執著于相似性而產生錯誤的認知。現代認知心理學也認為，執著會導致認知偏差。這段文字中，作者試圖說明執著會導致錯誤。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解語言的指稱、心識的虛構、排除其他、普遍性與特殊性、因果關係與認知以及執著與錯誤。

།དེ་ལ་རང་བཞིན་གཞན་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེས་དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཅི་ཡོད། གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ ན།ཅི་སྟེ་གཞན་དེ་ལ་ཡོད་དམ་དེ་ལྟའོ་ཞེ་ན། ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན། གང་ལ་དེ་སྒྲོ་གདགས་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནམ། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ ཡང་རུང་སྟེ།དེའི་ཚེ་དེ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེ་ལ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །དེའི་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས། མི་དམིགས་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ལ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ཉམས་པ་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྔ་མ་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་དེའི་ཚེ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་ནི་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ། དེའི་ཕྱིར་བརྡ་ཡི་དུས་ན་ཡང་། །རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན། །བསྟན་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཡི། །གཞན་སེལ་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །བརྡར་བྱེད་པ་ན་ཡང་བརྡ་བྱེད་པ་པོ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ནི་བརྡ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།འོན་ཀྱང་གཞན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བརྡའི་དུས་ན་ཡང་། གཞན་སེལ་བ་ཉིད་མཉན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ལྷ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བརྡ་འདོགས་པ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་བསྟན་ཀྱང་ གཟུགས་བརྙན་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། བརྡ་ནི་དོན་རྟོགས་དོན་ཡིན་པར། །གཉི་ག་ཡིས་ཀྱང་འདོད་པ་ཡིན། །གཟུགས་བརྙན་རྟོགས་འགྱུར་མངོན་སུམ་གྱི། །དངོས་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，將自性虛構為其他，不是執著嗎？那麼就不是這樣，因為虛構也是另一種意識。如果說，它通過那個理解它的自性，那麼虛構有什麼用呢？如果說，理解的是其他，那麼，那個其他存在於那裡嗎？或者說，是那樣的嗎？就不是虛構，因為它是真實的。如果說，不存在，那麼，如果它僅僅是意識，如何虛構其他呢？無論是將它虛構為意義的自性，還是意識的自性，那時，說虛構它是什麼意思呢？理解它，當與它一起理解時，也不是虛構。如果說，是從不存在理解為存在，那麼，如何理解為不存在呢？因為沒有看到它的自性，所以通過其他理解，那麼就不是這樣，因為它不是對象，如何理解為不存在呢？不看到是爲了理解成為活動範圍的事物。如果說，不是由於感官的缺失而那樣理解，那麼，理解的是先前的不存在，而不是理解為不存在，因為它那時存在。如果說，是爲了進行應該獲得的術語，所以不進行不應該獲得的術語，那麼，那樣的話，那麼，因為它從那裡虛構為其他，所以，虛構就是使之成為其他術語的對象，這本身就成立了。因此，聲音的意義是排除其他。它本身的解釋：因此，即使在約定的時間，也是具有理解自身結果的，與指示的意義相關的，排除其他與聲音相關。即使在進行約定時，進行約定的也不是通過證明，而是通過排除其他。因為即使在約定的時間，也是排除其他與依附相關，而不是事物。如果說，當約定「這是天授」時，不是隻看到與自己的特性相關嗎？那麼，這不是好的，因為即使指示，也只是理解形象。像這樣：約定是爲了理解意義，兩者都希望這樣。理解形象是明顯的，但不是事物本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「自性」、「虛構」、「執著」、「意識」、「排除其他」、「聲音」、「約定」、「天授」、「形象」和「事物」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 虛構與認知： 作者認為，認知是通過心識的虛構和執著來實現的，而不是直接把握事物的本質。現代認知科學也認為，認知是通過心識的建構和解釋來實現的。這段文字中，作者試圖說明認知是通過虛構和執著來實現的。 約定與指稱： 作者認為，約定不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解和形象。現代語義學也認為，約定不是直接指向事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明約定不是直接指向事物本身。 形象與事物： 作者認為，我們通過形象來理解事物，而不是直接把握事物本身。現代現象學也認為，我們通過現象來理解事物。這段文字中，作者試圖說明我們通過形象來理解事物。 真實與虛構： 作者認為，我們對事物的理解既有真實的一面，也有虛構的一面。現代認識論也認為，我們的認知既有客觀性，也有主觀性。這段文字中，作者試圖說明我們對事物的理解既有真實的一面，也有虛構的一面。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解虛構與認知、排除其他、約定與指稱、形象與事物、因果關係與認知以及真實與虛構。

།འདིའི་མིང་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་ནི་དུས་གཞན་དུ་ཡང་འདི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྡ་ནི་དེ་ལས་ གཞན་པའི་དུས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་རང་དང་གཞན་གཉི་ག་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མཉན་པ་དང་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདིའི་མིང་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཟུགས་བརྙན་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་ནི་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདིའི་མིང་ ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བརྡའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།ཤིན་ཏུ་གོམས་པའམ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པས་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་གཟུགས་བརྙན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཐ་སྙད་ལས་བརྡར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ ངེས་པར་བརྡའི་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། འདི་མིང་འདི་ཡི་བརྡ་འདི་ལས། །འདི་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་རྟོག་ལྡན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །གཞན་དུ་རྟོག་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས། དེ་ལོག་པར་ནི་ མཐོང་བ་ན།།འདི་མིང་འདི་ཡིན་བདག་གིས་ཀྱང་། །སྒྲ་འདི་ལས་ནི་འདི་རྟོགས་བྱ། །ཡང་ན་བསྟན་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་གཟུགས་བརྙན་གང་ཡིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཞན་སེལ་བ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་བརྙན་དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་གཞན་སེལ་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རང་གི་ ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡོག་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་དེ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པས་བཀར་ནས་དེ་དང་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གཞན་དུ་མ་མཐོང་ལ་ལྟོས་དང་། །ལ་ལར་དེ་མཐོང་ལ་ལྟོས་ཕྱིར། །གཞན་ སེལ་སྒྲ་དང་འབྲེལ་འགྱུར་གྱི།།དེ་ནི་དངོས་ལ་མི་རུང་ངོ་། །སྒྲ་ནི་དེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཞན་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རིགས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་ལ་བརྡར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་སོ། །སྤྱིའམ་གསལ་བ་ལ་བརྡ་འདོགས་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ཁོ་ནས་བརྡར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་མཐོང་བར་ཐལ་ལོ། །སྤྱི་ལ་ཡིན་ན་ཡང་། མཐོང་བ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་གྱིས་གཞན་དུ་མ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

這個的名稱是這個，從這個，在其他時間也應該理解這個，因此，約定必然是自己和他人，都認為它遍及了那個時間以外的理解狀態。因此，依附和排除其他相關，而不是自己的特性。如果說，這個的名稱是這個，沒有理解為是特殊的形象，但認為這個的名稱是這個，僅僅自己的特性是約定的對象，那麼就不是這樣，因為如果不是非常習慣或預先思考，就會那樣理解，相反，僅僅理解為形象。還有，凡是具有從術語理解約定的，必然會執著于約定時間自性形象的本質。像這樣：這個名稱是這個的約定，從這個可以理解這個。這個是具有思考的，否則如何具有思考呢？同樣，當從說「來這裡」而看到錯誤時，這個名稱是這個，我也應該從這個聲音理解這個。或者，指示是先前所說的形象，而與它相關的排除其他，是它的自性。那個形象的結果，也是理解排除其他，而不是理解自己的本質，因為自己的本質在意義上不存在，而排除存在。如果說，那個排除是其他，那麼就不是這樣，因為通過理解來區分，並與它一起進行術語。還有：因為沒有在其他地方看到而觀察，因為在某些地方看到而觀察，所以排除其他與聲音相關，但它不適用於事物。因為在與其他種類不相同的地方沒有看到聲音，而在某些同類中看到，所以知道約定是用於排除其他。如果說，如何不約定為普遍或明顯呢？那麼就不是這樣，如果那樣，就會因為僅僅通過證明的方式進行約定，而導致在一切事物中都看到。即使是普遍，也只是觀察所看到的，而不是觀察沒有看到的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「名稱」、「約定」、「依附」、「排除其他」、「形象」、「自性」、「思考」、「術語」、「指示」、「普遍」和「明顯」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 約定的本質： 作者認為，約定不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解和排除其他。現代語義學也認為，約定不是直接指向事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明約定的本質不是直接指向事物本身。 形象與認知： 作者認為，我們通過形象來理解事物，而不是直接把握事物本身。現代認知科學也認為，我們通過認知表徵來理解事物。這段文字中，作者試圖說明我們通過形象來理解事物。 思考與語言： 作者認為，思考與語言密切相關，語言是思考的工具。現代認知科學也認為，語言是思考的工具。這段文字中，作者試圖說明思考與語言密切相關。 指稱的相對性： 作者認為，指稱是相對的，它取決於我們所觀察到的事物和我們所排除的事物。現代語義學也認為，指稱是相對的。這段文字中，作者試圖說明指稱是相對的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解約定的本質、排除其他、形象與認知、思考與語言、普遍性與特殊性以及指稱的相對性。

།སྤྱི་ལྡོག་པ་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ལས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི།སྤྱི་བཏགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གསལ་བ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་སྤྱིས་ཅི་བྱ། གསལ་བ་ཉིད་ནི་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་མེད་པར་སྤྱི་རྟོགས་པས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ། མཚོན་ཟིན་པས་མཚོན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཡང་ རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།ཅི་འདིར་གཉིས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་སམ། རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཙམ་རྟོགས་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ནི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་དེ་ཡང་སྤྱི་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ གསལ་བ་རྣམས་ནི་སྤྱིས་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་ཉིད་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་འདིར་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་མཚོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྒྲའི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ། །སྤྱི་ཡང་མཚན་ཉིད་དུ་ གྱུར་པ་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་བློ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་སེལ་བ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིའམ་གསལ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་སླུ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟོགས་པ་ལ་ནི་སླུ་བ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སླུ་བར་གྱུར་ན་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡང་སྒྲའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གཞན་མཐོང་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་དེ་ནི་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་བླང་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲའི་རྟོགས་པ་དང་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན། རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཙམ་ཞིག་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན། གཞན་དུ་མ་མཐོང་ལ་ལྟོས་དང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བརྡ་འཛིན་པ་ན། གཞན་དུ་མ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་། རིགས་མཐུན་པ་འགའ་ཞིག་ལ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་བརྡ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་ལ་དེ་མ་མཐོང་བ་དེ་ ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ།གང་ལ་ཐ་སྙད་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་རྟོགས་སོ། །འདི་ལྟར་བརྡ་འཛིན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། དངོས་པོ་འདི་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ངག་གི་བྱེད་པ་ནི་ལེན་པ་ལ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། མེད་པ་ནི་བླང་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདི་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གོར་མ་ཆག་པར་ཁྱེར་འོངས་དགོས་སོ།

如果說，是爲了理解包括普遍性的排除，那麼，它會變成那個排除其他本身，普遍性虛構有什麼用呢？明顯本身會理解為具有那個排除其他，普遍性有什麼用呢？如果說，不理解明顯本身，那麼就不是這樣，如果沒有明顯，即使理解普遍性又有什麼用呢？如果說，因為已經指明，所以也理解明顯，那麼，這裡是依次理解兩個嗎？還是僅僅理解呢？首先，僅僅理解牛本身作為對象，之後理解雜色等的特殊性，那麼就不是這樣，不可能理解雜色等內部的特殊性。因此，它也是普遍性本身。因此，明顯的事物不是通過普遍性來指明的，因為指明的是普遍性本身。如果說，必然要指明這裡存在某些特殊性，那麼就不是這樣，因為它沒有聲音的作用。對於「這是理解嗎？還是不是」，沒有衡量標準。即使成為特性的普遍性，也沒有理解。因此，因為它與事物分離，所以它僅僅是心識。那麼，如果說，如何將排除其他作為聲音的意義呢？正是因為它，因為它僅僅適用於排除其他。如果說，理解普遍或明顯，就不會被欺騙，因為理解中沒有欺騙。如果被欺騙，那麼，如何將排除其他作為聲音的意義呢？即使看到其他，也是爲了從那裡獲取其他。暫時，它不是被獲取的。沒有必須獲取其他的確定性。正是因為它，因為聲音的理解和形式相似，所以，推論也只是證明排除。或者，「因為沒有在其他地方看到而觀察」，是指當持有術語的約定時，觀察沒有在其他地方看到，和觀察在某些同類中看到，從而持有約定。因此，凡是沒有看到它的，都知道是排除，凡是看到術語的，不知道是存在還是不存在。像這樣，持有約定就是那樣。因為，說「把這個東西拿來」的聲音的作用是爲了獲取，而不是爲了事物本身的存在。如果說，不能獲取不存在的事物，那麼，如果這是國王的命令，那時就必須毫無遺漏地帶來。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「普遍性」、「排除其他」、「明顯」、「心識」、「聲音」、「理解」、「欺騙」、「推論」、「術語」、「約定」、「國王的命令」和「事物」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 理解與欺騙： 作者認為，理解可能會被欺騙，我們對事物的理解不一定與事物的本質相符。現代認識論也認為，認知不一定與真理相符。這段文字中，作者試圖說明理解可能會被欺騙。 推論與排除： 作者認為，推論是通過排除其他可能性來得出結論的。現代邏輯學也認為，推論是通過排除其他可能性來得出結論的。這段文字中，作者試圖說明推論是通過排除其他可能性來得出結論的。 約定與指稱： 作者認為，約定不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解和排除其他。現代語義學也認為，約定不是直接指向事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明約定不是直接指向事物本身。 語言與行動： 作者認為，語言不僅用於描述事物，也用於指導行動。現代語用學也認為，語言不僅用於描述事物，也用於指導行動。這段文字中，作者試圖說明語言不僅用於描述事物，也用於指導行動。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解普遍性與特殊性、排除其他、理解與欺騙、推論與排除、約定與指稱以及語言與行動。

།དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ན་ཚད་མ་གཞན་ནམ། དོན་གྱིས་གོ་བ་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱིས་གོ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྒྲ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གྱིས་གོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་བྱིས་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་སློང་བ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡོད་པ་སྲིད་ན་ལེན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་མི་ལེན་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་གཞན་དག་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་འཇུག་པ ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྡོག་པ་ལྷུ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པས་ལྡོག་པ་ཉིད་གཙོར་རྟོགས་སོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གཅིག་གཙོར་གྱུར་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒྲའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པ་ལས་ནི་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཐ་མ་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་ཡང་མི་ནུས་སོ།།གསལ་བ་གཅིག་མཐོང་བས་ཀྱང་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །ཡང་ན། ལ་ལར་དེ་མཐོང་ལ་ལྟོས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་མིང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ སྒྲ་སྦྱོར་བ་ལ་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འདིའི་མིང་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལས་འདི་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྣམས་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གང་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ན། ཤེས་པ་དེ་ ཅི་ལྟར་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་ཁྱད་པར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ནི་འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་འདི་མེ་ཡིན་པར་ནི་འགྱུར་ན། མེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ ཡོངས་སུ་མ་བཅད་ན་ཇི་ལྟར་མེའི་ཁྱད་པར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན།རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཅི་མེ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་ཅེའམ། དེ་ལ་མེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་ཁྱད་པར་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་ཡང་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་དེར་མེ་ངེས་ པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ནི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེ་རྟོགས། དྲོ་བ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果仔細考察，那麼，它不是其他的衡量標準，而是通過理解意義，才作為存在被理解，從而成為對象。如果說，與理解意義相關的聲音，是存在的衡量標準，那麼就不是這樣，因為它沒有理解意義，這就像是孩子在尋求顯現的慾望一樣。因此，如果存在，就會獲取，否則就不是。不獲取其他。還有，其他人認為，是因為觀察到從所有不相同的種類中排除，以及適用於在某些事物中證明。排除是主要的，而隨之而行不是主要，因此，主要理解的是排除。這不是真實的，即使假設隨之而行和排除中有一個是主要的，即使那樣，也不能超越證明聲音的意義，因此，也不能理解最終隨之而行不是主要的。因為通過看到一個明顯的事物，就理解了所有普遍的自性，所以說隨之而行不是主要的，是不合理的。或者，「因為在某些地方看到而觀察」，是指這個名稱是這個，在所有時候，連線聲音不是有意義的，而是指這個名稱是這個，是從這個到這個的術語，僅此而已，因為沒有其他的術語，所以聲音是具有排除其他對象的。如果說，在通過推論獲得事物的地方，那個意識如何成為具有排除其他對象的呢？如果說，也認為它具有排除其他對象，那麼就不是這樣，因為在那裡也對特殊性產生懷疑。在那裡，是這樣理解的：雖然暫時會認為這是火，但不知道是什麼樣的火。如果說，如果不完全排除普遍性，如何對火的特殊性產生懷疑呢？因為僅僅通過理解就會產生懷疑。如果暫時理解是存在的，那麼，是存在火嗎，還是不存在呢？不知道那裡存在什麼樣的火的特殊性。凡是有結果的理由的地方，難道不是必然存在火嗎？那麼就不是這樣，因為火是觸覺的特殊性。對於它，沒有確定性。如何理解火呢？因為僅僅理解溫暖。如果說，理解的是普遍性，那麼就不是這樣，因為它本身是特殊性的層次。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「衡量標準」、「意義」、「存在」、「理解」、「排除」、「隨之而行」、「普遍」、「特殊」、「推論」、「懷疑」、「火」和「溫暖」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 衡量標準與認知： 作者認為，認知不是通過某種絕對的衡量標準來實現的，而是通過對意義的理解來實現的。現代認識論也認為，認知不是通過某種絕對的衡量標準來實現的。這段文字中，作者試圖說明認知不是通過某種絕對的衡量標準來實現的。 排除與認知： 作者認為，排除是認知的重要組成部分，我們通過排除其他可能性來理解事物。現代邏輯學也認為，排除是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明排除是認知的重要組成部分。 推論與懷疑： 作者認為，推論可能會導致懷疑，我們對事物的理解不一定與事物的本質相符。現代認識論也認為，推論可能會導致懷疑。這段文字中，作者試圖說明推論可能會導致懷疑。 感官與認知： 作者認為，感官是認知的重要來源，但感官的經驗也可能是片面的和不確定的。現代認知科學也認為，感官是認知的重要來源，但感官的經驗也可能是片面的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明感官是認知的重要來源，但感官的經驗也可能是片面的和不確定的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解衡量標準與認知、排除與認知、普遍性與特殊性、推論與懷疑、約定與指稱以及感官與認知。

།ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ བྱེ་བྲག་ལས་ཐ་དད་པའི་དྲོ་བའི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི།ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །རྟོགས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་རིམ་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དམིགས་ལ་ནི་རག་ན་བློ་གཅིག་ཉིད་ནི་མེད་དེ། རེས་འགའ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་རེས་འགའ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བློ་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་དུས་གཅིག་གི་ ཚེ་རང་བཞིན་དུ་མར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་ནི་མི་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེར་ཡང་རྟོགས་པ་ཙམ་ཞིག་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པས། གཞན་སེལ་བ་ཙམ་ཞིག་སྒྲ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ལ་ནི་དེ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སེལ་བ་ ནི་རྟགས་ལའང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱའོ།།དེའི་ཕྱིར་རིགས་སོགས་དེ་ལྡན་ནི། །ཡོད་མིན་དོན་དང་དེ་དག་ལ། །མཉན་པ་འབྲེལ་མིན་གཞན་ལས་ནི། །ལྡོག་པ་ཉིད་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་ཕྱིར། །དེས་ན་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རིགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །རྫས་འབྲེལ་པ་ཡང་ རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད།ལྡན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་འབའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་ཅི་ཡོད་གཉི་ག་ལས་ སྐྱེས་པ་དང་།གང་ཡང་རུང་བའི་ལས་སྐྱེས་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྡན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་གཉིས་ཁོ་ནར་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ལྡན་པའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ལྡན་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ལྡན་པ་གཞན་ནི་མེད་དེ་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་རྟོགས་པར་མ་གྱུར་མོད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྡན་པ་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་ལྡན་པ་ ལས་ལྡན་འགྱུར་ཏེ།།དེ་ནི་སླར་ཡང་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །གཅིག་དགོས་བྱེད་མཁན་ང་ཡིན་ཞེས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ན། །ལྡན་པར་རྟོག་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །འདི་ནི་གཅིག་འགྱུར་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ལྡན་པ་དོན་ལྡན་འགྱུར་བ་ཡིན། །སྒྲ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡང་མེད་དེ། སྒྲ་ དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

所謂的特殊性層次等所區分的不同的溫暖的普遍性，是不存在的。對於它，也沒有理解。如果說，理解也是指向特殊性的層次，那麼，如果指向，就沒有一個心識，因為有時是這樣，有時是那樣，會產生其他心識。如果說，一個心識在同一時間自然地指向，那麼就不是這樣，必然會有一個是不真實的。因此，在那裡，也只有理解是真實的，而不是其他，所以，只有排除其他是聲音和推論的對象，對於事物來說，那是不合理的。應該觀察，排除其他也與記號有關。因此，種類等具有它，不是存在，也不是意義，也不是與它們相關的依附，因為聲音是用於排除其他。因此，因為沒有衡量標準，所以，沒有理解種類等的關係。物質關係也只是自己本質的顯現，有什麼用呢？如果說，因為顯現為具有，那麼就不是這樣，因為即使不分別思考其他，也顯現為它的本質。僅僅憑藉那個是不可能理解的。如果說，理解的就是它本身，那麼，因為意願，有什麼損害呢？沒有理解為從兩者產生，或者從任何一個產生，或者從具有產生。如果說，僅僅理解為自己的本質，那麼就不是這樣，因為沒有顯現出具有的自己的本質。只是顯現為那兩個事物那樣產生，而不是具有。也沒有理解為那兩個事物本身是具有的。因此，沒有其他的具有，因為沒有與先前一起理解為一個。顯現不是用於先前和之後的事物。雖然沒有理解先前，但如果說，仍然存在理解具有，那麼就不是這樣，因為從不具有會變成具有，那會再次相關。我才是那個需要一個的人，那是想要理解的。如果不是那樣理解，那麼理解具有會變得沒有意義。因為這個會變成一個，所以具有才變得有意義。也沒有進行聲音的連線，因為聲音在那裡不存在。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「特殊性」、「普遍性」、「心識」、「排除其他」、「種類」、「關係」、「物質」、「具有」、「顯現」、「推論」、「記號」和「聲音」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 心識與認知： 作者認為，心識是認知的載體，但心識的活動也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，心識是認知的載體，但心識的活動也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明心識是認知的載體，但心識的活動也可能是多變的和不確定的。 關係與認知： 作者認為，關係不是獨立存在的實體，而是我們對事物之間聯繫的認知。現代邏輯學也認為，關係不是獨立存在的實體。這段文字中，作者試圖說明關係不是獨立存在的實體。 推論與記號： 作者認為，推論是通過記號來得出結論的，但記號本身也可能是不確定的。現代邏輯學也認為，推論是通過記號來得出結論的，但記號本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明推論是通過記號來得出結論的，但記號本身也可能是不確定的。 語言與存在： 作者認為，語言不是直接指向存在本身，而是指向我們對存在的理解和排除其他。現代語義學也認為，語言不是直接指向存在本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明語言不是直接指向存在本身。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解普遍性與特殊性、排除與認知、心識與認知、關係與認知、推論與記號以及語言與存在。

།བརྡའི་དུས་ན་སྒྲ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཐོང་བ་སྲེ་བྱེད་བདག་ཉིད་ཅན། །སྔ་ཕྱི་སྟོང་པས་འཛིན་པ་ཡི། །མིག་ཤེས་ལ་ནི་དེ་ཇི་ལྟར། །འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བ་ལང་གི་སྒྲ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འདི་བ་ལང་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞི་མཐུན་པ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཏེ། དཔེར་ན་དབྱིག་པ་ཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་གང་ལ་བ་ལང་གི་སྒྲ་ཡོད་པ་དེ་བ་ལང་གི་སྒྲ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་སྦྱོར་བས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འདི་ནི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ནི། འདི་བ་ལང་གི་སྒྲས་བརྗོད པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།བ་ལང་གི་སྒྲ་ལས་འདི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བ་ལང་དེ་ནི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འདི་ལ་བ་ལང་གི་བརྡར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར། འདི་ལྟར། དབང་རྣམས་རུང་བའི་ཡུལ་གནས་ལ། ། འབྱུང་འགྱུར་འདས་དང་འབྱུང་ལ་མིན། །དབང་པོ་ལ་བརྟེན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །སྤྱོད་ཡུལ་དབང་པོའི་བྱེད་ཅན་ཡིན། །ཞེས་དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་འགའ་ཞིག་དང རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔར་གཟུང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཡོད་ན་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དྲན་པར་བྱ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དྲན་པར་བྱ་བ་མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་བདེན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡང་དེའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་བྱ་བ་ཞེས་པ་དང་། དེའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་ ཀྱི།གཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ལ་ཚད་མ་ནི་མེད་དོ། །ཐ་སྙད་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་དོན་ཉིད་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་གྱི་སྔ་མ་དང་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ སྙམ་པའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，在約定的時間，聲音是存在的，那麼，與它連線的也是不存在的。像這樣：約定是具有記憶原因的，具有混合所見的自性，因為前後空虛而執持，對於眼識來說，那如何呢？「這是牛」這句話，不是牛的聲音本身，而是「這是牛的聲音所表達的」的意思。基礎相同是因為與它相關，例如，就像說「有棍子」一樣。或者，凡是有牛的聲音的地方，就是牛的聲音。當通過連線在一個方面說「這是牛」時，因為這是牛的聲音所表達的，所以會從牛的聲音理解這個。對於「那個牛是這個」，是因為這個被約定為牛。這樣的事物，如何通過前後執持空虛自性的顯現來執持呢？像這樣：諸根在適合的境地，不是過去、未來和現在。依賴於根的意識，其活動範圍是根的作用。如是說。如果說，眼等根也適用於先前和之後，那麼就會理解所有過去和未來，因為所有都以某種方式相關。如果說，理解的是先前執持的，那麼就不是這樣，因為在所有時候都沒有理解。如果說，有記憶，就會理解，那麼，記憶本身就會變成那個。如果說，顯現與記憶一起理解為一個，那麼就不是這樣，因為記憶不是衡量標準。記憶的對象是不真實的，如何與它一起理解為真實呢？如果說，因為也做它的意義，所以它本身就是這個，那麼，是「做意義」和「被它的聲音所表達」嗎？從「它本身必須做意義」來看，因此，這只是術語而已，對於執持為一個，沒有衡量標準。如果說，從術語不欺騙本身變成衡量標準，那麼，對於一個，沒有不欺騙，但對於做意義是有的，那只是存在的。它的意義本身是因為做意義，而不是與先前為一個。如果說，認為「它本身就是這個」的連線是存在的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「約定」、「聲音」、「記憶」、「眼識」、「牛」、「術語」、「衡量標準」、「意義」、「存在」和「連線」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 聲音與意義： 作者認為，聲音不是直接表達事物本身，而是表達我們對事物的理解。現代語義學也認為，聲音不是直接表達事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明聲音不是直接表達事物本身。 記憶與認知： 作者認為，記憶不是衡量標準，我們對事物的理解不一定與事物的本質相符。現代認知心理學也認為，記憶不是衡量標準，我們對事物的理解不一定與事物的本質相符。這段文字中，作者試圖說明記憶不是衡量標準。 顯現與認知： 作者認為，顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是空虛的。現代現象學也認為，顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是空虛的。這段文字中，作者試圖說明顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是空虛的。 術語與認知： 作者認為，術語是語言的約定，它不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解。現代語義學也認為，術語是語言的約定，它不是直接指向事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明術語是語言的約定。 連線與認知： 作者認為，連線是我們對事物之間關係的認知，但連線本身也可能是不確定的。現代邏輯學也認為，連線是我們對事物之間關係的認知，但連線本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明連線是我們對事物之間關係的認知，但連線本身也可能是不確定的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解約定與指稱、聲音與意義、記憶與認知、顯現與認知、術語與認知以及連線與認知。

།གལ་ཏེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་ན་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་སུ་ཞིག་འགྱུར། མཚམས་སྦྱོར་བ་པོ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་མཚམས་སྦྱོར་བ་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་དང་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ ལས་ཐ་དད་པའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་པ་དག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ་བདག་ལ་བརྟེན་པས་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་།དབང་པོ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་པ་ནི་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟེན་གྱི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་མེད་པར་ནི་སྔ་མ་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ གཞན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བབ་ཆོལ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དབང་པོ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལས་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ལ་རག་མོད། མི་གསལ་བ་དང་གཅིག་ཉིད་དུ་གོ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད། དེ་ནི་འདི་དང་གཅིག་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདི་གོ་དེ་དང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གཉི་ག་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་མེད་པར་དེ་གཅིག་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དུ་བྱེད། གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཅིག་ཉིད་དེ་དོན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཉིད་དང་བརྒྱུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྡན་པ་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཕེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་དབང་དུ་བཟུང་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，先前和之後不是同一個，那麼，誰會成為連線者呢？如果說，連線者是同一個，那麼，執持先前和之後的顯現依賴於連線者，那麼就不是這樣，因為沒有其他與記憶和所見不同的連線。即使依賴於顯現者，僅僅那樣，它也不會成為衡量標準。如果說，依賴於根是衡量標準，而依賴於自我是執持為一個，那麼就不是這樣，因為它是跟隨根而進入的，而且根也不適用于先前和之後。如果說，跟隨它的意識進入，那麼就不是這樣，因為跟隨它本身是不合理的。如果沒有跟隨所依賴的意識，那麼意識就不會進入先前。說「跟隨那個之外的」是胡言亂語。理解為一個不是沒有根就不會發生，因此，理解為一個不是從根產生的。如果說，凡是從顯現而來的就是，那麼就不是這樣，因為它與一個沒有區別。如果說，因為明顯本身有區別，那麼，雖然明顯本身依賴於一個，但不明顯和理解為一個，如何通過顯現來理解呢？那不是通過顯現來理解與這個為一個，如果說，如何不理解這個，那麼就不是這樣，因為是相同的。如果兩個都沒有被顯現抓住，如何通過顯現將它作為對象呢？如果說，一個被顯現抓住，而不是意義，那麼，一個就不依賴於意義了。如果說，因為它沒有一個和傳遞，所以它會吸引與它相關的，那麼，「吸引」是指推論。因此，說推論在顯現自由抓住的基礎上，通過推論抓住其他，是不合理的，因為推論是顯現先行的。因此，顯現不是理解「這是牛」，因為它沒有執持先前和之後。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「連線者」、「顯現」、「根」、「意識」、「記憶」、「推論」、「一個」、「意義」、「吸引」和「牛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 連線與認知： 作者認為，連線不是獨立存在的實體，而是我們對事物之間關係的認知。現代邏輯學也認為，連線不是獨立存在的實體。這段文字中，作者試圖說明連線不是獨立存在的實體。 根與認知： 作者認為，根（感官）是認知的來源，但根本身也可能是不確定的。現代認知科學也認為，感官是認知的來源，但感官本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明根是認知的來源，但根本身也可能是不確定的。 意識與認知： 作者認為，意識是認知的載體，但意識的活動也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，意識是認知的載體，但意識的活動也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意識是認知的載體，但意識的活動也可能是多變的和不確定的。 推論與認知： 作者認為，推論是通過其他認知來得出結論的，但推論本身也可能是不確定的。現代邏輯學也認為，推論是通過其他認知來得出結論的，但推論本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明推論是通過其他認知來得出結論的，但推論本身也可能是不確定的。 意義與存在： 作者認為，意義不是直接指向存在本身，而是指向我們對存在的理解和排除其他。現代語義學也認為，意義不是直接指向存在本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明意義不是直接指向存在本身。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解連線與認知、顯現與認知、根與認知、意識與認知、推論與認知以及意義與存在。

།གཞན་ཡང་ཤི་བ་ལ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འཛིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གནས་པ་འཛིན་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གཞན་ ལ་འཇུག་སེམས་ཅན་གྱི་ཡང་།།མིག་གིས་གཟུགས་དག་མཐོང་གྱུར་པ། །དེར་ནི་གསལ་བར་དེ་ཡི་བརྡ། །དེས་ན་དེ་བསྐྱེད་རྟོག་པའང་མེད། །གང་གིས་དྲན་པ་དབང་པོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་བ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་པ་ཉིད་ན། མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་གི་ལྷན་ཅིག་ བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་མྱུ་གུ་བྱེད་པ་ལ་ས་བོན་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་བྱེད་དོ་ཅོག་ལ་ནི་དྲན་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གཞན་གྱིས་དེ། ། རྣམ་རྟོག་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་གཞན་དུ་ན། །འགལ་བར་གནས་པ་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ལ་དྲན་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པོ། །དེ་སྟེ་བདག ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡིན་ན་ནི།དེའི་ཚེ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཡང་མེད་འགྱུར་ལ། །དེ་མེད་ན་ཡང་ཡོད་པ་གང་། །འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པས་ན། །དེ་དང་དེ་གཅིག་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དེ་ནི་གཞན་ཡིན་ལ། སྔར་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ལྟ་ཡིན་ན་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ངོ་ཤེས་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་གི་ཚེ། སེམས་གཞན་དུ་སོང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་རྟོག་པ་དང་ བཅས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣ་བ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། གཞན་དུ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གནས་སྐབས་དེ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མི་དམིགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི་ཐ་སྙད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

還有，對於死亡，也有執持先前和之後，那如何不是衡量標準呢？因此，僅僅執持臨近的才是衡量標準，對於它，也沒有連線者。根的意識是沒有思考的。還有：即使對於具有進入其他心識的，眼睛所見的形象，在那裡，它的約定是明顯的，因此，它產生時也沒有思考。凡是記憶與根一起作用的，就像分別思考形象等一樣，就不是所見。凡是與什麼一起作用的，如果沒有那個，就不能對自己的結果起作用，例如，就像沒有土地，種子就不能產生芽一樣。然而，對於所有產生結果的，記憶不是一起作用的，但對於產生具有分別思考的，才是。那也是不真實的。如果說，如果其他分別思考是具有分別思考的，那麼，在已成立的基礎上進行證明，就會陷入矛盾。如果說，因為與其他的分別思考一起進入，才是具有分別思考的，那麼，那樣就變成了在已成立的基礎上證明，記憶是與它一起作用的。如果說，是自己成為的分別思考，那麼，那時是不合理的。如果它存在也會變成不存在，如果它不存在又如何存在？因為具有矛盾的特性，它和那個如何成為一個？如果說，具有分別思考的那個是其他，而先前的沒有分別思考的也是其他，那麼，那樣你的認知就喪失了。也已經說過，會變得非常過分。因此，在同時，在心識轉移的狀態下，沒有分別思考的那個，在其他時候也應該是那樣。如果說，通過其他分別思考才是具有分別思考的，那麼，那樣，從耳的意識也會變成具有思考，因為耳朵也是一起作用的。如果說，那兩個意識只是不同的，那麼，因為在其他地方也相同，所以沒有區別。如果說，在那個狀態下，還有其他的分別思考，那麼，那是不真實的，因為沒有被觀察到。如果說，即使沒有被觀察到，也是通過術語來證明的，因為沒有分別思考就沒有看到術語。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「死亡」、「衡量標準」、「根」、「意識」、「思考」、「記憶」、「術語」、「分別思考」、「心識」和「耳朵」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 思考與認知： 作者認為，思考是認知的重要組成部分，但思考本身也可能是不確定的。現代認知科學也認為，思考是認知的重要組成部分，但思考本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明思考是認知的重要組成部分，但思考本身也可能是不確定的。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解衡量標準與認知、根與認知、意識與認知、思考與認知、記憶與認知以及術語與認知。

།ཐ་སྙད་དང་ནི་རྣམ་རྟོག་དག་།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་ན། །འདིར་དེ་འབྲས་ལས་རྗེས་དཔོག་ཕྱིར། །བརྡ་འཛིན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།།རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་སྒྲ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་རྟོགས་པར་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མ་ཡིན་ན་ནི་དུ་བ་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ།།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རེག་པ་དང་། ཐ་སྙད་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲང་བ་ཟློག་པའི་ཐ་སྙད་དམ། །རེག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས། །ལྐོག་གྱུར་མེ་ཡི་བདག་ཉིད་ནི། །རྟོག་ན་དེ་ཡང་འཐད་པར་ དཀའ།།གལ་ཏེ་མེ་མེད་ཀྱང་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རེས་འགའ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་མཐོང་བའི་མེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེར་ནི། དུ་བའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ལས་རེག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། གྲང་བ་ཟློག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རེག་ ཤེས་ཐ་སྙད་དག་ལས་ནི།།རྗེས་སུ་དཔག་པས་དེ་རྟོགས་ན། །རྗེས་དཔག་དེ་ཡི་འཁྲུལ་མེད་པའང་། །རྗེས་དཔག་གཞན་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྗེས་དཔག་ཉིད་དུ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་ པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རེག་པས་ནི་གཟུགས་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དུང་སེར་པོར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་རེག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་དུ་བར་འཁྲུལ་བར་ དོགས་པ་དེར་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བྱས་པའི་གྲང་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་ལ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་འདི་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ ཏེ།ཇི་ལྟར་དུ་བས་དངོས་སྟོབས་ལས། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་རབ་འཇུག་ཅིང་། །དེ་ཡང་སླུ་བ་མེད་མཐོང་བ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཡུལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་དེ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，術語和分別思考，是因為因和果而成立的，那麼，在這裡，因為從那個結果推論，如果沒有持有約定，如何成立呢？通過推論，不能理解聲音的連線，因為那也不是衡量標準。如果認為，這本身就是錯誤的，那麼就不是這樣，因為方面本身不會導致錯誤。如果不是那樣，那麼，從煙推論火，也會因為方面本身而導致錯誤。不是這樣，因為那是因為通過推論來觀察，也因為通過觸覺和術語來理解。如果從阻擋寒冷的術語，或從觸覺的意識，來思考隱藏的火的自性，那也是難以成立的。如果說，即使沒有火，現在煙也是不存在的，有時，在推論中，沒有看到火，而成為懷疑的對象，在那裡，通過理解煙的自性，通過觸覺的意識，或阻擋寒冷的術語，來消除錯誤，那麼，那也是不真實的。如果從觸覺和術語，通過推論來理解那個，那麼，那個推論沒有錯誤，也是從其他推論而來。因為推論本身是相同的。如果那樣，就會變成無窮無盡。如果懷疑推論會出錯，那麼，如果推論本身是證明沒有錯誤的，那麼，因為推論本身是相同的，對於所有具有那個特性，都會產生懷疑，那是在未成立的基礎上證明未成立。通過觸覺也不能成立形象，因為在理解為黃色海螺的地方也有觸覺。凡是懷疑煙會出錯的地方，如果預先思考，那麼，沒有寒冷等的術語就會變得非常錯誤。因此，如果通過推論來證明分別思考，如果是因為方面本身導致錯誤，那麼，就會導致所有推論都出錯，所以，這個思考是不合理的，那麼，那也是不真實的。就像煙從事物力量，推論有力地進入，而且看到那個沒有欺騙，那樣，不是理解的證明。對於隱藏的境地，推論火的進入，沒有受到顯現的損害，因為它不是顯現的對象。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「術語」、「分別思考」、「因果」、「推論」、「衡量標準」、「觸覺」、「顯現」、「約定」、「煙」、「火」、「錯誤」、「懷疑」和「境地」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 約定與認知： 作者認為，約定是語言的約定，它不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解。現代語義學也認為，約定是語言的約定，它不是直接指向事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明約定是語言的約定。 觸覺與認知： 作者認為，觸覺是認知的來源，但觸覺本身也可能是不確定的。現代認知科學也認為，感官是認知的來源，但感官本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明觸覺是認知的來源，但觸覺本身也可能是不確定的。 錯誤與認知： 作者認為，認知可能會出錯，我們對事物的理解不一定與事物的本質相符。現代認識論也認為，認知可能會出錯，我們對事物的理解不一定與事物的本質相符。這段文字中，作者試圖說明認知可能會出錯。 懷疑與認知： 作者認為，懷疑是認知的重要組成部分，我們通過懷疑來反思和修正我們的認知。現代認識論也認為，懷疑是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明懷疑是認知的重要組成部分。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解推論與認知、約定與認知、觸覺與認知、顯現與認知、錯誤與認知以及懷疑與認知。

།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རྒྱང་རིང་ བ་ལ་[(]སགས་[,]སོགས་[)]པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲ་མོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་དང་གཞན་གྱིས་མ་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཕྲ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱི་འཚོད་པ་ཁྱི་འཚོད་པས་མི་ འཇིགས་སོ།།རང་རིག་པར་བྱ་བའི་མེད་པ་ནི་འདི་ཁོ་ནའོ་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །མེ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་ན། ཇི་ལྟར་ རྗེས་སུ་མི་དཔོག་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དཔྱོད་སོགས་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། །གོམས་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི། །འགྱུར་མིན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། །ཐ་སྙད་དེ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར། །གོམས་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་དཔྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་མི་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར།འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། གོམས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདི། །འཇུག་འགྱུར་མཐོང་ལ་དེ་ཉིད་ལ། །ཐ་སྙད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་དཔོག་མེད། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ འཇུག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་དང་།རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ནར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་མ་གོམས་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ན་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དཔྱོད་སོགས་ཐ་སྙད་ལས། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མ་ ཡིན།།གང་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་འདི། །རྣམ་པ་གཞན་དུའང་དམིགས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འཕྱོར་མོ་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ལ། །འདོད་ལྡན་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་གཟུགས་དང་མི་ལྡན་པའང་། །གཟུགས་དང་ལྡན་པར་དཔོག་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་བརྡའི་དུས་ན་ དམིགས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པ་མེད་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར།དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པ་མི་འཛིན་ན། ཇི་ལྟར་དེའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ ཡང་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པས་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཤིང་དག་ལ་གོང་བུར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ།

對於證明分別思考，沒有遙遠等，因為分別思考是自知顯現的對象。如果說，即使是微小的，也依賴於被其他觀察到和不被其他觀察到，那麼，對於自己的自性，如何觀察呢？就像微小的那樣，觀察也是做的，所以，馴狗者不會害怕馴狗者。沒有自知，只是指沒有體驗。就像火等一樣，推論也不適用于分別思考，因為沒有那樣的思考。如果說，如果沒有分別思考，術語是不合理的，所以執持關係，如何不推論呢？那麼就不是這樣，因為執持關係本身會變成其他形式。像這樣：如果沒有思考等，就沒有，如果習慣的術語，不會改變，會變成那樣，那個術語也會不存在。因為沒有習慣的術語，如果沒有思考等，就不會改變，會執持關係，但對於變成習慣，也會變成其他形式，否則就不是。因此，即使沒有，也因為習慣，眾生的這個術語，會進入，看到那個，對於那個，術語沒有推論。推論的進入，只是執持關係和隨順，如果不是那樣，執持關係就沒有必要接近推論了。那個關係也是在沒有習慣的狀態下執持，否則就不是。因此，從思考等術語，本身不是推論。因為這個被稱為術語，也會在其他形式中觀察到。如果不是那樣，因為看到具有姿色的女人，有慾望的人會進入，從那，不具有姿色的也會被推論為具有姿色。因此，在其他分別思考時，因為在約定的時間，沒有執持觀察到的聲音，所以，從那產生的思考也是不存在的。如果說，顯現本身不執持與聲音的關係，如何說它的表達是這個，那樣進行術語呢？那麼就不是這樣，因為即使從錯誤也會變成術語。即使是錯誤，因為與事物相關，也是衡量標準，例如，就像將樹木視為圓形的意識一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「分別思考」、「自知」、「推論」、「術語」、「關係」、「習慣」、「顯現」、「聲音」、「錯誤」和「衡量標準」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 自知與認知： 作者認為，自知是認知的重要組成部分，我們通過自知來認識自己的思考。現代認知科學也認為，自知是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明自知是認知的重要組成部分。 習慣與認知： 作者認為，習慣是認知的重要組成部分，我們通過習慣來理解事物。現代認知心理學也認為，習慣是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明習慣是認知的重要組成部分。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解自知與認知、推論與認知、術語與認知、習慣與認知、顯現與認知以及錯誤與認知。

།དེ་ལ་ཡང་གོང་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཤིང་གི་ཐ་སྙད་ནི་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྦྱོར་བ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ ལྟར་འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་དེའི་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ན་བ་ལང་གི་སྒྲ་ནི་འདི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།།དེས་ན་རྟོགས་པ་འདི་ནི་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སྦྱོར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཤིང་གི་ཡུལ་ལ་གོང་བུར་རྟོགས་པ་འབྱུང་ གི་གཞན་ལ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར།འབྲེལ་པ་ལས་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བ་ལང་གི་སྒྲ་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་མཐོང་བ་ནི་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་རྟོགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ།མཐོང་བ་ལ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། འདིའོ་སྙམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའོ་སྙམ་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། སྣང་ བ་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐ་སྙད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དོན་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི་སྣང་བ་ཐ་དད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྣང་བ་ཡོད་ན་འོ་ན་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའོ་སྙམ་པའི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལ་མ་རེག་པའི་ཕྱིར། དེའོ སྙམ་པ་དང་འདིའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་དག་གི་གཞི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བ་ཡང་འདི་ནི་དེའོ་ཞེས་མདུན་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དང་བྲལ་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

在那裡，雖然沒有所謂的圓形，但樹木的術語是具有不欺騙性的。同樣，雖然沒有所謂的連線，但具有連線的術語是無誤的。像這樣，當理解「這是牛」時，理解為它的基礎相同，意思是說，牛的聲音是表達這個的。因此，這個理解是具有不欺騙性的，因為它看到在那個狀態下，與那個境地連線。例如，就像在樹木的境地產生理解為圓形，而不是在其他地方一樣，因此，就像從關係中不欺騙一樣。如果說，從牛的聲音不能理解自己的特性，那麼，如何理解看到它時會理解「那個是這個」呢？如果說，我先前理解的那個是這個的意識，在世間是存在的，那麼就不是這樣，因為看到不是用來認識的。認為「那個是這個」是認識，認為「這是這個」就不是。認為「那個」是隱藏的形式，不是所見的形式。因此，兩個理解互相之間特性不一致，所以境地不是同一個，因為顯現不同是導致不同的，如果它不是導致不同的，那麼術語就會不存在。如果說，做意義是不同的，而不是因為顯現不同，那麼就不是這樣，因為顯現不同會做不同的意義。如果說，是從具有做意義的特點的不同顯現而來，那麼，如果顯現與做意義分離，那麼，沒有觀察到的意識，因為是從根產生的，就會變成與意識不同。只是從認為「那個」的習氣產生，而不是執持做意義的事物的意識。因此，因為沒有接觸事物，所以，認為「那個」和認為「這個」的意識，基礎是不相同的。顯現為「這是這個」，對於所有在面前的事物，都是共同地特別執著的，如果脫離共同性，就會變成沒有分別思考。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「圓形」、「樹木」、「連線」、「牛」、「聲音」、「認識」、「顯現」、「術語」、「意義」、「意識」、「習氣」和「分別思考」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 認識與認知： 作者認為，認識是我們對事物的理解，但認識本身也可能是不確定的。現代認識論也認為，認識是我們對事物的理解，但認識本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明認識是我們對事物的理解。 意義與認知： 作者認為，意義是我們對事物的理解，它不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解。現代語義學也認為，意義是我們對事物的理解，它不是直接指向事物本身。這段文字中，作者試圖說明意義是我們對事物的理解。 分別思考與認知： 作者認為，分別思考是認知的重要組成部分，我們通過分別思考來理解事物。現代認知科學也認為，分別思考是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明分別思考是認知的重要組成部分。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解術語與認知、關係與認知、顯現與認知、認識與認知、意義與認知以及分別思考與認知。

།གལ་ཏེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ རང་བཞིན་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་སྐྱོན་གཞན་འདིར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གང་ལ་སྒྲ་ནི་དེས་འགོད་པ། །དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་དབང་སྐྱེས་འདོད་པ་ཡིས། །འཇུག་འགྱུར་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་འཇུག་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་སྒྲ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་ཕྱི་རོལ་མཐོང་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རེག་ན་ནི་ད་ལྟར་བ་གསལ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་དེ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་ཤེས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་རེག་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་སྒྲ་འགོད་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་འཇུག་པ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི རོལ་གྱི་དོན་མེད་པ་དག་ཀྱང་འཇུག་པས་དམིགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་ལ་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེར་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།སྒྲའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་སྒྲའི་རྣམ་པ་བག་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བག་ཆགས་དང་། དབང་པོའི་ཚོགས་པ་ལས་གཅིག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་པས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ངེས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ།འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་ཚོགས་ལས་ཤེས་པ་ནི། །སྐྱེ་བར་འགྱུར་འདོད་དེ་བཞིན་དུ། །ཐ་སྙད་ཉིད་འགྱུར་འདི་ཉིད་ལ། །ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དང་དབང་པོས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དག་ནི་བག་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ།

如果說，根的意識是分別思考的自性，那麼，那時，這個其他的過失也會出現：凡是聲音所表達的，在那裡，分別思考就會產生。因此，因為根所生的慾望，會進入，不會看到外在。聲音進入隱藏的意義，分別思考也進入那個，因此，根的意識就像聲音一樣，只是觀察，不會看到外在。進入隱藏的意義不是具有觀察，因為沒有接觸自己的本質。如果接觸自己的本質，那麼，爲了清晰地執持現在，會變成「這是這個」，而不是「那個」。或者，所有的記憶都會變成根的意識，因為沒有區別。聲音的意識不是接觸外在的自性。如果說，外在的意義是聲音所表達的，即使那樣，聲音的意識如何像慾望一樣進入呢？同樣，根所生的也會變成那樣。因此，即使沒有外在的意義，也會進入，變成沒有觀察，因為沒有區別。如果說，凡是沒有跟隨慾望的，在那裡，因為跟隨意義，會觀察外在的意義，那麼，如果說，跟隨意義是顯現的特性，那麼，那時，根的意識就會變成沒有分別思考，因為聲音的形式依賴於慾望。那不是跟隨外在的意義，因為是跟隨習氣的。如果說，即使聲音的形式是跟隨習氣的，但因為習氣和根的集合是唯一的，所以，顯現是具有思考的。術語就是那樣，如果不是那樣，沒有作為對象的就不會變成術語。如果說，看到世間的術語說，這被確定為是快樂等的證明，那麼，那也是不真實的。像這樣：就像從集合中產生意識，同樣，術語本身也會變成這樣，因為沒有衡量標準。不同是因為不同的因。聲音和根所產生的意識的意義的形式，只是習氣等不同的因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「根的意識」、「分別思考」、「聲音」、「外在」、「意義」、「記憶」、「慾望」、「習氣」、「術語」、「快樂」、「衡量標準」和「因」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意識與認知： 作者認為，意識是認知的載體，但意識的活動也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，意識是認知的載體，但意識的活動也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意識是認知的載體。 聲音與認知： 作者認為，聲音不是直接表達事物本身，而是表達我們對事物的理解。現代語義學也認為，聲音不是直接表達事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明聲音不是直接表達事物本身。 外在與認知： 作者認為，我們對事物的認知不是直接指向外在，而是指向我們對事物的理解。現代認識論也認為，我們對事物的認知不是直接指向外在。這段文字中，作者試圖說明我們對事物的認知不是直接指向外在。 習氣與認知： 作者認為，習氣是認知的重要組成部分，我們通過習氣來理解事物。現代認知心理學也認為，習氣是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明習氣是認知的重要組成部分。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意識與認知、分別思考與認知、聲音與認知、外在與認知、意義與認知以及習氣與認知。

། ཐ་སྙད་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། །མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཏེ། ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་དེ་ཞེན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་ཐ་སྙད་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་བྱ་བ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་ཡང་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཆོད་པ་ལ་སོགས་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་པོའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བར་ཆོད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དཔེར་ན་དེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཆ་ཤས་སོ་སྙམ་པའི དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།འདི་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་འདི་སྙམ་དུ་ངེས་པ་མདུན་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་འདི་ལ་ངེས་པའི་ཡུལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ཉེ་བའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་ བདེན་ཏེ།འདི་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པར་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ། ངེས་པར་མ་བྱས་པ་གཟུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་གཟུགས་ཞེས་མཐོང་བ་ན། དེ་ཡི་བློ་ཞེན་ཇི་ལྟར་མཐོང་། །དེ་ཡི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་ཡོད། །དེ་ནི་རྟོག་མེད་ཇི་ ལྟར་ཡིན།ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན། གཟུགས་ལ་གཟུགས་སོ་སྙམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་། དེའི་བློ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དེའི་བློའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པས་དོན་གྱིས་གོ་བ་ལ་སོགས་པས་ཐ་སྙད་ཇི་སྙེད་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན།མེད་པས་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ལྟི་ཅི་སྨོས། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་ནི་གཟུགས་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྲིད་པར་ག་ལ་འགྱུར།དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་དོ།

術語不是一個，不是這樣，只是**，因為產生兩個意識的術語。在其他分別思考時，也存在術語，當其他分別思考顯現時，不是因為執著于那個而作為對象。僅僅是連線聲音不會變成術語，因為是通過連線做意義而變成術語。做意義也是先前體驗和之後體驗的。那不是根的意識的對象，因為會導致沒有推論。如果說，「不會看到外在」是什麼意思？意思是說，凡是不看到外在的，也會變成從根產生的。同樣，「即使有間隔等，根的意識也會產生」，意思是說，即使有間隔等，也會產生意識，例如，認為「那個」和「部分」，那個也是從根產生的，這先前已經說過了。那麼，如何確定「這是事物」呢？確定面前的事物，對於這個，確定的對象隱藏的不是存在的，因為「這個」是顯現臨近的意義。那是不真實的，應該說「這是意的顯現」。如果說，沒有確定就沒有術語，那麼，那時，沒有確定的就不能被抓住，當看到「形象是形象」時，如何看到那個意識的執著？那個體驗也是存在的，那個如何是沒有思考的？就像說所有的意識都是具有分別思考的一樣，即使看到「形象是形象」，如何看到那個意識呢？因為對於那個，認為「那是那個意識」的分別思考是不存在的。如果說，即使沒有體驗，也存在術語，那麼，即使沒有體驗，在意識中，因為你的意願，通過意義的理解等，也可以存在許多術語，那麼，分別思考是存在的。沒有的，更不用說清晰地體驗了。那個沒有體驗也不是這樣，如果不是那樣，如何能夠存在認為「這是看到形象的」分別思考呢？那時，如果快樂等只是體驗，那麼，對於那個，沒有認為「那是快樂等」的分別思考的體驗。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「術語」、「分別思考」、「意識」、「推論」、「外在」、「意義」、「形象」、「體驗」、「快樂」和「思考」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推論與認知： 作者認為，推論是通過其他認知來得出結論的，但推論本身也可能是不確定的。現代邏輯學也認為，推論是通過其他認知來得出結論的，但推論本身也可能是不確定的。這段文字中，作者試圖說明推論是通過其他認知來得出結論的。 體驗與認知： 作者認為，體驗是認知的重要組成部分，我們通過體驗來理解事物。現代認知心理學也認為，體驗是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明體驗是認知的重要組成部分。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解術語與認知、分別思考與認知、意識與認知、推論與認知、體驗與認知以及意義與認知。

།དེས་ན་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་ ཐ་སྙད་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ནི་བློ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་མོད།ཅི་སྟེ་འདི་ནི་གཟུགས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་དེ། གཟུགས་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ ནམ།གཟུགས་མཐོང་བ་ལས་གཞན་ཡིན་ཞེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་ཡིན་ན་ནི། །རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་མེད། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་བདག་ཉིད་རྟོག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། གཅིག་ལ་རིམ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་རིམ་པ་བདག་གིར་བྱེད་ན། རིམ་པ་ཡང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རིམ་གྱིས་བདག་གིར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གནས་སྐབས་ན་རང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པའི་བློ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེ་ཐ་སྙད་ནི་བློ་ཉིད་ཐ་དད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ ལ་ཡང་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི། ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་འབྱུང་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ནི་དུས་མཚུངས་རྣམ་པར་ཤེས། །གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་།ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་མངོན་སུམ་མམ་དོན་གྱིས་གོ་བའི་བློ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདས་པ་ལ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར། །མྱོང་བ་མེད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར། །རང་གི་བློ་དང་གཞན་གྱི་བློ། །ཡོངས་གཅོད་ངོ་བོར་གཅིག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདས་པའི་རིག་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་དེ་ ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་གཟུགས་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། བློ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因此，體驗意識只是沒有分別思考的。如果說，即使沒有分別思考，體驗也有術語，那麼，就像意識一樣，對於形象等也會變成術語。如果說，認為「這是看到形象」也是分別思考，因為是具有思考的顯現，那麼，對於這個，所說的具有分別思考的顯現，是看到形象本身，還是與看到形象不同，會變成兩種形式。對於那個，如果說，是它自己體驗，那麼，不會同時看到兩個思考。如果說，形象的意識本身是應該考察的，自己是思考，那麼，那時，因為一個不合理地有次第，就會導致同時有兩個分別思考，也就不是看到了。如果說，它自己依次是體驗形象等和自己的本質，那麼，如果一個意識依次擁有，次第也會變成不是次第。如果說，也是依次擁有，就會變成無窮無盡。在執著于形象的狀態下，因為沒有執著于自己，如何是一個呢？沒有不是執著的其他意識。那個術語是因為意識本身是不同的，如何是一個次第呢？如果說，執著不是不同的，那麼，執著于自己的本質，也必須被其他執著，所以是那個無窮無盡。因此，如果說，是它自己體驗，就會導致同時出現兩個分別思考。因此，爲了顯示同時的意識被其他體驗，在體驗同時的意識時，也會導致同時有兩個分別思考。因此，因為對於那個，也是被其他分別思考所改變，所以，會導致分別思考沒有盡頭。如果說，也是顯現或通過意義理解的意識是之後產生的體驗，那麼，就不是這樣。像這樣：對於過去，會變成記憶，沒有體驗，如何那樣？自己的意識和其他的意識，在完全斷絕的本質上會變成一個。如果說是過去的覺知，那麼，對於那個，不會變成顯現，因為是具有存在對象的。那時，如果說，存在本身是顯現，那麼，就會變成不是執持形象的自性，其他的意識也是不存在的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「體驗」、「分別思考」、「術語」、「意識」、「形象」、「顯現」、「執著」、「記憶」、「覺知」和「本質」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 顯現與認知： 作者認為，顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是空虛的。現代現象學也認為，顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是空虛的。這段文字中，作者試圖說明顯現是我們對事物的感知。 執著與認知： 作者認為，執著是我們對事物的認知態度，但執著可能會導致我們對事物的理解產生偏差。現代認知心理學也認為，執著可能會導致我們對事物的理解產生偏差。這段文字中，作者試圖說明執著可能會導致我們對事物的理解產生偏差。 本質與認知： 作者認為，我們對事物的認知不是直接指向事物的本質，而是指向我們對事物的理解。現代認識論也認為，我們對事物的認知不是直接指向事物的本質。這段文字中，作者試圖說明我們對事物的認知不是直接指向事物的本質。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解體驗與認知、分別思考與認知、意識與認知、顯現與認知、執著與認知以及本質與認知。

།ཅི་སྟེ་བློའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ནི་གང་དང་གང་ཉེ་བའི་དོན་དེ་དང་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེལ་དང་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཟུགས་འཛིན་པ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་གང་དུ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན། དེས་ན་ངའི་གཟུགས་འཛིན་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ནི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་ པ་ལ་ནི་འདས་པ་ཡང་ཡོད་ལ་ད་ལྟར་བ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔར་ཡང་འདས་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཐད་པར་དཀའོ། །འདི་ལྟར། ཀུན་ཚེ་འདས་པའི་དངོས་ཡིན་པས། །དེ་ནི་ཀུན་ཚེ་ད་ལྟར་མིན། །དེ་ལྟར་ཡིན་གཟུགས་འཛིན་ན་ནི། །ཀུན་ཚེ་ཡོད་ཅེས་བྱ་མིན་བདེན། །རྟག་ཏུ་འདས་པ་ཉིད་ ཡིན་ན།།དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་འཛིན་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཡིན་ལ་ཕྱིས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ཤེས་པ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ལྟ་ཡིན་ན་གཉི་གཅིག་ཅར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ།།རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་རིམ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འགལ་ལོ། །གཅིག་སྤངས་ནས་གཞན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་རིམ་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་ཡང་མི་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ འདས་པ་འཛིན་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།དྲན་པ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་འཛིན་པའི་རྟོགས་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མྱོང་བ་འདས་པ་ཡིན་གྱི་མྱོང་བ་འདིའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། འདི་སུའི་མྱོང་བ་ཡིན། མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བློ་རྟོགས་པ་དང་ འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ།འདས་པ་དྲན་པར་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་བློ་ཡོངས་གཅོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཅི་བློ་གཞན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་བློ་གཞན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། རང་རིག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་ འདོད་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，意識的自性是覺知，那麼，對於那個，凡是哪個臨近的意義，那個就是顯現的，就像玻璃和鏡子等一樣，那麼就不是這樣。那麼，那時，執持形象是過去的。覺知的自性那時是存在的，但哪裡是臨近的呢？因此，不會變成「這是我的執持形象」，而是會變成「已經發生了」。那樣，顯現就不會進入。如果說，執持形象既有過去的，也有現在的，那麼，那樣，因為先前也是過去的，所以難以成立。像這樣：因為一切時都是過去的，所以，那一切時都不是現在的。如果那樣執持形象，那麼，說一切時存在是不真實的。如果總是過去的，那麼，從那更早存在，從那更早存在，執持形象就不會在所有時間都存在。如果說，先前是現在發生的，之後是過去的，那麼，那樣，它就不會被說成是一個意識。如果說，是一個，那麼，那樣，就會導致同時執持兩個。如果依次執持，就不會變成一個。說既是一個，又具有次第，是矛盾的。放棄一個，而接近另一個，是次第的意義，這先前已經說過了，所以不再說了。因此，執持過去只是不存在的。因為如果沒有執持，記憶也是不存在的，所以，執持形象的覺知就會變成只是不存在的。如果說，體驗是過去的，但沒有認為「這是這個體驗」的思考，那麼，這是誰的體驗？因為不認識，就會變成與其他意識的覺知相同，因為過去和記憶沒有區別。如果說，斷絕其他意識，如何認識呢？是斷絕其他意識，還是斷絕其他的意識？如果說，暫時是斷絕其他意識，那麼，說沒有自知，就是自己的意願。如果說，是斷絕其他的意識，那麼就不是這樣，因為沒有斷絕其他的意識。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意識」、「覺知」、「顯現」、「執持」、「形象」、「過去」、「現在」、「記憶」、「體驗」、「思考」、「自知」和「斷絕」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 覺知與認知： 作者認為，覺知是認知的重要組成部分，我們通過覺知來理解事物。現代認知心理學也認為，覺知是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明覺知是認知的重要組成部分。 執持與認知： 作者認為，執持是我們對事物的認知態度，但執著可能會導致我們對事物的理解產生偏差。現代認知心理學也認為，執著可能會導致我們對事物的理解產生偏差。這段文字中，作者試圖說明執著可能會導致我們對事物的理解產生偏差。 過去與認知： 作者認為，我們對過去的認知不是直接指向過去本身，而是指向我們對過去的理解。現代認識論也認為，我們對過去的認知不是直接指向過去本身。這段文字中，作者試圖說明我們對過去的認知不是直接指向過去本身。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意識與認知、覺知與認知、顯現與認知、執持與認知、過去與認知以及自知與認知。

།གཞན་གྱི་བློ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མཚུངས་པར་ ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། འདས་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པར་ནི། བརྩམས་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན། མངོན་སུམ་གྲུབ་ལ་འདས་པ་དང་། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྲིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འདི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ དང་འདས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དྲན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་མྱོང་བ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་བློ་དེ་ནི་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན།ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མཚུངས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བློ་ནི་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་རྣམ་པ་ གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ། །འཛིན་ན་དེ་ལྟར་སྲིད་པ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་དྲན་པ་ན། །འཛིན་པ་སྔ་མ་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདི། །དོན་རིག་འདས་པ་དཔེ་དག་དང་། །བྲལ་ཞིང་རྟགས་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཅིས་ གྲུབ་གང་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི།།མངོན་སུམ་མ་ཡིན་རྟགས་ཅན་མིན། །ཤེས་པ་འདས་པ་ལ་དཔེ་ནི་མེད་དེ། མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིག་པ་བདག་དང་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་ན་འདས་པ་ཉིད་དུ་ མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་རྟགས་དང་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཙམ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་པ་དེ་ བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གང་གིས་བློ་དེ་མཐོང་འགྱུར་བ། །གཟུགས་འཛིན་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །དཔེར་ན་ཚིག་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཕྱོགས་དེར་མེ་སྔོན་བྱུང་བ་བཞིན། །དེ་ལ་མེ་བདག་གམ་གཞན་གྱིས་ བྱས་པ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，其他意識是通過推論來斷絕的，因為推論不是用來斷絕自己的意識的，如何相同地斷絕呢？對於這個，所說的是：因為過去是隱藏的，所以開始說這個。顯現成立，過去和隱藏是不存在的。如果完全理解那個，那麼，那時，這個就像形象等一樣，不是隱藏的，也不是過去的，因為顯現的是現在的。如果不是那樣，那麼，現在本身就會不存在。因此，所有隱藏的都是通過推論來理解的，那個也是記憶的自性，所以意識的體驗會變成相同的。如果說，自己的意識是隱藏的，也是通過推論之外的衡量標準來衡量的，如果不是那樣，那麼，那個本身就會變成相同的。如果說，其他意識是與其他的聯繫來理解的，而自己的意識不是，因為那個是與自己聯繫來理解的。認為其他以其他形式來理解是不合理的，那麼，那是不真實的。如果執持顯現的自性，那麼那樣是可能的。當通過推論記憶時，因為先前的執持是跟隨的，這個顯示那個，意義覺知是與過去的例子分離的，也不是具有標誌的，因為什麼成立呢？因為對於那個，不是顯現，也不是具有標誌的。對於過去的意識沒有例子，因為沒有顯現。因此，認為覺知是與自己和其他聯繫來理解的，不是具有標誌的。同樣，因為沒有顯現，如果存在，就不會變成過去的，這已經說過了。因此，因為沒有執持與標誌的關係，通過推論，就會導致只是斷絕意識。如果說是自知，那麼，就會變成那個和由其他所做的形式。如果說，就像沒有關係地推論一樣，區分也是推論，那麼，那也是不合理的。因為什麼會看到那個意識呢？只是產生執持形象，例如，就像看到煙，在那方向先前有火一樣。對於那個，不會區分火是自己還是其他所做的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意識」、「推論」、「顯現」、「隱藏」、「記憶」、「自性」、「衡量標準」、「聯繫」、「覺知」、「標誌」、「自知」、「區分」和「執持」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 自性與認知： 作者認為，自性是我們對事物的理解，但自性本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，自性是我們對事物的理解，但自性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自性是我們對事物的理解。 聯繫與認知： 作者認為，聯繫是我們對事物之間關係的認知，但聯繫本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，聯繫是我們對事物之間關係的認知，但聯繫本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明聯繫是我們對事物之間關係的認知。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意識與認知、推論與認知、顯現與認知、自性與認知、聯繫與認知以及自知與認知。

།ཅི་སྟེ་གང་ཞིག་གཞན་གྱི་ལུས་དང་འབྲེལ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་བློ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བློ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་ན། འདིར་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་ འཛིན་པ་གང་ཞིག་རང་རིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདག་གི་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་གཞན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དཔེར་ན་མདོ་སྡེ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་འཛིན་པ་འདས་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དེ་ཡི་ངོ་བོར་ནི། །སྣང་ཅན་དེ་མ་ཐག་པའི་བློས། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ན། །སྔ་བློ་དེ་ནི་འཛིན་མི་འགྱུར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་བློ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ནར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་བློ་གཟུང་བ་ཉིད་གཟུགས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །བློའི་བློ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བློའི་བློ་ལ་བློ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བློའི་བློ་ཡང་དེའི་ཚེ་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡང་གཟུང་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མ་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་དེའི་ཚེ་བློའི་བློ་མ་བཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཞུགས་པའི་གཟུང་བ་ཡང་བཟུང་བར་ཐལ་ལོ། །བློའི་བློས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལས་སྔ་མ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བློ་དང་པོའི་དེ་མ་ཐག་པར་ཡང་བློ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ ཡིན་ན་གཟུགས་ཀྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་ནི་བློ་ནི་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྔར་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་གཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བློ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བློ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རིམ་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ཆད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ནི་སྔར་ཉེས་པ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

如果說，凡是與其他的身體聯繫來推論的，是其他的意識，如果不是那樣，那麼存在區分，那麼，如果自己的意識是被顯現所抓住的，那麼，在這裡是合理的。像這樣，凡是執持形象變成自知的，是自己的，其他的則是其他的，因此，區分是合理的。如果說，例如，就像經部的形象等，它的當下產生的，以其本質顯現的意識所抓住的，同樣，執持形象也是存在於過去的，那麼，那是不真實的。像這樣：如果以它的本質，顯現的當下意識，像形象等一樣執持，那麼，先前的意識就不會執持。形象等不是以先前的本質顯現的，因為安住在現在意識的形式只是顯現為現在的。它的自性的意識被抓住本身就是執持形象。意識的意識不是那樣，因為意識的意識沒有執持意識。如果說，意識的意識那時也執持，那麼，那樣，必須執持那個之外的，就會變成無窮無盡。如果變成那樣，那麼，一切都會變成沒有被執持的。如果說，那時，意識的意識沒有被執持，那麼，那樣，進入那個的執持也會導致被執持。意識的意識會執持當下顯現的，而不是那個之前的。如果說，也想讓第一個意識的當下也具有產生意識，那麼，那樣，就會說，對於形象的意識等，沒有間隔地執持，就會變成沒有執持。那麼，意識是連續產生的，它的當下產生一個意識，執持先前所有的意識，那麼，即使那樣，也不會理解所有意識都具有次第，因為意識顯現為沒有次第。如果說，只是顯現為有次第，那麼，不會被一個顯現所理解，因為執持的是斷絕。對於稱為記憶，先前已經說過過失了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意識」、「推論」、「身體」、「顯現」、「執持」、「形象」、「自知」、「自性」、「記憶」、「當下」、「次第」和「斷絕」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 次第與認知： 作者認為，次第是我們對事物之間關係的認知，但次第本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，次第是我們對事物之間關係的認知，但次第本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明次第是我們對事物之間關係的認知。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意識與認知、推論與認知、顯現與認知、自知與認知、執持與認知以及次第與認知。

།གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་རང་གིས་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་དུ་ཆུག ཀྱང་།གཟུང་བར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྣམ་ཤེས་ཉམས་མྱོང་དེ་རྟོགས་མེད། །དེ་བཞིན་བརྡར་བྱ་མི་ནུས་པ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །རེ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་པར་བཟུང་། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་། ལན་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྒྲའམ་ཆོས་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་གཞན་དང་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ནི་གཞན་དུ་སྣང་བ་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་སྦྱོར་བ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ནི་བ་ལང ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདི་བ་ལང་གི་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་བ་ལང་གི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ངེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ སྤྱོད་པ་གང་ཞིག་གི།།སྤྱི་བརྗོད་དང་ཚུལ་ཅན་སྒྲ་དང་། །རྟོག་པའང་དེ་དང་དོན་གཅིག་ན། །དེ་ཡི་རྟོག་པ་མེད་ན་ནི། །ཁྱད་པར་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དང་དོན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི། ཁྱད་པར་སྒྲ་དང་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ བཅས་པའི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།སྦྱོར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། སྒྲ་དང་སྤྱི་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་རང་གི་བག་ ཆགས་ཡིན།།གཟུགས་སོགས་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི། །མིག་སོགས་དག་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །སྒྲའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་བརྡའི་དུས་སུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒྲ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ།

如果說，自己執持自己的本質，就讓它是沒有思考地執持，但是，對於被執持的不同的事物，通過分別思考來執持，有什麼矛盾呢？雖然一點也沒有，但是，如何自己的對象，意識的體驗，那個是沒有思考的？同樣，不能表達，其他也會變成沒有思考的。暫時，為什麼認為自己執持自己的本質，是通過沒有分別思考來執持的呢？對於這個，也是這個回答：聲音或其他事物都可以，自己的本質本身不是連線自己的本質的。同樣，形象等也不能通過其他連線其他。對於以自己的本質顯現，連線是不可能的，因為對於以自己的本質顯現，沒有理解連線與不同的顯現。說不是以自己的本質顯現的才是連線，也不是究竟的。如果說，對於知道「這是牛」，顯現本身就是連線，那麼，對於這個已經顯示過了。認為「這是牛」也不是認為「這是牛的聲音的自性」，而是認為「這是牛的聲音的表達」，因為只是那樣體驗到確定。另外，凡是行為，共同表達和具有方式的聲音，思考也和那個意義相同，如果那個沒有思考，通過什麼來理解區別呢？如果說，分別思考和那個意義不是相同的，那麼，那樣，因為不連線區別和聲音，就不會執持認為「這是牛」的具有分別思考的意識的區別。連線的意識也是其他的，執持區別也是其他的，因為清晰的和另一個自己的本質是不同的，因也是不同的。像這樣：聲音和共同的形式的因是自己的習氣。形象等清晰地顯現，是從眼睛等產生的。聲音的形式本身是在約定的時間體驗的聲音習慣的力量所產生的，不是從眼睛等產生的。共同的兩種形式也是這樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「本質」、「執持」、「思考」、「意識」、「體驗」、「表達」、「聲音」、「形象」、「連線」、「區別」、「習氣」和「形式」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 本質與認知： 作者認為，本質是我們對事物的理解，但本質本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，本質是我們對事物的理解，但本質本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明本質是我們對事物的理解。 思考與認知： 作者認為，思考是認知的重要組成部分，我們通過思考來理解事物。現代認知科學也認為，思考是認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明思考是認知的重要組成部分。 連線與認知： 作者認為，連線是我們對事物之間關係的認知，但連線本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，連線是我們對事物之間關係的認知，但連線本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明連線是我們對事物之間關係的認知。 形式與認知： 作者認為，形式是我們對事物的認知方式，但形式本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論也認為，形式是我們對事物的認知方式，但形式本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明形式是我們對事物的認知方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解本質與認知、執持與認知、思考與認知、意識與認知、連線與認知以及形式與認知。

།འདི་ ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་།དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་མིག་ལ་ སོགས་པ་མེད་པར་ནི།མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་དང་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། མེ་དེ་འདིའོ་སྙམ་པ་ཡི། །ཤེས་པ་གཞི་མཐུན་ཅན་ཡིན་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡི། །རང་བཞིན་དང་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་དང་ གཞི་མཐུན་པ་ཅན་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་།རྒྱུ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཤེས་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཟུང་བ་དང་ཡང་གཞི་མཐུན་པ་ཅན་ཉིད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གཞི་ མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་གཞི་མཐུན་དང་ཅིག་ཤོས་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཉིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་གཞི་ཐ་དད་པའི་དོན་དག་ལ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྟོགས་པར་སླ་སྟེ། འདི་ལྟར། དོན་གཅིག་བྱེད་པས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །གཞི་མཐུན་ པ་དང་ལྡན་པ་ཡི།།ཐ་སྙད་ཀྱང་ནི་འཐད་པར་བླ། །ཐ་སྙད་ནི་རྣམ་པར་ཅི་ཞིག་ལྟར་རྒྱུ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བརྒྱུད་པ་ལས་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་ནི་མི་བཟོད་པ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་བརྟགས་ན་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ ལྟར།མེ་དེ་འདི་ཞེས་ཤེས་པ་དེར། །གཉིས་པོ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་སྟེ། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལས། །གཞི་མཐུན་པ་ནི་གཞན་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་སུ་སྣང་བ་གཞན་ལ། གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བག་ཆགས་ངེས་པས་ཐ་སྙད་ངེས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དོན་བྱ་བ་གཅིག་པས་བྱས་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ཡང་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་གཉིས་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བག་ཆགས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་པ་ཅན་ལས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་ཡིན་པར་མི་ འགྱུར་རོ།

像這樣，眼睛等本身也是由先前體驗的習氣，在心中顯現聚集而產生的，即使有眼睛等，因為對於沒有與那個相符的習氣的心，那個是不存在的，所以，不是眼睛等的原因。如果說，如果沒有眼睛等，那麼，與眼睛等的原因相聯繫而顯現的意義，就不會變成具有相同的基礎，那麼，那也是可以的。因為，認為「那個火是這個」的意識，是具有相同的基礎，通過推論理解的自性也是可見的。只是具有相同的基礎，不會變成被那個執持的意識和依賴一個原因的意識所抓住的，因為，通過推論等其他的意識抓住的，也可能具有相同的基礎。沒有從體驗兩種形式之外的相同的基礎也是不存在的。那麼，相同的基礎和另一個的區別是什麼呢？體驗兩種自性在基礎不同的事物上也不是不存在的，那麼，那也是容易理解的。像這樣：因為做同一個意義，術語廣泛產生，對於具有相同基礎的術語也是可以接受的。術語只是像什麼一樣從原因產生。具有相同基礎等的術語是從沒有開始的術語傳承而來的。如果完全考察，是不可忍受的，因為考察就會變成消失。像這樣：在知道「那個火是這個」時，只有兩個，從那個本質顯現，相同的基礎沒有其他的。這是總結的偈頌。如果說，對於顯現為兩個的其他，如何不會變成相同基礎的術語呢？因為習氣確定，所以術語確定。由同一個意義所做的習氣甦醒也是確定的。如果顯現為兩個意識，為什麼不會變成不同的術語呢？因為習氣確定，這已經說過了。因此，從具有相同基礎的，不會變成只是具有分別思考的意識。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「習氣」、「意識」、「眼睛」、「推論」、「自性」、「基礎」、「體驗」、「術語」、「原因」、「意義」和「分別思考」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 習氣與認知： 作者認為，習氣是我們認知的基礎，我們通過習氣來理解事物。現代認知心理學也認為，習氣是我們認知的基礎。這段文字中，作者試圖說明習氣是我們認知的基礎。 基礎與認知： 作者認為，基礎是我們對事物之間關係的認知，但基礎本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，基礎是我們對事物之間關係的認知，但基礎本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明基礎是我們對事物之間關係的認知。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解習氣與認知、意識與認知、推論與認知、自性與認知、基礎與認知以及術語與認知。

།ཅི་སྟེ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དམ། །རྣམ་འགས་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྤྱི་ལས་ཁྱད་པར་ཤེས་ན་ནི། །ཤེས་ཀུན་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བར་ འགྱུར།།གལ་ཏེ་རྟོག་པ་ལ་སྤྱི་སྣང་བ་ན། དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ན། སྒྲའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་མཚུངས་པས་ནི་རིགས་པའི་ཡུལ་མི་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དེ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཐ་མི་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཅིག་པར་ཤེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དེའི་ཚེ་མེད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེར་སྣང་ན། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེར་སྣང་བ་ཡིན་ནའང་། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་དེ་སྔར་རང་བཞིན་གང་གིས་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་རྟོགས་ཏེ། སྔ་ མ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མི་སྣང་བ་ཉིད་ན་ཡང་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྗེས་སུ་ཞུགས་སོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་དང་ནི་གཅིག་མ་ཡིན་ལ་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིས་རྗེས་སུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེས་ན་རྒྱུ་མེད་པས་ གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡང་།དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་མེད་པ་མེད་ན་ནི། །ཁྱད་པར་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྟོགས་མེད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་། །ཡོད་ན་དེ་དང་མཚུངས་རྒྱུ་ཅན། །ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་འབྲས་བདག་ཉིད། །ཐ་དད་རྒྱུ་ཐ་དད་ལས་ཡིན། །འོན་ཏེ་རྟོག་པའི་རང་ བཞིན་སྤངས་ནས་ཁྱད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ཏེ།མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེའི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཚད་མ་དང་ལྡན་པར་མི་ འཐད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་དེའི་རིགས་ཅན་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ནི་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為共同和區別不是非常不同，所以雖然意義相同，但通過分別思考來理解區別，那麼，那是不真實的。如果說，因為自己完全，或者在某些方面沒有不同，如果從共同理解區別，那麼，所有的理解都會變成一個。如果說，在思考中顯現共同，因為與那個沒有不同，區別也顯現，那麼，對於聲音的理解也會顯現，因為道理相同。因為道理相同，道理的對象不相同是不可能的，因為會導致道理的對象不存在。如果說，因為沒有眼睛等的原因，那個區別不顯現，那麼，那樣，如何變成沒有不同呢？沒有與那個一起跟隨的，不能理解為一個。如果說，因為之後跟隨，那麼，那個本身那時是不存在的，不是那個跟隨。那個是那個的自性本身，那個就是那個。如果說，那個顯現在那裡，如何理解為跟隨？如果說，即使那個顯現在那裡，如何理解為跟隨？如果說，那個先前以什麼自性看到的，就以那個自性顯現，如何理解為跟隨呢？就像先前一樣。如果說，即使那個不以那個自性顯現，因為那個在其他不存在，如何理解為那個跟隨呢？因此，不顯現和不是一個，也不是多個。因此，說先前顯現為不同，之後跟隨，這是不可能的。因此，沒有原因地顯現為一個也是多個。因此，如果沒有沒有思考的，通過什麼來理解區別呢？如果說，也有一些沒有理解的，那麼，所有與那個具有相同原因的，都是那個的結果，不同是由不同的原因產生的。如果說，放棄思考的自性來理解區別，因為眼睛等的原因產生的是理解區別，那麼，那樣，所有依賴那個原因的都會變成只是沒有理解的。不依賴不同的原因，不同的事物不合理地具有衡量標準。因此，與那個種類的原因聯繫的是那個種類本身。具有分別思考的意識和另一個不是相同的原因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「共同」、「區別」、「分別思考」、「理解」、「自性」、「原因」、「顯現」、「跟隨」、「不顯現」、「衡量標準」、「種類」和「意識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 共同與區別： 作者認為，共同和區別是我們理解事物的基礎，但它們之間可能存在模糊和不確定的關係。現代邏輯學也認為，共同和區別是我們理解事物的基礎，但它們之間可能存在模糊和不確定的關係。這段文字中，作者試圖說明共同和區別是我們理解事物的基礎。 原因與認知： 作者認為，原因是我們理解事物之間關係的基礎，但原因本身也可能是多變的和不確定的。現代因果邏輯也認為，原因是我們理解事物之間關係的基礎，但原因本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明原因是我們理解事物之間關係的基礎。 衡量標準與認知： 作者認為，衡量標準是我們對事物進行判斷的基礎，但衡量標準本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，衡量標準是我們對事物進行判斷的基礎，但衡量標準本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明衡量標準是我們對事物進行判斷的基礎。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解共同與區別、分別思考與認知、自性與認知、原因與認知、顯現與認知以及衡量標準與認知。

།འདི་ལྟར། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །བརྡ་དྲན་པ་ལས་སྦྱོར་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བརྡ་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །དངོས་ནུས་ཉིད་ལ་ མིག་བློར་འགྱུར།།དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་སྦྱོར་བའི་རྟོགས་པ་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ། གནས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པ་དག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོའི་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལས་བརྟེན་པ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། སྦྱོར་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ བརྡ་དྲན་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ།དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་བརྡ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་རྟོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་དང་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐུས་བསྐྱེད་པས་ན་དབང་ པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གང་དང་མངོན་འབྲེལ་ཏེ། །ངེས་པར་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །སྣང་ངོ་ཞེས་ནི་བྱ་བ་འདི། །ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་མ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན། འབྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ སྣང་བར་ཐལ་ལོ།།འོན་ཏེ་གང་ཞིག་གང་ལ་གནས་པ་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་དེ་སྣང་བ་ན་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྒྲ་མི་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒྲ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་བརྡ་མ་བཟུང་བ་ལ་ཡང་སྣམ་བུ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་གྱུར་ན། ཡོད་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དེ་གྲུབ་ཀྱང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་མཐོང་བ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་ཡང་འདི་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་པོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ལྟོས་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་ཚོགས་པ་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་སྒྲ་དང་སྤྱིའམ ཁྱད་པར་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ།སྔར་བཟུང་བ་དྲན་པ་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་མིག་ལ་སོགས་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

像這樣：不依賴外在事物，從記憶符號產生連線。同樣，不依賴符號，在事物能力本身，變成眼睛的意識。感官的意識和連線的理解是相互分離的，以存在的自性，由聚集的力量所產生。如何從自己本質的聚集產生，變成具有依賴的自性和具有聯繫的呢？連線是不依賴外在的，從記憶符號的力量產生的，感官的意識是不依賴符號，依賴外在的。對於那個，沒有思考，因為沒有思考的原因。沒有原因，產生結果是不存在的。如果說，因為與聲音和共同等聯繫的外在力量所產生，所以感官的意識會變成具有思考的，那麼，那也是不真實的。因為什麼呢？凡是與什麼直接聯繫的，必然與那個一起顯現，這個是成為衡量標準的對象。如果那樣，那麼，在看到母親等時，所有的聯繫都會導致顯現。如果說，凡是安住于什麼，共同等，那個只是在那個顯現時，那麼，那也是不真實的，因為會導致不執持聲音。在布匹等上，聲音是不存在的。如果不是那樣，那麼，即使沒有執持符號，也會產生認為是布匹的意識，也是不存在的。因為看到對於表達本身存在疑惑，即使那個意義成立，但表達的差別不確定。如果說，只是共同的形式是確定的，那麼，不是的，因為在第一次看到時不存在，並且理解為與那個不同等。如果說，認為「這是牛」等的意識，是具有分別思考的感官一起作用的形象等本身，依賴記憶符號來產生，不依賴是不可能的，因為是從結果的聚整合立的。當聲音和共同，或者其他區別，先前執持的記憶，那時，由與記憶一起的眼睛等產生。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「外在事物」、「符號」、「記憶」、「連線」、「感官」、「意識」、「思考」、「原因」、「結果」、「共同」、「區別」、「表達」、「形象」和「分別思考」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 符號與認知： 作者認為，符號是我們認知的基礎，我們通過符號來理解事物。現代符號學也認為，符號是我們認知的基礎。這段文字中，作者試圖說明符號是我們認知的基礎。 原因與結果： 作者認為，原因和結果是我們理解事物之間關係的基礎，但它們之間可能存在模糊和不確定的關係。現代因果邏輯也認為，原因和結果是我們理解事物之間關係的基礎，但它們之間可能存在模糊和不確定的關係。這段文字中，作者試圖說明原因和結果是我們理解事物之間關係的基礎。 表達與認知： 作者認為，表達是語言的約定，它不是直接指向事物本身，而是指向我們對事物的理解。現代語義學也認為，表達是語言的約定，它不是直接指向事物本身，而是通過概念和意義來表達。這段文字中，作者試圖說明表達是語言的約定。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解符號與認知、意識與認知、思考與認知、原因與結果、連線與認知以及表達與認知。

།དེས་ན་བརྡ་མ་བཟུང་བ་དང་། སྔོན་མཐོང་བ་དང་བྲལ་བ་དག་ལ་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལེགས་པར་མ་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་གཟུགས་ནི་བརྡ་དྲན་ལ། ། ལྟོས་ནས་དབང་པོའི་བློ་དག་ལ། །ནུས་འགྱུར་ལྟོས་མེད་མ་ཡིན་ན། །རྟགས་བཞིན་དྲན་པ་ཉིད་ལ་འགྱུར། །སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་དེ་དང་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་ངེས་པའི་དྲན་པ་མེད་པར་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། །སོ་སོར་ངེས་པའི་དྲན་པ་ཡང་སོ་སོར་ངེས པའི་དྲན་པའི་ས་བོན་སད་པ་མེད་པར་མ་ཡིན་ནོ།།སོ་སོར་ངེས་པའི་དྲན་པའི་ས་བོན་སད་པར་བྱེད་པ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་མཐོང་བ་ནི་དེའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དྲན་ལ། དྲན་ན་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བ་ལ་དེ་དྲན་ན་རབ་ཏུ་སད་པར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟགས་ཉིད་དུ་ འགྱུར་རོ།།དེས་ན་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ན་རྟགས་ཅན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་མཐོང་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆ་ཤས་མཚུངས་པ་ཉིད་ནི་སྤྱི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔར་དམིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆ་ཤས་ དེ་འདྲ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི།དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་ཤས་རྣམས་ཀྱི་མཚུངས་པ་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་ཆ་ཤས་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བློ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཞེན་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཡིན་ལ་ཞེན་པ་ ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།།དེས་ན་སྒྲའམ་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱོར་བ་ནི་རྟགས་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་དྲན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་དབང་པོའི་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་དབང་པོ་ལས་ སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར། ཕྱོགས་འདི་ན་ནི་མེའོ་ཞེས། །དབང་པོའི་བྱེད་དང་མ་བྲལ་བར། །ཕྱོགས་དང་མེ་ནི་སྦྱོར་བྱེད་པ། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མེ་ཙམ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་ནི་མངོན་ སུམ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན།དེ་ཡང་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་སྐད་ཀྱང་བརྗོད་པར་ནུས་ཏེ། ཕྱོགས་ཙམ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དེ། །སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །མེ་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་མེད། །མ་བཟུང་བ་ནི་སྦྱོར་མ་ཡིན། །སྦྱོར་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། མེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，對於沒有執持符號和沒有先前看到的事物，就不會變成那樣，那麼，那是不好的考察。像這樣：如果形象依賴記憶符號，依賴感官的意識，能夠變成依賴，不是不依賴，那麼，就像標誌一樣，會變成只是記憶。沒有先前體驗，與那個的連線是不存在的。沒有分別確定的記憶，也沒有分別確定的聲音等。沒有分別確定的記憶，也不是沒有分別確定的記憶種子甦醒。使分別確定的記憶種子甦醒，也不是沒有看到，因此，看到那個，就記憶那個的表達，如果記憶，就是連線。那樣，如果在看到時記憶那個，那麼，使之甦醒的形象等就會變成只是標誌。因此，在所有的連線意識中，都會變成只是具有標誌的。如果說，只是沒有看到共同，如何從標誌理解呢？相同的部分被說成是共同，那個也是先前指定的目標。因此，是需要記憶的，因為具有相同的部分，是與那個相同的術語的對象。部分之間的相同，也是因為具有相同的部分，從那裡開始，直到變成那樣的意識相同為止。意識也是從變成那樣的執著而來，執著也是從沒有開始的習氣而來，因此沒有過失。因此，與聲音或共同等連線，會變成只是從標誌而來。這是記憶的推論。如果說，感官的作用說連線是顯現，那麼，那樣，所有的推論都會導致是感官產生的，所以會變成顯現。像這樣：在這個方向有火，不離開感官的作用，使方向和火連線，如何不會變成只是顯現呢？如果說，只是對於火是推論，連線只是顯現，那麼，那也是不瞭解。因為也可以這樣說：只是對於方向是顯現，連線是從推論而來，對於火沒有感官的意識，沒有執持的不是連線。連線應該只是從推論而來，因為對於火沒有感官的作用。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「符號」、「記憶」、「感官」、「連線」、「標誌」、「共同」、「部分」、「術語」、「執著」、「習氣」、「推論」、「顯現」、「方向」和「火」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 記憶與認知： 作者認為，記憶是我們認知的重要組成部分，我們通過記憶來理解事物。現代認知心理學也認為，記憶是我們認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明記憶是我們認知的重要組成部分。 感官與認知： 作者認為，感官是我們認知的基礎，但感官的感知也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，感官是我們認知的基礎，但感官的感知也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明感官是我們認知的基礎。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解符號與認知、記憶與認知、感官與認知、連線與認知、推論與認知以及顯現與認知。

།མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བཟུང་བ་ནི་དེས་སྦྱོར་བར་མི་ནུས་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། ཕྱོགས་ལ་རྗེས་དཔག་འཇུག་མ་ཡིན། །མ་བཟུང་བ་ནི་སྦྱོར་བ་མེད། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་ རྗེས་དཔག་གིས།།བཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བབ་ཆོལ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མེ་ལ་མངོན་སུམ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མཚུངས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉམས་ པར་ནི་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན།དོན་དམ་དུ་ནི་སྦྱོར་བ་ཉིད། །འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་ནི། །གཉི་གའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ། །འདི་ན་འདིའོ་ཞེས་སྦྱོར་བའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྗེས་ལ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ལས་ སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྦྱོར་བ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ གནས་སོ།།འདི་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་དྲན་པར་བྱ་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེར་ནི་དེར་འབྲེལ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །དྲན་ལས་དབང་བློ་འགྱུར་བའང་ཡིན། །དེ་ལས་དུས་གཞན་དུ་ཡང་ འགྱུར།།ལ་ལར་རྣམ་གཡེང་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་དེ་དྲན་པ་དང་། འབྲེལ་པས་དྲན་པར་བྱ་བ་ལ་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་བློ་དྲན་པ་ཉིད་ལས་འགྱུར་ཏེ་དོན་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་དྲན་པ་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་དྲན་པ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་དུས་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེའི་ཚེ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་དུས་གཞན་དུ་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་དེ་དང་དབང་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དེ་ཁོ་ ན་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།

沒有被顯現抓住的，不能用那個連線，因為說理解沒有理解的，是矛盾的。通過推論也不能連線嗎？像這樣：推論不進入方向，沒有抓住的就沒有連線，說顯現被推論抓住是胡言亂語。就像隱蔽的火不產生顯現一樣，對於顯現的方向，也不是推論，所以道理相同。如果說是需要推論的，就不是顯現，因為不希望衡量標準的分類消失。究竟來說，連線本身，任何都不存在，那樣的分別思考，在兩者當下產生。認為「這裡是這個」的連線意識，是顯現和推論之後產生的分別思考。那個也是從沒有開始的，從那樣的術語產生的推論，因此，推論是連線的術語。因此，因為顯現沒有那樣抓住，推論如何產生連線的自性，是沒有過失的。因此，安住在不是顯現的連線的自性。這個先前已經說過了。如何對於需要記憶的隱蔽事物，也進入顯現呢？因此，顯現本身是連線的，那麼，那也是不真實的。像這樣：因為在那裡與那個聯繫產生，從記憶也變成感官的意識，從那個在其他時間也變化，因為對於一些人，可能存在分心。如果說，感官的意識，與記憶聯繫，產生在需要記憶的事物上，那麼，那時感官的意識會變成只是從記憶而來，不會依賴臨近的事物。如果依賴臨近的事物，那麼，那時，這個不是從記憶而來，因為使之顯現的是與記憶不同的。或者，在其他時間也會變化，因為對於一些人，分心，其他分別思考的特徵，那時是可能存在的。因此，那個感官的意識在其他時間也會變成記憶。另外，如果那個事物和感官是沒有分別思考的意識的原因，那麼，所有的時候都會變成那樣，因此，顯現只是沒有分別思考的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「顯現」、「推論」、「連線」、「分別思考」、「術語」、「記憶」、「感官」、「意識」、「分心」、「事物」和「原因」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解顯現與認知、推論與認知、連線與認知、分別思考與認知、記憶與認知以及感官與認知。

།གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་གཉིས་རྒྱུ་ཡིན། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་སྔར་ཉིད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྔར་ཉིད་གཉིས་ཀ་སྐྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དྲན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དབང་པོས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་བསྐྱེད་ ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། དྲན་པ་མིག་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་མེད་དོ། །ལྷན་ཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དྲན་པས་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།འོན་ཏེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ངེས་ན། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་སྔར་ཉིད་འགྱུར། །དེ་དངོས་མིན་ན་དབང་སྐྱེས་ལས། །དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྔར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ངེས་པ་ ཡིན་ན།སྔར་གྱི་རང་བཞིན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་པ་ལ་མ་ངེས་པ་ལས་བླ་ལྷག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་རང་བཞིན་ལྷག་པ་སྣང་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དབང་པོའི་བྱེད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་བྱེད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི། །རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །དོན་བྱ་སོགས་དང་འབྲེལ་པ་ནི། །སྔ་དང་ཕྱི་མར་ མི་རྟོག་ཕྱིར།།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བ་ཙམ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་དང་། དབང་པོའི་བློ་རྒྱུ་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ལའང་དྲན་པ་ཡོད་མེད་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཅན་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་དྲན་པར་བྱ བའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ལ་ཡང་དྲན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེར་འཛིན་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་མཁོ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དྲན་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，次第地是兩者原因，因為沒有不同，會變成先前那樣。如果說，這是兩者的原因，會變成先前那樣，與兩者產生聯繫。如果說，與記憶一起的感官產生具有分別思考的，否則不是，那麼，那是不真實的。沒有指定記憶與眼睛一起。僅僅說「一起」，不是所有都是所有的一起，但是，凡是那樣看到的，那個就是那個。記憶不是使眼睛的意識等變成那樣。如果說，是使之變成確定的自性，那麼，那也是沒有意義的。像這樣：如果那個自性確定，因為沒有不同，會變成先前那樣。如果那個不是事物，從感官產生，那個會變成只是智慧。如果說，先前顯現的自性，沒有增減地確定，因為與先前的自性相同，確定不會比不確定更優越。如果說，那個顯現出增多的自性，那麼，那個與另一個自性聯繫，會變成另一個意識。因為對於那個自性具有的差別等，沒有感官的作用。如果說，顯現為「這是這個」，是進入那個本身，因此，因為使之顯現而進入，所以這個是顯現，那麼，那也是不真實的。像這樣：認為「這是這個」的分別思考，會變成沒有分別思考，因為與事物等聯繫，不會思考先前和之後。僅僅使形象等臨近顯現，因為與事物等聯繫，沒有執持先前和之後，所以與沒有思考的其他沒有區別。不進行分別思考，不會變成說是具有分別思考的。因此，具有清晰形式的「這是這個」，只是與不具有清晰形式的需要記憶的差別等不同。如果不是那樣，感官的意識是其他原因，那麼，對於那個也有記憶或沒有記憶的變化。如果說，具有清晰形式的感官的意識的對象，只是與需要記憶的形式不同，如果那樣，那麼，對於那個，記憶也會變成沒有意義的。對於執持那個，不需要記憶，因為即使沒有記憶，那個也是那樣理解的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「原因」、「記憶」、「感官」、「分別思考」、「自性」、「確定」、「顯現」、「執持」、「事物」、「形式」和「意識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解原因與認知、記憶與認知、感官與認知、分別思考與認知、自性與認知以及顯現與認知。

།བརྡ་དྲན་ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ། །གྲུབ་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། །ཁྱད་པར་བརྡར་བཏགས་མེད་འཛིན་ན། ། དེ་ལ་དྲན་པ་དོན་ཅི་ཡོད། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་མིག་ལ་སོགས་པས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་ན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད ཀྱང་དེས་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད།འཇུག་པ་ལ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་ཀྱང་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པ་མེད་པར་དང་པོ་པ་གོམས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་དྲན་པ་ འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་བརྡར་བཏགས་པ་མེད་པ་འབྲེལ་པར་མ་བྱས་པ་འཛིན་ན། དེ་དྲན་པས་གཞན་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པ་ནི་འབྲེལ་པར་བྱས་པ་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་ན་ནི་དེ་རྟོགས་པ་ལ་དྲན་པ་མཁོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དང་པོ་པའི་འཇུག་པ་ནི། ཚད་མ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་རྣམས་དགོས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི ཕྱིར་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་ལས་གཞན་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འདི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ཉིད་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་མ་ མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི། ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་སྤྱི་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་འཛིན་པ་ན་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་ན་འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ ལྟར་བ་ལང་ངོ་ཞེས་སྤྱི་བཟུང་བ་ན།བ་ལང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེས་རྟོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་དང་གཟུགས་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་མིག་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་ལ་དྲན་པ་མཁོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མིག་གི་བློ་ནི་མིག་དང་གཟུགས་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།

如果說，記憶符號如何被賦予符號，被認為是已成立的意義，並且執持沒有被賦予符號的差別，那麼，對於那個，記憶有什麼意義？如果說，與記憶一起的眼睛等顯現為那個的自性，那麼，如果沒有那個，就不會有理解那個自性的意識。如果說，只是不會顯現為「這是這個」，那麼，不是的，因為即使沒有顯現為「這是這個」，也會顯現那個的自性。即使有，因為那個沒有其他的差別，對於那個有什麼需要呢？如果說，對於進入需要，那麼，即使沒有那個，也會進入，這將被展示。那也會被展示為是意念的顯現。如果說，因為沒有記憶，初學者不具備習慣，所以不進入，因此，爲了那個意義，需要記憶，那麼，對於這個，要說：如果執持沒有被賦予符號的差別，沒有聯繫，那麼，記憶會做什麼其他的呢？因為記憶被認為是已成立的聯繫的意義。如果那樣沒有成立，那麼，對於理解那個，不需要記憶。初學者的進入，是從其他的衡量標準，推論而來。因此，分別思考對於執持自己的本質沒有作用，也不是使之進入。這個是沒有需要的，但是，只是從習慣進入。事物不是因為有需要才產生，因為事物只是依賴原因。如果說，執持與先前不同的自性，那麼，那樣，這個是意念的顯現的自性的另一個意識。那也會被展示。如果說，只是那樣執持共同，不是先前沒有看到的差別，那麼，那樣，如果只是執持共同，就不應該依賴差別。如果眼睛等只是執持共同，那麼，那時，因為沒有其他的執持差別，在執持共同時，如果不依賴執持差別，就不會變化，但也是會變化的。像這樣，在執持「這是牛」的共同時，理解「什麼樣的牛」在世間是可見的。因此，依賴眼睛和形象等，產生眼睛的意識。對於那個，因為不需要記憶，眼睛的意識只是從眼睛和形象產生。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「符號」、「記憶」、「差別」、「自性」、「意識」、「意念」、「習慣」、「原因」、「共同」、「形象」和「眼睛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 習慣與認知： 作者認為，習慣是我們認知的重要組成部分，我們通過習慣來理解事物。現代認知科學也認為，習慣是我們認知的重要組成部分。這段文字中，作者試圖說明習慣是我們認知的重要組成部分。 共同與認知： 作者認為，共同是我們理解事物的基礎，但共同本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，共同是我們理解事物的基礎，但共同本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明共同是我們理解事物的基礎。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解符號與認知、記憶與認知、自性與認知、習慣與認知、共同與認知以及意識與認知。

།འདི་ལྟར། མིག་ནི་ མདུན་ན་གནས་པ་ཡི།།གཟུགས་ཙམ་ལ་ནི་འཇུག་པར་རྟོགས། །གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡི། །བྱེད་པ་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ། །མདུན་ན་གནས་པའི་གཟུགས་ཙམ་ལ་འཇུག་པར་མཐོང་བའི་མིག་ནི། སྒྲ་དང་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ།ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། དྲན་པའི་འོག་རོལ་དུས་སུའམ། །དྲན་པ་ལས་ནི་སྔར་ཡང་རུང་། །མངོན་སུམ་རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་འདི་ནི་དྲི་ཞིམ་པའོ། ། འདི་ནི་དྲི་མི་ཞིམ་པའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་ནི་གཟུགས་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་དང་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ པ་ཅན་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡིད་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་ཅིང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ཡང་དབང་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་གཉི་ ག་ལ་རག་ལས་ནས་སྐྱེས་པ་ལ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པར་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པར་མ་ཡིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་རིགས་ཀྱི།དབང་པོའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ འཛིན་པས་འཇུག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའོ།།དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འགའ་ཞིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ནི་དེ་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཡང་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ ནམ།དེས་ན་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་གཏོད་པར་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན། དེ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཡུལ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ།

像這樣：眼睛被理解為只進入面前的形象，如何變成在其他地方理解的其他作用呢？在其他地方理解的不能在其他地方理解。看到眼睛只進入面前的形象，不能說進入聲音和共同等，因為沒有衡量標準。如果那樣理解，那麼，會導致非常過分。因此，在記憶之後，或者在記憶之前，顯現不是分別思考，因為是不同的對象。在記憶之後，認為「這是香的」、「這是不香的」等的意識，不是顯現，因為眼睛的意識的作用不是隻針對形象。因此，依賴眼睛等，凡是產生於事物上的，那個才是顯現，其他的不是。因此，具有聲音和共同等形式的不是顯現。凡是依賴其他顯現的原因的，也是不應該執持的。因此，意念等也是顯現。或者，因為進入事物的自性並普遍地作用，所以那個也是感官。如果說，為什麼依賴兩者產生的事物被稱為依賴感官，而不是依賴對象呢？應該通過形象等的對象來命名，而不是通過感官。僅僅從感官產生不會變成顯現，執持對象的自性而進入的，都是顯現。依賴感官的，一些是顯現，其他會變成其他。因為沒有錯誤的理由，所以應該用那個來命名。即使是從對像產生的，具有兩個月亮等自性的，不是錯誤嗎？因此，從對像產生的，也不是所有都是沒有錯誤的，那麼，那不是對像本身，因為那是能夠引導分別思考的原因。那麼，那樣，那不是感官本身，因此，會從對像消失。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「眼睛」、「形象」、「聲音」、「共同」、「記憶」、「顯現」、「分別思考」、「對像」、「感官」、「意念」、「自性」、「錯誤」和「原因」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 對象與認知： 作者認為，對象是我們認知的對象，但對像本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，對象是我們認知的對象，但對像本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明對象是我們認知的對象。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解感官與認知、顯現與認知、分別思考與認知、對象與認知、自性與認知以及原因與認知。

།དབང་པོ་ནི་མཉམས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་དབང་པོ་ལྟར་ སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་སུ་ཤེས་སྐྱེད་ལ། །དབང་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ནུས་ཡིན། །འོ་ན་ཅི་ཕྱིར་གཉིས་རག་ལས། །སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དེས་མི་བརྗོད། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་དག་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་མི་བྱེད། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་དག་ནི་ཅི་རུང་བར་ ཐ་སྙད་བྱེད་པའམ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མཐོང་ནས། །ཐ་སྙད་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན། །དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ལ་དེ་ཡོད། །སྦྱར་བར་བྱ་བའང་དེ་ཆོས་ཡིན། །གོ་བར་བྱེད་པ་དང་། གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལེན་པ་དང་འདོར་བ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ལ་ཡོད་དེ།གང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་པས་འཁྲུལ་པ་ཡང་སྔར་སྤང་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ནི་ཡུལ་དང་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ། དེ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཡུལ་ཡིན་ན། །གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དབང་པོ་ཉིད་ནི་ གཅིག་ཉིད་ལ།།ཡོད་དང་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་སྟེ། རྔ་བོ་ཆེའི་སྒྲ་དང་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཞེས་བརྗོད་ན། ནས་མ་ཡིན་པའི་མྱུ་གུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར། སའི་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདིར་ ཡང་དེ་བཞིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་ འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པས་འདི་ཉིད་དུ་འགྱུར་མོད།ཐ་སྙད་གཞན་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ཉིད་འཐད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཡུལ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ རྒྱུད་གཞན་དག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་མཚོན་པར་ནུས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱིས་ཀྱང་མཚོན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་ནི། །ཡང་ དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ།

如果說，感官是相同的，那個看起來像感官，那麼，那樣，如果真實產生理解，像感官一樣具有對象的能力，那麼，為什麼依賴兩者，那個產生不被那個說呢？如果對像和感官作為原因相同，為什麼不通過對像來命名呢？如果說，先進行分別思考的，不是隨意地命名或拋棄，那麼，對於這個，要說：看到使之理解，確定地連線命名。感官的命名有那個，應該連線的也是那個的特性。通過使之理解和不使之理解來取捨。使之理解也存在於感官的命名中，凡是依賴感官的，那個就是顯現。因為消失導致的錯誤，先前已經拋棄了。那麼，對於對象也沒有錯誤，因為那不是對象，那麼，那不是的。如果那個是對象，如何變成其他的顯現呢？感官本身只是一個，不是有和沒有的差別。因為那個，看到通過不共同的方式來命名，就像說「大象的聲音」和「麥芽的嫩芽」。如果說「麥芽的嫩芽」，就不會理解不是麥芽的嫩芽，「土地的嫩芽」也會那樣。這裡也是這樣。如果說，依賴對象，是執持對象的自性，那麼，那樣，只有自證才是顯現，否則不是使之理解。如果說，在世間說的是理解廣為人知的對象的自性，那麼，那樣，依賴感官在世間廣為人知，這會變成這樣。如果像其他論典一樣，通過全面考察命名，那麼，意念的意識也會變成顯現，因為執持對象。因此，感官的命名是合理的。也曾說過，對象是意念的意識和其他相續的意識的原因，所以是共同的。因此，感官的命名能夠表達顯現的自性，與分別思考分離，而對象的命名不能。難道對象也不能表達嗎？像這樣，因為從意義的力量，是真實產生的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「感官」、「對像」、「理解」、「命名」、「顯現」、「分別思考」、「自性」、「意念」、「意識」、「相續」、「原因」和「真實」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 命名與認知： 作者認為，命名是我們理解事物的方式，但命名本身也可能是多變的和不確定的。現代語義學也認為，命名是我們理解事物的方式，但命名本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明命名是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解感官與認知、對象與認知、命名與認知、顯現與認知、分別思考與認知以及原因與認知。

།དེ་ནི་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེ་བ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་འཁྲུལ་པ་མི་སྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་རིགས་པ་འདིས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་དབང་པོའི་ཉིད་ལ་དོན་དུ་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འདི་ལ་ནི། །སྦྱར་བྱ་རང་བཞིན་རྟགས་ཡིན་ཏེ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་ པའི་རང་བཞིན་ནི།།ལོག་པའི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར། །རྟོག་པའི་སྔོན་དུ་གཏོང་བའི་སྦྱར་བ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གོ་བར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བས་བྱས་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཚིག་ཚད་མར་ རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་གང་གིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ལོག་པས་ལྡོག་པར་བརྗོད་པ་རྟགས་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གོ་བར་ བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་གྱུར་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མངོན་སུམ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཞིག་བདག་གིས་མཐོང་བ་དེ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་འདི་ཉིད། །སྒྲ་ དོན་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་གྱི།།གྲགས་པས་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན། །གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ལ། །ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བརྟེན་པ་ཡིན། །ཚད་མ་ཡིས་ནི་གྲུབ་འགྱུར་པ། །གཞན་དུ་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་ནུས། །དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདིར་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད། །མངོན་སུམ་དོན་རྟོགས་ཅན་ཡིན་ལ། ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལས་གཞན་ལ། །རྗེས་དཔག་མ་གཏོགས་ཚད་གཞན་མེད། །མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པའི་ཚད་མ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་མི་འཇུག་ན་ནི། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ནའོ། །མངོན དུ་བྱེད་ན་མདུན་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為從意義的力量產生，所以只是跟隨那個的自性，那麼，不是的，因為不確定，因為具有兩個月亮的形式而錯誤。如果說，從意義的力量不產生錯誤，那麼，那樣，通過這個道理，就不會成立沒有分別思考。因此，這裡是通過感官本身來命名意義，因為執著于意義的顯現。因為那樣的感官非常能夠使之理解，所以通過那個來命名。因此，對於這個命名：應該連線的自性是標誌，普遍作用的自性，因為錯誤，所以會返回。說先進行分別思考的連線是使之理解，因此，那個本身是使之理解的標誌。如果說，如何知道是先進行分別思考而做的，那麼，那是真實的。不是因為人是衡量標準，所以詞語是衡量標準，那是世間的命名。究竟來說，凡是通過普遍作用的自性錯誤而返回，說標誌本身是普遍作用的，不是的。如果說，依賴對象的命名，不是世間廣為人知的具有分別思考的使之理解嗎？具有分別思考的顯現的對象，是先前和之後變成的一個。這是世間廣為人知的顯現，像這樣：凡是我看到的，這個是通過顯現理解的。一切聲音和意義，都是通過世間的廣為人知來理解的。對於沒有損害的理解，依賴衡量標準的命名。通過衡量標準成立的，如何能夠做成其他呢？那是不真實的，這裡是使之顯現本身，是具有理解顯現意義的。除了使之顯現之外，沒有其他的衡量標準，除了推論。對於不具有使之顯現的形式，只有推論才是衡量標準。因此，如果認識的衡量標準不通過使之顯現的形式進入，那麼，因此，只有推論。如果使之顯現，因為只進入面前的事物，所以不是認識。因此，使之顯現只能通過感官的命名來理解，其他的不是。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意義」、「自性」、「錯誤」、「分別思考」、「感官」、「顯現」、「標誌」、「命名」、「推論」、「認識」、「衡量標準」和「事物」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意義與認知： 作者認為，意義是我們理解事物的基礎，但意義本身也可能是多變的和不確定的。現代語義學也認為，意義是我們理解事物的基礎，但意義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意義是我們理解事物的基礎。 錯誤與認知： 作者認為，錯誤是我們認知過程中的一部分，但錯誤本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，錯誤是我們認知過程中的一部分，但錯誤本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明錯誤是我們認知過程中的一部分。 衡量標準與認知： 作者認為，衡量標準是我們判斷事物的基礎，但衡量標準本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，衡量標準是我們判斷事物的基礎，但衡量標準本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明衡量標準是我們判斷事物的基礎。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意義與認知、自性與認知、錯誤與認知、分別思考與認知、顯現與認知以及衡量標準與認知。

།ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ནི་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱ་བ་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྲགས་སོ། །མངོན་སུམ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱང་རིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྲུབ་བོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་སྐད་ཅེས། །དེར་དོན་མང་པོས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །རང གི་དོན་ལ་སྤྱི་ཡུལ་ཅན།།ཞེས་གསུངས། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི། བསགས་པ་དག་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན། །དེ་སྤྱི་དེ་ལ་དབང་པོའི་བློ། །སྤྱི་བློ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡང་། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ། ། མང་པོ་རང་བཞིན་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གཟུང་ན་སྤྱིའི་བློར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་དོན་དམ་པ་པའམ་བཏགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དོན་དམ་པ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་ན་ཡང་གཞན་དུ་སྣང་བ་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ དེ་ཚོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་ཡང་། དེ་དག་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་ཚོགས་པའི་ཐ་སྙད་བརྟེན་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནས། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པའི་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ པས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན།བཏགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་བཟློག་པར་དཀའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། དོན་གཞན་དང་ནི་མངོན་འབྲེ་ཕྱིར། །རྡུལ་ཕྲན་གཞན་གང་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་དག་བསགས་བཤད་དེ་དག་ནི། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། །རྡུལ་ཕྲན་གཞན་ དག་མེད་པར་ནི།།རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་མེད། །ཤེས་ཏེ་གཅིག་ལས་ངེས་མིན་ཕྱིར། །སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད། །གཞན་ལས་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་ནི་ཕྲ་བ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་པ་ བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་དེ་ནི་གཅིག་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་དོ།

通過對象的命名，會變成說是具有對象，不會說是使之顯現本身。那樣命名，在世間沒有廣為人知的顯現。顯現也是衡量標準。因為除了使之顯現之外，沒有顯現的道理，所以顯現成立為沒有分別思考。那麼，如何說：「因為在那裡，由許多意義產生，對於自己的意義是具有共同對像」？具有共同對像不是沒有分別思考，因為共同本身就與那個相反。那個說的是：聚集起來的是集合，那個共同，對於那個是感官的意識。共同的意識，無疑地也與分別思考聯繫。如果將許多自性相互捨棄而存在的事物，如實地執持，就不會變成共同的意識。如果集合是究竟的或假設的，那麼，對於那個，首先不是究竟的，因為沒有顯現出與那個不同的理解。即使顯現，從那些顯現為其他的，那個集合也不是其他的。即使是那樣，那些本身也會相互依賴，而依賴集合的命名，其他的做什麼呢？如果說，那些的自性不顯現，而顯現其他的自性，那麼，那也是隻是附加在事物上，沒有那樣的，如何是沒有理解的對象呢？如果說，具有假設的對象，難以阻止具有分別思考，那麼，對於這個，回答：因為與其他的意義有顯現的聯繫，其他微塵會產生，說那些聚集，那些是產生意識的原因。如果沒有其他的微塵，那個微塵的差別也沒有。因為知道不是確定於一個，所以說是具有共同的活動範圍。那些沒有產生從其他理解的原因能力的微塵，不能產生那些看到不是微小的意識。因此，應該產生所有人的意識。因為那個意識不是確定於一個，所以說是具有共同的對象。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「對像」、「命名」、「顯現」、「分別思考」、「共同」、「意識」、「集合」、「自性」、「微塵」、「原因」、「理解」和「活動範圍」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解對象與認知、命名與認知、顯現與認知、分別思考與認知、共同與認知以及原因與認知。

།ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྣང་ཞེ་ན། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐག་རིང་པོ་ནས་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རམ། དེས་ན་གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུད་ལས་རང་གི་ རྣམ་པར་གཏོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ཡིན་ན།འདི་ལ་ཀླན་ཀ་ཅི་ཡོད། འོ་ན་མངོན་སུམ་ལ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་བཞིན་ནོ། ། འོན་ཏེ་དེར་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་རགས་པ། ལིང་ལིང་པོ་གཅིག་གི་རྣམ་པར་མངོན་དུ་བྱས་པར་སྣང་བ་དེས་ན་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ད་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། ད་ལྟའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས། ། གནོད་བྱེད་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མ་འཁྲུལ་པར་བཤད་དོན་དམ་དུ། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཉིད། །ད་ལྟར་གྱི་སྐྱེ་བོ་རྟོགས་པའི་སྣང་བ་མ་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་འདི་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བས། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་བཤད་པར་ཟད་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་དམིགས པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ།།གང་གི་ཕྱིར་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །འཛིན་པ་ལ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་པའི། །མངོན་སུམ་ལ་ནི་དེ་སྐད་དུ། །རྣམ་རྟོག་བཅས་པ་དེ་མི་བརྗོད། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་ མཐོང་བའི་དོན་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་སྐྱེ་ མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི།རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་དོན་དམ་ལ། །དགོངས་ནས་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས། །བཏགས་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྤྱི། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པར་འགལ་བ་མེད། ། དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་འདོད་པ་ཉིད་འོངས་སོ།

如果說，為什麼不顯現為相互不同，那麼，頭髮等不混合的，從遠處也顯現為不混合，會變成活動的範圍嗎？因此，如果因為確定沒有從自己的相續產生自己的引導能力，所以不顯現，那麼，對於這個有什麼責難呢？那麼，對於顯現，因為不顯現事物的那個本身，會變成錯誤。顯現附加的自性，會變成具有分別思考，像其他的共同分別思考一樣。如果說，在那裡，意識的自性是粗糙的，顯現為一個整體的形式，因此是沒有分別思考，那麼，現在會斷絕具有分別思考，因為對於所有的分別思考的意識，都會顯現意識的自性，那麼，對於這個，要說：相對於現在的眾生，因為沒有損害的意識，所以說是不錯誤的，究竟來說，所有的目標都是錯誤。對於現在不理解眾生理解的顯現的那些，這個顯現為不錯誤，只是相對於那個說是不錯誤的。究竟來說，所有的目標都是錯誤。因為通過使之顯現的自性，對於執持，是傾向於顯現的。對於顯現，不會說那個具有分別思考。使之顯現不是具有分別思考，因為理解會更加執著于先前和之後看到的事物。使之顯現本身不會說是更加執著，因為那個本身廣為人知的是與那個相反。那麼，那樣，會變成沒有共同的活動範圍，因為那個是通過世間的廣為人知而具有自己的特徵。如果說，這些是相對於蘊的自己的特徵，具有自己的特徵的對象，不是物質的自己的特徵，那麼，那也是不真實的。這個區分是考慮到究竟，先前的老師們，是假設的，因此，共同，作為活動範圍沒有矛盾。那樣執持的微塵本身是共同的。對於說所有都會變成沒有分別思考，也要說，因為是通過衡量標準理解的，這個是所希望的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「不同」、「顯現」、「分別思考」、「意識」、「目標」、「執持」、「共同」、「活動範圍」、「蘊」、「物質」、「微塵」、「衡量標準」和「理解」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 顯現與認知： 作者認為，顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是多變的和不確定的。現代現象學也認為，顯現是我們對事物的感知，但顯現本身可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明顯現是我們對事物的感知。 理解與認知： 作者認為，理解是我們認知的結果，但理解本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，理解是我們認知的結果，但理解本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理解是我們認知的結果。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解顯現與認知、分別思考與認知、意識與認知、共同與認知、衡量標準與認知以及理解與認知。

།གཞན་ལ་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་རྣམ་དབྱེ་གསུངས། །སྤྱོད་པ་ལ སོགས་པ་གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་གྱི།མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་དག་གིས་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་མཆེད་གཅིག་ཡིན་ཡང་། །ཅིག་ཅར་དུ་ མར་འཛིན་པ་ཡིན།།དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྔར་བཟུང་དོན། །སྒྲོ་འདོགས་ཕྱིར་ན་རྟོག་བཅས་ཡིན། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་འཛིན་ན་ནི་སྔར་བཟུང་བ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་ལ་ནི་བཟློག་པར་དཀའོ། ། ཤེས་པ་གཅིག་གིས་ནི་དུས་གཅིག་ཏུ་དུ་མ་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཡིད་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་ན་གཞན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བྱེད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ནི་དུས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་གཅིག་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། དུ་མ་གཅིག་གིས་མི་འཛིན་པའམ། དེ་གཅིག་པ ཡང་གང་ལས་ཡིན།།ཏིལ་སོགས་ཐ་དད་ལ་ཇི་ལྟར། །ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔ་མ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་མེད་པ་ཉིད་གྲུབ་པོ།།གཞན་ཡང་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དུ་མ་གཅིག་གིས་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཛིན་པ་འདི་ཅིས་གྲུབ། ཡིད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཅིག་ཅར་སྐྱེད་པ་འགལ་བར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡིད་ཉིད་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པར་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ ཡང་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པའི་ཏིལ་དང་།འབྲས་དང་། དབྱིག་པ་དང་། རིལ་བ་དང་། སྣོད་དང་། རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཅིག་ཅར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །མྱུར་བའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཅིག་ཅར་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདི་ལ་མགྱོགས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རིམ་ བཞིན་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ།།ཇི་ལྟར་རིམ་མིན་འཛིན་མི་འགྱུར། །བློ་རྣམས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །དུས་མཚུངས་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ། །འགའ་ཞིག་རིམ་བཞིན་སྣང་བ་དང་། །གཞན་ནི་རིམ་ལྡན་སྣང་བར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཀུན་འཛིན་པ་ལ། །འདི་ནི་རིམ་མིན་ཐལ་བར་འགྱུར། །མགྱོགས་པའི་ ཕྱིར་ནི་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་མི་འཐད་དེ།བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན་མགྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

依賴於在其他地方廣為人知，著作者說了區分。依賴於在其他地方廣為人知的行為等，只是展示為回憶的分別思考，對於使之顯現，因為沒有那個，所以是具有分別思考的。另一個的區分是著作者們做的。如果說，即使是一個蘊，也同時執持多個，因此，先前執持的意義，因為附加，所以是具有分別思考的。如果同時執持許多微塵，那麼，因為先前執持的不是附加，回憶的分別思考不會變成具有分別思考，那麼，對於依次執持，難以阻止。一個意識不能同時執持多個，因為當一個與意念聯繫時，在那個時候，不應該對其他的起作用。或者說，爲了同時執持，應該承認一個具有分支的物質，如果多個不能被一個執持，或者那個是一個，又是什麼原因呢？像芝麻等不同，如何顯現為同時執持呢？如果不是同時執持微塵，那麼，那樣，因為先前附加，我們認為是有分別思考的。如果說是看到，那麼，那樣，因為是使之顯現，所以成立為沒有分別思考。另外，如何成立，一個意識不能同時執持存在於任何地方的多個事物呢？如果說，因為是一個意念，那麼，因為意念本身沒有成立為與同時產生意識相違背，因為意念本身廣為人知的是僅僅作用於意念。另外，對於相互不混合的芝麻、稻米、大麥、豌豆、容器、耳環等，同時執持的意識本身就是理解。如果說，因為快速，所以顯現為同時執持，那麼，不是的，像這樣：對於這個，已經說了快速。對於依次產生的那個，如何不依次執持呢？所有的意識，在那個時候如何，一些顯現為依次，其他顯現為有順序。因此，對於執持所有的意義，這個會變成不依次的過失。因為快速，所以不應該同時執持，因為已經說了，沒有快速。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「廣為人知」、「區分」、「蘊」、「微塵」、「分別思考」、「意識」、「意念」、「物質」、「執持」、「理解」、「快速」和「順序」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 廣為人知與認知： 作者認為，廣為人知是我們認知的基礎，但廣為人知本身也可能是多變的和不確定的。現代社會認識論也認為，廣為人知是我們認知的基礎，但廣為人知本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明廣為人知是我們認知的基礎。 區分與認知： 作者認為，區分是我們理解事物的方式，但區分本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論也認為，區分是我們理解事物的方式，但區分本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明區分是我們理解事物的方式。 執持與認知： 作者認為，執持是我們認知的方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，執持是我們認知的方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明執持是我們認知的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解廣為人知與認知、區分與認知、分別思考與認知、意識與認知、執持與認知以及理解與認知。

།མགྱོགས་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་མ་བཟུང་ཡང་ཅིག་ཅར་གཟུང་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། ཨུཏྤལའི་འདབ་མ་བརྒྱ་ཕིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་ཙམ་གྱིས་དོན་མི་འགྲུབ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གཅིག་ལ་གྲུབ་པས་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་འོག་གི་རིམ་པ་དང་བཅས་པའི་འདབ་མ་བརྒྱ་པོ་དག་ཕིགས་པ་ནི་དུས་གཅིག་ཏུ་ཕིགས་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིམ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་པར་ནུས་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ན། རིམ་གྱིས་འབབ་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། མགྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་རློམ་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།དེ་ཉིད་ཀྱང་ག་ལས་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྲིད་དུ་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པར་མ་གྲུབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་མགྱོགས་པར་མི་འགྲུབ་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་དེ་མ་གྲུབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་བློ་རྣམས་ནི། ། ཐམས་ཅད་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན། །དེས་ན་བློ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །རིམ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་འགྱུར། །གཞལ་བྱ་སྣང་བ་ནི་བློ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་དུས་ཡིན་པ་དེས་ན་གཞལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རིམ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་མྱུར་བས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་མེད་པ་དེར་ནི་ཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་རྟོག་མེད་ཀྱི། །སྣང་བ་ཉིད་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །རྟོག་མེད་ཉིད་ནི་མེད་འགྱུར་ན། །གསལ་བར་སྣང་བ་སྲིད་མི་འགྱུར། །སྔོན་གྱི་མཐོང་བ་སྒྲོ་བཏགས་པ། །གསལ་བར་ སྣང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།།ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་འགྱུར་བ་ལས། །དེ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི། །ཤེས་པ་རྟོགས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ། །ཕྱི་མ་ལེབ་ཁྲ་ལ་སོགས་གཟུགས། །དུ་མའང་ཇི་ལྟར་ སྣང་བར་འགྱུར།།གལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་དེ་གཅིག་ན། །དེ་བས་ཆེས་འདི་ངོ་མཚར་ཆེ། །གལ་ཏེ་ཡིད་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་དུ་མ་མི་འཛིན་ན། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ལེབ་ཁྲ་བོའི་གཟུགས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཁས་བླང་ངོ་། །དེ་ཁས་བླང་ན་ནི་ཕྱི་མ་ལེབ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པའི་བཀྲ་ བའི་མཚར་བ་དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་མཚར་རོ།

如果說，即使不是因為快速而同時執持，也自以為是同時執持，那麼，這個從哪裡來？如果說是像百片蓮花瓣被刺穿，那麼，不是的，因為僅僅用比喻不能成立意義。在一個上成立，在其他的也那樣，不是的。因為意識之下的具有順序的百片花瓣被刺穿，不可能同時被刺穿，是通過推論成立順序的。如果那樣理解，那麼，也不能阻止會變得非常過分。因此，因為沒有損害，所以不成立為錯誤。如果說，因為快速而自以為是同時執持，那麼，為什麼對於那些依次下降的，不那樣呢？如果說，因為沒有快速，那麼，對於這個，也有那個，這個從哪裡來？如果說，因為自以為是同時執持，那麼，那個本身又從哪裡來？因為會變成相互依賴。只要沒有成立同時執持是錯誤，那麼，就不會成立快速。只要那個沒有成立，那麼，也不會成立為錯誤。另外，剎那間所有的意識，所有都是同時的。因此，所有的意識都顯現為不是依次的。因為可測量的顯現是意識完全改變的時候，所以所有的可測量的也顯現為不是依次的。因此，同時顯現不是由快速造成的，而是因為就是那樣。對於那個，因為原因不完整，沒有同時顯現，在那裡是相反的，這樣安立。如果依次執持，那麼，沒有分別思考的顯現本身會消失。如果沒有分別思考本身會消失，那麼，清晰地顯現就不可能。先前看到的附加，如何變成清晰地顯現呢？因為變得非常習慣，所以那個是沒有分別思考。像這樣，瑜伽行者的意識，也是那樣沒有分別思考。即使是那樣，因為沒有執持先前的自性，所以只是同時顯現。後來的斑斕等形象，多個如何顯現呢？如果說，多種那個是一個，那麼，這個更加令人驚奇。如果說，因為進入一個意念，所以不是同時執持多個，因此，爲了不執持後來的斑斕的形象，所以承認只有一個具有分支的。如果承認那個，那麼，後來的斑斕等的奇妙，會更加奇妙。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「快速」、「同時」、「執持」、「意識」、「順序」、「推論」、「分別思考」、「顯現」、「自性」、「意念」、「形象」和「奇妙」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 快速與認知： 作者認為，快速是我們認知的一種方式，但快速本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，快速是我們認知的一種方式，但快速本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明快速是我們認知的一種方式。 同時與認知： 作者認為，同時是我們認知的一種方式，但同時本身也可能是多變的和不確定的。現代時間邏輯也認為，同時是我們認知的一種方式，但同時本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明同時是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解快速與認知、同時與認知、執持與認知、分別思考與認知、顯現與認知以及自性與認知。

།འདི་ལྟར། སྣ་ཚོགས་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་མིན། །དཔེར་ན་ནོར་བུའི་གཟུགས་དེ་བཞིན། །སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་བཞིན་དུ་ཕྱེ་མ་ལེབ་ཁྲ་བོ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར།ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ནོར་བུ་རྣམས་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་མ་ལེབ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་ཡང་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་ནི་མ་འབྱར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གཞན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་མ་འབྱར་བ་མེད་པ་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འབྱར་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བཅད་དང་ཕུག་སོགས་ཀྱི། ། འདྲེས་མེད་པ་ནི་ཀུན་ལ་ཡོད། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་རྫས་ཞིག་ཅེས། །བྱ་བ་འདི་ཡང་ཀུན་ལ་སྲིད། །གལ་ཏེ་ནོར་བུའི་ཚོགས་ལ་མ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྲིད་པས་དེར་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཕྱི་མ་ལེབ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྟེ་ལྟ་ན་མ་ཡིན། དེ་ལ་ནི་བཅད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འབར བས་ཕྱི་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྐྱེས་པས་ཡན་ལག་ཅན་ཞིག་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་འདྲེས་པར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།ནོར་བུའི་ཚོགས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བརྟག་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པར་དམིགས་ཀྱང་དེའི་རེག་པ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་ཡོངས་སུ་ཆད་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར། སྔོ་སོགས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི། །རས་བཀྲ་ལ་སོགས་དག་ལའང་མཚུངས། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རིགས་མི་འདྲ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱུ་བ་ ནི་སྐུད་པ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྣམ་བུ་ཁྲ་བོ་དང་།བཅོས་མའི་ཕྱི་མ་ལེབ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ།

像這樣：多種不是一個自性，例如寶石的形象那樣。所謂多種，是對於事物的自性相互不混合而命名，如果不是那樣，多種的意義是什麼呢？因此，像多種形象的珍寶集合一樣，斑斕的形象如何變成一個的自性呢？如果說，因為具有區分，所以寶石是不同的，對於斑斕的形象不是的，那麼，不是的，因為對於那個也有區分。顯現為相互不同本身就是區分。如果說，即使有區分也是一個，那麼，那樣，珍寶的聚集也會變成一個。對於那個，有另一個區分，叫做沒有粘連。因此，即使是多種，沒有不粘連的，也是一個，那麼，那不是的，因為不粘連對於所有都有。像這樣，切割和孔等，沒有混合對於所有都有。在那個時候，說一個物質，這個對於所有也可能。如果說，因為珍寶的集合可能具有不混合的區分，所以在那裡沒有一個具有分支的，那麼，為什麼對於斑斕的形象等不是那樣看呢？對於那個，因為通過切割等方式發光，所以外部產生區分，因此，那個具有分支的變成不混合，所以沒有過失，那麼，對於珍寶的集合也那樣考察，會變成相同。如果說，即使藍色等相互捨棄而觀察，因為那個的觸覺自性是一個，而且不是完全相互斷絕，所以對於分支有具有分支的本身，那麼，那也是不合理的。像這樣：藍色等的區分，對於彩色的布等也相同。藍色等區分的種類不同的，與沒有區分的觸覺等一起執行，對於聚集絲線的自性的彩色毛織品，和人造的斑斕形象等也是相同的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「多種」、「自性」、「混合」、「區分」、「粘連」、「物質」、「觸覺」、「種類」和「執行」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 多種與認知： 作者認為，多種是我們認知的一種方式，但多種本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，多種是我們認知的一種方式，但多種本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明多種是我們認知的一種方式。 混合與認知： 作者認為，混合是我們認知的一種方式，但混合本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，混合是我們認知的一種方式，但混合本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明混合是我們認知的一種方式。 觸覺與認知： 作者認為，觸覺是我們認知的一種方式，但觸覺本身也可能是多變的和不確定的。現代感覺論也認為，觸覺是我們認知的一種方式，但觸覺本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明觸覺是我們認知的一種方式。 種類與認知： 作者認為，種類是我們理解事物的方式，但種類本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論也認為，種類是我們理解事物的方式，但種類本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明種類是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解多種與認知、自性與認知、區分與認知、混合與認知、觸覺與認知以及種類與認知。

།དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ལ་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡན་ལག་གཟུགས། །འབའ་ཞིག་དེ་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ ན།།གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་སྤངས་པ་ཡི། །ཁྲ་བོ་གཞན་མཐོང་ངོ་མཚར་ཆེ། །གལ་ཏེ་སྣམ་བུ་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཅོས་བུ་དག་ལ་ཡན་ལག་ནི་གཟུགས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་དེ་ལྟར་དམིགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཁྲ་ བོ་གཞན་ནི་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་ལ་ནི་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ཀྱང་བཅོས་མ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རེ་བ་དེ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་པས་ཁྲ་བོ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཉིད་དུ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་ སུ་དཔག་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཅིག་དྲངས་ན་གཞན་འོང་བ་ནི་ཁབ་ལོང་དང་། ལྕགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་པས། དུ་མ་ཅིག་ཅར་དམིགས་སོ་ཞེས་ནི་དེར་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བཅོས་མ་ལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་རིམ་གྱིས་འགྱུར་བ་ ཡིན་ལ།དེ་ལས་གཞན་ལ་ནི་ཅིག་ཅར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་དང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། །མཚུངས་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དག་ལས། །གཅིག་ནི་རིམ་ལྡན་དོན་མང་དང་། །གཅིག་ནི་རིམ་མིན་དོན་གཅིག་ཅེས། །དུས་དང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ཡང་། བཅོས་མ་དང་ བཅོས་མ་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྲ་བོ་དག་གི་བློ་ལས་བློ་གཅིག་ནི་རིམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་།དོན་དུ་མ་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་རིམ་པ་ཅན་མི་ལྡན་པ་དང་། ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གོ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཐམས་ཅད་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པ་ནི་མི་མཐུན་པར་ཁས་བླང་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བཅོས་མ་དང་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་དག་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་དེ་ལ་སྐྱོབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་ཚད་མ་འགའ་ཞིག་གི་དབང་གིས་གཅིག་དང་དུ་མའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ན་ དེའི་ཚེ་འདི་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། བློ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དོན་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོ་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་མིན་ཞེ་ན། །ཐ་དད་གཞག་འདི་གང་གིས་འགྲུབ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་གཞན་གྱི་ རྩོམ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因此，對於一個，是具有分支的，對於另一個，不是的，這個區分從哪裡來？如果說，對於那個，只是那樣看到具有分支的形象，如果說，看到捨棄藍色等的，其他的斑斕，更加令人驚奇。如果說，對於毛織品等人工製品，執著于顯現分支只是一個形象，那樣觀察，那麼，在那時，除了藍色等處於區分的自性之外，對於不是人工製品的，也沒有其他的斑斕。對於那個，如果執著于顯現一個本身是依靠，那麼，即使沒有具有分支的，對於人工製品也是有的。因此，那個希望也是沒有的，斑斕是具有分支的形象本身是不合理的，因為沒有通過顯現和推論成立。一個被牽引，另一個就來，對於磁鐵和鐵等也是看到的，因此，在那裡也成立，同時觀察多個。如果說，對於人工製品，藍色等的觀察是依次變化的，對於其他的，是同時的，這是區分，那麼，那也不是的。因為時間和意義的形式，從相同理解的意識中，一個是有順序的，意義多，一個是沒有順序的，意義一。即使時間和意義的形式相同，從執著于顯現人工製品和不是人工製品的斑斕的意識中，一個意識是具有順序的，顯現為多個意義，另一個是不具有順序的，一個具有分支的本身，普遍地作用於自己的活動範圍，對於這個有什麼理解呢？理解所有都是相同的，不是承認不同的地方。如果那些執著于顯現人工製品和不是人工製品的，那樣承認，那麼，對於那個沒有衡量標準的承認，沒有救護。如果說，這個區分一個和多個的形式，是由某個衡量標準的原因造成的，那麼，那時，這個有什麼過失呢？那不是真實的。像這樣：因為意識是多種本質，所以意義是多種本質。如果說，那個不是原因，那麼，如何成立這個安立的不同呢？顯現為一個和多個本質的意識本身，是安立那個本質的衡量標準，沒有其他的衡量標準的作用。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「分支」、「形象」、「人工製品」、「顯現」、「順序」、「推論」、「意識」、「意義」、「衡量標準」、「本質」和「安立」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 分支與認知： 作者認為，分支是我們認知的一種方式，但分支本身也可能是多變的和不確定的。現代**論也認為，分支是我們認知的一種方式，但分支本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分支是我們認知的一種方式。 形象與認知： 作者認為，形象是我們對事物的理解，但形象本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，形象是我們對事物的理解，但形象本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明形象是我們對事物的理解。 本質與認知： 作者認為，本質是我們對事物的理解，但本質本身也可能是多變的和不確定的。現代形而上學也認為，本質是我們對事物的理解，但本質本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明本質是我們對事物的理解。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解分支與認知、形象與認知、顯現與認知、意識與認知、衡量標準與認知以及本質與認知。

།གལ་ཏེ་རྩོམ་པ་གེགས་མེད་པར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་བློ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཚད་མ་བློ་གཞན་གྱིས་སེལ་བར་བྱེད་ན་ཆོས་མཐུན་པ་འདི་གང་དུ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འཆོལ་ བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་གཞན་ལས་ནི། །འབྲེལ་པར་གྲུབ་པའི་བློ་དག་ལ། །སྣང་བ་དོན་མེད་ཅེས་བྱ་བར། །བརྗོད་པ་འཐད་པ་དང་ལྡན་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཆོས་མཚུངས་ཙམ་ཉིད་ལས། །དངོས་པོ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་འགྱུར་བ། །གང་ལ་དེ་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའམ་འགར་ཡང་མིན། །མངོན་ སུམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི།འགལ་ཟླ་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པར་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ནམ་མངོན་སུམ་གཞན་གྱིས་སྤོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ནི་ཚད་མས་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོབས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་སེལ་བར་བྱེད། སེལ་བར་ བྱེད་པ་ལ་ཡང་སྟོབས་མི་མཚུངས་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གང་ཞིག་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྣང་བ་ནི་ཅི་ཞིག་ལྟར་རྒྱུ་ལས་ཉེས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་གྱི་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུ་ཡི་ཉེས་པས་གཞལ་བྱའི་བློ། །གཞན་དུའང་སྲིད་ཅེས་རིགས་པར་ལྡན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་ཡི་སྐྱོན། །བརྒྱ་ཕྲག་གིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འཐད། །རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་སྣང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རྒྱུའི་ཉེས་ པས་རིམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ།།རང་བཞིན་གཅིག་ལ་ནི་དུ་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྣང་བ་སྣང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སྣང་བ་སྣང་བའི་རང་ བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པར་དཀའོ།།འོན་ཏེ་དེ་ལ་རིམ་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཤོས་ན་འཁྲུལ་པ་ཟད་དོ་ཞེ་ན་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཅི་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནམ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མི་སྣང་འཁྲུལ་ཡིན་ན། །ཐམས་ཅད་ལ་འགྱུར་ལྡོག་པ་མེད། ། དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་སྣང་ན་ནི། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན། གཉིད་སྟུག་པོ་ལོག་པ་དང་རྡོལ་སོགས་པ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

如果說，那些沒有障礙地那樣安立的意識，也通過僅僅是符合規律的原因而近似安立的衡量標準，被其他的意識消除，那麼，這個符合規律的在任何地方都不能找到，因此，因為沒有安立事物，所有都會混亂。因此，對於從其他的顯現，對於聯繫成立的意識，說顯現沒有意義，是合理的。如果說，僅僅從符合規律，事物會完全成立，對於任何沒有那個的，因此，所有都成立或都不成立。通過顯現抓住聯繫的推論，不能被其他的推論或其他的顯現消除，因為那樣產生的推論，會執持相互矛盾。衡量標準不是被衡量標準消除，如果力量是相同的，如何消除呢？如果消除的力量不相同，又如何是衡量標準呢？如果說，通過推論的損害，那個不是衡量標準本身，那麼，任何與顯現相違背的，那個不是推論本身，會變成相同。如果說，顯現如何會因為原因而變成有缺陷，推論不是的，因此，那個本身是損害，那麼，那也是不好的。像這樣：通過原因的缺陷，可測量的意識，也可能在其他地方，這是有道理的。對於本質本身，原因的缺陷，即使有幾百個，如何是合理的呢？顯現為具有順序的自己的本質，不會因為原因的缺陷而變成沒有順序。對於一個自性，不是有多個，因為那樣理解會變成過失。如果說，一個不顯現，那麼，不是的，因為會變成沒有自己的本質。說不顯現，顯現是有的，那不是的。說不顯現是顯現的自性，難以合理。如果說，對於那個，只是顯現順序，另一個不是的，另一個的錯誤已經結束，那麼，所謂錯誤是什麼？是不顯現嗎？是顯現為其他的形式嗎？如果說，不顯現是錯誤，那麼，對於所有都沒有變化。如果那樣顯現那個本身，如何說那是錯誤呢？如果說，所有不顯現都是錯誤，那麼，陷入深度睡眠和石頭等也會變成錯誤。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意識」、「衡量標準」、「顯現」、「推論」、「原因」、「本質」、「順序」、「錯誤」和「不顯現」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推論與認知： 作者認為，推論是我們理解事物的方式，但推論本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，推論是我們理解事物的方式，但推論本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明推論是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意識與認知、衡量標準與認知、顯現與認知、推論與認知、原因與認知以及本質與認知。

།གལ་ཏེ་རིམ་མ་ཡིན་པ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ནི་རིམ་པ་ཉིད་ཉམས་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ཏོ། ། དེས་ན་འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཉིད་ནི་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་སྣང་འཁྲུལ་ཡིན་ན། །རང་དངོས་སྣང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྣང་ཡང་། །དེ་མེད་པས་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལས་གཞན་སྣང་བ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན ན་དེའི་ཚེ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཉིད་མེད་པས་ཇི་ལྟར་བློ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན།གལ་ཏེ་མི་སྣང་ཡང་བློ་ཡོད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་དང་། འཁྲུལ་པར་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་བློ་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་ནི་མེད་པ་ ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་།རིམ་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་དེའི་གཞལ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིམ་མ་ཡིན་པ་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་བློའི་གཞལ་བྱ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན་སླར་ལ་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གཞལ་ བྱ་ཉིད་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་རིམ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་རིམ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་མེད་པ་དེས་ན་འཁྲུལ་པ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ། གལ་ཏེ་བློ་ཡི་ངོ་བོ་ལ། །བློ་གཞན་འཛིན་པར་བྱེད་ཡིན་ན། །རིམ་གྱིས་འཛིན་ པའི་ངོ་བོ་ནི།།ཇི་ལྟར་རིམ་མི་སྣང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་བློ་གཞན་གྱིས་འཛིན་ན་ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པའི་གཞལ་བྱ་རིམ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་འཛིན་པའི་བློ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། བློ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་གཞལ་བྱ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིམ་ མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པས་དེ་སྣང་ན། །དེ་ཉིད་འཁྲུལ་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། །དེ་ཡི་གཞལ་བྱ་འཛིན་པ་ནི། །དེ་ལྟར་ཡིན་པ་གང་གིས་བཟློག་།གལ་ཏེ་རིམ་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། བློའི་བློ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་དགོས་སོ། །འཁྲུལ་པས་དུས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།གཅིག་གིས་ཅིག་ཅར་དུ་མ་བཟུང་བར་ཐལ་ལོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་འཛིན་པ་དག་གིས་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཕྱི་མས་གཅིག་གིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འཛིན་པའི་དུས་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དུས་ ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འདི་ནི་རིམ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཅིག་གིས་དུ་མ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，不是依次的不顯現，那麼，那樣，依次本身沒有消失地顯現，因此，如何變成錯誤呢？顯現柱子等本身不是變成錯誤。如果說，其他的顯現是錯誤，那麼，如何變成顯現自己的真實？即使不顯現自己的本質，因為沒有那個，如何是錯誤呢？如果說，執著于說，其他的顯現是錯誤，那麼，在那時，因為沒有顯現那個自己的本質，如何有那個意識呢？如果說，即使不顯現也有意識，那麼，在所有的時候，對於所有，都有所有的意識，也應該說那是錯誤。如果說，那個意識本身是沒有的，那麼，那樣，具有順序的意識本身是沒有的，因為產生了其他不是依次的，如何是錯誤呢？如果說，因為沒有那個可測量的，所以那個是錯誤，那麼，對於不是依次的芝麻等，有不是依次的意識的可測量的，因為顯現為其他的，難道不是沒有了具有順序的可測量的嗎？如果說，不是依次的不是可測量的本身，因此，那樣變化，那麼，那樣，對於自己的本質，也沒有顯現為不是依次的，因此，會變成不具有錯誤。如果說：如果意識的本質，執持其他的意識，那麼，如何依次執持的本質，會變成不顯現依次呢？如果說，具有順序的意識被其他的意識執持，那麼，寶石和珍珠等的可測量不會顯現為不是依次的，因為執持那個的意識是依次進入的，而且執持意識的也不進入可測量的。沒有顯現為不是依次的。如果說，錯誤顯現那個，那麼，那個本身是無錯誤的，執持那個的可測量的，如何阻止那個是那樣？如果產生顯現為依次的意識，那麼，意識的意識也必須那樣變化。如果說，錯誤同時執持，那麼，會變成一個不能同時執持多個。先前和後來的執持不是一個，因為沒有分別思考。如果說，後來的意識通過一個理解，那麼，如何將具有順序的那個理解為一個呢？因為執持的時間沒有超過執持的時間。如果說，這個本身是沒有順序的，那麼，那樣，會變成一個執持多個。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「依次」、「顯現」、「錯誤」、「本質」、「意識」、「可測量」、「執持」、「分別思考」和「理解」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 依次與認知： 作者認為，依次是我們認知的一種方式，但依次本身也可能是多變的和不確定的。現代時間邏輯也認為，依次是我們認知的一種方式，但依次本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明依次是我們認知的一種方式。 錯誤與認知： 作者認為，錯誤是我們認知的一種方式，但錯誤本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，錯誤是我們認知的一種方式，但錯誤本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明錯誤是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解依次與認知、顯現與認知、錯誤與認知、本質與認知、意識與認知以及執持與認知。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དུ་མའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡང་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །སྣ་ཚོགས་པ་ནི་བློ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པ་ཅི་ སྟེ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཞལ་བྱའི་ངོ་བོར་སྣང་ཡང་བློའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། གཞལ་བྱ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་དུ་མ་ཅིག་ཅར་སྣང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་ཅིག་ཅར་རམ་གཞན་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ ལྟར་ཁས་བླངས་པར་བྱས་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དཔྱད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞལ་བྱ་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རི་མོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་སྣ་ཚོགས་བློ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་མི་རིགས། ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་གཅིག་གི་བློ་མེད་དེ། རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་འདི་ནི་བློའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་གཞུང་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། རིགས་མི་མཐུན་རྣམས་རྩོམ་མེད་ཕྱིར། །རིས་སོགས་སྣ་ཚོགས་བློ་ཡོད་མིན། །གཟུགས་མེད་ཕྱིར་ལྡན་སྣ་ཚོགས་མིན། །ཉེ་བར་བཏགས་ལ་བརྟེན་པའང་མིན། །གལ་ཏེ་བློའི་ རྗེས་སུ་འབྲང་ན་རིགས་མི་མཐུན་པ་རྣམས་རྩོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་དོར་དགོས་སོ།།སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པའི་སྣལ་མའི་ལྡན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ནི་བློ་འཁྲུལ་ཡིན། །དེ་ཚེའང་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་ཡོད། །བདེན་ མིན་རང་བཞིན་འཛིན་ན་ནི།།ཅི་སྟེ་བདེན་དངོས་འཛིན་མ་ཡིན། །བློ་འཁྲུལ་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཡང་དུ་མ་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །མདུན་ན་གནས་པར་སྣང་བ་ལ་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ཡོད་འོན་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ནི་བློ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་མིན་རང་བཞིན་དེ་ཇི་ལྟར། །བདེན་ པ་བློ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན།།གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་རྣམ་དབྱེ་འདི། །མི་བདེན་ཡང་ན་གཅིག་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ན་ནི། བློ་ཡི་བདག་ཉིད་དེ་ཡི་ངོ་བོར་བདེན་འགྱུར་བ། །ཕྱི་རོལ་རང་བཞིན་སེར་སོགས་དག་ནི་བདེན་མིན་ན། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་མནོག་མེད་དེ་ཡི་རང་བཞིན་མེད། །དེ་ལ་དེ་མེད་རྟོགས་འདི་རིགས་པས་འཐད་མ་ཡིན། ། ཅི་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དུ་མ་ལ་ཡང་བློ་གཅིག་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འབད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，那個本身是錯誤，那麼，那樣，顯現為多個本質也是不可避免的。如果說，多種是一個意識本身，那麼，為什麼寶石和珍珠等不是呢？如果說，即使顯現為藍色等的可測量的本質，也是意識的本質本身，那麼，所有的可測量都會變成那樣。因此，對於錯誤，也不應該同時顯現多個。因此，無論是同時還是其他，任何如何體驗的，都應該承認是那樣，因為已經那樣考察過了。如果不是那樣，會變成沒有安立可測量的。如果說，對於圖畫等，理解多種意識，為什麼不能是一個？對於寶石和珍珠等，沒有一個多種的意識，這個區分是意識的區分本身，那麼，不是的，因為與自己的宗義相違背。像這樣：因為不同種類沒有作者，所以圖案等沒有多種意識。因為沒有形象，所以不是具有多種。也不是依賴於近似安立。如果跟隨意識，必須捨棄因為不同種類沒有作者的宗義。毛織品等的本質，是從具有不同種類的絲線產生，不是多種的具有分支的本身。如果說，那個是意識的錯誤，那時也有同時執持。如果執持不真實的自性，為什麼不執持真實的呢？即使進入意識的錯誤，也是進入同時執持多個。對於顯現為在前面的，真實和不真實的區分是什麼？如果說，那個自性是意識本身，那麼，那不是的。那個真實和不真實的自性如何，真實是意識的自性。如果是一個，那麼，這個區分，如果不是真實，那麼，就不是一個。那樣：意識的自性，在那個本質中變成真實，外部的自性，黃色等不是真實的，對於那個，如果不存在，那個的自性不存在，對於那個，理解那個不存在，這不是合理的。如果說，對於多個，一個意識也進入自己的本質，因為對於那個沒有努力。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「錯誤」、「本質」、「意識」、「可測量」、「執持」、「真實」、「自性」、「理解」和「宗義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 真實與認知： 作者認為，真實是我們認知的一種目標，但真實本身也可能是多變的和不確定的。現代真值理論也認為，真實是我們認知的一種目標，但真實本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明真實是我們認知的一種目標。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解錯誤與認知、本質與認知、意識與認知、執持與認知、真實與認知以及自性與認知。

།གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བློ་འབད་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་དག་ཏུ་ཅིག་ཅར་འགྲོ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་དོ ཞེ་ན།གལ་ཏེ་ཡིད་སོང་ནས་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་ལྗོན་པའི་རྩེ་མོ་དང་། ཟླ་བ་དུས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །མགྱོགས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་བ་ལ་མགྱོགས་པ་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།གཞན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་དག་ཕྲད་ནས་འཛིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཕ་རོལ་པོ་དག་ན་རེ། དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་དག་ནི་མ་བསྒྲིབས་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རིང་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མིག་དང་ རྣ་བ་དང་།ཡིད་དག་ནི་མ་ཕྲད་པའི་ཡུལ་ཅན་ནོ་ཞེས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཕྲད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པས་མི་དམིགས་པ་དང་གཞན་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲིབ་པ་དེ་ལ་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་མཐུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྲད་ནས་ འཛིན་པ་ལ་ནི་ལུས་ཅན་གྱི་རྫས་ཐོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཉམས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ལ། ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་པོར་ཡང་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་ཡུལ་དུ་རུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཏོ། ཁབ་ལོང་བཞིན་ནོ། །ཁབ་ལོང་ནི་མ་ཕྲད་པར་འདྲེན་པ་ལ་ འཇུག་ཀྱང་ལྕགས་ཐམས་ཅད་ལེན་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་ལྕགས་དང་རེག་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་མ་འཕྲིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མིག་གི་འོད་ཟེར་གྱི་རེག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར། འཆལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་ཡང་། །ཚེགས་ཆེན་པོས་ནི་བརྟགས་བྱས་འདི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞད་གང་ཉིད། །འཇུག་འགྱུར་ཡང་དག་རིག་པ་མིན། །འོན་ཏེ་ཕྲད་པ་ལ་འདྲེན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁབ་ལོང་གི་འདྲེན་པ་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང འདྲེན་པར་མཐོང་བས་དེས་འགུགས་པ་ཡང་རེག་པར་ཐལ་བས་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེར་ཡང་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ནི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་ཡང་ཆོས་དེ་ཉིད་སྦྱོར་ན་གང་ཡང་མ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་སྔོ་ བསངས་ཡིན་ཏེ་དེའི་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བུ་དཀར་ཤམ་གྱི་འཕྲུལ་པར་བསྟན་པ་ན།དེ་ལ་ཡང་སྔོ་བསངས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

對於其他的本質，具有行走等特徵的意識，是具有很大努力的，因此，對於地方等相互矛盾的，不可能同時行走，不可能執持為一個形式，如果說，如果意識去了，沒有執持，那麼，那樣，不可能同時執持樹的頂端和月亮。如果說，因為快速進入而自以為是同時執持，那麼，不是的，因為對於非常遙遠的，不可能有快速本身。另外，對於眼睛等接觸而執持，這個有什麼衡量標準呢？對方說：觀察和不觀察，是因為沒有遮擋和一個依靠，遙遠和一個依靠。如果像所說的那樣，眼睛和耳朵和意識是沒有接觸的所緣，眼睛等接觸而執持，那麼，那時，因為有遮擋而不觀察，在其他地方觀察，不會那樣，因為對於那個遮擋，沒有使其消失的力量。對於接觸而執持，因為是具有身體的物質阻礙，所以使之消失是合理的，而且對於非常遙遠的地方，也沒有行走，這樣說。那不是的，即使沒有接觸而執持，也是因為依靠適合所緣。像磁鐵一樣。磁鐵即使沒有接觸而牽引，也不能拿取所有的鐵。如果說，對於那個，也有接觸鐵，因為是微小的，所以沒有阻礙，例如眼睛的光線接觸一樣，那麼，這個本身不是應該被其他的成立嗎？如何那個本身變成成立者？因此，那些混亂的，即使非常，通過很大的努力考察的這個，智者們嘲笑，即使進入，也不是正確的知識。如果說，因為看到接觸而牽引，所以對於磁鐵的牽引也有那個，那麼，不是的，因為也看到通過咒語牽引，因此，通過那個吸引，會變成接觸，會變成非常過分。在那裡也只是變化，那麼，不是的，因為聲音是虛空的性質。如果說，爲了不確定地顯示，對於所緣也施加那個性質，那麼，任何都不會變成不確定。那個是藍色的，因為是那個的兒子，這樣顯示白色兒子的幻術，對於那個，也會變成有藍色本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「行走」、「執持」、「意識」、「所緣」、「接觸」、「遮擋」、「磁鐵」、「咒語」、「聲音」、「性質」和「幻術」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 行走與認知： 作者認為，行走是我們認知的一種方式，但行走本身也可能是多變的和不確定的。現代空間邏輯也認為，行走是我們認知的一種方式，但行走本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明行走是我們認知的一種方式。 接觸與認知： 作者認為，接觸是我們認知的一種方式，但接觸本身也可能是多變的和不確定的。現代感覺論也認為，接觸是我們認知的一種方式，但接觸本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明接觸是我們認知的一種方式。 性質與認知： 作者認為，性質是我們對事物的理解，但性質本身也可能是多變的和不確定的。現代屬性邏輯也認為，性質是我們對事物的理解，但性質本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明性質是我們對事物的理解。 咒語與認知： 作者認為，咒語是我們認知的一種方式，但咒語本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，咒語是我們認知的一種方式，但咒語本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明咒語是我們認知的一種方式。 幻術與認知： 作者認為，幻術是我們認知的一種方式，但幻術本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，幻術是我們認知的一種方式，但幻術本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明幻術是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解行走與認知、執持與認知、接觸與認知、性質與認知、咒語與認知以及幻術與認知。

།ཅི་སྟེ་མི་མཐོང་ཞེ་ན། མི་མཐོང་བའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་མིག་གི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ནས་ཕྲད་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ན།ཅིའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་པོར་མི་མཐོང་མར་མེའི་འོད་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་ལ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོད་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་ལ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མར་མེའི་འོད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་ལ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མར་མེ་ལས་ཆོས་གཞན་དང་ལྡན་པར་ ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི།འོད་དང་ཕྲད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་འོད་ཟེར་ཡོད་ན་མུན་པར་ཡང་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་གང་ལས་མགྱོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་ཉིད་སྐྱེད་ལ་རག་མོད། འབད་ པས་བརྟགས་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ངོ་བོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡུལ་གཞན་ལ་རྩེ་གཏད་པས་ནུས་པ་ཉམས་པ་ན་གཞན་ལ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་ སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྟགས་དེ་ལས་ཡིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་རྣམས་བློ་ཅན་ལ། །འཛིན་བྱེད་ཡིན་ཞེས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི། །སྐམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡིས། །དོན་འཛིན་པར་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ཕྱིར་རི་མོ་ལ་རྣམ་པ། །དུ་མ་ཅིག་ཅར་ འཛིན་པ་ནི།།འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་གཟུགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྡན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་རྫས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པས་མི་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ལྡན་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ཏོག་རྒྱས་པའི་ནགས་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལས་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ འདི་ཡང་འགྱུར་ན།འདི་གཉིས་ནི་མི་མཚུངས་སོ། །མང་པོའི་གྲངས་ཉིད་ཀྱི་ནགས་གང་ཡིན་པ་ནི་གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཤིང་དག་ལ་འདུ་བ་དེས་ན་དོན་གཅིག་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ན་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་འདིར་གང་ན་ལྡན་པ་ཡོད་པའི་ཡན་ལག་ ཅན་ཉིད་ལ་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་འཆད་པ།རེ་རེ་སྣ་ཚོགས་མིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དང་འདུ་བས་ལྡན་པ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་སྐུད་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，不看見，那麼，不看見的原因應該推論。另外，如果說，眼睛的光線照射而接觸，為什麼對於非常遙遠的地方不看見，像燈的光一樣，對於供奉，沒有過失，那麼，那樣，光會變成非常近。燈的光不是不進入非常近的地方，因此，對於眼睛等，應該承認具有與燈不同的性質，那個本身是執持的原因，不是與光接觸。如果說，眼睛等有光線，那麼，在黑暗中也會變成執持。如果說，什麼變得快速，那是意識的力量，那麼，那樣，同時執持本身依靠產生，通過努力考察這個有什麼用？那樣的意識也不是通過衡量標準成立的。先前意識的本質，通過意識作用本身，完成那個意義，因為那個專注于其他所緣，力量消失時，對於其他的，不會產生知識，因此，不會同時產生意識。因此，不是從那個標誌理解意識，因為在其他形式中也成立。因此，對於那些有意識的，說執持者，像乾燥的表達一樣，通過知識，沒有看到執持意義。因此，對於圖畫，同時執持多個形式，是無錯誤本身。如果說，對於那個，是具有多種，不是具有分支的形象，那麼，那不是的，因為具有是性質，對於那個，不是聚集形象的性質。如果那樣，通過具有性質，會變成物質本身。即使那樣，也與因為不同種類不創作的宗義相違背。如果說，通過近似安立的方式，是具有多種本身，那麼，那也是不好的。例如，像花朵盛開的森林的意識，從聚集一個意義而變化，如果這個也變化，那麼，這兩個是不相同的。如果許多數量的森林，聚集於有花朵盛開的樹木，那麼，如果說，適合一個意義的聚集，那麼，多種不是聚集於這裡具有的具有分支的本身，說：因為每一個不是多種，是那樣的。與什麼聚集而具有，也變成那樣，每一個線等不是多種本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「看見」、「推論」、「光線」、「執持」、「意識」、「力量」、「知識」、「圖畫」、「性質」、「物質」、「宗義」、「聚集」和「多種」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 看見與認知： 作者認為，看見是我們認知的一種方式，但看見本身也可能是多變的和不確定的。現代視覺科學也認為，看見是我們認知的一種方式，但看見本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明看見是我們認知的一種方式。 宗義與認知： 作者認為，宗義是我們理解事物的方式，但宗義本身也可能是多變的和不確定的。現代哲學也認為，宗義是我們理解事物的方式，但宗義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明宗義是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解看見與認知、推論與認知、執持與認知、意識與認知、性質與認知以及宗義與認知。

།འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་མེ་ལ་མེར་བཟུང་བ། ཆོས་མཐུན་པ་རྣོ་བ་ཉིད་བཟུང་བས་མེའི་བག་ཆགས་ སད་པར་གྱུར་པ་ནི།དེ་དྲན་པས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་ཡང་མེར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་བཟུང་བ་དག་ལས་གཅིག་བཟུང་བའི་དུས་སུ་བཟུང་བ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྣ་ཚོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་འདི་ལྟར། རིམ་ བཞིན་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ།།སྣ་ཚོགས་བློ་ཡིས་བསྲེས་མིན་ཏེ། །གཅིག་གིས་དུ་མ་མི་འཛིན་ཕྱིར། །དེ་ལ་ནི་རྣོ་བ་ཉིད་དུ་འདྲ་བའི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིར་སྒྲོ་ཇི་ལྟར་འདོགས། འོན་ཏེ་ཉེ་བས་སོ་ཞེ་ན་ཉེ་བར་འཛིན་པ་ནི་ཅིག་ཅར་འཛིན་པ་ཉིད་ལ་རིག་ པ་དང་ལྡན་གྱི་རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་དེ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡུལ་དེར་བཟུང་བ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་སྣ་ཚོགས་པར་བཟུང་བ་ནི་མེད་དོ། །སྒྲོ་བཏགས་པས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མ་ བཟུང་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་གཞན་དུ་འཛིན། །དེ་ནི་དྲན་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སྣང་བ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་བསྲེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བསྲེ་བ་ནི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དུ་མ་གཅིག་གིས་ འཛིན་པར་ཐལ་ན་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།མིག་གི་བྱེད་པས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་མ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པའི་དྲི་མས་མཚོན་པ་བླུན་པོའི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པ་འདིས་ནི་ཆོག་གོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཅིག་དོན་དུ་མ་ཅན། །གང་ཕྱིར་དོན་གཅིག་རྟོག་པ་ནའང་། ། གཞན་དག་མཐོང་བ་དེ་ཕྱིར་ཡང་། །རྟོག་པ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དུ་མ་ཅན་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་ན་འདི་སྔོན་པོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱང་མཐའ་ན་འདུག་པའི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟག་པར་རུང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་སྣ་ཚོགས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅིག་ཅར་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ ཐམས་ཅད་ནི།རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་བློ་གཅིག་གོ།

如果說，如同火被認為是火，通過執持符合規律的銳利本身，使火的習氣甦醒，那個通過記憶，即使對於婆羅門的兒子，也執著於火，像那樣，對於依次執持藍色等，在一個執持的時候，執著于執持，因此，理解為多種，那麼，那是不合理的，像這樣：對於依次執持，不是通過多種意識混合，因為一個不執持多個，對於那個，如果是類似於銳利本身的執著的原因，那麼，對於看到的藍色等，如何執著於此？如果說，因為接近，那麼，執持接近是具有同時執持的知識，如果依次執持，那麼，不是的。如果說，因為執持那個所緣，那麼，執持那個所緣，對於先前和後來，也沒有執持為多種。說通過執著而變化是不合理的，因為那個本身是應該思考的。如果說，因為沒有執持不同的，所以顯現為應該在記憶中執持本身，那麼，如何將其他的執持為其他的？那個完全捨棄了應該記憶的自性，只是執持顯現本身，因此，不是混合。如果說，混合是執持的本質本身，那麼，那樣，會變成一個執持多個，那不是想要的。因為通過眼睛的作用，理解知道所有，因此，說通過不聯繫而理解的污垢所標記的愚蠢眾生考察的這個足夠了，因此：一個意義具有多個，因為在理解一個意義時，也看到其他的，因此，也成立沒有分別思考。當藍色等自己的本質顯現為多種時，即使分別思考這個是藍色，也只是看到最後存在的黃色等。不會同時產生多個分別思考。如果說，只是可以分別思考為多種，那麼，不是的，因為沒有確定。不是應該執著于必然是多種的，因為也看到對於一個的理解。即使那樣，對於同時的藍色等的所有形式，是一個具有多種形式的意識。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「火」、「執持」、「習氣」、「記憶」、「藍色」、「銳利」、「所緣」、「混合」、「意識」、「分別思考」、「多種」、「形式」和「確定」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 記憶與認知： 作者認為，記憶是我們認知的一種方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。現代記憶理論也認為，記憶是我們認知的一種方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明記憶是我們認知的一種方式。 分別思考與認知： 作者認為，分別思考是我們理解事物的方式，但分別思考本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，分別思考是我們理解事物的方式，但分別思考本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分別思考是我們理解事物的方式。 形式與認知： 作者認為，形式是我們對事物的理解，但形式本身也可能是多變的和不確定的。現代形式邏輯也認為，形式是我們對事物的理解，但形式本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明形式是我們對事物的理解。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解執持與認知、記憶與認知、意識與認知、分別思考與認知、多種與認知以及形式與認知。

།དེ་ལ་ཡང་རྩོད་པ། སྣ་ཚོགས་སྣང་ཅན་དོན་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མི་རིགས་ན། །རེ་ཞིག་གཅིག་པུའི་བློ་དེ་ཉིད། །སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་། །འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བློ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེར་ཁྱེད་ཀྱིས་ ཁས་བླངས་པ།།ཕྱི་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཉིད། །དེ་ལ་གང་གིས་རྣམ་དབྱེ་བྱེད། །གང་ལ་བློ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཕྱིར། །དོན་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོ་ནི། །དེ་ལ་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཅན། །བློ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེས་ན་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བློའི་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་བྲལ་ཞེས། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་འོངས་པ་ཡིན། །གཅིག་ལ་སྣ་ཚོགས་དེ་ཅིར་འགྱུར། །དེ་ནི་བློ་ལའང་མི་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་དོན་བདག་ འདིར་འདོད་ན།།དེ་ལ་བདག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཡིན་ན་བློ་ཡང་སྣ་ཚོགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དུ་མ་འཛིན་ན་དངོས་པོ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་དུ་ མར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བློ་དེ་སྙེད་ཡིན་ན་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་སྨྲ་བ་ལ་ཆད་པ་ཡོད། ཅི་སྟེ་བློ་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོ་ལ་བློ་ཡང་དེ་སྙེད་དུ་འགྱུར་བས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འཛིན་པར་ཐལ་ལ། ཕན་ཚུན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པ་པོ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ མི་རྟོགས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།།རང་རིག་པ་རྣམས་ནི་དུ་མ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུད་གཞན་དག་ཀྱང་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །འོ་ན་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཡང་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་མེད་པར་རིག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི་གཞན་རིག་པ་ལ་དོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མང་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར། བློ་རྣམས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། །དུ་མ་ཉིད་དུའང་འཐད་མ་ཡིན། །གཅིག་ན་སྣ་ཚོགས་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དུ་མ་ཉིད་ལ་འདི་ཆེས་གསལ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བསམས་པ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞིགས་ པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བྱར་ཡོད།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ།

對於那個也有辯論：對於具有多種顯現的意義，如果說，一個本身是不合理的，那麼，暫時一個的意識本身，如何顯現為多種呢？這是在說：如何意識本身，你承認是多種的區分，如果外部也是那樣，對於那個，通過什麼區分呢？因為對於哪個，意識是多種的，意義是多種的本質，對於那個，具有安住的本質，意識如何不是變化呢？因此，因為是多種，說不是一個，這個不是通過意識的本質本身確定的。這樣說：無論如何思考意義，那樣那樣沒有分別，智者們所說的，那是真實的道理。一個變成多種會怎麼樣？那個對於意識也不成立。如果想要這裡的意義的自性，對於那個，我做什麼？意義是：如果是一個，意識也不是多種。對於那個，因為也有多種形式，會變成多種本身，因為事物的特徵是形式。如果執持多種形式，事物也必然會變成多種。因此，如果意識是那麼多，那麼，對於說後來的方面，有缺陷。如果說，意識是多種本身，那麼，對於每一個微塵，意識也會變成那麼多，會變成執持微塵，因為互相不理解，而且因為沒有其他的理解者，也會變成不理解多個。如果說，自證者不是理解多種本身，因為也會變成顯現其他的相續，那麼，那不是有的，因為是看見本身。說看見也是不合理的，是沒有的。那麼，不是自證者，因為也互相理解。不是的，因為沒有自證者，不可能有理解。那個也會顯示。如果是自證者，那麼，對於他證者，沒有疑惑。如果說，理解為多個本身是什麼，任何都不是，因為沒有與那個不同的理解者。因此：意識不是一個，也不是合理為多種本身。如果是一個，會沒有多種，對於多種本身，這個非常明顯。因此，事物如何思考，那樣那樣會變成觀察，對於這個有什麼可以做的？因此，因為說意識是空性的，因此，所有法都是空性，是合理的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意識」、「意義」、「顯現」、「多種」、「形式」、「自證」、「他證」、「理解」、「空性」和「法」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意義與認知： 作者認為，意義是我們理解事物的方式，但意義本身也可能是多變的和不確定的。現代語義學也認為，意義是我們理解事物的方式，但意義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意義是我們理解事物的方式。 自證與認知： 作者認為，自證是我們認知的一種方式，但自證本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，自證是我們認知的一種方式，但自證本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自證是我們認知的一種方式。 空性與認知： 作者認為，空性是我們對事物本質的理解，但空性本身也可能是多變的和不確定的。現代哲學也認為，空性是我們對事物本質的理解，但空性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明空性是我們對事物本質的理解。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意識與認知、意義與認知、顯現與認知、形式與認知、自證與認知以及空性與認知。

།ཅི་སྟེ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྣང་བ་ཉིད་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་ ཀྱང་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་མེད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་། སྣང་ངོ་ཞེ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་ པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་མེད་པར་ངེས་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཅི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཡིན། གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་ལ་ཡང་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལས་དོན་བྱེད་པ་གཞན་ ཁས་ལེན་པ་ན་ཐུག་པ་མེད་པས་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ན་ནི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་འགའ་ཞིག་གི་ནི་ཐ་སྙད་དེ། །འགའ་ཞིག་གི་ནི་བཟློག་པས་ཡིན། །རྣམ་པར་དབྱེ་བས་གནས་པ་འདི། །དངོས་ པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན།།སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པས་ཡོད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་ མི་འགྱུར་ཏེ།འགའ་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་དོན་བྱེད་པས་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པ་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ པའི་རང་བཞིན་ལས་དོན་བྱེད་པ་གཞན་ན་སྣང་བ་མེད་དོ།།གང་ཞིག་གང་གིས་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ནི་གནས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ཅུང་ཟད་ཅིག་གདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གདུང་བ་བཟློག་པའི་ཚིམ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གདུང་བ་ དང་ཚིམ་པ་དག་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོམས་པ་མེད་པའི་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན་མ་རིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེད་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་གནས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ཙམ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

如果說，通過一個和多個的分別思考，如何使顯現本身不存在呢？那個即使分別思考，也只是顯現，那麼，像幻術和陽焰等一樣，即使沒有，也沒有過失。如果說，那些也是沒有的，如何顯現？如果說，顯現，那麼，如何是無有的本身呢？因為沒有完成意義的作用，因為有的特徵是完成意義的作用。僅僅通過顯現，不會變成有的名稱，因為確定毛髮等即使顯現也是沒有的。這個所謂的完成意義的作用是什麼？是不同於顯現的自性，還是那個本身？如果說是不同的，那麼，對於那個，也承認不同於顯現的自性，完成意義的作用，因為沒有盡頭，會變成不理解。如果是那個本身，那麼，所有的顯現都會變成有，因此，幻術等不會變成沒有。對於這個，一些表達是名稱，一些是通過反駁。通過區分安住的這個，是事物的自性。僅僅是顯現本身，不是所有都完成意義，因為顯現為完成意義的那個本身，不會變成沒有完成意義的自性，因為通過不同和不不同，有的本身是安住的。如果那樣，那麼，不是所有顯現都會變成沒有，因為一些與完成意義相關聯，如果說，那麼，不是的，因為通過其他的承認，會變成過失。說有的是通過完成意義而承認有的。因此，完成意義是不同於顯現的。如果說，在藍色等的自性中，有不同於顯現的完成意義，那麼，沒有顯現。如果說，任何所希望的那個本身是完成意義，那麼，那個本身只是沒有安住，只是稍微想要一些。如果說，是阻止痛苦的滿足的完成意義，那麼，不是的，因為痛苦和滿足沒有安住，因為是通過習慣的力量，對於所有產生。因為沒有習慣，所以是沒有的。安住為勝義本身。如果說，那樣，通過習慣的力量，知識本身變成那樣，不是沒有，那麼，通過無明的力量產生的本身是沒有的，因為沒有那樣安住的自性。如果不考察僅僅是顯現，因為有令人愉悅的，所以是世俗的真理本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「顯現」、「分別思考」、「幻術」、「陽焰」、「完成意義的作用」、「自性」、「名稱」、「反駁」、「區分」、「安住」、「真理」、「習慣」、「知識」、「無明」和「世俗」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 完成意義的作用與認知： 作者認為，完成意義的作用是事物存在的標誌，但這個作用本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和形而上學也認為，完成意義的作用是事物存在的標誌，但這個作用本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明完成意義的作用是事物存在的標誌。 習慣與認知： 作者認為，習慣是我們認知的一種方式，但習慣本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，習慣是我們認知的一種方式，但習慣本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明習慣是我們認知的一種方式。 真理與認知： 作者認為，真理是我們認知的一種目標，但真理本身也可能是多變的和不確定的。現代真值理論也認為，真理是我們認知的一種目標，但真理本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明真理是我們認知的一種目標。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解顯現與認知、分別思考與認知、完成意義的作用與認知、自性與認知、習慣與認知以及真理與認知。

།དེའི་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །རགས་སྣང་ཡོད་མིན་དེ་དག་ཉིད། །གཅིག་ལ་བཀག་ པ་ཉིད་ཕྱིར་དང་།།མང་པོ་ལ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་བམ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ནི་རིགས་པར་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་རགས་པ་ཉིད་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་གནས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ རགས་པར་སྣང་བ་ནི་མང་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་རིགས་མཐུན་པ་མང་པོ་གཞན་གྱིས་མཆོད་པར་སྣང་བ་ན་རགས་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ནི་མང་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རགས་པ་ཉིད་སོ་སོ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན།དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཚོགས་པ་གང་ཡིན་པར་རགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ལིངས་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན། ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་ལིངས་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བར་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་སྣང་ན། འོ་ན་ནི་དེ་དག་སྣང་ བར་མི་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེངས་པ་ན་དེ་དག་ལྡན་པ་ལས་ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བམ་ཡན་ལག་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཉིད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་བཞིན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཞིག་ཅིང་། ཡན་ལག་ཅན་གཞན་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྡན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པས་རང་དང་ཕྲད་པས་འདུས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྣལ་མ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་བ་ཉིད་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་དམིགས་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་མེད་པ་དེ་བཟུང་བ་ན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ཡང་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཚུ་རོལ་གྱི་ཆ་བཟུང་ན་ཕ་རོལ་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་གྱི་ཆའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འདི་ཡན་ལག་ཅན་ནམ་རགས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་ལ་རྣམ་གྲངས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ། །མཐོང་བ་དང་རེག་པས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，對於意義和知識，粗大的顯現不是有的，那些本身，因為在一個上被遮止，在多個上也不是有的。對於微塵或具有分支的意義，沒有合理的顯現，因為粗大本身是不同方面的部分，而且各方面的部分也是因為互相完全捨棄而安住，所以不是一個。如果說，粗大的顯現是在多個上有的，像這樣，當許多同類顯現為其他所供奉時，稱之為粗大本身，那麼，那也是不合理的，因為那些只是多個，因為粗大本身在每一個上是沒有的。如果說，會變成集合，那麼，如果說，與那些不同的集合，粗大的名稱是依賴於顯現為一個整體，那麼，因為顯現為互相不同，所以沒有顯現為一個整體，因為也顯現中間。如果說，不顯現，那麼，那些不會變成顯現。如果說，當微塵聚集時，從那些的具有，產生其他的具有分支，對於那個，微塵或分支，任何都沒有，如果認為，如果產生其他的具有分支，那麼，那樣，像從種子產生苗一樣，微塵消失，產生其他的具有分支。因此，不會變成說，因為具有和在一起的微塵等，與自己相遇，所以創作聚集的具有分支，所以是絲線等聚集的因，因為關聯本身是在兩個上安住。對於這個，認為「是這個」的意識也會變成沒有目標，因為沒有目標意義。當執持沒有部分的時候，也會變成執持其他的方面等的部分。如果執持這邊的部分，也會變成看見那邊，因為那個也是那邊的部分的具有分支。因此，所有都會變成看見所有。如果說，那邊的部分不是看見，因為那邊的部分本身是沒有的，那麼，通過其他如何看見的，那個是其他的本身，那麼，那樣，這個不會變成具有分支或粗大。如果說，那個是通過分類看見的，那麼，不是的，因為在一個上不可能有分類。不能理解那個本身是這個。如果說，因為通過看見和接觸也理解，所以是具有分支，那麼，不是的，因為沒有衡量標準。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意義」、「知識」、「粗大」、「微塵」、「分支」、「集合」、「顯現」、「部分」、「關聯」、「目標」、「分類」、「看見」和「接觸」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 粗大與認知： 作者認為，粗大是我們對事物的感知，但粗大本身也可能是多變的和不確定的。現代物理學和認知科學也認為，粗大是我們對事物的感知，但粗大本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明粗大是我們對事物的感知。 微塵與認知： 作者認為，微塵是構成事物的基本單元，但微塵本身也可能是多變的和不確定的。現代物理學和哲學也認為，微塵是構成事物的基本單元，但微塵本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明微塵是構成事物的基本單元。 分支與認知： 作者認為，分支是事物的組成部分，但分支本身也可能是多變的和不確定的。現代系統論和結構主義也認為，分支是事物的組成部分，但分支本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分支是事物的組成部分。 集合與認知： 作者認為，集合是我們理解事物的方式，但集合本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，集合是我們理解事物的方式，但集合本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明集合是我們理解事物的方式。 關聯與認知： 作者認為，關聯是事物之間相互聯繫的方式，但關聯本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，關聯是事物之間相互聯繫的方式，但關聯本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明關聯是事物之間相互聯繫的方式。 分類與認知： 作者認為，分類是我們理解事物的方式，但分類本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，分類是我們理解事物的方式，但分類本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分類是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解粗大與認知、微塵與認知、分支與認知、集合與認知、關聯與認知以及分類與認知。

།ཕན་ཚུན་སྤངས་པར་རྟོགས་པ་དག་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ཕན་ཚུན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ནི་འཛིན་པས་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། གཟུང་བ་ནི་གཅིག་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་མཐའ་དག་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ན་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ནམ། ཡན་ལག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྣང་བ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྣང་བ་ཁོ་ནར་ཟད་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། ཡོངས་གཅོད་ནང་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ལྟར། །གནས་པ་འདི་ནི་ཆ་གཞན་ཡིན། །ཐ་དད་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡི། །ཐ་དད་སྣང་བ་བསླད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་འདི་རང་རིག་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མི་རིགས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོའི་མཐར་ཐུག་ པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི། གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཕན་ཚུན་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལའང་སོ་སོར་རིག་པས་ན། །ཚད་མ་རྒྱུད་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཡང་བཅད་ཅེས། །བྱ་བ་ རང་རིག་མིན་ལ་མེད།།གལ་ཏེ་དེ་དག་རིག་པ་ནི། །རང་དང་གཞན་ཡང་རིག་པ་ཡིན། །རང་དང་གཞན་རིག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ན། གཞན་རིག་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་རིག་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཕན་ཚུན་དུ་གཞན་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ལྷས་བྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལྟར་གཉིས་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་བདག་གིས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ཉིད་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན། རྒྱུད གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་ན་རེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་གིས་གཉི་ག་རྟོགས་པར་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐལ་བ་འདིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་བཤད་པ། རང་རིག་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ལ། །སྔ་མའི་ཚུལ་ལས་མ་འདས་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི།།འདི་ཉིད་ལས་ནི་མཐར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདག་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལ་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如何理解互相捨棄的那些是一個本身？這個互相的區分是通過執持完成的，所執持的只是一個，那麼，那樣，所有的不同都會消失，會變成只是無二。那個也沒有顯現為與那個不同，所以所有的法都是空性。說，哪裡是看見，哪裡是接觸，那個是衡量標準，因此，因為是顯現的所行境，所以具有分支或分支不是有的，會變成只是顯現本身。如果說，這個只是顯現，那麼，那樣，說意識者本身會變成過失，如何所有法都是空性呢？對於這個，表達是：完全遮斷，內部像外部一樣，安住的這個是其他部分。沒有不同的意識，是虛假的顯現不同。如果說，這個是自證，即使是意識，也不應該顯現為不同，因為是自己本質的最終。如果是自證者，那麼，不是他證者，因此，不會變成顯現為不同。如果說，是互相理解本身，因此，是不同的，那麼，對於那個，因為分別理解，會變成衡量標準是其他的相續。像那樣，我也遮斷，說，對於不是自證者是沒有的。如果說，那些理解，也是理解自己和他者，如果理解自己和他者，那麼，自己會變成自證者。當理解自己的本質時，不是進入他證者。如果說，自證者是沒有的，是互相理解他者本身，那麼，那樣，不會變成說，像天授和供施完全遮斷一樣，理解兩者。也不會變成說，我理解這個，因為作者不是自證者本身，所以不顯現。因此，那些本身會變成自證者。如果那樣，不會變成像其他相續理解的那樣理解為二。其他人說，因為那個本身，我想要理解兩者，如果不是那樣，會變成過失在這裡，這樣說。對於這個，解釋是：自證和另外一個，因為沒有超出先前的道理，那個也超越和考察，不是從這個本身結束。如果說，我是自證的本質，那麼，對於那個，不是他證，因為安住在自己的自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「執持」、「無二」、「空性」、「看見」、「接觸」、「顯現」、「意識」、「自證」、「他證」、「理解」、「遮斷」、「本質」和「自性」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 無二與認知： 作者認為，無二是事物本質的一種理解，但無二本身也可能是多變的和不確定的。現代一元論也認為，無二是事物本質的一種理解，但無二本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明無二是事物本質的一種理解。 他證與認知： 作者認為，他證是我們認知的一種方式，但他證本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，他證是我們認知的一種方式，但他證本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明他證是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解執持與認知、無二與認知、空性與認知、自證與認知、他證與認知以及本質與認知。

།གཞན་ཡང་རིག་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རིག་པ་ཡིན་ ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་གནས་པར་བྱའོ།།རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་འཐད་དེ། རང་གི་རང་བཞིན་ནི་རང་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གང་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པ་རང་ལ་མངོན་དུ་ ཕྱོགས་པ་དེས་ཇི་ལྟར་གཞན་རིག་པར་འགྱུར།གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེར་རང་གི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ནི་གཉིས་སོ་ཞེས་རྟོག་པ་ དང་ལྡན་པ་དེ་སུ་ཡིན།དེ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ལ་བདག་གཞན་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་ བརྒྱུད་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་མྱོང་བ་ལས་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་བསླད་པ་ཡིན་པས་ན། ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་མེད་པས་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང་། །གཉི་གའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དེ་ཡིའང་དེ་ཉིད་ཡིན། །འདི་སྙམ་དུ་གཅིག་སྤངས་ན་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་སྤོང་བར་བྱེད་ན་ནི་གཉི་ག་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ནི་འགའ་ཡང་མ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའོ།།གཉི་ག་ཡང་འགྱུར་ལ་རག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རིག་པ་མེད་པ་དང་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །ད་ནི་དབུ་མ་ པ་དང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ། དངོས་རྣམས་ཐ་ དད་གནས་པ་འདི།།དེ་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་དག་ཐ་དད་ཀྱང་བསླད་འགྱུར། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།

另外，對於理解有什麼矛盾呢？應該安住于兩種分別思考中的一個：通過自己的自性或者通過其他的自性，是他證者。說通過自己的自性理解是不合理的，因為自己的自性是安住在自己本身。哪個自性安住在自己的本質，那個顯現為自己，如何變成他證者？如果說，通過其他的，那麼，那樣，在那裡，不是理解自己的本身，因此，不會變成像其他相續理解的那樣理解為二。如果說，在那裡顯現的兩者是一個本身，那麼，誰是具有認為「這個是二」的分別思考者？如果說是那個本身，那麼，因為又必須變成顯現為二，會變成沒有盡頭。那個會變成自證的自性為三。因此，對於那個理解，必須承認自己和他者，對於那個，因為也是其他的，會變成沒有意義的巨大傳遞。因此，從經驗來看，理解是一個本身，因此，對於沒有不同的知識，顯現為不同是虛假的，因此，因為知識也沒有理解自己的本質，所以只是沒有，因此，會變成只剩下空性。像這樣：對於那個，因為沒有一個，兩者也會消失。因此，哪裡是空性，那個也是那個的本身。如果認為，如果捨棄一個，會變成只是知識，那麼，如果捨棄顯現，那麼，兩者都會變成那樣，或者任何都不是，這個是完全確定的。如果說，兩者也依賴於變化，那麼，不是的，因為已經回答了，因為已經顯示了沒有自證者和他證者。因此，認為只有空性是好的，是合理的。現在，通過中觀派、瑜伽行派和說外境存在的宗義，顯示空性的意義。色、受、想、行、識等是事物的安立，這些事物安住為不同，那個依賴於不同。那個是虛假的本身，那些即使不同也會變成虛假。因為是分別理解，所以是分別理解。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「自性」、「他證」、「分別思考」、「顯現」、「知識」、「空性」、「中觀」、「瑜伽行」、「外境」、「色」、「受」、「想」、「行」、「識」和「安立」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 理解與認知： 作者認為，理解是我們認知的方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，理解是我們認知的方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理解是我們認知的方式。 中觀與認知： 作者認為，中觀是一種理解事物的方式，但中觀本身也可能是多變的和不確定的。現代哲學也認為，中觀是一種理解事物的方式，但中觀本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明中觀是一種理解事物的方式。 安立與認知： 作者認為，安立是我們對事物的分類和組織，但安立本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，安立是我們對事物的分類和組織，但安立本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明安立是我們對事物的分類和組織。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、自性與認知、他證與認知、空性與認知、中觀與認知以及安立與認知。

།གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས། །མཚན་ཉིད་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བཤད། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གི། །མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཅན་དེའང་དེ་ཉིད་མིན། །དེས་ན་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། དེ་ལས གཞན་དག་ཀྱང་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན།བཤད་པ། མ་རིག་གིས་བསླད་བདག་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟའི་རང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས། །རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་མིན་རྣམ་པ། །སྐྱེ་འགྱུར་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཕ་རོལ་མཐོང་མིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དེ་ཉིད་དེ་ནི་རིག་མ་ཡིན། །གཟུང་ དང་འཛིན་པའི་བསླད་པ་དག་།མེད་ན་དེ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེས་དེ་ཉིད་དོན་བཏང་སྙོམས་ཅན། །གླང་ཆེན་གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཐུགས་ནི་འབའ་ཞིག་གིས། །ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་ལ་འཇུག་པར་མཛད། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ལ་བཅོམ ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པ་ཡིན་ན།།དེ་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བསྟན་པར་མཛད་དེ་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྟོན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོད་དུ་ཆུད་ཅེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ་ཕྱི་རོལ་སྒྲུབ་པའི་ ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དེ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པས་བདག་བཀག་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ རྟེན་གྱི་ཐུགས་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མ་རིག་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་མངའ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་སྟོན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་གཞུག་པའི་དོན་དུ་དུ་མར་བསྟན་པ་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་མ་ངེས་པ་སྤངས་ནས། ད་ནི་སྣ་ཚོགས་པར་ཁས་བླངས་ཏེ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་བློ་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ འགྱུར་ཏེ།ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣ་ཚོགས་དང་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནུས་པའི་སྣ་ཚོགས་ནི་དུ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། བློའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

從所執和能執的形態來看，沒有其他的特徵。因此，因為特徵是空性的，所以宣說沒有自性。蘊等個別的所有特徵，那個具有差別者也不是那個本身。因此，那些沒有特徵。這是中間的偈頌。如果說，世尊如何宣說色等外境的意義，以及其他那些，應該如何解釋呢？解釋是：通過無明虛假的自己，依賴於如何的自緣，意識以非如是的方式，像產生翳等一樣產生。所有沒有看見他者的，那個本身不是理解。如果所執和能執的虛假沒有，那麼，那個是沒有的。因此，那個本身是具有捨棄意義的，通過像大象觀看的方式，只是通過世間的意向，使進入外境的觀察。如果說，勝義諦中，所有都是空性的，而且世尊也只是看見那個，那麼，世尊如何宣說外境的意義呢？因為只是看見那個，不會變成宣說不是那個本身。即使宣說，如何是隻是看見那個呢？如果陷入困境，那麼，對於這個，說是爲了成立外境，世尊宣說外境不是的。那麼，是什麼呢？爲了隨順說那個，因為想要說通過隨順說那個，遮止自己。如果說，如何也變成隨順說看見空性呢？因為那個沒有顯現，那麼，不是的，因為通過世間的意向，可能隨順說。世間的意識也是從無始以來習慣無明而來。如果說，世尊具有世間的意識，如何是隻看見那個呢？那麼，不是的，因為可能通過先前的力量宣說，像轉法輪一樣。因此，爲了引導世間，宣說多種是沒有矛盾的。那樣，暫時承認空性，捨棄不確定之後，現在承認多種，然後捨棄。即使顯現為多種，意識也會變成一個本身，因為外境的多種和特徵不同。如果說，能夠區分的多種會變成多個，那麼，意識的藍色等是不能區分的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「所執」、「能執」、「特徵」、「自性」、「蘊」、「無明」、「自緣」、「意識」、「勝義諦」、「空性」、「世尊」、「外境」、「世間」、「意向」、「轉法輪」、「多種」和「區分」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 所執與能執： 作者認為，所執和能執是我們認知的方式，但所執和能執本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，所執和能執是我們認知的方式，但所執和能執本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明所執和能執是我們認知的方式。 勝義諦與認知： 作者認為，勝義諦是一種理解事物的方式，但勝義諦本身也可能是多變的和不確定的。現代哲學也認為，勝義諦是一種理解事物的方式，但勝義諦本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明勝義諦是一種理解事物的方式。 世間與認知： 作者認為，世間是我們認知的一種背景，但世間本身也可能是多變的和不確定的。現代社會學和文化人類學也認為，世間是我們認知的一種背景，但世間本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明世間是我們認知的一種背景。 區分與認知： 作者認為，區分是我們理解事物的方式，但區分本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，區分是我們理解事物的方式，但區分本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明區分是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解所執與能執、自性與認知、空性與認知、勝義諦與認知、世間與認知以及區分與認知。

།འདི་ལྟར། ཤེས་ལ་སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ། །ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་སྟེན་མེད། ། མཐོང་ནུས་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཚེ། །རྣམ་དབྱེ་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཡིན་པ་ནི་ཡན་གར་དུ་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་བློ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཅིག་ཉིད་དོ། ། གལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣ་བ་བཀག་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་དེས་ན་ཡང་ཡན་འགར་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་སྔར་གྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྣང་ཡང་སྒྲ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཐ་དད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དོན་ལ་འབབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། དོན་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ད་ལྟར་ཡན་འགར་བར་སྣང་བ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ཉིད་ལ་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་། ཤེས་གང་ཅི ལྟར་སྣང་བ་དེ།།དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མེད་དོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ ནི་མི་འཐད་དེ།དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་ནི། ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲན་པ་འདིས་ནི་བདག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཡང་མེད་དེ། མྱོང་བ་ནི་དེ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ཡང་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་གཅིག ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ།།འོ་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་ཡང་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་གཞན་གྱིས་གཅིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

像這樣：對於知識，藍色等多種，不是依賴於知識的其他的差別。在那個時候，不是能夠看見，會進入區分意義。成為分別識的自性的多種藍色等，不是能夠隨意看見，因此，因為不能區分，所以意識即使是多種，也是一個本身。如果說，即使是多種也是一個，那麼，那樣，顯現為聲音等也會變成一個，如果說，如果不能區分，會變成那樣。如果說，即使遮住耳朵，也因為目標是顏色等，所以還是隨意執持，因此是多個本身，那麼，那也不是的，因為那個時候，不是分別意識，因為不顯現，那個時候，因為沒有先前的顯現。如果說，即使不顯現，因為有聲音，所以不是不同，那麼，那個時候，不是意識，因為是隱蔽的。那樣，區分會變成安立於意義本身。因為意義不是理解。如果說，從一起顯現的先前的意識的形態，現在隨意顯現是其他的，這樣區分，那麼，那也不是的，因為對於先前本身，不是進入現量意識，但是：無論理解如何顯現，都是那樣體驗。會變成那樣，已經體驗了。說那個是沒有的。自證的現量不是從隱蔽進入，因為隱蔽不是自證。如果說，通過記憶理解，那麼，那是不合理的，因為記憶不是衡量標準。如果說，從體驗產生的記憶是衡量標準本身，那麼，說從體驗產生記憶，對於這個，沒有絲毫的衡量標準，因為在體驗的時候沒有記憶。這個記憶也沒有理解說，我從體驗產生，因為在那個上沒有看見體驗。即使是體驗，也不會變成記憶，因為那個時候，只會變成體驗。因此，不能區分的多種是一個，所以沒有過失。如果說，那麼，因為外境也不能區分，所以是一個本身，那麼，不是的，因為那個時候，其他看見一個。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「知識」、「藍色」、「差別」、「區分」、「意義」、「分別識」、「聲音」、「顏色」、「意識」、「現量」、「自證」、「記憶」、「體驗」、「外境」和「衡量標準」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 知識與認知： 作者認為，知識是我們認知的方式，但知識本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，知識是我們認知的方式，但知識本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明知識是我們認知的方式。 意識與認知： 作者認為，意識是認知的主體，但意識本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，意識是認知的主體，但意識本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意識是認知的主體。 現量與認知： 作者認為，現量是我們認知的一種方式，但現量本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，現量是我們認知的一種方式，但現量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明現量是我們認知的一種方式。 記憶與認知： 作者認為，記憶是我們認知的一種方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，記憶是我們認知的一種方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明記憶是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解知識與認知、區分與認知、意義與認知、意識與認知、現量與認知以及記憶與認知。

།འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་གྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གིས་ མཐོང་བ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རང་རིག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི། །སྣ་ཚོགས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར། །ཤེས་པ་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་བློ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྣ་ཚོགས་ནི་གཉིས་མེད་པ་ཡིན་པའམ། མ་ཡིན་ན་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་སྣ་ཚོགས་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་གཉིས་མེད་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་གིས་ཐ་དད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གཉིས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐ་དད་མེད་ན་མེད་དེ་ལས། །ཐ་མི་དད་ཐ་དད་གནས་འགྱུར། །ཐ་དད་དངོས་པོ་མེད་རྟོགས་ན། །ཐ་མི་དད་ཉིད་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་ ཐ་དད་པ་ཡོད་ན་ཐ་དད་པ་ལས་གཞན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་དངོས་པོ་ཡང་རྟོགས་པས་ན། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཅི་ལྟར་གཉིས་མེད་པར་འགྱུར། འདི་ལྟར། བུམ་པ་འདི་ལ་ཀ་བ་ནི། ། མེད་ཅེས་སྨིན་པར་དགག་པ་ནི། །ཡོད་མིན་མེད་ན་མེད་པ་ཅན། །ཐ་དད་རིག་པ་ཉིད་འོངས་སོ། །དགག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་དད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ལ་དགག་པ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། དགག་པ་མ་རྟོགས་ན་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནང བའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཅི་ལྟར་གཉིས་མེད་པ་ཡིན། བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཞན་འགའ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ཉིད་ རྨོངས་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཉིས་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར།རྨོངས་པ་བསལ་བ་ན་གཞན་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གང་གིས་དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་པས་ནི། །ཐ་དད་ཅེས་བྱ་ འདི་མཐོང་མེད།།དེ་ལ་དངོས་དང་དངོས་མེད་སོགས། །རྟོགས་པ་འདི་ནི་འབྲེལ་མེད་འགྱུར། །རེ་ཞིག་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཐ་དད་པ་འདི་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་སྔ་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་སྔ་མ་ད་ལྟར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་པ་བཞིན་ནོ།

如果說，他者所看見的那個只是他者，那麼，那樣，就非常區分了。如果說，自己所看見的本身是一個，那麼，不是的，因為對於自證顯現，那個只是理解。那樣，心的形態，會變成多種是一個的本質。不理解的意識不是沒有區分而存在。因此，因為所執和能執，藍色等多種形態，只是一個意識。多種是無二的，或者即使不是，多種也不是安住為不同於非多種的，因此，因為沒有他者，所以安住為只有體驗是無二的。如果那樣，那麼，因為物體和非物體可能不同，如何是無二的呢？像這樣：如果沒有不同，就不會有，從那個，不不同和不同安住變化。如果理解不同非物體，如何會有不不同本身呢？如果說，有不同，那麼，會理解有不同於不同的不不同本身，即使那樣，也因為理解非物體和物體，會理解物體和非物體為二，那麼，如何變成無二呢？像這樣：對於這個瓶子，柱子是沒有，這樣成熟地遮止，如果不是有，沒有，具有沒有，就會來到不同理解。所有遮止都是如果沒有不同就不會產生的，如果理解那個遮止，如何會理解為不不同呢？如果不理解遮止，那麼，因為像那樣給予，會變成絲毫也沒有理解。因為從理解他者，應該承認他者，如何是無二的呢？沒有什麼是隻理解自己。如果說，不理解任何他者，那麼，那樣，因為自己是愚昧的，如何會理解為無二呢？當消除愚昧時，因為產生他者，所以不是無二本身。如何也會理解先前和之後呢？因此，這個是什麼呢？對於這個，說是：因為誰那樣成立，所以沒有看見這個叫做不同。對於那個，物體和非物體等，這個理解會變成沒有關聯。暫時，先前和之後這個不同不是顯現，因為對於先前和之後，現量也不進入。如果先前是現量，那麼，那個時候，先前會變成現在，像第二個一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「他者」、「自證」、「意識」、「所執」、「能執」、「多種」、「無二」、「物體」、「非物體」、「不同」、「不不同」、「遮止」、「愚昧」、「先前」、「之後」和「現量」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 他者與認知： 作者認為，他者是我們認知的一個重要概念，但我們對他者的認知也可能是多變的和不確定的。現代社會學和文化人類學也認為，他者是我們認知的一個重要概念，但我們對他者的認知也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明他者是我們認知的一個重要概念。 不同與認知： 作者認為，不同是我們理解事物的方式，但不同本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，不同是我們理解事物的方式，但不同本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明不同是我們理解事物的方式。 遮止與認知： 作者認為，遮止是我們認知的一種方式，但遮止本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，遮止是我們認知的一種方式，但遮止本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明遮止是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解他者與認知、自證與認知、無二與認知、不同與認知、遮止與認知以及現量與認知。

།དེའི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའོ། །ཅི་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་སྣང་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་ན། ཅི་ལྟར འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རེ་ཞིག་སྐྱེ་བ་འདི་ལ་ནི། །འགའ་ཡང་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཐོབ་རྣམས་ལ། །ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་མི་ཤེས་སོ། །གང་དུ་མཐོང་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་བཀག་པ་དེར་མ་འོངས་པ་ལ་གུས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྨི་ ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བས་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།མི་དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སད་པ་རྣམས། དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་མཐོང་ཞིང་མ་འོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར།འདས་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའམ། རྒྱུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་དང་འབྲེལ་པ་རིག་པ་ ལས།།འབྱུང་བར་འགྱུར་དོན་རྗེས་སུ་དཔོག་།རྒྱུ་དང་བརྟན་པ་ཉིད་དག་ལ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རིག་པ་མེད། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་དང་བརྟན་པའམ་རྒྱུ་དག་འབྲེལ་པར་བཟུང་ན་ནི་དེའི་ཚེ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ལས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་སྨྲ་བའི་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ། །མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བ་ཉིད་དང་ཅིག་ཤོས་ནི་གཅིག་ཏུ་བྱ་བར་མི་ ནུས་སོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ལན་འདེབས་ན་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་མམ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡིན་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པར་དེ་ཉིད་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དེས་ཡིན། འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐོང་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བདག་གིར་བྱེད། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དུ མི་བྱེད་པས་ནི་ཡུལ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

那個的現在本身是這個本身，通過顯現的自性，顯現為現量。如果說，對於瑜伽行者，通過顯現而顯現的，如何也是過去等？如果說，不顯現，如何過去等不是理解呢？暫時，對於這個產生，任何目標都不是有的。對於那個獲得的狀態，如何變化不知道。那些想要看見的地方也被遮止，如何對未來恭敬呢？如果說，通過看見夢境的真實，在這個本身也是理解過去等，那麼，不是的，因為在沒有目標的狀況下，清醒的人們，那樣稱說。因此，過去不是通過現量看見，未來也不是。因此，如何從那個理解為不同呢？如果說，對於過去只是記憶，那麼，那個也不是衡量標準。如果說，通過教義等，或者爲了理解因，是通過比量，因此，會理解為不同，那麼，也不是的，因為：從理解那個關聯，會產生比量意義。對於因和穩固本身，沒有通過現量理解。如果說，如果將產生意義和穩固或因聯繫起來，那麼，那個時候，是理解為比量。說從關聯理解隱蔽意義是比量是說比量者的。如果說，因為看見，所以只是沒有執持關聯的比量，那麼，那樣，會變成非常過失。因為不是看見本身，所以不會變成。如果說，不能將看見本身和另外一個做成一個，那麼，如果回答說，因為看見，應該思考那個看見是通過現量還是比量。如果說，通過比量，應該思考那個本身是比量，如何通過那個是呢？如果說，通過現量，那麼，那不是的，因為通過現量不能看見比量，因為那個是隱蔽的所境，而且對於隱蔽的，現量也不進入。如何通過隱蔽的所境本身，擁有比量呢？因為不是做成隱蔽的所境，所以不能理解那個所境的特殊比量。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「現在」、「現量」、「瑜伽行者」、「過去」、「未來」、「理解」、「記憶」、「教義」、「因」、「比量」、「關聯」、「隱蔽」、「所境」和「衡量標準」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 現在與認知： 作者認為，現在是我們認知的基礎，但我們對現在的認知也可能是多變的和不確定的。現代時間哲學也認為，現在是我們認知的基礎，但我們對現在的認知也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明現在是我們認知的基礎。 比量與認知： 作者認為，比量是我們認知的一種方式，但比量本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，比量是我們認知的一種方式，但比量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明比量是我們認知的一種方式。 關聯與認知： 作者認為，關聯是我們認知事物之間關係的方式，但關聯本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，關聯是我們認知事物之間關係的方式，但關聯本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明關聯是我們認知事物之間關係的方式。 隱蔽與認知： 作者認為，隱蔽是我們認知的一種限制，但隱蔽本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，隱蔽是我們認知的一種限制，但隱蔽本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明隱蔽是我們認知的一種限制。 所境與認知： 作者認為，所境是我們認知的對象，但所境本身也可能是多變的和不確定的。現代現象學也認為，所境是我們認知的對象，但所境本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明所境是我們認知的對象。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解現在與認知、現量與認知、比量與認知、關聯與認知、隱蔽與認知以及所境與認知。

།འོན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཙམ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འགྱུར་བས་ཐ་དད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཅི་བྱ། ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མཐོང་བ་སྤང་བར་མི་ ནུས་སམ་ཅི།དེ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྨོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཡང་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ལ་མཐོང་བར་རློམ་པ་སྲིད་པས་དེ་ལྟ་བུ་བརྗོད་པའི་ དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། ཁྱེད་ཐ་དད་པར་མངོན་པར་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐ་དད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པར་རློམ་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོར་བ་ཁོ་ནར་རིགས་སོ། །འདི་ལྟར། ཆ་མེད་ད་ལྟར་སྣང་བ་ཡི། །ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་མ་ཡིན། །སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རྟོགས་པ་ཡང་། །སོ་སོར་ཐ་དད་འཛིན་པ་ མིན།།བུ་རམ་དོང་གྲའི་འབྲས་བུ་བཞིན། །འདུས་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེར་ནི་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་འདུས་ནས་མེད་པ་ཉིད། །འདིར་ནི་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཉིད། །སེམས་ལ་འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་རིག་ནི། །དྲན་ཡིན་དེ་ནི་མྱོང་ལས་བྱུང་། །ཐ་དད་པ་ནི་ ཉམས་མྱོང་མེད།།ཉམས་མྱོང་མེད་པར་དྲན་པ་མེད། །དེ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ནི། །རིག་ན་གཉིས་མེད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བུ་རམ་དང་ལི་དོང་གྲ་དག་གིས་ནི་དེས་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ནད་ལོག་པ་དང་། བདེ་བར་གནས་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་དེས་ན་ཆོགས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་རང་ གི་དོན་ཙམ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སེམས་དག་ལ་འབྲས་བུ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།རྟོགས་པ་ནི་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ན་གང་ལ་ལྟོས་ནས་ཚོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ གྱི་དྲན་པ་ནི་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དྲན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་གཉིས་འཛིན་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དྲན་པ་ཡང་མེད་དོ།

如果說，不執持那個是所境本身，如果那樣，那麼，比量只是沒有看見，如何是說，因為看見的理由呢？會變成只是理解自己的本質是比量，因為通過自證的現量那樣看見。如果說，只是像那個一樣稱說，如果那樣，會變成只是稱說，對於執著不同有什麼用呢？如果說，執著不同也是因為看見本身，那麼，難道不能捨棄看見嗎？如果那樣，那麼，因為看見本身不能捨棄所有愚昧，你努力接近顯示是無意義的。如果說，你的也是無意義的，那麼，不是的，因為可能認為沒有看見而看見，爲了表達那樣的意義。如果那樣，你沒有看見執著不同，卻認為執著不同，因此，那個只是應該捨棄。像這樣：對於沒有部分的現在顯現，不是依賴於不同。先前和之後的理解，也不是分別執持不同。像甘蔗和李子樹的果實，如果說，從聚集那樣變化，那麼，在那裡，因為果實是一個，所以從聚集是沒有的。在這裡，先前和之後本身，對於心沒有絲毫果實。從那個以外的分別識，是記憶，那個是從體驗產生。不同是沒有體驗。沒有體驗就沒有記憶。如果理解那個和同時本身，會獲得無二。甘蔗和李子樹等，通過那個，會產生消除疾病和安住快樂的果實，因此，稱說為聚集。在這裡，對於僅僅理解自己意義的自性，先前和之後的心，沒有絲毫其他的果實。因為理解是那些的自性，如果那個也是不同的，那麼，依賴於什麼會變成聚集的，還有什麼其他的沒有不同呢？如果說，執持先前和之後的自性的記憶是那些的一個果實，那麼，不是的，如果隨順那樣的自性的記憶是從體驗產生，那麼，執持二的體驗不是有的，因此，也沒有記憶。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「所境」、「比量」、「自證」、「現量」、「稱說」、「不同」、「執著」、「愚昧」、「看見」、「記憶」、「體驗」、「無二」、「聚集」、「果實」和「自性」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 稱說與認知： 作者認為，稱說是我們使用語言的方式，但稱說本身也可能是多變的和不確定的。現代語言哲學也認為，稱說是我們使用語言的方式，但稱說本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明稱說是我們使用語言的方式。 體驗與認知： 作者認為，體驗是我們認知的一種方式，但體驗本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，體驗是我們認知的一種方式，但體驗本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明體驗是我們認知的一種方式。 聚集與認知： 作者認為，聚集是我們理解事物的方式，但聚集本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，聚集是我們理解事物的方式，但聚集本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明聚集是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解所境與認知、比量與認知、自證與認知、稱說與認知、體驗與認知以及聚集與認知。

།འོ་ན་ཅི་ལྟར་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་ གཟུགས་དང་རེག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན།ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་འདོད་པ་བྱས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྐབས་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་རང་དབང་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་དྲན་པ་ནི་དོན་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་མཚུངས་པ་ གཉིས་དྲན་པས་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན་ནི་དེ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པས་ན་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གཞན་ཡང་། ཐ་དད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི། །དྲན་པ་ཉིད་ཅེས་འདོད་ཡིན་གྱི། །ཉམས་མྱོང་མིན་ཕྱིར་ཐ་དད་དུ། །རིག་པ་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད། །འདི་ལྟར། བསྒྱུར་དང་མ་ བསྒྱུར་སྣང་བ་ལ།།སྣ་ཚོགས་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། །བདག་གིས་ཐ་དད་མཐོང་འགྱུར་དང་། །མཐོང་བར་འགྱུར་ཞེས་དེ་བཞིན་དུའང་། །དེ་འབྲས་ཐ་དད་དེས་འགྱུར་ཏེ། །གཞན་དུ་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་ན་འགར། །ཐ་དད་འཛིན་པ་གྲུབ་པ་མེད། །སྣང་བ་ ཙམ་གྱིས་སྣ་ཚོགས་དང་།།སྣ་ཚོགས་མིན་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་མིན། །དེས་ན་རྣམ་འབྱེད་འདི་དག་ཀུན། །སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན། །འོ་ན་ནི་དྲན་པ་གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ། ། དེ་ནི་གོམས་ལས་ཇི་ལྟར་ཡིན། །གོམས་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་བ་དེ། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །དེར་ཡང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དེ། །དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་ཉམས་མྱོང་ལ་སྣང་བ། །གང་དུའང་ཐ་དད་གྲུབ་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དྲན་ལ་དྲན་པ་དང་། །ཉམས་མྱོང་ཡན་འགར་བ མྱོང་ན།།དུ་མའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ནི། །ཕན་ཚུན་རྣམ་དབྱེ་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་ངམ་གཞན་གྱིས་དེ་ཉིད་དུ། །རྣམ་དབྱེ་ནུས་པ་མིན་ཕྱིར་རོ། །ལོགས་སུ་གཅོད་པར་མི་ནུས་ཤིང་། །གཞན་དུ་ལྟ་བར་མི་ནུས་གང་། །བླང་དང་དོར་ཉིད་བྱས་ཉིད་ཕྱིར། །ཐ་དད་ན་ཡང་དེས་ ཅི་བྱ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དང་། དུས་མཉམ་དུ་རྟོགས་པའི་དྲན་པ་ཡང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཉིད་དུ་བདག་གིར་བྱེད་ན། མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་ཀྱི་ དོན་ཉམས་པ་ན།སྐབས་ལ་བབས་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེ་འདམ་རྫབ་ཏུ་ལྟུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་སྨྲ་བ་བརྩམས་ནས་ནི། །དྲན་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་ཡིན། །དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན། །ཐ་དད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་རང་གི་ ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན།ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，如何解釋這個記憶的分別思考是隨順於色和觸的呢？因為想要執持不同而那樣說，在這裡不是那樣的場合。記憶不是進入執持意義，那個會變成隨意執持。如果說，記憶執持兩個同時，那麼，因為不能區分那個是不同的，所以已經顯示是一個本身。另外：執持不同的是，認為是記憶本身，因為不是體驗，所以這個理解是世俗。像這樣：對於改變和不改變的顯現，多種理解變成一個。自己會看見不同，和會看見，也是那樣。那個果實會因為那個而不同，會變成沒有進入其他的。因此，在那裡，沒有成立執持不同。僅僅通過顯現，不是分別多種和非多種本身。因此，所有這些分別，都是隨順先前的。如果說，那麼，通過習慣記憶變得清晰的現量執持不同，那麼：沒有通過現量成立的，如何從習慣而來呢？即使從習慣，那個看見也是同時顯現。在那裡，也認為那個分別是通過記憶本身做的。那樣，對於體驗顯現的，在任何地方都沒有成立不同。如果說，對於記憶有記憶，和體驗隨意體驗，那麼，多種的自性，也沒有相互區分。因為自己或他者不能在那個本身區分。不能單獨切斷，和不能看成其他的，因為已經做了取和捨本身，即使是不同，那有什麼用呢？如果說，通過現量理解，和同時理解的記憶也和那個一起擁有一個本身，那麼，不是會變成只是和現量理解一起嗎？因此，如果失去了說沒有現量理解的場合的意義，想要進入場合，那個會陷入泥潭，那麼，那不是的，因為開始說不同，所以說記憶是其他的。所有都是因和本質，通過區分是不同本身。如果按照說不同者的觀點，因為因是不同的，所以自己的本質是不同的，所有都只是不同的。對於那個，記憶只是從習氣產生，而根識不是那樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「記憶」、「分別思考」、「色」、「觸」、「執持」、「同時」、「體驗」、「世俗」、「顯現」、「分別」、「習慣」、「現量」、「自性」、「因」、「本質」、「習氣」和「根識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 分別與認知： 作者認為，分別是我們理解事物的方式，但分別本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，分別是我們理解事物的方式，但分別本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分別是我們理解事物的方式。 因與認知： 作者認為，因是我們認知事物之間關係的方式，但因本身也可能是多變的和不確定的。現代因果邏輯也認為，因是我們認知事物之間關係的方式，但因本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明因是我們認知事物之間關係的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解記憶與認知、體驗與認知、現量與認知、分別與認知、習慣與認知以及因與認知。

།དྲན་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་དག་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་ པའི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན།ཕྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་རང་གི་ཁས་ལེན་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལ་ཡོད་དེ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་རིག་པར་མེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་མི་འཛིན་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའང་མངོན་སུམ་ནི། །མེད་ན་འཇུག་པར་ འགྱུར་བ་མིན།།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་སྔ་མ་དང་། །ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་གཉིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུར་འདོད་པ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་ནི། རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་དྲན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གང་གི་ཚེ་གཟུང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འཛིན་པའི་དུས་ན་ ཡང་འདས་པས་དྲན་པ་ཙམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་དྲན་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མེད་པས་ཇི་ལྟར་དྲན་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་ ཉིད་ཡིན་ན།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ག་ལ་འགྱུར། འོན་ཏེ་འདི་ནི་སྔར་ཡང་ཡན་འགར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་དྲན་པས་རྣམ་པར་འཇོག་གོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་དབྱེར་ཡོད་པས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་ཅི་སྟེ་དྲན་པ་དེ་ཅི་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན། རེ་ ཞིག་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་མེད་པར་འགྱུར། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་སྔར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ནི་ད་ལྟར་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དུས་ངེས་པ་ཉིད་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་བཟུང་བ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཟུང་བ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་མ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་མ་ཡི། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ངེས་ནི་སྔ་མ་ཉིད། །མི་འཛིན་རང་བདག་ལ་གནས་ཕྱིར། །རང་གི་དུས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྔ་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་ ཉིད་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར།མངོན་སུམ་ཕྱི་མ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ་འདི་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་དེ་ལ་དྲན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེས་ན་ལྟོས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་། དྲན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

記憶是隱蔽的所境，不是從根產生的理解，因此，這些像柱子等一樣是不同的，對於說外境者，是通過自己的承認來理解的。對於說沒有不同者，哪裡有這個分別呢？因為具有因本身不是理解，因為現量不執持那個。如果現量沒有，比量不會進入。現量不是執持先前和之後的兩個物體。在執持想要是果實的時候，想要顯現為因只是記憶，在執持所執的時候，只是執持自己的本質，而不是果實。在執持果實的時候，也是因為過去只是記憶的行境。沒有體驗的不是記憶，而且沒有體驗因本身，如何會變成記憶呢？如果說，即使在果實的時候，也不可能體驗那個，因此，因為是同時，所以不能區分，因此是不不同本身，如何會變成因和果的物體呢？如果說，這個先前也隨意體驗，這樣通過記憶安立。因此，因為有分別，所以是不同本身，如果說，這個記憶是什麼比量呢？或者只是記憶？暫時，如果說，是比量，如何會沒有現量呢？現量沒有執持先前本身。所有現量都是執持現在的。如果說，那麼，現量執持確定時間本身，不與其他的混合，那個被執持的，依賴於之後的，稱說為先前，那麼，那也不是的，因為：依賴於其他的，現量會進入先前。因此，確定不是執持先前本身，因為安住于自己。執持自己時間的自己本質的現量，如何會執持依賴於其他自性的先前呢？之後的現量也是那樣。因此，這個依賴於先前和之後，不是通過先前和之後的現量執持，因此，如何記憶也會進入那個呢？因此，依賴不是通過現量和記憶理解的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「記憶」、「隱蔽」、「所境」、「根」、「理解」、「外境」、「分別」、「現量」、「比量」、「因」、「果」、「體驗」、「時間」、「本質」和「依賴」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 因果與認知： 作者認為，因果是我們理解事物之間關係的方式，但因果本身也可能是多變的和不確定的。現代因果邏輯也認為，因果是我們理解事物之間關係的方式，但因果本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明因果是我們理解事物之間關係的方式。 時間與認知： 作者認為，時間是我們認知的一種框架，但時間本身也可能是多變的和不確定的。現代時間哲學也認為，時間是我們認知的一種框架，但時間本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明時間是我們認知的一種框架。 依賴與認知： 作者認為，依賴是我們理解事物之間關係的方式，但依賴本身也可能是多變的和不確定的。現代關係邏輯也認為，依賴是我們理解事物之間關係的方式，但依賴本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明依賴是我們理解事物之間關係的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解記憶與認知、現量與認知、比量與認知、因果與認知、時間與認知以及依賴與認知。

།དེའི་ ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་གང་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་།འོན་ཏེ་དྲན་པ་ཙམ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་གང་གིས་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲས་བུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལས་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཚོགས་པའི་སྟོབས་ལས་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས པས་གཅིག་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དྲན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། གང་གིས་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར། འཛིན་པ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། འཛིན་པ་ མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།འཛིན་པ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དྲན་པར་བྱ་བ་དང་། མཐོང་བར་བྱ་བ་དང་། སྣམ་བུ་དང་། ཤིང་རྟ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མ་རྟོགས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ནི། དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་རྟོགས་སོ། །དྲན་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་དག་ནི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། དེ་དག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ནི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་རྣམ་པས་ནི་རྟོགས་པའི་དོན་སྔ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་ནུས་ལ། མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ན་ནི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་སྔ་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་ཐ སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།འདིས་ནི་མུན་ཁུང་དུ་གར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་ནམ་ཅིག་ཤོས་ནི། རྟོགས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །རྟོགས་པས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཅི་ལྟར་གྲུབ། །ཅིག་ཐ་སྙད་ཚད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ན།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་སྟེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་གྲུབ་ཅེས་སོམས་ཤིག་།ཐ་དད་པ་མེད་ན་འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །ཤེས་ པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

因此，對於不合理，從哪裡進入比量？如果只是記憶，那麼，因為那個不是衡量標準，如何從那個理解為理解依賴於先前和之後的果實呢？如果說，通過聚集的力量，認為那個就是這個，所以執持為一個本身，因此，是分別，那麼，認為那個就是這個，也是記憶和體驗自性的兩個理解。因此：通過什麼會執持一個本身？如果說，看見執持，那麼，看見執持不是的，是記憶執持。如果說，那麼，像應該記憶和應該看見，和布匹和車輛一樣，如何不理解呢？如果分別思考，那麼，會理解為只是那樣。記憶和現量的形態不是理解為一個，如果那樣，不會變成那些本身。如果那樣，先前和之後不是理解為一個。不能說通過記憶的形態理解的意義是先前，如果做成現量，會變成只是現在，不應該說對於先前不是。如果說，爲了安立稱說是一個本身，這個是在黑暗中跳舞。其他的意義或者另外一個，是成立理解的。不是通過理解成立的，如何從稱說成立呢？難道稱說是衡量標準嗎？如果不是衡量標準，因為包含在現量和比量中，所以已經顯示不是成立的。如果那個不是衡量標準，思考如何從那個成立不同。如果沒有不同，那麼，如何會變成稱說呢？這個對於不同也是相同的。因為有從理解可以獲得的不同，所以爲了那個意義進入追求。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「比量」、「記憶」、「衡量標準」、「果實」、「聚集」、「體驗」、「現量」、「分別」、「稱說」、「理解」、「不同」和「意義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 理解與認知： 作者認為，理解是我們認知事物的方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，理解是我們認知事物的方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理解是我們認知事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解比量與認知、記憶與認知、現量與認知、分別與認知、稱說與認知以及理解與認知。

།ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཐ་དད་ཡིན་ཡང་གལ་ཏེ་དེ། །ཤེས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད། །འོན་ཏེ་མ་ཤེས་མོ་གཤམ་གྱི། །བུ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་མི་ འགྱུར།།དེ་ཡོད་འདི་ནི་མེད་ཕྱིར་ན། །དེ་ཉིད་ག་ལས་འདོད་པ་ཡིན། །རེག་པ་ལ་སོགས་སྔར་མཐོང་ཕྱིར། །སྔ་མ་ཁོ་ནར་ཞུགས་པ་ཡིན། །ད་ལྟར་རིག་པ་མེད་པ་ལ། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཇུག་པ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་ཅེ་ན། །འོ་ན་ཅི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད། །དེ་ཡི་སྤྱི་ནི་རིག་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་ ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་འགྱུར།།གལ་ཏེ་སྤྱི་ཐ་དད་མེད་ན། །འཇུག་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། །ཐ་དད་ཐ་མི་དད་ཅི་ལྟར། །ཐ་དད་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་།ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པ་དེ། །ཐོབ་ཕྱིར་ཅི་ཕྱིར་དེར་འཇུག་བྱེད། །འཇུག་པ་མཐོང་ཉིད་ཅེ་ན་ཅི། །མངོན་སུམ་ལས་སམ་འོན་ཏེ་གཞན། །རང་ དོན་རིག་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས།།འཇུག་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །འཇུག་པ་སྔ་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡིན། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་རིག་པ་མེད། །མངོན་སུམ་མེད་པར་རྗེས་དཔག་ཉིད། །དེས་ཀྱང་འཇུག་པ་རིག་མ་ཡིན། །གཉིས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱའི་རྩོད་པའང་བསལ། ། གནོད་སྦྱིན་ཇི་བཞིན་གཏོར་མ་ཡང་། །ཡིན་ཕྱིར་གང་ཞིག་གང་དང་འབྲེལ། །འདིས་ནི་གཉིས་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདྲི་བར་བྱེད་པ་བདག་དང་འཆད་པར བྱེད་པ་གཞན་འདི་གཉི་ག་ཡང་རང་གི་རྣམ་པས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་བཞིན་དང་། སྨྱོན་པའི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་སྨྲ་བ་བོ་སྨྱོན་པར་འགྱུར། དེ་ལས་གཉིས་མེད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ པར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདིར་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བ་ལ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྒོལ་བའམ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། ཅི་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་མཐོང་ངམ། ཅི་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་རྒྱུ་མེད་པར་ཡོད་ཅེ་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གང་ཞིག་འདིར། །རྒྱུ་ལས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི། །རྟོགས་པ་མེད་ཅེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ།

如果說，對於沒有不同，就是沒有關聯本身，對於這個，說是：即使是不同，如果知道那個，為什麼會進入？如果不知道，如何不會進入寡婦的兒子？因為那個有，這個沒有，如何會想要那個本身呢？因為先前看見觸等，所以只是進入先前。對於現在沒有理解的，如何會進入呢？如果說，通過比量理解，那麼，為什麼會進入呢？如果說，理解那個的共相，如何會進入特殊呢？如果共相沒有不同，進入會變成沒有果實。如何不同和不不同？如何進入那個不同？如何那個不不同，爲了獲得，為什麼進入那個？如果說，看見進入本身，那麼，是什麼？從現量還是其他？爲了理解自己的意義，不是通過現量看見進入。進入是先前和之後的自性，對於那個沒有現量理解。沒有現量，比量本身，那個也不能理解進入。對於無二的進入，也消除了如何的爭論。像夜叉一樣，供品也是，因為是，什麼和什麼關聯？通過這個，也清楚了對於無二，為什麼爲了理解他者而進入，因為對於這個，沒有勝義的分別。提問者是自己，和解釋者是他者，這兩個都是通過自己的形態，接近改變的正確理解，因此，沒有分別，像夢的理解，和瘋子的理解。如果說，那麼，說話者會變成瘋子，如何從那個理解無二呢？在這裡，不是進入舍棄所有理解嗎？對於這個，沒有產生理解。如果說，那麼，反駁者或者他者有什麼作用呢？看見做了什麼嗎？如何沒有看見，也已經顯示了。如果說，那麼，如何物體沒有因而是有的呢？你在這裡理解什麼物體是從因有的？因和果的物體，已經成立了沒有理解。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「不同」、「關聯」、「共相」、「特殊」、「現量」、「比量」、「無二」、「勝義」、「分別」、「理解」、「物體」、「因」、「果」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解不同與認知、關聯與認知、現量與認知、比量與認知、無二與認知以及因果與認知。

།འོ་ན་ཡོད་པ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་འདི་རེ་འགའ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་འདི་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར། ཡོད་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་གང་ཡང་རྟོགས་སམ་ཅི། །ཅི་སྟེ་རེས་འགའ་བས་ཤེ་ན། །འདི་ནི་གླེན་པའི་སྨྲ་བ་ཡིན། །དེ་ནི་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ལན བསྟན་པ་ཡིན་གྱི།དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་བློའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་བློ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །ཅི་སྟེ་བློ་བཞིན་དུ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཅི་འགལ་ཞེ་ ན་མ་ཡིན་ཏེ།རས་སོགས་གཟུགས་ནི་གཅིག་ཡིན་ན། །དེ་བཞིན་རྣམ་འབྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བློ་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བློ་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་ བ་མ་ཡིན།དུས་ཕྱིས་མ་ཡིན། བཀག་པས་དུམ་བུར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་བློ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མིང་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་བཀག་པ་ན་གཞན་ཁོ་ན་ཞིག་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་ པ་དེ་ཕྱེད་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་གང་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡིན། དེ་ལྟར། སེམས་མིན་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེ་ན་འདི་ལ་ལན། ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་ན་ནི། །དེ་ནི་ལྐོག་དང་ གཞན་གྱིས་ནི།།མཐོང་བའི་དངོས་པོར་མ་སྐྱེས་འགྱུར། །རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ནི་བསྐྱེད་བྱ་བ། །དེ་བཞིན་མིན་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་དག་ལས། །སྐྱེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་མ་མཐོང་ལ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་ཡང་མཐོང་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་གཞན་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན། འོན་ཏེ་དམིགས་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ཡང་རིགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་རང་གི་དངོས་པོ་ཉིད་ཅེས་གཞན་དག་ཟེར་བ།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །དངོས་པོ་ཡིན་པར་རྟོག་ན་གོ།

如果說，那麼，有是突然的，因此，這個任何也不會變成另外一個，那樣說：沒有因，不依賴於其他的，會變成常有或者沒有。如果說，那麼，這個過失也沒有，像這樣：你理解什麼有會變成變化？如果說是偶爾，這個是愚蠢的說法。那個是對於說不同者的回答，對於勝義，雖然沒有分別，但是會變成是心的自性。因此，顯現為多種，安住于只是一個心。如果說，像心一樣，布匹等的多種自性也是一個，有什麼相違呢？那麼，不是的，如果布等形色是一個，那樣會變成沒有分別。如果布等的自性沒有分別，那麼，那個是心的自性，因為和心是同等的。像這樣，心不是被他者看見，不是在之後，也不是被遮止變成碎片。如果外境也是那樣，那樣，那個只是心，外境只是變成名稱。如果遮止的時候，只是另外一個那樣產生，因此，和那個具有的，會看見一半等。因此，物體如何產生，那樣目標也是那樣。那樣：如果不是心，多種形態，如何不會變成一個？對於這個，回答：如果看見什麼，如果那樣產生，那麼，那個不會產生為隱蔽和他者看見的物體。通過其他的因所產生，理解為不是那樣。從分別識的因產生，分別識本身，物體不是看見為隱蔽，也不是看見為他者看見。也不是從其他的因產生，因為那個只是從執持的形態和相似的眼等因進入。如何不是分別識本身呢？如果說，所有目標都是意義，對於快樂等，也不是理性的自性，但是，那個是自己的物體本身，其他的這樣說，那個也不是的，像這樣：如果理解所有目標是物體，那麼。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「有」、「因」、「常」、「無」、「勝義」、「分別」、「心」、「自性」、「外境」、「物體」、「目標」、「意義」、「快樂」和「理性」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 存在與認知： 作者認為，存在是我們認知的一種方式，但存在本身也可能是多變的和不確定的。現代存在哲學也認為，存在是我們認知的一種方式，但存在本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明存在是我們認知的一種方式。 心與認知： 作者認為，心是我們認知的主體，但心本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，心是我們認知的主體，但心本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明心是我們認知的主體。 自性與認知： 作者認為，自性是我們理解事物的方式，但自性本身也可能是多變的和不確定的。現代本質主義也認為，自性是我們理解事物的方式，但自性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自性是我們理解事物的方式。 外境與認知： 作者認為，外境是我們認知的對象，但外境本身也可能是多變的和不確定的。現代實在論也認為，外境是我們認知的對象，但外境本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明外境是我們認知的對象。 理性與認知： 作者認為，理性是我們認知的一種方式，但理性本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，理性是我們認知的一種方式，但理性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理性是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解存在與認知、因果與認知、心與認知、自性與認知、外境與認知以及理性與認知。

།དམིགས་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་ནི། །ཡོད་པ་ཚད་ཅན་མིན་པར་འགྱུར། །གང་ གིས་གཟུང་བ་དམིགས་པ་དེ།།ཤེས་ཡིན་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རང་ཉིད་ཀྱིས། །དམིགས་པ་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འཛིན་པ་མ་དམིགས་ན་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་པོའམ། དམིགས་པར་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་ དཔོག་གོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་གང་གིས་དམིགས་ཞེས་རྒོལ་ཞིང་བརྟགས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བར་མེད་ན་ནི། ལན་གཉིས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ངམ་འོན་ཏེ་ གཞན་གྱིས་ཞེས།།དམིགས་པ་ཉིད་དུ་དཔྱད་བྱའི་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་བྱ་བ། །གཏན་ཚིགས་གང་གིས་དམིགས་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐུག་མེད་འགྱུར། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་ཡིན་ན། །གཟུང་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར། ། བདག་བཞིན་བཟུང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན། །རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ངས་དམིགས་པའམ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ལྟོས་ཤེ་ན། །ཅི་ལྟར་གཞན་ནི་རིག་མི་འགྱུར། །གཞན་ལྟོས་དེ་ནི་གཞན་མེད་པར། །གཞན་ལྟོས་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་གཞན་ལྟོས་པ། །ཐེ་ཚོམ་ཉིད་འགྱུར་ངེས་མ་ཡིན། །གཏན་ཚིགས་ངེས་པ་མ་ཡིན་པས། །ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། འོན་ཏེ་བྱ་བ་བདག་ལ་ལྟོས། །འོན་ཏེ་བདག་ལ་རིག་བྱ་བ། །རང་རིག་པས་ནི་རིག་བྱར་གྲུབ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་གཞན་པའི་བློ་ཡོད་མིན། །བདག་བཞིན་མཐའ་དག་རང་རིག་པར། །འགྱུར་ཏེ་གཞན་རིག་ཡོད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་ཅི་ལྟར་ང་ནི་བདག་དང་། བྱེད་པ པོ་དང་ཤེས་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ།ང་ནི་རྩིག་པ་དང་། བུམ་པ་དང་། སྣམ་བུ་དང་། ཤིང་རྟ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ངའི་རེག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ངའི་གཟུགས་དང་རེག་པ་དང་དྲི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ གྱི་ན་སྟེ།གལ་ཏེ་གཞི་མཐུན་དབང་གིས་ན། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་གོ། །བདག་ནི་དཀར་ཤམ་ཞེས་དེ་ལྟར། །གཞི་མཐུན་ཉིད་འགྱུར་ཡིན་ནམ་ཅི། །གལ་ཏེ་གང་ལ་གཞི་མཐུན་པ་ཡོད་པ་དེར། གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ་དེ་མེད་པས་དུ་མར་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེས་དུ་མ་ཉིད་ འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་ན།དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་གཅན་གྱི་མགོ་ཞེས་གཞི་མཐུན་པ་ལ་ཡང་མེད་པས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，沒有目標的理解，會變成不是有衡量標準的。如果說，通過什麼執持的目標是理解，那麼，也不是的。如果那樣，自己會變成理解目標本身。如果執持沒有目標，那麼，如何說那個是有呢？因為目標是應該目標，所以比量目標者或者目標。如果不是那樣，會進入反駁和考察，通過什麼目標這個。如果通過意義不能理解，會變成沒有兩次回答，因此，如果說，通過意義理解，理解有分別識，那麼，也不是的，因為：自己或者他者，應該考察目標本身。如果說，通過他者目標，通過什麼理由目標呢？如果說，那個也是通過他者，那麼，會變成無窮。如果自己目標，也會變成執持。像自己一樣，所有執持的物體，會變成自己理解的本質。如果說，自己目標是自己理解的自性，而形色等是依賴於他者目標，爲了確定這個，我說我或者他者目標，那麼，如果依賴於他者，如何不會理解他者呢？如果依賴於他者，沒有他者，不會變成只是依賴於他者。如果懷疑，依賴於他者，會變成只是懷疑，不是確定。因為理由不是確定，所以沒有確定者。如果說，行為依賴於自己，或者說，應該理解自己，通過自證成立應該理解，因為只是那個就圓滿了。沒有從那個之外的理解。像自己一樣，所有會變成自證，沒有他者理解。如果說，那麼，如何我變成自己，和作者和理解者，像那樣，做成同基，我也會變成墻壁、瓶子、布匹和車輛，像那樣，我的觸，像那樣，也會變成我的形色、觸和氣味，如果這樣想，那麼，也不是的，如果通過同基的力量，會變成一個本身，那麼。我變成白布，那樣，會變成只是同基嗎？如果對於什麼有同基的，必定會變成一個，如果沒有那個，會變成多個，那個時候，那個會成立多個本身，不會變成相反的。像那樣，對於說羅睺的頭，因為沒有同基，會成立不同。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「目標」、「理解」、「執持」、「自證」、「他者」、「理由」、「同基」和「不同」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 目標與認知： 作者認為，目標是我們認知的一種方式，但目標本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，目標是我們認知的一種方式，但目標本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明目標是我們認知的一種方式。 他者與認知： 作者認為，他者是我們認知的一種方式，但他者本身也可能是多變的和不確定的。現代社會學也認為，他者是我們認知的一種方式，但他者本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明他者是我們認知的一種方式。 理由與認知： 作者認為，理由是我們認知的一種方式，但理由本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，理由是我們認知的一種方式，但理由本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理由是我們認知的一種方式。 同基與認知： 作者認為，同基是我們理解事物之間關係的方式，但同基本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，同基是我們理解事物之間關係的方式，但同基本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明同基是我們理解事物之間關係的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解目標與認知、自證與認知、他者與認知、理由與認知、同基與認知以及不同與認知。

།གལ་ཏེ་ཐ་དད་མེད་མཐོང་བས། །སྒྲ་གཅན་གྱི་མགོ་ཞེས་འདི་གནོད། །འདིར་ཡང་ཐ་དད་སྒྲོ་བཏགས་ལ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་རང་རིག་ཡོད། ། ཅི་ལྟར་སྒྲ་གཅན་གྱི་མགོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ལས་བཟློག་པར་དམིགས་པས་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ང་ཡི་རིག་པ་ང་ཡི་གཟུགས། མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་རང་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ལྟར་སྔོན་པོ་དང་ལུས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ རིག་པར་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གིས་རིག་བྱ་རིག་པ་དག་།ཐ་དད་པར་ནི་རྟོགས་འགྱུར་བ། །རིག་པའི་དོན་དང་ཤེས་པ་དག་།གཞི་མཐུན་མཐོང་བ་མེད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་མེད་ན། འོ་ན་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ སྐྱེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ཡི་ཐ་དད་རྗེས་འགྲོ་དང་། །ལྡོག་པ་དག་ལས་རབ་ཏུ་བརྟགས། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་རིག་པ་ནི། །ཐོག་མེད་བག་ཆགས་འབྲེལ་ལས་ཡིན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ཞིང་། མ་བཏགས་པའམ། གཞན་ ན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཡུལ་དང་དུས་དང་། རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལྟར། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྗེས་འགྲོ་དང་། །རང་བཞིན་ ཉིད་ནི་རིག་པ་ཡིན།།ཡོད་དང་མེད་པའི་རྣམ་དབྱེ་ནི། །རིག་མེད་རིག་པར་མངོན་པར་རློམ། །འགའ་ཞིག་རིག་པར་མེད་ཀྱང་རིག་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། འདི་ནི་ངས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ངས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ཏེ། དེ་ལ་རིག་པ་ནི་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མངོན་པར་རློམ་པ་ནི་བརྗེད་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདུ་བྱེད་ཐ་དད་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། འདུ་བྱེད་པ་ནི་སྔ་ན་མེད་པར་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་ནི་ཟད་པར་བྱ་མི ནུས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་པ་ཟད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། ཐ་དད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། མངོན་པར་རློམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དོན་དམ་ པར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་།ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །མཐའ་དག་ནི་མངོན་པར་རློམ་པ་ཙམ་དུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་རྣམ་པར་དབེན་པར་གཟུང་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ།

如果說，因為看見沒有不同，這個說羅睺的頭是過失。在這裡，也是假設不同，有自證做為過失。像如何假設羅睺的頭是不同，從那個相反的目標，那個過失，像那樣，我的理解，我的形色，看見，從只是自證，是過失。像不同一樣，藍色和身體和快樂等不是理解，因為成立理解自己的本質。通過什麼應該理解的理解，會理解為不同？理解的意義和理解，難道沒有看見同基嗎？如果說，沒有看見勝義的不同，那麼，如何會變成假設不同呢？因為沒有理由，沒有產生任何。對於這個，從不同的隨行和返回，仔細考察。理解隨行和返回，是從無始的習氣關聯。雖然沒有形色等，但是被他者確定假設，沒有假設或者他者也是有的。因此，從境和時間和自性和關聯，進入理解不同。已經顯示了，隨行和返回不是勝義的理解。像這樣：通過現量理解隨行和自性本身。有和沒有的分別，沒有理解，卻自認為理解。雖然有些沒有理解，但是自認為理解，例如：這個是我做的，這個是我看見的，像這樣，對於那個，因為理解是過去的。如果說，自認為理解是因為遺忘，那麼，這個遺忘是什麼？是顛倒假設嗎？對於這個也是相同的。如果說是行是不同的，那麼，不是的，因為沒有行。行不是先前沒有而結束。已經顯示了，真實不能結束。如果行結束是顛倒假設的因，那麼，對於假設不同和隨行和假設返回也是那樣，對於這個有什麼相違呢？除了自認為理解，勝義沒有理解隨行和返回。所有隻是自認為理解是不同。因此，雖然分別執持先前和之後，也應該承認是一個，如果不是那樣，會變成只是理解。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「不同」、「自證」、「理解」、「勝義」、「習氣」、「境」、「時間」、「自性」、「關聯」、「現量」、「遺忘」、「行」、「真實」和「假設」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 勝義與認知： 作者認為，勝義是我們理解事物本質的一種方式，但勝義本身也可能是多變的和不確定的。現代形而上學也認為，勝義是我們理解事物本質的一種方式，但勝義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明勝義是我們理解事物本質的一種方式。 習氣與認知： 作者認為，習氣是我們認知的一種方式，但習氣本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，習氣是我們認知的一種方式，但習氣本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明習氣是我們認知的一種方式。 真實與認知： 作者認為，真實是我們理解事物的方式，但真實本身也可能是多變的和不確定的。現代真理哲學也認為，真實是我們理解事物的方式，但真實本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明真實是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解不同與認知、自證與認知、勝義與認知、習氣與認知、現量與認知以及真實與認知。

།དེ་ཁས་བླང་བར་ནུས་པ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར། ཐ་དད་ཅན་ནི་རྣམ་གསལ་བ། །ཐ་དད་མེད་པ་གཞན་མཐོང་མེད། །མ་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པར་ནི་ཐ་དད་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་པས་ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ།།གལ་ཏེ་དུ་མ་གཅིག་གིས་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ། གཅིག་པ་ཞུགས་པའི་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་གཞན་ལ་འཇུག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུ་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ།།དོན་དམ་པར་ནི་རང་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་དེ། གཞན་གྱིས་གཞན་འཛིན་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །གཞན་ཡང་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བློ་དེའི་རྣམ་པར་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དུ་མ་གཅིག་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དབང་ པོ་ལ་སོགས་བཞིན།།ཁྱད་པར་སྐྱེས་འགྱུར་མང་པོ་དག་།ཅིག་ཅར་བློ་ཡི་རྒྱུར་འགྱུར་ཡང་། །འགལ་བ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅི་ལྟར་དབང་པོ་དང་དོན་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། བདག་དང་དབང་པོ་དང་། ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་ཅིག་ཅར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གལ་ ཏེ།རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཀྱང་ཡིན་ན་མི་འགལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེར་ཟིན་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ནི་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྲ་མོ་ཉིད་མི་འདོར་རོ་ཞེ་ན་ནི་ཅི་ལྟར་བཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ནི་ཆེན་པོ་ཁྱད་ པར་མིན།།ཁྱད་པར་དེ་ནི་ནུས་པ་ཡིན། །ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །ཆེན་པོ་མིན་ཕྱིར་འདོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་བློ་སྐྱེད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ སྐྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །དཔེར་ན་ཡུལ་ཐག་རིང་པོར་མ་འདྲེས་པའི་སྐྲ་ཡང་སྦོམ་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡན་འགར་བ་བཞིན་དུ་ཕྲ་མོས་དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་སྐྱེད་ པར་བྱེད་ཅེ་ན།ཡན་འགར་བ་རྣམས་ནི་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུའི་དངོས་པོ་འགལ་གྱི། ཕྲ་མོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲ་ཤད་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཚོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ ལས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

那個也不能承認，因為：具有不同是顯明的，沒有不同，看不見其他的。不能承認看不見的有。沒有那個，也不能顯示不同的支分是具有沒有不同的支分的。因此，承認外境者，應該承認同時執持本身。如果說，多個如何通過一個執持呢？進入一個的看見，那個本身，那個時候不能進入其他的，那麼，已經顯示了，是看見多個本身，不是其他的。勝義是隻是一個自證，他者執持他者是不可能的。也沒有什麼叫做他者執持，但是，只是那個心的形態產生。也不是多個產生一個，像這樣：如果像根等，產生多個特殊，同時變成心的因，有什麼相違呢？像如何從根和意義和作意，或者自己和根和意相遇，同時產生根的分別識，像那樣，如果微塵也是，不相違，即使微塵是不常的，有什麼特殊呢？即使同時聚集，微塵也不會變成大的。如果說，微小本身不會捨棄，那麼，如何執持呢？那麼，也不是的，在這裡，大的不是特殊，那個特殊是能力。因為沒有能力，不會變成因，因為不是大的，所以不是想要的。如果說，產生隨行自己本質的心的微塵是可見的，因為那個沒有，所以是成立上的成立。如果只是產生分別識，那麼，那個只是有的，因為看見毛髮等，沒有相違。例如，像遠處不混合的毛髮也顯現為粗的一個一樣，微塵也是，因此，沒有相違。像隨意一樣，微小的如何產生那個呢？因為隨意不能。沒有能力本身是因的物體相違，微小本身不是，像毛髮一樣。在聚集的時候，對於根等，沒有產生粗的特殊，即使那樣，也是從能力的特殊產生。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「不同」、「自證」、「執持」、「外境」、「心」、「形態」、「因」、「微塵」、「能力」、「本質」和「聚集」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解不同與認知、自證與認知、外境與認知、心與認知、因果與認知以及聚集與認知。

།འོ་ན་ཉེ་བ་ན་གནས་པ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་མི་མཐོང་ན་ཅི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན། མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་འབྲས་བུ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་ བྱེད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་སོ།།གལ་ཏེ་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྐྲ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེ་ན་ཚོགས་པ་གཞན་ན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདི་ནི་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཛིན་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ ཐལ་ཏེ།རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པའི། །བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་གཞན་ཅིའང་མེད། །དེ་ལ་བློ་ནི་གང་དུ་སྣང་། །དེ་ནི་དེ་ཡི་བཟུང་བར་བརྗོད། །གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་མཚུངས་པས་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཚོགས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་སྣང་ན་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་འདི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་དུ་མི་འཐད པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྐྱོན་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་དུ་མ་མི་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་གཞན་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡན་ལག་བཅས། །ཅིག་ཅར་ཡན་ལག་ཅན་གཟུང་ཡིན། །མི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཤལ་སོགས་མཐོང་མེད་པར་ནི། །བ་ལང་ཤེས་པར་མཐོང་བ་མེད། །གལ་ཏེ་ ཡོན་ཏན་གཙོ་བོ་དག་།ཅིག་ཅར་རྟོགས་པར་འདོད་ན་ཡང་། །ཅིག་ཅར་ཡན་ལག་རྫོགས་འཛིན་མིན། །ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་ལྡན་པའང་མིན། །གང་ཞིག་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཆ་དེ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་རྫོགས་པར་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། མ ཡིན་ཏེ།ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །ཡན་ལག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་འགྱུར། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དག་གམ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཚེ། ཁྱད་པར་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་རྭ་ཅན་བ་ལང་དང་། བ་ལང་རྭ་ཅན་དང་། བ་ལང་དཀར་པོ། བ་ལང་ཟླུམ་པོའམ། གྲུ་བཞི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་མཐོང་གི་དུས་གཅིག་ཏུ་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་དུ་མ་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་བཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，那麼，如何看不見近處存在的其他能力，如何是有呢？如果說是相同的，那麼，那個會產生一個果實，不會產生其他的，如何會變成分別呢？從遠處的境等同時產生的分別。如果說，即使遠處，如何會分別那個毛髮呢？因為進入其他的聚集，這個已經考察了。如果說，因為是因，所以執持，那麼，眼等也會變成執持，因為是因，那麼，因此，說：除了因的物體，沒有其他叫做執持。對於那個，理解在哪裡顯現，那個說是那個的執持。因為在形色的產生處是相同的，所以是那個的形態，對於勝義，不是的。像這樣，從藍色微塵的聚集，分別識會變成只是藍色的形態，不會變成只是微塵的形態。如果微塵的形態不顯現，那麼，這個藍色的形態是微塵的，如何是呢？因為其他不合理，所以那樣沒有過失。如果說，如果不能同時執持多個，那麼，有這個其他的過失，像說：如何同時執持具有自己支分的支分呢？如果說，不是執持，那麼，不是的，沒有看見尾巴等，沒有看見理解牛。如果說，即使想要同時理解主要的功德，也不是同時執持圓滿的支分，也不是具有功德等。因為執持那個想要作為特殊的方面，所以不會執持圓滿的支分。如果說，所有那些都想要特殊，那麼，不是的，因為想要說特殊和具有特殊，是依賴於他者的。什麼變成支分，那個會通過那個本身執持。特殊和具有特殊的物體不是勝義的，因為他者或者那個本身，在其他的時侯，理解特殊本身是具有特殊。像這樣，看見多種理解，有角的牛，和牛有角，和白牛，和圓牛或者不是方的，不是同時執持所有的特殊，因為不能同時執持多個特殊本身。沒有分別識，所以不是執持特殊和具有特殊的物體。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「能力」、「果實」、「分別」、「境」、「微塵」、「形態」、「執持」、「支分」、「功德」、「特殊」、「勝義」和「分別識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 能力與認知： 作者認為，能力是我們理解事物的方式，但能力本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，能力是我們理解事物的方式，但能力本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明能力是我們理解事物的方式。 執持與認知： 作者認為，執持是我們認知的一種方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，執持是我們認知的一種方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明執持是我們認知的一種方式。 特殊與認知： 作者認為，特殊是我們理解事物的方式，但特殊本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，特殊是我們理解事物的方式，但特殊本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明特殊是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解能力與認知、因果與認知、分別與認知、執持與認知、特殊與認知以及勝義與認知。

།གཞན་ཡང་། རང་གི་དངོས་པོ་གཞན་དག་ལས། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་རྫོགས། །ཐ་དད་བྱེད་པའང་མ་བཟུང་ཕྱིར། །གཞན་གཞན་མཐོང་ཡང་བློ་གཅིག་འགྱུར། །བ་ལང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ ནི་བ་ལང་མ་ཡིན་ལ།བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དཀར་པོའམ་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཀར་པོ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དཀར་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེས་ན་ཡོན་ཏན་ལ་ སོགས་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཅིག་ཅར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་གཞན་དང་གཞན་མཐོང་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་བློར་འགྱུར་ཞིང་ཕྱིས་ནི་ཡོན་ཏན་འབའ་ཞིག་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་ཡོན་ཏན་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་ཕྱིས་ཐ་དད་པའི་བློར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། །ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་ ཁྱད་པར་ནི།།གཟུང་ཕྱིར་དུ་མར་རྟོགས་འགྱུར་ན། །འགྱུར་མོད་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། །འདི་དག་གི་འབྲེལ་འཆོལ་བར་འགྱུར། །སྔར་རྫས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་ཕྱིས་ཁྱད་པར་བཟུང་ཡང་ཐ་དད་པར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཆོལ་བར་ཐལ་ལོ། །འདི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་དུ་བཟུང་ན་ཕྱིས་ གཅིག་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན།ཁྱད་པར་དུ་མ་ཡང་གཅིག་གི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་དད་པས་ཐ་དད་པར་སྦྱར་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དེ་ཡང་གཅིག་གི་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དུ་མ་དུས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་གཟུང་བའི་ཁྱད་པར་ནི་གང་གི་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་འཆོལ་བར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་ ལྟ་བ་ལ་ནི།སྒྲ་སྩོགས་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །ཅིག་ཅར་དུ་མ་འཛིན་པར་འགྲུབ། །བཀོད་པ་ཅན་ནི་མ་བཟུང་བར། །བཀོད་པ་འཛིན་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ཙམ་ལྔའི་གནས་པའི་ཁྱད་པར་རམ། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པར་གཟུང་བ་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གཟུང་བ་དང་།དེ་ཙམ་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མ་བཟུང་བར་ནི་དེའི་གནས་པ་འཛིན་པར་མི་སྲིད་དེ། སོར་མོ་མ་བཟུང་བར་ཁུ་ཚུར་མི་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །འབྲས་བུ་གཞན་གཅིག་ཉིད་སྐྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་ བུ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལས་ཐ་མི་དད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་དེ་དག་གིས་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་གྱུར་བ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་པའི་ཆོས་གཞན་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དང་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒྲའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ནམ་ མཁའོ།

另外：因為自己的物體沒有與其他的不同，所以功德圓滿。因為沒有執持做不同的，即使看見其他，也會變成一個理解。牛本身不是牛，也不是不是牛，因為具有牛本身，所以是牛。像那樣，白色本身不是白色或者不是白色，因為具有白色本身，所以是白色，等等。因此，因為沒有同時執持做不同的功德等，即使看見其他，也會變成一個理解，之後會變成只是看見功德。如果說，因為執持功德，所以之後會變成不同的理解，對於這個說：如果爲了執持功德等特殊，會理解為多個，即使會變成那樣，這些的關聯也會混亂。因為先前執持一個物質，之後即使執持特殊，也沒有連線成不同，所以會變成混亂。像這樣，如果執持為一個，之後應該不把多個特殊連線到一個，所以會變成多個特殊也是一個的。如果說，因為境不同，連線成不同，不會變成一個，那麼，不是的，因為即使對於境不同，也是特殊，所以也會變成境不同也是一個的。因此，不是同時執持多個，之後執持的特殊是誰的，會變成不知道。對於特殊不同和沒有不同的方面，因為沒有任何不同，所以關聯混亂非常清楚。對於數論的觀點：因為聲音等是多個本身，成立不能同時執持多個。因為沒有執持具有佈置的，所以不能執持佈置。所有瓶子等的物體都是五量的特殊或者三德的自性。因此，在執持聲音等的時候，會變成執持三德和執持五量。沒有執持那個，不可能執持那個的安住，像沒有執持手指，不能執持拳頭一樣。也不是隻產生一個其他的果實，因為想要所有果實與因沒有不同。想要的是完全轉變的方面，不是果實的方面。完全轉變是那個本身沒有失去的，其他完全捨棄和產生其他。對於那個，聲音的完全轉變是虛空。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「功德」、「理解」、「物質」、「特殊」、「境」、「關聯」、「數論」、「佈置」、「五量」、「三德」、「安住」、「果實」、「因」、「轉變」和「虛空」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 功德與認知： 作者認為，功德是我們理解事物的方式，但功德本身也可能是多變的和不確定的。現代價值論也認為，功德是我們理解事物的方式，但功德本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明功德是我們理解事物的方式。 理解與認知： 作者認為，理解是我們認知的一種方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，理解是我們認知的一種方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理解是我們認知的一種方式。 物質與認知： 作者認為，物質是我們認知的對象，但物質本身也可能是多變的和不確定的。現代物理學也認為，物質是我們認知的對象，但物質本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明物質是我們認知的對象。 轉變與認知： 作者認為，轉變是我們理解事物的方式，但轉變本身也可能是多變的和不確定的。現代動態邏輯也認為，轉變是我們理解事物的方式，但轉變本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明轉變是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解功德與認知、理解與認知、物質與認知、特殊與認知、因果與認知以及轉變與認知。

།སྒྲ་དང་རིག་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་རླུང་ངོ་། །སྒྲ་དང་རེག་པ་དང་གཟུགས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་མེའོ། །སྒྲ་དང་རེག་པ་དང་གཟུགས་དང་རོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཆུའོ། །སྒྲ་དང་རེག་པ་དང་རོ་དང་། དྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཟུང་ན་དུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །ལན་ལྷག་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་དུ་མ་བཟུང་བ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཆོས་དང ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན།ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བཟུང་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་བཟུང་ན་ནི་ཆོས་དུ་མ་དང་ ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར།ཅི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ཆོས་ཅན་དུ་མའི་ངོ་བོ་ནི། །རྣམ་ཀུན་དབང་པོ་ལས་རྟོགས་མིན། །རང་བཞིན་རིག་བྱ་བསྟན་མིན་པའི། །ངོ་བོ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དུ་མ་དང་ལྡན་ པའི་ཆོས་ཅན་ནི་འགའ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དང་བྱེད་པ་པོས་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གཟུགས་སོགས་ཕན་ཚུན་དབེན་པར་ནི། །མིག་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ནི། །འཛིན་ འགྱུར་དེ་དག་གཞི་གཅིག་པ།།ཉིད་དོ་རྟོག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། །དབང་པོའི་ཤེས་པས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ལས་གཞན་པའི་གཞིའམ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བ་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་བདག་གིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ལས་གཞི་གཅིག་པ་ཉིད་དམ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་དང་རེག་པའི་ཤེས་པས་ སད་པར་བྱས་པའི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། མིག་ནི་གཟུགས་ཙམ་ཉིད་དང་ནི། །གཞན་ནི་རེག་པ་ཙམ་ཉིད་དག་།རིག་ཕྱིར་རིག་པ་འཇུག་པ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་འདུས་པ་གཞན་གྱིས་ནི་དམིགས་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།རེག་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རེག་པ་ནི་གཟུགས་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

聲音的完全轉變是風。聲音和觸覺的完全轉變是火。聲音和觸覺和形色的完全轉變是水。聲音和觸覺和味道和氣味的完全轉變是地，那樣，瓶子等是多個，如果執持那個，成立執持多個。剩餘的回答像先前一樣。因此，不是同時執持多個，也是沒有分別識的，安住于只是現量沒有分別識。如果說是現量沒有分別識，那麼，如何通過現量執持法和有法等呢？如果不是通過現量執持有法，會變成沒有進入比量。如果通過比量執持有法，那麼，那個也需要其他的有法，會變成無窮。如果執持有法，因為執持具有多個法的自性，如何是沒有分別識呢？對於這個說：有法的多個本質，不是所有通過根理解。不是顯示自性應該理解的，本質是根的行境。具有多個形色等法的有法，不是任何通過根的理解執持，但是，是自己應該理解的自性和作者。那個自性本身是根的行境。像這樣：形色等互相分離，通過眼等執持，那些是一個基礎，因為沒有分別識。形色等有法，不是通過根的理解目標。已經說了，除了執持互相不同的形色等本身，沒有其他的所依或者依賴於那個，變成執持的行境。如果說，因為理解我看見的是觸覺，等等，是一個基礎本身或者理解，那麼，不是的，因為已經顯示了，認識不是現量。因為從形色和觸覺的理解喚醒的無始習氣，產生那樣的理解。像這樣：眼只是形色本身，其他的只是觸覺本身，爲了理解，理解進入，那個是看見。那些互相聚集，不是通過其他的目標。如果說，觸覺本身是看見，那麼，不是的，因為觸覺沒有進入形色。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「轉變」、「風」、「火」、「水」、「地」、「現量」、「分別識」、「法」、「有法」、「比量」、「根」、「行境」、「自性」、「習氣」、「觸覺」和「形色」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 分別識與認知： 作者認為，分別識是我們認知的一種方式，但分別識本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，分別識是我們認知的一種方式，但分別識本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分別識是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解轉變與認知、現量與認知、分別識與認知、比量與認知、自性與認知以及習氣與認知。

།གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པར་རྟོགས་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་དཀར་པོ་ཉིད་རེག་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ལག་པས་བཟུང་བར་ དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཅི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་ནམ་མཁའི་གོ་སྐབས་སུ་ཀ་ཤ་དབྱངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཚེ་དངོས་དེ་རེག་པ་དང་། །གང་གི་རེག་པ་ཡུལ་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་དེས་རྟོགས་མེད་ཅེ་ན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་ བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་དག་འཇུག་པ་མེད་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཐ་དད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟོང་ཕྲག་ཀྱང་ནུས་པའི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འཇུག་ པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། གང་ཉིད་མཐོང་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡི། །རྗེས་དཔག་མེད་ན་ཚུ་རོལ་ ནི།།མཐོང་བ་འགའ་ཡང་རྟོགས་མ་ཡིན། །དེ་ལ་འགའ་ཞིག་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་རེག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཞེས། གལ་ཏེ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་སྐད་བྱ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའམ་ཅི་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་རེག་པའི་ དུས་ན་མ་མཐོང་ན་དེ་ཅི་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས།གང་གིས་དེ་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་འདིར་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་མ་རེག་པར་ཉམས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རེག་པ་ཉིད་ན་འོ་ན་འདི་དཀར་པོའི་ཞེས་ ཅིའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས།རེག་པ་ལ་དཀར་པོ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་མཚུངས་པ་དང་མི་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པ་དང་མི་མཚུངས་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བབ་ཆོལ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལེན་པ་མཚུངས་པ་དང་། གཟུགས་ མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཏེ།འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་དེ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་སམ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་དུ་མར་རྟོགས། རྣམ་པ་དུ་མར་རྟོགས་ན་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཡིན། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གཅིག་ ཏུའོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ་རེག་པ་རྟོགས་པ་ན་མ་རྟོགས་པའི་གཟུགས་རྣམ་པ་གཅིག་གོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་འཛིན། རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་ནི་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如果理解進入一個意義，那麼，會成立一個。如果說，看見的白色本身，通過觸覺做成有污垢的，不是通過手執持目標嗎？如何不是進入一個意義呢？這個是在虛空的場合，發出卡夏的聲音。什麼時候，那個物體是觸覺，和那個的觸覺變成境，那個時候，那個沒有理解嗎？比量不是成立者。如果說，沒有進入互相執持的現量，即使成千上萬的比量，也不能進入能力的路，因為通過現量完全斷絕了不同。如果說，那個本身是觸覺，這個是意的現量。因為從根產生本身是量，所以不是進入量。從根產生也是因為不欺騙意義，所以是量，不是因為從根產生，因為也有可能說從意產生，那麼，那個是沒有的，像這樣：如果說，沒有比量，理解那個看見，那麼，沒有理解那邊的任何看見。對於那個，如果問，你如何理解，先前看見本身是觸覺？如果進行反駁和考察，那個時候，如何說？爲了理解是那樣本身，或者，如果在觸覺的時候，沒有看見看見的，如何理解那個本身是觸覺？即使顯示，通過什麼使那個有污垢，因此知道是那個的比量，在這裡也不是回答。那麼，如何沒有觸覺，做成壞的呢？在觸覺本身，那麼，為什麼不理解這個是白色的？在觸覺，因為白色和其他的，是相同和不相同的自性，那麼，回答不是好的，因為說相同和不相同的物體是一個，是隨便的。因為執持是相同的，和形色不相同，因此，那些不應該是一個本身，因為存在相違的法。如果說，理解了，那麼，應該考察那個，是理解為一個形態，或者理解為多個形態？如果理解為多個形態，如何是一個？如果理解為一個形態，那麼，那個不是真實的，當理解觸覺的時候，如何執持沒有理解的形色是一個形態？因為理解和沒有理解不是執持，所以不合理是隻是沒有理解。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意義」、「觸覺」、「現量」、「比量」、「意」、「根」、「量」、「理解」、「形色」、「自性」、「相同」和「不相同」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 根與認知： 作者認為，根是我們認知的一種方式，但根本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，根是我們認知的一種方式，但根本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明根是我們認知的一種方式。 理解與認知： 作者認為，理解是我們認知的一種方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，理解是我們認知的一種方式，但理解本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明理解是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意義與認知、現量與認知、比量與認知、根與認知、理解與認知以及自性與認知。

།དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ན་ཡན་ལག་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ནི་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ཕན་ཚུན་གྱི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ནི་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་ལ་སྒྲས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དབང་ པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྒྲས་བསྟན་པར་མི་ནུས་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གིས་གང་ཐོས་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྟོགས། བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཆད་མ་ཉིད། །མ་ཡིན་ཞེས་ནི་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་དེ་ཡིས་ནི། །དོན་འདི་རྟོགས་པར་ཅི་ལྟར་འདོད། །རེ་ཞིག་སྒྲ་ལས་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ནི་དོན་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལས་ན་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས པ་བཞིན་དུ་ཐེ་ཚོམ་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་སྒྲ་ལས་དོན་གྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་སྣང་ བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་གང་གིས་བཟློག་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་སྒྲའི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ལོང་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སྒྲ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི། མིག་སེར་གྱིས་ཉམས་པའི་མིག་གིས་ཀྱང་། དཀར་པོ་སེར་པོའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་ཐལ་ལོ། །དེ་ ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་ལ་རག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བ་ལང་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ནི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་འཕེན་པ་ཡིན་ན་ནི་རེས་འགའ་མེད་པར་ ཡང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་མི་འཕེན་ན་ནི། དེས་ན་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ།

因此，如果形色等是不同的，那麼，沒有什麼叫做具有支分的。因此，形色等是通過自己的本質應該理解的，不是通過互相的本質。像那樣，形色是通過自己應該理解的，不是通過其他應該理解的。因為那個本身不能通過聲音顯示給其他，所以根的理解的行境是不可說的。如果說，根的行境不能通過聲音顯示，那麼，如何理解我聽見的那個本身是看見的呢？不能顯示的，如何會理解成那樣呢？因此，理解是可以顯示的，那麼，那個不是的，因為已經成立了，認識不是量。因此，通過那個理解，如何想要理解這個意義呢？暫時從聲音理解的時候，那個意義不是顯現的，從聲音，是對於意義有疑惑。如果不是那樣，不會像通過現量理解一樣，與疑惑關聯。如果說，從聲音，意義的物體和沒有物體共同顯現，因此有疑惑，那麼，為什麼現量也不會那樣呢？如果說，對於那個，通過顯示形態的特殊，不會那樣，那麼，在這裡，通過什麼阻止執持顯現的特殊呢？因為沒有特殊。如果那樣，聲音的理解不會執持物體的自性，因為與現量不一致。如果說是通過自己的本質理解，那麼，那個看見會變成不是量，因為執持已經執持的。也會變成沒有盲人，因為從聲音本身理解形色的自性。如果說，理解為一般的形態，那麼，那樣，因為通過被黃眼病損害的眼睛，也會獲得理解白色是黃色的形態，所以會變成量。如果說，那個也依賴於變成量，那麼，不是的，因為有過失。如果說，說拿牛來，那個理解因為沒有過失，所以是量，那麼，不是的，因為對於那個也有過失。如果說，說拿牛來，如果是拋出有的本身，那麼，有時候也會變成沒有。如果不是拋出，那麼，因為不可能拿來，所以非常清楚不是量。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「形色」、「支分」、「本質」、「根」、「理解」、「行境」、「聲音」、「現量」、「疑惑」、「形態」、「自性」、「量」、「盲人」、「一般」和「過失」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 本質與認知： 作者認為，本質是我們理解事物的方式，但本質本身也可能是多變的和不確定的。現代本質主義也認為，本質是我們理解事物的方式，但本質本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明本質是我們理解事物的方式。 聲音與認知： 作者認為，聲音是我們認知的一種方式，但聲音本身也可能是多變的和不確定的。現代語言哲學也認為，聲音是我們認知的一種方式，但聲音本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明聲音是我們認知的一種方式。 量與認知： 作者認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明量是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解本質與認知、根與認知、理解與認知、聲音與認知、現量與認知以及量與認知。

།འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་དུ་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་ བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ནི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱེར་ནས་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཡང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྐུལ་ བས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་ནི་བྱེད་པ་པོའམ། འོན་ཏེ་ཤེས་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད། །བྱེད་པོ་ཡིན་ན་མི་སླུ་བ། །མེད་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །བྱེད་པ་པོ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་མེད་དོ། །ཐོབ་པ་ནི་བྱས་པ་ན་ཚད་ མ་གཞན་གྱིས་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ནི་མི་སྲིད་དོ། །མེད་པའི་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་ན་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིའི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་སྤྱི་དེ་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནི་སྤྱི་རྟོགས་པ་ན་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་དབང་པོའི་དོན་གྱི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་དུ་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤེ་ན། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ། །གང་དང་གང་ལས་ལོག་དེ་ ལས།།ཐ་དད་བཏགས་པའི་ཐ་དད་ཅན། །དེ་ནི་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དང་པོ་ཉིད་དུ་གསེར་གྱི་བུམ་པ་སྣང་བ་ན་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བའམ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་ངམ་གཅིག་།འོན་ ཀྱང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཉིད་དངོས་སུ་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ད་ལྟར་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་གྱི་དོན་ཐ་དད་པ་གཞན་དང་། གཞན་ལས་ལོག་པ་མ་བརྟེན་ནས། ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་དག་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་ཏེ། བརྟགས་པས་ཐ་དད་ པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་བུམ་པ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་བུམ་པ་སྔོན་པོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བུམ་པ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་སྔོན་པོ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ ཏེ།དེའི་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྔོན་པོར་འགྱུར་དགོས་ཏེ། དབྱིབས་ནི་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如果是有，那麼，說拿來，是說話者的想法，因此，因為說在疑惑中拿來，所以不是量本身。如果說，是促使疑惑本身，因為執持為疑惑本身，所有的疑惑的理解都會變成量。不是量，所以不是執持物體。那麼，如何不欺騙拿來等呢？因為什麼也沒有做。促使不是一定做的。另外，對於行為，聲音是作者，或者想要是能知者。如果是作者，因為沒有不欺騙的，所以不是量本身。沒有說作者是不欺騙的這樣的詞語。獲得是做了，通過其他的量。能知本身，會變成出現，行為不是有自己的本質，所以是不可能的。沒有的行為，不是通過自己的本質執持，如果有自己的本質，那麼，不是會變成出現本身。如果說，爲了執持一般，那麼，那樣，因為那個一般即使沒有行為也是有的，所以當理解一般的時候，不會進入行為。因此，聲音是根的意義的能知。因此，根的行境只是不能顯示的。如果說，那麼，如何理解有法的多個法本身呢？從所有有法分離，從什麼和什麼分離，從那個，安立不同的具有不同，那個是多個的本質本身。法等的詞語是安立分離的特殊。像這樣，當最初顯現金瓶的時候，顯現與顏色和形狀等不同，或者顯現與那些不同，或者是一個。但是，顏色等的自性，一個本身是實際顯現的行境。對於那個，現在，不依賴於具有多個形態的其他不同的意義，和從其他分離，特別斷絕了安住在詞語的道路上，墮入輪迴大海的那些，通過考察，安立為不同。如果說，顏色和形狀的特殊不是不同的，那麼，如何會變成，從不是藍色的瓶子，藍色瓶子本身是不同的呢？如果說，顏色和形狀等不是不同的本身，那麼，那個時候，不會從不是藍色的瓶子分離藍色，因為具有那個形狀的自性，不是藍色的會變成藍色，因為形狀與藍色不同。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「量」、「疑惑」、「行為」、「作者」、「能知」、「本質」、「一般」、「根」、「行境」、「法」、「有法」、「詞語」、「輪迴」、「考察」、「顏色」、「形狀」和「分離」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 行為與認知： 作者認為，行為是我們理解事物的方式，但行為本身也可能是多變的和不確定的。現代行動邏輯也認為，行為是我們理解事物的方式，但行為本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明行為是我們理解事物的方式。 一般與認知： 作者認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論也認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明一般是我們理解事物的方式。 詞語與認知： 作者認為，詞語是我們認知的一種方式，但詞語本身也可能是多變的和不確定的。現代語言哲學也認為，詞語是我們認知的一種方式，但詞語本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明詞語是我們認知的一種方式。 分離與認知： 作者認為，分離是我們理解事物的方式，但分離本身也可能是多變的和不確定的。現代集合論也認為，分離是我們理解事物的方式，但分離本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明分離是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解量與認知、行為與認知、本質與認知、一般與認知、詞語與認知以及分離與認知。

།དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོག་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་ ནི་ཐ་དད་པ་དོན་དམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་ བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་རོ་དག་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཡིན་པར་ཡང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ནི་དབང་པོ་ཐ་དད་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདུ་བས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ན་དབང་པོ་ཐ་ དད་པས་གཟུང་བ་ཉིད་འཐད་པར་དཀའོ།།ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྲ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་སེར་སྐྱ་དང་། ཁུ་ཡུ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ ནི་རྟོགས་པས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།།དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཆོས་ཅན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་མེད་ན་ནི་རིམ་གྱིས་གཟུགས་དང་། རོ་གཟུང་བ་ན་ བུམ་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ།།ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཐ་མི་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བ་ལང་ཉིད་མེད་ན་ནི། ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ ནས་ཐ་དད་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་བདེན་ཏེ། དཔེར་ན་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ནི་ནམ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་སྣང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མེ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དུས་གཞན་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདིར་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ རྗེས་སུ་དཔག་བྱ་ལ།།དཔེ་དེ་ཉིད་དུ་གང་གིས་གྲུབ། །རྗེས་དཔག་གཞན་གྱིས་གྲུབ་ན་ནི། །དེ་ནི་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ།

形狀等也是有不是藍色的，因此，那些是不同的，在世間，理解顯現為不同的。如果那樣，是不同的，會變成勝義的嗎？只是通過理解安排，不是勝義的道理。如果說，白色本身等顯現為不是形狀的自性，那麼，會變成勝義的不同。因為聚集在一個意義，是顯現為不是不同的因，如果不同，也顯現為不是不同的，那麼，形色和味道等聚集在一個意義，也有顯現為不同的嗎？對於那個，應該執持不同的根，那麼，如果說，聚集能使顯現為沒有不同，那麼，很難合理執持不同的根。因為是一個境，顯現為沒有不同，對於形色和味道等是不確定的。像那樣，從牛本身等，斑紋等，和從斑紋本身等，黃白色和黑褐色等不同，安住于理解安立為不同的。對於那個，在一些地方，理解有法與形色等不同，例如瓶子。如果說，如果沒有一個具有支分的瓶子，那麼，當依次執持形色和味道的時候，不會理解為瓶子，等等。在一些地方，理解法是不同的，如果說，沒有不是不同和不是不同的牛本身，那麼，對於那個和不是不同的斑紋等，不會變成不同。像那樣，也連線到其他。因此，依賴於分離的特殊，安立為不同的。如果說，具有比量的不同，也不是不同本身嗎？如果說，那個比量是現量先行的，那麼，是真的，例如，像理解顯現在現量的火為比量，會變成那樣本身。法和有法的不同，永遠不是那樣。如果說，如果顯現，比量做什麼呢？這個對於火也是相同的。如果說，在其他時間等進行比量，那麼，在這裡也會那樣。如果說，那麼，在這裡總是應該進行比量本身，那麼，那個也不是的，總是應該進行比量，通過什麼成立那個例子？如果通過其他的比量成立，那麼，那個是盲人傳遞。如果說，瓶子等與布等不同，是例子。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「形狀」、「勝義」、「理解」、「根」、「境」、「牛」、「斑紋」、「有法」、「法」、「比量」、「現量」、「時間」、「例子」和「盲人」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 勝義與認知： 作者認為，勝義是我們理解事物的方式，但勝義本身也可能是多變的和不確定的。現代形而上學也認為，勝義是我們理解事物的方式，但勝義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明勝義是我們理解事物的方式。 例子與認知： 作者認為，例子是我們理解事物的方式，但例子本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，例子是我們理解事物的方式，但例子本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明例子是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解勝義與認知、理解與認知、根與認知、比量與認知、現量與認知以及例子與認知。

།འདི་ལྟར་གང་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དེ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན། སྣམ་བུ་དང་ཤིང་རྟ་བཞིན་ནོ། །ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དེར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཅིག་ཅར་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ ཉིད་ཀྱིས་སོ།།འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། ཐ་དད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གང་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་པར་ཐལ་བས་ཐ་དད་པའི་གྲུབ་པར་བྱེད་ པ་མི་འཐད་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ།།ཡང་ན། མ་འདྲེས་པར་ནི་སྣང་བས་ན། །བུམ་སོགས་ཐ་དད་གནས་པ་ཡིན། །དབྱིབས་སོགས་ལ་ནི་དེ་མེད་ཉིད། །སྣམ་བུ་སོགས་དང་མཚུངས་མ་ཡིན། །བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐ་ དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ནི་དེ་དག་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དག་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པར་སྣང་ བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། མཐོང་བ་མི་འཐད་པ་ཉིད་མིན། །མ་མཐོང་བ་ནི་འཐད་པ་མིན། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་གིས། །ཡོད་དང་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཐད་པ་ཉིད་ དོ།།དེ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་འཐད་པར་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཐ་དད་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་འདི་ནི་གང་དུ་ཡང་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་མེད་དོ། །དམིགས་ པ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།།སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནི་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོ་སོ་སོར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་དངོས་པོ་དུ་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ནི་རྟོགས་པས་བྱས་པ་ཉིད་དོ།

像這樣，凡是隨行和相違的那些是不同的，例如，布和車一樣。如果說，顏色和形狀等也是那樣，那麼，不是的，因為隨行在那裡也是通過現量執持的。在那裡，也不是從隨行和相違的不同。那麼，如何呢？只是通過同時顯現為不同的。如果說，沒有隨行和相違，會變成只是顯現為各種各樣，但不是不同的，那麼，那樣，那麼，只是通過顯現為與任何都不同的。如果說，因為沒有隨行和相違，變成無二，所以成立不同的不合理，非常清楚。又：因為顯現為不混合，所以瓶等是不同的存在。對於形狀等，沒有那個本身，與布等不相同。因為牛本身等的隨行不是通過現量理解的，所以那個不同不是的，因為沒有隨行。因為具有理解為一個，所以安立那些本身為隨行。如果那樣，那麼，如果說，理解為一個的境，是從不同的其他一般，那麼，不是的，因為沒有顯現為理解為一個的境是不同的。如果說，如何會變成對於不同的理解為一個本身呢？對於這個說：看見不合理本身不是，沒有看見不是合理的，通過看見和沒有看見，在有和沒有中安立。因為執持為一個是看見，所以是合理本身。像那樣，沒有看見沒有不同，也必須變成合理，這個不是存在的。那個不是對於不同的執持為一個，因為只是安住在自己的本質。這個執持為一個的，在任何地方都沒有看見一個。如果是目標變成的，那麼，那個也是具有次第的。因為沒有分別理解每一個剎那，所以不能執持。因此，執持一切為一個，不是多個物體本身。因此，所有的法和有法都是通過理解做的本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「隨行」、「相違」、「現量」、「不同」、「無二」、「混合」、「本質」、「境」、「理解」、「剎那」、「法」、「有法」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 隨行與認知： 作者認為，隨行是我們理解事物關係的方式，但隨行本身也可能是多變的和不確定的。現代模態邏輯和相關邏輯也認為，隨行是我們理解事物關係的方式，但隨行本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明隨行是我們理解事物關係的方式。 相違與認知： 作者認為，相違是我們理解事物關係的方式，但相違本身也可能是多變的和不確定的。現代模態邏輯和相關邏輯也認為，相違是我們理解事物關係的方式，但相違本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明相違是我們理解事物關係的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解隨行與認知、相違與認知、現量與認知、不同與認知、本質與認知以及理解與認知。

། དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དེ་དག་ནི། །རྟོག་པ་མེད་སེམས་སྣ་ཚོགས་མིན། །རེས་འགའ་བ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། བཏགས པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དེའི་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པས་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྣང་བ་ནི་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་ པ་ནི་དུ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མངོན་སུམ་དག་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དང་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་དག་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ཡང་རྩོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དཀར་སོགས་ཡོད་གྱུར་ཀྱང་། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་སྤྱོད་མིན་ཏེ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་ཕྱིར། །དཀར་པོ་ནི་དབང་པོ་ལས་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་འགའ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་ལ། དབྱིབས་ལ་ཐ་ དད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བློས་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་བློ་ནི་དབང་པོའི་གཟུང་བ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་རྟེན་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་སེར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མིག་གི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ་དག་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དཀར་པོ་ལ་ཡང་སེར་པོར་མཐོང་ལ། རབ་རིབ་ཅན་དག་གསལ་བ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མེད་དེ། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་པས་དེ་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་སེམས། །ཐ་དད་དོན་ཅན་དེ་གང་ ལས།།གལ་ཏེ་རྟེན་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་སྲིད་ན། འོ་ན་ནི་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་གནས་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ནི་དོན་གཅིག་ན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་པས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，那個本身是通過現量執持的，那麼，那個是沒有的，因為什麼？考察的自性是不同的，那些顯現為各種各樣，沒有分別識的心不是各種各樣，有時候不是意的行境。現量是通過顯現的方式進入的，安立的境的形態，不合理是那個的。現量的顯現本身，依賴於意義的物體，所以是偶爾的，通過分別識的自性顯現的，不是偶爾的。現量的形態是一個，分別識的形態是多個。因此，分別識和現量，通過形態不同和因不同也是不同的，這個是勝義的。如果說，白色等的法的特殊，即使在沒有分別識的時候也是有的嗎？那些會變成根的行境嗎？這個也不是爭論，像這樣：如果說，即使有白色等，根的行境是什麼樣的？那個不是通過聲音的行境，因為理解的自性是不同的。白色不是從根執持任何法或者有法本身，也不是與形狀不同。因為通過聲音執持有法等，和不清晰等是不同的，所以根的理解是理解不能顯示的自性本身。因此，因為理解的形態是不同的，所以聲音的理解不是進入根的執持。因此，如果是一個意義本身，不合理是自性不同。如果說，通過不同的所依，會變成形態不同，像這樣，通過黃眼的力量，眼睛的能力分離的那些，通過所依的差別，對於白色也看見為黃色，和有翳障的那些，從清晰看見為其他，像那樣，在這裡也是的。如果說，即使是一個意義，通過不同的形態承認，沒有過失，那麼，那個是沒有的，即使理解是一個意義本身，如果通過各種各樣的所依，那個會變化，那麼，那個耳朵等的心，從哪裡是具有不同意義的？如果說，通過不同的所依，可能會變成形態不同，那麼，會變成，安住在不同的形態是會壞滅的，因為在同一個意義中，可能會有不同的形態。聲音等，也會通過耳朵等不同的所依本身，變成不同的形態。顯現為黃色等也是欺騙本身，通過聲音等也會獲得那個。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「現量」、「分別識」、「形態」、「自性」、「勝義」、「根」、「行境」、「聲音」、「所依」、「意義」、「理解」、「欺騙」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 形態與認知： 作者認為，形態是我們理解事物的方式，但形態本身也可能是多變的和不確定的。現代形式語義學也認為，形態是我們理解事物的方式，但形態本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明形態是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解現量與認知、分別識與認知、形態與認知、自性與認知、根與認知以及理解與認知。

།ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཐ་དད་པར་རམ་གཞན་དུ་དོན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་འདི་འདྲ་བ་དེ་ནི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན། རྣམ་པ་གཞན་དུ རྟོགས་པ་ན་འཁྲུལ་པར་ནི་དཔྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ལ་སྒྲས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་འདི་འཁྲུལ་པར་ཅི་ལྟར་རིགས། འདི་ལྟར་ཁ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་དོན་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བྱེད་དོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ། དོན་བྱ་བ་འདི་ནི་དོན་དང་འབྲལ་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་གོམས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དུག་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་བསྒོམ་པ་དང་འབྲེལ་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ཉིད་དང་རྟེན་ཐ་དད་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གཞན་དང་གཞན། །སྐྱེས་བུ་ཕྱུག་ཀྱང་གཅིག་ ཉིད་ཀྱི།།དངོས་དེ་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ། །སྣང་བ་དེ་ནི་གང་ལས་ཡིན། །རྟེན་ཐ་དད་པས་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་ངོ་ ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སྣང་བ་ན་གཞན་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཅིག་ཉིད་འགལ་བར་ འགྱུར་ཏེ་མིག་ཀྱང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱུས་མ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངག་གི་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་ པས་དེར་འགྱུར་ན་ཞེས་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་རྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་སྒྲ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་རྟོགས་སོ། །འདི་ནི་དོན་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་ཟིན་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

通過這個本身，也闡明了能力的不同。通過什麼，會理解為不同，或者其他，或者意義的形態不同，這個是聲音本身的能力。當理解為形態不同的時候，不應該考察為欺騙，因為通過聲音理解為形態不同，也顯現為做意義的行為，因此，如何合理說這個是欺騙呢？像這樣，通過口水等的聲音顯示那個意義，那個意義的行為本身是做的，所說的，這個意義的行為不是與意義分離的，但是，是與習慣關聯的，例如，像毒藥平息等與修習虛空飛行關聯一樣。因此，即使是一個意義本身，和所依不同，也不是形態不同。另外：心的所依是其他和另外的，即使是富有的人也是一個本身，那個物體，自性是各種各樣，顯現的那個，是從哪裡來的？通過不同的所依，產生不同的理解，但不是意義。因為意義藍色等是一個本身，所以那個對於那個理解，會顯現為一個自性本身。沒有不是顯現的。如果說，顯現，那麼，那個不是顯現的。如果說，其他顯現，其他顯現，這個不是關聯的。如果說，因為是那個的因，所以是那個顯現，那麼，那樣，因為是因本身的境，所以眼睛等會變成境本身。即使變成，有什麼過失呢？會變成一個本身是相違的，因為眼睛也是境。如果是境本身，那麼，即使理解是一個意義，這樣的次第本身也會壞滅。如果是境本身，那麼，不是所依的物體本身。因此，語言的意義在這裡會變成：即使理解是一個意義本身，如果通過各種各樣的所依，在那裡會變化，這樣會變成互相相違。因此，通過自己的本質顯現本身是境，沒有其他的形態。如果說，因為聲音是所依，這個是回答，通過理解的聲音，通過自己的本質理解意義。這個也不是理解意義的境，因為已經理解了，那麼，那樣，意義也不會變成境，因為不是通過自己的本質理解的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「能力」、「聲音」、「意義」、「形態」、「欺騙」、「習慣」、「所依」、「理解」、「自性」、「境」、「因」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解能力與認知、聲音與認知、意義與認知、形態與認知、自性與認知以及理解與認知。

།འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དེ་ལས་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཞན་ལས་ཐོབ་པར་ བརྗོད།དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལས་དེ་ཐོབ་པར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་རྟོགས་པ་དེས་ན་དེར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་སྒྲའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་དབང་པོའི་བློ་ཡུལ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མི་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ ན་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེ་ངས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇུག་པ་ནི་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིའི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་རློམ་ནས་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་མངོན་ པར་རློམ་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དབང་པོའི་ཤེས་པའི་དོན་སྒྲའི་ཡུལ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྟེན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་དེའི་རང་བཞིན་སྒྲའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་འོ་ན་ནི་གསལ་བའི་རང་ བཞིན་དུ་འཛིན་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པ་ལས་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ་འདི་ལྟར། མཐོང་བ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ནི། །བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ། མཐོང་ལས་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པ་དག་གིས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་མི་རིག་གོ་ཞེས་ད་ལྟ་ཉིད་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，因為從那個也獲得，所以是境，那麼，那個是不合理的，那個從那個獲得，有什麼關聯？因為那個是通過自己的本質應該獲得的，如何說從其他獲得？如果說，爲了進入那個，如何進入沒有理解的，應該思考。如果說，看見從那個形態獲得那個，通過那個形態本身理解那個，因此，爲了進入那裡，會變成具有比量的獲得，但不是具有聲音的，會變成這樣。因此，那個會變成只是比量的境，但不是聲音的，會變成這樣。因此，根的理解的境，是不能顯示的自性本身。如果說，那麼，會變成比量的境嗎？不是的，因為對於比量，那個自性也不顯現。如果說，那麼，如何進入不顯現的呢？已經顯示了，進入所有不顯現本身。如果說，我理解那個，是進入的嗎？如果是真的，那麼，即使那樣，這個的勝義不是的。即使沒有理解，也自以為理解，所有都進入，這個本身是勝義的。如果說，哪裡自以為顯現的，那個是境，根的理解的意義，雖然遮止了聲音的勝義境，但因為不是世俗的，所以沒有過失。如果說，承認其他的那個本身，那麼，那個的意願成立。如果說，通過自己的本質理解那個本身，那麼，會理解為勝義的境本身。因此，即使是各種各樣的所依本身，不是通過自己的本質理解的，不是境。如果說，因為那個的某個自性進入那個，所以是境本身，如果說，在勝義上，那個的自性進入聲音的理解，那麼，也會理解，通過其他執持為清晰的自性。進入不是通過理解為其他形態的能力。如果說，即使形態不同，也與一個本身不相違，那麼，那個也不是真的，像這樣：因為沒有看見的理解，所以進入言說和分別識，從看見，牛等的認識是遮止的。通過言說和分別識，不認識看見的物體，現在已經成立了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「境」、「獲得」、「比量」、「根」、「自性」、「勝義」、「世俗」、「所依」、「理解」、「認識」、「言說」、「分別識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 境與認知： 作者認為，境是我們認知的一種方式，但境本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，境是我們認知的一種方式，但境本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明境是我們認知的一種方式。 認識與認知： 作者認為，認識是我們認知的一種方式，但認識本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，認識是我們認知的一種方式，但認識本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明認識是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解境與認知、比量與認知、自性與認知、勝義與認知、理解與認知以及認識與認知。

།གཟུང་བ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངོ་ཤེས་པར་ག་ལས་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ལྟར་གང ཞིག་བདག་གི་འདི་ལས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མངོན་པར་རློམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཅི་ལྟར་མི་གནོད་ཅེ་ན། བརྟགས་ན་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ དེ།དྲན་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དེ་ནི་སྔར་བཟུང་བ་ཡིན་ཞིང་མཐོང་བ་ནི་ད་ལྟར་བ་ལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་མཐོང་བས་ཅི་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།མཐོང་བ་ལས་ནི་སྔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ལ། །རིགས་སོགས་བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་དག་།རྗེས་སུ་འགྲོ་ལས་རྗེས་དཔོག་དག་།དེ་ཡང་འདི་ཡིས་ སུན་ཕྱུང་ངོ་།།རྗོད་པ་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་འགའ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཙམ་མོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཐོང་བ་ལས་མ་རེག་ན་ཡང་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་མི་འཛིན་ཏོ།།དེས་ན་མཐོང་བ་ལ་སྤྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བ་ལང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཤེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། མཐོང་བ་ཐ་དད་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། །རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །བྱེད་པ་ཡིན་ ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་དོན་གཞན་དང་གཞན་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་འཛིན་པར་ནུས་པའི་ལམ་ན་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་གོམས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདུ་བྱེད་ ཀྱི་ས་བོན་སད་པས་ནུས་པ་གསལ་བར་བརྟས་པ་ཞུགས་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ།རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་དོན་མེད་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ནི་དེའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་ སོགས།།རང་རིག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ།

如果執持是認識，那麼，聲音和理解等不是執持，因此，如何會變成認識？如果說，那麼，如何理解，凡是我從這個理解的那個是這個呢？不是變成，即使沒有理解，也自以為理解嗎？如果說，那麼，如何不損害呢？如果考察，是損害本身。不同的理解是損害的，那個也是在聲音和理解等有的本身，因為是應該憶念的境。那個憶念是以前執持的，看見是在現在的。如果說，如果通過聲音和理解等顯現理解，看見做什麼呢？已經顯示了。因此，認識也只是顯現的傲慢而已，不是勝義的理解。從看見，只是跟隨以前，安立一個本身的詞語的分別識本身，但不是執持勝義。看見牛等，種類等言說和分別識等，從隨行，比量等，那個也通過這個駁斥了。如果言說和理解等不是觸及物體，隨行在勝義上也不是執持任何，因為顯示這個只是顯現的傲慢。爲了憶念看見的如何，即使沒有觸及看見，也不執持與看見關聯的隨行的自性。因此，理解看見有一般，不是的。如果說，那麼，如何理解那個牛本身是這個呢？對於這個說：即使看見是不同的本身，通過稱為認識，一個分別識通過自性是做的，已經說了。依靠執持互相不同的其他意義，產生的看見，不是安住在能執持不同和不是不同的一個形態的道路上。但是，因為沒有其他的形態，所以自己習慣，和與隨順的行作的種子甦醒，能力顯明地增長，進入，產生認識的理解，和進入種類等理解為無意義的道路，是依靠那個。因此，現量是安住在具有不能顯示的境。意也對於意義和貪著等，是自證，不是分別識。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「執持」、「認識」、「聲音」、「理解」、「憶念」、「現量」、「勝義」、「分別識」、「種類」、「隨行」、「一般」、「意」、「自證」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 執持與認知： 作者認為，執持是我們認知的一種方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，執持是我們認知的一種方式，但執持本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明執持是我們認知的一種方式。 一般與認知： 作者認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。現代型別論和範疇論也認為，一般是我們理解事物的方式，但一般本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明一般是我們理解事物的方式。 自證與認知： 作者認為，自證是我們認知的一種方式，但自證本身也可能是多變的和不確定的。現代現象學和認知神經科學也認為，自證是我們認知的一種方式，但自證本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自證是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解執持與認知、認識與認知、現量與認知、分別識與認知、一般與認知以及自證與認知。

།དོན་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཡིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་ འཇུག་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ལ།མིག་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདིས་སྔར་མྱོང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། སྔར་མྱོང་བ་ནི་འཛིན་པ་ན། །ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །སྔར་མྱོང་བ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དྲན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་བྱེད་པ་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་དངོས་པོ་ལ་སྔར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་ཤེས་པ་ནི་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བ་འཛིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི། མ་ མཐོང་འཛིན་ན་ལོང་བ་ལ།།སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་དོན་མཐོང་འགྱུར། །ལོང་བ་ལ་ཡང་ཡིད་ཡོད་པ་དེས་ན་དེ་དང་གཞན་གྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འོན་པ་དང་ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། ། སྐད་ཅིག་མིན་ན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གང་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཅི་ལྟར་འདས་པ་འཛིན་པ་ཡིན། ཅི་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་སྔར་མཐོང བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར།དྲན་པ་བཞིན་དུ་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ནི་བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། བྱ་བ་སྒྲུབ་ཅན་ལས་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ། །དབང་པོ་ཅན་ནམ་ གཞན་དག་ནི།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཅི་ལྟར་འདོད། །གང་ཞིག་དབང་པོའི་ཤེས་པས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཡོད། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཉིད་དེ་གཞན་ལ་ ཡང་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ལྟ་ན་རྟག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། ད་ལྟར་གཞན་གྱིས་བཅད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡོངས་ སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་སྟེ།ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

意，對於意義和貪著等，認識自己的本質，也是現量，因為沒有分別識，因為進入體驗的形態。眼睛等分別識本身，是目標進入體驗的形態，眼睛等產生的，也不是根的理解本身嗎？如果說，如果從那個產生的，是意，那麼，那時，這個會執持以前體驗的。因此：當執持以前體驗的，意不是量本身。不是應該憶念的以前體驗的自性，不能理解。如何會變成，沒有應該憶念的，做現量，以前體驗的，對於物體，以前體驗的？如何理解？認識是排除的。如果說，如果執持沒有看見的，那麼，如果執持沒有看見的，盲人等也會看見意義。因為盲人也有意，因此，那個和其他會變成執持所有的意義。因此，會變成沒有聾人和盲人等。因為只是剎那，過去的意義，不是有看見，如果不是剎那，那麼，具有特殊性的特徵，會變成應該說。所有的物體都是通過剎那壞滅的，因此，通過什麼執持本身是執持的，如何執持過去的？如果說，如果承認不是剎那本身，那麼，那時，爲了執持以前看見的，像憶念一樣，執持已經執持的，不是量。如果意是已經執持的本身，也是量，那麼，應該說具有特殊性的特徵。另外：對於做行為的，不稍微做特殊性，具有根的或者其他，如何認為做？對於那個，通過根的理解，完全遮止了自性，對於那個，其他做什麼？完全遮止那個自性，如果說，對於完全遮止的，完全遮止的意義是什麼？自己的本質顯現本身，對於其他，又有什麼過失？如果那樣，對於常，完全遮止本身不是總是有的嗎？對於那個，其他會做什麼？現在，是其他遮止的，如果說，不是的，因為是常，所以現在也是那個本身，對於其他，也沒有能力。因為沒有那個完全遮止的，所說的，是不關聯的，如果沒有完全遮止的，因為不執持為常本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「體驗」、「執持」、「憶念」、「根」、「量」、「剎那」、「特徵」、「常」、「自性」、「遮止」、「能力」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意與認知： 作者認為，意是我們認知的一種方式，但意本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，意是我們認知的一種方式，但意本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意是我們認知的一種方式。 遮止與認知： 作者認為，遮止是我們理解事物的方式，但遮止本身也可能是多變的和不確定的。現代否定邏輯也認為，遮止是我們理解事物的方式，但遮止本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明遮止是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、量與認知、自性與認知以及遮止與認知。

།གཞན་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་གཞན་རང་གི་དུས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་རྟག་པ་ཉིད་ རྟོགས།དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་དོན་མེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློའང་། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱ་མིན་ན། །དེ་ལས་ལྟོས་ པ་འགལ་ཕྱིར་རོ།།དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་རྟག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ན་ནི་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགལ་ཏེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་ཕྱིས་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེའི་དུས་འཛིན་པར་འགྱུར་དགོས་ སོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཛིན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། རྨི་ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི་དེའི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་ཉིད་འཛིན་པར་མཐོང་ངོ་། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་དམིགས་པ་མེད་དོ། །མ་དམིགས་པ་ལ་ནི་དམིགས་སོ་ ཞེས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱིས་མི་དམིགས་ན་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པར་ཡང་མི་འགྱུར། འདིར་དེ་ལས་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་། །རང་གིས་རིག་དྲན་ནམ་ཡང་མེད། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པས་བཟུང་བ་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པ་མ་ ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་བཟུང་བ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཅན། །ཡིད་ནི་ཡུལ་གཞན་ཉིད་ འཛིན་བྱེད།།དེ་ཕྱིར་ལོང་བས་མཐོང་བ་མིན། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་ཡུལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་དབང་པོའི་ཤེས་པས་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །གལ་ཏེ་དེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་ ཡིད་དོན་མེད་དོ།།དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྒྱུན་འཆད་ན་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་གང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གོམས་ལས་མདུན་ན་གནས་པ་ལ། །འདིའོ་ཞེས་སོགས་ཤེས་པ་གང་། །མངོན་དུ་བྱེད་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད། །འདི་ ཞེས་མདུན་ན་གནས་པ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་མོ།།འོན་ཏེ་མིག་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མིག་གི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་སྣང་བ་ཙམ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ལ་སྔར་གོམས་པ་ནི་ངེས་པ་ལ་ཡིན་ནོ།

如果說，通過其他執持，那麼，不是的，因為沒有相信。如何，其他通過自己時間本身理解，理解常本身？因此，爲了通過完全遮止本身安住，執持，其他沒有意義。因為理解那個自性。從那個物體產生的理解，也會變成所有同時出現。如果不是其他做特殊性，那麼，從那個，依賴是相違的。執持那個形態，進入常的理解，會變成所有同時。如果時間是不同的，那麼，會相違，是常一個本身的境，因為形態是不同的。如果說，如果時間晚，從其他因產生的，那時，也必須執持那個時間。如果不是那樣，因為不能執持。看見夢是真實的，看見夢是真實的，看見執持在那個時間理解本身。從根的理解，意體驗的形態，沒有其他目標。對於沒有目標，說有目標，不合理，因為沒有量。其他，如果意沒有目標，意也不會憶念。在這裡，從那個，通過其他任何，自己認識憶念也沒有。如果說，因為是不同的，根的理解執持的，意不是憶念，那麼，即使通過具有分別識的執持，也不會憶念，因為那些也是不同的。如果說，因為是意，也會變成因為是理解。因此：根的分別識，那個直接從緣產生的，意是執持其他境本身。因此，盲人不是看見。自己境的那個直接的境，同時做的，根的理解產生的意，也是現量。如果說，如果那個是與根的分別識同時出現的，那麼，因為那個是通過根的理解本身執持的，所以意沒有意義。如果根的理解中斷，因為沒有其他目標，這個是什麼特徵？對於這個說：從習慣，對於安住在前面，這個等理解是什麼？爲了顯現，對於那個，認為是意的現量。這個等，通過顯現安住在前面的形態進入，是意的現量。如果說，如果從眼睛的行為本身產生，是眼睛的理解本身，那麼，不是的，眼睛的理解只是接近於顯現形色，以前的習慣是在確定。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「執持」、「常」、「根」、「理解」、「量」、「時間」、「憶念」、「分別識」、「習慣」、「現量」、「特徵」、「形色」、「確定」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 常與認知： 作者認為，常是我們理解事物的方式，但常本身也可能是多變的和不確定的。現代形而上學也認為，常是我們理解事物的方式，但常本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明常是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、量與認知、常與認知以及習慣與認知。

།འདི་ལ་མིག་གི་བྱེད་པ་ མེད་པས་ཡིད་སྔར་གོམས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།འདི་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་དོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་མོས་པ་ལྷག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལྟ་བུའི་ཡིད་ནི། སྔར་གཟུང་བ་རྟོགས་པ་མ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེའི་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ལ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ལ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་སྔར་གྱི་འཛིན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་གཅིག་ ཏུ་ཞེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བའི་ཚུལ་དུ་སྐྱོན་མེད་དོ། །འོ་ན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ། དེ་ནི་ཉམས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་མ་ཉམས་པས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱར་མེད་དོ། །དབང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པ་དང་། སྡང་བ་དང་། གཏི་མུག་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་ནི་དབང་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་རོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཚ་བ་དང་ཞིམ་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཡང་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཛིན་ཅིང་དབང་པོའི་ ཤེས་པ་ཡང་གཞན་དུ་འཛིན་ན།འོ་ན་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་དུ་མར་འཇུག་པ་མི་ཟློགས་སོ།

因為對於這個，沒有眼睛的行為，所以意是從以前習慣的特徵產生的，因此，這個是意的現量。如果說，如果那個形態是通過眼睛等分別識本身執持的，所以意沒有意義，那麼，因為可能會有更強的意樂。通過稱為這個進入，因此，因為是進入的，所以是量本身。如果說，那麼，根的分別識不會變成進入的嗎？不是的，因為即使在非常習慣以外分別識的時候，也會進入。因此，像這樣的意，不是理解以前執持的，但是，是在那個時間之後產生的。也不是對於執持的執持。不是對於執持的執持，因為對於安住在近處的，以前的執持不進入。如果說，那麼，會變成同時獲得兩個形態嗎？這個不是兩個形態本身嗎？如果說，那麼，如何會執著一個？像有翳障的兩個人看見兩個月亮一樣，沒有過失。如果說，那麼，從習慣產生的，執持安住在前面的形態的快樂等，也會變成意的現量的自性。如果說，那麼，稱為從根產生的快樂，會壞滅嗎？是真的，那個是壞滅本身。這個沒有壞滅，也稍微沒有什麼可做的。如果說，因為產生從根產生的快樂和不是快樂，那個是相違的，那麼，在這裡，也會變成與根本的論師的詞語相違，因為貪著和，嗔恨和，愚癡和，快樂和，痛苦等自證，不依賴於根，是意的現量。如果說，那麼，法稱的稱為從根產生的快樂和不是快樂，這個會變成不是名聲嗎？通過快樂等的聲音，是說快樂的因，味道等，即使沒有分別識，根的理解也顯現為熱和美味等，是這樣的詞語。或者，因為沒有分別識，與法一致，因為在心裡說那個，所以不相違。如果說，如果意執持其他形態，根的理解也執持其他，那麼，會變成多個形態嗎？不是的，對於根的理解，也會變成是過失本身。即使根的理解，也像習慣如何，進入多個形態，是不能遮止的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「執持」、「習慣」、「量」、「形態」、「自性」、「根」、「快樂」、「痛苦」、「自證」、「貪著」、「嗔恨」、「愚癡」、「分別識」、「法稱」、「聲音」、「味道」、「美味」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、量與認知、自性與認知以及習慣與認知。

།དེ་ལྟ་བུ་འོ་ན་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པ་ལས་དབང་པོས་བསྐྱེད་ པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཡིད་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བྱེད་པ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བར། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་མི་འཇུག་ཅེ་ན། འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ ལ་འཇུག་པ་ནི།།མངོན་དུ་བྱེད་པས་འཇུག་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད། །ཡིན་ཞེས་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡིད་དེ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན། འོ་ན་དབང་པོའི་ ཤེས་པ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ།འགའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་རབ་རིབ་ཀྱི་ཚོགས་པ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ཚོགས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་དོན་ལྟོས་ཅན། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་འདི་གཞན་འཛིན་ ན་ཡང་།།ངེས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་དོན་སྐད་ཅིག་དང་པོའམ། རྒྱུན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཡིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཚོགས་པ་འདིས་མ་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གཞན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་འདི་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་ པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ཚངས་པས་དམོད་པ་མ་འདོར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཡང་མཚུངས་སོ། །སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པའང་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果那樣，那麼，稱為這個的理解，也是從習慣通過根產生的，但不是意本身，因為理解其他的行為。這個稱為這個，是意做的，因為理解為那個本身。如果說，那麼，意的理解，對於稱為那個，如何不進入隱藏的呢？這個不是好的，進入隱藏的，不是通過顯現進入，因此，如何確定那個是現量本身？現量的意義是顯現本身。那個意，對於某些是顯現的形態，對於某些不是。行為是什麼？如果說，那麼，根的理解，對於某些也是欺騙，對於某些不是，是什麼，因為有其他翳障的集合？對於這個，也有其他集合本身。像這樣：自己的意義，隨行的意義，具有依賴，根產生的理解是因。因此，即使這個執持其他，也是認為執持確定。根的分別識的自己的意義，第一個剎那，或者，隨行那個的意義的哪個剎那，對於那個依賴的根的理解，是產生意。對於那個，不是通過這個集合產生的，不是現量。因為那個本身，不是通過確定境理解其他境，因為不是通過其他境產生的。通過那個本身產生的，不是通過其他，這個是什麼？眼睛的分別識，為什麼不是通過聲音產生的，這個對於根的理解也是相同的。如果說，因為確定因和果的物體，對於這個，因為梵天沒有捨棄詛咒，對於其他也是相同的。第二個剎那也是通過根的理解本身執持的，如果那樣，也是看見的，不是的，因為對於那個，也有意的形態。那個也不是具有分別識的，因為安住在前面的形態，也只是清晰而已。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「習慣」、「根」、「因」、「果」、「剎那」、「形態」、「清晰」、「確定」、「執持」、「理解」、「顯現」、「翳障」、「集合」、「依賴」、「梵天」、「詛咒」、「聲音」、「眼睛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 因果與認知： 作者認為，因果是我們理解事物的方式，但因果本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，因果是我們理解事物的方式，但因果本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明因果是我們理解事物的方式。 確定性與認知： 作者認為，確定性是我們認知的一種方式，但確定性本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，確定性是我們認知的一種方式，但確定性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明確定性是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、因果與認知、確定性與認知以及習慣與認知。

།གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཅི་ལྟར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་འདི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་ རྐྱེན་ཡིན།རང་གི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཐ་དད་པ་དག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་པ། དེ་དང་བྱེད་དུས་མཚུངས་མེད་ཅན། །རང་ཤེས་དུས་ཅན་དོན་དག་ནི། །ཅི་ལྟར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ ཡི།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། མེད་པ་སྔར་ནུས་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་བཅས་དོན་མིན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡིད་ ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དུས་སྔ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་དུས་གཅིག་ན་ནི་སྔར་མེད་པ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ཡང་སྔར་ནུས་པ་མེད་དོ། །ཕྱིས་འབྲས་བུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུའི་དོན་ནི་འབྲས་བུ་རུ་འགྱུར་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན། །ཅེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ འཇོག་ནུས་པའི།།རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བ་ཤེས། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྣང་བ་ཡང་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་འདི་ཅི་ཞིག་།ཅི་དོན་གྱི་ངོ་བོའམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད། གལ་ཏེ་དོན་ གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ནམ་ཡང་ངོ་བོ་དེ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྣང་བར་ཐལ་ལོ།།ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པས་ཀྱང་དེ་ཉིད་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་སྔར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡང་སྣང་བར་མི་འགྱུར། ཤེས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ བཞིན་དུ་འདི་ནི་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ཏེ།དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྔར་མི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡོད་ལ་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ།

如果說，如果意的理解的現量是與根的理解同時出現的，那麼，如何，這個根的理解，是相似的那個直接的緣？在自己理解的時間，意的分別識的意義，不是以前的理解的共同做的，因為不同時間，共同做是不合理的，對於這個說：那個和做的時間沒有相似的，具有自己理解的時間的意義，如何是根的理解的共同做的？是不合理的，像這樣：沒有，因為以前沒有能力，後來也不接近，所有因都是以前有的，因此，不是具有自己理解的意義。意的分別識的意義，不是與根的分別識時間不相似，因為那個也是從意的分別識時間更早的。境是因，因也不是與果同時的本身。如果與果同時，那麼是以前沒有的，沒有也是以前沒有能力的。後來在果的時間，因為只有果本身，所以能力沒有意義。如果那樣，如果是在果的時間，那時只有果。因此，所有因都是以前有的。因此，因的意義，不是與變成果和執持的分別識同時出現的。如何執持不同時間？如果說，通過認識理解，能夠安立理解的形態的因本身，知道是執持。自己的本質顯現本身是執持的，但不是那個分別識產生，不是嗎？因為顯現也是與理解同時的，如何是執持因本身？如果說，稱為顯現的，是什麼？是意義的本質嗎？或者，是其他的本身？如果說是意義的本質，那麼，像藍色等，因為永遠不會從那個本質壞滅，所以會變成在所有時間顯現。如果說，因為沒有理解，所以不是顯現，理解也不是做那個本身嗎？那個因為以前也有，所以如何也不會顯現？如果說，理解沒有意義，那麼，像那樣，這個是其他過失，那個的本質本身不是以前不顯現的。那個本身有，那個本身沒有，是相違的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「意」、「現量」、「分別識」、「根」、「因」、「果」、「時間」、「執持」、「理解」、「顯現」、「本質」、「能力」、「意義」、「藍色」、「認識」、「相似」、「緣」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 時間與認知： 作者認為，時間是我們認知的一種方式，但時間本身也可能是多變的和不確定的。現代物理學和哲學也認為，時間是我們認知的一種方式，但時間本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明時間是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解意與認知、現量與認知、分別識與認知、因果與認知、時間與認知以及本質與認知。

།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་ན་མཐོང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ད་ནི་ཤེས་པ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནམ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་པ་སྔར་ནུས་ མེད་ཕྱིར་དང་།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མིག་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་སྔར་ཡོད་ན་ད་ལྟ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡོད་ན་ནི་གང་ སྐྱེ་ཞིང་།།གནས་པ་ཉིད་ན་འཇིག་འགྱུར་བ། །དེ་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །ཐ་དད་མཚན་ཉིད་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །གང་ཕྱིར་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ནི། །བཞིན་ཡོད་ན་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི། །ཕྱིར་ན་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ། །དེ་བཞིན་ཁོ་བོའི་སྣང་བའང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། །གཟུགས་ བརྙན་ཐ་དད་ཉིད་འགྱུར་ཏེ།།གདོང་དང་གཟུགས་བརྙན་ཐ་དད་དེ། །ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །དོན་ལས་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བ་མེད། །དེས་ན་སྣང་དང་སྔོ་སོགས་དག་།དོན་གཅིག་པར་ནི་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས། །སྣང་བ་དེ་ལྟར་ འབྱུང་འགྱུར་བ།།དེ་བཞིན་སྔོ་སོགས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། །གྲུབ་དང་བདེ་བ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡི། །སྔ་རོལ་ཉིད་དུ་དོན་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྔོ་སོགས་སྣང་བ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་འདོད་པ་གང་། །དེ་ནི་སྔོ་སོགས་སྣང་བ་ ལས།།སྔོན་ཡོད་པར་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་སྐྱེས་པ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ཡིས། །རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་འཛིན་བྱེད་དེ། །ཕ་གཟུགས་འཛིན་པ་ཅི་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་རྗེས་བདེ་སྐྱེ་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་ངོ་བོ་དེ། །གཞན་དང་གཟུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དཔེར་ ན་བུ་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཞུང་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་ བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་རིག་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，如果理解存在，那麼會看見，否則不是，那麼，現在，理解是對於顯現的作者嗎？或者，不是作者本身，因為是同時的，因為沒有，以前沒有能力，已經顯示了。即使看見是同時的，因為沒有理解不是，對於這個做什麼？如果那樣，那麼，那時是從眼睛產生的，因此，不是意義的本質。如果意義以前有，那麼現在產生。如果什麼存在，那麼什麼產生，安住本身會壞滅，從那個，會變成那個本身，因為有不同的特徵。因為，臉的影像，如果臉存在，那麼後來出現，因此，與臉不同，像那樣，我的顯現也會變。如果說，因為境是不同的，影像會變成不同的本身，臉和影像不同，也是通過量理解的本身。從意義，顯現是不同的，沒有看見做證明的。因此，如果說，顯現和藍色等，是成立一個意義，如果那樣，那麼，如何從眼睛等，顯現會那樣出現，像那樣，藍色等也會變，因為成立和快樂是相同的。如何眼睛等，在以前有意義，像那樣，會變成顯現，像那樣，沒有看見。因此，藍色等顯現，認為不同的是什麼？那個是藍色等顯現，認為是以前有的。那個的那個直接產生的，通過藍色等顯現，那個分別識執持，像兒子執持父親的形色一樣。即使有多個因，哪個果隨之產生，那個是通過那個本質，說執持其他。例如，就像說兒子執持父親的形色一樣。快樂等自證的意也是現量。如果那樣，分別識不會變成對於自己的本質是現量嗎？如果是那樣，會變成分別識是隱藏的宗義，不是的，因為對於所有心和心所的自證是現量。說快樂等，是爲了顯示體驗清晰。如果說，因為分別識沒有分別識本身，如何是現量？分別識的自性不是沒有分別識本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「顯現」、「作者」、「因」、「果」、「時間」、「本質」、「影像」、「境」、「量」、「藍色」、「快樂」、「自證」、「意」、「分別識」、「體驗」、「清晰」、「自性」、「心」、「心所」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 顯現與認知： 作者認為，顯現是我們認知的一種方式，但顯現本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，顯現是我們認知的一種方式，但顯現本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明顯現是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、顯現與認知、因果與認知、本質與認知、自證與認知以及分別識與認知。

། དོན་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་ལ་རྟོག་ན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟོག་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གཞན་པར་རིག་མ་ཡིན། །འདིར་བརྗོད་པ། བདེ་སོགས་བདག་ཉིད་གཞན་མི་རྟེན། །བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག རང་རིག་ནི།།བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་ཐོབ་པ་ཉིད་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་རིག་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཕྱིས་ སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་ བའམ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འཛིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་འཛིན་པས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གང་ཞིག་དྲན་པས་རིག་པས་ན། །གལ་ཏེ་ཡིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར།།དེ་ནི་བདེ་བར་རིག་མ་ཡིན། །དེའི་ཚེ་ཉིད་ན་སྐྱེས་པ་དེ། །མངོན་སུམ་རིག་པས་རྟོག་པ་མིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ན་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡོད་ཡིན། །བདེ་བ་དེ་ལས་ཐ་དད་ན། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་སྲིད་པར་འགྱུར། །དུས་གཅིག་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་མ་ ཡིན།།ཡིད་ཀྱང་གཟུགས་སོགས་རྣམ་པ་ཡི། །རང་བདག་ཉིད་ལ་གནས་མ་ཡིན། །སྐྱེ་བ་དེ་ཚེ་ཉིད་ཡོད་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་དོན་ལ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་འཐད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡིས་དོན་བཟུང་མེད་པས་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལའང་མི་རྟོག་ཕྱིར། །ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་སྐད་ བརྗོད་པ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ།གལ་ཏེ་དོན་ནི་འཛིན་འགྱུར་ན། །དེ་འདིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དོན་མིན་འཛིན་ན་ཡང་། །དེ་འདིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །འོན་ཏེ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས། །དེ་ལ་རྟོག་པར་བརྗོད་ན་ནི། །འཛིན་དང་མི་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི། །དོན་གཞན་དེར་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །འཛིན་ དང་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར།།གལ་ཏེ་རྟོག་པར་འདོད་ཅེ་ན། །འཛིན་དང་སྒྲོ་འདོགས་གཅིག་ན་ནི། །གཉིས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བདེན་མ་ཡིན། །དེ་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གནས་པའི། །སྐྱོན་ནི་སྔ་ཉིད་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

如果說，對於意義沒有分別識，那麼，不是的，像這樣：如果對於意義分別識，那麼，會變成對於本質本身分別識。對於本質本身，沒有認識那個其他自性。這裡說：快樂等，自己本身不依賴其他，不能做表示。因此，那些自證，不是具有說和隨後的關聯。在獲得產生的本身，快樂等，是執持認識自己本身的境的物體，因為除了那個，不是理解。那時，以前和後來的物體，通過顯現說的門結合的時候，有什麼？如果說，後來結合，不是的，因為沒有那個。如果其他認識為以前的自性，那麼，那時，不會變成那個理解本身。認識以前等的自性，為其他形態，不會變成認識快樂等，像認識其他人的快樂一樣。因此，如果執持快樂等為現在的或者清晰的本身，不是執持為沒有分別識。如果說，如果認為意的快樂是通過具有分別識的執持執持的，那個也不是的，因為：如果通過憶念認識，如果說在心裡，爲了理解以前的自性，那個不是認識為快樂。那個時間本身產生的，不是通過現量理解分別識。如果說，因為與說有關聯，那麼，說本身存在。如果快樂與那個不同，如何會有關聯？只是通過同時理解，不是說有關聯的本身。意也不是安住在形色等形態的自己本身。因為存在產生的那個時間，如何會變成分別識的境？如果說，如果這個對於意義，如何會合理分別識？因為那個沒有執持意義，所以也不會對於本質本身分別識。你說的那個是真的，如果意義會執持，那麼，如何會變成這裡的分別識？如果執持不是意義，那麼，如何會是這裡的分別識？如果通過對於意義的假設，說對於那個分別識，在執持和不執持之外，那個其他意義也沒有。因為有執持和假設，如果說，如果認為是分別識，如果執持和假設是一個，說有兩個，不是真的。對於那個，安住在一方的過失，以前已經說了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「分別識」、「意義」、「本質」、「自性」、「快樂」、「自證」、「境」、「物體」、「理解」、「執持」、「憶念」、「現量」、「說」、「關聯」、「意」、「形色」、「假設」、「過失」、「時間」、「認識」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言與認知： 作者認為，語言是我們理解事物的方式，但語言本身也可能是多變的和不確定的。現代語言學和哲學也認為，語言是我們理解事物的方式，但語言本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明語言是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解分別識與認知、意義與認知、本質與認知、自證與認知、時間與認知以及語言與認知。

།འོན་ཏེ་དེ་དག་དབྱེ་བ་ནི། །ཡོད་ན་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །རྣམ་རྟོག་བཅས་པའི་རིག་པ་ དང་།།དེ་ཉིད་ཚེ་ན་རྟོག་མེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར། འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་གང་ཞིག་ལ། །འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་ཡོད་དེ་ཉིད། །བརྟགས་པས་ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་འདི་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ལས་འཛིན་དང་མི་འཛིན་ལས། །གཞན་པའི་ང་རྒྱལ་ཡང་གང་ཞིག་།ཅེ་ན་འཛིན་པ་མེད་པར་ནི། ། འཇུག་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ལ་འཇུག་བྱེད། །ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་མིན། །གལ་ཏེ་བཟུང་ལ་འཇུག་བྱེད་ཉིད། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པར་བྱེད། །འོ་ན་ད་ནི་ཤེས་པ་ཀུན། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་བཅས་འགྱུར་ཏེ། །གང་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མ་བཟུང་བ་ལ་འཇུག་ཕྱིར རོ།།འདིར་སྨྲས་པ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར། །གང་ལ་རྣམ་རྟོག་གཞན་དག་གིས། །ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་འདིར། །རྣམ་རྟོག་འཇིག་རྟེན་འདོད་པ་ཡིན། །གང་ལ་མཐོང་བར་མངོན་འདོད་པ། །ཤེས་ཏེ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན། །མངོན་དུ་བྱེད་པར་མོས་ཕྱིར་ཡང་། །མངོན་སུམ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དོན་ དམ་དུ་ནི་རྣམ་ཤེས་ནི།།ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་མ་བཟུང་ཡུལ་ལ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པར་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་སྔ་མ་ཡི། །མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །གང་ལ་ཤེས་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། །དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་བཅས་པར་བརྗོད། །གང་ཞིག་ གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དུ།།བྱེད་པས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡི། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །བདེ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། །རང་རིག་པས་ནི་རྟོག་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི། །ཐམས་ཅད་པ་འདོད་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་ཉིད་ནི། །བརྗོད་ དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན།།དེ་ལ་ལས་དང་བྱེད་པ་ཡིས། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་འབྲེལ་མ་ཡིན། །རྒྱུན་དུ་སྣང་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་མོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།འདི་ལྟར། དོན་དང་བདེ་སོགས་རང་བཞིན་ལ། །འདི་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པ་གང་། །རང་བཞིན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ན། །དེ་ཀུན་ཡིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟོག་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ།

如果說，如果那些有區別，那麼，會變成兩個，具有分別識的理解和，那個時間沒有分別識的。因此：即使沒有執持，對於哪個，有執持的傲慢，那個，通過考察，說我們這個宗義是分別識。從那個，執持和不執持之外，哪個傲慢？如果說，對於沒有執持的，哪個是進入的行為？如果對於沒有執持的做進入，如何不是對於所有？如果對於執持的做進入本身，為什麼做進入？那麼，現在，所有理解，會變成具有分別識，因為所有理解，對於沒有執持的做進入。這裡說：不是顯現，對於哪個，其他分別識做概念，那個，在這裡，是世間認為的分別識。對於哪個，想顯現看見，知道是沒有分別識的。也因為意樂顯現，所以稱為現量。究竟來說，所有分別識，都是沒有分別識的本身。因為所有對於沒有執持的境，沒有分別識的進入。還有：從習氣力量，隨行以前的體驗的特殊性，對於哪個，無論產生什麼理解，那個，說是具有分別識的。哪個是做其他支配的，通過那個，會變成進入的理解，那個，在概念上，說沒有分別識。對於快樂等的自性，因為通過自證沒有分別識，對於那個，沒有分別識，所有都是認為的本身。因此，那些自己本身，不是具有說和隨後的關聯。對於那個，通過業和作者，不是關聯的顯現說。對於經常顯現的快樂等，哪個時間，產生這個是快樂等意樂的自性的理解，那時，為什麼不是具有分別識的本身？對於意義，已經說了，對於這個，是意的現量。像這樣：對於意義和快樂等自性，哪個通過稱為這個進入，在直接執持自性的時候，那些都是認為是意。對於那個，也沒有任何分別識的機會，因此，因為沒有分別識，所以那個是現量本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「分別識」、「執持」、「傲慢」、「現量」、「理解」、「習氣」、「體驗」、「自性」、「快樂」、「自證」、「意」、「境」、「概念」、「世間」、「業」、「作者」、「時間」、「意樂」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意樂與認知： 作者認為，意樂是我們認知的一種方式，但意樂本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學和倫理學也認為，意樂是我們認知的一種方式，但意樂本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意樂是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解分別識與認知、現量與認知、自證與認知、習慣與認知、語言與認知以及意樂與認知。

།གང་གི་ཚེ་རང་རིག་པ་དང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉི་ག་ཡང་རིག་པ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། ཕན་ཚུན་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མ་རྟོགས་ཤེ་ན། འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་དམིགས་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་པར་ཞེན་པས་ན། དེ་ལྟར་ ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གིས་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མེད་པར་གྱུར་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་གཟུགས་དང་འབྲས་བུ་ཕྱིར་མཐོང་བས་དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ། །གཉིས་པ་མཐོང་བས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་ དོ།།འོ་ན་འདིར་གཉི་ག་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་དེ། རང་རིག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཉིས་རིག་།སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་དེས་དེ་གཉིས་རིག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་ ལས་ཐ་དད་པའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གིས་ཀྱང་གཉིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་དང་རོ་རིག་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་རིག་གོ་ཞེ་ན། རང་རིག་པ་ཉིད་ན་དེར་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པའི་རང་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་ དོ་ཞེས་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་བརྟེན་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡང་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་བྱེད་པ་ཡང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་དང་རང་རིག་པ་དང་། ཡིད་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་ཐ་དད་དོ། །འདི་ལ་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཡིན་ནམ། ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་ཀྱང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། ། འོ་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པ་ཉིད་པས་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པས་བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ནི་བརྡ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ།

哪個時間，自證和意的現量兩個都變成理解，那時，因為互相不接觸，如何不理解為兩個形態？會變成的，像有翳障的兩個人看見兩個月亮一樣，因為執著一個形態，所以，不那樣做概念。如果說是自己理解本身，如何對於那個也沒有那樣的概念？因為那樣，進入隨後的推測。對於那個，因為看見形色和果，所以隨之推測那個是一個。因為不是看見兩個，所以做概念那個是一個。那麼，在這裡，因為兩個都看見，如何變成一個概念？對於這個，也沒有隨後的推測，對於自證本身，通過隨後的推測做什麼？如果說，因為互相沒有理解，如何理解兩個？如果說，有一個人，通過那個，理解那兩個，不是的，因為沒有與自證不同的存在。通過那些，也不是理解兩個。如果說，像理解形色和味道一樣，理解兩個，對於自證本身，如何也已經顯示，因為也會變成其他人的體驗。因此，多種形態的自證是一個，這個已經顯示了。這個是依賴於外面的意義，也承認執持和能執持來說的，究竟來說，所有都是理解本身，沒有根等的理解的差別。因為根的行為也是同時理解的，像形色等一樣。如果說，眼睛等不是不同的因嗎？像那樣，意和自證，意和根的理解是不同的。對於這個，沒有概念嗎？即使沒有不同的概念，隨後的推測也是概念本身，所以沒有過失。那麼，對於我等，也有隨後的推測的概念，所以沒有過失，如果那樣，對於我等，也有隨後的推測的概念，所以會變成我等也存在，不是的，因為對於那個，有損害的概念。因此，對於快樂等的自己本身，特殊性的自性，不能做表示，這個是成立的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「自證」、「現量」、「理解」、「形態」、「推測」、「形色」、「果」、「根」、「意」、「體驗」、「概念」、「我」、「快樂」、「自性」、「因」、「存在」、「時間」、「認識」、「接觸」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推測與認知： 作者認為，推測是我們認知的一種方式，但推測本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，推測是我們認知的一種方式，但推測本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明推測是我們認知的一種方式。 概念與認知： 作者認為，概念是我們理解事物的方式，但概念本身也可能是多變的和不確定的。現代概念理論也認為，概念是我們理解事物的方式，但概念本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明概念是我們理解事物的方式。 存在與認知： 作者認為，存在是我們理解事物的方式，但存在本身也可能是多變的和不確定的。現代存在主義和形而上學也認為，存在是我們理解事物的方式，但存在本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明存在是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解自證與認知、現量與認知、推測與認知、概念與認知、存在與認知以及語言與認知。

།གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་དེ་དག་།རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟར་རིག་།དོན་གཞན་ལ་བརྟེན་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །རིག་བྱ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཟེར། །རེ་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་རིག་པར་བྱེད་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ཤེས་ལྡན་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་དམ། གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིག་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ།།གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ཤེས་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་གཟུང་བའི་ རང་བཞིན་ཡིན་པས་བཏང་སྙོམས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་དེ་ལ་ཞུགས་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་ བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན།དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་དངོས། །དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །བདེ་སོགས་དེ་ཅི་ཤེས་མ་ཡིན། །རེ་ཞིག་ཁྱེད་ཀྱི་འདི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ནི་རྟགས་མེད་པར་མི་འདོད་དོ། །བདེ་བ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་འགལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རྟགས་མེད་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་ནུས་ན་ནི་འདི་ལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ མེད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ནི་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་ཐ་དད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཐ་དད་ལས་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ནི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་བ་དང་དུ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་གཅིག་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ ཐ་དད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཡང་དེ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མེད་དོ། །ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུ་ཅན་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་དད་ཅེས་ཐ་ སྙད་བྱེད་དེ།འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གོ།

還有，那些不是理解的，如何認識自己的本質？某些人說，通過依賴其他意義的分別識，是能知。首先，對於哪個是做其他理解的分別識，也沒有自證。難道在沒有理解的快樂等中存在嗎？如果說，因為是能知，快樂等會變成自證，如果不是那樣，會變成沒有理解本身，不是的，因為自證沒有成立。如果說是其他理解，像瓶子等一樣，不是自證。如果那樣，那麼，會變成共同理解，不是的，因為通過聚集在一個意義的理解而理解。瓶子等不是通過聚集在一個意義的理解。因此，那些是執持的自性，所以是平等理解。某些人說，理解快樂等為與理解不不同的本身，只是像執持分別識的自性一樣，通過進入那個而理解，所以不會像瓶子等一樣變成過失。按照那些人的說法：那個和非那個，是自性實體。那個和非那個，是實體因產生。分別識不是從因以外產生的，快樂等，那個不是理解什麼。首先，你的這個不是通過現量理解的。通過隨後的推測理解，是不認為沒有標誌的。快樂等不是理解為與理解不同的，因為有聚集在一個意義的相違。隨後的推測也不是沒有標誌而進入的。如果能夠顯示因是不同的，那麼，對於這個，會變成標誌。不是通過沒有現量的隨後的推測而能夠理解的。因為通過不同的因，看見是不同的。因為果的不同是不可避免的，所以是從不同的集合。果的不同不是做成立不同的，因為像灰和煙一樣，也看見從一個因產生不同的果。快樂等和理解不同的成立的果不同，也沒有那個目標，因此，如果要做顯示因是不同的，那個也沒有。如果目標是沒有不同的因和沒有不同的自性，為什麼做概念是不同的？對於這個，有什麼量？ 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「自證」、「分別識」、「快樂」、「瓶子」、「現量」、「推測」、「因」、「果」、「標誌」、「自性」、「實體」、「集合」、「量」、「認識」、「目標」、「相違」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、自證與認知、現量與認知、推測與認知、因果與認知以及本質與認知。

།ཡང་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཤེས་པ་གཞན་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན། མིག་དང་གཟུགས་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་གོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་བདེ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རིག་པ་མ་ཡིན། མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།བག་ཆགས་སད་པའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་སད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རེས་འགའ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། དོན་ བཅས་དབང་པོ་རུང་བ་དང་།།བདག་ཉིད་ཅི་ལྟར་སེམས་ཡོད་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང་། །ཡིད་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །མིག་མེད་པར་ནི་གཟུགས་མཐོང་བའི་བདེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་མེད་དམ། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཉམས་ན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཚོགས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་བདེ་བ་ནི་མི་ཤེས་པར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ སྐྱེས་པ་དེས་ན།གདོན་མི་ཟ་བར་མེད་པ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་གཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེ་དག་ཡོད་དང་མེད་པ་ན། །འགའ་ལ་བདེ་ལ་སོགས་དང་བློ། །སྐྱེ་དང་མི་སྐྱེ་མཐོང་དེའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་དེ་སྐྱེ་གཞན་ལས་མིན། །གང་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ཡིན་པར་རྟོགས་པ།མིག་དང་། གཟུགས་དང་། སྣང་བ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའམ། ཆོས་ལ་སོགས་ པ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་གང་གི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ། མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ན་མི་སྐྱེ་བར་མ་མཐོང་ངོ་། །འོན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །བདེ་བ་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། སྡུག་ བསྔལ་ནི་མི་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

又或者，如果快樂等是與理解不同的，那麼，快樂等和分別識的因是什麼？是眼睛和形色和作意等。因此，分別識的因從眼睛等產生快樂等。如果是那樣，為什麼那個不是理解？為什麼不是通過分別識理解？難道是無嗎？不是的，因為是從分別識的因本身產生的。像這樣，不會變成理解本身。在你的宗義中，為什麼不是那樣？不是的，因為是習氣甦醒的特殊性是因。因為習氣甦醒的分別的力量，分別識有時是快樂的自性，有時是痛苦和不是其他形態，所以沒有不合理。顯示因是相同的：具有意義的根是可行的，自己如何有心，看見產生快樂等。意也和那個相同。沒有眼睛，沒有看見形色的快樂，也沒有奪取意的形色嗎？即使意衰退為悲傷等，也不是。分別識產生的也是這個本身，因此，沒有做成立不同的因是不同的。自己和意接觸是因，從形色等產生的快樂，不應該是不知。如果說，那時，因為沒有產生快樂等，所以，不可避免地知道是沒有，因為沒有是不能執持的，對於這個說：那些有和沒有，對於某些，快樂等和心，看見產生和不產生，因此，從那個產生那個，不是從其他。通過哪個，理解快樂等是與分別識不同的因，在沒有眼睛和形色和顯現和作意的時候，依賴產生快樂等，不是的。因此，分別識的因本身是快樂等的因。如果說，或者法等和非法等，或者法等本身是快樂等的因，那個也不是的，像這樣，從哪個的果的返回，會變成理解其他因的機會，在有眼睛等的時候，沒有看見不產生。如果說，即使沒有返回，法等是因本身。快樂是意願，痛苦是不意願，對於那個，法和非法等，不可避免地是因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「眼睛」、「形色」、「作意」、「習氣」、「心」、「意」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「存在」、「時間」、「認識」、「接觸」、「意願」、「不意願」、「自性」、「**」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意願與認知： 作者認為，意願是我們認知的一種方式，但意願本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學和倫理學也認為，意願是我們認知的一種方式，但意願本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意願是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、因果與認知、習慣與認知、意願與認知以及時間與認知。

།འདི་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་མ་གཏོགས་པའི་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། ལྡོག་པ་མེད་ཕྱིར་ཆོས་སོགས་ཀྱི། །ནུས་པ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད། །བདེ་བ་ ཙམ་ལ་ཆོས་སོགས་ནི།།ནུས་དང་འདོད་པ་གྲུབ་མ་ཡིན། །ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཅི་སྟེ་ཡང་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པས་ནང་གི་བྱད་པའི་ནུས་པ་ཉམས་ན་བདེ་བ་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེས་ན་ཆོས་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། ཆོས་མིན་ཉིད ཀྱིས་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ན།དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི། །ཆོས་མིན་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་མིན། །ཆོས་མ་ཡིན་པས་ནི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་རང་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ ན་ཆོས་ནི་ཆོས་ལས་བདེ་བ་ཉིད་དང་གཞན་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད།དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེས་རིག་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་རིག་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་ཀྱང་ཁྱེད་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་བྱས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་ པས་ཁྱེད་ལ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཁྱེད་ལ་ཚ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་རྐྱང་པ་ཉིད་ལས་ནི། །བདེ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཐ་དད་ཉིད། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཐ་དད་གང་། །དེ་ ནི་རེ་ཞིག་གྲུབ་མ་ཡིན།།ཆོས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཚོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཀྱི། ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་འདོགས་པ་ལྷག་པས་ནི་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུད་ཤིང་རླན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ན་དུ་བ་ཐལ་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།དུ་བ་ནི་ཐལ་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，這個對於除了這邊的美之外的所有善說者，都是善成立的本身，那個也不是真的，因為沒有返回，所以法等的，能力沒有成立本身。對於只有快樂，法等，能力和意願沒有成立。法等是做成立快樂等的集合，不是快樂等本身。如果不是那樣，即使沒有那個成立的，也會變成快樂等。如果說，即使有做成立快樂的形色等，如果悲傷等損害了裡面的作用的能力，快樂不會產生，因此，知道法性是因，形色等不是，那個不是合理的，像這樣：如果通過非法本身，成立悲傷等的集合，從那個會產生痛苦，不是從非法產生痛苦。通過非法，只是成立悲傷等的集合，不是痛苦，如果那個存在，痛苦自己會產生。又或者，即使讓法是從法產生快樂本身，從其他產生痛苦，即使那樣，通過那個，從理解產生不同，那個是從哪裡來的？即使法產生與理解不不同的快樂，對於你也沒有做任何損害。快樂等對於你是有需要的。那個即使不是與理解不同，對於你也不會變成熱。如果說，因為因是不同的，所以是不同的，那個也是認為的，因為：從單獨的分別識本身，快樂的分別識是不同的本身。哪個是確定為一個不同的，那個首先沒有成立。與法一起的集合是產生那個特殊性的果，不是非常不同的本身，因為通過增上的利益，做那個特殊性。濕的柴本身，與菸灰非常不同，不是的。煙不是與灰非常不同的，因為做藍色等污垢，對於那個也有。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「快樂」、「痛苦」、「理解」、「分別識」、「法」、「非法」、「形色」、「悲傷」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「集合」、「自性」、「熱」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「污垢」、「柴」、「煙」、「灰」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、理解與認知、分別識與認知、時間與認知以及語言與認知。

།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པར་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པར་གཟུང་ངོ་། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། ། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཐ་དད་ཡིན། །དཔེར་ན་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི། །གསལ་དང་མི་གསལ་ཐེ་ཚོམ་བཞིན། །གལ་ཏེ་[(]ཤས་[,]ཤེས་[)]པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་གོ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ། འོ་མ་ལ་སོགས་པས་བཅུས་པའི་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་མས་བཅུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་པ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱུ་རུ་རའི་ས་བོན་སྐྱུ་རུ་ར་དང་མི་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ནི་མི་བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དེ་ལས་མ་འདས་པའི ཁྱད་པར་གཞན་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེད་ཅེ་ན། ཐ་དད་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་ན། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བློ་ལས་ཐ་དད་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡིན་གྱི། ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ལ་སོགས་ པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བ་ཉིད་ཆོས་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ལས་སྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་མ་ ཉམས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པ་ཐ་དད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཡོད་པར་གྱུར་བ་ལས་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཆོས་སོགས་ལས། །མ་ཡིན་བདེ་སོགས་དེ་དག་ཅེས། །ཚད་མ་གང་ལས་ཁྱེད་ཅག་གི། དེ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ ཡིན།།ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་བསྟན་པ་ཙམ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་དགའ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ལས་གཞན་ལས་མི་འགྱུར་རོ།

因此，對於法等，沒有產生非常不同的能力，應該確定執持。那個本身的緣故，說：從那些本身的特殊性，快樂和痛苦等是不同的。比如對於心本身的，像清晰和不清晰的疑惑一樣。如果說，理解和快樂等因是相同的本身，分別識會變成只是稱為分別識，如何理解快樂等是不同的？從那個本身的特殊性，像牛奶等浸泡的酸棗的果的種子等的一樣。即使有牛奶浸泡等增上，酸棗的種子不會產生與酸棗不相同的果，但是，會安住不超越那個自性的其他特殊性。如果說，為什麼也不產生不同的？應該說產生不同的本身，不應該那樣說。如果成立說產生果的是不同的，那麼，會變成顯示因是不同的。還有，智慧等也是從法等產生的，因此，那些也會變成與心不同。如果說，智慧等是從習慣等產生的，不是從法等，如果那樣，快樂等也是從意願和不意願等習慣產生的，因此，不會變成那些的因本身。如果說，意願等接近本身是從法來的，如果那樣，快樂等不會變成從法產生，但是，是從具有能力的作意等本身。沒有損害能力的作意，那個也是理解的因，因此，快樂等不是通過不同的產生。如果說，智慧等不是快樂等的因，具有法等因，智慧存在產生的快樂，那個本身是具有法等因的。因此，快樂等沒有成立為具有相同因，那個也不是善說的，像這樣：智慧等不是從法等，快樂等是那些，從哪個量，你們的那個會變成成立？只是顯示沒有通過量成立的自己的宗義的戲論，不是使其他宗義的人高興。智慧等不是從法以外產生的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「牛奶」、「酸棗」、「種子」、「清晰」、「不清晰」、「疑惑」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 量與認知： 作者認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。現代認識論也認為，量是我們認知的一種方式，但量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明量是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、理解與認知、分別識與認知、習慣與認知以及量與認知。

།ཆོས་མེད་ཀྱང་གོམས་པ་ལས་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་མེད་ན་གོམས་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བླུན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱུན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ལ། །ཕོངས་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་ན་ཡང་། །སྔོན་གོམས་ལས་ཞུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ནི། །ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་བདེ་བ་ཡིན། ། བདེ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་ཆོས་ཡོད་ཀྱང་མཉམ་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཉམ་པ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི འོ་ན་ཆོས་ནུས་པ་མེད་དོ།།གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡིད་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འདུ་བྱེད་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་རྒྱུ་ཐ་དད་དོ་འདི་ལྟར། །བདག་གིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་ཏེ། །འདི་ཞེས་རང་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་ཕྱིར། །བདེ་སོགས་ལ་འདི་ཡོད་དམ་ཅི། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འདི་རྒྱུ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འདུ་བྱེད་ལས་འབྱུང་གི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ཉིད་འདུ་བྱེད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ།།འོན་ཏེ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ མཚུངས་སོ།།གཞན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གཟུང་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་བར་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་ བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ།དེ་འཛིན་པ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་རིག་པའི་ཕྱོགས་ལའོ།

如果說，即使沒有法，也從習慣看見，不是的，因為如果沒有法，那個習慣本身，不合理地具有果。如果說，因為愚癡沒有果，那麼，快樂等也是從持續的特殊性產生的。像這樣：不是從本質本身，即使所有缺失的因都存在，從以前習慣進入的相續的，只是特殊性是快樂。快樂是從本質本身的特殊性從習慣來的，因為在不是聖者，做惡行的人們中也看見，即使有法也看見平等，沒有的緣故。如果說，平等是從習慣，從顛倒一起的法性來的，如果那樣，那麼，法沒有能力。因為習慣是先行的，像智慧等一樣，快樂等是心的自性本身。如果說，快樂等是從意等產生的，分別識不是從具有分別識的因，稱為習慣的行為產生的嗎？那個因是不同的，像這樣：我看見的哪個，稱為這個自性的分別識，因為是從以前的行為產生的，對於快樂等，這個有還是沒有？那個不是的，因為對於快樂等，這個也是因。像這樣，對於快樂等，也是從習慣的力量本身產生的，這個已經顯示了。如果說，只是意的快樂等是從行為產生的，不是從根產生的，如果那樣，那麼，那麼，意的分別識本身也是從行為產生的，所以這個是相同的。如果說，對於從根產生的分別識，清晰等的特殊性也是從習慣來的，那麼，那麼，從根產生的快樂等的清晰等也是從那個來的，所以是相同的。還有，已經顯示了快樂等所有都是意本身。如果說，對於執持某些事物，也是對於那個，理解反覆產生的特徵，從習慣的力量，清晰地知道分別識。如果說，如果快樂等也是通過其他理解執持，那時，知道那個執持會變成清晰，對於自證的宗義來說。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、理解與認知、分別識與認知、習慣與認知以及自證與認知。

།གོམས་པར་བྱེད་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རིག་པ་སྐྱེ་ན་ནི། །དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་།རིག་པ་མ་སྐྱེས་ཤེ་ན་ཡང་། །དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ཅི་ འདྲ་ཞིག་།གཞན་དང་གཞན་པའི་བདེ་བ་རིག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གོམས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། གོམས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ན་གོམས་པར་རིག་པ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན་ལ།ཡང་ནས་ཡང་གི་དོན་ཅི་ཡིན། །དོན་ནི་གཅིག་ཡིན་ཡང་། ཡང་ནས་ཡང་གི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འཇུག་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཐ་དད་ན། །ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པ་ག་ལ་རྟོག་།གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ ལས་ཤེ་ན།།བདེ་སོགས་ལ་འདི་མེད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་གཅིག་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར། ཡུལ་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་ཀྱང་དེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དམིགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་ པ་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་གཅིག་པའི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ལ་ཡང་ངོ་ཤེས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལ་དོན་དམ་པར་ནི་ངོ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །དོན་གཅིག་པས་ན་དེ་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཤེས་པ་གཅིག་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་འདི་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཕྱོགས་བརྗོད་དམ།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བའམ། འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རང་རིག་ལ་བརྟེན་ནས། །ཅི་ལྟར་ངོ་ཤེས་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཐ་དད་མཐོང་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན། རང་རིག་པའི་ཕྱོགས་ ཡོངས་སུ་གསལ་བར་ཐ་དད་པར་རིག་པ་ལ།ཅི་ལྟར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ། དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་སོ། །དོན་གྱིས་གོ་བས་རིག་པ་ལ་ནི་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཡང་ཐ་ དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ནི། །རིག་པ་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན། །དོན་གཅིག་ཉིད་ནི་དུ་མ་ཡིས། །གཟུང་བ་མིན་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བརྟག་།དུས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུ་མ་རང་ གི་དུས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་འབྱུང་བའི་དོན་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་གིས་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

習慣是什麼樣的？像這樣：如果產生理解，對於那個，如何修習？如果說沒有產生理解，對於那個，如何修習？爲了產生其他和不同的快樂理解，不是習慣理解。如果說，反覆目標那個本身，那時，做概念為習慣。因為是一個意義本身，如果那個被其他和不同的分別識體驗，是習慣理解，如果說，為什麼快樂也不是一個，反覆的意義是什麼？如果說，即使意義是一個，反覆的意義是因為體驗進入而做的，那個不是的，如果理解是不同的，如何理解一個境？如果說是從認識，對於快樂等，這個有還是沒有？如果說，因為快樂不是一個，所以那樣變成認識，對於境，即使理解是不同的，因為那個是一個，所以是理解，認識不是從境產生的，但是，是從目標產生的。對於不同的理解，不是一個目標。對於理解，如何變成認識？對於那個，究竟來說，沒有認識。如果說，因為是一個意義，所以假立那個是一個，做概念理解是一個，對於這個，應該考察：這個是稱為自證理解的宗義說嗎？或者，是通過其他理解理解，或者，是通過意義理解理解？從那個會變成什麼？如果依賴自證，如何變成認識？看見不同，在那個時候，不是誤認為一個。對於自證的宗義完全清晰地理解為不同，如何對於不同的境，在那個時候，那個所做的形態變成誤認為。對於通過其他理解理解，這個也是相同的。對於通過意義理解理解，是理解為與意義隨順的理解，因此，應該考察理解也是沒有不同的本身。如果不是那樣，因為不合理，是通過意義理解。只是意義的理解本身，是安立為只是理解。因為一個意義不是被多個執持，所以考察為一個。在其他和不同的時間出現的多個分別識，因為完全斷定自己時間的意義，所以不能理解為在之前和之後出現的是一個意義，因為沒有一個做，也沒有。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、時間與認知以及意義與認知。

།བདག་གཅིག་དེ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་ཅན། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཡོད་ཕྱིར་ཏེ། །འདི་ཡི་ནུས་པ་དྲན་པ་དང་། ། མཚམས་སྦྱོར་བ་ལའང་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། །བདག་ནི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ལ། །འདི་ནི་རིགས་ལྡན་མིན་པར་མཐོང་། །གཅིག་པུ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་འདི། །ཟློས་པ་ཚད་ལྡན་ཅི་ལྟར་ཡིན། །བདག་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། རང བཞིན་གང་གིས་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་གང་གིས་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་དེས་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཟློས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ ཏེ་བདག་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་དེ་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེས་ཐ་མི་དད་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐ་དད་ན་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་མི་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་དུ་མ་འཕྲིགས་པ་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ནས་ཡང དུ་གོམས་པར་བྱེད་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་གོམས་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་དོ། །གོམས་པ་ལས་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྱིངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ ཡིན་ནམ།དེ་དག་ནི་བློའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རྟོགས་མིན་རང་བཞིན་གོམས་པ་ལས། །རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད་འབྱུང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི། །གོམས་པས་ཅིའི་ཕྱིར་རྟོགས་དངོས་མིན། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རྟོགས་ པའི་རང་བཞིན་གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་རང་རིག་གོམས་པ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཟུང་བའི་དོན་གོམས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་རིག་གོམས་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་དེ་ནི་མ་གྲུབ་བོ།

一個我，那個是連線的，因為對於那個有記憶，這個的能力在記憶和連線中也是存在的。那個不是那樣的，因為我是理解的自性，這個看見不是合理的。一個的這個自性，重複如何是合理的？如果說，對於我不同的和不不同的宗義，沒有這個過失，通過哪個自性，不不同的自性，不是認識。因為通過各種分類是不同的，所以不同的理解是與那個不不同的不同本身。通過哪個自性，與理解不同的自性，那個是一個本身，因此，沒有重複。如果說，我是不是理解的自性，那時，那個是通過理解理解的，那個也是不同的，為什麼那個執持不不同？因此，如果理解是不同的，不合理地執持一個本身，所以，應該考察通過意義理解，理解是一個本身。如果說，通過意義理解，執持不同的理解，即使那樣，因為不理解理解是一個，所以如何是認識？如果說，多個顯現是認識，如果那樣，快樂等也是，因此，因為一個本身是世俗存在的，所以，通過反覆習慣那個本身，快樂等的清晰等的特殊性是從習慣改變的。從習慣產生的快樂等也是理解的自性本身。從習慣產生的行走等也會變成彎曲等的自性嗎？那些也不是心的自性，對於這個說：不是理解的自性，從習慣，會產生不是理解本身。同樣，理解的自性，為什麼不是通過習慣變成理解實體？是智慧等。如果說，理解的自性，稱為習慣，是自證習慣嗎？或者，是理解的自性執持的意義是習慣？如果說是自證習慣，那個自證沒有成立。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 同一性與認知： 作者認為，同一性是我們理解事物的方式，但同一性本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，同一性是我們理解事物的方式，但同一性本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明同一性是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、時間與認知以及同一性與認知。

།འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡིན་ན། དེ་མ་ངེས་པ་ཉིད་སྲིད་པས་མི་འཐད་པ་ཉིད་དེ། རྟོགས་ པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཟུང་བའི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་ཀྱང་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཞིག་ཅི་འདྲ་གོམས་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །བདེ་སོགས་ནང་གི་མྱོང་བ་ནི། །གོམས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་བཞིན་ ཉིད།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་གི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་སོ། །བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བས་དེ་ལྟར་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་གོམས་པར་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར། གོམས་པ་ རབ་ཏུ་གྱུར་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་སྐྱེའོ།།འོ་ན་དང་པོ་ནི་རང་རིག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིགས་གང་ག་ལས་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །འདིས་ནི། དེ་དང་ དེ་མིན་རང་བཞིན་དངོས།།དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། །རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཅིས་ཤེས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །མིག་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། །མདུན་ན་གནས་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ པ་མཚུངས་པ་ཅན་དག་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་པ་ན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནམ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་གཙོ་བོ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་ བུ་ལ་ནུས་པ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ནི་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་བསྒོམ་པ་འཕེལ་བ་ལས། །སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་ སོགས་བཞིན།།བདེ་བ་ལ་སོགས་རྒྱུ་དེ་ལས། །དེ་ལྟར་རང་རིག་ཅིས་མ་ཡིན། །གང་ཅི་ལྟར་གོམས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མའི་དོན་ཏོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་གོམས་པར་མི་སྲིད་དོ། །རེ་ཞིག་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དོན་གྱིས་གོ་ བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེས་དེ་བདག་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ།དོན་གྱིས་གོ་བས་ནི་གང་མེད་པར་གང་མི་འཐད་པ་དེ་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་དང་། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་དོ།

如果說，如果是第二種宗義，那個不確定本身是存在的，所以是不合理的本身，即使習慣了理解的自性執持的行走等，因為沒有目標行走等是理解的自性本身，對於這個說：哪個習慣變成什麼樣，那個變成那樣本身。快樂等裡面的體驗，習慣的果是那樣本身。快樂等是目標為裡面的體驗的自性。即使是物質的自性，因為聚集在一個意義上，所以那樣目標，這個也不是獲得依賴道理的喜悅。因此，因為習慣了自證本身，所以，習慣變成增上，會產生變成那樣的本身。如果說，那麼，最初會變成沒有自證，因為稱為因的種類，所以那個也是那樣的。從那個修習的力量產生的，像智慧等一樣，是體驗的本質本身，這樣安住。這個拋棄了：那個和不是那個的自性實體，那個和不是那個的實體從因產生，分別識不是從因以外產生，形色等為什麼不是理解？這個意義是這個：眼睛和作意和前面安住的馬車等，具有相同，通過互相一起做，產生時，所有都會變成理解的自性或者不是理解的自性。對於那個，沒有主要和次要的分類，這個意思。對於理解和不是理解的自性的果，具有能見的力量的形色等，不能成立為其他。因此，如果說，因為那個本身是不確定的，不是的，因為想說其他因的意義。如何從修習增長，像產生的智慧等一樣，快樂等從那個因，為什麼不是那樣自證？哪個習慣變成什麼樣，那個變成那樣本身，是量的意義。形色等不可能習慣為自己的自性。首先，智慧等的特殊性是通過意義理解理解的，因此，如何理解那個是與我聚集？通過意義理解，哪個沒有，哪個不合理，那個只是理解。因為沒有與我聚集，也沒有理解的自性，所以沒有絲毫的不合理。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、因果與認知以及同一性與認知。

།འོན་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པར་རྟོགས། དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་ནང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་བདག་གིས་འདི་ལྟར་རྟོགས་སོ་ ཞེས་སྐྱེ་བོས་རྟོགས་པ་ནང་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ནོ།།གང་དག་བློ་བློ་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ཡང་། དེ་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་དང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་གཞན་ཙམ་ཁོ་ ནར་འགྱུར་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་མངོན་སུམ་གཞན་ལ་དེ་ལ་གནས་པ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ལ་ཡང་དོན་དེ་སྣང་བར་འགྱུར་ན། ཞིག་པ་ཅི་སྣང་བར་འགྱུར། བློ་འབའ་ཞིག་སྣང་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོར་ཅི་ལྟར་སྣང་། བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ན། བདག་དང་འདུ་བ་ཉིད་དམ། དེའི་བདག་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དུས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའམ་བདེ་བ ལ་སོགས་པའི་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ནའང་གཞན་དག་བློ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དང་ནང་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ བདག་ཉིད་དང་།དོན་ཡང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གསལ་བ་དེ་ཡོང་པ་ཡིན་པས་འདི་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་བདག་དང་འདུ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ རྟོགས་པ་དང་འདྲེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་གི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཐོག་མེད་གོམས་པའི་ངོ་བོ་ལས། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེས་གནས། །དེ་ལས་ཚུལ་གཞན་རྣམ་རྟོག་ནི། །འཇིག་རྟེན་གྱིས་ནི་ངེས་པ་མེད། ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུགས་གཞན་འཇིག་རྟེན་ལ་སྐྱེ་བ་འདི་མི་ཐོབ་བོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ཅི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་མཐོང་བ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ།

然而，爲了使意義不變成隱藏，也必須存在其他某種東西，只是變成這樣。因此，如何理解為與我聚集？因此，回答說：通過什麼在裡面理解，我這樣理解，眾生理解為在裡面習慣了。即使在那些說理解是其他理解的現量的人看來，那個也必定承認顯現為與我聚集和理解的自性。如果不是那樣，只會變成只是其他意義，不會成立為執持本身。因此，這個現量對於其他，是顯現為安住于那個執持的自性。如果那樣，對於那個，那個意義也顯現，如果壞滅，顯現什麼？如果只是理解顯現，如何顯現為執持者？如果說，我也是那樣，回答說：因為與我聚集本身，或者假立那個的自性，是無始時產生的。如果那樣，在那個時候，從習慣的力量產生的智慧等或者快樂等，也只是理解的自性。如果說，即使那樣，其他不是不承認理解等是體驗的自性嗎？如果不是體驗，已經顯示了不會變成現量本身和在裡面。如果是自證，那麼，那個變成那樣的自性，和也使意義清晰的清晰，是存在的，所以這個是合理的。如果說，即使快樂等是從習慣的力量產生的，也只是與我聚集，所以，是通過聚集在一個意義上的分別識執持的。因此，因為與理解混合本身，所以顯現為理解的自性，不是因為是理解的本質本身，為什麼那樣不是恒常？對於這個說：從無始習慣的本質，這個安住說成是那樣的。從那個，其他的分別，世間沒有確定。從修習的力量那樣產生，對於理解的哪個，這個是這樣和這樣，對於世間產生其他的宗義，不能獲得。然而，如何從修習的力量看見的那個，只是那樣，這樣概念。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、習慣與認知、自證與認知、時間與認知以及本質與認知。

།དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བར བརྟགས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད།གལ་ཏེ་བདག་ལ་འདུ་བར་མི་འདོད་ན། འོ་ན་བདེ་བ་དེ་སུའི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གལ་ཏེ་དེ་གཞན་དུ་འདུ་བར་མི་འདོད་ན་བདག་དེ་སུའི་ཡིན། བདག་ནི་རང་དབང་རྟག་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ལ་ཅི་ལྟར་དེར་རག་ལས། །བདེ་སོགས་རྣམས་ནི་མི་ རྟག་པས།།གཞན་ལ་རག་ལས་ཡིན་པར་རྟོག་།བདག་ནི་རྟག་པས་ན་རང་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་བརྟེན་པར་འཐད་པས་དེ་ལྟར་འཐད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི། གདོན་མི་ཟ་བར་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་བཟང་སྟེ། འདི་ལྟར། རྟེན་ཡོད་ན་ནི་ཡོན་ཏན་ཡིན། །ཡོན་ཏན་ཡོད་ནའང་རྟེན་གནས་ཏེ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཀྱང་རྣམ་པར་གནས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དང་པོ་ཡོན་ཏན་ཉིད། །གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་ཡོན་ཏན་བརྟེན་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་འཇུག་པ་ཞིག་ན། དེ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། གྲུབ པ་ནི་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་བདག་ནི་རང་དབང་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ། མི་རྟག་ན་ཡང་རྒྱུ་ལས་ནི། །སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ ན་ལྟོས་པ་མེད།།དེ་ལ་བྱ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་རག་ལས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་ལ་རག་ལས། འོན་ཏེ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཅི་ཡོད། རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་གཞན་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེ་ན་དེའི་རང་གི་ འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ།སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ།

對於考察聚集在一個意義上，又有什麼必要？如果說不希望聚集在我，那麼，快樂是誰的？如果那樣，那麼，如果說不希望那個聚集在其他，那個我是誰的？因為我是自主恒常的，如何依賴於其他？快樂等是不恒常的，所以理解為依賴於其他。因為我是恒常的，所以是自主的，合理地不依賴，所以那樣合理，快樂等是功德和不恒常的，因此，那些必定會變成依賴本身，如果說，那個是不好的，像這樣：如果有所依賴，是功德，即使有功德，也有所依賴，因此，因為互相依賴，一個也不會變成安住。如果說，如果最初功德本身成立，那時，會變成認為功德是所依賴的，如果進入這樣的分別，那個沒有成立，因為成立是依賴於其他。已經顯示了沒有所依賴和依賴的實體。還有，我是自主的，因為是恒常的。快樂等不是的，因為是相反的，說：即使是不恒常，因為是從因產生的，所以沒有依賴。因為對於那個沒有做的，如何變成依賴於其他？如果說，不是產生的本身，那個如何依賴於其他？如果說，如果從某些因產生，即使那樣，那個有什麼依賴於其他？如果說，產生自己的果依賴於其他，因為那個產生自己的果是從自己的因本身，所以不合理地變成依賴於其他，足夠了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 依賴與認知： 作者認為，依賴是我們理解事物的方式，但依賴本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，依賴是我們理解事物的方式，但依賴本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明依賴是我們理解事物的方式。 自主與認知： 作者認為，自主是我們理解事物的方式，但自主本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，自主是我們理解事物的方式，但自主本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明自主是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解因果與認知、本質與認知、依賴與認知、自主與認知、時間與認知以及同一性與認知。

།དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རང་དབང་ཡིན་ལ་རག་མོད། རྟེན་བདག་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་འདིར་སྨྲས་པ། ཅི་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རིག་གམ། འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས། རེ་ཞིག་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནི་མ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དོན་གང་ཉེ་བས་བློ་དང་ནི། །བདེ་སོགས་དེ་དག་སྐྱེས་གྱུར་པ། །དེ་བོར་ནས་ནི་བདེ་སོགས་ཉིད། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་བ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དབང་པོའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཅི་ ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་ཡིན།བདག་གི་མིག་བདེ་བ་ལ་ཞུགས་སོ་སྙམ་པའི་བློ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཟུགས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པས་འཇུག་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ མིག་ལ་བརྟེན་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མ་དམིགས་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡང་དུས་མཚུངས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཞན་དམིགས་པ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་འཛིན་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་སྒྲ་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པའི རྣམ་པ་ཅི་སྟེ་མི་རྟག་ཅེ་ན།གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་བདག་གམ། བདེ་བའམ། བློ་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་བདེ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་འཇོག་པ་གཞན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤིང་ལ་གོང་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ བཞིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རྟོགས་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། གོང་བུ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉེ་བར་འཇོག་པ་བག་ཆགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，即使快樂等是自主的，也依賴，考察所依賴我有什麼用？如果快樂等不是自證，如何變成幫助者本身？如果說，是通過聚集在一個意義上的分別識體驗的，對於這個說：是通過聚集在一個意義上的根產生的分別識理解嗎？或者，是通過其他？首先，不是通過根的分別識，像這樣：哪個意義接近，理解和快樂等那些產生，拋棄那個，快樂等本身，如何通過那個理解？眼睛等和形色等結合，形色等明顯地趨向，哪個是根的理解，那個如何只是理解快樂等？沒有理解為我的眼睛進入快樂。如果說，如果執持快樂的分別識進入形色本身，會進入，如果那樣，已經顯示了會變成太過分，會變成推論也依賴於眼睛等。如果說，因為沒有目標到從根的分別識執持的其他的形態，所以說是因為那個本身，那麼，應該考察的也會變成被同時的根的理解執持的，也說會變成對於推論太過分，因為在那裡沒有目標到執持的其他的形態。如果說，如果從執持的形態理解那樣的執持，對於應該考察的詞語，這個也是相同的。如果說，為什麼對於快樂等，執持的形態不是恒常？因為沒有體驗為應該執持本身。即使是聚集在一個意義上，因為被其他執持，所以不能說沒有應該執持本身。如果說，因為理解為混合成一個，那麼，那個不是我，不是快樂，也不是任何理解，因為一個也沒有執持自己的本質。只是體驗快樂的形態本身。如果說，還有不是體驗的其他的快樂，不是的，因為沒有目標到其他的安立，像理解樹的球形一樣。如果說，其他的安立是通過推論成立的，哪個是理解，那個是通過其他安立的，像球形一樣，不是的，因為會變成沒有外在的意義，因為安立存在習氣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、依賴與認知以及同一性與認知。

།དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཞན་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་དང་ཡིད་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་ མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར། རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་དེ་མྱོང་བ། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་སྣང་མི་འགྱུར། །རིམ་གྱིས་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རིམ་པ་ནི་འདི་ཉིད་དེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ ཡིན་པའོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དམིགས་སོ། །དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ། །འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ལ་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མགྱོགས་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །མྱོང་བ་ མེད་པ་ཅིས་མ་ཡིན།།གལ་ཏེ་བདེ་བ་འཛིན་པ་མགྱོགས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ་བར་མ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མྱུར་བ་དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ མ་ཆད་པར་ཐལ་ལོ།།འོན་ཏེ་མི་འཛིན་པ་ཡང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་ནི། གཟུགས་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། གཟུགས་མི་འཛིན་པའང་བདེ་བ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཟློག་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། གཅིག་གི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ། །གཞན་དག་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་དབེན་པས་ན། །དེ་མེད་པར་ནི་རིག་ཕྱིར་རོ། །འདི་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་གང་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེས་དབེན་པས་ཡིན་ནོ།

因此，應該理解哪個如何理解，是那樣本身，不是通過推論安立為其他。因此，理解為外在的意義被自己的本質執持本身，是那樣安立的，因為安立依賴於只是理解。快樂等沒有目標為應該執持本身，因此，是自證。如果說，只是從我和意結合產生的理解是執持快樂等，不是從根產生的，如果那樣，因為理解不會同時產生，所以會變成依次執持。因此，如果依次執持，那個體驗，不會顯現為不間斷。如果承認依次執持，快樂等的理解不會顯現為不間斷。依次是這個本身，不是一起產生，這是哪個。執持快樂等是目標為和執持形色等一起。對於那個，一起執持和不一起執持是相違的。相違的也不會在一個存在。如果說，因為快速，所以是相同的，為什麼不是沒有體驗？如果說，因為執持快樂快速進入，所以理解為不間斷。只是理解，是中間沒有間隔，如果說，那個快速也相同于不執持快樂等，所以會變成快樂等和不執持形色本身不間斷。如果說，即使是不執持也顯現為不間斷，像這樣，不執持快樂本身，不是從執持形色以外。不執持形色也不是從執持快樂以外存在，因此，會變成不執持快樂不間斷，這個意義會變成這樣：會變成執持形色等不間斷，如果說是那樣，那個是那樣本身。同樣，對於相反的也說。因此，如果說，會變成沒有執持不間斷，這個是成立上成立，對於這個說：哪個是一個的實體，說其他是不存在的。那個因為與那個分離，所以爲了理解沒有那個。這個不是通過自己的本質什麼也沒有，但是，因為與那個分離。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 否定與認知： 作者認為，否定是我們理解事物的方式，但否定本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，否定是我們理解事物的方式，但否定本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明否定是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、時間與認知、同一性與認知以及否定與認知。

།དེས་ན་གཟུགས་འཛིན་པ་བདེ་བ་ འཛིན་པས་དབེན་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་ན་དེས་དབེན་པར་འཛིན་པ་དེ་མྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་རིག་པ་ཡིན།བདེ་བ་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་མི་འཛིན་པས་ན། འཛིན་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེས་ བྱ་བ་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་གཞན་དམིགས་ན་ཡང་དེས་དབེན་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་དེར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་འཛིན་ན། རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་གཞན་མཉམ་པར་འཛིན་པ་ལ་ཡང་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དག་དུས་མཚུངས་པར་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐག་རིང་པོ་ནས་བར་དང་བཅས་པའི་སྒྲ་དུ་མ་འཛིན་པ་ན་བར་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སྒྲའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཅི་ལྟར་སྒྲའི་རང་བཞིན་བར་མེད་པར་འཛིན་པས་དེའི་ ཕྱིར་མི་འཛིན་པ་ལ་གནོད་ཀྱི།དེ་བཞིན་དུ་བར་འཛིན་པ་མེད་པས་ནི་སྒྲ་འཛིན་པ་ལ་མི་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བར་མི་འཛིན་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ལ་བར་ཆད་འཛིན་པ་ནི། །ཡོད་མིན་ཅི་ལྟར་གནོད་བྱེད་ཡིན། །མེད་པར་གནོད་པར་བྱ་མིན་ལ། །འདོད་ མིན་འཇིག་རྟེན་འདོད་པར་ཟད།།ཅིའི་ཕྱིར་བར་ཆད་འཛིན་པ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཞིག་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་།དེས་ན་བར་ཆད་འཛིན་པ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། གནོད་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འདི་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་འཇིག་ རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ལས་འོངས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།།དེར་ནི་བདེ་བ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་མ་སྐྱེས་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལ་འཛིན་པ་གཞན་མ་སྐྱེས་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མེད་དེ།འཛིན་ལ་འཛིན་བྱེད་གཞན་ཡོད་མིན། །འཛིན་པ་པོ་ལ་འཛིན་པོ་གཞན། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདོད་བྱ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཅལ་ཅོལ་ཉིད། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་ལ། འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དམ། བྱེད་ པ་པོ་ལ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།འཛིན་པར་བྱེད་པ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་མི་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའམ་གཞན་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རང་གསལ་བ་ཡིན་ན། ད་ནི་འཛིན་པ་པོ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། སྐྱོན་གཞན་འདི་ནི་ཡོད་པ་ ཉིད་ན་རང་ཉིད་གསལ་བ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ།

因此，如果承認目標為執持形色與執持快樂分離，因為那個執持分離是快速的，所以那個存在為不間斷，如何是理解快樂？因為對於執持快樂也是這個道理，如果兩個都不執持，為什麼不是沒有執持本身，這樣說是很好的。即使目標為其他，也不是執持與那個分離。如果說，因為進入那個的自性，不是的，如果執持互相進入的自性，不是依次執持，因為對於同時執持其他時間也是存在的，因為承認肢體和具有肢體同時執持。如果說，如果執持從遙遠的有間隔的多個聲音，即使沒有執持間隔，也是執持聲音的自性本身。對於那個，如何通過沒有間隔地執持聲音的自性，因此損害不執持？同樣，因為沒有執持間隔，不損害執持聲音，同樣，在這裡，不是損害不執持間隔，對於這個說：對於那個，執持間隔，存在不是如何是損害者？對於不存在，不是損害的，不是希望，只是世間希望。為什麼沒有執持間隔？這個是事物的能力，哪個超越和考察？因此，沒有產生執持間隔不是損害者，也不是應該損害的，但是，這個只是從世間的名聲來的概念。在那裡，因為不是沒有產生執持快樂和形色等，所以沒有絲毫的不合理。如果那樣，會變成不可能依次執持。執持只是存在的，對於那個，沒有產生其他的執持，如果說，那個不是的，對於執持沒有其他的執持者，對於執持者有其他的執持者，那樣也應該希望其他，如果不是那樣，只是胡言亂語。執持者必須變成自明的自性，或者執持者是做的自性，對於做者，希望有其他的執持者。如果執持者不是明晰的，所有的意義都會變成不明晰的。如果說，如果從根或者其他執持者是自明的，現在，其他的執持者做什麼？如果說，這個其他的過失是存在的，沒有稱為沒有自明地執持。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 關係與認知： 作者認為，關係是我們理解事物的方式，但關係本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，關係是我們理解事物的方式，但關係本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明關係是我們理解事物的方式。 無限倒退與認知： 作者認為，無限倒退是我們理解事物的方式，但無限倒退本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，無限倒退是我們理解事物的方式，但無限倒退本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明無限倒退是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、時間與認知、關係與認知以及無限倒退與認知。

།དེ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་པས་དེ་གཞན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཕན་ཚུན་དུས་ཐ་དད་ པར་སྐྱེས་པ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཅི་ལྟར་ཕན་ཚུན་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ།།འོན་ཏེ་བདེ་བ་འཛིན་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། རེས་འགའ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རེས་འགའ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་གཟུགས་མཐོང་ཡང་ བདེ་བ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྐྲའི་འཛིན་པ་ལྟར་བདེ་བ་འཛིན་པ་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན་འདི་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཅི་ལྟར་སྐྲའི་བར་འཛིན་པ་ལྟར། །ཀུན་ཚེ་ཅི་ཕྱིར་གནོད་མ་གྱུར། །དེ་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། །བར་དུ་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ འདོད།།ཅི་ལྟར་སྐྲ་འཛིན་པས་བར་འཛིན་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ། གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པས་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ལ་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ན་ནི་དེ་སྐྲ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་མ་རྟོགས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བདེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་པ་མ་བཟུང་བས་འབའ་ཞིག་པ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་སྐྱེས་པ་ལ་མ་སྐྱེས་པར་ཐ་སྙད དུ་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་མ་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལྟར་ན་ནི་སྐྲའི་བར་འཛིན་པ་ལྟར་འགྱུར་ རོ།།འོན་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་གཅིག་ཉིད་དོན་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རིམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་ངོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། གཅིག་གིས་གཉིས་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོའི་སེམས་ནི་དེས་ཕྱིར་དང་། །བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་ དོན་དག་ལས།།སྐྱེས་ཕྱིར་དེ་ནུས་གྲུབ་མིན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་ན་རིགས་པ་ཞིག་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་དང་ཡིད་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ ཤེས་པས་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，那個是通過其他明晰的，因為其他明晰者也是隱藏的本身，所以那個是通過其他，會變成所有的行走者都是盲人，這樣顯示。那些顯現為互相在不同時間產生的，如何不是互相損害？因此，這個是過失。如果說，對於執持快樂，會變成損害本身，因為有時只是執持形色等。像這樣，有時即使看見吸引人的形色，也沒有體驗快樂。因此，像執持頭髮的間隔一樣，也安立為執持快樂因為沒有產生而損害，這個也是不好的，像這樣：如何像執持頭髮的間隔一樣，在所有的時候為什麼不是損害？那時，世間希望快樂等在中間產生。如何像執持頭髮，在所有的時候執持間隔損害，同樣，執持形色等也會變成對於執持快樂等。在究竟上，那個也不是執持頭髮，因為不是理解頭髮的自性。哪個時候，在沒有理解快樂，只是執持形色等的時候，那時是沒有產生快樂本身，不是安立為只是因為沒有執持產生的。如果說，因為沒有目標，所以概念為沒有產生，現在會變成概念為產生是沒有產生，因此，也不是沒有目標。因此，哪個時候，在執持快樂等產生的那個時候，快樂等是產生的，那時，不是被執持形色等壓制。按照你的宗義，會變成像執持頭髮的間隔一樣。如果說，根的理解一個本身進入執持意義和快樂等，因此，不會變成依次執持的過失，那個是不合理的，這樣解釋：一個不是知道兩個，根的心因此，即使沒有快樂等，也從意義產生，因此，那個能力不是成立的。如果說，如果根的理解一個本身執持意義和快樂等，是合理的，也顯示了不是那樣。因為承認快樂等只是從我和意結合產生的，是通過不是從根產生的理解執持的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及無限倒退與認知。

།འོན་ཏེ་འགའ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བློ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འབའ་ཞིག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ངེས་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་ནུས་པ་ གཞན་ཡོད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན།མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་སེམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་སེར་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་དབང་པོའི་རིག་པ་ལས་སྣང་བའི་ ཚེ།དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་དེ་ལ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོར་སྣང་བའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སེར་པོ་འབའ་ཞིག་ལས་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བདེ་བ་དང་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་གཟུགས་འབའ་ཞིག་ལས་ མ་ཡིན་པས་རིགས་པ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དེ། སྔོན་པོ་དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ལ། །ནུས་པ་སོ་སོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཚོགས་ལའང་ནུས་གྲུབ་དེ་ལ་ནི། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཁས་བླངས་ན་ཡང་། གཉིས་ཀྱི་སོ་སོ་སོ་སོར་ཡང་། །ནུས་ པ་ཡིན་ན་སྔོ་སོགས་བཞིན།།བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་རྒྱུའི་དོན་ནི་མ་བཟུང་བར། །དེ་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་དང་། འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་ པར་ཤེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཡང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བར་འགྱུར་གྱི།རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་རང་བཞིན་མིན་པ་ནི། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིན། །རང་རིག་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཡང་། །ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིན། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་མངོན་ཕྱོགས་པས། །དུས་མཚུངས་ པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་།།གཞན་ཤིག་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་འཛིན་པ་ཡིན་འདོད་ན། །བདེ་བ་ལ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་དེ། །ཅི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་འདོད། །དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ནི། །རིག་བྱེད་དེ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན། །གཞན་ཡང་སོ་སོར་ནུས་པ་ཡིན་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་འཛིན་ པར་འགྱུར་ཏེ།སྔོན་པོ་ཉིད་བཞིན་ནོ།

如果說，有些不那樣承認，那個也是不可能的，因為根的理解即使沒有快樂等，也只是從意義本身產生的。因為不確定地執持為快樂等的因。即使有其他的哪個能力，如果說哪個？不產生，那個是確定地執持為那個的因。即使有形色等的集合，如果根的心沒有快樂等，也不是不產生本身。如果說，哪個時候，當藍色和黃色一起從根的認識顯現的時候，那時，對於那個會變成沒有能力，因為即使沒有藍色，那個也會產生。即使那樣，那個是對於那個的能力。如果說，如果顯現為藍色和黃色的根的理解不是隻從黃色產生，如果那樣，那麼，顯現為快樂和形色也是不只是從形色，道理是相同的，如果說，對於這個是沒有意義的，因為在根的分別識中，藍色是看見單獨的能力，對於集合，即使成立能力，對於那個，沒有那樣理解。即使承認，如果兩個的單獨也是單獨的能力，像藍色等一樣，會變成只是執持快樂等。不執持那個因的意義，不合理地體驗那個。看見根的分別識從與快樂等分離的只是形色等產生，也是有些希望的。在分別識之前，快樂等不是像形色等一樣存在，因為那個只是與分別識一起，從形色等本身產生。如果說，即使是同時產生，也希望是一起產生的因本身，那個是不合理的，因為一起產生的結果會變成互相聯繫，不是能知所知的實體。不是理解的自性，不是互相執持。即使是自證的自性，也不是互相執持。因為從自己的因明顯趨向，即使是同時，如果希望通過其他壞滅的自性執持，對於快樂，那個明顯趨向，如何希望從根產生？對於那個，根的作用，是能知，那個之前已經說了。還有，如果單獨是能力，會變成只是執持快樂等，像藍色本身一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及關係與認知。

།འཛིན་པ་ཡང་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་བཟུང་བར་ནི་བདེ་བ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ན་ཆུང་སྒེག་མོ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་འགའ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །འོན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་འོན་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ་ནི། དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་འཛིན་ན། ། བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཅི། །གང་ཕྱིར་དེ་ཕྱིར་བློ་མི་འདོད། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་ནི་ནུས་པ་མི་འགྲུབ་བོ། །འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཕ་རོལ་པོ་དག་མི་འདོད་དོ། །གཞན་ཡང་། དོན་མེད་པར་ནི་བདེ་ལ་སོགས། །མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས མྱོང་ན་ནི།།གཟུགས་སོགས་བུད་མེད་སོགས་ཁྱད་པར། །ནམ་ཡང་མིག་གིས་འཛིན་མི་འགྱུར། །འབའ་ཞིག་གིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་གྱི། རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།ལྷན་ཅིག་བཟུང་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་མིག་ལ་སོགས་པས་འཛིན་པར་ནུས་པ་ ཡིན་ན་ནི།དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ནང་གི་ཡན་ལག་ནུས་པའི་དོན། །ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དུ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བར་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཉིད་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ མྱོང་བ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་འཛིན་པ་ཡང་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་གཞན། དོན་འཛིན་ན་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་མི་འགྱུར། །འདི་ལྟར་དོན་འཛིན་པའི་དུས་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་འཛིན་པའི་ཚོགས་པ་མེད་དེ། དབང་ པོ་དང་དོན་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་འཛིན་ལ་ཡིད་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，執持也是那個本身，那個不是的，如果不執持形色等是快樂的因，不合理地執持快樂。應該理解本身也是不合理的本身。沒有理解的年輕美女的快樂，誰也沒有追求，所有的慾望者都是通過那個本身希望快樂。也沒有目標那樣。如果說，一起本身是能力，如果那樣，也會變成兩個月亮。爲了那個本身說：如果一起執持意義，快樂等的能力是什麼？因為哪個，所以不希望理解。沒有跟隨和相反，能力不成立。也不是希望，因為那些外道不希望從那個產生眼睛等的理解。還有，如果沒有意義，快樂等，如果眼睛等體驗，形色等，女人等差別，眼睛永遠不會執持。不是隻是執持形色等是快樂和痛苦等的因本身，和女人等的相同和不相同本身，會變成理解為有某些因。如果一起執持，理解為因本身，那麼，藍色等也會變成理解為互相是因本身。也不是變成，因此，這個是不合理的。如果說，如果只是快樂，眼睛等能夠執持，那時，會變成不產生看見形色等。像這樣：如果內部肢體的能力的意義存在，不會看見外部。如果說，如果在沒有看見外部的女人等，會變成體驗快樂本身，那時，會變成不看見外部，因為體驗快樂是間隔。如果承認執持意義也是希望本身，那時，有其他的過失。如果執持意義，從那個產生，不會體驗快樂等。像這樣，在執持意義的時候，如果說，快樂是產生的，即使那樣，沒有執持那個的**，因為從根和意義和意結合產生的意是執持形色等的意義，也沒有其他的意，因為不承認理解同時產生。因此，會變成不執持從那個產生的快樂等。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།འོན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ ཅར་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཉེས་པ་གཞན་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི།ཡུལ་དེ་དང་ནི་དེ་ཡོད་ལས། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ནི། །ཅིག་ཅར་དོན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བདེ་སྡུག་དག་ནི་རིག་པར་འགྱུར། །འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་དོན་ཡོད་ན། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་དག་ཅིག་ཅར་འགྱུར་བ་ བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ།།འདི་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་གྲང་བའི་དུས་ན་གྲང་བ་དང་། དྲོ་བའི་རེག་པ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟག་ཏུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་རོས་ཡིད་འཕྲོགས་པ་ རྗེ་བོའི་གླའི་ཡོ་བྱང་བྱིན་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ།བདག་ཉིད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འདོད་པ་ནི་མཚོན་གྱིས་རེག་པའི་སྡུག་བསྔལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉེ་བ་ན་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྷན་ཅིག་རིག་པར་ཐལ་ ལོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཕྱིར་གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གླང་པོ་དང་སྦྲང་བུ་དག་གཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་ལྷན་ཅིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཅིག་ཅར་མྱོང་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་པ་གསལ་བ་ལས་ལ་ལར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འདུ་བྱེད་ པ་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ རྒྱུ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །མཁས་རྣམས་གོམས་པ་ཁས་ལེན་མིན། །དེ་ལྟ་ཞེ་ན་མ་འབྲེལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་གོམས་པ་ མེད་པར་ཡང་མཐོང་བ་ཁོ་ནའོ།།སྔར་མ་བསམས་པའམ། མ་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཚེ། དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་བར་དུ་གཅོད་པའི་གོམས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། གཞན་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གོམས་པ་མེད་པར་ ནི་ཤེས་པ་གོམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འབའ་ཞིག་གོམས་པར་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，希望理解同時產生，那時也有其他的過失，這樣說：如果那個境和那個存在，理解同時產生，如果同時意義存在，快樂和痛苦會變成理解。如果存在希望和不希望的意義，快樂和痛苦理解同時會變成，不能相反。這不是看見本身嗎？像這樣，在寒冷的時候，寒冷和，從體驗溫暖的接觸產生的快樂和痛苦理解本身，如果說，那個也是不真實的，像這樣，是認為總是變化。被境的味道吸引，被給予主人的工資的工具，變成其他的控制，希望自己有結果，不是被武器接觸的痛苦的接觸。如果痛苦的因接近，那個也是必然產生，因此，會變成快樂和痛苦一起理解。如果說，因為被其他壓制，不是理解其他，那個是不合理的，因為不可能壓制。說壓制大的本身等是不真實的，因為會變成大象和蜜蜂等沒有一個理解。說只是希望也是不真實的，因為兩個都一起看見，爲了成立一起體驗快樂和痛苦。如果說，從清晰的造作有時也會變成，不是的，因為沒有看見從習慣以外的其他造作。如果從修習的力量產生快樂等，那時，已經顯示了是理解的自性本身。如果說，理解是通過習慣的力量進入快樂等，快樂等是從形色等的因本身產生，這個也是不合理的，像這樣：哪個理解是從事物的力量產生，對於那個，智者不承認習慣。如果那樣，會變成不聯繫。如果快樂等是接近存在本身，那個即使沒有習慣也是隻是看見。以前沒有想或者沒有體驗，在同一個時候，不是變成目標。對於那個，也有間隔的習慣本身，對於這個，有什麼量？還有，沒有習慣意義的形態，理解不會變成習慣，因為不能只是習慣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 習慣與認知： 作者認為，習慣是我們理解事物的方式，但習慣本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，習慣是我們理解事物的方式，但習慣本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明習慣是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及習慣與認知。

།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཡོད། འོན་ཏེ་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ ཉིད་ལས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པར་བསྒྲུབ་ཏུ་ཆས་པ་དོན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་དག་གཞན་སུན་འབྱིན་པ་ལ་ཆེར་གཟོའོ། ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདི་ལྟར། ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ཡང་། །ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང་། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡི། །ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །མི་ཤེས་པ་ཡི་ཉེར་ལན་རྒྱུ། །བདག་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར ཡིན་ན།།དེ་ནི་འགལ་བདག་ལའང་མཐོང་། །དཔེར་ན་སྣ་གཅིག་མཚན་རྒྱུ་དང་། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་དག་།གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་དང་། །མཐུན་པ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། འགལ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་ཡིན་པར་མི་རིགས་པ་ཞིག་ན། །འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་མཐོང་ངོ་། །འོན་ཏེ་འགལ་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་ཅི ལྟར་འགྱུར།ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུའི་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ལ་དེ་ནི་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དཔེར་ན་སྣང་བ་གཅིག་ལས་འུག་པ་དང་གཞན་དག་གི་མིག་ལ་གནོད་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་ སོགས་རང་ཉིད་ལ།།འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། །རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་གི་།དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྟག་ཏུ་འདོད་པ་དང་ མི་འདོད་པའི་ཡུལ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་རིག་པར་འགྱུར་རོ།།ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་སད་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

如果說，理解是通過習慣的力量產生，對於意義等有依賴，但是，是從與意義一起的習慣，如果那樣，意義的形態也會變成從習慣的力量本身產生。如果那樣變成，像夢等一樣，理解會變成與意義分離本身，爲了成立快樂等從分別識是外在的，爲了成立意義也不是外在的自性。其他對於駁斥其他更喜歡。希望快樂和痛苦不是同時產生，像這樣：如果內部的近取理解存在，痛苦等產生。如果說，一個本身是相違的，不希望是近取，哪個分別識，是不理解的近取因，如果變成自己本身，那個在相違自己也看見。例如，一個鼻子是氣味因，和從那個以外的根，看見形色是不相同和，像同時做相同一樣。如果說，如果快樂等理解依賴於先前的理解的近取產生，那時，如果說，不合理的是，兩個相違的近取是一個，但是，那個本身是合理的，因為即使對於相違的快樂等也看見理解。如果說，不是相違的近取，如果那樣，分別識如何變成不是分別識的近取？不是稱為近取的實體，只是因是結果的自己本身，那個對於相違也是存在的本身。例如，從一個顯現，對於貓頭鷹和其他的眼睛是損害和，變成另一個。因此，快樂等對於自己，轉移的意義是顯現和，自己理解者這些，只是從意義產生。如果說，如果不是快樂等的理解的自性，從形色等和分別識同時產生，那時，因為總是顯現希望和不希望的境，會變成同時理解快樂和痛苦。按照你的觀點，為什麼不是那樣？不是的，因為和甦醒的習氣不相同。像分別識形色等一樣，有些時候本身是有些甦醒習氣的因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།ངེད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་ན་ནི། །རྟོག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བག་ཆགས་དྲན་དང་ངོ་ཤེས་པ། །ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཡིན་པར་མཐོང་། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ ནམ།དེ་ལ་ཡང་དོན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་སྣང་གི་།དེར་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ནི་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་མཐའ་དག་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེར་ནི་ཡོད་པ་ཡི། ། དོན་ཉིད་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ན། །དོན་དེ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ནི། །འཛིན་པ་དང་ནི་འབྲེལ་པར་འགྱུར། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བའི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར ན་མངོན་སུམ་དང་དྲན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེས་ན་ཉེན་པ་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དམིགས་འགྱུར་བ། །དྲན་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། གཞན་པ་སྔར་མེད་རང་བཞིན་ནི། །འཛིན་ན་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན། །དྲན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པ་གཟུང་བ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན། སྔོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཟུང་བའི་དོན་ཉིད་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་འཛིན པའི་ཕྱིར་དེ་དྲན་པ་ཡིན་པར་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ།ལྐོག་ཉིད་དོན་གྱི་ངོ་བོའམ་ཅི། །ཅི་ག་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཅེ་ན། །མངོན་སུམ་ལ་ནི་དེ་སྣང་འགྱུར། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་མངོན་སུམ་འཛིན་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེ་ཡང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བ་ཡིན་ཏེ་འདི། དངོས་མེད་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ནི། །ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་འཛིན། །དེ་ལས་དེ་ནི་ཐ་དད་ན། །དངོས་པོ་གཉི་གར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ ཡིན་ན་ནི།རིལ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

如果說，對於我們也是那樣，不是的，像這樣：如果從習氣的力量產生，會變成只是分別。看見習氣、記憶和認識，是自己的因。如果說，記憶等也不是沒有通過自己的體性理解，對於那個，因為顯現意義本身。對於那個，顯現顏色和形狀的體性是意義的自性本身，在那裡，其他的理解的自性不是變成理解的目標。因此，如果說，所有的理解只是隱藏的，如果說，在那裡，如果是有意義本身顯現的行境，那個意義像現量一樣，會變成與執持聯繫。通過自己的體性顯現的意義不是應該不是現量，因為通過自己的體性顯現本身是現量。因為沒有其他的現量的定義。如果那樣變成，現量和記憶會變成沒有差別。如果說，因為顯現為先前的和隱藏的本身，所以沒有這個過失，隱藏的稱為是什麼？那個不是被現量目標。被現量目標，進入記憶本身。如果執持其他先前不存在的自性，如何是記憶？記憶是進入被現量目標，如果不是那樣，如果執持先前不存在的，如何是記憶？不是先前不存在的境的記憶。如果說，因為執持被執持的意義本身是隱藏的，所以希望那個是記憶，那個也是不合理的：隱藏本身是意義的體性嗎？還是理解的體性？如果說，是意義的自性本身，那個會變成在現量顯現。哪個是意義的自性，那個會變成在現量顯現，例如藍色本身等一樣。如果說，因為確定能力，顯現為記憶本身，例如，對於有和沒有的實體本身，有的自性是執持現量，沒有實體的自性是變成其他自性沒有實體的量行境一樣，那個也是墮入自己的宗義，這個：如果沒有實體是實體，如何不被現量執持？如果那個和那個是不同，如何變成兩個實體？因為不同實體的定義是不同的形態。如果不同的形態也沒有不同，會變成一個圓形自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 記憶與認知： 作者認為，記憶是我們理解事物的方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，記憶是我們理解事物的方式，但記憶本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明記憶是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知以及記憶與認知。

།འོན་ཏེ་དངོས་པོ་དག་གི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་དུ་མར་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ལ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་གཞན་མེད་དོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་མེད་དངོས་པོ་ལས། །གཞན་མིན་གཞན་འཛིན་ཅི་ལྟར་ཡིན། །ཚད་མ་ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །ཐ་དད་མེད་པར་ག་ལས་འཛིན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ཆ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་ལ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས། གལ་ཏེ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་རྟོགས་ལ། གཞན་གྱིས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཉི་ག་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར རྟོགས་ཤེ་ན།འདི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་ཀླན་ཀ་ཅི་ཡོད། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། དོན་གཞན་ བརྟགས་པས་ཅི་བྱ།དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དེ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལས་ལྡོག་པས་ན། དངོས་པོ་མེད་པས་ཅི་བྱ་མི་འདྲ་བ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དུས་སུ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཅན་དེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ནི།གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མས་བདག་གིས་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སོ་སོ་རང་གི་ཐ་སྙད་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་ནི་གང་ གི་ཕྱིར་བལྟར་རུང་བ་བདག་གིས་མ་དམིགས་པ་དེས་ན་འདི་ནི་མེད་དོ་ཞེ་འམ།དེ་འདིར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚུངས་པར་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །མ་དམིགས་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། གཞལ་བྱ་ ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཡང་ནུས་པ་ངེས་པའི་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་། ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ནོ་དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་དྲན་པ་ཚད་མ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，因為實體的形態不同，變成多個，不是實體和沒有實體，因為實體和沒有實體是不同的，對於實體和沒有實體，沒有其他的沒有實體。如果不是那樣，會變成沒有盡頭。如果說：如果從沒有實體，不是其他，如何執持其他？如果說，因為量不同，如何從沒有不同執持？如果說，實體的部分是被現量執持，沒有實體的部分是通過其他的量，如果那樣，爲了理解互相不混合，如何理解說實體和沒有實體的自性是一個？如果說，眼睛的分別識理解形色，其他的理解聲音等，如何理解自己是理解兩個的作者是一個本身？因為這個是從沒有開始的習氣理解，不是那個本身。對於這個，有什麼責難？在這裡也是一樣，如果說，如果那樣，從沒有開始的習氣的力量本身，也會變成理解為沒有實體的不同，通過考察其他的意義做什麼？稱為沒有實體，那個量也是從習氣的力量產生，不是究竟的。因此，因為不相同本身從那個相反，通過沒有實體做什麼？不相同也是在現量顯現。因此，在說「這裡沒有」的時候，從後來產生者的力量產生，爲了執持被執持，不是量。沒有其他的稱為沒有實體的量。說通過沒有實體的量，自己理解沒有實體，這個是各自自己的概念，世間因為哪個，自己沒有目標可以看，因此說「這個沒有」，或者，在說「這個不是實體」，相似地概念意義。會變成說那個沒有目標也是隻是現量。在究竟上，稱為沒有實體不是量，因為也不是所量，即使是那個的自性，也沒有成立確定能力的例子。還有，如果說，如果稱為沒有實體是其他量，記憶也會變成那樣。如果說，對於隱藏的本身，記憶只是量，不是的，因為具備量的定義。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 實體與認知： 作者認為，實體是我們理解事物的方式，但實體本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，實體是我們理解事物的方式，但實體本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明實體是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、記憶與認知以及實體與認知。

།ལྐོག་གྱུར་ ཉིད་ནི་བཟུང་ན་ཡང་།།དོན་ནི་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན་འབྲེལ་པ་དག་།གཟུང་བ་ལས་ནི་འཇུག་པ་ཉིད། །འདི་སྙམ་དུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཤེས་པར་གྱུར་ན་འདི་ལ་ད་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འདི་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་དགོས་པ་ཡིན་པས་ན།དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་འདི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མེ་ འཛིན་པ་ན་དེའི་སྔར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དག་ཉིད་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དོ།།ངེས་པར་འཛིན་པ་ན་ཡང་དགོས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་རེས་འགའ་ཞིག་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་འོལ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར། སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག་།རེས་འགའ་བར་ནི་ མཐོང་ངམ་ཅི།།ཅི་ག་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དོན། །རྒྱུ་ཉིད་ལས་ནི་ལྡོག་འགྱུར་རམ། །སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། དྲན་པས་ལྐོག་གྱུར་ ཉིད་དུ་ནི།།དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཤེས་པར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲན་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དྲན་པས་ནི་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། སྔོན་མཐོང་བའོ་ཞེ་ན་འོ་ན་དུས་དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དྲན་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་དྲན་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དྲན་ནས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་འཇུག་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་ནས་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་དེའི་དུས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ དེ་ལྟ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་དེ་ཡི་དུས་ལ་ནི། །འཇུག་ན་དེའི་ཐོབ་མི་ནུས་སོ།

即使執持隱藏本身，會成立什麼意義？從執持推理的法和聯繫，進入本身。如果認為，如果理解隱藏本身，這個現在不進入現量，具有這樣的分別，會使推理進入。因此，如果這個是理解隱藏本身的目的，如果說，記憶是量，不是那樣的。像這樣，因為從執持聯繫和依賴於方面的法，推理進入。當看見煙等的結果，立即產生的推理執持火的時候，之前，誰也沒有確定地執持隱藏本身。即使確定地執持，也沒有目的。那麼，有時會確定地執持本身，對於那個，也沒有不確定。像這樣：有時看見一部分連線，還是什麼？連線的意義，會從因本身相反嗎？連線只是因。超越跟隨和相反不是因本身，因為因本身的定義只是那個。還有，通過記憶，哪個實體會變成理解為隱藏本身？哪個推理的分別，那個不是記憶的行境。哪個是變成推理的境的意義，那個不是記憶的境，如果那樣，通過力量推理會變成沒有意義，因為隱藏本身是被記憶本身執持的。如果說，通過記憶，理解那個是隱藏本身，那時不是存在本身，那麼，哪個是理解為隱藏本身？如果說是先前看見的，那麼，通過記憶，理解那個時候的究竟實體本身是隱藏本身，不是其他的，因此，記憶本身是沒有意義的。因為從記憶進入隱藏，所以記憶是量，不是爲了使推理進入，如果說，從記憶進入，這個是應該分別的。是進入那個時候嗎？或者不是那樣？如果進入那個時候，不能獲得那個。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推理與認知： 作者認為，推理是我們理解事物的方式，但推理本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，推理是我們理解事物的方式，但推理本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明推理是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、記憶與認知以及推理與認知。

།རྟོག་ལྡན་ཐོབ་བྱའི་དོན་ལ་ནི། །འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མིན། །ད་ལྟར་བའི་དུས་ལ་ནི་དྲན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །སྔར་ནི་དུས་ཀྱི་དོན་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཐོབ་ པར་མི་ནུས་སོ།།ཡང་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དེའི་དུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུས་ཕྱིས་ལ་ལྟོས་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་དྲན་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ ཁོ་ནའོ།།དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི། །དོན་ཉིད་ཅེ་ན་དོན་མོས་མེད། །མོས་པ་ཡི་ནི་དབང་ཉིད་ལས། །དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མིན་པར་གནས། །རང་རིག་པས་རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དོན་ཅེའམ། དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་འོག་ཏུ་བྱུང་བའི་མོས་པས་རྣམ་པར་འཇོག་ པ་ཡིན་ནོ།།དྲན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔོན་མཐོང་བ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་སོགས་རང་ཉིད་ལ། །འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། ། རང་བདག་རིག་བྱེད་འདི་དག་ནི། །དོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད། །ཅི་ལྟར་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་རང་ལ་འཕོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་གོམས་པའི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་བ་ནང་གི་རིག་པའི་ཁྱད་པར བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནའི་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཤེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་སང་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་འབྲེལ་པ་ལས་བྱུང་བའི། །བདེ་བའི་རྣམ་པར་མྱོང་བ་ལས། །སྐྱེ་བར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད་དེ། ། དེ་མཐོང་བ་ལས་སད་པར་འགྱུར། །འཁྱུད་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་བརྟེན་པར་སྐྱེས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཕྱིས་དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་མཐོང་བས་སད་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་གི་རིག་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་དག གི།།རང་གི་བདག་གྱུར་དེས་མྱོང་ཡིན། །དེས་ན་དོན་སྣང་བ་བཤད་དེ། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེར་སྣང་བའོ། །ནང་གི་རིག་པའི་ཁྱད་པར་རུང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ ཡིན་ན་དེས་ཞེས་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ།

具有分別的進入應該獲得意義，不是其他。在現在的時刻，不是理解為記憶，因此，如何是量？如果先前理解為時刻的意義是隱藏本身，那個不能獲得。或者，隱藏本身是被現量執持，哪個是被現量執持那個時刻的究竟，那個依賴於後來的，是隱藏本身。那個形態本身只是從習氣的力量，變成這個記憶的自性。如果說，那個是變成那樣的意義本身，對於意義沒有希望。從希望的控制本身，那個本身存在為不是那個本身。通過自證理解的自己的體性本身，不是變成說「是意義」或者「不是意義」，是在那個之後產生的希望安立。在記憶的形態，那個不存在，像這樣，具有理解的理解，哪個是意義，那個是先前看見的，理解為這個形態是從那樣習慣的力量產生。因此，快樂等對於自己，轉移的意義是顯現和，自己理解者這些，只是從意義產生。像從體驗的造作產生的記憶，理解轉移到自己的意義的形態一樣，快樂等也是一樣的，像這樣，那些也是從習慣的造作產生，只是變成內部理解的差別自性的理解。那麼，如何依賴於形色等的意義？因為通過那個，甦醒與那個跟隨的習氣。從接觸聯繫產生，從體驗快樂的形態，變成產生，那個造作，從看見那個甦醒。從體驗擁抱的快樂，非常依賴產生的習氣，後來通過看見那樣的形色甦醒，通過變成那樣的本身，產生內部理解的快樂。這個顯示：那些是意義的自性，被變成自己的自己體驗。因此，說了意義顯現，目標本身在那裡顯現。變成內部理解的差別自性的本身，是被快樂等體驗。爲了那個本身，說了體驗意義，如果不是那樣，如果體驗變成其他的，不會與那個聯繫。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 體驗與認知： 作者認為，體驗是我們理解事物的方式，但體驗本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學也認為，體驗是我們理解事物的方式，但體驗本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明體驗是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、記憶與認知以及體驗與認知。

།འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་ངོ་བོའི་རྒྱུ་ལས་ནི། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བར་རིགས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ནི། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡི་ཐ་དད་ཕྱིར། །གཞན་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མིན། །ཅི་ལྟར་དེ་ལས་གསལ་བར་འགྱུར། །སྒྲོན་མ་ལས་ནི་བུམ་པ་ལ། །དེ་འདྲའི་གསལ་ བ་སྐྱེ་བ་ཡིན།།གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས། །དོན་གསལ་བ་ནི་སྐྱེ་མིན་གྱི། །འབྲས་ཉིད་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དེས། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོག་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་གི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པའི་རྒྱུ་དེས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཐད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བློ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་དེས་རིག་ པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་བས་རིག་པ་ཡིན་གྱི་རང་རིག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་གྱུར་པས། །གལ་ཏེ་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན། །གང་གིས་དེ་ནི་རིག་ འགྱུར་བ།།འདིར་ནི་དོན་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་དོན་ལས་ཀྱང་། །མངོན་ཕྱོགས་ཡིན་པས་དེ་སྐད་བརྗོད། །མིག་ལས་ཀྱང་ནི་མངོན་ཕྱོགས་འགྱུར། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དེ་རིག་མིན། །དབང་པོ་དོན་ལ་ཕྱོགས་ཤེ་ན། །དོན་ལ་ཞེས་བྱར་ཅི་ལྟར་འདོད། །གལ་ཏེ་དོན་ནི་རིག་ན་འདི། །དོན་ལ་ ཕྱོགས་པར་རིག་པར་འགྱུར།།དོན་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པར་ནི་དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རང་ཉིད་རིག་གོ་ཞེ་ན། ད་ནི་རིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གྲུབ་པར་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ནི་དེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པར་དོན་སྣང་བར་ མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་འོ་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་དེ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཡར་པོའི་རྒྱན་ནོ། །གཞན་ཡང་། འགའ་ཞིག་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན། །གནས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་དང་། །གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་དེ་ཡི་ཡང་། ། ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་མི་རིགས་སོ། །ངེས་པར་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་དབང་དུ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ངེས་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར།གཞུང་ལུགས་ནི་གཙོ་བོ་ལས་ནི་ཆེན་པོ། ཆེན་པོ་ལས་ང་རྒྱལ། ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔ་དང་། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ཡིད་དོ། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། དེ་ ལྟར་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་མཐའ་དག་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།

像這樣：因為從哪個體性的因，應該理解體驗自己的體性。如何體驗其他的體性，因為那個不同？其他不是其他的體性，如何從那個清晰？從燈產生對於瓶子，產生那樣的清晰。從清晰的分別識，不是產生意義清晰，如果只是結果，那個理解如何變成理解？哪個是哪個的結果，那個的因不是理解，這樣合理。如果不是那樣，從理解產生的身體的行為會變成理解。因此，合理的是理解自己的體性本身。如果說，因為變成面向顯現是理解，不是通過自證，那個是不合理的。如果自性變成面向顯現，如果從自己的因產生，哪個會變成理解那個？在這裡對於意義有什麼？如果說，那個也是因為從意義面向顯現，所以那樣說。從眼睛也會變成面向顯現，那個如何不是理解那個？如果說，根面向意義，如何希望稱為面向意義？如果意義理解，這個會變成理解為面向意義。如果意義沒有通過自己的體性理解，對於那個，不是理解為面向顯現本身。如果說，意義自己理解，現在理解變成面向顯現做什麼？對於接近成立的，那個接近是不需要的。如果說，沒有那個，不理解為意義顯現，那麼，只是變成理解為與那個一起本身，不是從那個以外的。因此，說「那個執持」，這個是借用的裝飾。還有，有些說快樂等在外在，存在本身和沒有心，是所執持，那個的，同時執持兩個是不合理的。說「確定地執持」是詞語的剩餘。如果像藍色等一樣，是自主目標，沒有理由說確定地執持藍色等和其他一起。如果說，快樂和痛苦等這些是，變成快樂和痛苦等自性的主要的所有，像這樣：宗義是從主要變成大的，從大的變成我慢，從我慢變成五唯量，五根和，五業根和，意。從五唯量是五大元素，像這樣，所有變化的種類只是這些。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知以及實體與認知。

།རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཇིམ་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པ། སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་བདེ་སོགས་དང་། །གཅིག་ཕྱིར་ ཅིག་ཅར་འཛིན་ཅེ་ན།།ཐ་དད་སྣང་ཅན་སེམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུང་དེ་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ འགྱུར་བ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།འདི་ལྟར་མ་ངེས་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྒྲ་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དབྱིག་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་རྔ་བོ་ཆེ་དང་དབྱིག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རླུང་ངམ་སྒྲའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྒྲ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་འདོད་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་གྲུབ་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འཇིམ་པའི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རིགས་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་བརྟག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་གང་ཅི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་ རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ།།རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱབ་པ་མེད་པའམ། རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་གྲུབ་བོ། ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ནི་འགར་ ཡང་མཐོང་བ་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇི་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིམ་གོང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལྷན་ཅིག་པ་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རིགས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ་བས་གཙོ་བོ་མི་འགྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་བཟུང་བའི་གཙོ་བོ་གཞན་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་མཐར་བཟུང་བ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། གཙོ་བོ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

變化的也是具有跟隨自性的，例如泥土的變化是瓶子等一樣。在這裡說：如果說，因為藍色等自性和快樂等是一個，同時執持，具有不同顯現的心如何不不同地執持那個？為什麼說快樂等是變成快樂等自性的主要的所有？因為看見跟隨那個自性。如果說，像這樣，看見執持的變化是具有跟隨那個的，像這樣，不是不確定本身嗎？即使聲音是從鼓和木頭的結合產生，不是具有跟隨鼓和木頭的。如果說，也希望風或者聲音的微塵變成聲音本身，即使那樣，那個也沒有成立。如果說，像泥土的變化一樣，在這裡也是考察相似的因，如果那樣，那麼，所有那個自性的結果，都是從不相同的種類，例如聲音等一樣。瓶子等也是結果，那個也是從不相同的種類。陶工等是不相同的種類，因此，沒有所有是從相同產生這個遍，或者，因為是從不相同的種類產生，成立相反。沒有在任何時候看見不是一起的相同種類的因。如果說，因為看見所有是具有跟隨快樂等的，所以會變成快樂等的自性本身是因，像泥土的變化是泥土團一樣，對於這個已經說了。因為其他一起的也是因。因此，因為相同和不相同種類會變成是因，所以不成立主要。還有，快樂等也是因為跟隨所執持等，成立其他的所執持的主要。因此，最後會變成所執持本身和實體本身等是因。如果說，那個也是具有快樂等自性的，因為具有跟隨實體本身等的是具有快樂等自性的，如果那樣，那麼，因為快樂等是具有瓶子等自性的，主要會變成具有瓶子等自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 變化與認知： 作者認為，變化是我們理解事物的方式，但變化本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學和哲學也認為，變化是我們理解事物的方式，但變化本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明變化是我們理解事物的方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知以及變化與認知。

།འོན་ཏེ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཚོགས་མཐའ་དག་གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། འདི་ལ་རང་བཞིན་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་ བོ་ཅི་ཞིག་ཡོད།མངོན་པར་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཙམ་སྟེ། མངོན་པར་གསལ་བའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་མི་གསལ་བའི་ནི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ལ་མི་གསལ་བ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན། གསལ་བ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ མེད་པ་ནི་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གསལ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་མེད་པའི་མི་དམིགས་པ་ནི་མི་གསལ་བའོ། །ཚད་མས་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ན། དེ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་གྲུབ་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་མི་འགྲུབ་བོ། ། གལ་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཙོ་བོ་རྒྱུར་བརྟག་པས་ཅི་བྱ། དེ་དག་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་གཟུང བ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཅི་ལྟར་འགྱུར།གཞན་ཡང་། ཕྱི་དེ་ཁྱད་པར་ཡོད་ནི་ན་ཡང་། །གོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ལས། །བློ་ལ་དགའ་ཡང་ཡོངས་སུ་གདུང་། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ པ་ཉིད་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་བ་དང་གདུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི། བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་མ་དམིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་མཐའ་དག་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ནི་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པས་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་ཡིན་ན་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གནོད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་བློ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མི་འགལ་ན། །དེ་ནི་ཕྱི་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། །བསམ་པ་འདི་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཅི་ལྟར་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་ཡང་ཡིན་ནོ།

如果說，希望那個是所有自性，如果所有變化的集合，在主要自性，通過那個自性互相相反，對於這個，有什麼自性和變化的事物？只是顯現和不顯現，顯現的變化，不顯現的是自性，如果說，什麼是稱為顯現？什麼是不顯現？顯現是顯現，沒有那個是不顯現，如果說，什麼是這個顯現？是看見的自性。沒有那個的沒有目標是不顯現。當通過量成立自己的體性，能夠稱為目標那個，如果成立，不是沒有本身嗎？因此，因為是先前沒有的，所以不成立主要。如果說，即使沒有目標瓶子等先前是那樣存在本身，通過考察主要作為因做什麼？如果說，那些的快樂等自性本身是主要，不是的，因為執持為與快樂等自性不同。如何變成具有不同顯現的執持不是不同？還有：即使外在有差別，從習慣的差別，即使對於理解快樂，也是完全痛苦，不會變成差別。如果說，快樂等是藍色等外在的自性本身，那麼，像藍色等本身一樣，從修習的差別，快樂和痛苦等不會變成差別。沒有目標看見，顯現為藍色等自性，通過修習的差別變成差別。如果那樣，所有內部和外在是具有跟隨習慣的，因此，所有進入是從習慣的力量產生，會變成不是那個本身。如果快樂等是外在，會變成顯現為外在的自性。如果說，那個是錯誤，不是的，因為沒有看見錯誤的因和，沒有損害。如果說，理解也是快樂等的自性，所以不相違，如何理解那個外在是快樂等的自性？會變成這個想法，像聲音等是變成主要的所有自性一樣，理解也是那樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知以及習慣與認知。

།དེས་ན་བདག་གི་བློའི་ རང་བཞིན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ངེས་པ་ཁོ་ནར་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་ཡིན་ལ།བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བློ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་རོ། །བསྒོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་ཡིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ། ང་རྒྱལ་དེ་ཡང་བློ་ལ་ངའོ་སྙམ་པ་ཡིན་ཞིང་ཡིད་ཀྱང་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྙིང་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ང་རྒྱལ་ལ་རག་ལས་པའི་བློ་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་དེ ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལན་དུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་སོགས་གཙོ་བའི་ཡོངས་གྱུར་ལས། ། བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེས། །འདི་དག་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བློ་བཞིན་དུ་དགྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་འགྲོ་བ་ལ་གནས་པའི་སྐྱེ་བོས་དེ་ལྟ བུའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་གཙོ་བོའི་ཡོངས་གྱུར་ཉིད། །ཡིན་པར་ཤེས་ན་བདེ་སོགས་ཉིད། །བདེ་སོགས་ ཉིད་དུ་ཤེས་པས་ཀྱང་།།སྒྲ་སོགས་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ངེས། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་ངེས་པ་ཡང་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས། གཅིག་མ་གྲུབ་ན་གཉི་ག་ ཡང་མི་འགྲུབ་བོ།གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་དུ་བ་མེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི། དེ་འབར་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྲུབ་བམ། ཅིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

因此，自己理解的自性的快樂等，確定只是理解為不是外在的自性，通過修習的差別，理解變成差別，那個自性的快樂等也會變成差別。稱為修習的是我慢和意的進入。那個我慢也是理解為理解的「我」，意也是具有普遍分別的自性。意的普遍分別變成反覆本身是修習，因此，從勇氣產生的自性，依賴於我慢的理解，理解快樂的自性，會變成那樣清晰，如果說，如果那樣，如何理解快樂等是外在的體性？因為外在的聲音等也是變成主要的所有自性，這個也是不聯繫的回答，因為：如何知道聲音等是從主要的所有產生？沒有理解這些是跟隨那個自性的。如果說，像理解一樣，通過量確定對於敵人等也是跟隨快樂等，那時，因為結果是具有跟隨因的，所以存在於進入的眾生，會理解為是被那樣的因產生。如果說，只是因為是變成具有快樂等自性的主要的所有，所以那樣確定，這個是互相依賴本身，像這樣：如果知道這個是主要的所有本身，快樂等本身，通過知道快樂等本身，也確定聲音等是那個本身。如果聲音等是變成主要的所有，會變成跟隨快樂等，確定跟隨快樂等也會變成是主要的所有自性本身，如果一個不成立，兩個也不成立。還有，如果說，雖然煙是變成火的所有自性，那個會成立是燃燒本身嗎？因為一個被現量損害，不是那樣，對於聲音等也是一樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 修習與認知： 作者認為，修習是我們認知的一種方式，但修習本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，修習是我們認知的一種方式，但修習本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明修習是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知以及修習與認知。

།འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་སྒྲ་ལ་ སོགས་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན།བློ་དེ་དག་གིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ཐ་དད་པ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་རིགས་ནི་ཐ་དད་ངག་།གཟུང་འཛིན་མིན་ན་སྐྱེས་བུ་ནི། །ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་མི་འགྱུར་ཏེ། ། དེས་ན་ཟ་བ་པོ་ཉིད་ཉམས། །སྐྱེས་བུ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་རིགས་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད་ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཟ་བ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་ནི ཟ་བ་པོར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་པའི་ཟ་བ་པོ་ཉིད་ནི་མེད་དོ། །འདིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསལ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་དག་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ རང་གི་རྣམ་པར་གཏོད་པས་བློ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཟུང་བ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་བོ། །གཟུང་བ་ཉིད་དེ་ཡང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་ཡང་སྒྲ་ལ་ སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན།དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་སོ། །ཡང་ན། འདིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསལ། །མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་པ་ནི། བློ་དང་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་ མིན།།གང་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་བཞིན་ནོ། འོན་ཏེ་བློ་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངོ་བོར་འགྱུར་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ ལས་དེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། སྐྱེས་བུ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འདོད་པར་འགྱུར་བའམ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་བློ་དང་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཡོད་ནའང་དེ་ནི་གཞན་ལའང་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ནང་ཉིད་དང་། །མྱོང་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་སེམས་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་རིག་རང་བཞིན་མྱོང་བ་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་ཡི་མྱོང་བ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ནང་ཉིད་དུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果認為，如果聲音等不是快樂的自性，理解不會變成執持那些，因為執持和所執持不適合種類不同，對於這個，已經說了：如果種類是不同的，如果不是所執持和執持，人不會變成所有的執持者，因此，會失去體驗者本身。人不是和聲音等種類相同，因為那個不是主要的自性，快樂等是相反的。如果說，那個不是執持者，不是的，因為會變成失去體驗者本身。人是希望是體驗者。沒有其他的體驗者本身，除了使體驗。這個排除了因和果。為什麼？理解和聲音等的快樂等，只是從所執持和執持本身的實體。因為哪個藍色等，通過引導自己的形態，使理解產生本身是所執持，不是其他的。所執持本身只是從因和果的實體，因此，通過所執持本身，成立為因和果本身。所執持本身也是使安立。人也是使執持聲音等，如果那個也變成那些的結果本身，即使那樣，因為不是，所以不確定。或者，這個排除了因和果，因為沒有成立本身。所說的是：理解和快樂不是從因和果的所執持和執持本身的實體。在哪裡有所執持和執持的實體，在那裡變成因和果的體性不是的，像人和聲音等的快樂一樣。如果說，理解和人等只是從所執持和執持本身的實體，變成因和果的體性，那麼，從那個本身，那個像因和果本身。如果那樣，或者會變成不希望人也是結果本身，或者，通過那個本身變得不確定。或者，理解和快樂不是因和果，因為沒有所執持和執持本身。即使有，那個也會變成其他的。因此，那個是內部本身和，因為是所體驗，所以是心。為什麼？自證自性是體驗。那個是那個的體驗。因為對於外在本身沒有量和，因為在內部體驗。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知以及執持與認知。

།དངོས་གང་ཅི་ལྟར་རིག་གྱུར་པ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་རྟོགས། །མྱོང་བ་མེད པར་དངོས་པོ་རྣམས།།ཡོད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ཡང་གཞན་ལ་དངོས་པོ་ཡང་གཞན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ ནི་མི་འཐད་དོ།།སྔོན་པོ་རིག་པར་བྱེད་པ་ནི་སེར་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་རིག་པ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་ཀྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བར་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ མིག་ལ་སོགས་པས་འཇུག་པ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མེད་པས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་དེའི་ནང་དུ་ཆུད་ པའི་བདེ་བ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ།།འོ་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་གཞན་ཉེ་བར་གནས་པས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གོམས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་ལ་ སོགས་པ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་མྱོང་བས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པ་ལ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་དེ་རང་བཞིན་མིན་པ། ། མྱོང་བས་བློ་གནས་དེ་རིག་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་གྱི། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་པ་རིག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་འབྲས་བུར གྱུར་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་མྱོང་བས་བློའི་ནང་དུ་ཞུགས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་བྱེད་པའམ། དེ་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ།

任何事物如何被理解，那個被理解為是那樣本身。沒有體驗，事物不會被確定為存在。因為不是理解者，那個不是那個的理解者。快樂等也不是理解為與外在的自性跟隨。說體驗是其他，事物是其他，是不合理的。說理解藍色的是黃色，是不合適的。像那樣，理解進入自證的自性，是使自證的自性清晰，不是理解為使快樂等被其他的理解。形色等是通過眼睛等進入的理解，因此不是自證的自性。或者，快樂等因為沒有形態，不是執持，因此，因為是通過快樂的形態本身理解，分別識也成立為快樂的形態本身，所以成立為包含在那個內部的快樂是理解的自性本身。如果說，那麼，像瓶子等一樣，快樂等也會變成外在，那個是不合理的，雖然瓶子等的形態是變成分別識的自性，因為是通過其他接近存在產生，因為沒有理解那個等的行為。快樂等的形態是通過習慣的力量變成差別，不是依賴於其他接近存在本身。如果說，即使是依賴於習慣本身，快樂等不是體驗的自性，因此，因為通過不是變成自性的體驗理解。即使快樂等是變成在習慣增長，不是體驗的自性，對於這個，已經說了：如果那個不是自性，如果通過體驗理解那個理解存在，如果快樂等是自證，會變成理解的自性，不是通過理解那個形態的本身變成其他。因此，人也不是變成結果本身，如果通過那個形態產生本身，那個會變成結果，那個不是存在，因為那個不是那個的形態。通過不是變成那個自性的體驗，理解進入理解內部的快樂等，或者，是和那個結合。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 形態與認知： 作者認為，形態是我們認知的一種方式，但形態本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，形態是我們認知的一種方式，但形態本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明形態是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知以及形態與認知。

།དེས་ན་འདུ་བས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་དང་བློ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ རློམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མངོན་སུམ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ཅན། །མྱོང་བ་མ་གཏོགས་འདི་བློ་གང་། །བློ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ལྷག་པར་ཞེན་པའོ། །རིག་པ་དེ་གང་ཡིན་ན་གཉིས་སུ་མྱོང་བའོ། །ཐ་དད་པ་ལ་ཚད་མ་ཡོད་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ལྷག་པར་ཞེན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།།ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་བློ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ནི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་མེད་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཁས་བླང་བ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་ན་ཅི་འགལ་ཐ་སྙད་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ན་གཞན་ནི་དོན་མེད་དོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་། གལ་ཏེ་མྱོང་གཞན་མི་འདོད་ན། །དེའི་ཚེ་ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དེས་གྲོལ་བ། །མེད་པ་ཅི་ལྟར་ཐར་བར་འགྱུར། །རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་འདོར་ན་ནི། །ཆོས་ཅན་མེད་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར།།རང་གི་བདག་ཉིད་ནི་སྤང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་ནི། གལ་ཏེ་ད་ལྟའི་གནས་སྐབས་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་ལྷག་པར་ངེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་སྤང་བར་ནུས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདི་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་ནི་མི་འགྲུབ་པོ།བདག་གི་འདོད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་དོན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཚད་མ་མེད་པའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ནི་འདོད་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་ལ་རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་ཡང་ཅུང་ཟད་མེད་དེ་ སྒོམ་པ་ད་ལྟར་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་གནས་པ་ན་ཆ་ཡོད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།རྫོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་གཞན་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །ཐར་པའི་གནས་ སྐབས་སུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ།

如果說，因為結合而聯繫，體驗和理解被認為是同一個，除了現量記憶的形態，這個理解是什麼？稱為理解的這個，是什麼特別執著？如果理解是那個，是體驗為二。如果對於不同有量，不是應該說那個嗎？稱為特別執著和體驗，只是名稱而已。沒有體驗的境的形態的自性是理解，沒有形態的體驗是理解的自性，如果說，對於這個，稱為沒有形態的體驗，沒有量。如果說，因為不是通過現量理解，所以沒有量，不是的，因為沒有承認的因。對於沒有現量，也不是推理，因此，不適合稱為承認本身。如果說，如果沒有其他的體驗，快樂等會變成沒有體驗，如果通過自證本身體驗，有什麼相違？因為名言只是通過那個完全，所以其他沒有意義。如果說：如果不想其他的體驗，那時在解脫的階段，通過那個解脫快樂和痛苦，如何變成沒有的解脫？如果完全拋棄自性，會變成沒有法，不能拋棄自己的體性。如果快樂等是不同的，即使在現在的階段，理解為沒有不同，即使那樣，因為作為特別確定不同的行境，能夠拋棄本身，如果說，即使希望這個，如果那樣，沒有通過量成立，是不成立的。通過說，我的希望不成立，不是變成沒有量的意義成立的境。因不是跟隨沒有因的希望，對於說在意義有因，這個也沒有一點量，因為看見在修習時，現在住在修習，有部分。因為看見在那個圓滿時，拋棄煩惱。像那樣，會產生變成那樣的其他體驗，沒有理解為與體驗快樂等不同。在解脫的階段也是那樣，所以沒有相違。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 解脫與認知： 作者認為，解脫是我們認知的一種方式，但解脫本身也可能是多變的和不確定的。現代認知心理學也認為，解脫是我們認知的一種方式，但解脫本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明解脫是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知以及解脫與認知。

།དེའི་ཕྱིར། དེ་དང་དེ་དོན་ལ་བརྟེན་ནས། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་མྱོང་བ། །གཅིག་ཉིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་མཐོང་གི་།བར་དུ་གཞན་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །གལ་ཏེ་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཐ་དད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་དགའ་བ་དང་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་གཅིག་ཉིད་འབྱུང་བར་མཐོང་སྟེ། དེ་ལ་མིང་ཅི་ལྟར་འདོད་པར་གདགས་ལ་རག་གོ། །བརྗོད་པ་ཐ་དད་པར་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ དོན་དུ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དང་། འདོད་པ་མ་དང་ཆུའི་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་བཞིན་དུ། །འདྲེས་པ་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅེ་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་བཞག་ཉམས། །གལ་ཏེ་དཔེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་མེད་པར་འདི་ནི་གཉིས་ འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟགས་པ་ཡིན་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །གཅིག་མ་གྲུབ་ན་ནི་དེ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ན་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མཐའ་དག་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ དང་དུ་མ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། ཐ་དད་མེད་མྱོང་གཅིག་ཡིན་ན། །དེ་ལྟར་གང་ཡིན་དེ་ཐ་དད། །ཅན་འགྲུབ་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན། །ཐ་དད་གྲུབ་བྱེད་འགྲུབ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་མ་གྲུབ་ན་གཉི་ག་ཡང་མི་གྲུབ་བོ། །དེ་བས་ན་ཐ་དད་ པ་མེད་པར་རིག་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པས་ནི་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།།གྲངས་ཅན་གྱི་ལྟར་ན་ནི། །སྡུག་བསྔལ་དཀར་སོགས་ཐ་དད་སྣང་། །ཐ་དད་སྣང་ཡིན་བློ་མྱོང་ནི། །ཐ་དད་མེད་སྣང་ཐ་དད་ན། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་རྟེན་ཅི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་བའོ། ། འོན་ཏེ་ཡང་ཅི་ལྟར་ཚོར་བ་དང་། སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་མི་རྟོག་ལ། མི་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་དང་མྱོང་བ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་འཁོར་དུ་གྱུར པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དག་གིས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན་འདིར་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ།

因此，因為依賴於那個和那個意義，體驗快樂和痛苦等，看見會產生一個，沒有看見中間有其他的。如果說，通過不同說理解和快樂等，不是不同嗎？如果不是那樣，沒有不同的意義，如何變成不同的說？不是的，因為看見這個會產生一個具有多種形態，例如快樂和沮喪等，依賴於對於那個如何希望安立名稱。不同的說是爲了顯示階段的差別，例如種子和芽，希望母親和水的說一樣。如果說，像鐵塊和火一樣，混合沒有分別，如果那樣，對於所有事物，會失去安立不同和不不同。如果說，只是因為有例子，沒有量，就考察這個是兩個混合，如果那樣，對於所有理解為一種形態的柱子等，不會成立是一個本身。如果一個不成立，也不會成立那個是聚集的自性，因此，會破壞所有安立事物的形態，因為除了一個和多個，不可能有事物。像這樣：如果說，沒有不同，體驗是一個，如果那樣，哪個是那個不同，如果成立這個是成立者，不是成立成立者不同。因此，如果一個不成立，兩個也不成立。因此，理解為沒有不同是一個，與那個相反是多個，是合理的。按照數論的觀點：痛苦白色等顯現不同，如果顯現不同，理解體驗，如果顯現沒有不同，不同，不同和沒有不同依賴於什麼？這個是中間的偈頌。或者，如何不理解感覺和，想法等是從心產生，所以大等互相不同，即使那樣，希望不同，像那樣，為什麼不希望理解和體驗也是，理解為沒有不同是一個？這個是通過變成心的輪轉，從心產生的不確定，對於這個，這樣說。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 語言與認知： 作者認為，語言是我們認知的一種方式，但語言本身也可能是多變的和不確定的。現代認知語言學也認為，語言是我們認知的一種方式，但語言本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明語言是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知以及語言與認知。

།གཅིག་ཚེ་བསལ་བས་བསྒྲིབས་ན་ཡང་། སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྒྱུན་དག་ལ། ཐ་དད་པར་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཐ་དད་རྣམ་གཞན་གྲུབ་པ་ཡིན། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དག་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པའི་ ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་ལན་འདེབས་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འཇུག་པ་གཅིག་གིས་སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲིབས་པས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་གྱི་ཚེ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར བས་ན་ཚོར་བ་དང་སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ།།དུས་གཞན་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་རང་ཉིད་གསལ་བའི་ནུས་པ་བཟློག་པའི་སྐར་མའི་ཚོགས་དེའི་ཚེ་མེད་པའི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་དང་མྱོང་བ་དག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་ གྱི་ཚེ་ཡང་ཐ་དད་པར་གསལ་བར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སེམས་ལས་བྱུང་བ་དག་ནི་རེས་འགའ་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་གྱུར་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རེས་འགའ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡིད་ལ་རེས་འགའ་ནི་འདི་བྱའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་དག་གི་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་རིག་པའི་ཆ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། བློ་དང་མྱོང་བ་དག་ནི་འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་སྔར་བཤད་པ། །དེ་དག་གལ་ ཏེ་བསྒོམས་བྱུང་ཡིན།།རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་ནས། །གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་ཡུལ་ཅན་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་རྒྱུ་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། བཤད་པ། བསྒོམས་བྱུང་ཡིན་ཏེ་བསྒོམས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ནོ། །བསྒོམས་ པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ལ།གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ།

因此，即使通過一個遮蔽，因為看見理解的差別在連續的理解中，成立其他的不同。雖然說理解和從理解產生的不是不同，那樣承認不是的，即使承認，回答是：如果通過一個非常清晰地進入感覺等，遮蔽想法等，即使不是變成非常清晰的境，因為在其他時變成目標的境，所以感覺和想法等只是不同。因為在其他時間通過自己的體性作為目標，像太陽光芒的集合，遮蔽自己清晰的能力，星星的集合那時不是沒有一樣。理解和體驗不是那樣，因為在任何時候，都不會執持為清晰的不同。從理解產生的，因為執持為有時會清晰。如果說，執持為相狀等是理解本身，不是理解為不是理解，不是的，因為對於那個也有從理解產生的。像這樣，有時在體驗的那個之後，立即是執持相狀的理解，有時是這個應該做等理解，因此，從跟隨體驗的理解，也確定在沒有理解也有從理解產生的。因此，對於那些的不同，也有理解的部分，對於理解和體驗，這個也是沒有的，是究竟的。瑜伽者的理解，已經說了，那些如果從修習產生，通過完全去除理解的網，顯現為清晰本身。具有聖者四諦的境的瑜伽者的理解，已經說了。如果說，那個從哪個因產生，已經說了：是從修習產生，具有修習的因。通過修習的力量也顯現為清晰，因為顯現為清晰本身，所以是沒有理解，因此是現量。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 現量與認知： 作者認為，現量是我們認知的一種方式，但現量本身也可能是多變的和不確定的。現代認知科學也認為，現量是我們認知的一種方式，但現量本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明現量是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知以及現量與認知。

།གལ་ཏེ་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་གྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པར་འཐད་པ་ཡིན་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་། མེད་ པའི་ཡུལ་ཅན་གོ་ཅི་ལྟར་གོམས་པ་ཙམ་ལས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན།མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་བསྒོམས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུ་ལ་ནུས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདོད་འཇིགས་མྱ་ངན་གྱིས་བརླབས་དང་། །རྐུན་པོའི་རྨི་སོགས་ཀྱིས་བསླད་པས། །མདུན་ ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་ནི།།ཡང་དག་མིན་པའང་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མདུན་ན་གནས་པའི་ རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་རྟོག་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་དང་རྗེས་འབྲེལ་ནི། །དོན་གསལ་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན། །རྨི་ལམ་ན་ཡང་དྲན་པ་ དྲན།།དེ་འདྲའི་དོན་ལྡན་མིན་པར་དྲན། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་ན་ནི། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མྱོང་སྟེ།དེ་དག་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསླད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ན་ནི། འགལ་བ་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་མི་གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ནི་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མཐོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསླད་པ་ལས་རྟོག་ པ་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ན་རེ། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ལ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིག་སྟེ། བསྒོམས་པས་མ་རིག་པའི་དྲི་མ་དང་ བྲལ་བ་ན་དོན་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།མེད་པ་ལ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པས་ཅི་ཞིག་སྣང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། མི་གཙང་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས། ། ཡང་དག་མིན་པའང་བསྒོམས་པ་ཡི། །སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་རྟོག་མེད་དང་། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་དུ་མཐོང་། །མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་ས་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་དོ།

如果說，因為從意義的力量產生，所以現在的具有意義的境的理解，是合理沒有理解，如何理解過去和未來和，沒有的境，只是從習慣是本身沒有理解？即使是沒有的境，也顯示修習也是具有那樣結果的能力，像這樣：被慾望恐懼悲傷所染污和，被盜賊的夢等所欺騙，像在面前存在一樣，也會看見不是真實的。不是真實的境的理解，不是從意義的力量產生，那個也不是具有理解，因為看見是面前存在本身。如果那樣，通過具有面前存在的形態本身，沒有理解是現量。雖然是具有理解，也是顯現為清晰，如果說，不是因為沒有理解，不是的，因為：與理解和跟隨聯繫的，不是具有清晰顯現的意義。即使在夢中也回憶記憶，回憶不是具有那樣意義的。已經顯示理解的自性只是隱蔽的境。如果那樣沒有成立，不會變成具有理解本身。在夢中也體驗理解是隱蔽的境，那些不是顯現為清晰。如果通過欺騙的力量是清晰，在夢等中相違也不會變成不清晰。在夢中也看見體驗記憶的形態，因此，從欺騙理解也不是清晰本身。因此，具有清晰形態的理解只是沒有理解。對於這個，分別說者說：通過量成立的事物，通過修習的力量，只是顯現為清晰，因為通過修習，從沒有理解的垢障分離，意義顯現為自己的體性。對於沒有，因為沒有自己的體性，會顯現什麼？瑜伽者的理解是具有過去和未來的境，因為過去和未來是存在，這樣說。對於這個，已經說了：不凈和滅盡的土地等，通過修習的力量，即使不是真實的化現，也看見是具有沒有理解和清晰顯現。不凈等是意念不是那個本身，虛空土地等是沒有。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 夢與認知： 作者認為，夢是我們認知的一種方式，但夢本身也可能是多變的和不確定的。現代認知神經科學也認為，夢是我們認知的一種方式，但夢本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明夢是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知以及夢與認知。

།འོན་ཏེ་ས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣལ འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་བསྒོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།རྣལ་འབྱོར་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་དོན་བཟུང་ནས། རིག་པ་སེམས་པ་ལས་བྱུང་བས་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། སྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན་ཕྱིན་ ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ་དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ལམ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདི་དག་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ནི་འབྲས་ བུའི་དོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་དག་གི་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན། །དེས་ན་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེ་ཙམ་གྱི་ཡོད་པར་ཅི་ལྟར་གྱུར། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེ་དག་ནི་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་བསྒོམས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི། ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོངས་ན་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། བསྒོམས་པ་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་མིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་ནི། །དངོས་པོ་ངེས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །བསྒོམས་པ་ཙམ་ལས་ནི། དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །གང་གང་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་གྱུར་པ། །བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པ་ན།།དེ་གསལ་མི་རྟོག་བློ་འབྲས་ཅན། །ཡོད་པ་འབའ་ཞིག་བསྒོམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་བསྒོམས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་དང་གང་བསྒོམས་པ་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། དེ་གསལ་བ་མི་རྟོག་པའི་བློ་ནི་ཤིན་ ཏུ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།བསྒོམས་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་སྔར་དཔྱད་དངོས་པོ་བཞིན། །སླུ་བ་མེད་ཅན་གང་ཡིན་དེ། །བསྒོམས་བྱུང་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད། །ལྷག་མ་ཉེ་བར་བསླད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་ཡང་སྔར་དཔྱད་པའི་དངོས་པོ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་མི་སླུ་བ་ཅན་མི་སྲིད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་གསལ་བར་སྣང་བས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སླུ་བ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།

如果說，土地等也是存在，因為瑜伽者的現量看見，只是通過修習，不是變成瑜伽者，但是，通過從聽聞產生的理解，執持意義，通過從理解產生的想法安立，當修習者們的意義完全時，哪個是不顛倒的境，那個本身是量，具有那個的是瑜伽者。即使那樣，也說了，止和觀雙運的道路是瑜伽。對於那個，如果說，這些是顯現給瑜伽者，即使那樣，這個是爲了結果的意義，顯現不是那個本身。因此，如果說，那些的那個顯現不是那個本身，因此，如果說，顯現給瑜伽者不是那個本身的自性，如何變成只是那個存在？因此，對於瑜伽者的理解，那些也是不是那個本身的自性本身。只是顯現不是變成那個，但是，是從考察。只是從理解產生，修習不是理解那個的因，如果通過量的力量來，那樣是確定的。像這樣：因為只是從修習產生，說是那個不是本身。通過事物的門理解，希望確定事物。只是從修習，因此，是真實和不真實。哪個非常修習，當修習完全時，那個清晰沒有理解的理解是結果。不是隻是修習存在，因為也是其他的修習的境。因此，哪個和哪個修習，當修習完全時，那個清晰沒有理解的理解是非常修習的結果。沒有看見修習變成其他。對於那個，像之前考察的事物，哪個是沒有欺騙，希望從修習產生的現量是量，其他的不是接近欺騙。這個是中間的偈頌。即使是從修習的力量產生，像之前考察的事物，世間和超越的聖者四諦等，哪個是不可能沒有欺騙，那個的境本身是現量，不是希望等的境。那個即使通過顯現為清晰是沒有理解，也是欺騙本身。因此，夢的理解等不欺騙不是現量本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知以及量與認知。

།གལ་ཏེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། མུ་སྟེགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཤེས་པ ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་དག་ལ་ཡང་བསྒོམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་སོ། །འདི་ལྟར། དོན་གང་འཇིག་རྟེན་ཐུན་མོང་བ། །དེ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས། །ངེས་པར་རིག་པ་ལས་འདས་པར། །གནས་ པ་མིན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར།།དེས་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་དེ་དག་གིས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་དོན་གྱི་ཚོགས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ག་ལ་འགྱུར། དེས་ན་དེ་དག་གིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ ཀྱང་འཇུག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་འདས་རིག་བྱ་མིན། །དྲང་སྲོང་མིག་གིས་མཐོང་གྱུར་པའི། །དངོས་ལ་དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་།རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ མི་འགྱུར།།ཅི་སྟེ་དེ་དག་གི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ན་ནི་དེའི་ཚིག་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀྱང་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་ལ་ཡང་། །སླུ་བ་མེད་ཅན་ཚད་མཐོང་ལ། །གཞན་གྱི་ཚད་མས་གནོད་འགྱུར་བ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གཟིགས། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་ཚད་མས་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་ལ་ཚད་མ་མ ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཅི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པའམ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། གང་ཕྱིར་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ནི། །ཡུལ་མཚུངས་པ་ལ་རྣམ་པར་གནས། །དབང་པོ་འདས་ལ་འཁོར་བ་པའི། །ཚད་མ་རབ་ ཏུ་འཇུག་པ་མེད།།རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་དེ་དག་གི་དེ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་གསུངས་དེ་དག་གང་། །འགལ་བར་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཚིག་རྒྱུ་ཤེས་པ་ནི། །གནོད་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཡི། ། འདི་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི། །དོན་བརྗོད་འབའ་ཞིག་རིག་བྱེད་ན། །དེ་ཡི་ཚིག་ལས་མཁས་པ་ནི། །འགའ་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མིན། །དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཚིག ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་ལ།དེས་ན་གཞན་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པས། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་གཅད་པར་ནུས་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་གང་ལས་སྲིད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསམ་པར་བྱའོ།

如果說，通過修習的力量，理解不是現量，那麼，所有與外道相關的理解會變成現量，因為對於那些也沒有修習，那樣是不可能的。像這樣：哪個意義是世間共同的，說那個在一些中有，如何變成確定超越理解，不是存在？因此，那些其他的行外道者，通過修習產生的現量成立，沒有屬於自己宗義的集合的意義的集合，那樣怎麼可能？因此，通過那些接近顯示，也會變成進入。如果說，因為被推理等損害，不是那樣，不是的，因為：不是超越感官的理解對象，通過仙人眼睛看見的事物，那些的詞語，不會被推理損害。如果說，不瞭解那個本身是那些的看見，如果看見，那個的詞語不會被損害本身。如果說，如果那樣，如來也知道真理等，這個從哪裡來？那個不是的，因為：在如來的語言中，也看見不欺騙的量，通過其他的量會損害，因此如來看見。如果說，通過人的量，不是超越感官的意義的量本身嗎？如何變成損害或成立超越感官的意義？因為損害者和被損害者，存在於相同的境中。對於超越感官的，輪迴者的量不會進入。瑜伽者的理解也會損害那些的那個。像這樣：如來說的那些，因為存在相違，那個詞語的因理解，是顯示損害。如果說，這個對於相反也是相同，那個不是的，像這樣：如果只是說超越感官的意義是理解，從那個詞語，智者不會進入。超越感官的詞語在所有中都有，因此，通過顯示給其他，顯示能夠遮斷另一個本身。如果說，因為不可能，不是那樣，應該思考瑜伽者的理解也是從哪裡可能。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 推理與認知： 作者認為，推理是我們認知的一種方式，但推理本身也可能是多變的和不確定的。現代邏輯學也認為，推理是我們認知的一種方式，但推理本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明推理是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知以及推理與認知。

།རང་ བཞིན་གྱིས་གྲུབ་རྣལ་འབྱོར་པའམ།།རིག་བྱེད་དེ་སྟོན་བྱེད་ཡིན་ན། །གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡོད་མིན་ན། །དངོས་འདིར་ཚད་མ་ག་ལས་ཞིག་།འོན་ཏེ་དེ་དོན་གཉེར་རྣམས་ཀྱིས། །བླང་བྱ་གཅད་ནུས་མིན་ཞེ་ན། །མི་རིགས་སྡུག་བསྔལ་ཆད་པ་ནི། །གཙོ་ བོ་མིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན།།སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་ལྡན་པས། །སྐྱེ་བོ་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་ཅིང་། །དེ་བཞིན་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བདེ་བའང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ། སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་བདེ་བའི་མཆོག་།གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལས། །བཟློག་པ་རིག་པར་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ལས་མཆོག་གྱུར་བླང་བྱ་གཞན། །རིག་པ་དང་འབྲེལ་གང་ཞིག་ཡིན། །མར་མེ་ཞི་བར་གྱུར་པ་བཞིན། །ཞེ་ན་འདི་ནི་ཚད་ཅན་མིན། །འདི ལྟར།བསྲེག་དང་བཅད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །ཤེས་པ་རྒྱུན་ཆད་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར། །མ་འཁྲུགས་པ་ནི་གནས་པ་ཉིད། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་རྟོགས་པ་དེ། །རྣམ་འབྱེད་པ་ལས་རྒྱབ་ཕྱོགས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྐྱོ་བས་ལ་རྒྱབ་ ཕྱོགས།།འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །མཉམ་པ་ཉིད་ནི་མཐོང་བ་དེའི། །རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའང་གང་གིས་བྱས། །ཏིང་འཛིན་སྟོབས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་ལ་གནོད་བྱེད་འགའ་ཡོད་མིན། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཀྲེས་སོགས་ཀྱི། །སྡུག་ བསྔལ་མཐའ་དག་ཟད་འགྱུར་ཞིང་།།དེ་ལས་མཚོན་སོགས་གནོད་པ་ཡང་། །དེ་ལ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་ཐམས་ཅད་ལ། །དཔའ་དང་བརྟན་པ་ལ་སོགས་འབྱུང་། །བརྟན་པ་མེད་པ་འགའ་ལ་ཡང་། །ཁ་ ཟས་རྒྱས་པར་བྱེད་མ་ཡིན།།བརྟན་དང་ལྡན་པས་གྱི་ན་ཡི། །ཁ་ཟས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱེད། །དེ་ལྟའི་ཁ་ཟས་མེད་པར་ཡང་། །དེ་ཡི་དོན་ནི་ཡོད་པ་སྲིད། །སྐྱེ་བ་གཞན་སོགས་རིག་པ་ནི། །གོམས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་ལས་དང་འབྲས་ཤེས་ ཤིང་།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ངེས་པ་ན། །དེ་ལས་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་འདས་དང་མ་འོངས་པའི། །ཤེས་པ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་ཤེས་པ་ནི། །ཕྱི་རོལ་རྣམས་ལའང་འགྱུར་ཞེ་ ན།།དེ་ནི་ངེད་ཅག་འདོད་པ་སྟེ། །རྣམ་པ་ཀུན་ནི་སྐྱོབ་པ་ཡིན། །དངོས་པོའི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ན། །བརྟན་ཞིང་འཁྲུགས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཆགས་ལ་སོགས་པས་དཀྲུགས་པའི་ཕྱིར། །མུ་སྟེགས་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་མིན། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་ཚིག་ལས་ནི། ། དེ་བྱེད་མཁྱེན་པར་ལྡན་པར་ཤེས། །ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར། །བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད། །གལ་ཏེ་རང་རྟོགས་རྗེས་འབྲངས་པས། །ངག་གི་འཕྲོས་པ་འདི་ཡིན་ན། །ཡོད་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པ་ནི། །

如果自性成立的瑜伽者或，理解是顯示者，如果不存在確定，這個事物如何有量？如果說，那些尋求意義者，不能遮斷應該取捨，不合理，不是主要的是痛苦的斷滅。完全寂滅所有痛苦不是應該取捨，像這樣：具有執持我和我所，眾生與痛苦聯繫，像那樣，那個是所有痛苦滅盡。如果說，快樂也是那樣，沒有痛苦是快樂的最高。如果說，如果存在理解總是從痛苦，相反，存在其他超越那個應該取捨，哪個與理解聯繫？像燈熄滅一樣，如果說，這個不是有量，像這樣：通過燃燒和切割等，不能斷滅理解的相續。因此，因為沒有斷滅相續，不混亂是存在本身。那個階段的理解，是從分別成為相反。如果說，通過厭煩成為相反，對於這個有什麼相違？通過哪個也做了看見是平等的相反？會獲得禪定的力量，對於那個，沒有損害者。通過禪定，飢餓等的，所有痛苦會滅盡，從那個，武器等的損害，對於那個也會變成沒有。通過修習的力量，對於所有，會產生勇氣和堅定等。對於沒有堅定的一些，不是使食物增長。通過具有堅定，使食物完全增長。即使沒有那樣的食物，那個的意義也可能存在。理解其他的生命等，會從習慣產生。因此，知道業和果，當確定因和果的事物分別時，從那個會理解所有。那個的過去和未來的，理解會變成清晰。如果說，通過修習的力量，理解也會變成外在，那個是我們希望的，是救護所有形態。當理解事物的無我時，是堅定和沒有混亂。因為被貪等擾亂，外道的理解不是那樣。從那樣變成的詞語，知道那個作者具有理解。當理解不完全清凈時，語言不完全清凈。如果說，通過跟隨自證，這個是語言的流露，對於存在的意義修習， 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 無我與認知： 作者認為，無我是我們認知的一種方式，但無我本身也可能是多變的和不確定的。現代哲學和心理學也認為，無我是我們認知的一種方式，但無我本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明無我是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知以及無我與認知。

ངག་གི་འཕྲོས་པ་འདི་ཡིན་ན། །ཡོད་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པ་ནི། །ཤེས་པའང་ཡོད་ཡིན་མ་གུས མིན།།དེས་ན་འདི་ནི་ཆགས་བྲལ་ན། །དོན་ཀུན་ཤེས་པ་སྲིད་པ་ཡིན། །མཉམ་པར་གཞག་ལ་མཐའ་དག་ནི། །གསལ་བ་ཡོད་པར་རྣམ་པར་ངེས། །ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ། །དེ་ནི་ཅི་ཕྱིར་ཡོད་མ་གྱུར། །དེ་དག་འབད་པ་ཆགས་སོགས་ དང་།།བྲལ་བ་ཙམ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་དེ་ལོག་གྱུར་པ་ན། །བདག་དོན་བྱས་པར་རློམ་དེ་དག་།གང་དུ་འབད་པ་མེད་པར་ནི། །བདེ་ཐོབ་འདོད་པས་རེ་ཞིག་གནས། །ཀུན་མཁྱེན་ཡོན་ཏན་ལ་ཆགས་པ། །དེ་དག་སླར་ཡང་དུས་གཞན་ དུ།།འབད་པ་ཆུང་ངུས་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། །འགྲུབ་པ་བཀག་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མར་མེ་ཞི་བར་འགྱུར་བ་བཞིན། །ཞེ་ན་དེ་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་ཡི། །བདག་ལ་ཆགས་བྲལ་ག་ལ་སྲིད། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་སྔོན་བྱས་ཏེ། །དེ་ལས་ ལྷག་པར་འདོད་ཅེ་ན།།འདི་ནི་དེ་ལའང་གུས་མེད་པར། །བྲལ་བར་འདོད་པ་ཅི་ཕྱིར་ཡིན། །འདོད་ཆགས་བྲལ་ལ་བུད་མེད་དང་། །སོགས་ལས་སྐྱེས་འབྱུང་བདེ་བ་མེད། །སྡང་དང་བྲལ་བ་དབང་པོའི་སྟེ། །བཅོམ་སྐྱེས་བདེ་བ་ག་ལས་ཡོད། །རྨོངས་ དང་བྲལ་ལ་བདག་དང་ནི།།བདག་གིར་ཞེན་སྐྱེས་བདེ་བ་མེད། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཐར་པ་དེས། །སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་བདེན་ཏེ། །ཆང་འཐུང་སོགས་ལའང་བསམ་པར་བྱ། །ཆང་འཐུང་ལས་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་ལ། །རྟག་ཏུ་བདེ་བ་ཡོད་ མ་ཡིན།།བཤང་བ་ཟ་བའི་བདེ་བ་ནི། །གྲོང་གི་ཕག་པ་མིན་ལ་མེད། །མི་ཤ་རློན་པས་སྲིན་པོ་ནི། །མ་ཡིན་པ་དག་བདེ་མ་ཡིན། །རྗེ་བོའི་དྲིན་སོགས་བདེ་བ་ནི། །དྲན་མ་ཡིན་ལ་ཡོད་དམ་ཅི། །མགོར་བརྡེགས་པ་ཡི་བདེ་བ་ནི། །ཁོལ་པོ་མ་ཡིན་ རྒྱལ་ལྡན་མིན།།དེ་ལྟར་ཐར་པ་མེད་པ་ལ། །འདི་ཀུན་དོན་དུ་གཉེར་བྱར་འགྱུར། །སོག་པོ་པར་སིག་མིན་པ་ཡིས། །མ་སོགས་འདོམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་། །མནར་མེད་པར་ནི་མ་ཕྱིན་ལ། །དེ་བྲལ་བདེ་བ་གང་ནའང་མེད། །དེས་ན་སྐྱེ་བོ་དམྱལ་བར་ནི། །ལྷུང་ལ་ སོགས་པ་འདོད་པར་འགྱུར།།འོན་ཏེ་བདེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་དེ་ཉིད་འོངས་པ་ཡིན་ནོ།

如果這個是語言的流露，對於存在的意義修習，理解也是存在，不是不敬。因此，如果這個是離貪，可能理解所有意義。當平等安住時，確定存在清晰。對於所有離貪的，為什麼那個不存在？那些只是進入努力離貪等，當從那個返回時，那些認為做了自己意義。在哪裡沒有努力，因為希望獲得快樂，暫時存在。對於全知功德執著，那些在其他時間，通過小小的努力，沒有遮斷成立全知本身。像燈熄滅一樣，如果說，那個不是可能，那個是沒有煩惱的，怎麼可能對於自己離貪？如果說，預先做了理解，希望超越那個，對於這個，不敬那個，為什麼希望離貪？對於離貪慾，沒有從女人等產生的快樂。對於離嗔，從感官的，沒有通過征服產生的快樂。對於離癡，沒有執著我和我所產生的快樂。因此，那樣的解脫，對於眾生會做什麼？那個不是那樣真實，也應該思考飲酒等。即使從飲酒，對於婆羅門，不是總是存在快樂。吃糞的快樂，不是在城市的豬中存在。通過濕的人肉，不是羅剎的那些不是快樂。主人的恩惠等快樂，在沒有記憶時，有什麼？擊打頭部的快樂，不是奴隸，不是具有勝利。像那樣，對於沒有解脫的，所有這些會變成尋求意義。通過不是索格波和帕爾西克，即使與母親等擁抱，也沒有去到無間，在哪裡也沒有離那個的快樂。因此，眾生會希望墮落到地獄等。如果說，希望具有差別的快樂，如果那樣，我們希望的那個本身來了。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 煩惱與認知： 作者認為，煩惱是我們認知的一種方式，但煩惱本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學也認為，煩惱是我們認知的一種方式，但煩惱本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明煩惱是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知以及煩惱與認知。

།འོན་ཏེ་ཅི་ལྟར་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཡིན། དེ་ཤེས་པ་ཡང་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་རིག་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ པ་གཞན་གྱི་སེམས་མཐའ་དག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན།བཤད་པ། ཐབས་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་དག་།ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད། །ཐོབ་པ་ཞེས་བྱར་རིག་པ་ཡིན། །བསྐལ་པ་གྲངས་ མེད་པ་གསུམ་དུ་གོམས་པས་མི་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་དམ་ཅི་ག་།ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཤེས་པ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྐད་དུ། ཀུན་མཁྱེན་མིན་པས་ཀུན་མཁྱེན་ནི། །གང་ལ་ཅི་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར། །བདག་རིགས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི། །རྒྱ ཆེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་དག་གང་ཟག་གིས་གང་ཟག་གི་ཚོད་མ་འཛིན་ཅིང་། གང་ཟག་གི་ཚོད་ནི་ངའམ་ང་དང་འདྲ་བ་དག་གིས་བཟུང་ཞེས་སོ། །ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་རིག་པ་ན།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ནི་རིག་པ་ན། །འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་རིག་པ་ལ། །དེ་ཡིས་ཆགས་ཅན་ཉིད་ཡོད་ ཅེས།།བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་འཐད་པར་དཀའ། །གལ་ཏེ་འདི་གཞན་གྱི་ཆགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ན། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉི་ག་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཅིག་ཀྱང་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི། །འདོད་ ཆགས་ཅན་དུ་ཅི་ལྟར་འདོད།།བཏང་སྙོམས་པར་ནི་རིག་པ་ནི། །ཆགས་ཅན་ལ་སོགས་སྲིད་པ་མིན། །འདི་ལྟར་བུམ་པ་རིག་པ་ན། །བུམ་པ་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་བཏང་སྙོམས་པར་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ནི་འདོད་ ཆགས་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་རིག་ན་དེ་ཅི་ལྟར་བདག་ཉིད་རིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་ཡིན་པས་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཉིད་མི་ཉམས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཡི་ངོ་བོར་རིག་བྱ་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རིག་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་ ཆགས་སོགས།།རིག་པ་ཡིན་པར་ཅི་ལྟར་གཞག་།དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ནི། གཞན་གྱི་ཆགས་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，如何是理解所有？那個理解也是如何？如果理解所有，當顯現所有其他人的貪等心時，如何不會變成具有貪等過失？已經說了：方法是多種多樣的，從長久時間習慣，通過那個，知道獲得理解所有本身。在無數三劫中習慣，哪個是沒有獲得，那個存在嗎？理解所有理解是我們希望沒有的，如所說：不是全知，如何理解全知？我族，我自身偉大者，廣大的，我向你敬禮。如所說，不是全知，不是理解全知。像那樣，比丘們，人執持人的量，人的量是由我或者像我的人執持。如果本身是全知，當自己理解所有其他人的貪等相續時，不會變成具有貪等，不是的，像這樣：當理解其他人的相續時，對於離貪的理解，通過那個，說具有貪本身，是非常難以合理。如果說，這個會變成具有其他人的貪，像那樣，當理解其他人的離貪等時，會變成離貪。如果說，兩個都是那個本身，即使一個也沒有體驗，如何希望是具有貪？當理解是舍時，不是存在具有貪等。像這樣，當理解瓶子時，不會變成具有瓶子，像那樣，當理解貪等也變成屬於其他人的相續的舍時，不是成立具有貪。如果說，如果自己理解所有，那個如何是自己理解，像那樣，因為也是瑜伽者，不會失去具有貪本身，那個是不合理的，如果理解那個的體性，會變成理解是那個本身，如何安立那個是理解其他人的貪等？如果跟隨那個的體性，不是理解其他人的貪，因為那個本身是自己的貪。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 全知與認知： 作者認為，全知是我們認知的一種方式，但全知本身也可能是多變的和不確定的。現代哲學和神學也認為，全知是我們認知的一種方式，但全知本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明全知是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知、煩惱與認知以及全知與認知。

།འདི་ནི་ཉེས་པ་གཞན་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་རིག་བྱ་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རིག་མི་འགྱུར། །དེ་ཡི་བདག་ཏུ་རིག་ ན་ནི།།ཆགས་དང་བཅས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཞན་ལ་གནས་པའི་ཆགས་སོགས་ཀྱིས། །དེ་ཡི་ལུས་ངག་རྣམ་འགྱུར་བར། །མི་འགྱུར་དེ་ལ་ཆགས་སོགས་ཀྱི། །ས་བོན་རྒྱུད་རིངས་གནས་པ་ཉིད། །བག་ཆགས་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིས། །འདོད་ ཆགས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་གྲུབ་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་མྱོང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་དེའི་བ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། དག་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ དང་ངག་གི་འགྱུར་བ་དེ།།བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན། །བག་ཆགས་མེད་པ་དེ་ལ་ནི། །གཉི་ག་ཡང་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་སེམས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ། གོམས་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གོམས་པའི་འདུ་བྱེད་ཡོད་ ན།བག་ཆགས་མེད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གོམས་པ་དང་བག་ཆགས་དག་ནི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར། གོ་བར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ནི། །ཤིན་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་རྟོགས་གྱུར་ན། །གཞན་གྱི་སེམས་ནི་རིག་པ་ལ། །ཁྱད་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ལ་ནི་ རྟགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ལ་བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱི་དེ་ལ་གོ་བར་བྱེད་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་མེད་དོ།།ཡོད་ཀྱང་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་བག་ཆགས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་ཡང་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་མི་གཙང་བའི་རོ་ ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་སྐྱོན་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ནི་ལས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། །དབང་པོས་རིག་ན་མི་གཙང་སོགས། །བཅས་འགྱུར་གོམས་པའི་སྟོབས་ལ་ནི། །འབྱུང་བ་གཞན་དག་གིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྕེ་བསྐྱེད་དེ་མྱོང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་མེད་ པ་ཉིད་དེ།རྨི་ལམ་དུ་ནི་བགྲོད་པར་མི་བྱ་བ་ལ་བགྲོད་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མི་བདེན་པ་དེས་ན་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་སླུ་བ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་མི་བདེན། གང་གི་ཚེ་ཡང་རྨི་ལམ་རྨི་བ་དེའི་ཚེ་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ལ་བགྲོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། བགྲོད་པའི་ཉེས་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན། ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ལུགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིམ་གྱིས་རིག་ན་ཐོག་མེད་པའི། །དངོས་པོ་ཅི་ལྟར་རིག་ཅེ་ན། །མ་ཡིན་དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །རིམ་མ་ཡིན་པར་རིག་ཕྱིར་རོ།

這個是其他的過失，如果理解那個的體性，不會變成理解是那個本身，如果理解那個是自己，會變成具有貪，如果說，那個不是的，像這樣：通過住在其他人的貪等，那個的身體語言不會變化，對於那個，貪等的種子相續存在。通過習氣力量產生，貪使具有貪，不是通過體驗，成立通過其他人的習氣產生是接近存在。如果說，如果體驗自己的體性，為什麼不會變化身體，例如那個毛孔豎立等，和清凈變化？那個不是的，因為：身體和語言的變化，是通過習氣力量變化。對於沒有習氣的那個，兩個都不可能存在。如果說，不是通過修習的力量理解其他人的心嗎？習慣的造作也是習氣，如果對於那個有習慣的造作，如何變成沒有習氣？如果說，習慣和習氣有一些差別，那個是不合理的，像這樣：如果非常究竟理解理解的差別，對於理解其他人的心，會顯現差別。對於那個，有顯示接近相的差別的修習差別，對於那個，沒有通過修習理解的意義。即使有，與自己聯繫不是的，因此，對於那個，因為沒有習氣，即使顯現，也不是具有貪。通過這個也拋棄了體驗不凈的味等的過失，因為：如果通過從業產生的，感官理解，會變成具有不凈等，不是通過其他產生在習慣的力量。如果說，通過修習的力量產生舌頭，如果體驗，那時沒有過失本身，在夢中，對於不應該去的地方，沒有去到的過失。如果說，那個不是真實，因此沒有過失，如果是不欺騙，如何不真實？在任何時候，如果夢見夢，那時如果變化，那時對於你，不應該去的地方，如何是去到的過失？因此，不是其他人的宗義。如果依次理解，如何理解沒有開始的事物，不是的，因為理解所有意義不是依次。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 習氣與認知： 作者認為，習氣是我們認知的一種方式，但習氣本身也可能是多變的和不確定的。現代心理學也認為，習氣是我們認知的一種方式，但習氣本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明習氣是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知、煩惱與認知、全知與認知以及習氣與認知。

།དཔེར་ན་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ཡིས། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ནི་དོན་རྣམས་སུ་ན། །ཡིད་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ སྣང་།།དེ་བཞིན་མཐའ་མེད་རིག་པ་ཉིད། །དཔེར་ན་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ཡི། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཉིད་ལ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་རིག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་དང་ལྡན་པ་ཕྱིར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གོམས་ པ་ལས་ཡིན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་དེས་ན། དེས་དྲན་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཉེ་བ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་གིས་གཞན་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པའི་བསྟན་ བཅོས་ཀྱི་དོན་འགའ་ཞིག་སྣང་བའི་རྒྱུས་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ནམ།ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྣང་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་སྔ་ན་མེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ལས། །མ་གཏོགས་པར་ནི་དོན་རྣམས་ལ། །ཉེ་བ་ཡོད་མིན་ཐ་སྙད་ལའང་། །དེ་ ནི་ཅི་ལྟར་ཡོད་མ་ཡིན།།བསྟན་བཅོས་སུ་དོན་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་འདིའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདིའི་རྒྱུ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་དགོས་སོ། །རྒྱུ་དེ་ཡང་བརྒྱུད་ནས་འབྲས་བུ་འདི་སྙེད་ ཀྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གིས་འདི་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡོད་པའམ། མེད་པར་འགྱུར་བ་འདིའི་བསོད་ནམས་ནི་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་སེམས་རྟོགས་སོ། །སྐྱེ་བ་སྔོན་མ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ན་ཡང་བརྒྱུད་ནས་ཕན་ཚུན་བྲལ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་རིགས་ཏེ། དེས་ན་བསྐལ་བ་གཞན་ཡང་ན་ རིག་གོ།།བསྐལ་པས་བསྐལ་ཅན་སྐྱེ་བ་ལ། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ནི་རིག་པ་ཡིས། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དེ་ཉིད་དང་། །དེ་ཡིས་ནང་ཁྱད་རྣམ་གནས་རིག་།དེ་ལྟར་དོན་ཀུན་རིག་པ་ནི། །ལུགས་ཀུན་སྤངས་ནས་འདིར་བསྟན་ཏོ། །གཞན་གང་དེ་ཡང་གཞན་དག་གིས། །གཞུང་རྗེས་འབྲངས་ནས་གསལ་བར་བསྟན།། །། ། @##། །གལ་ཏེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ ན་ཚད་མ་ཡིན་པས་དོན་ལ་རྣམ་པ་མི་གསལ་བར་འདོད་ན།འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་འདོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།

例如，通過非常習慣，在論典的意義中，在心中顯現一瞬間，像那樣，也是沒有邊際的理解。例如，通過非常習慣，論典的意義顯現一瞬間，像那樣，也是沒有開始和結束的理解。如果說，因為論典不是量，不是的，因為具有量顯現，但是，是從習慣。如果說，論典的所說，因為那個顯現所有，通過那個顯現記憶，不是的，因為以前沒有的論典的意義是互相聯繫，對於那個，通過一些接近的因，不是顯現給其他嗎？如果說，對於那個，通過一些顯現互相聯繫的論典的意義的因，不是其他嗎？顯現沒有開始和結束不是那樣，如何說顯現以前沒有的，所有都是相同的。像這樣：除了因和果的聯繫，對於意義，沒有接近，在名言中，如何不是存在？在論典中，意義的接近是因和果的事物，因此是顯現所有。這個在名言中也是相同，像這樣：這個的變化是這個，這個的因應該是這樣，那個因也是通過傳遞，產生這麼多結果。通過哪個，這個具有一起做，或者變成沒有，這個的福德是這樣，像那樣，理解其他人的心。當理解以前的生命等時，也應該通過傳遞，所有互相分離，因此，也會理解其他劫。通過劫，理解劫的生命，通過理解因果本身，理解所有眾生的那個本身，和通過那個理解內部的差別存在。像那樣，理解所有意義，拋棄所有宗義，在這裡顯示。其他哪個，也是通過跟隨其他人的論述，清晰地顯示。如果說，通過修習的力量，形態清晰是量，那麼，理解的分別識不會變成量，因為沒有形態清晰。如果說，其他是量，希望意義沒有形態清晰，那麼，對於自己的體性也應該希望，不是的，因為清晰的形態本身是自己的體性，對於意義不是那樣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 論典與認知： 作者認為，論典是我們認知的一種方式，但論典本身也可能是多變的和不確定的。現代知識論也認為，論典是我們認知的一種方式，但論典本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明論典是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知、煩惱與認知、全知與認知、習氣與認知以及論典與認知。

།དེས་ན་དེ་ རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ།དོན་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་དོན་ལ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དོན་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། ཐ་དད་ཕྱིར་རམ། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར དེས་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་གནོད་ལ།དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་དྲན་པ་མི་སྲིད་དེ། དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེས་པ་དང་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ད་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ད་ལྟར་དྲན་ན་འདི་ནི་ཁྱིམ་བྱ་ཤི་ཟིན་པས་སྐད་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྟོག་པའང་རང་རིག་ལ་མི་འདོད། །དོན་ལ་རྣམ་པར རྟོག་པའི་ཕྱིར།།ལྐོག་གྱུར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །རང་གི་ངོ་བོར་མི་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཟུང་བ་ན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་དུ་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར། ཤེས་གང་གང་ལ་ སྒྲ་དོན་འཛིན།།དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོའང་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའམ། གཞན་གྱིའང་རུང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ཞིང་སྤྱི་མ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། སྒྲ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ་སྤྱི་དང་འདྲེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད། འདི་ལྟར། དེ་ཡི་རང་བཞིན་བཏང་བའི་ཕྱིར། མི་གསལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །རང་གི་རང་བཞིན་བཏང་ངོ་ཞེས། །བྱ་བར་ཅི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད། །རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དོར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོར་ན་རིག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རང་རིག་པ་མེད་ཅིང་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱིས་གོ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པ་ཁོ་ནས རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་དེ་ལ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ།

因此，那個對於自己的體性是沒有分別的，對於意義是具有分別，因此對於意義是記憶，對於自己的體性不是記憶，是現量本身。如果說，那個對於自己的體性是不錯亂的，對於意義是錯亂的，這個從哪裡來？因為自己的體性不是通過其他理解，或者因為不同，其他人的體性是通過其他體驗理解，因此，通過那個，那個理解為其他形態，所以損害，因此是錯亂。對於自己的體性，不可能有記憶，因為那個是在那個本身時產生和理解。如果說，自己的體性也是以前存在的，因為現在沒有，如何不會變成記憶？如果那個本身現在記憶，這個會變成像家禽死後發出聲音。因為那個本身，也不希望在自證有分別，因為對於意義有分別，因為隱蔽沒有完全成立，因為對於自己的體性沒有分別。已經說了。因為當那個本身執持那個時，有顯現。因為那個本身，說是自證的現量。像這樣：哪個理解在哪個執持聲音意義，那個對於那個是分別。自己的體性也不是聲音意義，因此，對於那個，所有是現量。即使是具有分別，或者其他，自己的體性不是聲音的意義，不是一般，不是顯現執著的境。如果那樣，因為沒有聲音結合，或者因為沒有與一般混合，是沒有分別，分別識是執持聲音意義的理解，因此是現量。為什麼不是形態清晰本身？那個是清晰本身，如何說不是？像這樣：因為拋棄那個的自性，說是沒有清晰。如何理解說是拋棄自己的自性？不能拋棄自己的體性，如果拋棄，會變成沒有理解。已經說了。如果那樣，因為沒有自證，沒有他證，會變成所有都是沒有。如果說，因為通過意義理解是理解，所以不是自證，不是的，通過意義理解只是通過理解自己的體性理解。如果對於那個也有通過意義理解，那個也是那樣，所以沒有盡頭。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知、煩惱與認知、全知與認知、習氣與認知、論典與認知以及記憶與認知。

།གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་དོན་མྱོང་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། དོན་མྱོང་བ་ལ་དོན་གོ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། དོན་གྲུབ་པ་ན་ཡིན་གྱི་དོན་མྱོང་བ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གྲུབ་པ་དེ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་ སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དོན་ཐམས་ཅད་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་དོན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ཤེས་པ་ལས་དོན་ཤེས་པ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བས་ཚིག་གི་ཚུལ་ལེགས་སོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པར་གྱུར་པའི་དོན་ལས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ན། དོན་གྱི་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཡིན།ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་མ་ཤེས་ན་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཤེས། སྣང་བཞིན་པའི་དོན་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ལ་རག་མོད། དོན་གཞན་རྟོགས་པས་ཅི་བྱ། མངོན་སུམ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་འཐད་དོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དང་འདི་ཉིད་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། མིག་གི་བྱེད་པ་ཡོད་ན་འདི་འགྱུར་ལ། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣ་བ ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་གང་ཡིན།ཤེས་པའོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཤེས། རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་ནི་དེས་ཤེས་ན། ཤེས་པ་གོ་ག་ལས་ཡིན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ ན་ཅི་ཁྱེད་ཅི་དགོས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དངོས་པོ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རམ།དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ལས། །འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་དགོས་པ་མིན། །གཞན་དུ་ཁྱེད་ཀྱི་དགོས་པ་ནི། །མེད་པར་དངོས་པོ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣ་བ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་མོད། ཤེས་པ་ལ་ཅི་ཞིག་འོངས། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་ན་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ཀྱང་དོན་ལ་ཅི་ཞིག་འབྱུང་། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ནི་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ལྐོག ཏུ་གྱུར་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།མཐོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཅི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཡང་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དོན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རང་རིག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིགས་སོ།

如果說，通過意義理解，成立體驗意義，對於體驗意義，通過理解意義做什麼？當成立意義時，是成立，不是成立體驗意義，如果說，那個成立意義是什麼？如果說是產生，會變成理解所有意義。或者，如果說是理解意義，那個的意義會變成這樣：從理解意義，理解是理解意義，所以語言的規則是好的。或者，如果從變成理解的意義，是理解意義，變成理解的意義是什麼？如果說是顯現給理解，如果不理解理解，如何知道顯現給理解？如果說，正在顯現的意義是現量本身，如果通過現量成立，依賴於那個本身，通過理解其他意義做什麼？現量是那個本身，如果不是那樣，不合理。如果不是那樣，如果理解不是現量，現量本身和這個本身不合理。如果理解不是現量，如果眼睛的運作存在，這個會變化，因為其他不是，通過理解做什麼？如果說，耳朵等的進入是現量，耳朵等的進入是什麼？如果說是理解，如何知道隱蔽的理解？如果說，通過耳朵等的進入本身理解，如果通過那個理解耳朵等進入的現量，從哪裡理解理解？如果不是那樣，通過耳朵等的進入做什麼？難道你們依賴於需要，事物會產生嗎？事物只是從因，會產生，不是需要。其他，你們的需要，沒有，事物不會產生。如果說，耳朵會變成現量，對於理解會來什麼？如果說，如果理解沒有產生，意義會變成只是隱蔽，如果即使理解產生，對於意義會產生什麼？即使那樣，也會變成隱蔽本身，因為理解產生不是變成意義的現量本身，因為那個是隱蔽，會變成隱蔽。如果說是看見本身，那麼，如何變成那樣看見？如果說，你們的如何，說理解意義是那個理解的形態本身。那個也應該通過自證理解，不是通過其他理解，具有那個形態的理解，會變成沒有盡頭。因此，應該理解，成立理解的自性只是自證。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 意義與認知： 作者認為，意義是我們認知的一種方式，但意義本身也可能是多變的和不確定的。現代語義學也認為，意義是我們認知的一種方式，但意義本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明意義是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知、煩惱與認知、全知與認知、習氣與認知、論典與認知、記憶與認知以及意義與認知。

།གལ་ཏེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་གསལ་བར་སྣང་བ་མངོན་སུམ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ དུ་འགྱུར་རོ།།མི་སླུ་བ་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་འགྲོ་བ་དང་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་མེད་དེ། འཁྲུལ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང་། །རྗེས་དཔག་རྗེས་སུ་དཔག་ལས་བྱུང་། །དྲན་དང་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རབ་རིབ་བཅས། །མངོན་སུམ་ལྟར་ སྣང་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ།རྟོག་བཅས་དང་རྟོག་མེད་དོ། །ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དེ་བཤད་པ་ནི། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རྣམ་པ་བཞི། །རྟོག་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་གསུམ་དང་། །རྟེན་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན། །རྟོག་པ་མེད་པས་གཅིག་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་ པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ལས་རྣམ་པ་བཞིར་འགྱུར་རོ།།མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡང་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆུར་རྟོག་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ ཡོད་པ་ལ་དོན་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དང་།དེའི་ངོ་བོར་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྟོག་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །འོད་ཟེར་གཡོ་བའི་སྨིག་རྒྱུའི་ཚོགས་སྣང་བ་ནི་མངོན་སུམ་ ཉིད་ཡིན་ལ།ཆུ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཆུ་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དག་ལ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། དེའི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུར་འདོད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རེག་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་མཐོང་བའི་དོན་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མས་བརྟགས་པའི་རྫས་ཀྱང་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ཅན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་འགར་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་མེད་ དོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་སྔར་མྱོང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་འདི་ཡང་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་གློ་བུར་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པར་རོ། །དེ་ན་ ནི་སྔར་མྱོང་བ་རྟོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྟོག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟགས་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་མི་འཐད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་བསྟན། དཔེར་བརྗོད་པ་དུ་མའི་དོན་དུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཐ་མི་དད་པའི་ ཕྱིར་རོ།

如果說，通過修習的力量產生，顯現為清晰是現量，那麼，夢的理解也會變成現量。不欺騙也是在那個中存在，因為在那裡也有去和獲得。這個不是的，因為：錯亂和世俗理解和，從推理跟隨推理產生，從記憶和希望產生，具有模糊的顯現像現量。顯現像現量是兩種，具有分別和沒有分別。也是四種形態，那個所說的是：顯現像現量四種，理解的分別識三種和，具有依賴欺騙產生，沒有分別是一種。通過把那兩個本身分開為三種分別，變成四種形態。現量是遠離分別的，因此，三種分別也是顯現像現量。對於那個，錯亂的理解，因為在海市蜃樓等中，執持為水而進入，是顯現像現量。因為在世俗存在中，安立其他意義，和因為在那個的體性中執持而進入。從推理和那個的結果等的理解，因為通過分別執持以前體驗的，不是現量。顯現光芒搖動的海市蜃樓的集合是現量本身，執持為水等是顯現像現量，因為是具有沒有做水現量的形態。對於世俗存在，也只是執持形態等是現量，具有那個的集合的因，具有支分，不是做現量，因為執著以前看見的其他意義，例如接觸等，和因為考察以前的理解和考察的物質。具有支分，在任何時候，也沒有在現量中顯現為與形態等不同。推理的理解是理解相，和那個的結果，具有相的理解，不是以前沒有體驗的。這個推理的理解，在一些中是現量，在一些中不是現量，例如，從突然的煙，理解火。在那裡，沒有執持以前體驗的。如果說，如何沒有分別從相理解，因為看見是那個本身。看見是不合理變成其他。為什麼顯示分別的分別？如果說，爲了多種例子的意義，不是的，因為自性沒有差別。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題： 夢的認知： 作者認為，夢是我們認知的一種方式，但夢本身也可能是多變的和不確定的。現代認知神經科學也認為，夢是我們認知的一種方式，但夢本身也可能是多變的和不確定的。這段文字中，作者試圖說明夢是我們認知的一種方式。 總的來說，這段古代印度邏輯的討論，雖然使用了不同的術語和框架，但觸及了許多現代邏輯學、認知科學和哲學仍然關注的問題。它體現了古代思想家對概念、指稱、關係、本質、語言本質、認知機制以及意識的深刻思考。現代邏輯學、認知科學和哲學在形式化和精確化這些概念方面取得了顯著進展，但古代的討論仍然具有重要的啓發意義。例如，現代的認知語言學、認知心理學、形式語義學、語用學、模態邏輯、型別論、範疇論、認識論、元邏輯、現象學和認知神經科學，可以看作是對古代討論的進一步發展，它們試圖在更抽像的層次上理解理解與認知、分別識與認知、自證與認知、因果與認知、時間與認知、體驗與認知、實體與認知、變化與認知、習慣與認知、修習與認知、執持與認知、形態與認知、解脫與認知、語言與認知、現量與認知、夢與認知、量與認知、推理與認知、無我與認知、煩惱與認知、全知與認知、習氣與認知、論典與認知、記憶與認知、意義與認知以及夢的認知。

།དུ་མ་ཙམ་བསྟན་པ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ད་ནི་མེད་དེ། དགོས་པ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དབང་སྐྱེས་མིན་པ་གྲུབ་དོན་དུ། །གཉིས་བཤད་འཁྲུལ་བ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་སོགས་གྲུབ་བརྗོད་པ་ནི། །སྔ་མ་གཉིས་ཉིད་སྒྲུབ་ཕྱིར་རོ། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ ཤེས་པ་ལ་ཕ་རོལ་དག་འདི་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འཁྲུལ་ཏེ།འདི་ལྟར་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་འདི་ལ། འཁྲུལ་པ་མེད་པ་སྨོས་པ་བྱ་བ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་གཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་འདི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཚིག་དང་པོ་ཁོ་ནས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དོན་འདི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་སྨོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དོན་མེད་པར་སྐྱེས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དོན་ཕྲད་པ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་སྨོས་པས་ནི་དབང པོ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ།།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་གཞན་དག་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པར་རློམ་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་ནི་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། རྗེས་དཔག་ལ་སོགས་གྲུབ་ཟིན་ཀྱང་། །སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཕྱིར་སྨོས་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད། །དཔེ་ཉིད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །མ་གྲུབ་པས་ནི་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གིས་སྔ་མ་གཉིས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་འདིར་འཁྲུལ་པ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། བརྡ་རྟེན་པ་དང་དོན་གཞན་ཅན། །སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་།མངོན་སུམ་ཉེར་འཇུག་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །འགའ་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བརྡ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཏེ། དེ་རྣམ་པར གནས་པའི་རྒྱུ་ནི་བརྡ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གཞན་ནི་ཆུའོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་བླ་ལྷག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །རྣམ་རྟོག་ནི་དྲན་པའོ། །ཆུ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབའ་ཞིག་ལ་མཐོང་བ་ནི་བདེན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་བཟློག་སྟེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ཆུ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་པའམ། གཉི་གར་གཉི་ག་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་དག་རེས་འགའ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་མངོན་སུམ་དང་ཉེ་བར་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་ནི འདིར་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

如果只是顯示多種，會變成太過分，現在不是的，因為有其他的需要。像這樣：爲了成立不是從感官產生，說了兩個，因為看見錯亂。說成立推理等，爲了成立前面兩個本身。在海市蜃樓中執持為水，其他人錯亂，說這個是從感官產生本身，像這樣：對於從感官和意義結合產生的理解，確定是不錯亂的自性是現量，對於這個自性的定義，說不錯亂，是爲了遮斷在海市蜃樓中執持為水。如果這個不是從感官產生，那麼，因為只是通過第一個詞語遮斷，對於這個意義，說不錯亂做什麼？爲了遮斷沒有意義產生的，執持為兩個月亮的理解，如果說，不是的，因為通過說意義結合本身遮斷。通過說感官，遮斷不是從感官產生。對於在世俗存在的境，其他人認為是從感官產生，只是沒有爭論。那麼，說推理等是沒有意義。因此，不是成立不是從感官產生，因為推理等不是從感官產生是已經成立，如果說，對於這個，已經說了：即使推理等已經成立，因為是成立者，所以說。在所有中是成立本身，只是作為例子結合。通過沒有成立，不是成立沒有成立。通過哪個成立前面兩個，在這裡，錯亂的因是什麼？已經說了：依賴於符號和具有其他意義，安立分別識，因為具有接近現量，有時是錯亂的因。依賴於符號是具有支分，因為那個存在的因只是符號。其他意義是水。安立是安立過分。分別識是記憶。因為水是以前看見的，所以是記憶，不是那個安立本身，因為只是看見，顯現為真實。或者相反，安立是水，分別識是具有支分，或者兩個都是兩個。因為不同和安立的分別識，有時是接近從感官產生的現量，因此，那個接近本身，在這裡是錯亂的因。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ཉིད་དམ་དེས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ། དེ་དེའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་དོན་ཅན། །དྲན་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པ་འདི། །བརྡ་ལ་ལྟོས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །མངོན་སུམ་དོན་ལ་འཛིན་མི་བྱེད། ། དེ་ལྟར་ཉམས་མྱོང་དྲན་མེད་པར། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ། །ཤེས་ཡོད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་ནི། །མངོན་སུམ་ལས་ནི་ཡོངས་ཉམས་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྟོག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱང་བརྡ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲེལ་པ་ལས་ལྐོག་ཏུ གྱུར་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་དུ་བྱེད་པས་ནི་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་དབང་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་གིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་པའི་རོ་ལ་སོགས་པ་དག་སྔོན་གྱི་ རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།།རོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དྲན་པ་ཡིན་གྱི། ཡན་ལག་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་དེར་མཚོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཀར་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྩུབ་མོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ནི་ཡན་ ལག་ཅན་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཁ་དོག་དང་རེག་པ་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁ་དོག་དང་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་གཞི་མཐུན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་དག་གཅིག་པ་ ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། འདི་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཉེ་བར་བཏགས་པས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་གཞི་མཐུན་པ་སྲིད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་དང་། །དོན་གཅིག་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་། །དེ་འགྱུར་ན་ནི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཏུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པར་འདོད། །རེག་བྱའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་གཅིག་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆུ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་རེག་ བྱའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པར་རྟོགས་ཤིང་རེག་པ་མཉེས་པར་གྱུར་པ་ན་གཟུགས་ཀྱང་སྡུད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར།འདི་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་ཏེ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་དག་གཞི་ཐ་དད་པར་ ཐ་དད་ཡིན་ན་དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།མ་རྟོགས་ན་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

因為那個本身或通過那個做錯亂的因。那個是錯亂的因，那個是通過那個的例子推理。如何具有隱蔽意義，這個記憶等分別識，具有依賴於符號的自性，不執持現量意義。像那樣，沒有體驗記憶，對於瓶子等，因為具有理解，那個也從現量完全失去。推理的分別識是依賴於執持聯繫，執持聯繫本身也是符號。因此，因為從聯繫理解隱蔽的意義，不是現量。通過顯現，變成那個。像那樣，對於瓶子等，也是通過任何一個感官，理解形態等，從那個超出，以前跟隨的味等是記憶。味等本身是記憶，不是具有支分，如果說，不是的，因為在那裡，沒有顯示味等是不同的。哪個是白色，那個本身是粗糙，對於執持一個等的境是具有支分。像這樣，暫時，顏色和接觸不是一個本身，因此，如果說，如果沒有具有支分，不會變成執持一個本身，如果說，即使存在具有支分，如何變成顏色和接觸等基礎相同？那些不是一個本身。如果說，因為基礎相同，是一個本身，如果變成只是接近安立，對於這個，沒有接近安立的理解。即使有理解，通過接近安立不成立具有支分，如果不是那樣，即使接近安立，也可能基礎相同。因為是同一個境本身，和對於一個意義結合，如果那個變化，因為變化，希望執持一個名言。理解哪個是接觸的境，那個本身是形態的，因此，更加執著於是一個本身。當執持水等時，理解接觸的結果本身也是形態的運作進入，當接觸是快樂時，形態也變成吸引等，因此，更加執著于這個是一個的名言。如果說，如果從形態等，那些的基礎不同是不同，會變成理解那個是從那個不同。如果不理解，是沒有目標的自性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།ཅི་སྟེ་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་ཕན་ཚུན་ཅི་སྟེ་མ་འགྱེས་ཤེ་ན། ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །དེ་གསུམ་ཅི་སྟེ་གྱེས་མ་འགྱུར། །འཕྲོ་འདུའི་འབྲེལ་སྟོབས་ལས་ཤེ་ན། །དེ་ཡང་ བྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན།།འདི་ཉིད་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེ་ན། །འདི་ཉིད་དང་པོར་བརྗོད་པར་བྱ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི། །རང་བཞིན་འདི་ཡིན་འཐད་པར་ལྡན། །འཕྲོད་པར་འདུ་བ་རྟག་པ་ལ། །དེ་ལྟར་བསམ་པ་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཡོད་ན་དེ་ ལྟ་ན་ཡང་གསུམ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན་གསུམ་པོ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཅི་སྟེ་མི་གྱེས།ཅི་སྟེ་མི་གྱེས་པའི་རྒྱུ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་གྱེས། དེའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་འགྱུར་མོད། དོན་གཞན་ བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རིག་པ་དང་ལྡན་གྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། གང་གིས་དེ་ལྟར་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་རང་བཞིན་དེ་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྟེན་གྱི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བརྒྱུད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། གང་གིས་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་དེ་དག་མི་འགྱེས་པར་བྱེད་པའང་གི་རྒྱུ་ལས་དེ་དག་ཉིད་དེ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་ཉིད་མི་འགྱེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིའི་མཆོག་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན་གང་གི་དོན་དུ་བརྒྱུད་པ་འདོད། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ ན།མཐོང་བ་གཞན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་མཐོང་ན་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ལྷག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བརྟག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་དུ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདིའི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དཔེ་དང་དོན་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་བཅས་སྨོས་པ་ཅིའི་དོན་དུ་ཞེ་ན། རབ་རིབ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་བས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དེ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དྲན་ པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་འདི་ཡང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཀོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དང་བྲལ་ལོ་ཅོག་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་པའོ། །རྟོག་པ་དང་ བྲལ་བ་མ་འཁྲུལ་བ་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི།ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཡུལ་བརྟགས་ཏེ། །དེ་དང་བྲལ་བ་ལ་སྤྱིར་བཏང་བ་འཇུག་གོ།

如果說，如果沒有具有支分，為什麼不互相分離？即使存在具有支分，為什麼那三個不分離？如果說，從聚集的聯繫力量，那個也會變成分別。如果說，這個本身是自性，應該首先說這個本身。從自己的因，形態等的，這個自性是合理的。對於總是聚集的，如何有那樣的想法？如果說，如果存在其他具有支分，即使那樣，會變成三個，為什麼那三個不互相分離？如果說，不分離的因是聚集，那個為什麼不分離？說那個的自性是那個本身，也不是答案，那個會變成只是形態等的自性，通過考察其他意義做什麼？因為形態等的自性是從自己的因，那個是具有理解，對於沒有聚集的因，如何存在那個自性？通過哪個那樣聚集的自性，是從聚集的所依的自己的因產生。如果說，通過那樣的傳遞做什麼，通過哪個，聚集使那些不分離，也是從因，那些本身會變化，因為那個的因是使不分離的因。如果這個有什麼超越，爲了哪個意義希望傳遞？如果說，看見是那樣本身，因為不能把看見變成其他，如果看見，會變化，看見只是互相聯繫的形態等，因為沒有超出那個。這個是考察那些本身的自性。因此，更加安立具有支分不是現量。因此，爲了顯示這個道理的廣泛，安立例子和意義接近。為什麼說具有模糊？爲了遮斷一些人說，從模糊產生的也是具有分別，所以說了那個。如果不是那樣，因為說了記憶等，通過這個也包括，單獨安立會變成沒有意義。如果說，如果沒有分別，因為遠離分別，會變成現量，所有遠離分別不是現量，但是，是不錯亂的。遠離分別不錯亂是現量，不是所有，像這樣：考察通過目標排除的境，對於遠離那個，一般進入。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「**」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「集合」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་ནི་བཞི་པ་དམིགས་བསལ་ཏེ། །དེས་ནི་ཉེར་གནོད་ལས་སྐྱེས་བརྗོད། །དེ་ལྟ་ རབ་རིབ་འབའ་ཞིག་ནི།།ཉེར་གནོད་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །རྟོག་པ་གསུམ་ལས་བཞི་པ་རབ་རིབ་ལས་བྱུང་བ་སྨོས་པ་ནི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིས་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ། རབ་རིབ་བཅས་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བར་བརྗོད་ པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ནི་སྤྱི་བརྗོད་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚད་མ་གང་ཡོད་ཅེ་ན། སྤྱིར་རྟོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་སྔར་མ་མཐོང་། །ཙམ་གྱིས་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ལས། །གང་ཚེ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི། །རྗེས་སུ་དཔག་ པ་འཇུག་བྱེད་པ།།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་དེ་ལ། །གསལ་བར་ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་ཡིན། །དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་ལ། །སྔ་མ་དེ་ནི་འཇུག་བྱེད་ཉིད། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྔར་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤྱིར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་མམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ གྱིས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ལ་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་། གནོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དོན་དེ་སྟོན་པའི་ཚིག་དག་གི་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཅིའི་ཕྱིར་ སྤྱིར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་མཚན་ཉིད་འཆད་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཁྱད་པར་དུ་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚིག་གཅིག་གིས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་དང་བཅས་ཏེ་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་སྤྱིའི་ ཕྱིར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྨོས་པ་དང་།ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་འཁྲུལ་པ་སྨོས་པ་མ་བྱས། གླང་པོ་ཆེའི་འཁྲུས་ཁས་བླངས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་རབ་རིབ་བཅས་པ་སྨོས་པས་མ་འཁྲུལ་པ་སྨོས་པའི་དོན་ཐོབ་བམ། གཞན་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། རྟོག་པ་དང་ བྲལ་བ་སྨོས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དུ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་དེ་མ་ཐག་པ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་ཡུལ་གྱི་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཅི་ནས་བསྟན་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ བྱས་སོ།།གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་སྨོས་པར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མ་འཁྲུལ་པ་སྨོས་པས་བསྟན་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，什麼是排除？在這裡，排除第四個，通過那個，說從損害產生。像那樣，只是模糊，是顯示損害。從三個分別識，說第四個從模糊產生是排除。通過一般，說遠離分別變成現量，通過具有模糊的差別，說是顯現像現量。說差別是損害說一般。對於這個，有什麼量？一般理解是被理解差別損害，像這樣：在不相同方面，只是以前沒有看見，從遠離分別，在哪個時候，具有剩餘的，進入的推理，對於那個，會變成太過分，清晰的差別是損害者。因此，從那個其他本身，前面那個是進入者本身。只是在不相同方面以前沒有看見，通過一般看見的推理，不是不會被現量或其他的推理損害。通過那個，對於一般和差別，應該損害，和損害的事物是通過現量成立，顯示那個意義的語言，損害和損害的事物也是那個本身。那麼，老師為什麼從一般看見的推理，解釋自性？不是的，老師希望的是在差別中看見的推理本身。因為不能通過一個詞語顯示那個意義，所以說是具有排除。那麼，爲了什麼，說爲了一般遠離分別，沒有一起說不錯亂，通過承認大象的洗澡做什麼？不是的，通過說具有排除的模糊，獲得說不錯亂的意義，或者其他，有什麼差別？如果說，通過說遠離分別，通過那個本身獲得，不是的，因為沒有差別。對於意義不相同，那個本身不是因。爲了顯示如何變成量的境的損害和損害者的體性，所以那樣做了。損害者不是必然變成那個本身。為什麼不直接說不錯亂本身？那個是真實的，現量是顯現，那個也是通過說不錯亂，能夠顯示。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕ་རོལ་དག་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་མ་འཁྲུལ་པ་འདོད་པས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདི་གཉིས་བརྗོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་ལྟོས་ནས་མཚན་ཉིད་ ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ།།ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན། གནོད་བྱ་དང་ནི་གནོད་བྱེད་ཀྱི། །ཚུལ་ཀུན་རྟོག་པ་པོ་ལ་ལྟོས། །གནོད་བྱེད་མཐོང་བ་མེད་པས་སྔར། །སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །འདིར་ཁྱད་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མ་ཤེས་པ།གནོད་བྱེད་བྱེད་པ་མཐོང་བ་ལས་ཕྱིས་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཚིག་ལ་ནི་ཚད་མའི་རྩ་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ལ་ནི་སྔར་གྱི་བློ་འཁྲུལ་པ་ཚད་མའི་རྩ་བ་ཅན་ གྱི་བློ་ཕྱི་མས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།རིག་བྱེད་ལས་ནི་བློ་འཁྲུལ་པ་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པ་མེད་ན་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་ན་དོན་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེས་ཕྱིས་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཚད་མ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རིག་བྱེད་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་ལུང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་བརྗོད་པ་བཤད་པ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ནི་ སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་ཚིག་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་ནོ།།རབ་རིབ་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མིག་སེར་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་དེས་ནི་ཉེ་བར་གནོད་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ནི་ཉེ་བར་གནོད་པ་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི། ཉེ་བར་གནོད་པ་གཞན་བཟློག་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། རབ་རིབ་དོན་གྱིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས། །མངོན་དུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བར་བསམས་ཏེ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་བསལ་བར་བྱས། །དོན་གྱིས་སྟོང་པ་དེ་ནི་མིག་སེར་གྱི་སྟོབས་བདོ་བས་མིག་གི་སྟོབས་འགྲིབས་པ་དག་གི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཆ་ཙམ་ཡང་མ་གོད་ པར་ཡོད་དོ།།དེས་ན་རིག་པ་སྨྲ་བ་དག་གིས་རབ་རིབ་བཅས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །རབ་རིབ་ནི་ཉེ་བར་གནོད་པ་མ་ལུས་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་དག་ན་རེ། འདི་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་མོས་པའི་བཟློག་པའི་དཔེ་ཡིན་གྱི། དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ།

如果不是顯現的形態，不會變成不錯亂，因為具有分別識是錯亂。其他人希望即使具有分別識，顯現的形態是不錯亂，依賴於那個，說了這兩個。也如所說，依賴於其他人的宗義，做了差別的自性。意思是，所有都是沒有分別識本身。或者：對於損害和損害者的，所有方式依賴於分別識者。因為沒有看見損害者，以前是理解為一般本身。在這裡，不理解老師希望的是差別，從看見做損害者，後來也會理解那個差別。對於不是人所做的語言，因為沒有量的根本本身，沒有損害和損害者。對於人所做的，以前的錯亂心，通過具有量根本的心，後來會理解。從吠陀，也不會產生錯亂的心。如果那樣，不是量本身，因為會變成所有都是那樣。如果說，如果沒有損害，是量本身，不是的，因為如果考察，是其他意義本身，所以後來也可能做損害。如果說，那樣也會變成量，不是的，因為量是堅定的。如果那樣，說吠陀的人拋棄了與量相違背的論述，如果不是那樣，說意義，解釋會變成沒有理由。因此，損害和損害者只是在人所做的語言中存在。說具有模糊本身是損害，不是黃眼等，已經說了，通過那個，說所有從接近損害產生。模糊是顯示接近損害，不是遮斷其他接近損害。像這樣：通過模糊的意義空性，因為不是顯現本身，認為是顯現像現量，遮斷了現量本身。那個意義空性，因為黃眼的力量強大，即使在眼睛力量減弱的理解中，也存在沒有完全損壞的部分。因此，說吠陀的人說具有模糊，應該理解是顯示。模糊是顯示所有接近損害。其他人說：這個是希望遠離分別的遮斷的例子，不是排除。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་ཞེས་ཁ་ཅིག་།སྔོ་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་བློའི། །དབང་པོའང་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི། །གཞུང་འདི་དང་ནི་དེ་དག་འགལ། །ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་འདི་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ལྟར་ཡིད་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་དག་ལ་དང་པོར་ནི་ དབང་པོའི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་སྐྱེ་ལ།ཕྱིས་ཆུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཆུར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །སད་པ་དེ་ཡང་སྨིག་རྒྱུ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་སྨིག་རྒྱུ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དང་ པོ་ནི་ཟླ་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ།ཕྱིས་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཡོ་བ་མེད་པའི་མིག་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཟླ་བ་དེ་ཉིད་ཟུར་གཉིས་སུ་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ན་དུས་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་བཞིན་དུ་མཚོན་པ་ཡིན་ལ། ཟུར་ གཉིས་སུ་གཉིས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ།།དེ་དག་ནི། དབང་པོ་རྣམ་པར་རེག་པའི་རྒྱུ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་དག་ཡིན་མོད་ཀྱི། །དེར་མི་སྣང་ཕྱིར་དེ་ཡུལ་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་མ་ཡིན་དབང་པོ་བཞིན། །དེ་ལྟ་བུ་འམ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་ཉིད་ཟླ་བ་གཉིས་ དང་།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡིད་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་མི་ནུས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཡིད་ཡིན་ཡང་བརྒྱུད་པས་དབང་པོ་རྒྱུ་ཡིན་པར་མི་འགལ་ལོ། །དངོས་སུ་དབང་པོ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི། ཟླ་ བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིད་ཡིན་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་བརྒྱུད་པས་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དག་།དཔྱད་པ་འདི་ལ་ཡིད་ཀྱི་ནི། །སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ནམ་ གཞན་དུ་དངོས་སུ་གང་ལས་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་ཕ་རོལ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ།།རེ་ཞིག་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལ་རིལ་པོ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་རགས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་གང་ཡིན་ པ་དེ་ཡུལ་ཡིན་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པ་གཞན་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་དབང་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།

對於那個，所說的是：那個也是意，一些人說，青色和兩個月亮等的理解，感官也是因，這個宗義和那些是相違背。這個執持兩個月亮等的理解，像在海市蜃樓中執持為水一樣，是意本身。像這樣，對於海市蜃樓，首先產生的是感官的不錯亂的理解，後來，從喚醒體驗水的習氣，通過具有分別識，執持為水。那個喚醒也是從看見海市蜃樓本身，因為依賴於相似的海市蜃樓是具有那樣的法。像那樣，在這裡也是，首先是具有月亮境的不錯亂的理解，後來是具有兩個月亮形態的具有分別識。對於那個，一些人說：在不搖動的兩個眼睛的中間，安住的月亮本身，當依次目標兩個角落時，因為時間微細，顯現為像一起，在兩個角落的兩個是安立。那些是：感官是接觸形態的因，即使是微細的塵埃，因為在那裡不顯現，那個境不是微細的塵埃，像感官一樣。像那樣或變成其他形態的眼睛等的微細塵埃本身，是顯現為兩個月亮和青色等的因，與那個宗義相違背。顯現為兩個月亮是意。不能說是感官的因。如果說是意，即使通過傳遞，感官是因，不相違背。如果說，如果直接感官是因，會相違背，執持兩個月亮的理解是意，對於這個，已經說了：如果通過傳遞是因，感官的理解的行境，對於這個考察，如何變成意的機會？當質問和考察什麼是感官的理解的境時，應該讓其他人說，從哪個直接產生具有那個形態或其他的感官的理解。暫時，只是具有那個形態不是境本身，因為不可能，因為微細的塵埃，沒有一個整體的粗大形態。如果說，即使不是具有那個形態，哪個是因，那個是境，那個也是不合理的，如果說，是其他形態的理解的因，像感官一樣，不是境本身。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ལ་གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་བརྒྱུད་པས་རྒྱུ་ཡིན་པར་དགོངས་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའམ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་གཞན་ལ་དབང་པོ་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་བ་མི་མཛད་དེ།རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་དངོས་སུ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡུལ་ཡིན་པར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཐལ་བ་ཉིད་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་ཡིད་ཀྱི་ནི། སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བསམ་པ་ནི། རྡུལ་ཕྲན་ཕན་ཚུན་དབེན་པ་ དག་།དང་པོ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟག་པའི་ཤེས་པ་ལས། །རིལ་པོའི་རྣམ་པར་སྣང་བར་འགྱུར། །གཞན་དག་ན་རེ། རིལ་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་ནི་བརྒྱུད་པས་དེའི་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དྲན པའི་ཡུལ་དོན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ།སློབ་དཔོན་གྱིས། དེར་མི་སྣང་ཕྱིར་དེ་ཡུལ་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་མ་ཡིན་དབང་པོ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་དབང་པོ་བརྒྱུད་པར་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་ནི། ། ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པའི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དག་།དཔྱད་པར་འདི་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཡུལ་དཔྱད་པ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདི་ལ ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱི་ལ་རིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།ཐལ་བར་འགྱུར་བས་བརྩད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིད་ཀྱི་ནི། །སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་དབང་ པོའི་རྒྱུར་བརྗོད་ན་ནི།དེའི་ཚེ་ཡིད་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དཔྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དབང་རྟེན་གང་ཡིན་གལ་ཏེ་གང་། །དབང་པོ་ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་ཅན། །དེ་མཚུངས་གལ་ཏེ་ལྡན་འགྱུར་ན། །དེ་ འདི་ཉིད་ན་ཅི་ཕྱིར་འགོག་།རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་འདི་ཡིད་ཡིན་ན་ནི། དབང་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་ཀྱང་དེ་ཡིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིད་དུ་ཐལ་ལོ། ། དང་པོ་ནི་རང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཤེས་ལ། ཕྱིའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།

對於那個，如果老師認為通過傳遞是因，那時，通過「像那樣或變成其他形態」等的詞語，不會使其他變成感官的境本身，因為如果微細的塵埃直接是因，其他會說是境。那麼，應該說，那個本身是不合理的。對於這個，「如何變成意的機會？」通過說這個做什麼？想法是：互相分離的微細塵埃，首先是分別顯現，從分別的理解，變成整體的形態顯現。其他人說：顯現為一個整體是具有分別識的理解，那些微細的塵埃，通過傳遞也是那個的因，所以是境，例如，像記憶的境是意義。對於那個，老師說：「因為在那裡不顯現，那個境不是微細的塵埃，像感官一樣。」例如，像感官通過傳遞只是因，但不是境一樣，微細的塵埃也是。變成其他的感官，是執持兩個月亮的理解的傳遞的因。對於這個，所說的是：「感官的理解的行境，對於這個考察，如何變成意的機會？」如果是意本身，考察境是不好的，因為沒有境。即使那樣，對於這個，因為沒有絲毫的量，老師所說的是合理的，不是通過太過分爭論。那個本身所說的是：「如何變成意的機會？」。其他人所說的是：如果說，執持兩個月亮的理解等，對於意，感官是因，那時，會變成考察意本身的境。因此，如果說，「如何變成機會」是答案，那個已經顯示是不合理的。如果哪個所依是，如果哪個，跟隨感官的有和沒有，如果那個相同，如果變成具有，為什麼遮斷那個在這裡？暫時，如果說，執持兩個月亮等的理解是意，不會變成跟隨感官的有和沒有。如果即使跟隨感官的有和沒有，那個是意，那樣，執持柱子等的理解也會變成意。首先是理解自己的形態本身，外在意義的形態是在意中顯現。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།ཅི་སྟེ་འདི་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་གང་ཞིག་དབང་པོ་འགྱུར་བས་འགྱུར་བ་དེ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡིད་ཉིད་དབང་པོ་ལ བརྟེན་པར་ཐལ་ལོ།།དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཉི་ག་ཡང་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བར་ཐལ་ལོ། །དངོས་སུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་འགྱུར་བ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡིད་ཉིད་ དེ།རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་སྤྲུལ་སོགས་འཁྲུལ་པ་བཞིན། །དབང་པོའི་འགྱུར་བ་ཡོད་ན་ཡང་། །ལྡོག་འགྱུར་དབང་པོའི་བསླད་པ་ནི། །ལོག་ཀྱང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་བཞིན་གཞན་ གྱི་རྒྱུ་ལ་ནི།།བརྗོད་པ་དག་གིས་འགའ་ཚེ་འཇོག་།མཐོང་བ་དྲན་པ་ལྟོས་འགྱུར་ཞིང་། །ཡོངས་སུ་གསལ་བར་སྣང་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡིད་ཡིན་ན། དབང་པོའི་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་ལོག་པར་འགྱུར་རོ། །སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་ནི་དབང་པོའི་འགྱུར་ བ་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི།ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡང་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་ནི་མུན་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐག་པ་ལ་སོགས་པ་ནག་པོ་ ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་རབ་རིབ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།མིག་རབ་རིབ་དང་བྲལ་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་ཀྱང་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མིག་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་ན་ཡང་ལྡོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དབང་པོའི་ བསླད་པ་ནི།ལོག་ཀྱང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་ཆུར་འཁྲུལ་པ་ཡང་དབང་པོའི་བསླད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་མཐོང་སྟེ། སད་པའི་རྐྱེན་ཚད་པས་གདུངས་པ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུར་འཁྲུལ་པ་ནི་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པར་མ་ མཐོང་སྟེ།ཚད་པས་གདུངས་པ་གཞན་གྱི་ཚིག་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡང་མཐོང་བ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པར་ནི་མ་མཐོང་སྟེ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་དང་པོ་ཉིད་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ལ་ ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དེ།། དེས་ན་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་སྣང་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་དོ།

如果說，對於這個沒有量，那麼，因為顯現為兩個月亮也是，是相同的。如果說，哪個通過感官變化而變化，那個是依賴於感官，那時，會變成意本身依賴於感官。如果說，依賴於感官也是變化本身，那麼，會變成兩個都是從感官產生。如果說是直接，不是的，因為沒有看見在其他中變化。如果說，跟隨這個，也應該理解那個是變化，那個也是意本身，因為變化，像這樣，會變成沒有盡頭。因此，這個本身是從感官產生。這個也像化現等錯亂一樣，即使存在感官的變化，即使顛倒變化感官的欺騙，即使顛倒，也不會變成顛倒，像那樣，對於其他因，通過所說，有時安立。看見和記憶依賴變化，不會變成完全清晰顯現。如果說，執持兩個月亮等的理解是意，即使存在感官的變化，也會變成顛倒。執持為蛇是即使存在感官的變化，如果分別考察，會變成顛倒，執持兩個月亮等的錯亂不是那樣。如果說，即使執持為具有黑色等自性的蛇，也是不顛倒本身。執持為蛇是在具有黑暗的方面。對於那個，具有黑色等自性的繩子等，即使沒有模糊，也是存在。即使眼睛遠離模糊變成其他，黑色等的自性不是存在，即使那個存在眼睛的變化，如何變成顛倒？因此，不成立顛倒，如何變成成立者？感官的欺騙，即使顛倒，也不會變成顛倒。所說的那個也是不合理，對於意執持為水，也沒有看見在感官的欺騙等中，因為如果沒有喚醒的因，熱的痛苦，是沒有的。執持為水，沒有看見進入其他人的相續，不是因為熱的痛苦，從其他人的語言變成那樣。執持為蛇，也沒有看見依賴於看見和記憶，因為黑色等首先變化。完全顯現也是在夢等中，即使在意的錯亂中也是存在。因此，說不會完全清晰顯現等，所有這些都是不合理的。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་དང་། དེ་འགྱུར་ན་འགྱུར་བའི་བརྒྱུད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། དེ་ལ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པར། །སྣང་བ་གང་དེ་དབང སྐྱེས་ཉིད།།ལྡོག་མེད་ལ་སོགས་ཆོས་དག་ནི། །དེ་ཡི་ཡིན་ཕྱིར་ལན་བཟང་མིན། །དབང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ནག་པོར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལོག་ན་མི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ན། །ཡོངས་སུ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡང་དབང་པོས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཡིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉི་མས་གདུངས་ པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ལས་ཡིད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་གསལ་ན་དེ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རབ་རིབ་བཅས་སྨོས་པ་ནི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ལས་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ནི་ཡིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་སེམས་པ་ཡིན་གྱི།ཡིད་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྟོག་པ་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྟོག་པ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་དང་ བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བསལ་བ་དེའི་ཚེ་འགྱུར་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་གསལ་བར་སྣང་ཡང་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡིད་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམས་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ནི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། །རྣམ་པ་གསལ་བའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་དེ། དབང་པོ་དང་བསྒོམས་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་བར་ཆོད་པའི་བསྒོམས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །འོ་ན་གང་ ཞིག་དཔེར་འགྱུར་བ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པའི་ཡིད་དང་།ཆུ་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་པའི་ཡིད་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཕན་འདོགས་པ་དང་གནོད་པ་བྱེད་པར་སྣང་བའོ། །ཕན་འདོགས་པ་དང་གནོད་པ་བྱེད་པར་སྣང་བ་ནི་དབང་པོའི་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་ལྡོག་ལ། དབང་པོའི་བསླད་པ་ལོག་ཀྱང་མི་ལྡོག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་ གཞན་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ།

如果那個存在，存在，如果那個變化，變化的傳遞的結果中也是變化本身，如果說，對於這個，已經說了：對於那個，顯現為黑色等，那個是從感官產生本身。因為不顛倒等法是那個的，所以不是好的答案。從感官產生的顯現為黑色等，如果那個顛倒，不是不顛倒。完全清晰顯現也是感官產生的本身，不是意。如果說，從太陽痛苦等的力量，意也會變化，不是的，因為如果完全清晰，那個是無分別本身，與從感官產生沒有差別。如果那樣，說具有模糊不是從排除失去。其他人認為是意，所以認為是具有分別識，不是隻是意。像這樣，應該成立只是這個，說是一個沒有分別。顯現像現量是兩種，具有分別識和沒有分別識。那個也是，如果所有錯亂只是具有分別識，那時遮斷會變化，其他不是。那麼，即使顯現為清晰，執持兩個月亮等的理解也會變成意，不是意，因為即使沒有修習也會變化。意是依賴於通過修習的力量清晰。因為沒有那個，不能遮斷只是從感官產生。形態清晰的因是兩種本身，感官和修習。對於那個，即使存在中間的修習，那麼，是遠離外在意義的解釋，通過擴充套件足夠了。那麼，哪個是例子，執持為蛇的意，和執持為水等的意是什麼？顯現為做幫助和損害。顯現為做幫助和損害，即使存在感官的變化，也會顛倒，即使感官的欺騙顛倒，也不會顛倒。像那樣，也結合其他。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། གཉིད་ལོག་པ་འམ་སད་པ་ན། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་བློ་གང་། །དེ་ནི་རྟོག་མེད་གཉི་གར་ཡང་། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན། །ཡིད་དམ་གཞན་གཉི་གར་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ ཏོ།།དེ་ཕྱིར་དེ་རྟོག་མེད་ན་ཡང་། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་བཀག་པ་སྟེ། །སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་དེའི་དོན་དུའང་། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་བཤད། །སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་དག་གིས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་བསྟན་ཏེ། རབ་རིབ་ལས་བྱུང་བས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ བསླད་པ་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྡེ་ཚན་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྟོན་པའི་དགོས་པ་མེད་པས་ན་མི་མཁས་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ བཤད་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན།དེ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན། འཁྲུལ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གནས་སོ། །དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ ཉིད་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དེ།ལྷག་པར་གྱུར་པས་ཡིད་ཀྱི་ལྷག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་མེད་པར་དབང་པོ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་དོན་ སྨོས་པས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབང་པོ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ལ། །བརྗོད་པ་ལ་སོགས་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ཡིད་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་ བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ འགྱུར་རོ།།དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཅུང་ཟད་སེལ་ བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཅུང་ཟད་ནི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

如果那樣，當睡眠或清醒時，哪個是具有清晰顯現的理解，那個是無分別，兩個都是。如果不是那樣，是分別識。意或其他，兩個都是無分別本身，如果只是清晰，是無分別，這個已經顯示了。因此，即使那個是無分別，也遮斷了是量本身，因為是欺騙，爲了那個意義，也說了兩種顯現像現量。老師顯示了分別識和錯亂是兩種顯現像現量，通過從模糊產生的，顯示接近的欺騙，爲了從分別識的類別單獨顯示。如果不是那樣，因為沒有單獨顯示的需求，會變成說是不精通的因。那麼，如果說，錯亂是因為是意的錯亂的境，已經說了，那個如何？因為是根據其他人的希望說。根據哪個，從感官和意義結合產生的是現量，對於那個自性，錯亂是安住在是意的錯亂的境。從感官和意義結合產生本身，不可能只是錯亂，因為通過超出，哪個是意的超出分別識，在那裡是錯亂。如果說，沒有意義，只是從感官產生的是不是錯亂？那個如何說是意錯亂的境？不是的，因為那個是通過說意義而清晰。那個即使存在，也是像沒有一樣。也如所說：「對於從感官意義產生，沒有所說等可能。」應該理解，所說等是意本身。如果說，不是遮斷沒有所說等的詞語，那麼是什麼？是盡力說自己的體性。如果說，從感官和意義結合產生的理解，是像這樣變化，其他不是，不是的，會變成不是顯示執著的自性。從感官和意義結合產生本身，不是執著的自性，因為推理也是執著的自性。因此，哪個是執著的自性，那個是現量，其他不是，遮斷本身是合理的。如果說，稍微遮斷，稍微是說體性。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེས་ན་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་དང་། བརྗོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ལྟར་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་ན་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ ཉིད་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་བུ་ནི་འོ་ན་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འདི་ མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ།རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཡོད་པའི་དོན་ཅན་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་འམ། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་གནོད་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་ བ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཆོས་ལ་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དོན་མེད་པར་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཅི་བྱ། གཞན་ཡང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ནི་མི་འཐད་དོ། །འདི་ལྟར། རིག་བྱེད་ སྨྲ་བའི་དཔྱོད་པ་ལས།།ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་བསྒྲུབ་པ་ལ། །འབད་བྱ་དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །གཞན་རྣམས་སེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་གི་གཞུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་མཚན་ཉིད་ གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།།བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གཞན་ཉིད་བྱེད་ན་མཛེས་སོ། །རྡེག་འཆོས་པས་ནི་རྔ་མོ་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ ཉིད་བྱས་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད།།ཚད་མས་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར། དེ་ལ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཚད་མས་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་ཀྱང་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པས་ན་མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ དེ་ལྟ་ན་ནི་ཚད་མས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ།

因此，如果說，從感官和意義結合產生，和哪個是執著的自性，那個是不錯亂，和會變成沒有所說，那個是不合理的，因為應該說不錯亂本身，如果那樣，是量本身。通過沒有所說的境做什麼？那樣變成量不是的，因為在其他中也不是量。因此，這個是那個。即使說自己的體性，也會變成太過分，因為與我等結合也會變成說。如果說，只是說現量本身中哪個是不共有的，我等是共有的，不是的，那樣，是遮斷的差別，不是盡力說自己的體性。通過這個，也清晰了存在和結合等。像這樣，這個會變成自性嗎？爲了成立其他，是說自己的體性。對於那個，如果說，「當存在和結合時」是自性，應該說，具有存在意義的是現量，或者，從感官產生沒有損害的是現量。如果說，爲了顯示法不是理由，是跟隨說自己的體性，即使那樣，也應該只說從感官產生。通過說沒有意義的其他做什麼？其他，只是跟隨說也是不合理的。像這樣：從說吠陀的人的考察，爲了成立外在意義，應該努力，因此，通過自性，會遮斷其他。佛等是跟隨自己的宗義，希望是現量的自性。因此，爲了遮斷那個，必然應該說其他的自性。因為安樂逝者們的自性是與說分別識和說空性，跟隨一致的，必然，爲了那個清晰，如果做其他自性，是好的。通過敲打，不能執持鼓。如果做自性，有什麼過失？因為沒有通過量成立，像這樣：對於那個，確定的自性，是說通過量成立。在這裡，因為是互相的因，一個也不會完全成立。因為互相依賴，一個也不會成立，所以做自性不是的，如果說，如果那樣，通過量沒有完全成立的，也不應該跟隨說。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཆོས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པར་མི་བྱའོ། །ཆོས་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མི་འགྲུབ་ པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། དཔྱོད་པ་འདིས་ཀྱང་ཆོས་འཁྲུལ་པ། །དབྱིག་པ་ཡིས་ནི་ཟློག་གམ་ཅི། །གཞན་དུ་དེ་སྲིད་དུས་སུ་ལུགས། །གཞན་ལ་མིས་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ མེད་པ་ཡིན་ནོ།།བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དོན་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཆོས་ལ་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་གཉི་གར་ཡང་མཚུངས་སོ། ། འདི་ཡང་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དོན་གྱིས་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །གཉུག་མའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དོན་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་རྟོགས་སོ། །དེས་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས། །གང་ཞིག་དེ་སྣང་དེ་ལས་མིན། །ལྔ་པོ་བསགས་ལ་དམིགས་པ་ཡིན། །མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡང་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་འམ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ ན།འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩོད་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཚིག་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟོག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་མངོན་སུམ་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་མི་འཐད་དོ། །དོན་དེ་ ལས་ཞེས་མ་གྲུབ་དང་།།མ་ངེས་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཡིན། །རྡུལ་ཕྲན་དག་ལ་འདོད་ན་འདི། །མ་ངེས་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མིག་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་སོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བ་ལ་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་མ་གྲུབ་ པོ།།དུས་མཚུངས་པ་དེ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།

如果說，通過世間的名聲成立，如果那樣，因為法也會變成只是世間的名聲，不應該考察。如果說，因為看見法的錯亂，真實不成立本身，如果那樣，通過這個考察，也錯亂法，通過智慧遮斷嗎？或者，在其他中，那個存在，在時間中，在其他人中也會變成沒有。因此，應該做跟隨說也是通過量成立，像那樣，自性也是沒有過失。安樂逝者也做自性不是的，爲了跟隨說完全名聲的意義。如何爲了顯示法不是理由本身，跟隨說，像那樣，爲了顯示是理由本身，兩個都是相同。這個也如所說，以前已經顯示了。因此，通過意義理解是現量，這個只是自性。因為沒有根本的意義，通過那個，這個理解為從哪個現量看見，從那個。因此，也拋棄了執持兩個月亮等的理解。那個不是從那個本身產生，但是，是從其他。那麼，如何老師說：「哪個顯現，不是從那個，聚集五個，是目標。」當眼睛等的理解從微細塵埃產生時，不是具有那個形態。因為是因，如果說，是具有其他形態的分別識的目標本身，眼睛等的微細塵埃也會變成目標，因為那些像那樣或變成其他的也是顯現為兩個月亮和青色等的理解的因，已經說了。這個是依賴於真實所說。爭論的成立的詞語是世間的名聲。在世間，不分別微細塵埃等，在世間，完全名聲的現量只是這個，如果分別考察，是不合理的。通過那個意義，從那個沒有成立，和不確定本身是清晰。如果希望微細塵埃等，這個會變成不確定本身。如果微細塵埃本身是產生者，如果那些是目標本身，通過眼睛等是不確定的。如果說，通過那個，說是顯現，那時沒有成立。因為同時不是產生者。執持兩個月亮等也是不確定。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།ཅི་སྟེ་དུས་མཚུངས་ཀྱང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ཚོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་མ་ངེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ སྔར་ཡོད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པོ།།ཤེས་པ་ལས་སྔར་དངོས་པོ་ནི། །ཤེས་པ་དེ་ཡིས་འཛིན་མ་ཡིན། །གཞན་གྱིས་འཛིན་ན་དེ་ལ་ཡང་། །བརྒལ་ཞིང་རྟག་པ་འདི་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་ན་ནི། །དེ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་རྒྱུར་ནི་གྱུར་པ་ན། །དང་ པོར་འབྱུང་བར་གྱུར་པ་གང་།།མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དག་།གར་ཡང་དུས་མཚུངས་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དོན་དམ་དུ། །མཚན་ཉིད་འདི་ནི་མ་གྲུབ་པོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ ཡང་མི་འཐད་དེ།རྣ་བ་ལ་སོགས་འཇུག་པ་ནི། །འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་ཡོད་མིན་ནམ། །རྣ་བ་ལ་སོགས་འཇུག་པ་ནི། །ཤེས་པ་མེད་པར་མཚོན་པ་མིན། །འཇུག་པར་འདོད་པའི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་ཚོལ་བ་ཡིན་ན། རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་མ་ཤེས་པ་ཅི་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཡིན། མ་ རྟོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འདི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན།ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་རྟོགས་ན་འོ་ན་ནི་དེ་མངོན་སུམ་དེའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ལན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མངོན་ དུ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ཡོད་པས་ཅི་ལྟར་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ན། དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། ། ཅི་སྟེ་དེ་ནི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཞེས་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གཞན་དང་ལྡན་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ཚད་མ་འདིའི་འབྲས་བུ་གང ཡིན་ཞེ་ན།གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་སྟེ། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་དང་། ལྟ་བ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་ དེ།གང་ལས་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རིགས་སོ།

如果說，即使同時也是產生者，那個也是不合理的，因為聚集不是事物。通過錯亂的理解也是不確定。如果說，以前存在的是產生者，那個也是沒有成立。從理解以前的事物，不是通過那個理解執持，如果通過其他執持，對於那個，也質問和那個是常有的。如果通過推理理解，那個也不是現量，當變成互相的因時，哪個是首先產生，在現量和推理中，哪裡也沒有同時存在。因此，在真實中，這個自性是沒有成立。如果依賴於世間的名聲，沒有相違背。所說，進入耳朵等是現量，那個也是不合理的。進入耳朵等，不是在錯亂中也有嗎？進入耳朵等，不是顯示沒有理解。如果希望進入的現量等量，如果尋求，如何是不理解進入耳朵等的自性？如何不理解的是這個進入？如果說，現量本身理解進入耳朵等，那麼，應該說那個現量是那個的自性，因此，現量是顯現，那個也是理解自己本身，那個是答案。如果那樣，那個顯現本身是不錯亂的自性。即使在錯亂的理解中，也存在進入耳朵等，如何變成自性？但是，如果說，因為是進入意義，沒有過失，進入意義是向現量意義方向，那個也是在錯亂中存在。如果說，那個是理解體性本身，如果那樣，那麼，理解自己的體性本身是自性。那個也是具有其他名字，說沒有理解，是隻是顯現。因此，其他不是自性本身。又，這個量的結果是什麼？是理解所量，所說的是，理解所量依賴於量。那個不是理解本身嗎？那個也是結果，哪個是量？一些人說，是感官和意義結合，和看見和差別的理解。那個是不合理的，應該讓從哪個變化，那個本身變成理解的成立者。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།རེ་ཞིག་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་དབང་པོ་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། མཐོང་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ནི། །རྟོག་པ་རིགས་པར་མི་ལྡན་ཏེ། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་གཞལ་བྱ་ལ། །ཐུག་མེད་བཟློག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་མེད་དེ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཅེས་ཏེ། ལས་ཀུན་གྱི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག་།ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་གང་ལས་འབྲས། །གང་ཡིན་དེ་ནི་དེ་སྒྲུབ་བྱེད། །གལ་ཏེ་གཅིག་ལ་ནུས་པ་མཐོང་། །ཞེས་ཏེ་གཅིག་པོ་དེ་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་སྒྲུབ་པར བྱེད་པར་རྟོག་ན་གང་འགའ་ཞིག་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བླངས་པས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཚེགས་ཆུང་ངུས་བདེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་གང་གང་ལས་འགྲུབ་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་ཙམ་དུ་ནི། །འདྲ་བའི་བདག་ཅན་ཤེས་པ་ནི། །གང་གིས་ལས་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་འབྱེད་དེ་བདག་འགྱུར་བ་ཡིན། །གྲངས་ཅན་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་གཞག་པར་འདོད་པའི་དོན་བཞིན་དུ་ཐམས ཅད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་འམ།མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་མ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པར་འོས་པ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཅི་ལྟར་དེ་ནི་རྟོགས་བྱེད་དངོས། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་རྟོགས་བྱེད་མིན། །གང་ཚེ་རྟོགས་བྱེད་དེ་འདོད་ཚེ། །རྟོགས་བྱེད་མིན་པར་ཅིས་མི་འདོད། ། བྱེད་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་བདག་གིར་བྱེད་ན་འདི་ལ་བྱེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་རྟོགས་སུ་ཆུག་མོད་དེ་ལྟར་ཡང་ཅི་འདིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རམ། གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཡང་མི་ཤེས་ན་དེའི་ཚེ་དོན་དེ་ངས་མ་ཤེས པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་འཇལ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུའི་བདག་ཉིད་འཇིག་རྟེན་འདི། །སྤྱད་བྱའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད། །དེ་ཡང་བདག་ཉིད་མི་ཤེས་པས། །ལོངས་སྤྱོད་ལེགས་པར་རྣམ་པར་གནས། །བདེ་བ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བློས་བདག་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ འཇོག་གོ་ཞེ་ན།འོ་ན་དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་པས་རིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །བློས་ཞེན་པའི་དོན་སྐྱེས་བུས་སེམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་དེ་གང་ཡིན་ཞིང་ཞེན་པ་གང་ཡིན་ ལ་སྐྱེས་བུ་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ།

暫時，理解的產生不是看見只是從感官嗎？因此，理解的成立者也是那個本身，通過考察其他做什麼？拋棄看見，在其他中，理解是不合理的，如果不是那樣，對於所量，會變成沒有盡頭的遮斷。那個是沒有的，成立應該做，意思是：所有行為的成立者，所有不是從哪個產生結果，哪個是那個的成立者。如果說，在一個中看見能力，意思是，如果認為那個單獨的也成立其他，通過接受一些的成立者，爲了成立所有希望，所有眾生會變成通過少量辛苦安住安樂。即使那樣也不是的，因此，哪個行為從哪個成立，看見的那個本身是那個的成立者，其他不是。對於那個，只是體驗中，具有相似體性的理解，通過哪個，在每個行為中，分別，那個變成體性。數論派的體驗只是在所有青色和黃色等中存在，是相同的，因此，應該像希望分別的意義那樣，所有分別安立，或者，如果不是那樣，像沒有分別一樣，應該分別安立的也不會變成，因為對於那個沒有差別。像這樣：如何那個是理解者，像那樣，那個不是理解者。在哪個時候，希望那個是理解者，為什麼不希望不是理解者？如果從沒有行為的狀態，擁有差別，會理解，對於這個是做。如果說，即使你沒有理解，即使那樣，這個會從自己的體性失去嗎？如果即使變成那個的體性，也不理解，那時，那個意義會變成只是我沒有理解，因此，不是量。人的體性，這個世間，理解應該使用的事物。那個也是，因為不理解體性，安樂很好地安住。如果說，通過安樂和青色等執著的自性的理解，那樣分別安立那個體性，那麼，那個本身是享受者，通過其他理由做什麼？因為安樂等執著的自性只是安樂等的形態本身，形態本身是量。如果說，通過理解，人認為執著的意義，應該說，哪個是理解，哪個是執著，哪個是存在的人。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།བློ་ནི་བྱེད་པ། ཞེན་པ་ནི་ལས། སྐྱེས་བུ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུས་དོན་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཞེན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློས་ཅི་བྱ། ཞེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་བློ་ཡིན་ལ་སྐྱེས་བུ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་དང་ཞེན་པ་ལ་ཁྱད་མ་མཐོང་ ངོ་།།དེའི་རྣམ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཞེན་པ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་བློ་ཡིན་ན། མི་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་བྱེད་ཡིན། །དེ་དངོས་མངོན་དུ་བྱེད་ཕྱིར་ན། །དེ་ལྟར་དོན་ཉིད་ཅིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ བློ་མངོན་དུ་བྱེད་ན་དོན་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་བློ་ནི་དོན་མེད་དོ།།བློས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཡུལ་རིང་པོ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། བདག་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རྟོགས་ཤིང་དེའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་དོན་ཞེས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དོན་མེད་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ག་ལས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དོན་རྣམས་ཀྱི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་བློ་ཁོ་ན་ལས་འདོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར་འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར། རང་གི་བཞིན་ལྟར་མ་འཕོས་པ་ནི་རྟོགས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་བཞིན་ནི་ཡུལ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པར་འཕོ་བར་འདོད་ཀྱི། གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ལོང་ཡང་མ་འཕོས་པར་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ཡང་བློའི་མེ་ལོང་དུ་འཕོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བློ་ཡང་བློའི་མེ་ལོང་གཞན་ནམ་གཞན་དུ་འཕོས་པར འདོད་དགོས་སོ།།བློ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་བློ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལྡོངས་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན་དེས་དོན་ཉིད་རིག་ལ་རག་མོད་འདིར་བློས་ཅི་བྱ། བྱེད་པ་མེད་པར་ཅི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ ནོ།།ནང་གི་བྱེད་པ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ནང་གི་ནང་གི་བྱེད་པ་ཡང་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །དགོས་པ་མེད་པ་ནི་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་སྐྱེས་བུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་གསལ་བ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།མེ་ལོང་བཞིན་དུ་དེར་ཡང་རྣམ་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བྱེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མེ་ལོང་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་དེས་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

如果說，理解是做，執著是行為，人是做者，因為人理解意義，因此，是執著的做者，通過理解做什麼？如果說，執著的成立者是理解，人是理解，對於理解和執著，沒有看見差別。那個是顯現形態，執著理解也是那個本身。如果說，只是那個形態是執著，不是顯現，如果那些是理解，人如何是理解者？因為那個直接顯現，為什麼意義本身不是那樣？如果說，如果顯現具有那個形態的理解，意義本身會變成那樣，所以，具有意義形態的理解是沒有意義的。如果說，通過理解理解意義的形態，因此，理解不是遙遠的境，因為體性是遍在，所有都不是遙遠的境。不理解說是遙遠的境，也不會理解，通過具有那個形態的理解，是不理解的意義。如果說，沒有意義，具有那個形態的理解從哪裡來？不是的，如果希望只是從理解，意義的那個形態，那個如何變成顛倒？如果說，沒有像自己的樣子移動，不能理解，不是的，因為自己的樣子不是境，希望移動到鏡子等，其他不是那樣。即使鏡子沒有移動，如何理解？因為那個移動到理解的鏡子，如果說，那麼，也應該希望，理解也移動到其他理解的鏡子或其他。如果說，理解不是理解，因為體性是隱藏，理解也是隱藏，眾生會變成盲人。如果體性不是隱藏，通過那個，意義本身依賴理解，在這裡，通過理解做什麼？如何看見沒有做？眼睛等是做。如果說，需要內部的做，因為也需要內部的內部的做，是沒有盡頭。不需要的不是做。如果說，那些使人清晰，不是的，沒有做本身不是從顯現執持。因此，體性會變成具有意義的形態。如果說，像鏡子一樣，在那裡，也不是做形態變化的，不是的，因為依賴於鏡子，產生具有那個形態的理解，因此，是變化。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མ་གྱུར་ན་འཕོས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། མེ་ལོང་དུ་ནི་ བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་འཁྲུལ་པའི་བློ་སྐྱེ་ལ།འདིར་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པའི་བློ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ། དོན་དམ་པར་ཡུལ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་མེད་དེ་འགྲོ་བ་ནི་གཙོ་བོ་དང་སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འགྲོ་བ་གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་ བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ངོ་།།འདི་ཡང་ཕྱིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། གྲངས་ཅན་གྱི་འཇུག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་གང་གིས་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འདི་ནི་སེར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་དང་ལས་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། ། གལ་ཏེ་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་ནི་བརྗོད་ན་རིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བདག་ཉིད་འགྱུར་མིན་རྒྱུད་དག་ལ། །ཐ་དད་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་ཀྱི། །ལས་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་འདི། །ཐ་དད་པར་ངེས་བྱེད་མ་ཡིན། །དབང་པོ་ལ སོགས་པའི་ཐ་དད་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ཐ་དད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་དེའི་བྱེད་པ་པོ་འམ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པ་ དང་བཅས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་མེད་ན་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དོན་མ་ཤེས་ན་ཅི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཤེས་པ་ངེས་ལ་ཤེས་པ་དེས་ན་ ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ།།སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་གཞན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བས་ཤེས་པར་ བྱས་ན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པས་ཅི་བྱ།དེ་དག་ཉིད་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་འདི་ཅི་ལྟར་རིག་པ་པོ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ།

如果不是那樣，如果不是變化，移動的意義是什麼？在鏡子中，產生具有臉的形態的錯亂的理解，在這裡也是，具有境的形態的理解是錯亂本身，在真實中，沒有境的完全分別，因為眾生只是主要和人的體性，如果說，那麼，眾生主要的體性也會變成只是錯亂。像那樣，人的體性也是。這個也是，後來應該顯示其他形態，不是通過數論派的進入。因此，這個只是體驗，通過哪個，這個是青色，這個是黃色等，從行為到行為，分別，必須變成那個的體性。如果說，不是說進入耳朵等是現量的量嗎？如果那樣說，是不合理的。像這樣：即使體性是不變化，在相續中，即使存在不同，也沒有不同行為，這個不是確定是不同。感官等的不同，不是確定這個沒有青色等所有行為不同的體性是不同。那個是通過那個的做者或理解本身確定。通過做者本身確定是不合理的，因為那個是常有的，和會變成具有形態。如果沒有形態，會變成那個過失本身，因為會變成只是理解自己的體性。但是，如果說，因為是理解者，所以是確定，如果不理解意義，如何是理解者？從理解者確定理解，通過理解，是理解者，因此，會變成互相依賴的過失。如果說，像顯現一樣是理解者，不是的，因為爲了理解那個，也需要其他理解者，是沒有盡頭。也不是在所有中，顯現是理解者。如果說，即使通過顯現理解，通過眼睛等做什麼？如果那些本身變成聲音等的顯現，如果那樣，也應該說，因為安住在自己的體性，這個自證的自性如何是理解者。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ཕྱིར་འདི་བདག་ཐ་དད་པ། །གང་ལས་འདི་འདི་རྟོགས་པ་ ཞེས།།བྱེད་པ་ཡི་ནི་ལས་ངེས་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་དུ་གྲུབ། །རིག་པ་འདིའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་གང་ལས་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འམ་སེར་པོ་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ངེས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་བོ། །འདིའི་ངེས་པ་ནི་དེ་ཙམ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ སྐད་དུ་ཡང་།དེ་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རིག་པ་འདིའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྣམ་འགས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་། །འདི་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་བྱེད་པ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་མིན་གཞན་གྱུར། །དེ་ ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟགས་པ་ཡི།།སྒྲུབ་བྱེད་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ལས་དང་འབྲེལ་མི་འགྲུབ་པོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རིག་པ་ནི་འདི་ནི་སྔོན་པོ་འམ་སེར་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་འོག་ ནས་བསྟན་པར་བྱའོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན་ན་རིག་པ་ལས་དེ་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་རིག་པ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།དོན་གྱི་ ངོ་བོའམ།འོན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་ནམ། ཅི་སྟེ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་དོན་ལ་ཡོད་འདོད་ན། །མངོན་དུ་བྱེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་ཅིར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དོན་དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་བྱས། ། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན། །གཞན་ལའང་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བ་ནི། །བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་དོན་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཡང མ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཆོས་འདི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན་དོན་རིག་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡིན། དོན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་།ཤེས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཉིད་རིག་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མིག་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མིག་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

因此，這個體性不同，從哪個理解這個這個，那個是做者的行為確定，成立為具有那個的成立者。如果說，從哪個不同，這個理解的體性變成自己的體性，這個是青色或黃色，這個理解，那個確定的理解成立為具有那個的成立者。因為這個確定是從那個本身變化。也如所說：「因為那個存在，這個存在。」已經說了。這個理解的意義和聯繫也是從相似，不是從其他，像這樣：即使通過一些，做理解的自性不同，這個是做和意義聯繫，不是意義的自性，變成其他。因此，所量標記的成立者，是所量的自性本身。如果成立者是其他，不會從那個和理解聯繫。具有那個形態的理解是，這個是青色或黃色，做意義的分別安立。如何理解是具有形態，也應該從下面顯示。如果成立者是其他，不會從理解和那個聯繫。如果說，拋棄形態，如何確定是那個的理解？如果說，從顯現本身確定，顯現這個是什麼？是意義的體性，或者，是理解？如果說是其他一些，如果希望顯現的自性在意義中，顯現有者的理解，那個如何變成意義？或者，如果顯現的自性只是理解，如何顯現那個意義？其他體性不是其他。在其他中，這個過失會變成是不能遮斷本身。像這樣：如果顯現是意義的體性，因為像青色等是共有的，所有會理解那個意義。顯現是意義也是不合理的，因為是理解的法。但是，如果說，這個理解的法是具有意義的境，因此，說是理解意義，具有意義的境，是境的意義，因為是體驗意義的自性，如果說，體驗意義是什麼？因為是理解的意義的自性，那個本身是理解的意義的形態本身。但是，如果說，因為從意義產生，所以是體驗意義，如果那樣，因為也從眼睛產生，會變成說體驗眼睛。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དོན་མཐོང་གི་མིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི། དོན་མཐོང་ཞིང་ བལྟས་པ་དེས་ན་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།ཅི་མཐོང་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་སོ། །འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ལ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་ དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ནི་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མིན། །འབྲས་བུ་དོན་གཞན་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་འཐད་ པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར།ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་རྟོགས་པར་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་དོན་རིག་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཁྱད་པར་ལས་དོན་ཁྱད་པར་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བདེ་བའི་རྒྱུར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ན་བདེ་བ་ཉིད་འབའ་ཞིག་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་ལ་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སེར་པོར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་མྱང་། ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བདེ་བ་དང་སྔོན་པོ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་པས་རང་གི་ཕྱོགས་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ།།བཏགས་ཟིན་པས་བཏགས་པས་ཆོག་གོ། །དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རིག་པའི་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བརྗོད་པ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་དེ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་ བདག་ཉིད་ཀྱི།།བྱེད་པས་རང་གི་ལས་ལ་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །བདག་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེར་གཞག་ཕྱིར། །དོན་དམ་པར་ནི་གང་ལ་ཡང་གང་གི་བྱེད་པ་མེད་དོ། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དག་ལ། དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་ དག་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་བྱེད་པར་བརྗོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུའི་རང་གི་དོན་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་བདེ་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ནི་རང་གི་དོན་ཅན་ཡིན་གྱི། བདེ་བའི་ཤེས་པས་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་ནི་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་གི་དོན་ཡིན་གྱི་དེས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，不是看見意義的眼睛，看見意義的意義是什麼？通過看見意義和看，說是看見。如果說，看見什麼？通過自己的體性。那麼，如何通過體驗自己體性的自性看見，像那樣，通過意義的自性看見，意義的自性是意義的成立者，體驗的自性是體驗的成立者，那個的形態會變成所有成立者。其他是做理解的自己的體性不同，但是，不是做和意義聯繫。那個也是那個的體性。因此，結果不是其他意義。對於說結果是其他意義的人，因為所有都難以合理，變成理解的體性的意義的形態本身是量，變成那個體性的理解是量的結果。如果不理解體驗意義的形態，不存在理解意義。安樂等的形態不是理解意義，因為從那個差別，會變成體驗意義的差別。如果說，體驗意義是安樂的因，如果說，沒有意義的形態，會變成只是體驗安樂本身。如果說，體驗在意義中，為什麼不體驗青色為黃色？即使說，因為互相不一致，對於安樂和青色等也是相同，是失去自己的方面。通過安立的安立足夠了。那個是那個自己的體性本身，沒有理解的行為，如果說，像這樣說：那個的體性執持那個，是理解意義的體性，通過做，在自己的行為中，顯現像具有做。即使體性不是做者，因為在那個的控制中安立在那裡，在真實中，哪裡也沒有哪個的做。對於那些意義的自己的體性，變成像那樣像那樣，不是那個本身的人，通過虛構，說是做，在真實中不是的。人的自己的意義是理解，像安樂的理解一樣。例如，像安樂的理解產生，是具有自己的意義，沒有通過安樂的理解做絲毫，像那樣，色等的理解也是，自己的體性是自己的意義，不是通過那個做理解。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」、「眼睛」、「色」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་རྫོགས་པས་དོན་ལ་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོ་ན་དོན་རིག་པ་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡང་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ ཅི་ཡོད།འོ་ན་ཅི་ལྟར་དོན་རིག་གོ་དེས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སེར་པོ་སྤངས་ནས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་འདོར་བ་དང་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་དང་ ལྡན་པ་ལྟ་བུར་མངོན་པ་དང་།གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེར་པོ་ལ་མི་འཕོ་བ་དེས་ན། དེ་ཐ་དད་པ་དང་། བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་རིག་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་དོན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ ལ།དོན་དམ་པར་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་དང་གཞན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པ་དང་བྱེད་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ནི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་དེ། །ཐོགས་མེད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ལས། །མངོན་སུམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་མ་ཡིན། ། རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས། །ཉམས་མྱོང་གིས་བསྐྱེད་བག་ཆགས་ནི། །ལྡོག་པར་རྣམ་རྟོག་ས་བོན་ཏེ། །ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེས་བསྐྱེད་ན་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་ལ་ནི་ཤེས པས་མ་ཡིན་ན།དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པས་དོན་འཛིན་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ལ་ལན་ནི། དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །བྱ་བ་ལྡན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད། །དཔེར་ན་ཕ་དང་འདྲ་བའི་བུ། །སྐྱེས་པ་འཛིན་པའི་ བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།དེ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་མཐོང་ན་དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ ཤེས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི།དོན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་བརྩད་དོ། །རེ་ཞིག་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ལ་རྒྱུ་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་ན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་མ་མཐོང་མ་ཐོས་པ་ལ་འཇུག་ ན་ནི།དེའི་ཚེ་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ།

因為從那個意義產生，通過那個的說法圓滿，通過在意義中做，做什麼？那麼，如果說，理解意義不會變成結果，因為結果也是理解意義的形態，理解意義，有什麼相違背？那麼，如何理解意義，通過那個會變成不同的說法？通過執持意義的形態，給那個安立說是理解。像這樣，在哪個時候，當眼睛的分別識拋棄黃色，進入青色等時，那時，顯現像具有通過拋棄和接受的自性做，當體驗青色時，是青色的自性本身，因為其他體性不是其他，不移動到黃色，因此，通過理解，分別安立那個是不同和具有做，那個也是通過意義理解本身，在真實中，是具有那個和不是那個形態的其他和其他的理解本身，對於那個，沒有不同和做。不同做者的分別識，從跟隨和顛倒，通過那個，與無障礙的習氣聯繫，不是具有現量引導。同類以前的分別識，通過體驗產生的習氣，是顛倒分別識的種子，只是通過盲人傳遞。是中間的偈頌。如果說，如果通過那個具有那個形態的理解產生，那個意義會變成在那個中做，不是通過理解在意義中，如何確定說是通過理解執持意義？對於這個答案是：例如，因為結果像因的體性一樣產生，即使不是具有行為，在世間，說是因執持形態。例如，像與父親相似的兒子，即使不是具有產生執持的行為，在世間，說是執持父親的形態，像那樣，對於理解，爲了做說法，有什麼相違背？對於那個，如果看見那個的形態，如何是那樣？對於這個，也是看見像痛苦等本身。那個的形態是從那個具有那個形態的理解本身，不是從意義，不考察。暫時，從那個的形態本身，確定是那個的形態。如果說，在看見中有因習氣的能力，從體驗是那個的形態本身。但是，如果進入以前沒有看見沒有聽聞，那時，因為沒有習氣的能力，因為是從其他因，那個的因是外在的意義。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」、「眼睛」、「色」、「痛苦」、「習氣」、「兒子」、「父親」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།འདི་ལྟར། བག་ཆགས་ལས་བྱུང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡོད་ཡིན། །དོན་ནི་གནས་པར་འགྱུར་ན་འདིར། །ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བར་སྐྱེ་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ རྣམ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང་། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་།བྱ་བ་ལ་ནི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་རིག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་ངེས་པའི་བདག་ ཉིད་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ། དེ་ལས་ཐོབ་པ། དེ་ལས་ནི་བདེ་བ་སྟེ། སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་གཞན་ལས་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་མི་བརྟེན་ན་ཅི་ལྟར་འདི་འདིའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཉིད་ལས་རྒྱུར་འགྱུར་ གྱི།སོ་སོར་ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བྱ་བ་ལ་ནི་བྱེད་པ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་། །ཐ་མའི་ཐ་དད་བྱེད་གང་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད། །རྒྱུ་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཡང་དེ་ཇི་ལྟར་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས།བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ཀྱང་གང་ཞིག་བྱ་བ་ལ་མཆོད་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཡོད་ཀྱང་། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པས་གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཐོབ་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་རྣམ་པར་མི་གནས་སོ།།དེ་དང་བར་མ་ཆོད་པར་གྱུར་པ་དེ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མ་ཡིན་ཡང་དབང་པོ་ཉམས་ན་ངེས་པ་རྣམ་པར་ གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་མ་ཉམས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པ་ནི། །མྱོང་བའི་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ལས་ནི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།

像這樣：從習氣產生的是哪個，那個是在一個本身中存在。如果意義安住，在這裡，所有會共同產生。因此，意義的形態本身是成立者。因此，爲了行為，遮斷了看見、與感官聯繫和差別理解。一些人說，看見的理解是量，從那個，其他理解等具有差別的，確定為事物的體性是結果。從那個也進入，從那個獲得，從那個是安樂，以前以前的是量，後來後來是結果，說是次第。分別安立確定每個意義，是通過形態的力量本身，不是從其他。如果說，看見的分別識不依賴於分別確定的形態，如何會變成說是這個的看見？像那樣，其他確定等的理解也是，只是像這樣，獲得那個的說法。以前以前的因是從後來後來本身變成因，不是分別安立確定意義。對於那個，那個的形態本身是成立者。像這樣：即使所有做者接近行為，哪個是做最後的不同，希望那個是那個的成立者。即使所有因接近行為，如何那個是超出差別？不是隻是做成立行為，即使那個存在，哪個是沒有行為的供養，那個本身是希望的成立者。像這樣，即使存在感官等，如果通過境遙遠等，沒有獲得分別確定的形態，那時，完全遮斷具有那個形態的意義，不會安住。因為變成和那個沒有中間，那個是行為，那個本身是成立者。如果說，是成立境不遙遠本身，不是的，即使境不遙遠，如果感官失去，因為沒有安住確定。那麼，如果說，不失去是成立者，那個也不是的，像這樣：不失去感官，從體驗的那個形態的差別是境。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」、「眼睛」、「色」、「痛苦」、「習氣」、「兒子」、「父親」、「感官」、「境遙遠」、「習氣」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོད་པ་ཡིན། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྣམ་པ་དེས་ངེས་པར་ བྱས་པའི་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་ནི་དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི། །གྲུབ་ན་དེ་ཡིས་དོན་གནས་ཏེ། །གྲུབ་ལ་རྒྱུ་མིན་གཞན་པ་དག་།ཅི་ཞིག་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། རྣམ་པར་ངེས་པ་མ་གྲུབ་པར་ནི་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་དོན་མེད་དོ། །དོན་གྲུབ་པ་ལས་ནི་འགལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་གྲུབ་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གང་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན། དེའི་རྣམ་པ་ཡང་དེས་རྣམ་པར་གནས་པ་ན་ངེས་པར་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོམས་པ་ཡོད་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད ཀྱང་དེའི་ཚེ་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ལས་གཞན་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཏེ།ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འདི་འདྲ་དབང་པོ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་མེད། །འདི་ཡི་འདི་ཞེས་དེ་གང་ལས། །དབང་པོའི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་དུ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་ པོ་དང་།དེ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་དབང་པོ་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ནི་དེར་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཆོས་ཐ་དད་པས་དབང་པོ་ཐ་དད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་ན། ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར་ རོ།།ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་འདིའི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མ་ རྟོགས་པར་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཁྱད་པར་མི་རྟོགས་སོ།

因此，那個是遮斷。如果說，那個形態本身不是變成遮斷嗎？通過那個形態確定，不失去的感官是分別安住確定每個意義的因，那個是不好的，像這樣：如果確定形態，通過那個，意義安住，對於安住，不是因的其他，做什麼增長？在沒有成立確定形態時，不失去的感官不是成立者。如果那個成立，通過那個本身，意義安住，不失去的感官是沒有意義的。即使與成立意義相違背，也不是成立者，因為對於已經成立的，不可能有成立者。因此，應該依賴於哪個，做安住接近成立？如果說，當那個的形態也通過那個安住時，應該依賴於其他確定者，不是的，因為是現量的量的時候。如果存在習慣，現量是量，即使沒有確定，那時，只是從那個的形態進入。在哪個時候，依賴於確定，那時是推理的量。那個也是，因為只是從形態本身進入，不依賴於其他。因此，不是從形態以外做。像那樣，因為是共有的，因為是所有相同的因。像這樣，在感官中不存在。即使那個不同，也沒有不同。從哪個，這個說是這個？不是做感官的不同，因為是共同的，是所有青色和黃色等境的因。如果說，不是在青色和黃色，和不是兩個的境中，產生其他和其他的感官嗎？對於那個，顯現方向是其他，因此，因為法不同，感官不同。因此，因為從那個不同本身，理解是不同，那個如何？因為是所有相同的因，如果說，那個不是的，因為沒有不同形態，不能理解顯現方向的差別。因此，即使那個是不同，沒有形態的這個，對於青色和黃色等境，從哪裡說是方向？在沒有理解青色等差別時，不理解顯現方向的差別。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」、「眼睛」、「色」、「痛苦」、「習氣」、「兒子」、「父親」、「感官」、「境遙遠」、「習慣」、「法」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ། ཡང་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཐ་དད་ཀྱང་། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་ལ། འདིའི་བྱེད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ག་ལས་ཡིན།མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱའོ། །དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་གཞན་གྱིས་ཅི་ བྱ།གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དོན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བེམས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་མ་ རྟོགས་པར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མཚོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བཟང་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཤེས་དེ་ལྐོག་གྱུར་ན། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་དེ་གང་ལས། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་སུ་ཡིས་ཤེས་པར་ནུས། །གང་ལས་དོན་ནི་ལྐོག་གྱུར་མིན། །དེ་མ་ཤེས་པར་འདོད་ཅེ་ན། །དོན་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ཉིད། །ཤེས་ཡིན་འདིར་ནི་གཞན་ཅི་དགོས། །དོན་གནས་ན་ནི་འདི་ཡོད ཅིང་།།མི་གནས་ན་ནི་མེད་པ་ཉིད། །དེས་ན་དོན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ། །འདི་ནི་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ། །འདིས་ནི་མེད་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ནི་གཞན་ཉིད་དེ། མེ་ལོང་གི་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལས་བཞིན་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དོན་རང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་དང་། གཟུགས་གཉིས་ཀ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་ནི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་གཞག་གོ། །རང་ཉིད་གསལ་བ་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་ཡང་ཅི་ལྟར་ནུས། གལ་ཏེ་གང་ལས་འདི་འགྱུར་བ། །དོན་ལྐོག་ཏུ་མ གྱུར་པ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་བག་ཆགས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果那個存在，通過說那個顯現方向做什麼？或者，即使所有那些沒有不同，說是即使理解青色和黃色等不同，對於沒有不同的感官，從哪裡說是這個的做是這個？如果說，從顯現方向的差別有差別，不是的，因為沒有形態的差別，不能理解顯現方向，已經說了。因此，應該追求形態的差別本身。如果說，那個存在，通過其他做什麼？如果說，意義的形態是意義本身，不是理解，因為那個是理解為意義本身。那個形態是理解為顏色和形狀的體性，物質的體性本身，理解是理解為與那個相反，理解的自性，不是的，因為在沒有理解形態時，不能理解理解的體性本身。因為在沒有理解青色等和安樂等時，沒有其他顯示理解的形態。那麼，如果說，理解是變成隱藏，或者，變成沒有本身，那個是不好的，像這樣：如果那個理解是隱藏，從哪裡，說是理解？誰能理解那個隱藏的自性？如果說，從哪個意義不是隱藏，希望不理解那個，因為意義不是隱藏，是理解，在這裡需要其他什麼？如果意義存在，這個存在，如果不存在，是沒有本身。因此，說是意義存在，這個沒有努力也成立。通過這個，也拋棄了沒有。在體驗的時候，沒有從隱藏不同體驗青色等。因此，那個是青色等的形態。變成那個差別的自性的青色是其他，像鏡子的臉的影像，像臉本身。因此，那個只是形態，不是意義本身。如果說，不是也理解鏡子的影像和形態兩個嗎？在這裡，沒有理解形態以外的意義，這個應該從下面顯示。這個是暫時安住。如何也能成立自己清晰是物質的自性？如果說，從哪個這個變化，在成立說是存在意義不是隱藏以外的其他一些時，會變成習氣。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」、「眼睛」、「色」、「痛苦」、「習氣」、「兒子」、「父親」、「感官」、「境遙遠」、「習慣」、「法」、「顏色」、「形狀」、「物質」、「臉」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ནི་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་འགྱུར་ཏེ།རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་སད་ཚེ་མཐོང་བ་ཡི། །རྣམ་པ་དོན་སྟོང་མི་འགྱུར་བ། །བག་ཆགས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་དག་།འགའ་ཞིག་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། །རེ་ཞིག་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་བག་ཆགས་རྣམ་པའི་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སད་པ་ན་དམིགས་པའི་ཡུལ་འདི་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། དེའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིན་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ནི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ གྱི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།བརྟགས་ན་གཞན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་བརྟགས་པ། བྱ་རོག་གིས་ཟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ལས་སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ བརྟགས་པ་ནི་མཆོག་གོ།།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ དངོས་པོ་ཉེ་བས་དེ་ལྟར་མངོན་པ་ཡིན་ཏེ།མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །མེ་ལོང་ལ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་བཞིན་ཉེ་བས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་ལས་ཡིན་ནོ། །སྒྲོན་མའི་འོད་ནི་རྣམ་པ་མེད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱབ་ པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བཟང་སྟེ། བཞིན་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཡང་། །མེ་ལོང་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ཡིན། །རྣམ་པ་ལས་ནི་ཐ་དད་དུ། །ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་མཐོང་བ་མེད། །ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པའི་ བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་ཉེ་བར་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་སྣང་ངོ་། །འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་གི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། ཁྱེད་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཐ་མི་དད་པར་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་ པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཐོབ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ།

如果說，分別識的意義的這個形態是從習氣的力量產生，意義不是從習氣的力量產生，因為會變成沒有。如果說，從習氣的力量產生，會變成意義空，像夢的形態一樣，通過哪個，在清醒時看見的形態不會變成意義空，一些習氣的差別，在那個中存在。暫時，在夢等中，只是確定習氣是形態的產生者。因此，理解在清醒時確定的這個境也是從那個本身，因為是那個的同類。如果說，沒有成立那個形態是那個，因為那個是理解為意義本身，不是的，因為是錯亂的，夢的理解的形態也是理解為意義。如果說，考察后理解為其他，在這裡也是考察，不是通過烏鴉吃，習氣的差別也是，在清醒的狀態的形態本身是具有意義，考察這個是最好的。如果說，夢等的理解也不是具有形態，因為在那個中也存在意義，這個應該從下面顯示。但是，意義的形態不是變成隱藏，青色等意義的形態是意義本身。那個是，因為事物接近，所以那樣顯現，像鏡子中的影像一樣。即使鏡子中沒有形態，因為臉接近，顯示為具有形態。或者，是從燈等的力量。燈的光遍在沒有形態的瓶子等，所以顯現為瓶子等的形態，如果說，那個是不好的，即使沒有臉等，也看見鏡子等。沒有從形態不同，沒有看見變成隱藏。變成沒有隱藏本身，在所有時候，理解為變成青色的形態的體性，不是在其他中。因此，通過意義接近做什麼？像這樣顯現。對於說是變成像這樣的一些，有什麼量？如果說，對於你有什麼量？只是確定沒有不同。如果說，那個是錯亂本身，不是的，因為沒有損害者。如果說，爲了獲得意義，不是的，因為獲得是那個形態的自性。應該顯示，不存在從那個形態以外的獲得。 這段文字繼續深入探討了概念、指稱、關係、本質以及語言的約定性，並以「理解」、「分別識」、「快樂」、「痛苦」、「智慧」、「法」、「非法」、「因」、「果」、「能力」、「意願」、「作意」、「習慣」、「量」、「」、「自性」、「時間」、「認識」、「接觸」、「返回」、「損害」、「幫助」、「清晰」、「不清晰」、「愚癡」、「聖者」、「惡行」、「平等」、「顛倒」、「相續」、「根」、「行為」、「執持」、「自證」、「境」、「目標」、「誤認」、「宗義」、「考察」、「意義」、「安立」、「假立」、「斷定」、「記憶」、「連線」、「我」、「重複」、「顯現」、「世俗」、「彎曲」、「實體」、「物質」、「體驗」、「喜悅」、「安住」、「馬車」、「主要」、「次要」、「能見」、「不確定」、「因」、「修習」、「增長」、「聚集」、「隱藏」、「眾生」、「現量」、「壞滅」、「恒常」、「混合」、「本質」、「宗義」、「依賴」、「自主」、「功德」、「所依賴」、「相反」、「產生」、「果」、「足夠」、「幫助者」、「接近」、「拋棄」、「進入」、「太過分」、「推論」、「同時」、「詞語」、「應該執持」、「混合」、「球形」、「習氣」、「外在」、「分離」、「依次」、「不間斷」、「相違」、「快速」、「間隔」、「相反」、「損害者」、「世間」、「名聲」、「概念」、「肢體」、「遙遠」、「聲音」、「超越」、「考察」、「胡言亂語」、「自明」、「明晰」、「過失」、「盲人」、「吸引人」、「壓制」、「究竟」、「能力」、「合理」、「單獨」、「」、「顯現」、「能知」、「所知」、「聯繫」、「趨向」、「壞滅」、「年輕美女」、「慾望者」、「外道」、「女人」、「相同」、「不相同」、「間隔」、「內部」、「外部」、「工具」、「武器」、「蜜蜂」、「造作」、「智者」、「聯繫」、「目標」、「量」、「形態」、「夢」、「駁斥」、「近取」、「氣味」、「貓頭鷹」、「轉移」、「甦醒」、「顏色」、「形狀」、「行境」、「定義」、「圓形」、「責難」、「作者」、「沒有盡頭」、「混合」、「概念」、「所量」、「例子」、「推理」、「煙」、「火」、「目的」、「連線」、「分別」、「獲得」、「希望」、「擁抱」、「接觸」、「體驗」、「燈」、「瓶子」、「裝飾」、「心」、「自主」、「我慢」、「唯量」、「元素」、「宗義」、「泥土」、「鼓」、「木頭」、「微塵」、「陶工」、「團」、「顯現」、「不顯現」、「錯誤」、「相違」、「勇氣」、「敵人」、「燃燒」、「體驗者」、「引導」、「所執持」、「安立」、「形態」、「結合」、「執著」、「解脫」、「煩惱」、「名言」、「行境」、「沮喪」、「種子」、「芽」、「母親」、「水」、「鐵塊」、「火」、「柱子」、「數論」、「白色」、「感覺」、「想法」、「心輪轉」、「遮蔽」、「太陽」、「星星」、「瑜伽者」、「網」、「四諦」、「盜賊」、「過去」、「未來」、「不凈」、「虛空」、「土地」、「分別說者」、「垢障」、「化現」、「聽聞」、「止」、「觀」、「世間」、「超越」、「希望」、「欺騙」、「外道」、「如來」、「真理」、「仙人」、「輪迴者」、「智者」、「自證」、「相續」、「禪定」、「飢餓」、「武器」、「勇氣」、「堅定」、「貪」、「無我」、「語言」、「流露」、「離貪」、「全知」、「婆羅門」、「豬」、「羅剎」、「主人」、「奴隸」、「索格波」、「帕爾西克」、「無間」、「地獄」、「劫」、「比丘」、「舍」、「瓶子」、「毛孔」、「清凈」、「舌頭」、「味」、「夢」、「宗義」、「習氣」、「相」、「論典」、「記憶」、「福德」、「一瞬間」、「名言」、「福德」、「家禽」、「聲音」、「隱蔽」、「一般」、「耳朵」、「眼睛」、「形態」、「海市蜃樓」、「水」、「相」、「支分」、「煙」、「火」、「符號」、「兩個月亮」、「意義」、「感官」、「接觸」、「粗糙」、「白色」、「快樂」、「模糊」、「聚集」、「目標」、「大象」、「洗澡」、「詞語」、「黃眼」、「吠陀」、「空性」、「青色」、「意」、「塵埃」、「眼睛」、「柱子」、「化現」、「蛇」、「繩子」、「黑暗」、「熱」、「夢」、「幫助」、「損害」、「太陽」、「睡眠」、「清醒」、「我」、「鼓」、「佛」、「安樂逝者」、「分別識」、「空性」、「世間」、「智慧」、「耳朵」、「理解」、「推理」、「聚集」、「顯現」、「數論」、「青色」、「黃色」、「安樂」、「人」、「鏡子」、「眼睛」、「聲音」、「體性」、「相續」、「意義」、「境」、「形態」、「理解者」、「顯現」、「標記」、「眼睛」、「色」、「痛苦」、「習氣」、「兒子」、「父親」、「感官」、「境遙遠」、「習慣」、「法」、「顏色」、「形狀」、「物質」、「臉」、「烏鴉」、「燈」、「瓶子」等例子，進一步闡述了這些概念之間的複雜關係。這段討論觸及了現代邏輯學中的幾個重要議題：

།གལ་ཏེ་དེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་མ་གྱུར་ན། དོན་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྣམ་པར་ གཞག་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་ལྷག་མ་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་དངོས་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱི། །བློ་ཡང་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བློ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་ལྟ་བ་དང་། དོན་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ན་དང་ཕྲད་པ་ཡང་རྣམ་པ་ལས་འདས་ཏེ་ཤེས་པ་ནི་ མེད་དོ།།དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ཁྱད་པར་ གྱི་བློ་དུས་སྔར་ཡིན་ན།།འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་ནི། ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ཁྱད་པར་ ཅན་ཡང་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འགྱུར།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་བཟུང་བ་ནི། དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློས་བསྐྱེད་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་སུ་ཡང་ཁྱད་པར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། སྔར་དེ་འཛིན་པ་དོན་མེད་དོ། །སྔར་ཡང་ ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་ངོ་།།ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ནི་དེའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །གྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ ན།བྱ་བ་དང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། །ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་དོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད། །རིམ་བཞིན་འབྱུང་བའང་མེད་པར་འགྱུར། །པ་ལ་ཤ་ལ་སྟ་རེ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཞུགས་ན་ནྱ་གྲོ་དྷ་ཆད་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་ལོ། ། གཉིས་དོན་མེད་པ་དང་། དོན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་འགལ་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལ་རིམ་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟླས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རིམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བཟླས་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ ཤེས་པ་དེ་ཉིད་བསྐྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ན་བཟླས་པར་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ།།རིམ་གྱིས་བྱུང་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་བློ་དག་ཕན་ཚུན་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果它沒有變成那樣的形態，那麼就不會有任何確定的、分別安立的意義。這說明了剩餘的情況。如果那個事物不存在，那麼具有差別的理解也會變得沒有差別，其他的理解也是如此。剩餘是指看見、與意義結合等等。在其中，即使結合，也超越了形態，沒有理解。因此，那些也不是在行為中希望成立者，因為是遮斷。如果具有差別的理解沒有那個的形態，也不會成立是具有差別的理解本身。具有差別的理解等等也是這樣，因此，那些也不是做本身。如果說，暫且，具有差別的理解在先前，如何理解說這是差別？在沒有依賴於具有差別時，不會變成說是差別，在沒有執持依賴於那個的自性時，也不是執持是差別本身。因為執持那個的形態，也執持具有差別，如何會變成，從那個，具有差別的理解變成其他是應該成立？在那個本身的時候，執持不是通過理解產生執持，執持的執持。如果說，在那個時候也顯現差別，以前執持那個是沒有意義的。以前也顯現具有差別，說這個是不合理的。因為會變成沒有成立者本身。又，具有差別的理解是在差別中，對於具有差別，因為是那個的理解，行為和成立者會變成不同的境。即使變成那樣，有什麼過失？行為和成立者兩個，也不希望是不同的境。如果是一個意義，兩個是沒有意義。也會變成沒有次第產生。如果說，在斧頭等做進入，不是成立砍斷尼拘陀樹。如果是一個意義，會變成像以前一樣。兩個沒有意義，和具有那個意義的因的理解所有次第產生也會相違背，因為對於一個，次第是不合理的。如果說，通過重複的差別變成次第，不是的，因為不能通過現量理解重複的差別。如果理解說是那個理解本身是重複，那樣，會變成相信重複。即使次第產生，執持沒有不同自性的理解，也不是互相的行為和成立者。 這段文字探討了概念的形成、指稱的確定性、以及認知過程中的一些核心問題，這些問題在現代邏輯學和哲學中依然具有重要的意義。 概念的形成與指稱的確定性： 古代邏輯學試圖解釋概念如何形成，以及我們如何確定概念所指稱的對象。這段文字中，「如果它沒有變成那樣的形態，那麼就不會有任何確定的、分別安立的意義」 指出了概念的形成依賴於某種特定的形態或特徵。現代邏輯學則更關注概念的定義方式，以及如何通過形式化的語言來精確地表達概念。例如，在數理邏輯中，我們使用謂詞邏輯來定義概念，並使用量詞來表達概念的普遍性和存在性。 認知過程中的反思性： 「如果具有差別的理解沒有那個的形態，也不會成立是具有差別的理解本身」 這句話揭示了認知過程中的一個重要問題：認知本身也需要被認知。這類似於現代邏輯學中的「元語言」概念，即我們需要一個更高的層次的語言來討論語言本身。例如，在哥德爾不完備定理中，我們使用元數學來討論數學系統本身的性質。 因果關係與時間序列： 「如果說，在斧頭等做進入，不是成立砍斷尼拘陀樹」 這句話試圖說明因果關係的複雜性，即一個行為（斧頭砍樹）的發生並不必然導致結果（樹被砍斷）。這與現代邏輯學中的因果推理問題相關。在現代邏輯中，我們使用條件語句和模態邏輯來表達因果關係，並嘗試建立一個形式化的因果模型。此外，時間序列的問題也與現代邏輯中的時序邏輯相關。 重複與同一性： 「如果理解說是那個理解本身是重複，那樣，會變成相信重複」 這句話揭示了重複和同一性之間的關係。在現代邏輯中，我們使用同一性謂詞來表達兩個對象是否相同，並使用集合論來處理重複的概念。例如，在集合論中，一個集合不能包含重複的元素。 現量與推理： 「因為不能通過現量理解重複的差別」 這句話區分了現量（直接感知）和推理（間接認知）這兩種認知方式。現代邏輯學則更關注推理的有效性，即如何通過邏輯規則來從前提推出結論。在現代邏輯中，我們使用形式化的推理系統來確保推理的有效性。 總的來說，這段古代邏輯學文字雖然使用了一種相對樸素的語言，但它所探討的問題與現代邏輯學中的核心問題具有高度的相似性。現代邏輯學則使用更加精確的數學工具和形式化的語言來分析這些問題，並試圖建立一個更加完善的認知模型。

།སྔ་མས་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་བྱེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་འགྱུར་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་རྣམས་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཞག་།ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།ཕྲད་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འབྲེལ་ན་ཡང་། །ཆོས་འགའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་འགྱུར་བའི། །ངེས་པ་དེ་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་པ་ ཡིན་ན།ཕྲད་པ་དེ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་། འབྱོར་པའི་འདུ་བ་དང་འབྱོར་པའི་འདུས་པའི་འདུ་བ་དང་། འདུ་བ་དང་འདུས་པའི་འདུ་བ་དང་། འབྱོར་པ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོའོ། །དབང་པོ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་འདུས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ནི་འབྱོར་པའི་ འདུ་བའོ།།དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ནི་འབྱོར་པའི་འདུས་པའི་འདུ་བའོ། །རྣ་བ་ནམ་མཁའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དང་འདུ་བའོ། །སྒྲ་ཉིད་དང་ནི་འདུས་པའི་འདུ་བའོ། །དབང་པོ་ཕྱོགས་ན་བུམ་པ་མེད་པ་དང་ནི་འབྱོར་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྦྱོར་བས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན། དེ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དུ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་མེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་འོན་ཏེ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མིག་གིས་ རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་ཡུལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་དབྱིབས་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །མིག་གིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མིག་གིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འབྲེལ་ཡང་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་ངེས་པ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ། དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་དེ་དང་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་ འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན།དོན་ལྟར་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མ་ལུས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཁྱོག་པོ་དང་། གསེང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཁ་དོག་ཀྱང་སྟེ་དབྱིབས་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

前者產生後者的行為本身是做，但認知不是，因為與前者沒有差別。產生行為也不是與它的自性不同，這已在別處說明過了。如果認知是同時產生的，那麼能成立者和所成立者就不存在了。這些被安立，依賴於此，部分成立者和所成立者被安立，這被稱為中間的偈頌。相遇也不是量，就像這樣：即使自身全部相連，通過某些法才能理解的確定性也不會改變，因為相連沒有差別。如果說根與境相遇是量，並且它的結果是理解境，那麼相遇就是結合，結合的聚集，結合的聚集的聚集，聚集和聚集的聚集，以及結合和差別的差別所具有的事物。根與瓶子等是結合。與瓶子聚集的功德是結合的聚集。與白色等，以及功德本身是結合的聚集的聚集。耳朵與天空自性的聲音是聚集。與聲音本身是聚集的聚集。根在方向上，沒有瓶子是結合的差別的差別所具有的事物。如果說，結合是關聯，那麼如何產生執持？如果不是這樣，那麼與煙相關的火等也會被理解。如果說是聚集的關聯等，那麼，對於一個境，具有聚集的觸覺等也會被眼睛所理解。這排除了境相同的情況。就像對於一個境，理解具有聚集的形狀一樣，觸覺等也會如此。如果說，因為不是眼睛所取，所以不理解，那麼，因為對於一個境具有聚集，為什麼說不是眼睛所取，這難道不是在考察嗎？因此，即使自身全部相連，也無法確定僅通過某些法才能理解。如果說，眼睛等的微塵向外散發，到達境的場所，並與它結合是執持境的原因，那麼，如果像境一樣，因為自身全部相連，就會理解所有的自性，彎曲和空隙等法也會清晰地顯現。顏色也是如此，而不僅僅是形狀。 這段文字繼續探討了認知和感知的本質，以及它們與外部世界的關係。它試圖解釋我們如何通過感官與外部對像互動，並形成對它們的理解。這些問題在現代邏輯學、認知科學和哲學中仍然是重要的研究領域。 認知與因果關係： 「前者產生後者的行為本身是做，但認知不是，因為與前者沒有差別。」 這句話表明，古代邏輯學試圖區分物理因果關係和認知過程。物理因果關係涉及一個事件導致另一個事件，而認知則涉及我們如何理解和解釋這些事件。現代邏輯學則使用模態邏輯和因果模型來分析因果關係，並試圖形式化地表達認知過程。 認知的同時性： 「如果認知是同時產生的，那麼能成立者和所成立者就不存在了。」 這句話暗示了認知過程中的時間性。如果認知是同時發生的，那麼就無法區分認知的主體和客體，也無法解釋認知過程中的因果關係。現代邏輯學則使用時序邏輯來分析時間關係，並試圖建立一個形式化的認知模型。 感官與外部世界： 「如果說根與境相遇是量，並且它的結果是理解境，那麼相遇就是結合，結合的聚集，結合的聚集的聚集……」 這段話試圖解釋感官如何與外部對像互動。它將感官與外部對象的互動分解為一系列複雜的結合關係。現代認知科學則使用神經科學和計算模型來研究感官如何處理資訊，並形成對外部世界的表徵。 感官的侷限性： 「即使自身全部相連，也無法確定僅通過某些法才能理解。」 這句話表明，即使感官與外部對像完全接觸，也無法完全理解它們。這暗示了感官的侷限性，以及認知過程中的主觀性和選擇性。現代認知科學則使用心理學實驗和認知模型來研究感官的侷限性，以及認知如何影響我們的感知。 對「相遇」的分析： 古代邏輯學將感官與對象的「相遇」分解為一系列複雜的組合關係，例如「結合」、「結合的聚集」等。這種分析方式試圖揭示感官與對像互動的方式。現代邏輯學則使用集合論和關係論來形式化地表達對像之間的關係，並使用模態邏輯來表達可能性和必然性。 對「理解」的分析： 古代邏輯學試圖通過分析感官與對象的「相遇」來解釋「理解」的產生。現代認知科學則使用計算模型來模擬認知過程，並試圖建立一個形式化的「理解」模型。 總的來說，這段古代邏輯學文字試圖解釋認知和感知的本質，以及它們與外部世界的關係。它提出了一些深刻的問題，這些問題在現代邏輯學、認知科學和哲學中仍然是重要的研究領域。現代邏輯學則使用更加精確的數學工具和形式化的語言來分析這些問題，並試圖建立一個更加完善的認知模型。同時，現代認知科學則使用實驗和計算模型來研究認知過程的機制，並試圖揭示人類認知的奧秘。

།དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ལ་ སོགས་པ་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཐག་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ནུས་པ་མེད་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཚོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་ནི་ ཁ་དོག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དོ།།དབྱིབས་ནི་ཁ་དོག་ལས་ཐ་དད་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཁ་དོག་མེད་ཀྱང་མུན་པ་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེར་ཡང་ཁ་དོག་ནག་པོ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མུན་པ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་མི་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ་དམིགས་པ་ ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྣང་བ་ལ་ཡང་མིག་བཙུམས་པས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་ ཅེས་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ།འགའ་ཞིག་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ཉིད་ལ་བདེན་པའི་དབྱིབས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། མུན་པར་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཉེ་བ་ཉིད་དུ་ཡིན་གྱི་རྒྱང་རིང་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཛིན་པ་ འམ་མི་འཛིན་པར་རིགས་སོ།།དེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་གང་ལས། །ཐ་དད་དེ་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད། །དོན་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་རང་ལ་གནས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་ པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་འདུས་བྱས་པ་ལས་དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།འདི་བཤད་པ། འདུས་བྱས་ལས་མིན་དེ་ཡི་དངོས། །མེད་ན་དེ་ཡང་གཞག་མེད་ཕྱིར། །དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་གནས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འདུས་བྱས་པ་ནི། རང་ཉིད་སོ་སོར་ངེས་ པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ནི་དོན་གང་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་མེད་པར་ནི་དོན་ངེས་པར་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་དོན་ངེས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེ་ལས་འདུ་བྱས་པ་སོ་སོར་ ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ན། འདུས་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་ལ། འདུས་མ་བྱས་པ་སོ་སོར་ངེས་ན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ།

同樣地，一切種類等都會完全清晰地顯現。如果說沒有使之遙遠等的能力，那麼，如果沒有能力，在所有時候都會變成不執持。如果說，是什麼使之如此，從而被理解的集合就是如此，那麼不是的，因為形狀與顏色沒有差別。形狀沒有與顏色不同的確定性。如果說，即使沒有顏色，也能確定地把握黑暗，那麼，在那裡也是因為看到了黑色。如果說，因為黑暗不是事物，所以看不到顏色，那麼，那也是不合理的，因為看到不應該是不存在的事物。如果說，因為閉上眼睛也能理解顯現，那麼不是的，因為那是錯覺。因為一個錯覺，所以不是所有都是錯覺，因為太過分了。因此，應該說，有些認知是錯覺，有些不是錯覺。因此，在顯現本身中執持真實的形狀，而不是在黑暗中，在近處執持，而不是在遠處。因此，應該說執持或不執持自身全部。即使它沒有差別，從何處，差別是此的量呢？即使境沒有差別，認知的差別也源於自身存在的藍色等形態，而不是源於外部的形態。因此，形態本身是量。然而，如果說，即使認知沒有形態，也會通過組合的事物來確定地安立各個意義，那麼，對此的解釋是：「不是由組合的事物，如果它不存在，那麼它也無法安立」。預先存在著確定各個意義的組合事物，它通過自身確定地使認知成為具有確定各個意義的境。因此，如果像那樣體驗到的境會被回憶起來，那麼，如果沒有形態，就不會確定地體驗到境。因此，為什麼從那裡確定地安立境，從那裡組合的事物如何確定呢？因為會變成互相依賴的過失。如果體驗是確定不同的，那麼組合的事物就會確定不同。即使未組合的事物確定不同，體驗也是確定的，所以一個也不會改變。 這段文字繼續深入探討了感知、認知和實在的問題，特別是關於顏色、形狀、黑暗、錯覺以及概念的形成。它試圖理解我們如何通過感官獲取資訊，以及這些資訊如何轉化為我們對世界的理解。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 感知的實在性： 「形狀與顏色沒有差別」、「形狀沒有與顏色不同的確定性」 這些觀點挑戰了我們通常認為的形狀和顏色是不同屬性的觀念。它暗示我們對形狀和顏色的感知可能並非直接對應于外部的實在，而是我們認知系統的一種解釋。現代邏輯學則使用**論來研究對象的屬性，並使用認知科學來研究我們如何感知這些屬性。 黑暗的感知： 「即使沒有顏色，也能確定地把握黑暗，那麼，在那裡也是因為看到了黑色」 這句話提出了關於黑暗的感知的問題。我們通常認為黑暗是缺乏光線，而不是一種實在的事物。然而，這段文字認為，我們對黑暗的感知也是一種視覺體驗，它與對黑色的感知相關。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究我們如何感知黑暗。 錯覺與真實： 「如果說，因為閉上眼睛也能理解顯現，那麼不是的，因為那是錯覺。」 這句話區分了真實的感知和錯覺。它暗示我們並非所有的感知都是真實的，有些感知可能是我們認知系統的一種錯誤解釋。現代邏輯學則使用認識論來研究知識的來源和可靠性，並使用認知科學來研究錯覺的機制。 認知的主觀性： 「即使境沒有差別，認知的差別也源於自身存在的藍色等形態，而不是源於外部的形態」 這句話強調了認知的主觀性。它認為，我們對世界的感知並非直接對應于外部的實在，而是受到我們自身認知系統的影響。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究認知的主觀性和選擇性。 概念的形成： 「預先存在著確定各個意義的組合事物，它通過自身確定地使認知成為具有確定各個意義的境」 這句話提出了關於概念形成的觀點。它認為，概念的形成依賴於我們對事物的組合和分類。現代邏輯學則使用概念論來研究概念的性質和關係，並使用認知科學來研究我們如何形成概念。 互相依賴的過失： 「為什麼從那裡確定地安立境，從那裡組合的事物如何確定呢？因為會變成互相依賴的過失」 這句話指出了一個邏輯上的問題，即如果我們用組合的事物來定義境，又用境來定義組合的事物，就會陷入循環論證。現代邏輯學則使用形式化的定義方法來避免循環論證，並使用集合論來研究對像之間的關係。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於感知、認知和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་ པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན།དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། རྣམ་པ་ནི་རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་བཤད་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་པར། །འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་བདེན་ཏེ། །ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ཕྱིར། །དངོས་ སུ་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད།།བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དག་།ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས། །ཐ་དད་འདོད་པའི་དངོས་རྣམས་ལའང་། །སྒྲོ་འདོགས་པས་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཅིག་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བྱེད་པ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཕར་བ་དང་འབབ་པ་དག་ནི་སྟ་རེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དག་དང་འབྲེལ་པར་སྐྱེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་དང་གཅིག་པར་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ནི་ཁས ལེན་པ་ཉིད་དོ།།བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །གཅིག་དང་དུ་མར་བརྟགས་པས་ནི། །བྱ་བ་དང་ནི་བྱེད་པོ་དག་།ཐ་དད་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་གནས་ རེ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷ་སྦྱིན་ནི་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་འདུག་པ་དང་འགྲོ་བ་དག་ནི་ཆར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལ་བྱ་བ་དག་ཐ་དད་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དེ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ལྷ་སྦྱིན་ ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་དད་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ དུ་རྣམ་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ལ།རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དོན་དམ་པར་ནི་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དོན་རིག་ པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ།འབྲས་བུ་ཚད་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དང་དེ་ལས་ཀྱང་ཚད་མ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ།

如果說，具有形態的認知是量，那麼，因為它本身是結果，行為和成立者就會變成一個，因為形態與認知沒有差別。對此的解釋是：「如果說行為和能動者是一個，那麼就矛盾了，這是不真實的，因為承認法是不同的，實際上並不認為是不同的。」 行為和能動者的形態，所有都如此存在。對於想要不同的事物，也因為附加而進入。如果說，在究竟意義上，行為和成立者不應該是一個，那麼，那是不合理的，因為具有能動者自性的行為與能動者的自性並不矛盾。能動不是與事物不同的。上升和下降不是與斧頭不同的，而是因為它與不同的境相連而產生，所以才如此稱呼，但它們不是與自己的本質不同的，與自己的本質相同也不矛盾。然而，如果說，在名言上，行為和能動者是一個是矛盾的，那麼，那正是所希望的，因為承認法是不同的。安住于分別的法是不同的，這正是所承認的。所有安立為行為和能動者都是如此的形態，是考察的差別。就像這樣：從隨行和返回中，通過考察一個和多個，行為和能動者，不同的名言存在。暫且，通過認識的力量，天授被安立為一個，而他的坐和走則分別存在。因此，對於他，行為被認為是不同的。任何不相同，但不同的是，它與那不同。在究竟意義上，天授本身的不同狀態是不相同的。因此，在世間，對於想要不同的事物，也因為附加而進入，所以安立行為和能動者是不同的。在究竟意義上則不是。同樣地，形態也不是所有認知的遍及者，而認知則是遍及所有形態的。因此，量和結果被安立為不同的。在究竟意義上，顯現的形態本身就是結果。因此，形態是量，而理解境是結果，結果與量沒有差別，並且量也與結果沒有差別。 這段文字繼續探討了認知、行為、能動者和結果之間的關係，以及它們在究竟意義和名言上的不同。它試圖理解我們如何區分主體和客體，以及如何理解因果關係。這些問題與現代邏輯學、哲學和認知科學中的許多重要議題相關。 主體與客體： 這段文字試圖區分認知的主體（能動者）和認知的內容（行為和結果）。它認為，在名言上，我們可以區分主體和客體，但在究竟意義上，它們可能沒有本質的區別。現代邏輯學則使用謂詞邏輯來區分主體和客體，並使用模態邏輯來表達它們之間的關係。 因果關係： 這段文字討論了行為和結果之間的因果關係。它認為，行為和結果在名言上是不同的，但在究竟意義上，它們可能是一個整體的不同方面。現代邏輯學則使用因果模型來分析因果關係，並試圖建立一個形式化的因果理論。 名言與究竟： 這段文字區分了名言和究竟兩種不同的視角。它認為，在名言上，我們可以區分不同的事物，但在究竟意義上，它們可能沒有本質的區別。現代哲學則使用形而上學來研究實在的本質，並使用認識論來研究我們如何認識實在。 認知與形態： 這段文字討論了認知和形態之間的關係。它認為，認知是遍及所有形態的，而形態並非遍及所有認知。這暗示了認知的主動性和選擇性。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究認知過程的機制。 量與結果： 這段文字認為，形態是量，而理解境是結果，並且量和結果沒有差別。這暗示了認知過程中的統一性，以及量和結果之間的相互依賴性。現代邏輯學則使用形式化的推理系統來研究量和結果之間的關係。 附加與進入： 這段文字提到，對於想要不同的事物，也因為附加而進入。這暗示了我們對世界的理解受到我們自身認知框架的影響，以及我們如何通過附加概念來理解世界。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究認知框架和概念的形成。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、行為和實在的深刻問題。現代邏輯學、哲學和認知科學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，哲學關注實在的本質和我們如何認識實在，而認知科學則關注認知過程的機制。

།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བྱེད་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ན་འདིར་ཡང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། རང་ རིག་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འབྲས་བུ་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གང་ཚེ་དོན་རིག་ཡོད་མིན་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དོན་དོན་གཉེར་མི་འཐད། །ནམ་ཡང་མ་མཐོང་དོན་ལ་ནི། །འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་ སྲིད་མ་ཡིན།།ཐོས་པ་ཡང་བརྒྱུད་ནས་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དོན་མི་རིག་ཅེ་ན། འདི་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི། །དོན་རིག་གང་ཡིན་སོ་སོར་རིག་།མངོན་སུམ་གང་ཡིན་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་གང་གིས་དོན་རིག་ཡིན། ། དེ་འདྲ་ལས་ཡིན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པ་འམ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཙམ་ཁོ་ན་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། དོན་རིག་པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད ལས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་མེད་ན་དེའི་རང་བཞིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐྲ་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་རིག་པ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་འདི་གང་ལ་ཡིན་ཏེ།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མྱོང་བར་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ནི་ཡིན་ན་དོན་གྱི་ཞེས་ནི་མཐོང་བ་མེད་དེ། དོན་ནི་མཐོང་བ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་རིག་པ་ཡིན་ན་མིག་ཀྱང་དེས་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དེས་རིག་པ་དང་། དེ་ཉིད་དེའི་རྣམ་པར་བརྟག་ པར་འགྱུར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་མེ་ལོང་གི་བཞིན་གྱི་རྣམ་པས་བཞིན་དེའི་ཡུལ་དུ་རྟོག་གམ། དེས་ན་བཞིན་ལྟར་མཐའ་དག་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། བཞིན་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱའོ།

如是說：「爲了與能動者一起認知，結果本身就成為量。」 又或者，在這裡，認知也是結果，因為自認知本身是顯現為二的認知的結果。如果說，世俗所追求的結果不是理解境嗎？對此的解釋是：「當沒有理解境時，世俗所追求的境是不合理的。對於從未見過的境，世俗所追求是不可能的。」 聽聞也是通過間接的方式來見到的。如果說，不是理解藍色等的境，如何不理解境呢？對此進行辯駁和考察：「理解境是什麼，分別理解。什麼是現量，這就是它。那是通過什麼理解境的？從那樣的東西而來，就會變成錯覺。」 如果說是分別確定或分別理解的認知，那麼，那時，具有形態的認知本身就是理解境，因此，只會變成名言而已，而理解境本身不會成立。或者說，從它的自性本身理解境，如果沒有那樣，它的自性就不可能存在，那麼不是的，因為頭髮和蒼蠅等會造成錯覺。或者說，理解境是什麼呢？那正是應該考察的。如果說，沒有理解境，那麼，那時，體驗又是什麼呢？因為體驗是所體驗的最終結果。那麼，對於有眼翳的人，如何會有體驗頭髮等？如果說，有些人認為依賴於境才能看見，那麼，那正是應該考察的，如果說是看見，那麼就沒有「境的」看見，因為境是看不見的。如果說，僅僅是產生就是理解境，那麼眼睛也會被它所理解，因為它是由它產生的。就像從見到結果推斷出境一樣，眼睛也是如此，它也會被它所理解，並且它也會被認為是它的形態。如果說，通過外部的境的形態來考察外部，那麼，鏡子中的臉的形態會認為是臉的境嗎？因此，它像臉一樣存在於所有地方，應該考察，它像臉一樣被影像所顯現。 這段文字繼續探討了認知、感知和實在的問題，特別關注了「理解境」（dön rig， अर्थज्ञान，artha-jñāna，understanding of object）的概念，以及它與認知、現量、錯覺和經驗的關係。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 理解境的本質： 這段文字質疑了「理解境」的本質，試圖理解我們如何獲得對外部對象的理解。它指出，如果「理解境」僅僅是分別確定或分別理解的認知，那麼它就僅僅是名言，而不是實在的。這與現代認知科學中關於概念形成的討論相關。現代認知科學認為，概念並非直接對應于外部的實在，而是我們認知系統的一種建構。 認知與錯覺： 這段文字討論了認知與錯覺之間的關係。它指出，如果「理解境」來自某種特定的自性，那麼就會出現錯覺，例如頭髮和蒼蠅的錯覺。這與現代邏輯學中的認識論相關。現代認識論關注知識的來源和可靠性，並試圖區分真實的認知和錯覺。 經驗與理解： 這段文字強調了經驗在認知中的作用。它指出，如果不存在「理解境」，那麼經驗就無從談起。這與現代認知科學中關於經驗學習的討論相關。現代認知科學認為，經驗是認知發展的重要基礎。 現量與理解： 這段文字討論了現量（mngon sum，प्रत्यक्ष，pratyakṣa，direct perception）與理解之間的關係。它指出，如果現量是理解的唯一來源，那麼眼睛也會被它所理解，因為眼睛也是現量產生的。這與現代邏輯學中的認識論相關。現代認識論關注知識的來源和可靠性，並試圖理解現量在認知中的作用。 外部實在的性質： 這段文字通過鏡子的例子來質疑外部實在的性質。它指出，如果外部實在僅僅是我們的認知所投射的影像，那麼它就可能不是我們所認為的那樣。這與現代哲學中的形而上學相關。現代形而上學關注實在的本質，並試圖理解我們如何認識實在。 理解與認知： 這段文字試圖理解「理解境」與認知之間的關係。它指出，「理解境」並非僅僅是分別確定或分別理解的認知，而是與自性、經驗、現量等因素相關的。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是一個複雜的過程，涉及多種因素的相互作用。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、感知和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྡུལ་ཕྲན་དེ་ དག་གང་གིས་ན།།རགས་པས་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ལ་རགས་པས་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལ་གོང་བུར་འཛིན་པ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ དོག་རྣམ་པར་འདྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དབྱིབས་ནི་ཁ་དོག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱིབས་ཁ་དོག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རགས་པ་ཉིད་ནི་འཛིན་པའི་ཆོས་ཡིན་ལ། ཁ་དོག་ནི་གཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། མང་པོ་གཟུང་བ་ ན་རགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོ་བ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་དེར་སོ་སོར་ཡིན་ཏེ་དེས་དེ་ནི་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བར་དང་བཅས་པ་དག་ལ་བར་མེད་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །མ་ ཡིན་ཏེ་བར་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པས་བར་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བར་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བར་མེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དངོས་པོ་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཆ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡིན་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་མི་རིགས་སོ། །མངོན་སུམ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཡང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།རགས་པ་ནི་ཕྲ་མོ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྔར་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དངོས་མིན། །ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པས། །དེ་མྱོང་བ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་རང་ བཞིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྲུབ་པོ།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འཁྲུལ་པ་དེ་ནི་རེས་འགའ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཅིག་ཤེས་གཅིག་གི་ཚེ་གཅིག་ལ་འགལ་ལོ།

那些微塵通過什麼，使粗大的顯現如此？如果微塵是境，那麼，因為對它的粗大顯現是認知，所以不相似，如何成為認知的境呢？就像執持樹木等為團塊一樣，只會變成錯覺。如果說是使顏色相似，那麼不是的，因為形狀與顏色沒有差別。如果形狀是顏色的自性，那麼就會變成粗大本身。如果說，粗大本身是執持的法，而顏色是被執持的法，當執持很多時，才成立為粗大的名言，而對於各個微塵則不是。如果說，藍色等在那裡是各個的，因此它被執持，那麼，即使是那樣，對於有間隔的，也會被執持為沒有間隔，因此是錯覺。如果說，不是的，因為間隔不是境，所以不顯現，那麼，如果那樣，那麼所有遠離近的描述的特徵都是不存在的事物，因此只會變成沒有間隔，因此，應該考察事物是沒有間隔的。因為沒有間隔是不合理的。事物具有部分是不合理的，因為像認知一樣，事物本身是沒有部分的，因此，它由微塵組成嗎？不是的，因為沒有關聯。因為現量否定了所承諾的，所以那也是不合理的。因為沒有現量，也不會產生推理。如果說，粗大是微小聚集的自性，那麼，對此已經回答過了，所以不再說了。因此，那不是真實的事物。即使是，因為是錯覺，所以體驗它的本質，不能成立。境的自性也是錯覺，因此僅僅通過它也不能成立說是理解境。錯覺本身不是成立者，因為成立者的意義是不錯覺的。如果說是錯覺也是成立者，那麼就會變成所有都是成立者。如果成立者是安立存在本身，那麼，錯覺有時也會變成不存在，因此不是投向存在本身的一方。因此，存在本身和認知是同時的，在一個時刻是矛盾的。 這段文字深入探討了物質的構成、感知的本質以及真理的標準。它試圖理解我們如何從微小的粒子感知到粗大的物體，以及我們如何區分真實的感知和錯覺。這些問題與現代邏輯學、物理學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 物質的構成： 這段文字討論了物質是由微小的粒子（微塵）構成的觀點。它質疑了我們如何從微小的粒子感知到粗大的物體。這與現代物理學中的原子論相關。現代物理學認為，物質是由原子和亞原子粒子構成的，但我們對宏觀物體的感知並非直接對應于微觀粒子的性質。 感知的本質： 這段文字質疑了我們對粗大物體的感知是否真實。它認為，我們對粗大物體的感知可能是一種錯覺，因為我們實際上感知到的是微小粒子的集合。這與現代認知科學中關於感知建構的討論相關。現代認知科學認為，感知並非直接對應于外部的實在，而是我們認知系統的一種解釋。 形狀與顏色： 這段文字認為，形狀與顏色沒有差別。這挑戰了我們通常認為的形狀和顏色是不同屬性的觀念。它暗示我們對形狀和顏色的感知可能並非直接對應于外部的實在，而是我們認知系統的一種解釋。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究我們如何感知形狀和顏色。 間隔與連續性： 這段文字討論了間隔和連續性的問題。它指出，如果我們將粗大物體視為微小粒子的集合，那麼我們就會面臨間隔的問題。然而，我們通常將粗大物體感知為連續的。這與現代數學中的連續性和離散性的概念相關。 現量與推理： 這段文字認為，沒有現量，就不會產生推理。這強調了現量在認知中的作用。現量是指直接的感知，而推理是指通過邏輯推理得出的結論。現代邏輯學則使用認識論來研究知識的來源和可靠性，並試圖理解現量和推理在認知中的作用。 真理的標準： 這段文字認為，錯覺不能作為真理的標準。它指出，如果錯覺也可以作為真理的標準，那麼就會變成所有都是真理。這與現代邏輯學中的真理概念相關。現代邏輯學使用形式化的語言來表達真理，並試圖建立一個客觀的真理標準。 存在與認知： 這段文字認為，存在本身和認知是同時的，在一個時刻是矛盾的。這暗示了存在和認知之間的相互依賴性。現代哲學則使用形而上學來研究存在的本質，並使用認識論來研究我們如何認識存在。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於物質、感知和真理的深刻問題。現代邏輯學、物理學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代物理學關注物質的微觀結構，認知科學關注感知和認知的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱིས་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། དོན་གཅིག་པོའི་མྱོང་བ་རྣམས་ཀྱང་འདྲ་བ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཕན་ཚུན་རིག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་མྱོང་ བར་བྱ་བའམ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་འདྲ་བ་དང་དེ་ལས་བྱུང་། །གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དོན་མཚུངས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་མྱོང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་འདྲ་བ་དེ་དེས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡུལ་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་དེ་མ་ཐག་ པ་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཚེ་སྔ་མ་ལ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ལ་དེའི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་སྐྱེས་པ། ཕྱི་མ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདྲ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་ལས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་སེར་པོར་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ དེ་མ་ཐག་པས་བྱས་པའི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པས་དེ་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་དེའི་སྔ་མ་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མྱོང་བ་ནི་དྲན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་ལས། །རྗེས་སུ་འབྲང་བས་དོན་མྱོང་བ། །རྟོགས་འགྱུར་དངོས་སུ་དོན་དག་ནི། །རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དྲན་པ བརྗེད་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མྱོང་བ་ལ་འཇུག་པར་རྟོགས་སོ།།དེས་ན་འདི་ནི་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །ཁས་བླངས་པ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དྲན་པ་འདི་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་པས་འདིའི་ཡུལ་བསམས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདིར་བརྗོད་ པ།སྔར་གྱི་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་སྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་སྔ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བ་རིགས་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་བར་དུ་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན།འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ།

因此，僅僅通過認知中藍色等的自性，並不能成立境，所以是不確定的。此外，如果相同境的體驗也是相同的，那麼，它們就不是互相認知的對象。即使其他相續的體驗是相同的，也不是所體驗或能體驗的。如果說是那樣的，並且從那裡產生，如果說是體驗的特徵，那麼，具有相同境的認知，會立即體驗到相同。如果說，與從哪裡產生相似的，就由它認知，那麼，那時，具有相同境的認知會立即成為境。當先前也是具有藍色形態，並且從它的立即產生，之後也是具有藍色形態時，因為是因，並且是使之相似，所以先前會成為境。或者說，從哪裡產生藍色等的形態，具有那個形態的才是境。具有相同境的認知所具有的形態，不是從立即產生而來的，如果不是這樣，就不會從具有藍色形態的立即產生而認知為黃色。因此，通過理解藍色等的形態不是立即產生的，它本身就不是境。其他人說，當從具有藍色形態的立即產生，具有分別的藍色形態產生時，它的先前會成為境，因為它是產生形態者。那也是不對的，因為體驗本身被認為是回憶的境。它本身也是認知，就像這樣：「世間所有，從回憶中，跟隨而體驗境，理解，實際上境，不是被理解的。」 當回憶沒有遺忘時，所有回憶都被理解為進入體驗境。因此，這本身被認為是具有體驗的境。所承認的本身不會變成過失。此外，這個回憶是沒有境的，思考它的境有什麼意義呢？對此的解釋是，從先前體驗過的藍色，通過修習的力量，產生清晰顯現的，它的境會成為先前。如何說它是立即的呢？因為沒有其他相似的認知在中間產生。如何說它是產生的呢？對此已經回答過了。 這段文字深入探討了認知、記憶和感知之間的關係，特別是關於「境」（yul，विषय，viṣaya，object）的概念，以及我們如何通過認知和記憶來理解外部世界。它試圖理解我們如何從過去的經驗中獲得知識，以及我們如何區分真實的感知和記憶。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 認知的確定性： 這段文字指出，僅僅通過認知中藍色等的自性，並不能確定境。這暗示了我們對外部世界的認知並非完全可靠，而是受到我們自身認知系統的影響。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究認知的不確定性和選擇性。 體驗的本質： 這段文字討論了體驗的本質。它認為，如果相同境的體驗也是相同的，那麼它們就不是互相認知的對象。這暗示了體驗的主觀性和獨特性。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究體驗的機制。 記憶與認知： 這段文字認為，體驗本身被認為是回憶的境。這暗示了記憶在認知中的作用。我們通過回憶過去的經驗來理解現在的世界。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究記憶的機制。 回憶的境： 這段文字指出，回憶是沒有境的，思考它的境是沒有意義的。這暗示了回憶的抽像性和非實在性。現代認知科學則使用計算模型來研究記憶的表徵方式。 認知與因果關係： 這段文字討論了認知與因果關係之間的關係。它認為，如果認知是由境引起的，那麼具有相同境的認知應該立即體驗到相同。然而，事實並非如此。這暗示了認知過程的複雜性，以及認知並非僅僅是被動地接受外部資訊。現代邏輯學則使用因果模型來分析因果關係，並試圖建立一個形式化的因果理論。 相似性與認知： 這段文字討論了相似性在認知中的作用。它認為，如果認知是由相似的境引起的，那麼具有相似境的認知應該立即體驗到相似。然而，事實並非如此。這暗示了相似性並非認知的唯一標準。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究相似性在認知中的作用。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、記憶和感知的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏེ། །ཡང་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལས་ནི་དོན་གནས་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།རིགས་གང་གང་ལས་བྱུང་བ་དེས། །ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ནི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རིགས་མཐུན་པ་ལས་ཡིན་པར་གནས་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། འདི་ མཐོང་འདི་ཐོས་ཞེས་བྱ་བར།།གང་ལ་བློ་ནི་ངེས་པ་དེ། །དེ་མྱོང་ཡིན་ན་གང་གིས་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་འདོད་པ། །སྣང་དང་མཐོང་བ་དེ་དག་གི། །ཉེ་བ་དེ་ནི་དཔྱད་བྱ་ཡིན། །དེ་དག་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །ལྟ་བ་པོ་ཡི་ངེས་དེ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་གནས་པ་ནི་ངེས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། ། ངེས་པར་ནི་དོན་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་ངའི་མྱོང་བ་འདིའི་ཡུལ་ནི་དོན་ཡིན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་དོན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ ནི་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དོན་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ངེས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ལོང་བ་གཅིག་གིས་ནི་ལམ་མི་རྟོགས་ཀྱི། དེས་ཁྲིད་པའི་གཉིས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེའོ།།འདི་ལྟར། དངོས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཤེས་པས་གང་ཞིག་མི་མཐོང་བའི། །དོན་དེ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི། །ཞེན་པས་ཡིན་ཞེས་གཟུ་ལུམས་ཡིན། །ངེས་པ་ནི་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་འདི་ནི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ངེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་གང་གི་ཞེས་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ། འོ་ན་ངེས་ པ་ག་ལས་ཤེ་ན།གོམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གོམས་པ་དེ་ཡང་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ག་ལས་ཕྱིན་ཀྱི་ལོག་ཏུ་ངེས་ཤེ་ན། འདི་ཡང་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ འདི་ནི་མི་འཐད་དོ།

即使中間有間隔，也是產生的，這已經說明過了。或者說，分別的形態本身，通過習慣，會產生清晰顯現，因此會成為境。因此，從那個形態，境不是存在的。「從任何種類產生」，通過這樣的道理，這個境的形態，通過修習的力量，從相似的種類中存在，理解為境，那是不合理的。因此，立即的認知本身會成為境。如果那樣，那麼：「這個看見，這個聽見」，對於什麼，心是確定的，如果那是體驗，那麼通過什麼，想要那個是它的成立者？顯現和看見的，臨近的，那是應該考察的。通過那些關聯，是觀看者的確定。如果說，境的存在是從確定而來，確定不是從境之外產生的，那麼，他們說：這個是從立即的因產生的，沒有確定，然而，我的這個體驗的境是境，而不是立即的因。沒有體驗境，就不會確定地認識到境，因為確定是跟隨體驗的。對此的解釋是：境的安立不是通過體驗，而是通過跟隨它的確定，這就像一個盲人不能理解道路，而由他引導的第二個人才能理解一樣，非常奇特。就像這樣：「通過直接從境產生的認知，沒有看到境的，那個境，通過執著于與它不同的，是不公正的。」 確定是跟隨體驗的。因此，通過確定，理解到這是體驗境，而不僅僅是它自己的本質，如果不是這樣，確定就不會是那樣。那麼，那不是那樣，難道不是不知道體驗本身是什麼嗎？如何成立為跟隨體驗的呢？那麼，確定從何而來呢？已經說明過了，從習慣而來。如果說，那個習慣也是從體驗而來，那麼，如何確定是正確的還是錯誤的呢？對此的回答也是不正確的，因為如果那樣，那麼就不會有任何錯誤地確定，那也是可見的。因此，這是不合理的。 這段文字繼續深入探討了認知、感知、記憶和確定性之間的關係。它試圖理解我們如何確信自己所感知和記憶的事物是真實的，以及我們如何區分真實的認知和錯覺。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 認知的因果性： 這段文字討論了認知產生的因果關係。它指出，認知不僅受到外部境的影響，也受到我們自身認知習慣的影響。這與現代認知科學中關於認知建構的討論相關。現代認知科學認為，認知並非被動地接受外部資訊，而是主動地建構對世界的理解。 確定的來源： 這段文字探討了確定的來源。它認為，確定不是直接來自外部境，而是來自我們對體驗的習慣。這與現代認知科學中關於學習和記憶的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到過去經驗的影響。 體驗與確定： 這段文字認為，確定是跟隨體驗的，但體驗本身並不能保證確定的真實性。這暗示了我們對世界的理解可能存在偏差和不確定性。現代邏輯學則使用認識論來研究知識的來源和可靠性，並試圖理解我們如何區分真實的認知和錯覺。 盲人與引導者： 這段文字使用盲人與引導者的比喻來描述認知過程。它認為，我們對世界的理解可能依賴於其他人的引導和解釋。這與現代社會認識論中關於知識的社會性的討論相關。 執著與不公正： 這段文字認為，執著于與境不同的認知是不公正的。這暗示了我們應該避免對認知進行偏見和預設。現代邏輯學則使用形式化的語言來表達真理，並試圖建立一個客觀的真理標準。 習慣與確定： 這段文字認為，確定來自習慣，但習慣本身並不能保證確定的真實性。這暗示了我們應該對自己的認知習慣進行反思和批判。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究認知習慣的形成和改變。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、感知、記憶和確定性的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ཙམ་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངེས་པ་ཁོ་ནས་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ངེས་པ་ཡང་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ ནོ།།ཅི་སྟེ་གོམས་པ་ལས་ངེས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་ངེས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ངེས་པ་དེ་གོམས་པ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ན། དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྣང་བ་ གཞན་ཉིད་དོ།།སྣང་བ་ལས་སྣང་བ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངེས་པ་ལས་དོན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་གང་ལ་ཡིན་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཡི་མྱོང་དེ་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་སོ་སོར་ རིག་བྱ་ཡང་།།དེ་ཡི་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདི་ག་ལས་ཞེས་རྒྱུ་འདྲི་བ་ནི་རིགས་ཀྱི། འདི་གང་ལ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བའི་དོན་དེ་གོ་གང་ཞིག་།འདི་ལྟར། མྱོང་འདི་གང་ལ་ཞེས་བརྗོད་ལ། །གང་ཚེ་དོན་ལ་སླར་བཟློག་པ། །དེ་ཚེ་དོན་ འདི་གང་ལ་ཞེས།།འདྲི་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དྲི་བ་ནི་རྩེད་མོ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐར་ཐུག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དོན་དེ་གང་ལས་ཡིན། དེ་གང་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།མྱོང་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཞི་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདིས་ནི་དྲུག་པའི་དོན་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་དགག་པར་ནུས། འདི་ལྟར་དེ་དང་ལྡན་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མངོན་སུམ་རིག་བྱ་དེ་ཡི་ནི། །རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་དོན་གཞན་མིན། །རྣམ པ་དེ་ལ་སྔོན་པོ་ཞེས།།ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་ནི་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་མཆི་གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དྲུག་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，僅僅是觀看並不能進行分別，那麼，只有通過確定才能分別境和非境，如果那樣，那麼確定也不會進行分別，因為認識到兩個月亮並不能確定為一個月亮。如果說，通過習慣，確定能夠特別地成立，那麼不是的，因為習慣不是因。如果分別確定地體驗，那麼那個確定就會變成習慣。如果想要確定為境，也是想要境的能動性，那麼，那個境的能動性是另一種顯現。顯現不會產生另一種顯現。因此，境的存在不是來自確定。如果說，體驗是什麼，那麼，對於所說的，也要說：它的體驗是自身，它不是其他任何的。現量分別認知的，它的那個是自身。境的自性不會無因產生，因此詢問從何而來是合理的，但詢問這是什麼，又有什麼意義呢？就像這樣：「說這個體驗是什麼，當反問境時，那時，詢問這個境是什麼，會變成沒有盡頭。」 這種問題是遊戲，為什麼呢？因為沒有看到最終的。就像這樣，境是從何而來？它在何處被視為如此？如果說，沒有進一步的辯駁和考察，那麼，如果那樣，因為沒有看到境，體驗也存在於它自己的本質中，因為它被視為如此。考察基礎又有什麼意義呢？這已經排除了對第六個意義的辯駁和考察，因為所說的是：「它不是其他任何的。」 那麼，如何能夠否定現量分別認知的境呢？就像這樣，具有它的現量看見藍色，那麼不是的，因為沒有看到境，這已經說過了。「現量認知的，它的，形態本身是，而不是其他境。對於那個形態，稱為藍色，只是名言，而不是其他。」 因此，具有藍色自性的體驗就是體驗藍色，就像稱為「眼淚的身體」一樣。僅僅通過稱為第六個意義，也不是不同的。因為這個形態無論如何都會改變。 這段文字繼續深入探討了認知、感知、確定性和實在的本質。它試圖理解我們如何區分真實的認知和錯覺，以及我們如何確信自己所感知的事物是真實的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 確定性的本質： 這段文字質疑了確定性的本質。它認為，確定性不是直接來自外部境，而是來自我們對體驗的習慣。這與現代認知科學中關於認知建構的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到過去經驗的影響，並且我們對世界的理解並非完全客觀。 習慣與認知： 這段文字認為，習慣是認知的基礎，但習慣本身並不能保證認知的真實性。這暗示了我們應該對自己的認知習慣進行反思和批判。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究認知習慣的形成和改變。 體驗與認知： 這段文字認為，體驗是認知的來源，但體驗本身並不能保證認知的真實性。這暗示了我們應該對自己的體驗進行批判性的分析。現代邏輯學則使用認識論來研究知識的來源和可靠性，並試圖理解我們如何區分真實的認知和錯覺。 無限追溯的問題： 這段文字指出，如果不斷追問體驗的來源，就會陷入無限追溯的問題。這暗示了我們應該接受認知的一些基本前提，而不需要對其進行無限的追問。現代邏輯學則使用公理化的方法來避免無限追溯的問題。 現量與認知： 這段文字認為，現量認知不是直接對應于外部境，而是對應於我們認知中的形態。這暗示了我們對世界的理解並非直接對應于外部的實在，而是受到我們自身認知系統的影響。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究我們如何感知外部世界。 名言與實在： 這段文字認為，我們對事物的命名（例如「藍色」）僅僅是名言，而不是實在本身。這暗示了我們應該區分名言和實在，並避免將名言視為實在本身。現代哲學則使用形而上學來研究實在的本質，並使用語義學來研究語言的意義。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、感知、確定性和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཡང་ན་ གལ་ཏེ་དེ་ལ་མྱོང་བ་གཞན་མེད་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་གྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ ན་གཞན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གང་ཞིག་མྱོང་བ་དེ་ནི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེའི་མྱོང་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེ་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དེ་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད རྟོགས་པས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཁོ་ན་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དོན་མྱོང་བ་མེད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་པར་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་འདི་ཇི་ལྟར་བྱ་ ཞེ་ན།བདག་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཡིན། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། ཡང་ན་དེ་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ཡང་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བདག་ཁོ་ནའི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མྱོང་བ་ཁོ་ནའོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་བདག་མེད་ པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།།འདི་ཉིད་འོག་ནས་སྟོན་པ་ནི། །དེས་ན་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ལ་འང་མྱོང་བ་གཞན་ཡོད་མིན། །དེར་ཡང་བརྩད་པ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །བློས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མྱོང་བར་བྱ་བ་ མེད་པར་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

或者說，如果它沒有其他體驗，那麼它如何會以現量的方式體驗呢？不是的，通過成為自身本質的體驗本身，會清晰地以現量的方式顯現，因為它不可能是其他自性的現量。它的本質不會變成其他的，如果那樣，它就不會變成其他的。或者說，如果認知是隱藏的，那麼，所體驗的就會成為境嗎？如果那樣，那麼它的體驗就會成為自身，因為它不能被其他認知。即使變成那樣，又有什麼過失呢？「它不是其他任何的。」 如果說是境的自性，那麼，對於其他也會如此，因此所有都會看見它，但對於其他不是那樣。如果說是通過現量認知，而不是通過自身，那麼不是的，如果通過理解它的自性，分別安立，才如此稱呼。因此，藍色等不能被其他認知，只能是自身體驗。或者說，如果說沒有體驗境，那麼，如何使它與外部的境相連而成為所用呢？是自身體驗，是心本身體驗。如何是外部的境呢？那也不是其他的。「因此，這如何變成外部的呢？」 或者說，那是自身，因為你們也承認所有這些都是自身。那也是體驗。那也不是其他的，而是僅僅是自身，因為它沒有與它不同。如果說，那是名言，那麼不是的，因為它是以現量的方式分別認知的。因為它是以現量的方式被認知，所以只能是自身，而不是其他的。如果說，會變成說是自身，那麼不是的，因為體驗多種形態。因為是由無明所產生，所以那僅僅是體驗。說是自身是不需要的，因為強烈地寂滅貪慾等，並且與之相符的是無我，所以沒有過失。下面將要說明的是：「因此，沒有其他所體驗的，對於它也沒有其他體驗，在那裡也是相同的爭論，那是自身顯現的。」 通過意識所體驗的，那不是其他的，如何沒有所體驗的，已經如此說過了。 這段文字繼續深入探討了認知、體驗、自我和外部世界之間的關係。它試圖理解我們如何體驗事物，以及我們如何確定自己的體驗是真實的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 體驗的本質： 這段文字認為，體驗是通過成為自身本質的體驗本身而清晰地顯現的。這暗示了體驗的主觀性和內在性。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究體驗的機制。 自我的概念： 這段文字認為，體驗不能被其他認知，只能是自身體驗。這暗示了自我的獨特性和不可替代性。現代哲學則使用形而上學來研究自我的本質，並使用倫理學來研究自我的價值。 外部世界的存在： 這段文字質疑了外部世界的存在。它認為，我們所體驗的可能是我們自身的心，而不是外部的境。這與現代哲學中的唯心主義相關。現代唯心主義認為，外部世界是心靈的產物。 無我的概念： 這段文字認為，說是自身是不需要的，因為強烈地寂滅貪慾等，並且與之相符的是無我。這暗示了無我的概念是理解認知和體驗的關鍵。現代佛教哲學則強調無我的概念，認為自我是一種幻覺。 現量與認知： 這段文字認為，現量認知是自身顯現的，而不是其他認知的產物。這暗示了現量認知的主觀性和內在性。現代邏輯學則使用認識論來研究知識的來源和可靠性，並試圖理解現量認知在認知中的作用。 認知與體驗： 這段文字認為，認知和體驗是相互依賴的。我們通過體驗來獲得認知，並通過認知來理解體驗。現代認知科學則使用心理學實驗和計算模型來研究認知和體驗之間的關係。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、體驗、自我和外部世界的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོ་ན་དེ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་གཞན་མྱོང་བའི་བློར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བ་གཞན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ཡིན། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་མྱོང་བར་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ཡང་དེ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རང་ཉིད་ཁོ་ན་གསལ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །འོ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ནི་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་ ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་བཤད་པ། དེ་ཡི་དངོས་ཏེ་སྔོ་སོགས་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་དེ། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་། །སྔོ་སོགས་ མྱོང་བར་སྣང་བ་ཡིན།།སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་གཞན་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབའ་ཞིག་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་ནི། །དེ་ ལྟ་བུར་ནི་ངེས་པར་འགྱུར།།ལྡོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལའང་། །མཐོང་བ་དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མིན། །ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འདི་མྱོང་བ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །ཐ་དད་པར་བསྙད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ ལྟར་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་ཀྱང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ཇི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་བྱེད། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བར་བྱ་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ལ་ནི་བྱེད་པར་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ ཏེ།རལ་གྲིའི་སོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཅོད་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །གསལ་བྱེད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་འདོད། །དེ་ལྟར་བློ་བདག་རིག་ཅན་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཞེས་ཚད་མ་གང་ལས་ངེས། དཔེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འདོད་པའི་ དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ།བཟློག་པ་ལས་ཡང་སྒྲོན་མ་དཔེར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲོན་མས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། སྒྲོན་མ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ཡང་སྒྲོན་མས་གསལ་བར་ ནི་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།

那麼，它會變成體驗者體驗另一個體驗的意識嗎？不是的，因為它也沒有被執持和能執持的特徵。另一個體驗存在於它自己的本質中，如何成為另一個的體驗呢？已經排除了顯現等。即使隨順體驗它，它們也會變成一個，如果那樣，那麼只有自身顯現，沒有其他，就存在了。那麼，瑜伽行者如何理解其他的心呢？這將在下面解釋。因此，爲了使自身顯現自身的本質，才會如此。如果那樣，那麼就會變成說是體驗自身的本質，如何說是體驗藍色呢？對此的解釋是：「它的實有，即藍色等的，自性，體驗也是它。即使體驗自身的本質，也顯現為體驗藍色等。」 因為是藍色的自性，所以是體驗藍色，而不是體驗另一個藍色，因為沒有單獨的體驗。任何與任何不同的，都會因為它的自性而成為名言的境。就像這樣：「如果單獨是，一定會確定為那樣。反過來，對於自身的本質，看到，因此不是那樣。」 就像說是體驗藍色一樣，也應該理解為這個體驗是藍色的自性。僅僅通過說是不同的，也不是不同的，因為不同的名言，也可能是通過某種方式，從習氣的力量中產生的，這已經說明過了。如何使藍色的自身本質顯現呢？燈等所顯現的瓶子等，不是使自身顯現。對於自身，也是矛盾的，就像劍刃不能自己切割自己一樣。對此的回答是：「如何因為它的自身，顯現者極其顯現，想要使自身的本質顯現，那樣，意識是具有自知的。對於自身，說是矛盾的，從什麼量確定？僅僅通過比喻，不能成立想要表達的意義，因為反過來也有燈作為比喻。」 如果說，瓶子是外部的自性，通過燈顯現，那麼，燈也應該被其他那樣顯現，這種辯駁和考察是不合理的。瓶子也不是被燈顯現的，然而，是從那裡如此產生的。 這段文字繼續探討了認知、體驗、自我和外部世界之間的關係，並引入了瑜伽行者如何理解他人心的問題。它試圖理解我們如何體驗事物，以及我們如何確定自己的體驗是真實的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 體驗的傳遞性： 這段文字認為，體驗不能被傳遞給他人，因為體驗是主觀的和內在的。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種主觀的體驗，不能被客觀地測量或傳遞。 自我的獨特性： 這段文字強調了自我的獨特性，認為體驗只能是自身體驗，不能是其他人的體驗。這與現代哲學中關於自我的討論相關。現代哲學認為，自我是獨特的個體，具有獨立的意識和體驗。 瑜伽行者的他心通： 這段文字提到了瑜伽行者如何理解他人心的問題，但並沒有詳細解釋。這暗示了古代印度哲學中存在關於他心通的討論。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究我們如何理解他人的意圖和情感。 認知與實在： 這段文字認為，我們所體驗的可能是我們自身的心，而不是外部的實在。這與現代哲學中的唯心主義相關。現代唯心主義認為，外部世界是心靈的產物。 自我顯現： 這段文字認為，意識具有自我顯現的能力，不需要其他外部因素來使其顯現。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種自我組織的系統，能夠自我監控和自我調節。 比喻的侷限性： 這段文字指出，僅僅通過比喻，不能成立想要表達的意義。這暗示了我們應該對語言和比喻的侷限性保持警惕。現代邏輯學則使用形式化的語言來表達真理，並試圖建立一個客觀的真理標準。

།ཅི་སྟེ་སྒྲོན་མ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་མིག་ཡོད་ཀྱང་ བུམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྒྲོན་མ་ལ་ལྟོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲོན་མ་ཡང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་བུམ་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དེ། དེའི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ཇི་ལྟར་སྒྲོན་མས་ཕྱི་རོལ་དོན། །གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་མིན་ཡང་། །གསལ་བྱེད་ཐ་སྙད་ ཡུལ་ཡིན་ལྟར།།མིག་ལ་སོགས་པའང་འདོད་པར་བྱ། །དཔེར་ན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་གསལ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བུམ་པ་ལ་ སོགས་པ་ལ་ནི་གཉི་ག་གསལ་བྱེད་ཡིན་ལ།སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་འགའ་ཞིག་ལ། །གསལ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་གཞན་དག་ལ། །གཉིས་ནི་གཞན་པ་དག་ལ་ནི། །གཅིག་ཀྱང་མེད་ན་ཅི་ཞིག་ཆད། །ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པ་ལ་ནི་གཉིས་ ཡིན་ལ་གཞན་ལ་གཅིག་ཡིན་ཞིང་།གཞན་དག་ལ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡོད་ཅི་སྟེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ན། གང་ཚེ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནི། །དེ་ཡིན་དེ་ཚེ་ཅི་ཞིག་འགལ། །རང་གི་ ངོ་བོ་འགལ་ན་ནི།།འདི་ཀུན་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་འགྱུར། རང་གི་ངོ་བོ་དང་འགལ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །ཆད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉིད་ དོན་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།རང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ།།དེས་ན་གཞན་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་རང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལན་བཏབ་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་བརྗོད་པ། དེ་ཡི་རིག་བྱ་དན་གཞན་ན། །ཚོར་བྱ་ཚོར་ བྱེད་འཐད་པར་དཀའ།།དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བློ་རང་ཉིད་གསལ་བའམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།

如果說，燈也是被眼睛等其他所顯現，那麼不是的，因為眼睛等對於瓶子等所有都是共同的。就像這樣，即使有眼睛，使瓶子顯現也依賴於燈，燈也會如此。或者說，瓶子是那樣產生的，它的顯現者是眼睛等，那麼，如果那樣，那麼：「燈如何使外部的境，顯現，或者不顯現，就像顯現者是名言的境一樣，也應該認為眼睛等是。」 例如，即使是從那裡產生為那樣的本質，也像燈等使瓶子顯現一樣，如此稱呼，也像從眼睛等產生一樣，如此稱呼。如果說，對於瓶子等，是兩個顯現者，而對於燈等，只有一個，那麼，如果那樣，那麼：「如何有些存在，顯現者是一個，對於其他，是兩個，對於其他，一個也沒有，又有什麼缺失？」 對於極其無能的，是兩個，對於其他，是一個，對於其他，一個也沒有，因為這是事物本身的自性，所以這有什麼缺失呢？如果說，因為對於自己的自性，是矛盾的，那麼，當它的自性是那時，又有什麼矛盾呢？如果與自己的本質矛盾，那麼，所有這些都會消失。沒有什麼與自己的本質矛盾。如果那樣，那麼就沒有什麼會變成自己的本質，因此所有都會毀滅。缺失是指產生特殊，因此不是它自己產生它自己，因為境本身對於自己的自性，是矛盾的。使自身顯現的自性，是它的自身本質，因此與它本身不矛盾。如果說，應該說是從那些，那麼，是從變成那樣的自己的因產生的。如果說，沒有因，那時就會變得不合理，否則就不是，應該這樣理解。因此，應該說，其他人說，沒有看到自身顯現，對此，已經回答過了，因為在所有情況下，都是通過自己的本質顯現。又說：「如果它的所知是其他，那麼，所感和能感難以成立。變成其他境的意識，是自身顯現，或者不是那樣。」 如果是自身顯現，那麼是通過自己的本質顯現。 這段文字繼續探討了認知、感知、自我和外部世界之間的關係，並引入了關於顯現者和被顯現者的討論。它試圖理解我們如何體驗事物，以及我們如何確定自己的體驗是真實的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 顯現者與被顯現者： 這段文字討論了顯現者和被顯現者之間的關係。它認為，燈和眼睛等都是顯現者，而瓶子等是被顯現者。這與現代認知科學中關於感知和注意力的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主動的過程，受到注意力的影響。 認知與因果關係： 這段文字認為，事物是從因產生的，而不是自己產生自己。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是理解世界的重要工具。 自我的概念： 這段文字認為，意識具有自我顯現的能力，不需要其他外部因素來使其顯現。這與現代哲學中關於自我的討論相關。現代哲學認為，自我是獨特的個體，具有獨立的意識和體驗。 相對性與絕對性： 這段文字認為，有些事物是相對的，例如顯現者和被顯現者，而有些事物是絕對的，例如意識的自我顯現。這與現代哲學中關於相對性和絕對性的討論相關。現代哲學認為，相對性和絕對性是理解世界的重要概念。 矛盾的本質： 這段文字認為，事物不可能與自己的本質矛盾。這與現代邏輯學中關於矛盾律的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾律是邏輯的基本原則之一。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、感知、自我和外部世界的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་དེ་མ་གསལ་བར་དེས་ན་དོན་གཞན་གསལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་ན་ནི་དེ་ཡང་ དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་དེའི་ཚེ་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་གཞན་གྱི་གསལ་བ་ཡིན།དེའི་ཚེ་ནི་གསལ་བྱ་དང་གསལ་བྱེད་དག་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བྱེད་པ་ལ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་ཉེ་བ་ན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེས་ ན་དེ་གཉིས་དེ་ཉིད་ཡིན།།དེ་ལྟར་སྐྱེས་པར་ཅིས་མི་འདོད། །ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མཐར་ཡང་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཞེས་གྲགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་དེ་ ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་ཆད་མར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་ངོ་།།གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་འཐད་ཀྱི་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །རིག་པར་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་རིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་དང་ ཤེས་བྱ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་འཐད་དོ། །རིག་བྱ་ལས་ནི་མ་གཏོགས་པ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་མེད། །རིག་བྱ་མིན་པ་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེ་མེད་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་སོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡང་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའམ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，如果它不顯現，那麼就不能說「通過它，其他境顯現」。如果顯現，那麼它也是那時顯現為那樣，如何成為其他顯現的呢？那時，被顯現者和顯現者之間就沒有區別了。如果說，它的作用有次第認識的區別，就像這樣：「當燈等靠近時，它的區別被認識，因此，那兩者是相同的，為什麼不承認是那樣產生的呢？」 所謂區別顯現，是指它通過自己的本質顯現。因此，因為自己的本質是那樣顯現的，所以最終也只是自身顯現。如果說，沒有「自身顯現」的說法，那麼，就不是那樣的名言。如果說，應該這樣說，那麼，應該制定符合體驗的名言，而不是全部，或者說，如果所有名言都是量，那麼，爲了理解外道，就什麼也不應該說。因此，應該承認如何理解，就如何承認。如果說，能知應該是不隱藏的，但所知不應該在所有情況下都如此，那麼，應該說，所知也應該存在於隱藏的情況下。如果說，僅僅是能知，那麼，能知和所知就沒有區別了，那是不合理的。「除了所知，沒有對藍色等的理解。如果理解非所知，那麼，沒有它又如何呢？」 說是理解非所知，是矛盾的。如果那樣，那麼就會變成這樣，說是理解了不理解的。或者說，如果通過比量理解了現量不理解的，那麼也是不行的，因為這是說沒有與理解不同的其他境的觀點，而不是說僅僅是現量理解。通過比量理解的，也是理解為是能執持的自性現量。如果說，對於它，還有其他被看見或不是那樣的，或者還有與它不同的境，那麼不是的，因為沒有理解。從何而來，說存在不理解的呢？如果說，是通過比量理解的，那麼，就不是比量了，因為它會顯現境。 這段文字繼續深入探討了認知、感知、自我和外部世界之間的關係，並引入了關於能知和所知的討論。它試圖理解我們如何體驗事物，以及我們如何確定自己的體驗是真實的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 顯現與認知： 這段文字認為，如果事物顯現，那麼它就是那時顯現為那樣，而不是通過其他事物顯現。這暗示了認知的主觀性和內在性。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究我們如何感知外部世界。 能知與所知： 這段文字討論了能知和所知之間的關係。它認為，能知應該是不隱藏的，而所知則可以隱藏。這與現代哲學中關於主觀和客觀的討論相關。現代哲學認為，主觀和客觀是理解世界的重要概念。 認知與實在： 這段文字認為，我們所理解的是所知的，而不是非所知的。這暗示了我們應該區分認知和實在，並避免將認知視為實在本身。現代哲學則使用形而上學來研究實在的本質，並使用認識論來研究知識的來源和可靠性。 比量與現量： 這段文字認為，比量理解也是理解為是能執持的自性現量。這暗示了比量和現量之間的關係。現代邏輯學則使用形式化的語言來表達推理，並試圖建立一個客觀的真理標準。 不理解的概念： 這段文字質疑了不理解的概念。它認為，如果存在不理解，那麼我們如何知道它的存在呢？這與現代邏輯學中關於知識的討論相關。現代邏輯學認為，知識是一種信念，並且這種信念是合理的。

།མངོན་དུ་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་སམ་ཅི། མངོན་དུ་བྱེད་པ་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་ རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ནི།དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ན་ནི། །དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་སམ། །དེ་ནི་རྣམ་ཀུན་མ་རྟོགས་ཉིད། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཀྱང་དེ། །གལ་ཏེ་མངོན་དུ་བྱས་མིན་ན། ། འོ་ན་མྱོང་ལས་སྔོན་པོ་ཡི། །རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་འགྱུར། །རྟོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ། །སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད། །གཞན་ཐ་དད་པས་དེ་ལས་གཞན། །ཐ་དད་ཇི་ལྟར་ཚད་ཅན་ཡིན། །དེ་དང་འབྲེལ་པས་དེ་ཉིད་ན། །དོན་གཞན་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ ནི།།དེ་ལས་གཞན་པར་ག་ལས་འདོད། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནི། །ཐ་དད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་དག་།མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རིག་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་མིན། །རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །དེ་མེད་རྗེས་དཔག་མེད་པས་ན། །ལོང་བ་ བརྒྱུད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན།།གལ་ཏེ་ཁྱབ་བྱེད་མེད་པར་ནི། །ཁྱབ་བྱ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །མ་རྟོགས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་ན། །དེ་ཡི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་དོན་ཡིན། འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྔར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །འདིའི་དུས་སུ་མ་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྔར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། སྔོན་དང་ད་ལྟར་ཤེས་པ་ཉིད། །ཐ་དད་ཁྱབ་བྱེད་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །དེ་ནི་རྟོགས པ་ཙམ་ཞེ་ན།།ཁྱབ་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དུ་བའི་རྣམ་པར་ནི། །རྟོགས་པ་མེ་མེད་མི་འབྱུང་ན། །མེ་ཡི་རྣམ་པ་འདི་ཡང་ནི། །མེ་མེད་པར་ནི་འདོད་མ་ཡིན། །མེའི་འབྲས་བུ་དུ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ན། དུད་སོགས་ ཕྱི་རོལ་ངོ་བོ་ཉིད།།དེ་ནི་མེ་ཡི་འབྲས་བུར་ཡང་། །ཕྱིར་ཉིད་དུ་བ་གྲུབ་ན་གྱུར། །དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དོ།

如果說，不是通過顯現，那麼，說「它既存在，又不存在」這種說法合理嗎？沒有顯現而理解，是什麼意思呢？如果說是理解自己的本質，那麼，那本身就是顯現，如果說不是，那麼，就應該說是不理解。「如果通過自己的本質理解，那本身就是顯現。如果不是通過自己的本質理解，那麼，就完全是不理解。即使通過自己的本質理解，如果不是顯現，那麼，從體驗中，藍色的自性如何變得不同？通過理解的差別，藍色等的自性是相同的。通過其他不同，與它不同，不同如何有界限？因為與它相關，它本身，如何會有其他境？如果與它成為一體，如何認為與它不同？從隨順和相反中，不能理解不同，隨順和相反，不是通過現量認知。如果通過比量理解，那麼不是的，比量是以現量為前提的。沒有它，就沒有比量，因此會變成盲人引導盲人。如果說，沒有遍及者，如何會有被遍及者？如何說不理解，是它的遍及者呢？如果那時理解，那麼，從進入理解之中，如何是境？或者說，如果不理解，如何理解是遍及者呢？因為之前理解了是遍及者，那麼，比量又有什麼用呢？如果說，在這個時候不理解，因此比量不是沒有意義的，那麼，如何之前理解是遍及者呢？之前和現在理解本身，如何理解不同的遍及者呢？如果說，那僅僅是理解，那麼，如何說遍及呢？如果說，在煙的形態中，理解沒有火就不會出現，那麼，這個火的形態，也不認為是無火的。如果說，火的果是煙，如何僅僅是理解呢？那麼，不是的，就像這樣，如果說是火的果，那麼，煙等外部的本質，如果成立為是火的果，也會是外部的。因此，這種相互依賴，不是真實存在的，因此不應該安立。」 這段文字繼續深入探討了認知、感知、因果關係和邏輯推理的問題。它試圖理解我們如何確定自己的體驗是真實的，以及如何通過邏輯推理獲得知識。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 顯現與理解： 這段文字認為，理解必須伴隨著顯現，否則就不能說是理解。這暗示了認知的主觀性和內在性。現代認知科學則使用神經科學和心理學實驗來研究我們如何感知外部世界。 自性與差異： 這段文字認為，事物的自性是相同的，而差異是通過理解的差別產生的。這與現代哲學中關於本質和現象的討論相關。現代哲學認為，本質是事物內在的屬性，而現象是事物外在的表現。 邏輯推理的侷限性： 這段文字認為，邏輯推理必須以現量為前提，否則就會陷入盲人引導盲人的困境。這暗示了邏輯推理的侷限性。現代邏輯學則使用形式化的語言來表達推理，並試圖建立一個客觀的真理標準。 因果關係的理解： 這段文字認為，我們對因果關係的理解必須建立在對因果關係的直接體驗之上。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要概念。 相互依賴的謬誤： 這段文字指出，相互依賴不是真實存在的，因此不應該安立。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、感知、因果關係和邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདིས་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་ཁྱད་དུ་བསད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ངོ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཙམ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་ཏེ།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་ནང་གནས་ན། །ངོ་ཤེས་པ་ཡི་དོན་ཅི་ཡིན། །གལ་ཏེ་མྱོང་མིན་དོན་བདག་ན། །རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །བར་ན་ཡོད་པའི་དོན་ངོ་ཤེས་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མྱོང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་རྟོགས་པ་ནི། །རྟོགས་པར་འདུས་པ་དངོས་ཉིད་ནི། །རྟོགས་པར་མ་ཆུད་རྟོགས་མིན་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མ་རྟོགས་པ་བར་ན་ཡོད་པ་མེད་ན། ཇི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་མཐོང་བས།དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་མོད། གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། བྲེགས་པའི་ཕྱིར་སོགས་པའི་སྒྲ་དང་། སེན་མོ་ངོ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེར་ངོ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ ངོ་ཤེས་པ་དེས་ན་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ།།སྤྱི་ཡང་བར་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཙམ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་ཤེས་པའི་དེ་ཉིད་ ནི་བར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བར་གྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་ན་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། གནས་ སྐབས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ།ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ད་ལྟར་འདས་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མི་ཉམས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་ན་དོན་གྱི་དོན་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཀྱང་འདས་ན་དོན་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བར་ན་ཡོད་པ་དེ་དོན་ཉིད་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ཉིད་གཏོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་མྱོང་བ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་ནི་སྤང་ཟིན་ཏོ། །གཞན་གྱིས་བར་རིག་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།

這已經排除了認識，因為有人會說，僅僅通過認識的力量，就排除了僅僅是認知，就像這樣：「如果存在於體驗中，認識又有什麼意義？如果不是體驗，而是境的自性，如何變成僅僅是認知？通過認識理解存在於中間的境，不是包含在體驗中，因為是理解為隱藏的。」 就像這樣：「理解為隱藏的，包含在理解中的實有，沒有包含在理解中，就不是理解，這也已經說明過了。」 如果沒有不理解存在於中間，如何會變成認識呢？因為看到僅僅是通過理解相似的先前和之後，就變成那樣，其他又有什麼用呢？就像砍伐的聲音和指甲的認識一樣。或者說，在那裡，認識的意識是以共相等為境的，那麼，因為共性本身是一個，所以那個認識不能成立為一個清晰的。共性也不是存在於中間的，因為它沒有量。如果說，認識本身是量，那麼不是的，因為僅僅是先前和之後的自性是認識的原因，那本身就是認識的對境。認識的那個本身不是以中間的自性為對境，因為沒有認識中間的自性。沒有看見隱藏的，就不是對境，如果看見，那麼就不是隱藏的，因此那是意識本身。如果說是隱藏的，如何是意識呢？在任何時候存在，那時，就不是隱藏的。即使現在因為過去而隱藏，意識本身也不會消失。如果消失，那麼境的境本身也會消失。如果境也過去，那麼就會從境本身消失，那麼，存在於中間的就不是境本身，因為那是過去的。即使過去是隱藏的，也不是放棄境本身，因為沒有矛盾。沒有體驗的，如何會變成體驗呢？那麼，沒有作用的，如何會變成境本身呢？沒有體驗的，不能產生作用。通過比量認識，已經排除了。如果其他認識中間，那就是它自己的意識。 這段文字繼續探討了認知、感知、記憶和實在之間的關係，並引入了對「認識」概念的深入分析。它試圖理解我們如何認識事物，以及我們如何確定自己的認識是真實的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 認識與體驗： 這段文字質疑了認識在體驗之外的獨立性。它認為，如果認識存在於體驗中，那麼認識就沒有意義，如果認識不是體驗，那麼它如何能成為認知？這與現代認知科學中關於感知和認知的關係的討論相關。現代認知科學認為，感知和認知是相互依賴的，感知為認知提供基礎，而認知則對感知進行解釋。 隱藏與顯現： 這段文字認為，認識的對象可以是隱藏的，也可以是顯現的。這與現代哲學中關於實在的討論相關。現代哲學認為，實在既有顯現的一面，也有隱藏的一面。 記憶與認識： 這段文字認為，認識是通過理解相似的先前和之後而產生的。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是認知的重要組成部分，它使我們能夠從過去的經驗中學習。 共性與認識： 這段文字認為，認識的對象不是共性本身，而是對共性的理解。這與現代哲學中關於普遍性和特殊性的討論相關。現代哲學認為，普遍性和特殊性是理解世界的重要概念。 認識的侷限性： 這段文字認為，認識不是萬能的，它有其侷限性。這與現代邏輯學中關於知識的討論相關。現代邏輯學認為，知識是一種信念，並且這種信念是合理的，但並非絕對真理。 實在與認識： 這段文字認為，實在不依賴於認識而存在。即使我們不認識它，它仍然存在。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代實在論認為，存在一個獨立於我們意識的外部世界。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、感知、記憶和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཉིད་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་པས་ངོ་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག ཉིད་དུ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱང་སྟོབས་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བག་ཆགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡོད་དེ་བག་ཆགས་ཞེས་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་བྱས་པ་ཡི། །ནུས་པ་བག་ཆགས་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ནི་ལུས་མེད ཡིན་པའི་ཕྱིར།།ཇི་ལྟར་དོན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡིན་པར་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པ་དག་གིས་རྟོགས་སོ། །དོན་ནི་ལུས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ ཏེ་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་རྟག་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བའམ། དོན་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མིན་ཡང་། །བསྒོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ གྱི།།གསལ་བ་ལ་སོགས་ཁྱད་འགྱུར་ཕྱིར། །སྣང་བ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མིན། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བག་ཆགས་ལོག་ཅིང་འདོད་པའི་བག་ཆགས་འབྱོར་པར་གྱུར་ན། མི་འདོད་པ་ལྡོག་ཅིང་འདོད་པ་འོས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཁྱད་ཆེའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མཐའ་དག་ནི་བློའི་ངོ་བོ་ བག་ཆགས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་བག་ཆགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མཐའ་ཡས་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འཆོལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་ལས་ལེན་ན་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ།ཉེ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དྲན་པ་བརྗེད་པར་འདོད་པ་དང་། །འགས་ནི་ལོག་པར་རིག་པ་སྟེ། །གཞན་དག་མེད་སྣང་གཞན་དག་ནི། །ཐམས་ཅད་ ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་འདོད།།རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །མེད་པ་སྣང་བ་ལ་ཡང་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་ལོ།

其他認識本身也不是認識，因為它與它沒有同一性，因此認識不能成為原因。比量的形態是從一個意識的自性中，通過習氣的力量產生的。因此，所有顯現的形態也都是習氣的力量。如果說，因為習氣是一個本質，那麼，各種不同的意識的形態如何變得不同？如果說，因為習氣不同，所以不同，那麼，如果說，產生藍色和黃色等無限差別的各種意識的形態的習氣，那麼，那時，它與外部的境又有什麼不同？僅僅是習氣的名稱而已，那麼，不是的。「先前的意識所產生的力量，說是習氣。因為它沒有身體，如何與境相似？」 習氣是指先前意識產生的力量，這是理解習氣自性的人所理解的。境是具有身體的自性，總是進行干擾。如果說，境只是在認識的時候才是干擾的原因，而不是總是，那麼，從習氣的力量產生的顯現，或者說，境是干擾的原因，這兩者有什麼區別呢？那麼，不是的。「即使外部沒有區別，通過修習的區別，顯現等區別會改變，顯現不是境的本質。」 如果通過修習的力量，顛倒的習氣消失，而想要的習氣到來，那麼，不想要的就會消失，而想要的就會恰當，因此這是很大的區別。因此，所有不同的顯現都是意識的本質，由習氣所產生。如果說，因為習氣是一個意識的自性，所以如果存在喚醒者，那麼，所有的習氣都會被喚醒，因此會產生無限顯現的意識，從而導致巨大的混亂。如果從外部的境中獲取，那麼就沒有過失，因為看到的是靠近的境，那麼不是的，因為承認也看到不靠近的。「就像這樣，想要忘記的記憶，有些是顛倒的認識，有些是無顯現，有些認為所有都在所有之中。」 一旦所有都在所有之中，那麼，對於那些來說，過失是相同的。對於無顯現，也會導致所有無都顯現。 這段文字繼續深入探討了認知、記憶、意識和實在之間的關係，並引入了「習氣」的概念。它試圖理解我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣的概念： 這段文字認為，習氣是先前意識產生的力量，它影響著我們目前的感知和認知。這與現代認知科學中關於記憶和學習的討論相關。現代認知科學認為，記憶和學習是通過改變神經連線的強度來實現的。 意識的形態： 這段文字認為，意識的形態是不同的，並且這種不同是由習氣的不同造成的。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜的狀態，它可以呈現出不同的形態。 修習的作用： 這段文字認為，通過修習，我們可以改變我們的習氣，從而改變我們的感知和認知。這與現代心理學中關於認知行為療法的討論相關。現代心理學認為，通過改變我們的思維模式，我們可以改變我們的行為和情緒。 外部世界與認知： 這段文字認為，我們的感知不是直接來自外部世界，而是受到我們習氣的影響。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。現代實在論認為，存在一個獨立於我們意識的外部世界，而唯心主義則認為，外部世界是心靈的產物。 認知混亂： 這段文字認為，如果所有的習氣都被喚醒，那麼就會導致認知混亂。這與現代認知科學中關於注意力和意識的討論相關。現代認知科學認為，注意力是一種有限的資源，它幫助我們過濾掉不必要的資訊。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、記憶、意識和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དྲན་པ་བརྗེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་སྔར་དུ་མ་མཐོང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་དུ་མ་མ་མཐོང་། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་ པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྔར་ཞུགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲན་ནམ། དོན་ཡང་རུང་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཡང་སྔར་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་གམ་གཞན་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། ཅི་སྟེ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་སོ། །སླར་ཡང་དེར་བག་ཆགས་དེ་ཉིད་ ངེས་པར་བརྗོད་དགོས་པར་མཚུངས་སོ།།དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཡིན་ཏེ། སྔ་མའི་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ནི། །གསལ་ཞིང་དོད་པ་བག་ཆགས་ཡིན། །སྐྱེད་བྱེད་མྱོང་བ་དེ་ལྟའི་བདག་།ཡིན་ཕྱིར་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །སད་བྱེད་ཡོད་པར་གྱུར་ན་བློ། །སྔོན་པོ་ དང་ནི་སེར་པོ་ལ།།སོགས་པའི་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་པ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་མཐོང་། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་གཞན་དུ་སྣང་བ་ལ། སེར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་གནས་པ་དང་འབྲེལ་ཏེ་ལས་དེའི་མོད་དམ་དུས་གཞན་དུ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ།སད་པའི་མཐོང་བས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོད་པ་ལས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོད་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་སྟེ། མཐོང་བ་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྨོན་པ་ལ་སོགས་ པས་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།འདས་པ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ཡང་སྣང་བར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མེད་པ་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་པའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེ་ལ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པའི་ ཁྱད་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ནི་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། རྣམ་ཤེས་སྔ་མའི་བྱེ་བྲག་ལ་ཚད་མ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ ནི་དོན་ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུན་ཅན་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

對於記憶和遺忘，為什麼之前沒有看見，而現在沒有看見呢？對於說有認知來說，也是如此，因為它不是靠近的。是回憶起之前進入的認知，還是境？有什麼區別呢？對於顛倒的顯現，也是如此，是進入之前看見的，還是其他？如果說不是所有，那麼，辯駁和考察也是相同的。在那裡，也同樣需要確定地說出那個習氣。那個緊接著的意識的自性就是習氣。「先前自性顯現，清晰而突出的是習氣。產生者的體驗是那樣的自性，因此如何會沒有？如果存在喚醒者，那麼，意識，與藍色和黃色等顯現相關，如何產生，就如何看見。」 先前的意識想要顯現，或者顯現為其他，與黃色等先前的意識存在相關聯，在那個時刻或者其他時間，產生那樣的顯現的意識，就像通過喚醒的看見，產生夢境的顯現一樣。如果說，從中斷中如何產生？那麼，記憶和夢境的意識等，也從中斷中看見，說不想看見，是不合理的。如果說，它不是產生者，然而，通過願望等，它本身顯現，那麼，不是的，因為過去沒有顯現。如果說，也看見過去顯現，那麼，說無顯現是什麼意思呢？這本身就是對它的形態的分別。因此，從體驗中，產生對它的記憶，那是在它的力量中建立差別，而力量的差別，就稱為習氣。因和果的實有，就是如此被認知的。因此，習氣的存在，以及先前意識的差別，不是沒有量，因為無始的習氣的實有，就像無始的境的相續一樣成立。 這段文字繼續深入探討了記憶、意識、習氣和實在之間的關係，並試圖解釋我們如何感知過去，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 記憶的本質： 這段文字認為，記憶是對先前體驗的重現，但這種重現不是完全準確的，它受到習氣的影響。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種重構的過程，而不是簡單的複製。 習氣的作用： 這段文字認為，習氣是先前意識產生的力量，它影響著我們目前的感知和認知。這與現代認知科學中關於學習和習慣的討論相關。現代認知科學認為，學習和習慣是通過改變神經連線的強度來實現的。 意識的連續性： 這段文字認為，意識是連續的，即使在中斷的情況下，意識仍然存在。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一種連續的體驗，即使在睡眠或昏迷的情況下，意識仍然存在。 因果關係： 這段文字認為，因果關係是真實存在的，並且因果關係是理解世界的重要工具。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是理解世界的基本框架。 實在的連續性： 這段文字認為，實在也是連續的，即使在過去，實在仍然存在。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代實在論認為，存在一個獨立於我們意識的外部世界。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於記憶、意識、習氣和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་རྒྱུ་འབྲས་རྒྱུན། །སྐྱེ་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན། །ཐོག་མ་མེད་པར་ཅིས་མི་འདོད། །བག་ཆགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །བག་ཆགས་དབྱེ་ བ་ཡོད་པ་ཉིད།།རྒྱུ་མཚན་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། །དེ་ཡི་དབྱེ་བའང་དེ་ལས་ཡིན། །སྔར་ཞུགས་པའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། དེ་ལྟ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། གང་གི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་ཡི། །ཉེས་པ་འདིར་ནི་ཐལ་འགྱུར་བ། །ངེས་བསྐྱེད་བག་ཆགས་དེ་ཉིད་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གཞན་གྱི་རྒྱུ་བག་ཆགས་གཞན་ཡིན་ལ། སྔར་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་ནི་བག་ ཆགས་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དོན་མཐོང་བ་ལ་ཡང་འདི་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་འང་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཤེས་པའི་དབྱེ་བས་དབྱེ་ཞེ་ན། །ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དོན་གྱི་དབྱེ་བ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་ པ་ཁོ་ནར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ལས་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །དོན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་གཞན་ཡིན་ལ། དེའི་ ཡང་གཞན་ཡིན་ལ་འདི་ནི་བག་ཆགས་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།།གལ་ཏེ་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་སྣང་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་ཀྱི། བག་ཆགས་གོ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་ལན་དུ་འགྱུར། གལ་ཏེ་དོན་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ པས་མིང་ཙམ་ཞིག་ཐ་དད་པར་ཟད་དོ།།དེ་ལ་བག་ཆགས་འཛིན་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ནི་འཛིན་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

就像外部的因果相續，產生是無始的一樣，為什麼不認為意識的相續也是無始的呢？如果說，習氣的差別有什麼原因，那麼，不是的，因為有它的原因。「因為有它的原因，習氣的差別是存在的，原因是意識的差別，它的差別也由此而來。」 先前進入的意識的差別本身是習氣被喚醒的原因，而意識的差別也是從習氣的差別本身而來，所以有什麼過失呢？如果那樣，就會變成相互依賴的過失，那麼，不是的，就像這樣：「凡是相互依賴的過失，在這裡是推論，確定產生的習氣本身，是意識的原因，而不是自己的原因。」 然而，其他意識的差別的原因是其他的習氣，而先前習氣的差別所產生的其他意識，是其他習氣的原因。因此，沒有相互依賴的過失。如果不是那樣，那麼，對於看見境也是如此。「就像這樣，如果境的差別是原因，那麼，它的差別又如何呢？如果說是意識的差別，那麼，就會變成相互依賴。」 境的差別，僅僅是無原因的，不是不同意識的原因，因為那是不合理的。如果說是意識的差別，那麼，就有相互依賴的過失。說是境本身的差別的原因，是極其不相關的。或者說，其他境的差別的原因是其他境的差別，而它的原因也是其他，這對於習氣也是相同的。如果說，境的差別是顯現，所以使意識不同，這種說法是合理的。如果習氣也是顯現，那麼，它就是境本身，僅僅是名稱不同而已。對於習氣的執持，如果有作用，那麼就會產生執持的差別，而不是所執持的。 這段文字繼續探討了意識、習氣、因果關係和實在之間的關係，並試圖解決關於習氣和意識的起源的難題。它試圖理解我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 意識的無始性： 這段文字認為，意識的相續是無始的，就像外部的因果相續是無始的一樣。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜的狀態，它可能是無始的，也可能是由物質產生的。 習氣的原因： 這段文字認為，習氣的差別是由意識的差別造成的，而意識的差別又是由習氣的差別造成的。這與現代認知科學中關於學習和記憶的討論相關。現代認知科學認為，學習和記憶是通過改變神經連線的強度來實現的。 相互依賴的難題： 這段文字試圖解決相互依賴的難題，它認為，習氣和意識之間的關係不是簡單的相互依賴，而是複雜的因果關係。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是理解世界的重要工具，但因果關係也可能非常複雜。 境的差別： 這段文字認為，境的差別不是無原因的，它可能受到意識的差別的影響。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。現代實在論認為，存在一個獨立於我們意識的外部世界，而唯心主義則認為，外部世界是心靈的產物。 習氣與境： 這段文字認為，如果習氣也是顯現，那麼它就等同於境，僅僅是名稱不同而已。這與現代認知科學中關於感知和認知的討論相關。現代認知科學認為，感知和認知是相互依賴的，感知為認知提供基礎，而認知則對感知進行解釋。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、習氣、因果關係和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་བ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་བག་ཆགས་ནི་དྲན་པ་ཙམ་སྐྱེད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། འདིར་ནི་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་ཉིད། ། བག་ཆགས་ཡིན་ཞེས་སྔར་བརྗོད་ཟིན། །དེ་ཡི་རྣམ་ཅན་ཤེས་སྐྱེད་དེ། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་བྱེད་མ་ཡིན། །དཔེར་ན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པས། །འཁྱོར་པོ་ཡི་ནི་འགྲོས་བྱེད་པ། །བདག་ཉིད་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི། །ཚུལ་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་བཞིན། །འདོད་འཇིགས་མྱ་ངན་ལ་སོགས་ལ། །དོན་དེ དག་ནི་ཡོད་མིན་ཡང་།།བག་ཆགས་དབྱེ་བས་གཟུང་བ་ཡི། །རྣམ་པ་ཡང་ནི་ཐ་དད་མཐོང་། །ཅི་སྟེ་དེར་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་དེར་ཐོབ་པ་མེད་པས་དེའི་ཚེ་ ཉིད་དེ་ཉིད་དུ་མེད་མོད།གཞན་གྱི་ཚེ་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གོ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། འདི་ལྟར་བུམ་པ་གང་ན་གང་གི་ཚེ་མ་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ན་མེད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདིར་དམིགས་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །སྔོ་ སྩོགས་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ལ།།རྣམ་གཞན་ཡོད་ལ་ཡོད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་པ་དག་ཀྱང་། །ཡུལ་གཞན་པར་ནི་དམིགས་ཡིན་ན། །སྔོན་པོ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་ཡང་། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ། །རྣམ་པ་གཞན་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་ལན་འདེབས་ན།ཡུལ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་མཚུངས་སོ། །རྣམ་པ་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ལ། ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཡུལ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ མ་གྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར། ཡུལ་དང་བརྟེན་པ་མ་གཏོགས་པར། །འབྲེལ་པ་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །དེ་གཉིས་དམིགས་ན་ཤེས་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེར་ནི་ཡུལ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་སྣང་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་བདེན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་ པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འབྲེལ་པ་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ། འབྲེལ་པ་ལ་ཡང་དམིགས་བཅས་ན། །དེ་ལྟ་ཉིད་ནི་ཅིས་མ་ཐོབ། །ཐོབ་པ་མེད་ཀྱང་དམིགས་ བཅས་ཞེས།།བྱ་བ་འདི་ནི་ཅལ་ཅོལ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐོབ་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ལོག་པར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ་ཞེས་བྱ་ བ་འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྗོད་དོ།

如果說，那樣的所執持是從體驗中產生的習氣，只是產生記憶，那麼，對此的回答是：「在這裡，先前的意識本身，說是習氣，之前已經說過了。產生它的形態的意識，如何不是不同？例如，被鐵鏈束縛，跛子行走，即使沒有自性，也是那樣行走的因。對於慾望、恐懼、悲傷等，即使那些境不存在，通過習氣的差別，所執持的形態也看到是不同的。」 如果說，在那裡，也是以其他境和時間的自性的外部為對境，因為所有的意識都是有對境的。如果說，那時在那裡沒有獲得，所以那時那裡沒有，但在其他時間其他地方沒有，這種說法有什麼依據？就像這樣，在某個地方，在某個時間沒有看見瓶子，那時，那裡沒有，但不是在所有地方都沒有，那麼，在這裡所說的是：「在這裡，通過對境等，如何變成其他？在看見藍色等本身時，其他形態存在還是不存在？」 如果說，其他境也是以其他境為對境，那麼，藍色的形態也是如此，因此這是相同的。如果回答說，因為形態沒有量，所以不是其他，那麼，回答說不是其他境也是相同的。如果說，形態沒有損害，而境有損害，因此，與境相關的那個本身是沒有的，而形態不是，那麼，如果說，對於它沒有對境，那麼，所有意識都有對境就不能成立了。如果說，對於它也是有對境的，就像這樣：「除了依賴於境，沒有看見任何關聯。如果那兩者是對境，那麼，意識如何會沒有對境？」 在那裡，境和依賴於它的本身顯現，並且那兩者也是真實的，如何會變成沒有對境的自性呢？關聯不是從那些之外的其他。因此，所有的意識都是有對境的，那麼，如果說：「如果關聯也是有對境的，那麼，為什麼沒有獲得那個本身？即使沒有獲得，也說是有對境，這種說法是胡言亂語。」 如果說，即使沒有獲得，也是有對境的，那麼，因為沒有顛倒的顯現，所以與承認相矛盾。另外，因為所有都像顛倒顯現一樣，所以考察其他又有什麼用呢？因為這已經說明過了，所以不再說了。 這段文字繼續探討了意識、習氣、對境和實在之間的關係，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於對境和關聯的本質的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣與記憶： 這段文字認為，習氣是先前意識產生的力量，它影響著我們目前的感知和記憶。這與現代認知科學中關於學習和記憶的討論相關。現代認知科學認為，學習和記憶是通過改變神經連線的強度來實現的。 意識的對境： 這段文字認為，所有的意識都是有對境的，即使是記憶和想像，也都有其對境。這與現代哲學中關於意向性的討論相關。現代哲學認為，意識總是指向某個對象，即使這個對象並不存在於現實中。 對境的實在性： 這段文字認為，對境的實在性不依賴於我們的感知，即使我們沒有感知到它，它仍然存在。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代實在論認為，存在一個獨立於我們意識的外部世界。 關聯的本質： 這段文字認為，關聯不是一種獨立存在的實體，它依賴於境和意識而存在。這與現代邏輯學中關於關係的討論相關。現代邏輯學認為，關係是一種特殊的邏輯概念，它不能被還原為簡單的屬性。 顛倒的顯現： 這段文字認為，顛倒的顯現是存在的，並且這種顛倒的顯現對我們的認知有影響。這與現代認知科學中關於錯覺和幻覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺和幻覺是由於我們的大腦對資訊的錯誤解釋造成的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、習氣、對境和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་ལོག་པར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་བྱེད་པ་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་དུས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེར་ནི་བག་ཆགས་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་རྟོགས་ཀྱི་ དོན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྣམ་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་བསྒོ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ་འདས་པའི་དོན་ནི་སྒོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་ པ་ལྷན་ཅིག་པ་དག་ཀྱང་བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་།སྒོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་། སྒོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་རྟག་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དྲན་ལ་འཛིན་དབྱེ་ཡོད། །གཟུང་བའི་རྣམ་པ་སྤངས་གཞན་མིན། །དེ་ནི་དོན་ནི་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ལམ་མདུན་དུ་ཉེ་བ་ཉིད། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་འཇིག་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་མ་ཡི་སེམས་དག་ལ། །བག་ ཆགས་བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་ཀྱི།།དོན་འཐད་རྟག་པ་ལ་མ་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་ན། །སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་ཉིད། །དེས་ན་དེ་ལས་དུས་གཞན་དུ། །འབྲས་བུ་གཞན་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་དངོས་པོ་འདི། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མིན། །འཇིག་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་ནི། ། སྐྱེད་པར་བྱེད་ཚེ་བསྒོས་འགྱུར་གྱི། །བརྟན་པའི་དངོས་ལ་བརྟན་དངོས་ཀྱིས། །བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་མེད། །རྟག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ག་ལ་ཡོད། །བརྟན་པར་གནས་པ་སྔ་མ་ལ། །བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་འཐད་མ་ཡིན། །སྔ་བཞིན་དེ་ལ་བག་ཆགས་ནི། །མི་འགྱུར ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

如果說，因為沒有損害的意識，所以不是那樣，那麼，即使沒有損害的意識，也是顛倒的顯現，因此損害不是真實的。在其他時間出現的地方，是理解習氣本身的作用，而不是境的作用。它的形態是從先前的體驗本身而來，而不是顯現為存在的境的形態。如果說，意識是剎那生滅的實有，那麼，對於沒有產生的，就不應該說被引發，而過去的境不是引發者。對於沒有相互關聯的同時存在的事物，也不是被引發者和引發者的實有，那麼，不是的，被引發者和引發者的實有，是因果的差別，這已經說明過了。那只是存在於剎那生滅的事物中，而不是存在於常住的事物中，因此，說因為是剎那生滅，這個理由是用來證明相反的。因此，在記憶中有執持和分別。「所執持的形態不是其他，因為那不是境，因此它只是接近於面前。即使沒有隨順而毀滅，對於剎那生滅的心，習氣引發和被引發的境是合理的，對於常住的則不合理。」 在有差別的剎那，是從先前的剎那產生，因此，從那裡，在其他時間，產生其他的果。引發和被引發的實有，不是從因和果之外的其他。「當先前的毀滅產生之後的時候，是被引發的，而對於常住的事物，常住的事物不會引發習氣，因為常住的事物不會改變，哪裡會有因和果呢？」 對於先前的常住存在的事物，與習氣相關是不合理的。「像先前一樣，對於它，習氣不會改變，因為沒有差別。」 這段文字深入探討了意識、習氣、因果關係和時間的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於剎那生滅和常住的本質的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 剎那生滅的意識： 這段文字認為，意識是剎那生滅的，它不斷地產生和消失。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種動態的過程，它不斷地變化和發展。 習氣與因果： 這段文字認為，習氣是因果關係的一部分，它是由過去的經驗產生的，並影響著我們目前的感知和行為。這與現代認知科學中關於學習和記憶的討論相關。現代認知科學認為，學習和記憶是通過改變神經連線的強度來實現的。 常住與變化： 這段文字認為，常住的事物不會改變，因此它不能成為因果關係的一部分。這與現代哲學中關於變化和不變的討論相關。現代哲學認為，變化是宇宙的基本特徵，而常住的事物是不存在的。 時間的概念： 這段文字認為，時間是連續的，但它是由一系列的剎那組成的。這與現代物理學中關於時間的討論相關。現代物理學認為，時間是一種相對的概念，它的流逝速度取決於觀察者的運動狀態。 邏輯推理： 這段文字使用了邏輯推理來論證自己的觀點，例如，它使用了反證法來證明常住的事物不能成為因果關係的一部分。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、習氣、因果關係和時間的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྔ་མ་དང་འདྲ་ཐ་དད་ཕྱིར། །འཇིག་པ་ལ་ནི་བག་ཆགས་ཡོད། །སྐད་ཅིག་ཡིན་ཡང་སེམས་ལ་ནི། །དེ་དང་རྗེས་མཐུན་ཡོད་པ་ཉིད། །རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་དེ་བསྐྱེད་ཕྱིར། །ཕྱི་མའི་བློ་ལྟར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ནི། །འབྲས་བུ་གཞན་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། དེས་ན་སྐྱེས་ནས་ཞིག་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་གནས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྩོམ། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཞིག་གྱུར་ཀྱང་། །རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །ཕྱི་མའི་བློ་ལ་དེ་ཚེ་བའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་མཚུངས་པར་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་ལས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་བ ལང་བློ་ཡི་ནི།།བག་ཆགས་རྗེས་མཐུན་དེ་ཡི་ཚེ། །མི་མཐུན་ཕྱིར་ན་གླང་པོ་ཡི། །བློ་འདིར་བག་ཆགས་མ་ཡིན་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་ན་ཡང་། །བག་ཆགས་སྔ་མས་བརྟན་པའི་ཕྱིར། །བརྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཤེས་པ་ནི། །བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད། །གླང་པོའི་ཤེས་པས་སྔ་མ་ ཡི།།བག་ཆགས་ལས་ནི་རྣམ་ཤེས་འཇུག་།བར་དུ་མི་མཐུན་ཤེས་པ་ནི། །བག་ཆགས་གཞན་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཤེས་པ་གཅིག་ནི་ཞིག་པ་ཡིས། །བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་མིན། །མེ་ཏོག་ཞིག་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །དམར་པོ་སྐྱེ་བ་ག་ལས་ཡིན། ། ས་བོན་མྱུག་སོགས་ཆུ་བ་སོགས། །དེ་དང་མི་མཐུན་ལས་ཇི་ལྟར། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། །རིམ་གྱིས་འབྲས་བུའི་བྱེད་པོ་ཉིད། །འདི་ནི་མ་ཧེ་ལ་སོགས་ཀྱི། །བློ་ལ་ཅི་ཕྱིར་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལས། །རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་སྐྱེ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག གཅིག་ཉིད་ཀྱིས།།འཇིག་པར་འགྱུར་བ་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་རྟེན་ཞིག་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །གཞན་དག་ནུས་པའི་རྟེན་དུ་འགྱུར། །ནུས་པ་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ནི་ཉམས་མི་འགྱུར། །བག་ཆགས་ལྡན་རྣམས་བག་ཆགས་ཀྱི། །རྒྱུན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡི། །རྒྱུན་བཞིན་ འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།།བག་ཆགས་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། །བག་ཆགས་ལས་དེའི་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་བག་ཆགས་ཡིན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་མཉམ་པར་ནི། །མཚུངས་པ་ཉིད་ནི་བྱེད་མ་ཡིན། །ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྒྱུ། །གང་ཡིན་མི་མཐུན་པ་ཡང་ཡོད། ། དེ་ཕྱིར་མི་མཐུན་རྒྱུ་ལས་ནི། །མི་མཐུན་འབྲས་བུ་གཞན་འབྱུང་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ལྡོག་པར་བརྟགས་པ་འདི། །ཀུན་རྫོབ་ཡོད་ཡིན་དངོས་པོར་ནི། །མ་ཡིན་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ནི། །གཞན་པ་ཅི་ཕྱིར་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་དག་ཤེས་ཕྱིར་བརྟན་པ་དང་། །ཤེས་པ་གོམས་འདོད་པ་དེ་ཡི། །བག ཆགས་འཛིན་པར་བྱེད་མིན་ཞིང་།།བག་ཆགས་སུ་ཡང་དེ་འདོད་མིན། །མེ་ཏོག་མ་དུ་ལུང་ག་སྩོགས། །རྒྱ་སྐྱེགས་སྩོགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་གང་ཡང་། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་འབྲས་ལ། །འཕོ་བའི་ཕྱིར་ན་བག་ཆགས་ཉིད། །རིགས་པས་འཐད་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་འདི། །

因為先前相似和不同，對於毀滅有習氣。即使是剎那，對於心，也有與它相符的。因為先前的意識產生它，所以不像後來的心一樣產生。產生的那個剎那本身，產生其他的果。因此，即使產生后毀滅，因為剎那存在，所以產生果。即使沒有隨順而毀滅，對於隨順又有什麼損害呢？如果說，在後來的心中，那時沒有一些法，那麼，不是的，從相似的執持的意識中，自性是相同的。如果說，在牛的心中，習氣與它相符，那時，因為不相同，所以牛的心在這裡不會成為習氣。如果其他在中間中斷，因為先前的習氣是穩固的，穩固的證明意識，即使在中間中斷，也會產生果。通過牛的意識，從先前的習氣中，進入意識。中間不相同的意識，從其他的習氣中產生。一個意識的毀滅，不是所有習氣的毀滅。即使花朵毀滅，紅色如何產生？種子、幼苗等，水等，如何從與它不相同的事物中產生？從那裡產生的事物，也是逐漸地成為果的產生者。為什麼這個在水牛等的心中不存在呢？因此，從所有這些中，具有所有形態的產生的意識，僅僅通過一個剎那毀滅是不合理的。即使它的所依毀滅，也成為其他力量的所依。因為力量不是不同的，所以剎那本身不會消失。具有習氣的人，習氣的相續不是像意識的相續一樣，習氣是力量的自性。從習氣產生它的意識，那些也是習氣。那些相互之間，不是產生相同性。具有力量自性的原因，也有不相同。因此，從不相同的原因，產生不相同的結果。因此，對於這種顛倒的考察，在世俗中是存在的，對於實有，為什麼不可能有它的其他果呢？那些爲了認識而想要穩固和習慣意識的人，不執持習氣，也不認為那是習氣。花、麻等，通過麻線等改變的任何事物，它的自性會轉移到它的果上，因此是習氣。通過理智合理的習氣，就是這個。 這段文字繼續深入探討了意識、習氣、因果關係、時間和實在的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於相似性、差異性和連續性的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣的持續性： 這段文字認為，習氣即使在意識中斷的情況下仍然存在，並且會影響後來的意識。這與現代認知科學中關於記憶和學習的討論相關。現代認知科學認為，記憶和學習是通過改變神經連線的強度來實現的，這些改變可以持續存在。 相似性與差異性： 這段文字認為，意識既有相似性，也有差異性，並且這些相似性和差異性是由習氣造成的。這與現代認知科學中關於模式識別和分類的討論相關。現代認知科學認為，我們的大腦能夠識別相似的模式，並將不同的事物進行分類。 因果關係的複雜性： 這段文字認為，因果關係不是簡單的線性關係，而是複雜的相互作用。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是理解世界的重要工具，但因果關係也可能非常複雜。 時間的連續性： 這段文字認為，時間是連續的，即使意識是剎那生滅的，時間仍然是連續的。這與現代物理學中關於時間的討論相關。現代物理學認為，時間是一種相對的概念，它的流逝速度取決於觀察者的運動狀態。 認知的目的： 這段文字認為，認知的目的是爲了獲得知識和習慣，而不是爲了執著于習氣。這與現代哲學中關於知識和價值的討論相關。現代哲學認為，知識是一種重要的價值，它可以幫助我們理解世界和改善生活。 邏輯推理： 這段文字使用了邏輯推理來論證自己的觀點，例如，它使用了類比推理來證明習氣可以持續存在。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、習氣、因果關係、時間和實在的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

རིགས་པས་འཐད་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་འདི། །རབ་ཏུ་བརྟགས་ ཏེ་ཕྱི་རོལ་དོན་བཟློག་པ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཞེན་པའི། །གདོན་གྱིས་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཟིན། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་པའི་རྣམ་དབྱེ་བ། །མཐའ་དག་བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །བློ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་ཉིད་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། བདག་གི་རྣམ་པ་རིག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་དཔེ་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མས་ཕྱོགས་ནི་སྒྲུབ་པ་ན། །དཔེ་ནི་རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི། །ཚད་འབྲས་འདི་ནི་རིགས་པར་ལྡན། །རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་སད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་ ནོ།།རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་བསྒོམས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་ན་དཔེར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ཅེ་ན། །རིགས་གང་གང་ལས་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མཐའ་ དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དེ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་དེ་རིག་པ་དག་འཛེར་ཏོ། །གུས་པར་བསྒོམ་པ་དང་འབྲེལ་པ། །སད་ཚེ་མཐོང་བ་རྨི་ལམ་དུ། །མཐོང་འགྱུར་དེས་ན་ཤེས་གཞན་ཡང་། །དེ་ལྟ་ཉིད་ ཅེས་རྟོགས་པ་ཡིན།།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ཚེ་དེ་འམ་གཞན་གྱི་ཚེ། །གཞན་གྱིས་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་ནི། །སད་པའི་ལྟ་བས་མཐོང་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ དམིགས་མེད་ཉིད།།གནོད་བྱེད་ཤེས་པས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དམིགས་པས་བཟློག་པར་བྱས་པས་ན། །ཤེས་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པར་ནི། །བྱེད་དོ་ཞེས་འདིར་རྣམ་པར་ངེས། །རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་དཔེ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཤེས་པས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དབྲོག་པར་ནུས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ལྕགས་ཀྱུ་སྩོགས་བཞིན་ཤེས་པ་ལ། །འདྲེན་པའི་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཉིད་དོ།

通過理智合理的習氣，就是這個。徹底考察並否定外部的境，即使如此，所有這些眾生都被對外境的執著所控制。因此，所有的形態的差別，都是從習氣的力量而來。因為沒有外部的境，所以意識是沒有對境的。因此，所有的意識都是沒有對境的，因為是意識，就像夢境的意識一樣，這是一個完全正確的量。就像這樣，沒有對境本身就是這個，即認識自我的形態。如果說，如果所有的意識都是一個宗派，因為沒有例子，如何進行比量呢？那麼，不是的，因為不瞭解境。當通過量來確立宗派時，例子本身就成立了。對於所有等等的量果，這是合理的。作為爭論基礎的清醒的意識本身被作為宗派。夢境的意識，因為是隨順修習和顛倒的，所以被確立為沒有對境，因此成為例子。如何成立周遍呢？通過「從任何種類中成立」的理智。如果不是那樣，那麼，所有的因果實有都會不存在，因為沒有量。因果的那個本身，是隨順和顛倒的，那些認識者是這樣說的。與恭敬的修習相關，清醒時看見的，在夢中也會看見，因此，也認識到其他的意識也是如此。如果說，夢境的意識，因為是意識，所以不是沒有對境，然而，因為有損害者。就像這樣：「那時，或者在其他時間，其他人看見夢境，清醒的觀看沒有看見，因此，那本身是沒有對境的。」 通過損害的意識，通過對境的否定，意識被確定為沒有對境。就像夢境的意識一樣，對於清醒的意識，沒有那樣的損害者，那麼，它如何成為例子呢？那麼，不是的，「通過損害的意識，如何能夠否定它的對境？就像鐵鉤等，對於意識，沒有引導的作用。」 那麼，如何呢？是認識的作用本身。 這段文字繼續深入探討了意識、習氣、對境和實在的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還引入了夢境作為一種特殊的意識狀態，並試圖用它來證明所有意識都是沒有對境的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣與認知： 這段文字認為，我們所有的認知都受到習氣的影響，並且習氣是我們感知世界的基礎。這與現代認知科學中關於學習和記憶的討論相關。現代認知科學認為，學習和記憶是通過改變神經連線的強度來實現的，這些改變可以影響我們的感知和認知。 沒有對境的意識： 這段文字認為，所有的意識都是沒有對境的，也就是說，我們的意識不是直接指向外部世界的，而是指向我們自己內心的表象。這與現代哲學中關於唯心主義的討論相關。現代唯心主義認為，外部世界是心靈的產物。 夢境作為例子： 這段文字使用夢境作為例子來證明所有意識都是沒有對境的。它認為，夢境是一種特殊的意識狀態，在這種狀態下，我們明顯地感知到一些不存在於現實中的事物。這與現代認知科學中關於夢境的討論相關。現代認知科學認為，夢境是一種複雜的狀態，它可能受到我們過去經驗和情緒的影響。 邏輯推理： 這段文字使用了邏輯推理來論證自己的觀點，例如，它使用了比量推理來證明所有意識都是沒有對境的。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 認知與實在： 這段文字認為，我們的認知不是直接指向外部世界的，而是指向我們自己內心的表象，這引發了關於認知和實在之間關係的討論。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。現代實在論認為，存在一個獨立於我們意識的外部世界，而唯心主義則認為，外部世界是心靈的產物。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對外部世界的看法。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。

།འདི་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་གྱི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནོད་པར་བྱེད་པས་ནི་དེ་གཞལ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་པ་ཡང་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པའི་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་ལ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཇི་ལྟར་ གནོད་ཅེ་ན།འདི་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིག་པ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུས་རྣམ་པར་འཇོག་གི་རིག་པས་མ་ཡིན། འབྲས་བུས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་མེད་ པར་འབྲས་བུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།རང་རིག་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་དོན་རིག་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དོན་རིག་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །འདི་ལྟར། དོན་རིག་བྱེད་པ་ཤེས་ན་ནི། །དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་བྱུང་བའི། །འབྲས་བུ་ དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར།།གོ་བྱེད་གཞན་དུ་དེ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་འདི་ཉིད་དེ། རང་བཞིན་གཞན་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པའི་དོན། །མི་སླུ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་གཞན་ གྱིས་དེ་མི་འཛིན་ཞེ་ན།རྨི་ལམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་གནོད་པ་ཡིན། སད་པའི་ཤེས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མཚུངས་སོ།

在這裡，應該讓其他人知道，沒有那樣的境的實有。使人理解沒有實有的，也僅僅是沒有看見，因為說「一個是遮止的理由」。矛盾也是通過沒有看見來成立的。因此，應該通過損害者來理解那個被衡量的事物是空性的。因為那個不存在也是其他存在本身，所以損害的作用僅僅是看見那個之外的其他。那是在清醒的意識中，所有都是存在的。如果說，對於清醒的意識，「那不是那樣的」，那麼，那不是不改變的嗎？它如何損害呢？這是那樣的。「這是那樣的，這不是那樣的」，這不是認識和另一個的結果嗎？因此，如何通過結果來分別，而不是通過認識？通過結果來分別，僅僅是在世俗中存在的，因為沒有量。如果說，沒有認識，如何成為結果呢？因為通過自認識來認識。因此，就像結果一樣，認識境也僅僅是自認識本身。因此，認識境也存在於它本身，這樣分別。就像這樣：「如果認識境的作用，那麼，它緊接著產生的結果，就是那樣，理解者不是其他的。」 因此，它的損害者就是這個，即執持其他自性。那也是相對於其他意識而言的所有意識。如果說，清醒意識的境，不是不欺騙的嗎？如果那樣，為什麼其他人不執持它呢？夢中認識到的，也是通過那個之外的夢境意識來執持的，因為是不欺騙的，所以它如何損害呢？如果說是通過清醒的意識來損害，那麼，對於清醒的意識，也通過那個來損害，因此這是相同的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在和真理的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於否定、矛盾和自認識的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 否定與不存在： 這段文字認為，對一個事物的否定，意味著那個事物的不存在，並且這種不存在是通過沒有看見來理解的。這與現代邏輯學中關於否定的討論相關。現代邏輯學認為，否定是一種重要的邏輯操作，它可以幫助我們理解事物的本質。 矛盾與真理： 這段文字認為，矛盾可以通過沒有看見來成立，並且真理可以通過否定來理解。這與現代邏輯學中關於矛盾和真理的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾是一種邏輯矛盾，它會導致邏輯系統的不一致，而真理是一種邏輯概念，它表示一個命題與事實相符。 損害與空性： 這段文字認為，通過損害者可以理解一個事物是空性的，也就是說，一個事物沒有獨立的自性。這與現代哲學中關於空性的討論相關。現代哲學認為，空性是一種重要的概念，它可以幫助我們理解事物的本質。 自認識： 這段文字認為，認識境也僅僅是自認識本身，也就是說，我們認識境的過程也是我們認識自己的過程。這與現代哲學中關於自認識的討論相關。現代哲學認為，自認識是一種重要的認知能力，它可以幫助我們理解自己和世界。 真理的相對性： 這段文字認為，真理是相對的，也就是說，我們所認為的真理可能會受到其他意識的挑戰。這與現代哲學中關於真理的相對性的討論相關。現代哲學認為，真理是一種複雜而多樣的概念，它可能受到文化、歷史和個人經驗的影響。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在和真理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཡིད་གཉིད་ཀྱིས་ ཉམས་པ་ལ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་མིག་ཉམས་པས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིད་ཀྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་སེམས་གང་གིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་དེ་ཡི་གནས་སྐབས་སུ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གཉིད་ལོག་པ་འམ་ལངས་པ་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ནི། །གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་སླར་སད་ཅེས། །ཁྱེད་ཀྱིས་རྣམ་དབྱེར་བརྗོད པ་ཡི།།རྟོགས་པ་འདི་ནི་གང་གིས་བྱས། །སད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མཐོང་སྟེ་དེས་ན་སད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པས་རིག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་ དུ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཚུངས་སོ།།ཅི་སྟེ་རྨི་ལམ་དུ་ཡང་འདི་ནི་རྨི་ལམ་མོ་ཞེས་རེས་འགའ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་འདི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་མེད་དམ། དེས་ན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ནི་རྣམ་པར་མི་ གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ཡང་རྣམ་པར་མི་གནས་པ་ཉིད་དེ། ཕྱུག་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་རྣམ་པར་མི་གནས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་ནི་མོད་ལ་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བག་ ཆགས་བརྟན་པ་ཡིན་གྱི།དེ་ལྟར་དོན་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དེར་ཡང་ཡིད་འོང་སྩོགས་མཐོང་བ། །མོད་ལ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ཉིན་ལ་ནི། །རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དེ་མཐོང་ཉིད། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་དང་རྨི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཐ་ དད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའམ།ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ འཇུག་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ།།ཚད་མ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འདིར་ཚད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，因為在意識被睡眠削弱時，那個存在，所以不是損害者，例如，就像眼睛被削弱時，看見毛髮等，從那裡否定不是損害者一樣，那麼，不是的，通過睡眠削弱的意識，通過什麼來認識到那樣呢？暫時，在那時，它不是那樣認識的。如果說，在睡著或醒來時認識，那麼，所有這些在夢中不也是存在的嗎？就像這樣：「在夢中，自己也說，睡眠昏沉又醒來，你們所說的分別的認識，是通過什麼產生的？」 清醒等等的名稱，在夢中也看見，因此，看見清醒等等的名稱也不是自性，如何令人相信呢？如果說，因為相信而認識，所以是那樣，那麼，在夢中也會那樣，因此這是相同的。如果說，在夢中，有時也會相信「這是夢」，因此不是那樣，那麼，沒有認識到「這是真實的」嗎？因此，會變成真實。因為那個本身，夢境不是常住的，那麼，這個也不是常住的，因為財富等不是常住的。在那裡，不是常住的是有原因的，而夢境是沒有原因的，就像這樣：「在夢中看見的，雖然存在，但會毀滅。」 這是習氣是穩固的，但不是那樣能夠實現境。就像這樣：「在那裡，看見喜悅等，雖然存在，但會毀滅。在夢中，白天，也會不斷地看見那個。」 如果說，爲了成立夢境和非夢境的意識是不同的，有兩種量，或者不是量，那麼，如果說是量，那麼，那時它是有對境的，因此它本身是不確定的。如果說不是量，那麼，那時，因為宗派和例子不成立，如何進行比量，並且如何成立沒有對境本身呢？那麼，不是的，因為是量本身，所以沒有過失。所有的量不是都有對境的，因為比量是沒有對境的。即使沒有對境，也是相對於名稱的不欺騙，因此在這裡是量。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於睡眠、清醒和夢境之間的關係的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 睡眠與意識： 這段文字認為，睡眠會削弱意識，並且這種削弱會影響我們的感知和認知。這與現代認知科學中關於睡眠的討論相關。現代認知科學認為，睡眠是一種重要的生理過程，它可以幫助我們恢復精力、鞏固記憶和調節情緒。 夢境與現實： 這段文字認為，夢境和現實之間的界限是模糊的，並且我們在夢中也可以體驗到清醒時的感覺。這與現代認知科學中關於夢境的討論相關。現代認知科學認為，夢境是一種複雜的狀態，它可能受到我們過去經驗和情緒的影響，並且它也可能反映我們對現實的理解。 真理的相對性： 這段文字認為，真理是相對的，也就是說，我們所認為的真理可能會受到其他意識的挑戰，例如，我們可能會在夢中相信一些在清醒時不會相信的事情。這與現代哲學中關於真理的相對性的討論相關。現代哲學認為，真理是一種複雜而多樣的概念，它可能受到文化、歷史和個人經驗的影響。 量與比量： 這段文字認為，量和比量是不同的，量是有對境的，而比量是沒有對境的。這與現代邏輯學中關於量詞和推理的討論相關。現代邏輯學認為，量詞是一種邏輯符號，它可以用來表示事物的數量，而推理是一種邏輯過程，它可以用來從已知的前提中得出新的結論。 語言與實在： 這段文字認為，語言可以用來描述實在，但語言本身不是實在，並且語言的有效性取決於它是否不欺騙。這與現代哲學中關於語言和實在的討論相關。現代哲學認為，語言是一種重要的工具，它可以用來表達思想和交流資訊，但語言本身不是實在，並且語言的意義可能會受到語境的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理和夢境的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་དང་གཞན་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཐ་དད་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་རྟོགས་པ་ཉིད། །བསྒྲུབ་བྱ་དཔེ་ཡི་དཔྱད་པ་འདི། །སྣང་བ་ལ་ནི་རྟེན་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་འདི་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།།དེ་ནས་ཕྱིས་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ན་འདི་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་གལ་ཏེ་ཉེས་པ་ཡོད་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རིག་བྱེད་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ ལྟར་རིག་བྱེད་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་ལས་ཐ་དད་ཅེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚིག་ལས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་ པར་བརྗོད་ན།དེ་ལྟ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དགོད་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་བྱ། གལ་ཏེ་དབྱངས་དང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་ཁྱད་པར་གཞན་ཉིད་ལས་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་རྒྱུ་འདི་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཅི་འདི་རིག་བྱེད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་ན་ནི་རིག་བྱེད་ཉིད་དོ། །དེ་སྟེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འདིས་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་འདིར། །རོ་ཡང་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི། ། རེ་ཞིག་མཚུངས་པར་མཐོང་བ་ཡིན། །རྨི་ལམ་གྲུབ་པ་འདི་ལས་ཅི། །གཞན་ན་མིན་ཞེས་རྟོག་པ་ན། །དམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་བལྟའོ་ཞེས་བྱ་ཡང་། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་འམ་གཞན་དག་དོན་དམ་པར་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར བ་དེ་ལྟར་གཟུང་བར་བྱའོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་བརྟགས་ན་ཐ་དད་པ་ལ་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་སོ།

如果說，即使成立了夢境和另一種意識是不同的，那麼，成立那個的意識，因為是有對境的，所以不會推導出所有都是有對境的。成立那個不同的，是世俗的認識。這個對於被成立的事物和例子的考察，是因為依賴於顯現。暫時，這個是夢境的意識，而這個是清醒的意識，這個是世俗中的認識。因此，依賴於那個，有被成立的事物和成立者的名稱。從那以後，如果進行分別，因為對於這個，沒有認識到任何分別的原因，所以成立不相同。如果是那樣，那麼，對於其他有什麼過失？如果說過失存在，那麼，在成立知識為量時，也會有過失。就像這樣，知識是法。如果超越和考察它如何與世俗的語言不同，那麼，應該說什麼呢？如果說沒有量，因為與世俗的語言相同，如何使它成為與世俗的語言不同的法呢？如果說，通過量成立了不同本身，那麼，在提出成立者時，有什麼結果呢？因此，如何避免這個爭論呢？如果說，通過音調和文字的順序差別，成立了知識的集合是不同的，那麼，不是的，因為其他也是那樣相互成立不同的。如果這個原因是存在的，那麼，考察這個是知識，還是不是知識，如果說有量，那麼，就是知識本身。如果不是那樣，因為這個沒有必要，所以應該避免。如果是那樣，那麼，在這裡，「味道也那樣被認識，暫時看到是相同的。從這個成立夢境，如果認為在其他地方不是，那麼，如何成為殊勝的呢？應該那樣看待。」 如果說，以後進行分別，夢境的意識或其他，在勝義諦中，會變成相互不同或不相同，應該那樣執持。對於那個，如果考察，因為對於不同沒有任何量，所以認識到是不相同的。 這段文字繼續深入探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於世俗認識和勝義諦、以及知識的本質的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 世俗認識與勝義諦： 這段文字區分了世俗認識和勝義諦，認為世俗認識是基於經驗的，而勝義諦是超越經驗的。這與現代哲學中關於現象和本體的討論相關。現代哲學認為，現象是我們所感知到的世界，而本體是事物本身的真實存在。 知識的本質： 這段文字認為，知識的本質是難以確定的，因為它既可以被認為是與世俗的語言相同，也可以被認為是與世俗的語言不同。這與現代哲學中關於知識的本質的討論相關。現代哲學認為，知識是一種複雜而多樣的概念，它可能受到文化、歷史和個人經驗的影響。 邏輯推理的侷限性： 這段文字認為，邏輯推理在某些情況下是有限的，例如，當試圖區分夢境和清醒的意識時。這與現代邏輯學中關於邏輯推理的侷限性的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯推理是一種重要的工具，但它也有其侷限性，例如，它不能處理所有的命題，並且它可能會導致悖論。 認識論的挑戰： 這段文字提出了許多關於認識論的挑戰，例如，我們如何區分夢境和清醒的意識，我們如何確定知識的本質，以及我們如何理解世俗認識和勝義諦之間的關係。這些挑戰與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是一種重要的哲學分支，它可以幫助我們理解知識的本質和來源。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理和知識的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། སྔར་གྱི་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་གྱུར་མོད་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་ པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་གྱུར་མོད་ད་ལྟ་ངེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡོད། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། ཆོས་ཅན་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་ཚད་མ་མིན། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ལྟ་བུའི། །སྒོ་ཅན་ཕྱི་རོལ་གཞན་ཡང་མིན། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ མཚན་ཉིད་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཐུན་མོང་དུ་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།ཕྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྒོ་ནས་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་རིག་བྱེད་ཚད་ མར་མི་འགྲུབ་པོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་ཀྱང་དེ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ལྷག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་གཞལ་བྱ་གཞན་གྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ན་ཚད་མར་མི་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གང་ཚེ་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །རང་བཞིན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་ལ་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི། །འཛིན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ནི་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་དེ་དེ་ལས་བཟློག་པར་འཛིན་པ་ན་དེ་ལས་བཟློག་པའི་གཞལ་བྱ་ གཞན་གྱིས་བསལ་བ་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ།མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ལྷག་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །མ་བཟུང་བས་ན་དེ་ལ་ལྷག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་བཟུང་བ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཆོས་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཚེ་ཆོས་ནི་ཐ་དད་ན། །དེ་དང་སྦྱོར་བ་གཞན་དུ་འགྱུར། །དེ་དང་སྦྱོར་བའང་དེས་ཡིན་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱིས་བསླད་པ་མཐའ་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད། ། དེ་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ན། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར། །འགྱུར་ཕྱིར་ངེད་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་བཟུང་བ་ཡང་། །དཔྱད་པས་ཐ་དད་མེད་རྟོགས་པ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཡིན། །ཁྱེད་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས པས་ཐ་དད་དུ་ཆོས་ཅན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།

因此，對於這個有什麼矛盾呢？如果說，先前執持為不同的不是量，那麼，即使不是，有什麼過失呢？如果說，會導致宗派等等沒有分別，那麼，即使不是，現在對於我們有什麼損害呢？如果說，成立沒有不同的，不是量，那麼，就是這個本身。如果是那樣，那麼，「凡是認識到法是共同的，就不是量」，如果那樣，那麼，具有那樣的門的其他外部也不是。知識的自性，量和非量，共同地認識法，會變成非量，因為後來成立是非量而否定。因此，因為成立法的不是量，所以通過那個門成立為量，因為非量，所以知識不能成立為量。因此，被成立的事物和成立者的所有名稱都會消失。如果說，即使共同地執持法，那個執持也不會變成非量，因為對於那個本身，成立了更多的量。如果說，它的所量通過其他否定，那麼，不會成為量，那麼，也不是的，就像這樣：「當法本身是自性量時，對於那個，即使執持與那個分離的，如何成為量？」 知識的語言是量的自性，當執持與那個相反時，當與那個相反的所量通過其他否定時，如何成為量呢？不是的。通過自己的體性，沒有任何多餘的。如果說，因為沒有執持，所以對於那個，說成是多餘的，那麼，沒有執持如何成為量呢？如果說，因為執持某個自性，那麼，不是的，因為沒有不同。如果說，因為承認法是不同的，所以不是那樣，那麼，不是的，因為會導致無窮無盡。當法是不同時，它與那個的結合會變成其他。因為那個與那個的結合也是通過那個，所以被法所欺騙是無窮無盡的。如果說，具有那個本身，是那兩個本身的自性，那麼，即使量也是那樣，對於我們有什麼損害呢？即使通過增益執持與體性不同，通過考察，認識到沒有不同，為什麼是量呢？如果說，你們通過認識到不相同，而成立法為不同等等的分別，如何進行成立呢？那麼，不是的，這個是依賴於其他考察的，僅僅是隨順陳述而已。 這段文字繼續深入探討了知識、量、實在和邏輯推理的本質，並試圖解釋我們如何獲得知識，以及我們的知識如何受到我們認知方式的影響。它還深入探討了關於同一性、差異性和無限性的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 知識的可靠性： 這段文字質疑了我們知識的可靠性，認為我們所認為的知識可能會受到我們認知方式的影響，並且我們可能會錯誤地認為一些事物是不同的，而實際上它們是相同的。這與現代哲學中關於知識的可靠性的討論相關。現代哲學認為，知識的可靠性是一個複雜的問題，它可能受到許多因素的影響，例如，我們的認知能力、我們的經驗和我們的信仰。 量的本質： 這段文字探討了量的本質，認為量是一種用於衡量事物的工具，但量本身不是實在，並且量的有效性取決於它是否能夠正確地反映實在。這與現代邏輯學中關於量的討論相關。現代邏輯學認為，量是一種重要的邏輯工具，它可以用來表達事物的數量和程度，但量本身不是實在，並且量的意義可能會受到語境的影響。 同一性與差異性： 這段文字探討了同一性與差異性的關係，認為即使我們認為兩個事物是不同的，它們也可能在本質上是相同的。這與現代哲學中關於同一性與差異性的討論相關。現代哲學認為，同一性與差異性是兩個重要的概念，它們可以幫助我們理解事物的本質和關係。 無限性的問題： 這段文字提出了無限性的問題，認為如果我們認為每個事物都與另一個事物不同，那麼就會導致無窮無盡，並且我們無法理解事物的本質。這與現代數學和哲學中關於無限性的討論相關。現代數學和哲學認為，無限性是一個複雜而困難的概念，它可能導致悖論和矛盾。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於知識、量、實在、同一性、差異性和無限性的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྔོན་གོམས་པས་རང་ཉིད་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་དོ།།ང་ལ་ཡང་འདི་ལྟར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྨི་སོགས་གནོད་བྱེད་ཀྱི། །བློ་བཞིན་ཤེས་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཕྱིར། །དམིགས་དང་བཅས་པར་གཞན་དག་ཀྱང་། །ཅི་སྟེ་སྒྲུབ་མི་བྱེད་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་ཏེ། ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་མེད་པས། །རྨི་ལམ་ཤེས་ལས་ཕ་རོལ་གྱི། །ཤེས་གཞན་ དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།།ཇི་ལྟར་ལན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ངེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ ན།དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ཉིད་དམིགས་པས་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་ རྨི་སོགས་ཤེས་པ་ལ།།རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ཙམ་ལས། །གཞན་པ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ། །སད་པའི་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་མཐོང་། །སད་པ་སྣང་བ་རིག་པ་ཡང་། །གཞན་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་དེ་ལྟར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་ཡང་དམིགས་ པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།ཅིའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གཅིག་མེད་པས་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་མེད་པས་མེ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀིང་ཤུ་ཀའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་ མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དེའི་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི།ཀིང་ཤུ་ཀའི་ཕུང་པོ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཀིང་ཤུ་ཀའི་ཕུང་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་དོན་བྱེད་པ་ཅན་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དུ་ཟོས་པ་ནི་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ། ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་གཟུགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་རང་རིག་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རིགས་སོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཅི་འགལ་ཞེ་ན། བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དང་། རང་གིས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།

因為先前的習慣，自己也與成立者結合，所以沒有絲毫過失。讓其他人也認識到「對於我也是這樣」。如果說，就像夢等損害者的心一樣，所有的意識都是意識本身，為什麼不成立其他也是有對境的呢？就像「所有的意識都是沒有對境的，因為是意識本身，就像夢境的意識一樣」那樣，如果說，所有的意識都是有對境的，因為是意識本身，就像夢境的損害者的意識一樣，那麼，在這裡所說，「因為在意識本身沒有差別，所以，對於夢境意識之外的其他意識，因為沒有對境，如何成為回答的成立者呢？」 就像因為與夢境的意識沒有差別，所以通過損害者的量，確定了與沒有對境本身相關聯的成立沒有對境本身那樣，如果說，即使是有對境本身，那麼，因為不矛盾是不欺騙的，所以一個也不能成立，因此，那個本身就是沒有對境本身。對於成立有對境本身，沒有關聯。兩者都是從沒有對境而來的沒有對境本身。就像這樣：「就像在夢等意識中，僅僅認識自己的體性，其他的認識是什麼，清醒的意識也是那樣看見。」 清醒的顯現認識，也不是通過其他來認識，因為其他的意識是那樣認識，這個已經說過了。如果說，對於那個也有對境，為什麼不是作用者呢？即使假設不是作用者，認識也是存在的。一個不存在，導致另一個不存在，不是的。因為沒有煙，所以沒有火，不是的，因為在所有的時候都存在。就像金雀花堆一樣，不是的，如果那樣，那麼，它的作用者不是，就像金雀花堆一樣，通過自己的體性是存在的，如果說，金雀花堆通過自己的體性是作用者，那麼，會存在，而夢中的對境不是，因為在夢中吃東西，不會使身體增長。如果說，那樣的形態是色，那麼，不是的，因為通過自認識，那個是識本身，這樣推理。如果說是境的自性，有什麼矛盾呢？是因為習氣的力量所變成的，以及自己認識本身。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於自認識、作用和因果關係的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 自認識： 這段文字認為，意識具有自認識的能力，也就是說，意識可以認識到自己的存在和狀態。這與現代哲學中關於自認識的討論相關。現代哲學認為，自認識是一種重要的認知能力，它可以幫助我們理解自己和世界。 作用與因果： 這段文字探討了作用與因果關係，認為即使一個事物不是作用者，它也可能存在，並且一個事物不存在，並不一定意味著另一個事物也不存在。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，它可以幫助我們理解事物的產生和變化，但因果關係也可能非常複雜。 夢境的本質： 這段文字認為，夢境的本質是意識的體驗，而不是實在的反映。這與現代認知科學中關於夢境的討論相關。現代認知科學認為，夢境是一種複雜的狀態，它可能受到我們過去經驗和情緒的影響，並且它也可能反映我們對現實的理解。 意識的本質： 這段文字認為，意識的本質是自認識，也就是說，意識的存在和本質是基於它能夠認識自己。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、自認識、作用和因果關係的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དོན་ཉིད དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཡང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བློ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། དེ་ཡི་རིག་བྱ་དོན་གཞན་ལ། ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་འཐད་པར་དཀའ། །རང་བཞིན་དེ་ནི་དོན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མ་ཞུགས་ན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞུགས་ན་ཡང་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་བློའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གིས་རིག་པར་འགྱུར་བས་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རིག ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེར་ཡང་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཇི་ལྟར་མ་འཁྲུལ་ཤེས་པ་ནི། །ཐུན་མོང་དོན་གྱི་རིག་བྱེད་འདོད། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡང་། །དོན་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དཔེར་ན་ཐུན་མོང་ དུ་རྟོགས་པས་མ་འཁྲུལ་པར་འདོད་པས་རྟོགས་པ་དོན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐུན་མོང་བ་ཡི་དོན་ཉིད་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །མངོན་སུམ་མེད་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་མིན། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཐུན་ མོང་དུ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་མི་རྟོགས་ཏེ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟགས་མེད་པ་ཉིད་དུ་གཞན་གྱི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་དག་གིས་ཀྱང་། །རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་འདྲ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ངས་ འདི་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རུང་བའི་ཡུལ་ན་འདུག་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་། རྨི་ལམ་ལམ་དུ་མཐོང་བ་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཡང་ཡོད་པ་ ཉིད་དོ།།རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་དེ་འདྲ་བར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ན་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སད་པའི་ གནས་སྐབས་ཀྱང་ཡིན་པས་མཚུངས་སོ།།དོན་དམ་པར་ནི་གཉི་གར་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མེད་དོ།

如果說，境本身會那樣，那麼，這僅僅是名稱而已。你們也如何不是那樣呢？不是的，因為認識到依賴於內在的作用。因此，那個是意識本身。那樣，也會闡述僅僅是意識的成立。如果是那樣，「對於那個被認識的，在其他境中，被認識者和認識者很難合理，那個自性不會變成其他境，因此，如果沒有進入，就不是認識，即使進入，也不是其他境。」 如果說，那個是意識的自性，那麼，那時，藍色等等會自己認識，如何讓其他也認識呢？那麼，不是的，這是錯覺，就像有眼翳的人看見兩個月亮一樣。在那裡也是境本身。就像這樣：「就像沒有錯覺的意識，想要共同境的認識者一樣，那樣，錯覺也是，成為認識境的。」 例如，就像通過共同認識而想要沒有錯覺，認識是境那樣，其他也是的，如果這樣說，那麼，不合理，因為，「共同的境本身，不是通過現量看見的，因為沒有現量，所以對於那個，不是通過比量來認識。」 暫時，通過現量，不能認識到其他是共同認識的，如果不是那樣，那麼，會導致沒有標誌的，認識到其他所有的認識。如果說，「其他也，認識也是那樣，因此，那個的那個本身，是共同的」，那麼，就像我認識到這個一樣，在合適的境中，其他也認識，這是世俗中流傳的，那麼，不是的，因為對於有眼翳的人看見的毛髮和在夢中看見的，也沒有那樣的認識。在那裡也是存在的。在夢境的狀態中，也是那個自性。因此，因為與那個相同，所以那個也是僅僅是外境，那麼，不是的，通過習慣的力量，自己顯現為那樣，在那裡沒有其他，這是世俗的流傳。那樣，清醒的狀態也是相同的。在勝義諦中，兩者都僅僅是顯現為自己的體性，因此沒有有對境本身。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於錯覺、共同認識、現量和比量的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 錯覺與感知： 這段文字認為，我們的感知可能會受到錯覺的影響，例如，有眼翳的人可能會看到兩個月亮，這表明我們的感知不是直接反映實在的。這與現代認知科學中關於錯覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺是一種重要的認知現象，它可以幫助我們理解感知過程的機制。 共同認識： 這段文字探討了共同認識的問題，認為我們無法通過現量來證明其他人也和我們一樣感知世界，並且我們只能通過比量來推測其他人的感知。這與現代哲學中關於他人心智的討論相關。現代哲學認為，他人心智是一個複雜的問題，它涉及到我們如何理解其他人的思想、情感和體驗。 現量與比量： 這段文字區分了現量和比量，認為現量是直接的感知，而比量是通過推理獲得的知識。這與現代邏輯學中關於經驗和推理的討論相關。現代邏輯學認為，經驗和推理是兩種重要的知識來源，但它們都有其侷限性。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、錯覺、共同認識、現量和比量的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་འཆོལ་བ་དང་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ལས། །འཆོལ་བ་གཞན་གང་ཡིན་པར་རྟོགས། །དེ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་འདི་གནས་འགྱུར། །སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་སྟེ། དེ་འཆོལ་བ་དང་འབད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ བ་གཞན་ག་ལ་ཡོད།ཤིང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་མོད་ལ་མཚེའུ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པར་བཟུང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པས་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་རྒྱུར་གྱུར་པས་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས། འདི་འདི་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེས་ག་ལས་འགྱུར་ཞིང་འདི་མེད་པར་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་ཡང་ག་ལ་འགྱུར། འདི་ལ་མངོན་སུམ་མེད་ཅིང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་འཆོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ན་རྨི་ལམ་དུ་འང་། འཆོལ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་དང་། དེ་བཞིན་སད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཡང་། འཆི་ལྟས་སྩོགས་ཀྱིས་འཆོལ་བར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་འཆི་ལྟས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཆི་ལྟས་དང་འཆི་ལྟས་མ་ཡིན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང རྣམ་པར་འབྱེད་པ་གཞན་དགོས་ལ།དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་པར་ནི་འཆོལ་པ་དང་མ་འཆོལ་པ་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རིང་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་འཆོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རིང་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་མི་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་གནས་སོ།།དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་སྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་མྱོང་བ་དེའི་ཚེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཡོད་པའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདིར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ག་ལ་ཞིག་།རྣམ་པར་རྟོག་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ།

如果說，在夢中，所有都是混亂的，並且不費力地成立，那麼，如何說意識是相同的呢？那麼，不是的，「從藍色等顯現，認識到混亂是什麼，那也是從習慣的力量產生的，那如何使這個改變呢？」 僅僅是顯現藍色和黃色等等，混亂和不費力地改變，還有什麼呢？如果說，因為在樹等處，會瞬間變成池塘等，所以是不費力地改變，那麼，「不費力地改變」是什麼？被執持為結果的意識，因為結果本身，被執持為原因，因為是原因本身，所以「這個從這個改變」，如何改變，並且「沒有這個，這個產生」，如何確定那樣呢？對於這個，沒有現量，也沒有比量。對於「這個是混亂的」，也沒有人認識。通過習慣的差別，在夢中，也會顯現沒有混亂等等，同樣，在清醒的狀態中，也會看見死兆等等是混亂的。如果說，那是死兆的過失，那麼，不是的，因為死兆和非死兆沒有差別。對於那個，還需要其他的分別，對於那個，因為還有其他的，所以，從什麼變成不同的，那樣的是不存在的。如果說，自己本身變成不同的，那麼，不是的，因為這個是自己自性的終極。自己體性的終極不是認識其他。對於僅僅認識自己體性，混亂和不混亂是相同的。如果說，長久地相連，並且沒有錯亂，就是不混亂，那麼，不是的，因為現量不進行長久的相連。因此，如果說，其他分別變成多餘的，那麼，那個也不能認識境，所以從那個也不能常住。那個也是因為對於自己的體性是現量。如果說，通過體驗事物而產生的分別是不欺騙的，那麼，不是的，因為沒有執持關聯。當體驗事物時，沒有分別，當有那個時，沒有體驗，因此，在這裡，如何執持關聯呢？如果說是通過分別，那麼，那個也不是量。那個也是因為依賴於關聯，所以需要其他的分別，因此是無窮無盡的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於混亂、習慣、因果關係、現量和比量、以及分別的本質的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 混亂與秩序： 這段文字探討了混亂與秩序的概念，認為我們的感知可能會受到混亂的影響，例如，我們在夢中可能會看到一些不合邏輯的場景，這表明我們的感知不是直接反映實在的。這與現代認知科學中關於混亂和秩序的討論相關。現代認知科學認為，混亂和秩序是兩種重要的認知概念，它們可以幫助我們理解感知和認知的過程。 習慣與經驗： 這段文字認為，我們的感知和認知受到習慣和經驗的影響，例如，我們可能會因為習慣而認為一些事物是真實的，即使它們實際上是虛假的。這與現代心理學中關於習慣和經驗的討論相關。現代心理學認為，習慣和經驗是兩種重要的學習機制，它們可以幫助我們適應環境。 因果關係： 這段文字探討了因果關係的問題，認為因果關係不是一種必然的聯繫，而是一種基於經驗的推斷。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，它可以幫助我們理解事物的產生和變化，但因果關係也可能非常複雜。 分別的本質： 這段文字探討了分別的本質，認為分別是一種認知活動，它可以幫助我們區分不同的事物，但分別也可能會導致錯誤和偏見。這與現代哲學中關於分別的討論相關。現代哲學認為，分別是一種重要的認知能力，它可以幫助我們理解世界，但分別也可能會導致誤解和偏見。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、混亂、習慣、因果關係、現量、比量和分別的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་བག་ཆགས་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་དེ་དང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་སྨྲ་དག་གིས་ནི། །ཕྱི་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་བྱ་བའི། །བག་ཆགས་ཁས་བླངས་རྣམ་ཤེས་སུ། ། སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་མེད་ཀྱང་འདི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བར་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྨི་ལམ་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚུངས་སོ། ། ལངས་པ་ལ་འགྱུར་རོ། །སད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་རྨི་ལམ་དུ་འང་། །སད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེས་ན་སད་པའི་གནས་སྐབས་ནི། །རྨི་ལམ་ལས་གཞན་མཚན་ཉིད་མིན། །བདག་སད དོ་སྙམ་པ་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་སད་པར་སྣང་བས་རྣམ་པར་གཞག་སད་པ་གཞན་གྱིས་དེ་ཡང་རྨི་ལམ་དུ་བྱེད་ཀྱི་འདི་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དོན་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ ཆེས་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་དུ་བ་མེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སད་པའི་གནས་སྐབས་འདི་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་ བཞིན་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་སད་པའི་གནས་སྐབས་དེར་སྒོམ་པའི་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་ཤེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ། བསྒོམ་པ་ཆོད་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་རྒས་པའི་གནས་སྐབས་སུ། །བྱིས་པས་མཐོང་བ་དམིགས་པ་བཞིན། ། སྐྱེ་བ་གཞན་སོགས་མཐོང་བ་ཡང་། །འཆི་བའི་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་གྱུར་པ། །སྐྱེ་གཞན་སྐྱེས་པའི་རྨི་ལམ་དུ། །དེ་ལྟར་ཅི་ཕྱིར་རྟོགས་མི་བྱེད། །ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་གཉིད་ལོག་པ། །དེ་བཞིན་དུ་འཆི་བའི་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ལོག་སད་ལས་ཉིན་དང་ཉིན་ལ་འདིར། །སྣ་ཚོགས མཐོང་བ་དེ་ལྟར་འདི་ཅིས་མིན།།སྣང་བ་མ་མཐོང་གྱུར་པ་གང་ཡིན་ཏེ། དོན་མཐོང་བ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་མཚུངས། ཇི་ལྟར་སྔར་གྱི་ཉིན་མོ་མཐོང་བ་མཚན་མོ་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཉི་མ་སྔ་མ་ལ་མཐོང་བ་ཕྱིས་ཀྱི་མཚན་མོ་དང་། ཆོད་པའི་ཉིན་མོ་རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ པས་འདི་ནི་རྨི་ལམ་བརྒྱུད་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ།

如果那樣，那麼，如何執持與習氣的關聯呢？因為在勝義諦中，也不是與那個相關聯，所以這個也是宗派，已經顯示過了。外境論者說，「外境和因果，習氣被承認在識中」，識論者們不是那樣說的。即使沒有習氣所產生的，這個僅僅是識本身，所以沒有過失。如果說，沒有認識到清醒的意識是從習氣產生的，那麼，在夢境的狀態中，也沒有顯現為夢，因此這個是相同的，會變成醒來。在清醒的狀態中，不是那樣，那麼，這也是的，就像這樣：「這個已經說過，在夢中，也會變成認識到清醒。因此，清醒的狀態，不是與夢境不同的自性。」 「我醒了」的想法，在夢中也是存在的。因此，如何通過顯現為清醒而安立，清醒被其他也作為夢境，因為這個不是通過任何安立，所以這個本身安立義呢？如果假設不是那樣，那麼，即使那樣，因為與那個相同，所以不是相信的地方。在比量的時候，因為存在煙，並且成立為火的先行者，所以比量本身不是，然而，通過那個的自性。那樣，這個清醒的狀態也是因為是那個的自性，所以是那個的自性本身。如果說，在清醒的狀態中，沒有看見修習的作用，如何與夢境相同呢？對於那個，說，「即使修習停止，也僅僅是顯現，例如，就像在年老的狀態中，兒童看見的對境一樣。」 「看見其他的出生」等等，也是「被死亡的睡眠所昏沉，在其他出生的夢中，為什麼不那樣認識呢？」 就像夜晚睡著一樣，對於被死亡的睡眠所昏沉也是那樣。從睡著醒來，白天，在這裡，看見各種各樣的，為什麼不是這樣呢？「沒有看見顯現的，是看見境的原因」，因此是相同的。就像先前的白天看見的，是夜晚看見夢境的原因那樣，先前的白天看見的，是後來的夜晚和停止的白天看見夢境的原因，因此，這個是夢境的巨大延續。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於習氣、因果關係、清醒和夢境的相似性、以及輪迴的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣與經驗： 這段文字認為，我們的感知和認知受到習氣的影響，也就是說，我們過去的經驗會影響我們現在的感知。這與現代心理學中關於習慣和經驗的討論相關。現代心理學認為，習慣和經驗是兩種重要的學習機制，它們可以幫助我們適應環境。 清醒與夢境的相似性： 這段文字認為，清醒和夢境之間存在許多相似之處，例如，我們都可以在清醒和夢境中體驗到各種各樣的感知和情感，這表明我們的感知可能不是直接反映實在的。這與現代認知科學中關於清醒和夢境的討論相關。現代認知科學認為，清醒和夢境是兩種不同的意識狀態，但它們之間也存在許多相似之處。 輪迴的概念： 這段文字提到了輪迴的概念，認為我們的意識可能會在不同的生命中延續，這表明我們的生命可能不是一次性的。這與現代哲學中關於輪迴的討論相關。現代哲學認為，輪迴是一個複雜而深刻的概念，它可能涉及到我們對生命、死亡和意識的理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、習氣、因果關係、清醒和夢境、以及輪迴的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྔ་ན་མེད་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཚུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་འགྲོ་འོང་རྨི་ལམ་དུ། །དམིགས་པ་གཞན་དང་གཞན་བྱེད་ལྟར། །སད་པའི་གཉིད་ལའང་འགྲོ་བ་དང་། །འོང་བ་ཅི་ཡིན་ ཕྱིར་མི་འདོད།།ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཁས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་མཆོག་།ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ཡིན་པས་མཚུངས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་མེད་ པས་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི།དེ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཉིད་ཀྱིས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བའི་དོན་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་འཐད་དོ་ཞེ་ན་དེ་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་གཉིད་ལོག་པ་ཡིན། དང་པོ་གཉིད་ལོག་པ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ སྣང་བ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།བསྒོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གཉིད་ལོག་པར་མཚུངས་ཀྱང་འགའ་ཞིག་གིས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་རྨི་ལམ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་མཚན་ཙམ་ཡིན་ལ་རག་ མོད།དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་གཉིད་ལོག་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེས་ན་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །སད་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལས་སད་པ་མ་གཏོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ལས་སད་ པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་དང་གཞན་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པས་སུན་ ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་སད་པའི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལོག་པར་སྣང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་དོ། ། གཞན་ཡང་། ཤེས་ཉིད་ལ་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །གནོད་བྱེད་མངོན་སུམ་ཤེས་པ་ནི། །གཞན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། །རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་གནོད་བྱེད་མིན། །བཟློག་པ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི། ། ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果說，也會看見先前沒有的，那麼，在夢中，對於想要顯現的也是那樣，所以所有都是相同的。「就像在夢中來來往往，做著各種各樣的對境一樣，對於清醒的睡眠，為什麼不想要來和往呢？」 如果說，因為沒有名稱，那麼，智者們通過這個比量來命名，為什麼不殊勝呢？就像因和果的名稱是從比量而來一樣，這個也是那樣，所以是相同的。即使在剎那間，也沒有名稱，因此會變成沒有嗎？如果說，那個也是沒有，那麼，這個應該被指出。如果說，因為被睡眠所損害，所以在夢中看見的境不是真實的，那麼，不是那個很明顯嗎？如何睡著的呢？首先，睡著不是直接的連線。如果說，那個顯現是那個的原因，那麼，不是的，因為看見是通過修習的差別而顯現的差別。即使首先睡著是相同的，一些人也會看見一些形態的夢。如果說，因為那個不存在，所以不存在，那麼，僅僅是原因，依賴於那個，即使那樣，那個也不是顯現的差別的因。這個也是在睡著之後立即顯現，因此與夢境是相同的。「如果是在清醒時，那麼，不是的，因為除了從顯現醒來之外，沒有其他的。」 如果說，從認識到「醒了」而醒來，那麼，不是的，在夢中也是那樣認識，已經說過了。因此，夢境和其他沒有差別。因此，從看見差別而說有對境和沒有對境是不同的，那個因為沒有成立那個差別而被駁倒了。如果說，那個因為與清醒的意識沒有差別，而變成顛倒的成立，所以不會變成有對境嗎？那麼，不是的，會導致沒有顛倒的顯現，就像清醒的意識一樣。如果那樣，也會損害所承認的。此外，「通過意識本身等等的理由，損害者的現量意識，不能做成其他，比量不是現量的損害者。」 否定對境自性的現量，通過不認識自性的損害者的意識，不是通過意識本身等等的比量能夠損害的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理和夢境的概念，並試圖解釋我們如何感知世界，以及我們的感知如何受到過去經驗的影響。它還深入探討了關於睡眠、夢境、清醒、因果關係、現量和比量、以及邏輯推理的侷限性的複雜問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 睡眠與夢境： 這段文字認為，睡眠和夢境是意識的一種狀態，並且我們的感知在睡眠和夢境中可能會發生變化。這與現代認知科學中關於睡眠和夢境的討論相關。現代認知科學認為，睡眠和夢境是兩種不同的意識狀態，它們可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的情緒。 邏輯推理的侷限性： 這段文字認為，邏輯推理在某些情況下是有限的，例如，當試圖通過比量來否定現量時。這與現代邏輯學中關於邏輯推理的侷限性的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯推理是一種重要的工具，但它也有其侷限性，例如，它不能處理所有的命題，並且它可能會導致悖論。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、睡眠、夢境、清醒、因果關係、現量、比量和邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་དུ་བ་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་ཕྱིས་བཟློག་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་ན་གཅིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཞུགས་ཀྱང་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི ཡུལ་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན།ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནམ་ཞེས་རིག་པ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེར་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་འགར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ རྩ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི།མངོན་སུམ་གྱི་རྩ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། གོམས་པ་མེད་པར་དང་པོ་ནི། །མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །འབྲེལ་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན། ། བཟུང་ན་དེ་ལས་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་དོན་བྱེད་པ་དང་། འབྲེལ་པ་བཟུང་ན་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། མངོན་སུམ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་གནོད་པར་བྱེད་པར་མཚུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས། གཅིག་ཀྱང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཐ་དད་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ལོང་བ བརྒྱུད་པ་ལས་སོ།།དེ་ཡང་མི་སླུ་བ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ལ། མི་སླུ་བ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཐ་དད་པའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི་འཛིན་པར་ བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

如果說，從煙推知火，後來現量進入否定，那麼，先前推知的還是量嗎？如果說，即使現量進入，在兩個月亮的境中，如果被比量所損害，為什麼是現量呢？意識是相同的，如果這樣說，那麼，不是的，在那裡也是現量本身進行損害，因為先前看見一個。如果不是那樣，也不會變成比量本身。現量不是比量的先行者。如果說是，那麼，比量本身在那裡也是進行損害，因此，如果被比量損害，現量會變成非量，如果那樣，也不會變成互相損害。因此，比量的根本是現量，而現量的根本不是比量。現量也不是以比量的根本而安住嗎？就像這樣：「如果沒有習慣，首先，現量不會進入，關聯是比量，如果執持，從那個進入。」 如果通過比量作用，執持關聯，現量會進入，因此，如果認為現量是從比量而來的量，那麼，因為比量是從現量而來，所以互相損害是相同的。如果那樣，會導致互相依賴的過失，所以一個也不會成為量，那麼，這個已經說過了。「自己認識自己的體性，對於名稱，量本身是不同的進入的境，是在境的自性上」，等等。那個也是從無始的名稱習慣延續而來。那個也是從不欺騙而來是量，不欺騙也是會產生的體驗本身。因此，如何變成具有境的量的呢？如果說，比量也會變成對於自己體性的境沒有現量，那麼，不是的，因為對於那個，那個是現量本身。因此，比量會阻止對於不同境的現量，因為是那個比量的境，因為那個是隱藏的。如果說，如何對於隱藏的是現量的量呢？是通過進入本身，而不是執持。如果說是執持，那麼，會變成不是進入本身。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了現量和比量之間的關係，以及我們如何獲得知識。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 現量與比量的關係： 這段文字認為，現量和比量是兩種不同的知識來源，現量是直接的感知，而比量是通過推理獲得的知識。它還認為，比量的基礎是現量，也就是說，我們必須先有現量的經驗，才能進行比量的推理。這與現代邏輯學中關於經驗和推理的討論相關。現代邏輯學認為，經驗和推理是兩種重要的知識來源，但它們都有其侷限性。 現量的可靠性： 這段文字認為，現量是可靠的，因為它是直接的感知，但它也承認，現量可能會受到錯覺的影響，例如，我們可能會看到兩個月亮，而實際上只有一個。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜的過程，它可能會受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 比量的侷限性： 這段文字認為，比量是有侷限性的，例如，它不能處理所有的命題，並且它可能會導致悖論。它還認為，比量不能否定現量，也就是說，我們不能通過推理來否定我們直接感知到的東西。這與現代邏輯學中關於邏輯推理的侷限性的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯推理是一種重要的工具，但它也有其侷限性。 知識的來源： 這段文字認為，我們的知識來源於經驗和推理，但它也認為，我們的經驗和推理可能會受到錯覺的影響，因此，我們不能完全相信我們的知識。這與現代哲學中關於知識的來源的討論相關。現代哲學認為，知識的來源是一個複雜的問題，它可能涉及到我們對經驗、推理、信仰和直覺的理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、現量、比量和邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ལ། །དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཐོབ་ཕྱིར་འཇུག་ལ་དོན་ཅི་ཡོད། །དོན་བྱེད་དོན་གཉེར་འཇུག་བྱེད་ན། །འོ་ན་དེ་ནི་མི་གསལ་ཉིད། ། གལ་ཏེ་གསལ་བ་ཡིན་ན་ནི། །ཕྱིར་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་བྱེད་གསལ་ན་ཡང་། །ཐོབ་པའི་དོན་དུ་འཇུག་ཅེ་ན། །ཐོབ་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མི་སྣང་བ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ གྲུབ་པོ།།འདི་ལྟར། ཐ་དད་པའི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ རྗེས་སུ་དཔག་པས་བཀག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ནི་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ན་ཆད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་དང་དེས་བསླང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡང་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན། དེའི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར། གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་རྣམ་ པར་གནས་པ་དག་ཇི་ལྟར་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན།དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གཉི་ག་ཡང་གནོད་པར་བྱ་བ་འམ་གནོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རམ། མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་གཅིག་ལ་ ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་འོ་ན་བརྒྱུད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ མངོན་སུམ་ཡིན་ཞིང་།དེས་བསླང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ་གཞན་གྱིས་བསལ་བར་མི་ནུས་སོ། །དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་མུན་པ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཞིང་དེས་བླང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ པས་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་ཏེ་སད་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

就像這樣：「如果對於先前的現量，那個本身是顯現，那麼，因為通過自己的體性獲得，進入有什麼意義呢？如果作用、尋求和進入，那麼，那個是不明顯的。如果明顯，那麼，會變成不再進入。如果作用明顯，也爲了獲得而進入，那麼，因為沒有獲得顯現，所以進入不顯現。」 如果說，那個被比量所損害，那麼，非常明顯地，我們的觀點成立了。就像這樣：「對於不同的境，比量是現量的進入，那個也是因為隱藏，所以是比量的境，因此，對於那個本身，比量使現量明顯。」 那個如果被比量損害，那麼，比量本身會被比量所阻止。那個是從無始的習慣延續而來的比量，對於那個，如果被比量或現量損害，也沒有什麼過失。對於現量和由那個所引起的比量，不是被現量或比量所損害，這個是合理的。如果說，現量也是具有兩個月亮的境，那個時候，後來出現的，顯現為一個月亮的，不是被其他所損害嗎？因為那個不是現量。為什麼？因為損害。如果說，互相排斥而安住的，如何是損害者和被損害者的體性呢？如果說，就是那樣，那麼，兩者都會變成被損害或損害者嗎？不是的，因為獲得，所以一個是損害者本身。就像這樣：「想要顯現而獲得本身，一個有，而另一個沒有。」 如果那樣，那麼，會被延續的比量所損害。因此，「所有的意識都是沒有對境本身，就像夢境的意識一樣」是什麼意思呢？對於自己的體性是對境，對於那個也是現量，由那個所引起的比量是沒有對境的自性，因此，那個不能被比量或其他所消除。成立不同的對境，是因為是黑暗的延續，所以不是現量，由那個所引起的比量也不是，因此，對於那個，是進行損害的現量或比量本身，這個是一定的。因此，「所有都是有對境，就像清醒的意識一樣」的回答不是量，因為沒有根本。 現量與比量的關係： 這段文字認為，現量和比量是兩種不同的知識來源，現量是直接的感知，而比量是通過推理獲得的知識。它還認為，現量的基礎是直接的經驗，而比量的基礎是現量。這與現代邏輯學中關於經驗和推理的討論相關。現代邏輯學認為，經驗和推理是兩種重要的知識來源，但它們都有其侷限性。

།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་དང་ བཅས་པ་སེལ་བ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དཔེ་དེས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཤེས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་བློ་འདིས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་གཞན་ ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་ལན་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། གང་གིས་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་བློ་བཟློག་པས་གསལ་བ་ལ་གོ་ཅི་ཞིག་ འོངས།འདི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཙམ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་གཞན་ལས་ཅིག་ཤོས་ལ་དམིགས་པར་མི་འཁྲུལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བཞིན་པའི་དེའི་དུས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ད་ལྟར་དེ་འདིར་སྣང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་རང་གི་རྣམ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པས་གཞན་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་མི་འབྱེད་ན། ཇི་ལྟར་འདིས་དེ་སྒྲུབ་ཅེ་ན་དེ ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།མི་སླུ་བ་ལས་ཡུལ་དུ་བྱས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་ པ།།དེ་ལྟར་འདི་རྣམས་གཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ལ་ནི་བརྩད་བྱ་མིན། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་རིག་བྱའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རིག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་ནི་བློ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་འཁྲུལ་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་འཇུག་གོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ནི་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་དོ།།མི་མཐུན་པ་རྟོགས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མཚུངས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་གར་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྲུབ། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།

對於夢境等等，消除有對境的，進行損害的意識是沒有對境的。如果那樣，那個例子如何成立所有都是有對境的呢？如果說，沒有對境本身變成其他意識，不是被這個意識所成立嗎？那個是不同的，因此，其他意識也是意識本身，所以，因為是成立的不同的境，如何是回答的量呢？如果說，因為是現量進入的，所以假設這個是有不同對境的，那麼，通過什麼，那個也想要那樣，從那個反駁的意識的反駁中，有什麼意義呢？這個不是成立不同的，因為是成立名稱而已。成立從其他不同的一個，對於另一個，不會錯亂地執持，並且不錯亂的那個也是正在體驗的那個的當下。因此，現在，這個不是在這裡顯現。這個是因為是自己形態的終極，所以是認識到那個自性的對境本身。因此，這個不是通過有對境而成立其他也是有對境的。如果說，那個自性不區分境，如何通過這個成立那個呢？對於那個，已經說了，因為不欺騙。從不欺騙而認識到是境。因為那個本身，說：「被認識者和認識者沒有形態，就像毛髮等意識的差別一樣。當執持和被執持被區分時，自性是被欺騙的形態。就像通過錯亂而看見的，那樣，這些被安立。那時，執持和被執持的自性不是爭論的對象。」 毛髮等等，僅僅是認識到沒有可以獲得的被認識的事物。對於可以獲得的毛髮等等，意識不是執持，因為那個不存在。說「認識可以獲得的」，那個是通過錯亂而認識的。因此，進入的是什麼認識。對於那個，進入的那些沒有獲得的是什麼，對於那個，僅僅是顯現為沒有對境本身。那個會成立其他也是沒有對境本身。因為沒有認識到不相同，所以認識到自性是相同的。有對境本身，在任何地方都沒有認識，因此，如何因為與那個相同而成立所有都是有對境的呢？顯現為可以獲得的自性，那樣認識不是的，因為是進入本身。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了有對境和無對境的概念，以及我們如何區分它們。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 有對境與無對境： 這段文字區分了有對境和無對境，認為有對境是指我們感知到的外部對象，而無對境是指我們內心的意識。它還認為，我們可能會將無對境誤認為是有對境，例如，我們在夢中可能會看到一些不存在的對象。這與現代認知科學中關於感知和認知的討論相關。現代認知科學認為，感知和認知是兩種不同的過程，它們可能會受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 邏輯推理的侷限性： 這段文字認為，邏輯推理在某些情況下是有限的，例如，當試圖通過邏輯推理來否定現量時。這與現代邏輯學中關於邏輯推理的侷限性的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯推理是一種重要的工具，但它也有其侷限性，例如，它不能處理所有的命題，並且它可能會導致悖論。 錯覺與感知： 這段文字認為，我們的感知可能會受到錯覺的影響，例如，我們可能會看到兩個月亮，而實際上只有一個。這與現代認知科學中關於錯覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺是一種重要的認知現象，它可以幫助我們理解感知過程的機制。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྣང་བ་ལ་ཡང་ཡང་སྣང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཡང་སྣང་བ་ཉིད་མི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཡང་སྣང་ བ་ཡང་ཅིའི་དོན་དུ་ཡིན།བདེ་བའི་དོན་དམ་འཛིན་པའི་དོན་དུའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཇུག་པ་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡང་མི་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་མཐའ་དག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་བཟློག་པར་འགྲུབ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དུ་ མ་བྱས་པ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས། །རང་རིག་པ་ཡི་རྟོགས་པ་ལས། །རང་གི་རྒྱུ་ཡི་མཐུ་ལས་སམ། །རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས་པས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན་ ཏེ།ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་སྔར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་རྟོགས། འདིས་ནི་དོན་ བྱེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཡང་བསལ་ཏོ།།སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་མཉམ་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྨི་ལམ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་བློ་ནི་རིག་བྱ་ དང་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བསླད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་སྐྱེ་བ་དེས་སྔར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་ དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡོད་ན་སྔ་མ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འདི་ལྟ་བུའི་སྣང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བར་སྐྱེ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་ པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དེ།གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如果不是那樣，那麼，因為那個顯現，所以不會進入，已經說過了。如果說，爲了使顯現再次顯現而進入，那麼，再次顯現本身是不顯現的，如果那個也是顯現，那麼，因為不會進入，所以是無窮無盡的。再次顯現也是爲了什麼？爲了執持安樂的勝義諦，如果這樣說，那麼，進入是爲了那個，而那個也是不顯現本身。因此，不顯現本身是所有境，所以所有的體驗都是沒有對境的，如何成立與那個相反的呢？如果說，如何進入沒有作為境的呢？那個不是的，「即使是作為境的，也說是如何進入。因和果的事物，就是那樣安住。從自認識的認識，從自己原因的力量，或者沒有原因的認識，產生其他的，如何看見，就如何承認。」 因為那個本身，「一切法都是無作者」這樣說了。或者，因為先前沒有認識到不同的可以獲得，所以後來沒有成立不同的量，如何認識到不同呢？這個也消除了與作用同時的因和果的事物。因為沒有認識到先前和後來是不同的，並且不是同時和被產生的，所以自己的體性本身是作用，那個在夢中也是存在的，所以是相同的。因此，意識是沒有被認識者和認識者的形態本身。因此，區分執持和被執持的自性僅僅是被欺騙的，因此，僅僅從認識自己的體性而產生的其他分別，跟隨先前的，僅僅是那樣那樣地安立，在勝義諦中，那個沒有那樣。就像這樣，如果有毛髮的意識，通過回憶先前的，說「像這樣的顯現立即被獲得」。因此，顯現為執持和被執持的形態產生是分別。那個也是在自己的自性上，與執持和被執持的自性分離的，是被其他那樣安立的。那個也不是自己安住的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了顯現、不顯現、因果關係、自性、分別、以及執持和被執持的概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 顯現與不顯現： 這段文字區分了顯現和不顯現，認為顯現是指我們感知到的事物，而不顯現是指我們沒有感知到的事物。它還認為，我們可能會將不顯現誤認為是顯現，例如，我們可能會認為我們感知到了一些實際上不存在的事物。這與現代認知科學中關於感知和認知的討論相關。現代認知科學認為，感知和認知是兩種不同的過程，它們可能會受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 自性： 這段文字認為，事物的自性是其本質，並且自性是不可改變的。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義是一種有爭議的觀點，它認為事物具有不變的本質，但也有一些哲學家認為，事物的本質可能會隨著時間而變化。 分別： 這段文字認為，分別是一種認知活動，它可以幫助我們區分不同的事物，但分別也可能會導致錯誤和偏見。這與現代哲學中關於分別的討論相關。現代哲學認為，分別是一種重要的認知能力，它可以幫助我們理解世界，但分別也可能會導致誤解和偏見。 執持與被執持： 這段文字區分了執持和被執持，認為執持是指我們對事物的認知，而被執持是指我們認知的事物。它還認為，執持和被執持都是相對的，並且它們可能會隨著時間而變化。這與現代哲學中關於主客二分的討論相關。現代哲學認為，主客二分是一種有爭議的觀點，它認為存在一個獨立於我們的認知的主觀世界和一個客觀世界，但也有一些哲學家認為，主觀世界和客觀世界是相互依存的。

།དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་དོན་ཉིད་ནི། །ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྲུབ་པ་མིན། །ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི། །དངོས་ཡོད་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་དེ། །ཇི་ ལྟར་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པར་བརྗོད།།གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་མྱོང་མིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱི་ཞེས་བྱ། །གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མིན་ན་དེས། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཕྱི་ཞེས་བརྗོད། །གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་དེ་དང་དེས། །འདི་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །འདི་ནི་གཞན་གྱིས་མྱོང་ཡིན་པར། །བདག་གིས་ག་ལས་ངེས་པ་ཡིན། ། དེ་འབྲས་མཐོང་ཕྱིར་དེ་མིན་ཏེ། །འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ཅེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡི་ནི། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ནི། །འདི་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྤུ་ལྡང་ལ་སོགས པའི།།འབྲས་མཐོང་ལས་ན་དེ་གཅིག་ཉིད། །དེ་བཞིན་བདེ་སོགས་གཅིག་ཉིད་དུ། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་བདེ་བ་གཞན་ཡིན་ན། །གཟུང་བ་དེ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ནི་ཐ་དད་ལས། །བདེ་སོགས་གཞན་དུ་འདོད་ཅེ་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་གཅིག་ཉིད་ལ། །ཡུལ་ཐ་ དད་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ།།གཞན་དག་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ལས། །སྤུ་ལྡང་སོགས་པར་ཅིས་མ་ཡིན། །སྤུ་ལྡང་ལ་སོགས་གཞན་ཡིན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཐ་དད་ན། །གཞན་ལ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡང་། །གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་འཛིན་མི་བྱེད། །གལ་ཏེ་སྤུ་ལྡང་ལ་སོགས་ཀྱང་། །ངེད་ཀྱི་མྱོང་བར་ འདུས་ཤེ་ན།།སྣང་རྟེན་གསལ་བ་བདེ་ལ་སོགས། །དེ་ལས་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཁོ་བོའི་བདེ་བ་ནི། །མེད་ཀྱང་སྤུ་ལྡང་སྩོགས་དེ་ན། །ཁོ་བོའི་གཟུང་བ་མེད་ཀྱང་དེ། །སྤུ་ལྡང་སྩོགས་པ་ཅིས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེར་ཡང་དུས་ཀྱི་ནི། །དབྱེ་བས་ཐ་དད་འདོད་ན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ དབྱེར་མེད་ལ།།དུས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཅི་བྱར་ཡོད། །དེར་ཡང་ཐ་དད་མེད་པའང་ཡིན། །དེ་ནི་ལྐོག་གྱུར་ཉིད་མི་འགྱུར། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ན། །རིག་པ་སྤངས་ནས་གནས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་གཅིག་ཡིན་དེ་ལྟར་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་དེ་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ཕན་ཚུན་རིག་པ་ དང་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ཞེས་འདི་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་སྣང་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་ངམ་མ་མཐོང་ཞེས་འདྲི་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་ན་ཚིག་གིས་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་ པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་སྣང་བ་ནི་ང་ལ་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ།

從那個來說，外境本身，不是成立為被體驗的。通過體驗，外境的實有本身不成立。如果說，體驗藍色，如何說是外境呢？如果不是體驗藍色，那麼，如何稱之為外呢？如果不是被其他體驗，那麼，如何稱之為外呢？如果被其他體驗，那麼，那個和那個，這個會變成無窮無盡。這個是被其他體驗的，我如何確定呢？不是因為看見那個果，因為果完全不成立。因果的事物不成立，這個已經說過了。因為比量是說具有共同的境，所以，被其他看見的那個，不會成立為這個。就像看見毛髮豎立等等的果，那個是一個，同樣，從那個本身，安樂等等會成立為一個。如果那個的安樂是其他，那麼，被執持的會變成與那個不同。如果說，從不同的境，想要安樂等等是其他，那麼，在那個本身，如何成立一個有不同的境呢？為什麼其他安樂不是從那個本身變成毛髮豎立等等呢？如果毛髮豎立等等是其他，那麼，為什麼不執持其他為被執持的呢？如果說，毛髮豎立等等也是，包含在我們的體驗中，那麼，顯現的所依，顯明的安樂等等，如何與那個不同呢？如果說，我的安樂不存在，但是毛髮豎立等等，那麼，即使沒有我的執持，為什麼不是毛髮豎立等等呢？如果說，在那裡也是，通過時間的差別想要不同，那麼，對於自性沒有差別，時間的差別有什麼用呢？在那裡也沒有不同，那個不會變成隱藏的。那個唯一，如何離開意識而存在呢？如果說，那個是一個，即使那樣，因為跟隨，那個如何是隱藏的呢？互相離開意識而存在，如何是一個，這個是應該思考的。如果說，顯現為共同的，那麼，你看見或沒有看見的提問如何成立呢？爲了讓其他量相信，如果這樣說，那麼，如果不是相信現量，也不會相信語言。那個也是顯示自己的顯現本身。通過那個，知道「你顯現的，我也顯現」，因此，會變成互相依賴的過失。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了外境的存在、經驗的可靠性、因果關係、自性、以及共同性和個體性的概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 外境的存在： 這段文字質疑了外境的存在，認為我們無法直接證明外境的存在，因為我們所有的經驗都是內心的。這與現代哲學中關於唯心主義和實在論的討論相關。唯心主義認為，只有意識是真實存在的，而實在論則認為，存在一個獨立於意識的客觀世界。 經驗的可靠性： 這段文字質疑了經驗的可靠性，認為我們的經驗可能會受到錯覺的影響，例如，我們可能會認為我們感知到了一些實際上不存在的事物。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜的過程，它可能會受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 因果關係： 這段文字繼續探討了因果關係的問題，認為因果關係不是一種必然的聯繫，而是一種基於經驗的推斷。這與現代邏輯學中關於因果關係的討論相關。現代邏輯學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，它可以幫助我們理解事物的產生和變化，但因果關係也可能非常複雜。 自性： 這段文字繼續探討了自性的概念，認為事物的自性是其本質，並且自性是不可改變的。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義是一種有爭議的觀點，它認為事物具有不變的本質，但也有一些哲學家認為，事物的本質可能會隨著時間而變化。 共同性和個體性： 這段文字探討了共同性和個體性的概念，認為我們可能會將個體經驗誤認為是共同經驗，例如，我們可能會認為我們感知到的事物也是其他人感知到的。這與現代哲學中關於主體間性的討論相關。現代哲學認為，主體間性是一種重要的概念，它可以幫助我們理解我們如何與他人交流和理解他人。

།མངོན་སུམ་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི་གང་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཚིག་ལས་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱ་བ་ མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ནི་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ན། །ཚིག་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཚིག་ཚད་ཡིན་ན་འང་མངོན་སུམ་ནི། །ཚད་མ་ཡིན་ཕྱིར་འདི་བཟང་ངོ་། །རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ། །ལྷན་ཅིག་པར་ནི་གྱུར་པ་དག་།སོ་སོར་ནུས་ པ་མེད་ན་ནི།།གང་ཕྱིར་འདུས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བློས་དེ་ལྟར་རིག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ པར་གཞག་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ།།དེས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཏོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི་དོན་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་དཔེ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ བཟློག་པ་མེད་པར་མི་དམིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ལ་དཔེ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པ་དཔེ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དཔེས་ཅི་བྱ་སྟེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ཆ་བཟུང་བ་ཡིན་པ་གསལ་བར་བཟློག་ནུས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བའི་དག་པ་ཉིད་ ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་བཟློག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ཕྱོགས་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཆ་གཟུང་བ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིའི་ཡུལ་མངོན་སུམ་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་སད་པའི་ཤེས་པ་འདི་དག་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ཤིན་ཏུ་རྣམ་ངེས་ཏེ། །སྣང་བ་ཉིད་ནི་རང་གི་ཆ་ལ་གཏོགས་ཀྱི། །ཕྱིའི་དོན་མི་སྣང་ བ་ལ་ནི་ངེས་པ་དེ་མ་ཡིན་ནོ།།སྣང་བ་དང་དྲན་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ། །སྣང་བ་མེད་ན་ཡང་དྲན་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ངེས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དོན་མེད་དོ།

對於現量沒有認識的，如何通過語言使之滿足呢？對於接近現量的意義的顯示不是偉大的。此外，「如果現量是量本身，那麼，語言會變成量。如果語言是量，那麼，現量是量，所以這個好。」 如果兩個有翳障的互相一起，如果各自沒有能力，那麼，即使聚集也是那個。因此，與眼睛等等的作用相關聯，因為是自認識，所以，藍色等等是意識本身，因此，對於色等等的意識是沒有被認識者和認識者的形態本身。因為意識那樣認識，所以安立這個是如實做的，這是勝義諦。因此，自認識本身是果。確定是意義也是在那個本身，而說體驗意義是不存在的。因此，說對於執持的自性本身，沒有例子。對於那個，如何變成沒有例子而通過不否定來成立呢？兔子的角等等的不認識是例子。或者，例子有什麼用呢？因為是現量成立的。因此，當能夠明顯地否定執持自己的部分時，那個時候，如果變成與差別分離的清凈本身是外境的執持的否定的一方，那麼，那個一方是被現量所損害的，因為現量等等的意識的集合的對境是外境本身，因為否定了執持自己的部分，所以，其他人說的那些是不相關的，因為顯示了沒有外境的現量。如果說，與損害分離的是非常確定的，所以這些清醒的意識是具有力量的，那麼，不是的，這些是非常確定的，「顯現本身是屬於自己的部分，而對於不顯現的外境，那個確定不是的。」 除了顯現和憶念，沒有稱為確定的。暫時，意義的顯現是不存在的。即使沒有顯現，憶念也是不存在的。因為沒有其他確定，所以說確定外境，這個只是語言，沒有意義。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了語言的侷限性、自認識、外境的存在、經驗的可靠性、以及確定性的概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 語言的侷限性： 這段文字認為，語言是有限的，它不能完全表達我們所有的經驗和知識。它還認為，我們可能會將語言誤認為是實在，例如，我們可能會認為我們通過語言描述的事物是真實存在的。這與現代哲學中關於語言的討論相關。現代哲學認為，語言是一種重要的工具，它可以用來表達思想和交流資訊，但語言本身不是實在，並且語言的意義可能會受到語境的影響。 自認識： 這段文字認為，自認識是意識的核心，也就是說，意識的存在和本質是基於它能夠認識自己。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 外境的存在： 這段文字繼續質疑了外境的存在，認為我們無法直接證明外境的存在，因為我們所有的經驗都是內心的。這與現代哲學中關於唯心主義和實在論的討論相關。唯心主義認為，只有意識是真實存在的，而實在論則認為，存在一個獨立於意識的客觀世界。 經驗的可靠性： 這段文字繼續質疑了經驗的可靠性，認為我們的經驗可能會受到錯覺的影響，例如，我們可能會認為我們感知到了一些實際上不存在的事物。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜的過程，它可能會受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 確定性： 這段文字認為，確定性是一種認知狀態，它表示我們對某個事物或命題的信念的強度。它還認為，確定性可能會受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、我們的推理和我們的信仰。這與現代哲學中關於確定性的討論相關。現代哲學認為，確定性是一種有爭議的概念，它可能涉及到我們對知識、真理和信仰的理解。

། སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ཡི། །དོན་ནི་དགག་པར་རུང་ཡིན་ན། །གཟུང་མེད་འཛིན་པར་འཛིན་པ་དག་།འགོག་ལ་མི་འཐད་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཟུང་བ་ཙམ་ལ་གནོད་ན་ནི། །རང་ཕྱོགས་གྲུབ་པ་མེད་འགྱུར་མོད། །གཟུང་བ་དེ་ནི་ཡོད་ཉིད་དུ། །ཁྱེད་ཅག་ཇི་ལྟར་རྗོད་པར་བྱེད། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དག་ནི། ། ཐ་དད་པར་ནི་མ་བཟུང་ཕྱིར། །གཉི་ག་འམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད། །མ་གྲུབ་པར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །སྔར་ནི་ཐ་དད་འཛིན་པ་ལས། །ཕྱི་ནས་ངེས་པར་དཔྱད་པ་ན། །དོན་དམ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ཡང་ཅི་ཞིག་འགལ། །ལྡོག་པ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་གཞུང་ལ་འབྲས་བྱེད་པར། །རྣ་ལམ་དུ་ནི་མ་གྱུར་ཏམ། །འཆད་པོ་ཉན་པོའི་ཁྱད་པར་དག་།ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་གང་ཡིན། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ན། །རང་ཚིག་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད། །ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་བ་ཡི དོན།།བརྟགས་ན་མི་མཛེས་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཞན་ཡང་། དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི། །དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་རྟོགས་པ་མེད། །དེས་འདི་ཐ་དད་ལ་སོགས་པར། །འདྲི་བ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་མེད་ཇི་ལྟར་ཁྱོད། །ངེད་ཅག་རྟོགས་པར་འདོད་པའམ། །རང་གི་བློ་ཡིས་རྟོགས་པར་ བྱེད།།ཅི་སྟེ་བརྟགས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ན། །མེད་ལ་རྟོགས་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་།རྟོགས་ན་དངོས་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དངོས་མེད་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན། །དེ་ཡང་དངོས་པོར་བརྗོད་པར་བྱ། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ གྱིས་ཡིན་ནོ།།དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པར་བརྟགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སོ་སོ་བ་ལྟ་བུར་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་ནི་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如果說，有缺陷的意識所執持的境可以被否定，那麼，對於執持無境的執持者，阻止有什麼不合理呢？如果僅僅損害了被執持的，那麼，自己的觀點不會成立，但是，你們如何說被執持的那個是存在的呢？因為沒有執持差別和具有差別的事物是不同的，所以，說兩者或者任何一個都不成立。先前從執持不同，後來確定觀察時，勝義諦會變成沒有不同，對於那個，又有什麼矛盾呢？對於完全觀察反面的，差別和具有差別的事物本身，在佛陀的教義中，不是已經聽說了嗎？講者和聽者的差別，具有差別的意識是什麼？那個如果沒有對境，那麼，自己的語言沒有任何損害。因為沒有完全區分差別和具有差別的事物，所以，如果觀察所承諾的意義，有什麼不美觀的呢？此外，「沒有對境」的事物，沒有認識到任何一點。因此，詢問這個是不同等等是不合理的。如果說，沒有事物，你們如何想要我們認識呢？或者，通過自己的意識認識。如果說，觀察后要成立，那麼，對於不存在，有什麼樣的認識呢？如果認識，那麼，會變成是事物。如果說，如何想要沒有事物呢？那個也應該說是事物。這個已經說過了。差別和具有差別的事物，是通過觀察反面的區分的自性。沒有對境本身，從觀察外境的對境，爲了認識到像那樣不同的自己的體性，而安立，但在勝義諦中，沒有認識到不同，因為認識到沒有不同是事物。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了有缺陷的意識、執持、差別和具有差別的事物、以及存在和不存在的概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 有缺陷的意識： 這段文字認為，我們的意識可能會受到缺陷的影響，例如，我們可能會受到錯覺、偏見和錯誤的推理的影響。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的判斷和決策。 執持： 這段文字探討了執持的概念，認為執持是指我們對事物的認知和信念。它還認為，執持可能會導致錯誤和偏見，例如，我們可能會執著於一些錯誤的觀點。這與現代哲學中關於信念的討論相關。現代哲學認為，信念是一種複雜的認知狀態，它可能會受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、我們的推理和我們的文化。 差別和具有差別的事物： 這段文字區分了差別和具有差別的事物，認為差別是指事物之間的不同，而具有差別的事物是指具有這些不同的事物。它還認為，我們可能會將差別和具有差別的事物混淆，例如，我們可能會認為差別本身是真實存在的。這與現代邏輯學中關於關係和屬性的討論相關。現代邏輯學認為，關係和屬性是兩種不同的邏輯概念，它們可以幫助我們理解事物之間的聯繫和差異。 存在和不存在： 這段文字探討了存在和不存在的概念，認為我們可能會將不存在的事物誤認為是存在的事物，例如，我們可能會認為我們感知到了一些實際上不存在的事物。這與現代哲學中關於存在論的討論相關。現代哲學認為，存在論是一種複雜而多樣的領域，它涉及到我們對存在、非存在和虛無的理解。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法。這與現代哲學中關於批判性思維

། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐལ་མིན་ཏེ། །མེད་ལ་རྟོགས་པ་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་དངོས་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་འདི། །ལས་སམ་དངོས་ལ་སོགས་པར་བརྗོད། ། དངོས་སོགས་སུ་ནི་འགལ་འགྱུར་ཞིང་། །ལས་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་སུ་བརྗོད་ན་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལས་སུ་བཤད་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པ་ཞེའམ། རྟོགས་པར་བྱེད་པས ན་ཤེས་པ་ཞེའམ།འདིས་རྟོགས་པར་བྱ་བས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་དངོས་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། འདི་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོ་ ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་།།དེས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པས་གཞན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཏེ།དེ་ལས་གཞན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་པ་ཉིད་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །བདག་ཉིད་འདིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགལ་བ་རྟོགས་པ་ཅི་ཡོད། ལས་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱི་རང་གི་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པར་དམིགས་ན་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་བཟློག་ན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་ པ་ཡིན།འདིའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་ལས་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་འདི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངས་སྔོན་པོར་རྟོགས་སོ་ཞེས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་གང་ཡིན། །དེ་ནི་ལུས་དབང་བདག་ཉིད་རིག་།ངར་འཛིན་པས་ནི་དཀར་བདེ་དང་། །གཞི་མཐུན་པར་ནི་རིག་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་བདག་ནི་མ་དམིགས་སོ།

如果說，對於不存在的事物，如何認識呢？因為那個本身。如果不是那樣，那麼，對於事物的認識是什麼樣的呢？那樣不是變成事物，因為對於不存在的認識會進入，那個不是在事物中存在。如果說，這個稱為「意識」的是被說成作用或事物等等，那麼，會與事物等等相矛盾，如果是作用，那麼，會成立已經成立的。如果說這個稱為「意識」的是被說成作用，那麼，因為是認識的，所以稱為「意識」，會變成在有法自性的意義上說成作用，或者，因為認識所以是「意識」，或者，因為使之認識所以是「意識」。如果通過這個，因為是認識的，所以稱為「意識」，變成事物、作者和作用的自性，那麼，所有這些都是不合理的。如果說，因為認識所以是「意識」，那麼，那個不會變成沒有認識的。同樣，對於作者等等也是如此。因此，如果說，稱為「意識」的是依賴於外境，而稱為「沒有對境」的是那個不存在，所以互相矛盾，那麼，不是的。如果說，因為認識所以是「意識」，那麼，因為安住在自己的自性，所以不會變成沒有其他的，這個是如何呢？因為沒有看到那個以外的。對於那個，認識的也是自己的體性本身，其他有什麼用呢？即使那樣，也是顯示本身使之認識。對於「這個自己是認識的」，這個有什麼矛盾的認識呢？說「是作用」是沒有認識的。藍色等等是自己的體性顯現的，那個以外不存在其他。如果說，這個作者與其他的自己的作用相關聯而執持，那麼，那個本身是其他的執持。如果否定那個，如何用成立來成立呢？因為這個關聯本身完全不成立，所以，如何通過作用本身使那個變成執持呢？如果說，那個是自己的體性執持的，那麼，現在這個是用成立來成立。如果說，「我認識藍色」，不是執持為認識的嗎？那麼，不是的。「我」的想法是什麼意識？那個是認識身體、根和自性的。「我執」是爲了認識白色、安樂和共同的基礎。從根等等以外，「我」的想法的意識的執持，沒有執持我。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了不存在的事物、意識的本質、作用、作者、以及「我」的概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 不存在的事物： 這段文字探討了不存在的事物的概念，認為我們可能會將不存在的事物誤認為是存在的事物，例如，我們可能會認為我們感知到了一些實際上不存在的事物。這與現代哲學中關於存在論的討論相關。現代哲學認為，存在論是一種複雜而多樣的領域，它涉及到我們對存在、非存在和虛無的理解。 意識的本質： 這段文字認為，意識的本質是認識，也就是說，意識的存在和本質是基於它能夠認識事物。它還認為，意識不是一種獨立於認識的實體，而是一種認識的活動。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 作用和作者： 這段文字探討了作用和作者的概念，認為作用是指事物所做的事情，而作者是指做事情的主體。它還認為，我們可能會將作用和作者混淆，例如，我們可能會認為作用本身是真實存在的。這與現代邏輯學中關於關係和屬性的討論相關。現代邏輯學認為，關係和屬性是兩種不同的邏輯概念，它們可以幫助我們理解事物之間的聯繫和差異。 「我」的概念： 這段文字探討了「我」的概念，認為「我」是一種認知結構，它幫助我們理解我們自己和我們的經驗。它還認為，「我」不是一種獨立存在的實體，而是一種基於我們身體、根和自性的認知結構。這與現代哲學中關於自我的討論相關。現代哲學認為，自我是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、我們的文化和我們的社會關係。

།གང་གིས་འདི་དག་སྐུལ་བྱེད་ པའི།།ལུས་དེ་བདག་ཡིན་དེ་བཞིན་དུ། །རིག་མེད་འདི་དག་རང་བཞིན་ནི། །སྐྱེ་ལས་བསྐུལ་གཞན་གང་ལའང་མེད། །གལ་ཏེ་གང་ལས་སྐྱེ་བར་ནི། །མཐོང་བ་དེ་ཉིད་སྐུལ་བྱེད་ན། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྐྱེན་ཡིན་པས། །གཅིག་ལ་གཅིག་ནི་སྐུལ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚོགས་པ་ནི། །ཚོགས་ པ་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་ལ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ནི། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །བློ་ཡི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པར། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །སྔ་མ་སྔ་མར་དེ་ལྟ་བུ། །གོམས་པའང་ལ་ལར་སྐུལ་བྱེད་ཡིན། །བདེ་དབང་བློ་ཡི་རྣམ་པ་ལས། །སྔོ་སོགས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི། ། གལ་ཏེ་བློ་གཞན་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །ལས་དང་བྱེད་པོ་དེ་གང་ལས། །དུས་མཉམ་པར་ནི་རིག་པ་ལས། །ཕན་ཚུན་བྱེད་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡི། །ངོ་བོ་དངོས་པོར་འཐད་མ་ཡིན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཉིད། རྣམ་ཤེས བདག་ཉིད་མིན་པས་ན།།འདི་ལ་དམིགས་པ་འགའ་ཡང་མེད། །ཅེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཡེ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད་མ་ཡིན། །རྟོགས་མེད་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པས། །འདི་ནི་རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས། །ཐ་དད་པའི་དམིགས་ པས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་བྱེད་པོ་བྱེད་པ་དག་།ཡིན་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་དག་ཀྱང་། །དེ་དག་དམིགས་པ་མེད་པས་ན། །ཕྱོགས་མེད་པར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ཤེས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྒྲ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་འགའ་ཡང་མེད་པས་སྒྲ་བླ་ལྷག་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དོན་དམིགས་མ་ཡིན་ དེ་ལ་ནི།།ལྡོག་པ་སྒྲ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །དེ་ལ་མི་སླུ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པའང་འགལ་བ་མེད། །སྒྲའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་དེས་རང་གི་རྣམ་པ་དམིགས་པར་ སྒྲུབ་པ་དེ་ཕྱོགས་ཡིན་པས་ན་ཕྱོགས་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཤེས་པ་ཉིད་སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གོ་བས་དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲའི་སྒོ་ནས་སུན་འབྱིན་པའི་སྐབས་སུ་འགྱུར། ཇི་སྙེད་བཤད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་སྒྲའི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྐབས་ཀྱིས་འོངས་པ་ ཉིད་དེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

「什麼推動這些的，那個身體是『我』，同樣，這些無知的自性，除了從出生推動，沒有其他的。如果說，從哪裡看見出生，那個本身是推動者，那麼，那些互相是因，一個對一個是推動者。從那個以外的集合，從集合出生，對於因和果的事物，只是安立名稱。沒有認識意識的體性，沒有認識其他的成立者。像先前先前那樣，習慣也是對某些的推動者。從安樂、根、意識的形態，具有藍色等等形態的，如果產生其他意識，那麼，從哪裡產生作用和作者呢？從同時認識，互相作用也是不存在的。因此，作用等等的體性不成立是事物。對於色等等的認識，想要沒有對境本身。因為不是識的自性，所以，對於這個，沒有任何對境。」 這樣說的，本來就不是的，「對於色等等的認識，不想要沒有對境。因為與沒有認識的自性相反，所以，這個是對自己的部分執持。」 通過不同的執持，沒有對境本身是識的自性，已經非常清楚地顯示了。如果說，「如果作者和作用是存在的，那麼，方的聲音也是，因為那些沒有對境，所以，會變成沒有方。」 這樣說的，也是非常好的說法。像這樣，通過意識和沒有對境的聲音，也是應該認識的。因此，那些也不是認識本身。如果那個是沒有對境，那麼，因為沒有任何方，所以只是多餘的聲音而已，這樣說。對於不是意義的對境，反面是聲音的行境。僅僅通過不欺騙，作為一方也是沒有矛盾的。聲音的行境本身不是一方，因為那個是成立的境。成立的是現量的自性的不執持，通過那個成立執持自己的形態，那個是一方，如何變成沒有方呢？稱為「認識」的，這裡是意識本身，通過場合的力量理解，如何變成通過聲音駁斥的場合呢？通過所說的，作為境的，那個不是聲音的認識的，但是，通過場合而來的本身。如果不是那樣，那麼，不會從聲音認識意義。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了推動者、因果關係、意識的體性、作用、作者、對境、以及語言的侷限性等概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 推動者： 這段文字探討了推動者的概念，認為推動者是指使事物發生變化的原因。它還認為，我們可能會將一些非推動者的因素誤認為是推動者，例如，我們可能會認為我們的身體是我們的推動者，而實際上，我們的身體只是我們意識的工具。這與現代哲學中關於自由意志的討論相關。現代哲學認為，自由意志是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 意識的體性： 這段文字認為，意識的體性是認識，也就是說，意識的存在和本質是基於它能夠認識事物。它還認為，意識不是一種獨立於認識的實體，而是一種認識的活動。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 作用和作者： 這段文字繼續探討了作用和作者的概念，認為作用是指事物所做的事情，而作者是指做事情的主體。它還認為，我們可能會將作用和作者混淆，例如，我們可能會認為作用本身是真實存在的。這與現代邏輯學中關於關係和屬性的討論相關。現代邏輯學認為，關係和屬性是兩種不同的邏輯概念，它們可以幫助我們理解事物之間的聯繫和差異。 對境： 這段文字繼續探討了對境的概念，認為對境是指我們意識所指向的事物。它還認為，我們可能會將一些非對境的事物誤認為是對境，例如，我們可能會認為我們的身體是我們的對境，而實際上，我們的身體只是我們意識的工具。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。實在論認為，存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而唯心主義則認為，只有意識是真實存在的。 語言的侷限性： 這段文字繼續探討了語言的侷限性，認為語言是有限的，它不能完全表達我們所有的經驗和知識。它還認為，我們可能會將語言誤認為是實在，例如，我們可能會認為我們通過語言描述的事物是真實存在的。這與現代哲學中關於語言的討論相關。現代哲學認為，語言是一種重要的工具，它可以用來表達思想和交流資訊，但語言本身不是實在，並且語言的意義可能會受到語境的影響。

།སྤྱིའི་སྒྲ་ཡང་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པ་དམིགས་ཏེ། དཔེར་ན་སེན་ད་བ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཟས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཚ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་རྟོགས་བྱ་མེད་པར་ནི། །བྱེད་པོ་ལ་སོགས་ མི་སྲིད་ཅེས།།རྟོགས་པ་དེ་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ན། །དེ་ནི་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད། །གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་འམ། དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ཅི་ལྟར་དེ་ལྟར་འགྱུར། རྟོགས་པའི་ཡུལ་མེད་ན་ཡང་ཡུལ་ཅི་ཞིག་རྟོགས་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་དབུགས་གཅིག་གིས་སོང་ བ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། རྟོགས་བྱ་ཐ་དད་མེད་པར་ནི། །བྱེད་པོ་ལ་སོགས་སྲིད་པ་དང་། །རྟོགས་པ་དེ་རྒྱུ་ཅན་མིན་ན། །རང་གི་ཚིག་གིས་ཇི་ལྟར་གནོད། །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས། །བརྟགས་ཡིན་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །བདག་ལ་བདག་གིས་བདག་ཉིད་ནི། །འཚོག་པར་བྱེད་ཅེས་ བརྗོད་པ་བཞིན།།རྟོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པས་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་ནི་གྲགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་ཅག་གི་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། གྲགས་ པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་སྒྲ་རྟོགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་པོ།།དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་ནི་གཞན་དུ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ རྟེན་གྲགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི།།དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་འཇིག་རྟེན་ནི། །དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད། །དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་རིག་པ་ལས། །མ་གཏོགས་འཇིག་རྟེན་ཡང་གང་ཞིག་།རིག་པ་འཇིག་རྟེན་ཡིན་ན་ནི། །དེ་དམིགས་མེད་པར་བྱས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ རིག་པ་མེད་པར་ནི།།འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ན། །བེ+ེམས་པོའི་བདག་ཉིད་རྡོ་ལ་སོགས། །འདི་ཀུན་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་འགྱུར། །གང་ཡང་། དེ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་ཉིད་ན། །ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། །ཁྱད་ཅན་ཁྱད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ངེད་ཅག་ལ། །དངོས་ པོ་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ནི་ཁྱེད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ངེད་ཅག་ལ་མ་གྲུབ་པོ།།དེ་བཞིན་དུ། བདག་གི་ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་དུ། །རྟོགས་པ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར། །རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །ཡོད་མིན་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་ནས་རྟོགས་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཁྱེད་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ནི་སངས་རྒྱས་པས་ཁས་མ་བླངས་སོ།

一般的聲音也，執持在場合的差別中進入，例如，「森達哇，哦呢吉」這個詞，在食物的場合，認識到熱一樣。 「如果沒有外境的認識，那麼，作者等等是不可能的。如果認識是有因的，那麼，那個會被自己的語言損害。」 如果不是稍微認識，或者，那個不是認識的，這個如何變成那樣呢？「即使沒有認識的境，什麼境被認識？」 這樣說的，也是一口氣就過去了。像這樣，「如果沒有不同的認識，那麼，作者等等是可能的。如果認識不是有因的，那麼，如何被自己的語言損害呢？」 作用和作者等等，是被觀察的，不是勝義諦。就像說「自己對自己使自己聚集」。因為認識的聲音的意義不是外境的原因，所以，不會被自己的語言損害。然而，認識會變成名聲的自性，即使那樣，我們也成立了，其他事物執持的事物是認識。通過名聲的自性，也成立了，認識的聲音不依賴於認識，不同的事物本身是認識。因此，通過世間的名聲本身，成立了外境是境。如果說，世間的名聲不能變成其他，那麼，不是的。「僅僅通過世間的名聲，事物不是安住的。觀察的世間，是事物成立的原因。對於成立意義，除了意識，世間又是什麼呢？如果意識是世間，那麼，那個是被做成沒有對境的。如果說，沒有意識，世間本身是區分的，那麼，無知的自性，石頭等等，這些都會變成區分的。」 此外，「如果承認那個，那麼，作為一方，會損害承認的。因為沒有成立具有差別的事物和差別，所以，對於我們，認識其他事物的具有差別的認識，像那樣的，你們沒有成立，而變成其他的，我們沒有成立。」 同樣，「即使在自己的法和自續中，認識也是那樣。僅僅認識，一點也沒有，因為沒有認識。」 像這樣，「如果承認成立不同本身，而將認識作為一方，那麼，像那樣的有法，你們沒有成立。」 這樣，佛教徒沒有承認。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了語言的用法、認識的因果關係、世俗的認知、以及佛教的觀點。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 語言的用法： 這段文字認為，語言的意義是依賴於語境的，同一個詞在不同的語境下可能有不同的意義。這與現代語言學中關於語用學的討論相關。現代語用學認為，語言的意義不僅取決於詞語本身的含義，還取決於說話者和聽者之間的關係、語境以及其他因素。 認識的因果關係： 這段文字探討了認識的因果關係，認為認識不是無緣無故產生的，而是有其原因的。它還認為，我們可能會將一些非因果關係的因素誤認為是因果關係，例如，我們可能會認為我們的認識是由外境引起的，而實際上，我們的認識可能更多地受到我們內在的認知結構的影響。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一種複雜的過程，它受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 世俗的認知： 這段文字認為，世俗的認知是基於世間的名聲和習慣的，它不是絕對真理。它還認為，我們可能會將世俗的認知誤認為是絕對真理，例如，我們可能會認為我們通過世俗的認知所瞭解的世界是真實存在的，而實際上，我們的認知可能只是我們的一種主觀解釋。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。實在論認為，存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而唯心主義則認為，只有意識是真實存在的。 佛教的觀點： 這段文字提到了佛教的觀點，認為佛教徒不承認存在一個獨立於意識的客觀世界。它還認為，佛教徒認為，我們所有的經驗都是主觀的，並且我們應該通過修行來超越我們的主觀限制。這與現代哲學中關於佛教哲學的討論相關。現代哲學認為，佛教哲學是一種深刻而多樣的思想體系，它可以幫助我們理解意識、實在和真理的本質。

།འོན་ཏེ་བཟློག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཕྱིར་རྒོལ་བདག་ཅག་ལ མ་གྲུབ་པོ།།ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟོགས་པ་ནི་བདག་ཅག་གིས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་དག་ལས་མ་གྲུབ་ལ། རང་རྒྱུད་པ་ནི་དཔྱོད་པ་པ་དག་ལས་མ་གྲུབ་པོ། །གང་ཞིག་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།ཕྱོགས་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པ་བརྟགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བདེ་བླག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་རྩོད་པ་ཡི། །གཞི་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་གྲུབ་གྱུར་ན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ།།ཁྱེད་དེ་མ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཁྱད་པར་དེས་ནི་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་ལ་སྒྲ་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གྲངས་ཅན་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ སྐྱོན་དུ།།འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །དཔེ་ལ་དོན་ནི་གྲུབ་ན་ཕྱོགས། །ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་ཉིད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་འཇིག་པ་ནི། །མ་གྲུབ་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་འགྱུར་ཏེ། །གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དམ། །ཡང་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འཇིག་པ་ཕྱོགས་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ སྐྱོན་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་འདི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། ཅི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་མ་གྲུབ་ན། །དེའི་ཚེ་དཔེའི་སྐྱོན་ནམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་གི་ཆོས་མ་གྲུབ་ན། ཆོས་ཅན་མི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་གྲུབ་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཉན་པས་བཟུང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ རོ།།ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པས་བརྗོད་པ་གཞན་ཡང་མི་འཐད་དོ།

然而，如果承認成立沒有不同的反面本身，那麼，那樣，對於反駁者，我們沒有成立。我們沒有承認成立沒有不同的認識。同樣，自己的法性，佛教徒沒有成立，而自續者，觀察者沒有成立。即使只有成為有法的認識，也是不存在的，因為不能觀察除了兩方之外的，這樣說。那麼，以什麼方式存在呢？這樣容易地說。因為這個已經說過了，「無疑地，辯論的基礎是不成立本身。如果那個成立，那麼，成立者成立什麼呢？」 因為你們通過那個不成立，說具有差別的事物不成立。說沒有不同的成立的自性的有法，不成立作為認識的差別，那個本身是作為辯論的基礎要成立的。因此，通過那個差別，在成立的時候，想要有法不成立。如果那個本身已經成立，那麼，安立的成立者做什麼呢？如果因為差別不成立，變成一方的過失，例如，對於數論者，說聲音是無常的，那麼，不是的。像這樣，「對於數論者，變成一方的過失本身是反面的。如果例子中的意義成立，那麼是一方，不是差別不成立本身。然而，如果例子中是無常的，那麼，不成立是因的過失，是不定因本身，或者，會變成相違。」 如果說，因為無常在一方不成立，所以是過失，那麼，不是的。因為那個本身是要成立的。因此，如果說，成立差別本身是一方的過失，那麼，如何是過失呢？難道自己的體性本身不是變成過失嗎？然而，如果例子中不成立，那麼，那個時候，因為是例子的過失或者因的過失，所以不是一方的過失。如果自己的法不成立，那麼，也不是不認識有法，就像虛空的功德不成立，不會變成有法聲音不成立。那個僅僅是通過聽者執持，就是有法，如果不是那樣，那麼，會變成沒有任何有法。因為反駁者安立的這個法，在所有情況下都不成立。因此，這個也不是過失，所以這個是「吉那」。因此，對方說的其他也是不合理的。 這段文字繼續探討了邏輯推理、辯論、成立、不成立、以及佛教和數論的觀點。它深入探討了辯論的基礎、有法、因、例、以及過失的概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 辯論的基礎： 這段文字認為，辯論的基礎是雙方都承認的共同前提。如果雙方沒有共同的前提，那麼辯論就沒有意義。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是由前提和結論組成的，前提是用來支援結論的。如果前提不成立，那麼論證就無效。 有法： 這段文字探討了有法的概念，認為有法是指辯論中討論的對象。它還認為，有法必須是雙方都承認的，如果一方不承認有法，那麼辯論就無法進行。這與現代邏輯學中關於主詞的討論相關。現代邏輯學認為，主詞是指句子中被描述的對象。 因： 這段文字探討了因的概念，認為因是指用來支援結論的理由。它還認為，因必須是真實的，並且與結論相關，如果因不真實或者與結論無關，那麼論證就無效。這與現代邏輯學中關於論證的有效性的討論相關。現代邏輯學認為，論證的有效性是指前提和結論之間的邏輯關係是否正確。 例： 這段文字探討了例的概念，認為例是指用來支援因的例子。它還認為，例必須是真實的，並且與因相關，如果例不真實或者與因無關，那麼論證就無效。這與現代邏輯學中關於論證的可靠性的討論相關。現代邏輯學認為，論證的可靠性是指前提是否真實。 過失： 這段文字探討了過失的概念，認為過失是指論證中的錯誤。它還認為，過失可能會導致論證無效，例如，如果因不真實或者與結論無關，那麼論證就無效。這與現代邏輯學中關於謬誤的討論相關。現代邏輯學認為，謬誤是指論證中的錯誤推理。 佛教和數論的觀點： 這段文字提到了佛教和數論的觀點，認為佛教徒不承認存在一個獨立於意識的客觀世界，而數論者則認為存在一個獨立於意識的客觀世界。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。實在論認為，存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而唯心主義則認為，只有意識是真實存在的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於邏輯推理、辯論、成立、不成立、以及佛教和數論的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྒྲ་དོན་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་གཞན་དག་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ལྟ་འང་ཁྱེད་ལ་མི་འགྱུར་ཏེ། ། བརྗོད་བྱའི་དབྱེ་བས་མི་འདོད་ཕྱིར། །ཞེས་ཏེ། རྗོད་བྱེད་དང་བརྗོད་བྱ་གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒོལ་བ་གང་ཞིག་སྤྱི་ཁས་མ་བླངས་པས་སྒྲའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཙམ་དུ་ཡང་བརྟག་པར་མི་ནུས་པ་དེས་ནི་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ཕྱིར བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྟོགས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སྒྲའི་དོན་ཙམ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ། སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་གྲངས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་དང་གཞན་དག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ནང་དུ་གཞག་པ་གཞན་མཐའ་དག་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་བཀོད་ནས་བཟློག་ པར་བྱའོ།།རེ་ཞིག་གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི། །གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། །དམིགས་མེད་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། །དཔེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་ན་འདི་ལ་དཔེ་གང་ཡོད། འོན་ཏེ་མ་སད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ ལྟར་ན་ཡང་དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ།རྨི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་དེའམ་དུས་གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དུས་དེའི་དམིགས་པ་གཞན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ དམིགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རོ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དུས་སམ་གཞན་གྱི་དུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་ཞིག་གང་གི་ཚེ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་དེ་ལྟར་དེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རོའི་ཤེས་པ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན།དེ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བློ་ལ་གང་ཞིག་གི་།རྣམ་ཡོད་དེ་དམིགས་ཟློག་བྱེད་ན། །རང་གི་རྣམ་པ་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །དེ་མེད་པ་ནི་འགལ་ བ་ཡིན།།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཛིན་པའི་ཆ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ད་ནི་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་འདོད་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

「聲音的意義的體性，如何認識其他的？那樣，對於你們也不成立，因為不想要被說的事物的區分。」 因為沒有承認能說者和被說的事物與其他不同。反駁者沒有承認共同的，因此，連聲音的意義的自性都不能觀察，那個反駁者因為沒有有法等等的分別，所以不能反駁，這樣說，不是的。因為成立了，稱為「認識」的，沒有差別的聲音的意義，稱為「識」的意義是什麼，稱為「顯現」的名稱在什麼上存在。稱為「認識本身」的，執持為一種形態的境是什麼，那個對於認識兩個月亮等等和其他是成立的。對於那個的如實性是什麼，應該觀察，因此，將那個放在要成立的裡面，其他所有不成立，有什麼不合理呢？對於那個，不成立本身是後來安立的，應該反駁。暫時，說其他的，「如果對於這個，在所有情況下，成立沒有對境本身，那麼，會變成差別不成立，例子也是不存在的。」 如果成立所有認識都沒有對境，那麼，對於這個有什麼例子呢？然而，如果是不清醒的意識，那麼，那樣，例子也是不成立的，因為夢的認識也是有些許形態是有對境的，因為是那個時候或者其他時候的狀態是對境的。如果說，那個時候沒有其他對境本身，那麼，那個時候，因為說有些許形態沒有對境，是用成立來成立，因為色的意識是空無味道等等的。那個時候或者其他時候等等都可以，無論何時，如何執持對境，應該承認那個是有對境的。即使那樣，如果說沒有對境本身，那麼，味道的意識也是沒有色的對境，會變成這樣，那個是想要本身，所以是用成立來成立。然而，在意識中，如果有什麼形態，那個是反駁對境的，因為承認自己的形態，所以，那個不存在是矛盾的。在識的執持部分，意義的形態本身是不存在的。那麼，是什麼呢？是意識的形態本身，因為你們承認了，對於那個，現在會變成沒有意識的執持，即使想要也不是的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了語言的指稱、認識的本質、對境的存在、以及夢境的性質。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 語言的指稱： 這段文字認為，語言的意義不是固定不變的，而是依賴於語境的。它還認為，我們可能會將語言誤認為是實在，例如，我們可能會認為我們通過語言描述的事物是真實存在的，而實際上，語言只是我們用來指稱事物的工具。這與現代語言學中關於語義學的討論相關。現代語義學認為，語言的意義是一種複雜而多樣的現象，它受到多種因素的影響，例如，詞語本身的含義、語境以及說話者和聽者之間的關係。 認識的本質： 這段文字認為，認識的本質是一種對事物的執持，也就是說，認識的存在和本質是基於它能夠執持事物。它還認為，認識不是一種獨立於執持的實體，而是一種執持的活動。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 對境的存在： 這段文字繼續探討了對境的存在問題，認為我們無法直接證明對境的存在，因為我們所有的經驗都是內心的。它還認為，我們可能會將一些非對境的事物誤認為是對境，例如，我們可能會認為我們的身體是我們的對境，而實際上，我們的身體只是我們意識的工具。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。實在論認為，存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而唯心主義則認為，只有意識是真實存在的。 夢境的性質： 這段文字探討了夢境的性質，認為夢境中的認識也是有對境的，只不過這些對境可能不是真實的。它還認為，我們可能會將夢境中的經驗誤認為是真實的，例如，我們可能會認為我們在夢中看到的事物是真實存在的，而實際上，夢境只是我們意識的一種活動。這與現代認知科學中關於夢境的討論相關。現代認知科學認為，夢境是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。

།དེ་ལ་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་དམིགས་ པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ལའང་། །གལ་ཏེ་ཕྱི་ཞེས་འཛིན་མེད་ན། །ཀ་ལ་སོགས་པ་བློ་དེ་མེད། །དེ་ལྟར་ན་ནི་གྲུབ་པ་སྒྲུབ། །གང་ལ་བློས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་སྙམ་པ་དེར་ཡང་བུམ་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་གཞི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ནི་བུམ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་བོས་དམིགས་པ་མེད་བརྗོད་ན། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དང་འགལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཟླ་གཉིས་སྩོགས་ལ་མཚུངས་ཤེ་ ན།།དབང་པོ་ཕྲད་པ་མེད་ཕྱིར་དེར། །དམིགས་པ་མེད་པར་བདག་ཅག་བརྗོད། །དོན་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། །མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དང་མ་ཕྲད་པ་བློས་བཟུང་བའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་བློ་དམིགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་ཀྱི། དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་སྟོན་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་དབང་པོ་དེ་དང་གཉིས་ལྡན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཅིག་མཐོང་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམིགས་པ་མེད་པར་རྟོགས པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། དབང་པོ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་དང་། །མ་འབྲེལ་པས་ན་ཐམས་ཅད་དུ། །བདག་ཅག་མྱོང་བ་ཡོད་པ་ལ། །མེད་པ་འཛིན་པར་འཇོག་པ་ཡིན། །ཁྱེད་ལ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ། །མེད་ཕྱིར་འཛིན་དང་བྲལ་བས་ན། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །དགག་པ་ ཉིད་ནི་འཐད་མ་ཡིན།།རྟོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །འདི་ནི་མི་བདེན་པའི་རྟོགས་པའི་དྲི་མས་སྦགས་པའི་སེམས་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པར་ཕ་རོལ་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཆེར་རྨོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དམིགས་མེད་སྒྲ་ཡི་བརྗེད་བྱ་བ། །རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད། ། གལ་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་གྱུར་ན། །སུན་འབྱིན་ཇི་ལྟར་སུན་འབྱིན་ཡིན། །སྒྲ་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་བཟུང་བ་ལ་དམིགས་པ་བཀག་ནས་རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐབས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོགས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྒྲ་ལས་དོན་འདི་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་བརྟག་པར་མི་ནུས། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲའི་དོན་ཙམ་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་ནི་བདེན་ན་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི ཕྱིར་དེས་ཅི་བྱ།གང་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་བ་འདི་ད་ལྟར་ཁོ་ན་གཉིས་མེད་པའི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

對於那個，被執持的自性會變成對境。如果說，沒有外境的對境，那麼，不是的。「對於沒有外境的對境，如果說沒有執持『外』，那麼，『卡』等等的意識是不存在的，那樣，是用成立來成立。」 在意識認為有外境的瓶子的地方，瓶子本身也不是對境，然而，是外境本身。因為與那個基礎相同，所以，那樣認識瓶子。然而，如果說「卡」等等的體性沒有對境，那麼，因為體驗到看見，所以，會變成與那個相矛盾。如果說與兩個月亮等等相似，那麼，因為沒有根的接觸，所以，我們說那個沒有對境。不是因為沒有認識意義。因為沒有與眼睛等等的根接觸，意識執持的，所以，說兩個月亮等等的意識沒有對境，但是，那個沒有對境本身不是的。這個是，說「認識一個清晰的月亮」，因為沒有那個根和兩者，所以沒有對境，但是，不是在所有情況下都沒有意義本身。與看見一個月亮相反的，是沒有對境，是認識沒有對境的原因。這個顯示的是，「因為根與意義相關聯和不相關聯，所以在所有情況下，我們有體驗，而安立執持不存在。對於你們，因為沒有根等等，所以，因為脫離執持，所以，對境本身變成沒有原因，否定本身是不合理的。」 說「認識沒有對境」等等。這個是因為不真實的認識的污垢污染的心，帶著我慢，顯示給對方，所以是非常愚癡的。像這樣，「沒有對境的聲音的被說的事物，是對自己的部分執持。如果通過量成立，那麼，如何駁斥是駁斥呢？」 這個聲音，執持在其他觀察的執持上，否定對境，而連線到對自己的部分執持，通過場合等等認識，如果不是那樣，那麼，不會從聲音認識意義。對於那個，因為在世間，從聲音認識意義，如何不能觀察這個呢？如果說，對於那個，因為能說者和被說的事物沒有與其他不同，如何變成只有聲音的意義是有法呢？不是已經說過了嗎？說的是真實的，但是不合理，所以那個做什麼呢？這個沒有與其他不同，現在不是唯一沒有二元的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了外境的存在、意識的執持、根與對境的關係、錯覺的產生、以及語言的指稱。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 外境的存在： 這段文字繼續探討了外境的存在問題，認為我們無法直接證明外境的存在，因為我們所有的經驗都是內心的。它還認為，我們可能會將一些非外境的事物誤認為是外境，例如，我們可能會認為我們的身體是我們的外境，而實際上，我們的身體只是我們意識的工具。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。實在論認為，存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而唯心主義則認為，只有意識是真實存在的。 意識的執持： 這段文字認為，意識的本質是一種對事物的執持，也就是說，意識的存在和本質是基於它能夠執持事物。它還認為，意識不是一種獨立於執持的實體，而是一種執持的活動。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。 根與對境的關係： 這段文字探討了根與對境的關係，認為根是意識與外境接觸的媒介。它還認為，如果根與對境沒有接觸，那麼意識就無法產生。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜的過程，它涉及到根、大腦和外境之間的相互作用。 錯覺的產生： 這段文字探討了錯覺的產生，認為錯覺是由於根與對境的接觸不正確引起的。它還認為，我們可能會將錯覺誤認為是真實的，例如，我們可能會認為我們看到兩個月亮是真實的，而實際上，我們只看到一個月亮。這與現代認知科學中關於錯覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的感知和判斷。 語言的指稱： 這段文字繼續探討了語言的指稱問題，認為語言的意義不是固定不變的，而是依賴於語境的。它還認為，我們可能會將語言誤認為是實在，例如，我們可能會認為我們通過語言描述的事物是真實存在的，而實際上，語言只是我們用來指稱事物的工具。這與現代語言學中關於語義學的討論相關。現代語義學認為，語言的意義是一種複雜而多樣的現象，它受到多種因素的影響，例如，詞語本身的含義、語境以及說話者和聽者之間的關係。

།འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པ་གཞན་དག་དང་ཕན་ཚུན་ཡང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བུམ་པའི་སྒྲ་ལས་ནི་རྟོགས་པ་གཞན་ཡིན་ལ་སྣམ་བུའི་སྒྲ་ལས་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པའོ།།སྒྲས་ནི་སྔར་བཟུང་བའི་དོན་ཉིད་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་གང་དག་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་དག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་འགའ་ ཞིག་གིས་དུ་བ་མེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་དུ་བ་མེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ་ཅི།སྨྲ་བ་པོ་ལས་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་བྱུང་། འོན་ཏེ་མེ་ལས་བྱུང་བར་སྔོན་མཐོང་བས་ན་དེ་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་ནུས་ཀྱི་འདི་ལ་གོ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ནམ་མཁའ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྐྲ་ཤད་དམིགས་པ་ལ་ནམ་མཁའ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར ཏེ།སྣང་བཞིན་པ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའི་རྟོགས་པ་ལ་སྣང་བཞིན་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྐྲའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་དང་། དྲན་པ་བརྗེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པར་བརྟག་པའམ། འགའ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་གི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ལྡན་པས་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ཀྱི། ཟླ་བ་གཅིག་གི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མི་སྣང་བ་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རོ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཅི། ཅི་སྟེ་འོད་ཟེར་གྱིས་ གདུངས་པའི་དགོན་དུང་མེད་པར་ཆུའི་ཤེས་པ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།རོ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་འབྱུང་ངམ་ཅི། བདེན་པའི་ཆུ་ལ་འོད་ཟེར་གྱིས་གདུངས་པའི་དགོན་དུང་མེད་ཀྱང་ཆུའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།

然而，認識與其他的認識也是互相不同的。對於那個，「從瓶子的聲音是其他的認識，從布的聲音也是其他的」，等等。聲音使先前執持的意義變成回憶的境。對於那個，你們的認識的行境中，哪些認識是執持藍色等等的，那些是沒有對境的，認識其他，有什麼不合理呢？如果有些人認識到煙不是從火產生的，那麼，對於那個，你們的認識到煙不是從火產生的，那個不是那樣，應該那樣說嗎？從說話者有什麼過失產生呢？然而，因為先前看到是從火產生，所以，那個是能夠認識的，對於這個如何理解呢？這裡，也是有眼翳的意識成立是沒有對境的，因為沒有外境。對於那個，如果說虛空是對境，那麼，如何執持毛髮，虛空是對境，同樣，對於虛空是對境，也會變成其他，因為顯現的不是對境。如果說，對於虛空的認識，顯現的本身是對境，那麼，這裡，對於毛髮的意識也會這樣。對於所有，觀察顛倒顯現、回憶忘記、超越世間等等，或者，對於某些也不是的，這個是確定的。如果說，因為有對境的，一個月的認識，具有有對境的，所以，兩個月的認識是沒有對境的，是合理的，那麼，對於一個月的認識如何呢？那個也是具有那個自性的，已經說過了。如果說，因為損害了，那麼，對於那個，也已經顯示了損害了。應該說，不顯現的也不是對境。也會顯示，藍色等等是意識本身。如何毛髮等等的意識，虛空等等是有對境的，同樣，藍色的自性意識，也會變成黃色和紅色等等是有對境的。如何成立，色的意識沒有味道等等的對境呢？如果說，沒有被光線照射的乾涸的地方，不會變成水的意識嗎？沒有味道等等，會產生色的意識嗎？即使在真實的水中，沒有被光線照射的乾涸的地方，也會產生水的意識。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了認識的差異性、語言的指稱、錯覺的產生、以及意識的自性。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 認識的差異性： 這段文字認為，不同的認識是互相不同的，即使是同一個事物，我們對它的認識也可能不同。這與現代認知科學中關於認知的個體差異的討論相關。現代認知科學認為，認知是一種複雜的過程，它受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的期望。 錯覺的產生： 這段文字繼續探討了錯覺的產生，認為錯覺是由於我們的感知系統出現問題引起的。它還認為，我們可能會將錯覺誤認為是真實的，例如，我們可能會認為我們看到兩個月亮是真實的，而實際上，我們只看到一個月亮。這與現代認知科學中關於錯覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的感知和判斷。 意識的自性： 這段文字認為，意識的自性是認識，也就是說，意識的存在和本質是基於它能夠認識事物。它還認為，意識不是一種獨立於認識的實體，而是一種認識的活動。這與現代哲學中關於意識的本質的討論相關。現代哲學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的生理狀態、我們的經驗和我們的文化。

།དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ གཉི་ག་དམིགས་པ་མེད་པ་འམ་དེ་ལ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གཉི་ག་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་མོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་སྣང་བཞིན་པས་ཡིན་ན་ནི་དགོན་དུང་འོད་ཟེར་གྱིས་གདུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་བ་དམིགས་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བག་ཆགས་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངེད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པོ། །འོ་ན་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ གྲགས་རྟེན་འཁྲུལ་པ་དང་།།མ་འཁྲུལ་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །མ་འཁྲུལ་གཞན་ལ་བཟློག་པ་ཡིན། །མཐོང་ལས་དམིགས་དང་བཅས་ཤེས་ན། །ཐོབ་པ་མེད་ཅེས་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་ཆུར་འཁྲུལ་པས། །ཐོབ་པར་འགྱུར་ལའང་དེར་འགྱུར་ རོ།།ཀུན་ཚེ་མིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཀུན་ཚེ་མིན་པར་མཐོང་བ་ཉིད། །མ་ཞིག་ན་ནི་འགྱུར་ཉིད་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་མི་འགྱུར། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་གསལ་བ་ཡིན། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་འཆོལ་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལས་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་ པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་བརྗོད་ནས། གལ་ཏེ་འགོག་པར་བྱེད་ན། འདི་ལ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད། འདིས་ནི་ཇི་སྐད་དུ། ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡིས་དམིགས་པ་མེད་འདོད་པ། །ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ ཡི་ཚེ།།ཕྱོགས་འདི་ཤེས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དཔེར་ན་གཞན་རྟོགས་ནུས་མེད་པས། །ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །ཕྱོགས་མི་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཚིག་དོན་གྲུབ་པ་མེད་པར་ནི། །ངག་ དོན་རྟོགས་མེད་དེ་ནི་དེ།།སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱང་ནི། །ངག་གི་དོན་དུ་རྣམ་གཞག་བྱ། །ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པ་ དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར། ཚད་མ་ལ་གནོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ལ་ཚད་མས་གནོད་ན་ ཡིད་བརྟེན་དུ་མེད་པས་ཚད་མ་ཆད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

對於那個，如果說有差別，那麼，因為互相具有差別，所以兩者都會變成沒有對境，或者不是那個。如果說兩者都有對境，那麼，如果是因為顯現，那麼，不應該說「被光線照射的乾涸的地方」等等。如果說，因為因本身，不顯現的是對境，那麼，會變成習氣，我們想要的成立了。那麼，會變成顯現本身，其他做什麼呢？會變成現量和比量沒有差別。對於顯現，所有都是現量本身。「世間名聲所依的，錯亂和不錯亂沒有區分。所有對於自己的體性，不錯亂是對其他的反面。」 如果從看見認識有對境，「沒有獲得」是成立的。對於海市蜃樓，因為錯認為水，也會變成獲得，在那裡也是那樣。「如果不是所有時，那麼，對於所有，看見不是所有時本身。如果不是壞滅，那麼，因為變化本身，那個如何不壞滅呢？」 認識是清晰的，因此，所有都是混亂的。因此，從現量和比量，所有認識都是沒有對境本身。剩餘的已經說過了。像這樣，在跟隨說出其他的所有推測的差別之後，如果進行否定，那麼，對於這個有什麼不合理呢？這個是像所說的，「因為沒有外境的事物，那個想要沒有對境，如何成立那個的時候，這個一方不會變成認識。」 這樣說的，也是被排除了。像這樣，「例如，因為沒有能力認識其他，沒有很好地成立差別，同樣，一方不成立，差別也會變成差別。沒有成立詞語的意義，語言的意義沒有認識，那個是那個。因為具有前提，所以，一方也應該安立為語言的意義。應該安立，具有的意義是要成立的。」 這樣說。那個不是的，因為，在勝義諦中，沒有成立外境的對境，只是其他承認而已，因此，應該否定，爲了反駁錯亂，成立者進入，之後會顯示。如果通過量很好地成立，那麼，如何成立不存在呢？如果通過損害量，那麼，不是的。如果通過量損害量，那麼，因為沒有可信賴的，會變成量斷絕。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了現量和比量的區別、錯覺的產生、以及量（pramana）的有效性。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 現量和比量的區別： 這段文字認為，現量是直接的感知，而比量是通過推理得到的認識。它還認為，現量和比量之間沒有本質的區別，因為它們都是基於意識的活動。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜的過程，它涉及到根、大腦和外境之間的相互作用。 錯覺的產生： 這段文字繼續探討了錯覺的產生，認為錯覺是由於我們的感知系統出現問題引起的。它還認為，我們可能會將錯覺誤認為是真實的，例如，我們可能會認為我們看到海市蜃樓是真實的，而實際上，海市蜃樓只是我們的一種錯覺。這與現代認知科學中關於錯覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的感知和判斷。 量（pramana）的有效性： 這段文字探討了量（pramana）的有效性問題，認為量是認識真理的工具。它還認為，如果量本身受到損害，那麼我們就無法認識真理。這與現代邏輯學中關於論證的有效性和可靠性的討論相關。現代邏輯學認為，論證的有效性是指前提和結論之間的邏輯關係是否正確，而論證的可靠性是指前提是否真實。 形式邏輯： 這段文字中關於「如果通過量損害量，那麼，因為沒有可信賴的，會變成量斷絕」的論述，可以被看作是對形式邏輯中自我指涉悖論的一種早期探索。現代邏輯學，特別是數理邏輯，發展了更加精確的工具來處理這類問題，例如通過型別論和集合論來避免悖論的產生。

།འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་འགོག་གོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ གཞན་དུ་མཐོང་བ་ནི་གཞན་དུ་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དེར་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་དོན་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འགའ་ཞིག་གམ་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་གཞན་ལས་གཞན་དུ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ནི། །ཚད་ མས་མཐོང་ན་འཁྲུལ་གང་ཡིན།།དེ་ནི་ཡུལ་སོགས་འགའ་ཞིག་ཏུ། །ཚད་མས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་བཟོད། །རེས་འགའ་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། གཏན་འཁྲུལ་པ་དེ་བཟློག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི། དེ་བཟློག་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་ ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ནི་གཞན་དུ་གནོད་པའི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། རྟག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གོ་ཇི་ལྟར་བཟློག་པར་བྱ། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འཁྲུལ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གནོད་པར་ བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་གཅོད་པའམ། འོན་ཏེ་གཟུང་བ་འཇིག་བྱེད་དམ། །གཟུང་བ་མེད་པར་ཤེས་བྱེད་ཡིན། །ཕྱོགས་གསུམ་ལས་གཞན་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པའམ། དེའི་དམིགས་པ་མེད་ པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་སྐྱེས་པའམ་མ་སྐྱེས་ལ།མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན། དེ་ཡི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྐྱེད། །མ་སྐྱེས་རི་བོང་རྭ་ལ་ནི། །འགས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་མེད། །དེ་བཞིན་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་། །མེད་པ་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྒྱུ་ལས་དེ་ཡོད་གནོད་བྱེད་ལས། །དེ་མེད་ཅེས་བྱ་བྱུང་ རྒྱལ་ཆེས།།གལ་ཏེ་དེ་མི་སྐྱེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པས་གང་གིས་དེ་མེད་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་དམར་བའི་ཀིང་ཤུ་ཀ་འདི་ཡང་ཁ་བསྒྱུར་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་འཇིག་པ་འཇུག་། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་དེ་ཉིད་ནི་ཞིག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆལ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་འཇིག་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྐྱེས་པ་དག་།གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་འཇིག་ན་ནི། །སྔོན་སོགས་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས འཇིག་པར་འགྱུར།།དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དམར་བ་ཡིན་ནོ།

「沒有矛盾的錯亂」，這樣說，應該顯示是不存在的。如果說，看見在境和時間等等其他方面被否定，那麼，不是的，因為沒有錯亂。在境等等其他方面看見，不是在其他方面觀察，因為沒有錯亂，所以，沒有意義成立在那裡沒有那個。然而，如果說，通過一些論典或者像量一樣的顯現，也在其他方面認識，沒有看見錯亂，那麼，那樣，「如果通過量看見，有什麼錯亂呢？那個應該通過量在一些境等等中反駁。如何忍受錯亂本身呢？」 如果有時是錯亂的，那個應該反駁，那麼，不是應該反駁永遠的錯亂嗎？如果反駁那個，會變成人的大事業。如果說，那個是通過顯示其他損害的量來反駁的，那麼，如何反駁永遠是錯亂的那個呢？因為沒有損害的，如何說那個是錯亂呢？那個也不是的，因為，所謂損害，是不存在的。像這樣，「損害是斷絕那個，或者，是破壞執持，或者，是知道沒有執持。除了這三方面，還有什麼呢？」 如果損害是損害認識，或者，使那個的對境不存在，那個時候，那個是已經產生或者沒有產生？沒有產生的那個如何呢？那個在沒有事物的情況下產生。「對於沒有產生的兔角，沒有任何破壞的。同樣，對於已經產生的事物，也沒有使之不存在的。從因那裡有那個，從損害那裡沒有那個，這樣說，是非常荒謬的。」 如果那個沒有產生，那麼，因為沒有事物，誰使那個不存在呢？這個自性紅色的金雀花，也不是需要改變的。然而，如果從因產生，那麼，那樣，如何產生那樣存在，如何使那個進入壞滅呢？如果變成那樣，那個本身是壞滅的，那個本身也是存在的，這樣說是非常混亂的。然而，如果像沒有產生那樣壞滅，那麼，那樣，「如果其他自性產生的，如果被其他壞滅，那麼，以前的黃色等等，也會被其他自性壞滅。」 因為那個不是那個的自性，那個本身是自性紅色的。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了錯覺的本質、量（pramana）的有效性、以及因果關係。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 錯覺的本質： 這段文字認為，錯覺不是一種獨立的實體，而是一種錯誤的認識。它還認為，錯覺的產生是由於我們的感知系統出現問題引起的。這與現代認知科學中關於錯覺的討論相關。現代認知科學認為，錯覺是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的感知和判斷。 量（pramana）的有效性： 這段文字繼續探討了量（pramana）的有效性問題，認為量是認識真理的工具。它還認為，如果量本身受到損害，那麼我們就無法認識真理。這與現代邏輯學中關於論證的有效性和可靠性的討論相關。現代邏輯學認為，論證的有效性是指前提和結論之間的邏輯關係是否正確，而論證的可靠性是指前提是否真實。 因果關係： 這段文字探討了因果關係，認為事物是由因產生的，並且一旦產生，就無法被消滅。它還認為，如果事物是由因產生的，那麼它就具有其自性，並且無法被其他事物改變。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響。 邏輯悖論： 這段文字中關於「如果損害是損害認識，或者，使那個的對境不存在，那個時候，那個是已經產生或者沒有產生？」的論述，觸及了邏輯悖論的核心。現代邏輯學，尤其是數理邏輯，通過型別論和**論等方法，試圖解決這類自我指涉的悖論，避免邏輯體系的崩潰。

།དེའི་ངོ་བོས་ཀྱང་དེ་ཕྱིས་འཇིག་གམ། འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གལ་ཏེ་ཕྱི་ནས་འཇིག་ན་ནི། སྔར་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར། དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་ནས་འཇིག་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་དེ་ཚེ་ཉིད། །སྐྱེས་པ་ཕྱི་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཕྱི་ནས་ངོ་བོ་དེ་མེད་ན། །རང་བཞིན་གྱིས་དམར་ཀིང་ཤུ་ཀ་།འདི་ནི་སྔར་ཉིད་འཇིག་ཅེ་ན། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལ་འཇིག་པོས་བྱ་བ་གཞན། །ཅི་ཡོད་ཅེས་ནི་ངེས་པར་རྟོགས། །འདི་ནི་དམིགས་པ་འཇིག་པ་ལ་ཡང མཚུངས་སོ།།འདི་ལྟར། འདི་ཡི་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཡི། །རང་བཞིན་དེས་ནི་དེ་མི་འཇིག་།ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པའི། །རང་བཞིན་དེས་ཀྱང་འཇིག་མ་ཡིན། །མི་ནུས་ཕྱིར་དང་མི་དགོས་ཕྱིར། །ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སེམས་དང་ལྡན་པ་དོན་འདི་ནི། །རྟོག་པ་ཙམ་དུའང་ཇི་ལྟར་ འགྱུར།།འོན་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གང་ཚེ་དངོས་དེ་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་མེད་པར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་དངོས་པོ་མཐོང་མིན་པ། །དེ་ཚེ་མ་མཐོང་དེའི་གནོད་བྱེད། །དེ་ཚེ་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན། །མེད་པ་ཁྱད་པར་བཅས་ མི་འགྱུར།།ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །ཁྱེད་ལ་མེད་རྟོགས་ཇི་ལྟར་མིན། །འོན་ཏེ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་རྗོད་བྱེད་ན། །དེ་དངོས་རང་བཞིན་ཡིན་ཕྱིར་དེར། །མེད་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་མིན། །དེ་ཉིད་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ན། དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པ་དེའི།།འགལ་བ་ལ་ནི་དོན་ཅི་ཡང་། །དེ་ལྟར་མིན་ན་རྟོགས་ཡིན་པ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགག་མེད་འགྱུར། །འདིར་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་མི་བརྗོད་དོ།

那個的自性也會使那個後來壞滅嗎？或者，在所有時候，如果從外面壞滅，那麼，以前會變成具有那個的自性。「因為那個的自性產生，如何從外面壞滅呢？那個的自性，那個時候本身產生，從外面壞滅。如果從外面沒有那個的自性，那麼，自性紅色的金雀花，這個以前就壞滅了嗎？那個從因本身那樣變化。對於那個，壞滅者有什麼其他作用呢？」 應該確定地認識。這個也與對境的壞滅相同。像這樣，「這個如何產生的自性，那個不會使那個壞滅。如何不是產生的自性，那個也不會壞滅。因為不能和不需要，因為沒有通過量成立，具有心的這個意義，如何變成僅僅是分別呢？」 然而，如果損害是使認識沒有對境，那個也是不行的。「什麼時候看見那個事物，那個時候，不會認識到不存在。什麼時候沒有看見事物，那個時候，沒有看見那個的損害。那個時候，如果沒有成立事物，那麼，不會變成具有不存在的差別。如果沒有很好地成立差別，那麼，對於你們，如何不認識不存在呢？」 然而，如果跟隨說出在其他方面成立的差別，那麼，「因為那個事物是自性，所以，在那裡，不是沒有的差別。如果說，那個在其他方面不存在，如果那樣成立，那麼，對於那樣認識的，有什麼矛盾的意義呢？如果不是那樣，那麼，認識是存在的，那樣也不會停止。」 這裡，因為以前已經說過了，所以，不再重複說了。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了事物的自性、因果關係、以及對「不存在」的認識。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 事物的自性： 這段文字認為，事物具有其自性，並且一旦產生，就無法被消滅。它還認為，事物的自性是其存在的基礎，並且無法被其他事物改變。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。本質主義認為，事物具有其本質屬性，這些屬性是其存在的基礎。 因果關係： 這段文字繼續探討了因果關係，認為事物是由因產生的，並且一旦產生，就無法被消滅。它還認為，因果關係是一種必然的關係，並且無法被其他事物改變。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響。 對「不存在」的認識： 這段文字探討了對「不存在」的認識，認為我們無法直接認識到不存在。它還認為，我們對不存在的認識是基於我們對存在的認識。這與現代哲學中關於存在的討論相關。現代哲學認為，存在是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果從外面沒有那個的自性，那麼，自性紅色的金雀花，這個以前就壞滅了嗎？」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，高度重視邏輯體系的內部一致性，避免自相矛盾。

།གང་ཚེ་དངོས་པོ་མཐོང་མེད་པ། །དེ་ཚེ་འགག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེར་ནི་དྲན་པ་ཡིས། །བཟུང་ ནས་དེ་ནི་འགོག་ཅེ་ན།།དྲན་པས་རང་བཞིན་བཟུང་ན་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་འགག་པ་མེད། །དྲན་པས་རང་བཞིན་མིན་བཟུང་ན། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་མིན། །འོན་ཏེ་དྲན་དང་རྣམ་རྟོག་ལ། །གང་ཞིག་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེ། །དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ། །ཕྱི་ཡི་ངོ་བོ་ཡོད་མིན་ན། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་འདི་འོ་ན། །འཇིག་རྟེན་རྟོགས་དང་གཞན་དག་ལ། །ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱར་སྣང་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡོད་ཀྱི། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་དམིགས་པ་དེ། །ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མིན། །རྨི་ལམ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ལ། །འདི་ནི་ཁྱད་པར་བཟུང་བ མེད།།བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ལས། །ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་གྲགས་ཤེ་ན། རྟོགས་བཞིན་པར་ནི་འབྱུང་འགྱུར་དང་། །གཅིག་པ་ཉིད་ དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས།།དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཤེས་པ་ནི། །དེ་ཡི་བར་དུ་བྱུང་གྱུར་ན། །གནོད་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་གཞག་།གལ་ཏེ་གནོད་བྱེད་འདི་མེད་ན། །རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པ་འདི། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་ཆད་རྒྱུ་གནོད་བྱེད་འདོད། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་དུས་ གཞན་དུ་གནས་པར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་དེའི་ཚེ་དུས་ཀྱི་བར་ཉིད་དུ་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་སྔར་གྱི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་གནོད་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདི་མ་བྱུང་ན་དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ཡུལ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་བཅད་དོ་ཞེས་རྟོགས་སོ། །གཞིག་བྱ་འཇིག་བྱེད་དང་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་དེ བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར། ལྐོག་གྱུར་བུམ་པ་ལ་སོགས་ལ། །རྣམ་ངེས་འབྱུང་འགྱུར་དངོས་པོ་ལ། །དེ་ཡི་རྣམ་ཅན་ཤེས་སྐྱེས་ན། །དེ་ཚེ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་།ཤེས་པ་ཤེལ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །དེ་བཞིན་གང་གང་ཉེར་གནས་པ། །དེ་དེའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་ ནས།།དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །རེ་ཞིག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ལུང་འགའ་ཞིག་གམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གལ་ཏེ་འདི་མེད་པར་མ་གྱུར་ན་ནི། ཅི་འདིར་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་དོན་དེ་ཡོངས་སུ་འཁྱམ་པ་འབའ་ ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།

「什麼時候沒有看見事物，那個時候不會壞滅。」 如果說，在那裡，通過記憶執持，然後否定那個，那麼，「如果通過記憶執持自性，那麼，無論如何也不會壞滅。如果通過記憶執持不是自性，那麼，不是沒有事物的差別。」 然而，對於記憶和分別，什麼顯現的，那個僅僅是存在的，如果不是外面的體性，那麼，這樣，「那麼，對於世間認識和其他，什麼顯現為『外』，那個僅僅是存在的，在那裡沒有認識。僅僅是認識的對境，不是在外面認識。對於夢等等的認識，這個沒有執持差別。因為習氣的力量所變現，所以，這個僅僅是認識，沒有完全斷絕差別，因此，想要沒有對境。」 那麼，如何說損害者和被損害者的體性呢？「在認識的時候，通過假設將要發生和是一樣的，對於那個，如果損害的認識發生在那個之間，通過損害者安立。如果這個損害者不存在，那麼，這個沒有斷絕，會變成那樣。因此，想要斷絕的原因是損害者。」 像這樣，在什麼時候，對於在其他時間安立的事物，那個時候，在時間的中間，其他自性，確定安立，認真採取的認識產生，那個時候，以前的認識的境，那個斷絕，是執著損害的境。因此，那個安立為損害者。像這樣，如果這個沒有產生，那麼，那個時候，在其他時間，以前的識的境不會斷絕。因此，從跟隨和返回，認識到通過損害者斷絕。應該被破壞者、破壞者和對境的事物也是那樣。像這樣，「對於隱蔽的瓶子等等，對於將要發生的確定事物，如果產生那個的形態的認識，那麼，那個時候安立為對境本身。認識像玻璃一樣非常清晰，同樣，什麼靠近，依靠那個的形態，那樣那樣非常清晰。」 暫時，說存在隱蔽的，是通過一些教言或者比量確定的。如果對於非常清晰的識，沒有這個，那麼，「什麼在這裡存在？或者不存在？」 那個意義會變成完全遊蕩。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了記憶的作用、對「外」的認識、損害（否定）的概念、以及如何認識隱蔽的事物。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 記憶的作用： 這段文字認為，記憶可以幫助我們執持事物，並且可以幫助我們否定事物。它還認為，記憶不是一種被動的過程，而是一種主動的構建過程。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種複雜的過程，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、我們的期望和我們的文化。 對「外」的認識： 這段文字認為，我們對「外」的認識不是直接的，而是通過我們的意識構建的。它還認為，我們可能會將一些非「外」的事物誤認為是「外」的，例如，我們可能會認為夢中的事物是真實的。這與現代哲學中關於實在論和唯心主義的討論相關。實在論認為，存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而唯心主義則認為，只有意識是真實存在的。 損害（否定）的概念： 這段文字認為，損害（否定）不是一種絕對的破壞，而是一種相對的斷絕。它還認為，損害（否定）是基於我們對存在的認識。這與現代邏輯學中關於否定和矛盾的討論相關。現代邏輯學認為，否定是一種邏輯運算子，它可以將一個命題的真值反轉。 認識隱蔽的事物： 這段文字探討了如何認識隱蔽的事物，認為我們可以通過教言（權威的言論）和比量（推理）來認識隱蔽的事物。這與現代認識論中關於知識的來源的討論相關。現代認識論認為，知識的來源是多種多樣的，例如，感知、理性、記憶和證詞。 邏輯推理： 這段文字中關於「如果這個損害者不存在，那麼，這個沒有斷絕，會變成那樣。因此，想要斷絕的原因是損害者」的論述，體現了邏輯推理的重要性。現代邏輯學，尤其是數理邏輯，提供了形式化的推理規則，幫助我們進行有效的論證。

།དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ན་འཁྱམ་པ་འགྲམ་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟར་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །འདི་ལྟར། སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་འཕྱོ་བ་ཡིས། །སེམས་པའི་བྱེད་པ་དང་ལྡན་སེམས། །འདི་ནི་དེ་ཚེ་མཐོང་ངོ་ ཞེས།།སྔོན་མཐོང་ན་ནི་བརྟན་པར་འགྱུར། །མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་བརྗོད་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ཅི་དེར་མཐོང་བའམ། གཏམ་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐོབ་པ་ཅི་ཞིག་ཅེས་ཚོལ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་ན་གང་གི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་འཁྱམ་ པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དངོས་འདིའི་དེ་ཉིད་ནི། །དེ་ལྟར་ཅི་སྟེ་མིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གིས། །མ་རྟོགས་པས་ན་དངོས་ཉིད་མིན། །རེ་ཞིག་མངོན་ སུམ་གྱིས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དེ་ལ་དམིགས་པར་གྲུབ་ལ། མངོན་སུམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ གྲུབ་ཅིང་དེ་ལས་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོ་དང་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་གནས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

如果看見意義的自性，那麼，會像到達遊蕩的邊緣一樣穩定。因此，安立為是有對境的。像這樣，「心完全漂浮，具有心的作用的心，這個那時看見，如果以前看見，那麼會穩定。」 說看見和聽見，那麼，分別，在那裡看見什麼呢？或者，獲得言語的散佈是什麼呢？在尋求的時候，在什麼時候，像聽見等等那樣顯現，那個時候，顯現為穩定本身，對於那個，安立為沒有完全拋棄遊蕩的理由的對境，這樣說是世間的說法。如果說，這個事物的那個本身，為什麼不是那樣呢？「不是的，因為沒有通過現量和比量認識，所以不是事物本身。」 暫時，不是通過現量認識到存在隱蔽的。因為沒有那個，也不是通過比量。為什麼呢？如果成立存在隱蔽的事物，那麼，現量成立為那個的對境，如果現量具有對境，那麼，也成立事物的關係，從那個，通過從與那個相關的標記的事物產生的比量，使認識事物。因此，因為通過比量很好地成立的事物是境，所以，現量具有對境，並且從那個與比量的事物相關，並且從那個認識事物，因為會變成像輪子一樣沒有停留地安立，所以，不可能存在認識事物。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了認識的穩定性、現量和比量的關係、以及如何認識隱蔽的事物。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 認識的穩定性： 這段文字認為，如果我們能夠認識到事物的自性，那麼我們的認識就會變得穩定。它還認為，認識的穩定性是基於我們對事物的正確理解。這與現代認知科學中關於認知的穩定性的討論相關。現代認知科學認為，認知是一種複雜的過程，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、我們的期望和我們的文化。 現量和比量的關係： 這段文字認為，現量和比量是相互依賴的。它還認為，現量是比量的基礎，而比量是現量的延伸。這與現代認識論中關於知識的來源的討論相關。現代認識論認為，知識的來源是多種多樣的，例如，感知、理性、記憶和證詞。 認識隱蔽的事物： 這段文字認為，我們無法通過現量直接認識隱蔽的事物。它還認為，我們只能通過比量來認識隱蔽的事物。這與現代科學中關於科學方法論的討論相關。現代科學認為，科學方法是一種通過觀察和實驗來認識世界的系統方法。 循環論證： 這段文字中關於「如果成立存在隱蔽的事物，那麼，現量成立為那個的對境，如果現量具有對境，那麼，也成立事物的關係，從那個，通過從與那個相關的標記的事物產生的比量，使認識事物」的論述，揭示了循環論證的問題。現代邏輯學，特別是數理邏輯，強調避免循環論證，因為循環論證無法提供新的知識。

།དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྟོགས་བྱེད་པ། །མེད་པར་ཁས་བླངས་འབའ་ཞིག་ཡིན། །ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལས། །སྔར་ རིག་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།།རྟོགས་པ་དེ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་བརྟགས་པར། །ངའམ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་རྟོགས་པ། །དེ་ནི་ཕྱི་ནས་རྣམ་བརྟགས་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་དེ་རིག་ཅེས། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རྣམ་དཔྱོད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་ལྟར་དེ། ། མེད་ན་མེད་ཉིད་གང་གིས་ན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་འགྱུར་འདིར་སྐྱོན་ཅི། །གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱི་ཤེས་པ་ཡི། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་ནི། །རང་ཉིད་རྟོགས་ན་གང་གིས་ན། །བརྒལ་ཞིང་བརྟག་འགྱུར་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། །འགའ་ཞིག་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ། །བརྒལ་ཞིང་རྟོག་པ་རིག་གམ་ཅི། ། དེ་ཡི་འཁྲུལ་ཉིད་ག་ལས་ཞེས། །བདག་ལ་བརྒལ་བརྟག་རྟེན་མ་ཡིན། །འཁྲུལ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེར། །རྒྱུ་བཙལ་བས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཚེ་གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུར། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་དེ་ཡང་ང་འདི་ལྟར། །འཁྲུལ་པ་ག་ལས་ཞེས་མི་སྨྲ། །གང གི་ཚེ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ན་རང་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་འདི་ནི་དངུལ་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་སླར་ལོག་པ་དེའི་ཚེ།གང་གིས་ངའི་ཕྱོགས་སྐྱོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ན་དངུལ་མ་རྟོགས་པར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན་ཡང་དེའི་ཁྱད་ པར་ཅན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན།ཤེས་པ་བདག་ཉིད་རྒོལ་ཞིང་རྟོག་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་དམ་ཅི། གཞན་ལ་སྒྲུབ་པ་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེར་ནི་བདེན་པའི་དངུལ་མཐོང་བས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་ན། འདི་ན་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་འཁྲུལ་ པར་འགྱུར་ཞེ་ན།འདི་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་འཁྲུལ་པ་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་རྟོགས་ནད་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཚོལ་བའི་ངལ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རྒྱུ་ཡོད་པས་ན་འཁྲུལ་པ་མིན། །དོན་དམ་ པ་ལ་འང་རྒྱུ་ཡོད་ཉིད།།གལ་ཏེ་རྒྱུར་བཅས་ཕྱིར་འཁྲུལ་ན། །ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པའང་ཉམས་པར་འགྱུར། །རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །མ་འཁྲུལ་པ་འདི་ག་ལས་ཞེས་ མ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན།།དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ།

「像那樣，成立認識事物的，僅僅是承認不存在。因為從量的自性認識，以前存在認識。認識是那個的跟隨者，是具有差別的差別本身。沒有觀察那個的自性，我或者你以前認識的，如果那個從外面觀察，如何認識那個呢？如果那樣觀察，那麼，那個本身是那樣的，如果沒有，那麼，通過什麼，超越和觀察，這裡有什麼過失呢？如果先前和後來的認識的，被損害者和損害者的體性，自己認識，那麼，通過什麼，超越和觀察，有什麼過失呢？難道有些人僅僅自己，超越和觀察嗎？那個的錯亂從哪裡來呢？對於我，不是超越觀察的依據。如果確定是錯亂，那麼，在那裡，尋找理由做什麼呢？什麼時候，其他也那樣，非常清晰地認識，那個時候，那個也，我這樣，不會說『錯亂從哪裡來？』。什麼時候，存在錯亂，那麼，因為自己具有分別，『這個不是銀』，當那個返回的時候，如何使我的方面沒有過失呢？如何不認識銀，認識到那個的具有差別的事物不存在呢？即使沒有很好地成立差別，如何知道那個具有差別的隱蔽呢？難道存在一些認識自己反駁和觀察嗎？在成立其他的時候也是那樣。如果說，在那裡，因為看見真實的銀，所以存在錯亂，那麼，這裡，因為沒有任何看見，所以，從哪裡會變成錯亂呢？這個會在下面顯示。還有，如果說，在勝義諦中，如何認識錯亂的形態呢？尋找錯亂的理由的辛苦做什麼呢？如果說，沒有理由，那麼，不會變成錯亂本身，那麼，那個不是的。因為有理由，所以不是錯亂。「在勝義諦中也有理由本身。如果因為有理由而錯亂，那麼，你們的意願也會消失。」 僅僅說有理由，不是錯亂，如果不是那樣，那麼，你們的所有都會變成錯亂。『這個不是錯亂，從哪裡來？』，如果對於不是錯亂的也應該超越和觀察，那麼，爲了那樣認識，那麼，這個也與錯亂相同。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了錯覺的根源、認識的可靠性、以及如何區分真假。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 錯覺的根源： 這段文字認為，錯覺的根源在於我們的認識過程本身，而不是外在的事物。它還認為，我們可能會將一些非真實的認識誤認為是真實的，例如，我們可能會將一些錯誤的觀念誤認為是真理。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的感知和判斷。 認識的可靠性： 這段文字認為，我們無法完全確定我們的認識是可靠的。它還認為，我們可能會受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、我們的期望和我們的文化。這與現代認識論中關於知識的可靠性的討論相關。現代認識論認為，知識的可靠性是基於多種因素的，例如，證據、邏輯和一致性。 區分真假： 這段文字認為，我們無法通過簡單的方法來區分真假。它還認為，我們需要對我們的認識進行批判性的思考，並且需要不斷地尋求證據。這與現代科學中關於科學方法論的討論相關。現代科學認為，科學方法是一種通過觀察和實驗來認識世界的系統方法。 無限倒退： 這段文字中關於「如果先前和後來的認識的，被損害者和損害者的體性，自己認識，那麼，通過什麼，超越和觀察，有什麼過失呢？」的論述，觸及了無限倒退的問題。現代邏輯學和認識論，試圖通過基礎主義、融貫主義等理論來避免無限倒退。

།འཁྲུལ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཅིའི་ འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རམ།ཡོད་མོད་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བྱ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་བ་གང་། །དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཕྱི་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡོད་ མིན་པ།།དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་ངེས། །འོན་ཏེ་གང་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མི་སྨྲ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ལས། །འཁྲུལ་འགྱུར་ དེ་ལྟ་མིན་པར་མིན།།འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་ན་ཡང་། །དེ་རྒྱུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡིན། །དེ་རྒྱུ་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། དང་པོ་འཁྲུལ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། རང་ བཞིན་གང་གིས་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ངོ་བོས་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「錯亂是先於不錯亂的」，如果說，那麼，如果因為沒有理由，如何從沒有所謂不錯亂的變成沒有錯亂呢？「雖然有，如何認識呢？錯亂不是通過從不錯亂的反面安立的」，如果這樣說，那麼，對於其他也是相同的，因為不錯亂也是從錯亂的反面來的。如果說，不錯亂是成立的方式本身，不是從錯亂的反面來的，錯亂是因為有損害者才有的。因此，錯亂僅僅是從不錯亂的反面來的，如果這樣說，那麼，那個也是不行的。「什麼被看見是成立的方式，那個本身是那樣認識的。外面沒有成立的，因此，對於那個，確定是錯亂。」 然而，不應該說「凡是有理由的，那個是錯亂」，應該說「凡是錯亂的，那個不會沒有理由」，如果這樣說，那麼，那樣，會變成具有差別的理由。 「從有錯亂的理由，會變成錯亂，不是沒有那樣。即使知道錯亂的自性，那個也是確定的理由。」 如果那個理由是具有差別的，那麼，首先應該認識錯亂。而且，那個也是從錯亂的理由來的，所以，沒有停留。因此，無論有沒有理由，通過知道什麼自性是錯亂的自性本身來安立。通過自己的體性變成事物，不是通過理由的自性。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了錯覺和真理之間的關係、因果關係、以及如何定義一個概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 錯覺和真理的關係： 這段文字認為，錯覺和真理是相互依賴的，並且我們無法通過簡單的方法來區分它們。它還認為，我們對錯覺的認識是基於我們對真理的認識，反之亦然。這與現代認識論中關於真理的討論相關。現代認識論認為，真理是一種複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，證據、邏輯和一致性。 因果關係： 這段文字認為，錯覺和真理都是有原因的，並且我們無法通過簡單的方法來確定它們的原因。它還認為，因果關係是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響。 概念的定義： 這段文字認為，我們無法通過簡單的方法來定義一個概念。它還認為，我們需要通過對概念的本質進行深入的理解來定義概念。這與現代邏輯學中關於概念的定義的討論相關。現代邏輯學認為，概念的定義是一種複雜的過程，它可能涉及到多種因素，例如，外延、內涵和關係。 循環定義： 這段文字中關於「如果那個理由是具有差別的，那麼，首先應該認識錯亂。而且，那個也是從錯亂的理由來的，所以，沒有停留」的論述，揭示了循環定義的問題。現代邏輯學，特別是數理邏輯，強調避免循環定義，因為循環定義無法提供新的知識。

།རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འཁྲུལ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ མ་ཡིན་པར་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་འདི་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཡང་ཡིན་ན་ཡིན་མོད་ཅི་ཞིག་སྐྱོན། སྔ་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི། །ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་ན་ལྡོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལྡོག་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ན། །ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པའང་ལྡོག་ པ་ཉིད།།དེས་ན་དངུལ་དུ་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་དེ་ཇི་ལྟར་སླར་ཡང་ནི། །བདེན་འགྱུར་གཉི་ག་རྟོགས་ཀྱང་ནི། །མེད་ཅེས་མཐོང་བ་མེད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་དག་ཏུ་ཡང་། །དེ་ཡི་ཤེས་པ་བདེན་གྱུར་ན། །དེ་ལ་བརྟན་པར་ཡོད་འགྱུར་ཕྱིར། །གཞན་ལ་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། གནོད་བྱེད་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ནི། །གཞན་ལ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི། །བདེན་བྱེད་གནོད་བྱེད་ཤེས་མེད་ན། །དེ་ཚེ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཡི། །ངོ་བོ་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱེད། །འདི་ལ་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་བཟློག་རིག་དེ་སྟེ་དེ་ལྟ་མིན། །དངོས་པོ་མེད་པ་ངེས པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།།འོན་ཏེ་ངེས་པ་མི་དམིགས་པས་བྱས་ན། །ངེས་པར་བྱེད་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་བཟློག་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་ན་ནི། །ཕྱི་རོལ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་རིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་ པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།།དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་བློ་ནི་རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ མི་འཐད་དེ།འདིར་ནི་ལྡན་པའི་དོན་མེད་ཉིད། །དོན་དམ་པར་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །དམིགས་མེད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་མིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཞུགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་ཡིན།འདོད་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་བྱེད། གང་ཞིག་གིས་གང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འདི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡང་ལྡན་པའི་དོན་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པར་ལྡན་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ནི། ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་རྟེན་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「那個的自性從哪裡來呢？這做什麼呢？認識錯亂的自性，如何不是錯亂呢？」 如果說，「如果認識這個是那樣的，那麼，即使是那樣，有什麼過失呢？以前會變成錯亂」，那麼，那個也不是的。「如果認識成銀，後來認識到是貝殼，那麼，是返回。如果存在其他返回的理由，那麼，後來認識到是貝殼也是返回本身。」 因此，「執持為銀的，那個識如何再次變成真實呢？即使認識到兩個，難道沒有看見不存在嗎？」 如果說，在一些地方，那個的識變成真實的，那麼，因為對於那個會穩定存在，所以，對於其他會變成返回。如果有損害者的認識，那麼，對於其他會變成錯誤。如果說，從那個的反面，沒有認識到真實的和損害的，那麼，那個時候，通過什麼認識沒有返回的體性呢？對於這個，說「如果認識到返回，那個不是那樣的，如何確定沒有事物呢？」 然而，如果通過不觀察來做確定，那麼，其他確定理由做什麼呢？如果說，因為觀察到返回，所以說那個沒有成立，那麼，因為沒有外面的認識，會變成僅僅是自識。因此，不觀察本身是損害的量，其他不是，這樣推理。那個也存在於這個，所以，如何使識變成具有對境呢？因此，心是認識的自性，是沒有認識的對象。說「具有的意義是成立的」，那個也是非常不合理的。「這裡，沒有具有的意義本身。在勝義諦中是成立的。如果不是那樣，那麼，那個時候，沒有對境的不會變成成立的。」 那些開始成立識是沒有對境的，如何使那個本身變成成立的呢？應該接近地安立。「如何使想要作為境的方面變成其他呢？什麼想要成立什麼，那個本身是方面。」 如果不能成立那個，那麼，那樣，這個會變成理由的過失本身，不是方面的。成立具有不存在的，也是具有的意義本身。在勝義諦中，對於成立具有的意義本身，沒有量，因為是觀察法和有法的基礎。 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了錯覺的糾正、認識的可靠性、以及如何定義和證明一個概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 錯覺的糾正： 這段文字認為，錯覺是可以被糾正的，並且糾正錯覺的方法是通過認識到錯覺的根源。它還認為，我們可能會將一些非真實的認識誤認為是真實的，例如，我們可能會將一些錯誤的觀念誤認為是真理。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是一種普遍存在的現象，它可能會影響我們的感知和判斷。 概念的定義和證明： 這段文字認為，我們需要通過對概念的本質進行深入的理解來定義概念，並且我們需要通過邏輯推理來證明一個概念。這與現代邏輯學中關於概念的定義和證明的討論相關。現代邏輯學認為，概念的定義和證明是一種複雜的過程，它可能涉及到多種因素，例如，外延、內涵、關係和形式化的推理規則。 自指悖論： 這段文字中關於「那些開始成立識是沒有對境的，如何使那個本身變成成立的呢？」的論述，觸及了自指悖論的問題。現代邏輯學，特別是數理邏輯，通過型別論和**論等方法，試圖解決這類自我指涉的悖論，避免邏輯體系的崩潰。

།རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཉིད་ལྡོག་པའི་ སྒོ་ནས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་ནས་དོན་དང་ལྡན་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱི་ཆད་པ་ནི་མེད་དོ། །གླང་པོ་ཆེའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་ཐ་སྙད་འདི་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ངེས་པར་བརྟགས་ན་ནི་འདི་ཡང་འཇིག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཀུན་ རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མིང་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་པར་མཆོག་ཏུ་གོམས་དེ་ལ། །དོན་དམ་དུ་ན་དེ་ཉིད་མེད། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྟོང པས་ན།།དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པོ། །རེ་ཞིག་སྣང་བའི་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འཁྲུལ་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་སྐྱེས་པས་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རློམ་པའི་ཕྱིར་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། མེད་ན་ཇི་ལྟར་འདི་འཁྲུལ་ཡིན། ། ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མི་སྣང་འཁྲུལ། །ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་མིན་ཅེས་མིན། །དེ་ཉིད་མིན་བདེན་མི་རུང་ན། །བདེན་པ་སྣང་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །དེས་ན་བདེན་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སླུ་བའི་ཚིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཁ་ཆུ་འཐུང་ཞེས བརྗོད་པ་བཞིན།།གང་ཞིག་བདེན་པ་མིན་པ་ཡང་། །བདེན་ལྟར་སྣང་བ་མི་འབྱོར་པ། །དེ་ཡི་བདེན་པ་སྣང་བ་ཉིད། །རྗོད་པས་འདྲིད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་གཞན་བསམ་མ་ཤེས་པར། །བདག་བསྟོད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །སྨྲ་བ་འབའ་ཞིག་དེ་ལས་ནི། །འདྲིད་པ་གཞན་ནི་ཡོད་ མ་ཡིན།།དེས་ན་རེ་ཞིག་འདི་གཞག་སྟེ། །འདི་ཉིད་ལ་ཕ་རོལ་པོས་བརྗོད་པ་གཞན་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ། །མ་ཡིན་པར་ནི་འགོག་ན་ཡང་། །འགྲོ་བ་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ནི། །ཐ་དད་མེད་པས་གྲུབ་པ་སྒྲུབ། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ མེད་པ་ཉིད་དོ།

通過自性變成的法性，從返回的角度，安立為不同，然後是認識具有意義的。對於那個，如果說，所有這些名言都是世俗的，那麼，即使是那樣，也沒有僅僅是那個的斷絕。暫時，因為大象的觀點，所以使用這個名言，後來如果確定觀察，那麼，這個也是壞滅本身。「世俗」這個詞是什麼呢？如果說是事物，那麼，應該說那個本身，對於那個，其他名字做什麼呢？然而，如果什麼也沒有，那麼，那個時候，對於「世俗」這個詞，其他名字做什麼呢？「對於真實，極其習慣的，在勝義諦中，那個本身不存在。如果觀察，因為是空性，所以，那個稱為世俗。」 因為僅僅那個是遮蔽，所以是世俗的。暫時，說沒有顯現的自性是不合理的。如果觀察，因為不存在，所以確定是沒有事物。因此，相對於勝義諦，稱為世俗。說「在世俗中存在」，是相對於錯亂的認識說存在。因為沒有產生損害錯亂的，所以，自以為是真實，因此稱為「世俗的真實」。因此，這個也僅僅是應該說的。「如果沒有，如何是錯亂呢？如果存在，如何是錯亂呢？如果那個本身不顯現，是錯亂，那麼，不是世俗本身。」 如果那個本身不是真實，那麼，如何不會變成真實顯現呢？因此，即使顯現為真實，也稱為「世俗的真實」，如何變成欺騙的語言呢？像說「喝口水」一樣。「什麼不是真實，但是顯現為真實，那個的真實顯現，說有什麼欺騙呢？」 因此，在不瞭解其他想法的情況下，想要讚美自己而說，僅僅是說，從那個，沒有其他欺騙。因此，暫時放下這個，對於這個本身，對方說其他。如果說，即使否定事物是不同的，也通過可量本身，成立沒有不同，成立是可量本身。「通過可量本身，所有行者沒有與認識不同的本身。」 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了世俗諦和勝義諦的關係、名言的本質、錯覺和真理的辯證關係、以及如何定義和證明一個概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 世俗諦和勝義諦的關係： 這段文字認為，世俗諦和勝義諦是相互依賴的，並且我們無法通過簡單的方法來區分它們。它還認為，世俗諦是相對於勝義諦而言的，並且世俗諦的真理是相對的。這與現代哲學中關於相對主義和絕對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，而絕對主義認為真理是絕對的。 名言的本質： 這段文字認為，名言是一種約定俗成的符號，它本身沒有固有的意義。它還認為，名言的意義是基於我們的認識和經驗。這與現代語言哲學中關於意義的討論相關。現代語言哲學認為，意義是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，語境、意圖和文化。 錯覺和真理的辯證關係： 這段文字認為，錯覺和真理是相互依存的，並且我們無法通過簡單的方法來區分它們。它還認為，我們對錯覺的認識是基於我們對真理的認識，反之亦然。這與現代認識論中關於真理的討論相關。現代認識論認為，真理是一種複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，證據、邏輯和一致性。 本體論承諾： 這段文字中關於「如果說是事物，那麼，應該說那個本身，對於那個，其他名字做什麼呢？然而，如果什麼也沒有，那麼，那個時候，對於「世俗」這個詞，其他名字做什麼呢？」的論述，揭示了本體論承諾的問題。現代邏輯學和哲學，試圖通過不同的本體論框架，來理解存在和實在的本質。

།གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པས། །དངོས་སྩོགས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས། །བློ་དམིགས་མེད་པར་འདོད་པ་ཉིད། །འཛིན་ལས་ཐ་དད་མེད་ཅེ་ན། །ནུས་པའི་དབྱེ་བ་འགལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་བློ་ཡང་སྐྱེ་བར་སྒྲུབ་ན། ཕྱི་རོལ་གཟུང་བ་དང་བྲལ་བ། ། མཐོང་ཕྱིར་དེ་ནི་ངེད་ཀྱང་འདོད། །ཁྱེད་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་འདི་མི་འདོད། །འདི་ནི་སྨིག་རྒྱུའི་བློ་བཞིན་དུ། །རང་གི་ཆ་ལ་གནས་པ་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་སྐྱེས་བློས། །ནག་པོ་ལ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིས། །ཆོས་གྱུར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ འཛིན་པ་མིན་ན་ནི།།དེས་ན་ཡུལ་ཐ་དད་པས་ན། །འགལ་ཟླ་བཟློག་པ་མེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཡིན་ཕྱིར་དམིགས་དང་བཅས། །འགྱུར་བ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་རྟོགས་བྱེད་སྒྲ་ཡང་ནི། །རྟོགས་པ་ཡིས་ནི་བཟུང་གྱུར་ཅིང་། །རིག་པ་ཡིས་ནི་དམིགས་པ་ཉིད། །འགོག་ན་ གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན།།གལ་ཏེ་བློ་སྐྱེད་ནུས་པ་ནི། །འགོག་ན་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་སྦྱོར་བ་ནི། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་མིན། །བརྗོད་པ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མིན། །དེ་ཡང་ཐ་དད་མེད་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་དེ་རྟེན་ཐ་དད་པ། །རྟོགས་པར་བྱེད་བློ་མེད་པར་ མིན།།ཆ་ཤས་བཅས་པའི་ངག་དང་ནི། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་དཔེར་བཅས་དང་། །རྒོལ་དང་ཕྱི་རྒོལ་རྟོགས་པའོ། །རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་མ་བཟུང་བར། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྦྱར་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ལྡན་འདོད་ན་ནི། །དེ་ཚེ་ཁྱེད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ། །ཁས་བླངས་སྔ་མས་གནོད་པར་ འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་གྱི་ནའོ། །ཤེས་ལས་གཞན་པ་མེད་པ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ཆོས་ཡོད་ཀྱང་བློ་དེ་ལས། །སྔོ་སྩོགས་ཐ་དད་མེད་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེའི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐ་མི་དད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་ པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ།།མི་ཉིད་དང་ལྡན་ན་ཡང་རིགས་ངན་བྲམ་ཟེ་ལས་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་བདག་ལས་ཐ་དད་པའི་དམིགས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བས་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྐབས་ལས་ རྟོགས་སོ།།གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱང་གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་ལས་ཐ་མི་དད་ན་དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་དེ་ཐ་དད་པས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་ག་ལ་འགྱུར། རིག་དང་དེ་ལས་གཞལ་བ་དག་།གཞལ་བྱ་ཉིད་ཕྱར་དབྱེར་མེད་ན། །མྱོང་ལས་གཞན་དེ་མེད་ཉིད་དེ། །དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「如果因為極其不同，事物等形態不同，想要心沒有對境本身，說『從執持沒有不同』，那麼，會變成能力的區別相違。如果成立產生沒有對境的心，那麼，『因為看見，所以我們也想要，遠離外面的執持』。你們無論如何也不想這個是正確的。這個像陽焰的心一樣，安住于自己的部分本身。通過成立所生的心，通過認識黑色等等，變成法，沒有對境本身。如果不是執持，那麼，因為境是不同的，所以，因為是無有相反的自性，所以，具有對境，通過什麼來返回變化呢？如果說，認識的語言也被認識執持，並且通過認識來否定對境本身，那麼，是成立成立的。如果否定產生心的能力，那麼，不會成立成立的。你們成立的結合，不是沒有認識的。語言不是沒有關係的。那個也不會變成沒有不同。那個也，那個所依賴的不同，不是沒有認識的心。具有部分的話語，以及方面、理由、譬喻，和反駁者、對方的反駁者的認識，沒有分別執持，不會結合成立的。如果想要具有那個，那麼，那個時候，你們的承諾，會被以前的承認損害。」 所有這些都是「的」。「沒有與認識不同的，說是沒有對境的。即使那個法存在，從那個心，也不會變成沒有與藍色等等不同。如果那個的法，通過所知等等，與那個法具有相同，即使是那樣，因為沒有認識本身，所以，那個是不同的本身。即使具有人的身份，也不會變成沒有與低種姓婆羅門不同。」 因此，從場合認識到，識也因為遠離了認識自己不同的對境，所以沒有對境。如果可量本身與可量沒有不同，那麼，因此，如何成立那個與認識不同呢？「如果認識和從那個量，可量本身沒有區分，那麼，除了感受，沒有那個，那個是識本身。」 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了意識的對境、認識的本質、邏輯論證的結構、以及自我指涉的問題。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 意識的對境： 這段文字認為，意識總是具有對境的，並且我們無法想像沒有對境的意識。它還認為，意識的對境是意識的本質特徵。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。 認識的本質： 這段文字認為，認識是一種主動的過程，它涉及到執持、區分和理解。它還認為，認識不是一種被動的接收，而是一種主動的構建。這與現代認識論中關於知識的本質的討論相關。現代認識論認為，知識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，證據、邏輯和一致性。 邏輯論證的結構： 這段文字認為，邏輯論證需要一個清晰的結構，它包括方面、理由、譬喻和結論。它還認為，邏輯論證需要避免自相矛盾和循環論證。這與現代邏輯學中關於邏輯論證的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證是一種複雜而多樣的現象，它可能涉及到多種因素，例如，形式化的推理規則和語義解釋。 自我指涉： 這段文字中關於「如果說，認識的語言也被認識執持，並且通過認識來否定對境本身，那麼，是成立成立的」的論述，觸及了自我指涉的問題。現代邏輯學，特別是數理邏輯，通過型別論和**論等方法，試圖解決這類自我指涉的悖論，避免邏輯體系的崩潰。

།ཤིན་ཏུ་ཐ་ དད་ལ་ལྟོས་ཏེ།།དམིགས་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །ཅི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །རྟོགས་མེད་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐ་དད་ན་ཡང་གཏན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་ནི་ལྟ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་ ཁོ་ནའོ།།དེས་དམིགས་པ་མེད་ན་རང་གི་ཆ་ལ་དམིགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ནང་གི་བྱེ་བྲག་ཏུ་འགྱུར་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གཉི་ག་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་ནི། ། གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་དམིགས་བཅས་ཡིན། །བདེ་བ་དང་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་།གཉི་ག་རྟོགས་ལ་དེ་མེད་དོ། །རྟོགས་ལས་མི་གཞན་གཟུང་འཛིན་གྱི། །དབྱེ་དང་དཀར་སྔོ་ལ་སོགས་ཀྱི། །དབྱེ་བར་ཡང་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེས་ན་མེད་ཉིད་མིན་ཞེ་ན། །དཔེར་ན་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། བདེ་སྡུག་སྩོགས་དབྱེ་འདི་ཡོད་བཞིན། །དཀར་དང་བདེ་སྩོགས་དབྱེ་བ་ཡང་། །གཟུང་དང་ཅིག་ཤོས་བདག་རིག་མིན། །དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དཀར་པོ་དང་བདེ་བའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཡིན་ན་ཅི་འགལ། གཟུང་བ དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྣང་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དཀར་པོ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྣང་བ་ནི་མཚོན་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་མ་རུངས་པའི་བདག་ཉིད་རང་འདོད་ཀྱིས་བསླུས་པ་དག་གིས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡི། །བློ་ཡང་སྐྱེ་བར་རབ་བསྒྲུབ་ན། །ཕྱོགས་འདི་སྔར་གྱི་ཕྱོགས་ལས་ནི། །ཐ་དད་པར་ནི་ཇི་ལྟར་བསྟན། །བློ་ཀུན་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་། །དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་ནི། །འདི་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཁྱད་མེད་དེ། །ཆོས་ནི་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །སྒྲུབ བྱེད་ལས་སྐྱེས་བློ་ཡིས་ནི།།བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ནི་ཆོས་གྱུར་ཉིད། །བློ་ནི་དམིགས་དང་བཅས་པ་ཉིད། །དམིགས་པ་མེད་པས་གཅོད་པར་འགྱུར། །གང་གི་ཚེ་བློ་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་དོན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

「如果相對於極其不同，成立沒有對境，為什麼會變成成立成立呢？沒有認識，是極其不同。如果說，即使通過一些形態是不同的，也是絕對不同的本身，因為不能看見不同和沒有不同。因此，不同是極其不同本身。因此，如果沒有對境，僅僅是對自己的部分有對境，因此，如何是成立成立呢？如果說，通過認識的形態本身，沒有執持的不同，那麼，會變成內部的差別，即使是那樣，那個沒有不同的對境本身。如果變成認識兩個的體性，如何具有對境呢？快樂和痛苦，沒有那個認識兩個。從認識，如何變成其他執持和被執持的區分，以及白色、藍色等等的區分呢？如果說，因此不是沒有，那麼，譬如，即使存在認識的自性，也有快樂、痛苦等等的區分。白色和快樂等等的區分，也不是執持和另一個自識。譬如，即使快樂和痛苦沒有與認識不同，那個本身是不同的，同樣，如果白色和快樂的區分也是那樣，有什麼相違呢？執持和被執持的形態是顯現不存在本身。除了白色和快樂等等，顯現執持等等，沒有指示。因此，執持等等的名言，是惡劣的自性，被自己意願欺騙的人們安立的。如果很好地成立，即使產生沒有對境的心，那麼，如何顯示這個方面與以前的方面不同呢？所有心沒有對境，以及所有產生，這兩個成立的沒有差別，如何不是法呢？通過成立所生的心，成立的是法本身。心是具有對境本身，通過沒有對境來遮斷。什麼時候，所有產生的心都沒有對境，當成立那個的時候，變成法，成立沒有意義的對境本身。」 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了意識的對境、認識的本質、邏輯論證的結構、以及如何定義和證明一個概念。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 意識的對境： 這段文字繼續強調意識的對境性，認為意識總是指向某個對象，即使是內部的感受，如快樂和痛苦，也是意識的對象。這與現代認知科學中關於意識的意向性（intentionality）的討論相關。現代認知科學認為，意識總是關於某事物的，這種「關於」的特性是意識的一個重要特徵。 認識的本質： 這段文字認為，認識不僅包括對外部事物的感知，也包括對內部感受的區分。它還認為，認識是一種主動的區分過程，而不是被動的接收。這與現代認識論中關於知識的本質的討論相關。現代認識論認為，知識的獲得是一個主動的建構過程，而不是被動地接受外部資訊。 邏輯論證的結構： 這段文字繼續討論了邏輯論證的結構，強調論證需要清晰的區分和定義，並且需要避免自相矛盾。這與現代邏輯學中關於邏輯論證的討論相關。現代邏輯學強調論證的有效性和可靠性，並使用形式化的方法來分析論證的結構。 概念的定義和證明： 這段文字中關於「如果很好地成立，即使產生沒有對境的心，那麼，如何顯示這個方面與以前的方面不同呢？」的論述，揭示了概念定義和證明的困難。現代邏輯學，特別是數理邏輯，強調清晰的概念定義和嚴格的證明規則，以避免謬誤和歧義。

།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ཁས་བླངས་པས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་སེལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཀོད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན། རྟོགས་པའི་སྒྲ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ནི་སྐབས་ཀྱིས་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར། གང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བ། བློ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་འགོག་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་ ནོ།།གལ་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་བློ་སྐྱེ་ཡང་དེ་སྐྱེས་ཀྱང་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ད་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སེལ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཕ་རོལ་གྱི། །འཁྲུག་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པས་ན། །ཇི་ ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་མེད་ཡིན།།བློ་མཐའ་དག་དམིགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་ཚད་མ་འགའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་བློ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པ་མེད་པ་ ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མི་སླུ་བས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་བློ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་སྟེ། ཕྱི་ནས་དོན་དེ་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་བློ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད པ་སྦྱར་བ་ནི་གཞན་སེལ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི།རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ན། སྒྲའི་དོན་གཞན་སེལ་བ་ཡང་དོན་རྣམས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་དང་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ ཉིད་དོ།།རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ཡང་དང་པོ་ཉིད་འཇིག་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། དེ་ཡང་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་ཕྱི་ནས་དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「如果那樣，因為錯亂的緣故，承認僅僅是消除具有對境本身，所以，如何成立所安立的，沒有意義。已經顯示，認識的語言，對於認識的語言，因為場合不適用本身。因此，因為不是語言認識的自性，如何會變成成立成立呢？通過什麼使成立的變成沒有意義呢？不是想要否定產生心的能力。說『心本身不產生』，這個不是說沒有對境的意義。如果即使產生沒有對境的心，即使那個產生，做什麼呢？然而，如果具有對境，那麼，那個時候，那個本身不是確定的，如果這樣說，那麼，那個也不是的。因為消除其他是成立的。因為通過成立，反駁對方的顛倒，所以，如何使成立沒有意義呢？『所有心都沒有對境』，這個意義是通過一些量來認識的。如果不是那樣，如何會變成否定成立呢？因此，通過成立，沒有對境的心也應該成立為沒有對境本身。如果那個不是沒有對境本身，如何成立為沒有對境本身呢？比量是不欺騙的量，不是因為具有對境本身。『沒有具有對境本身』，如何是不欺騙的呢？因為沒有對境和不對境。沒有的心如何是不欺騙的呢？如果說，顯現是不對境的，從外面，那個意義是不對境的，那麼，那樣，沒有對境的心也是確定那個本身的理由。因此，結合成立，是認識消除其他，不是沒有認識。語言的意義消除其他，也與意義們具有關係本身。觀察的不同和具有部分的方面，執持為不同的境，也是在世俗中存在本身。執持反駁者和對方的反駁者為不同，難道不是首先就壞滅了嗎？那個也像夢一樣，從外面變成沒有對境。」 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了邏輯論證的有效性、意識的對境、以及世俗諦和勝義諦的關係。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 邏輯論證的有效性： 這段文字認為，邏輯論證的目的是爲了消除錯誤觀念，而不是僅僅爲了證明自己的觀點。它還認為，邏輯論證需要清晰的定義和推理，並且需要避免自相矛盾。這與現代邏輯學中關於邏輯論證的有效性的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證的有效性是基於其形式結構，而不是其內容。 意識的對境： 這段文字繼續強調意識的對境性，認為意識總是指向某個對象，即使是「沒有對境」的意識，也是以「沒有對境」作為其對象。這與現代認知科學中關於意識的意向性的討論相關。現代認知科學認為，意識總是關於某事物的，這種「關於」的特性是意識的一個重要特徵。 世俗諦和勝義諦的關係： 這段文字認為，世俗諦和勝義諦是相互依賴的，並且我們無法通過簡單的方法來區分它們。它還認為，世俗諦的真理是相對的，而勝義諦的真理是絕對的。這與現代哲學中關於相對主義和絕對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，而絕對主義認為真理是絕對的。 元邏輯問題： 這段文字中關於「『所有心都沒有對境』，這個意義是通過一些量來認識的。如果不是那樣，如何會變成否定成立呢？」的論述，觸及了元邏輯的問題。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來討論邏輯系統的性質，例如，一致性、完備性等。

།དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་ན་ད་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྩོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་ཡང་འདི་སྔར་བཀོད་ཟིན་ པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ།ཉེས་ལྡན་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་ཉོན་མོང་གིས། །འཐབ་བྲལ་བུད་མེད་དམངས་རིགས་མཚར་སྐྱེད་པ། །བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་མདུན་དུ་ནི། །ཕྱིར་ཡང་རབ་ཏུ་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་མིན། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐ་དད་པ་དག་གླང་ པོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཕྱིས་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ།།ངས་རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་འབའ་ཞིག་རྟོགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་ལ་གཞན་གྱི་རྟོགས་པས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རང་གི་ཆ་ཙམ་ལས་གཞན་ མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པའི་ཚིག་ལས་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱི་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་པོ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོགས་པ་འདི་ཚད་མ་གང་ལས་ཡིན། འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་ ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྟོགས་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་རྟོགས་བྱེད་མ་ཡིན་རྣམས། །དེ་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་མ་ཡིན་ན། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་སྐབས་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ལྷུང་བས། རྟོགས་བྱེད་ཉིད་ནི་ མེད་ཅེ་ན།།ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ཉིད་ལས་ནི། །གང་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་འགལ་བ་གཉིས་པོ་དག་།རྟོགས་པར་བྱ་བ་འཐད་མ་ཡིན། །གཅིག་ལ་རེ་རེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར། །རྟོགས་བྱེད་གཉིས་ ནི་རྩོད་པས་ནི།།རྟོགས་བྱེད་གཞན་དག་ཡིན་པར་ནི། །འགྱུར་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡིན། །རྒོལ་དག་རྟོགས་བྱེད་ཡིན་ཞེ་ན། །ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱང་། །ངེས་པར་རང་ཕྱོགས་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་། །དེ་ཕྱིར་ཚད་མའི་འོངས་པ་ཡི། །དེ་ཉིད་ངེས་པར་ཁས་ བླང་བྱ།།དེ་དང་འགལ་བ་སྔར་གྱི་ནི། །ཁས་བླང་གང་ཡིན་དེ་སེལ་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཕྱོགས་དང་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་བློ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོངས་པ་རྒོལ་བའི་ཚིག་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བསལ་བ་དེ་ལ་དེ་དག་གིས་འགལ་བ་མ་ ཡིན་ནོ།

「那個時候，如果結果已經成立，那麼，對於沒有成立等等的爭論做什麼呢？而且，因為這個以前已經安立，所以，這個爭論做什麼呢？『不知道有罪的那個，被煩惱，爭鬥不休，引起婦女和民眾的驚奇，那個言說，在認識面前，不會再次徹底壞滅』。因此，即使通過大象的觀點，承認方面等等的不同，後來進入勝義諦的時候，成立那個不存在，沒有過失。『我僅僅認識自己的顯現本身』，對於這樣的認識，難道不是被其他認識損害嗎？」 如果說，那麼，對於認識者們，也有「僅僅是自己的部分，沒有其他」的認識，從說沒有對境的語言，有認識。因此，「你們沒有執持不同，對於成立認識者們，不適用」，對於這樣的認識，是從什麼量來的呢？然而，如果說，凡是沒有具有不同認識的，那些不是認識者，那麼，那個不是的。「什麼本身是認識者，那個在這裡不是認識者。如果那個本身不是認識者，那麼，沒有認識者的場合。」 然而，如果說，因為落入一個方面，所以，沒有認識者本身，那麼，「從落入方面本身，從哪裡解脫呢？兩個相互矛盾的，不適合認識。因為一個一個認識，所以，會落入方面。因此，因為相互矛盾，所以，兩個認識者通過爭論，會變成其他認識者，所以，沒有盡頭。如果說，反駁者是認識者，那麼，會變成相互依賴。因為那兩個也，必須落入自己的方面。因此，應該承認量的到來本身。消除與那個相違的以前的承認。什麼時候，認識者們，方面和反駁者和對方的反駁者們，即使是不同的心，如果通過量的力量，從反駁者的語言中消除顛倒，那麼，對於那個，那些沒有相違。」 這段文字繼續探討了意識、對境、實在、真理、現量、比量、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了邏輯論證的目的、認識的可靠性、以及世俗諦和勝義諦的關係。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 邏輯論證的目的： 這段文字認為，邏輯論證的目的是爲了消除錯誤觀念，而不是僅僅爲了證明自己的觀點。它還認為，邏輯論證需要避免無意義的爭論，並且需要關注真理的本質。這與現代邏輯學中關於邏輯論證的目的的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。 認識的可靠性： 這段文字認為，我們的認識可能會受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、我們的期望和我們的文化。它還認為，我們需要通過批判性思維來評估我們的認識，並且需要避免盲目地相信自己的觀點。這與現代認識論中關於知識的可靠性的討論相關。現代認識論認為，知識的可靠性是基於多種因素的，例如，證據、邏輯和一致性。 無限倒退： 這段文字中關於「兩個認識者通過爭論，會變成其他認識者，所以，沒有盡頭」的論述，觸及了無限倒退的問題。現代邏輯學和哲學，會用不同的方法來解決無限倒退的問題，例如，通過設定基本原則或通過循環論證。

།རང་གི་བློས་ངེས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་གི་དེ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་བས་དེར་གཏན་ཚིགས་ཁས་མ་བླངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། དེས་ན་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་སྔར་གྱི་ཁས་བླངས་པས་འདི་ལ་གནོད་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མའི་སྟོབས་ལས་འོངས་པ་འདིས་ནི་སྔ་མ་ལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ ལྟར་འདི་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསང་སྟེ་བརྗོད་དོ།

「通過自己的心確定認識的那些，因為那個會變成完全清凈，所以，在那裡如何是不承認理由呢？因此，通過什麼形態，以前的承認會損害這個呢？因為這個是從量的力量來的，不是以前的，所以，如何使這個不相關呢？秘密地說。」 這段文字繼續探討了邏輯推理、認識的可靠性、以及真理的本質。它深入探討了邏輯論證的有效性、認識的來源、以及如何處理矛盾的觀點。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 邏輯論證的有效性： 這段文字認為，邏輯論證的有效性是基於其形式結構和推理規則，而不是基於論證者的意願或信念。它還認為，邏輯論證需要避免自相矛盾，並且需要關注真理的本質。這與現代邏輯學中關於邏輯論證的有效性的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證的有效性是基於其形式結構，而不是其內容。 認識的來源： 這段文字認為，認識的來源可以是多種多樣的，例如，我們的經驗、我們的推理和我們的直覺。它還認為，我們需要通過批判性思維來評估我們的認識，並且需要避免盲目地相信自己的觀點。這與現代認識論中關於知識的來源的討論相關。現代認識論認為，知識的來源是多種多樣的，並且我們需要通過多種方法來評估我們的認識。 真理的本質： 這段文字認為，真理是一種客觀的實在，它獨立於我們的觀點和信念。它還認為，我們需要通過邏輯推理和經驗觀察來接近真理，並且需要避免主觀偏見。這與現代哲學中關於真理的本質的討論相關。現代哲學認為，真理是一種複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，證據、邏輯和一致性。 邏輯一致性： 這段文字中關於「通過自己的心確定認識的那些，因為那個會變成完全清凈，所以，在那裡如何是不承認理由呢？」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。

།གང་ལ་བདེན་པར་རློམ་ཡོད་པ། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད། །དེ་ཕྱིར་དེ་བདེན་མི་འདོད་པའི། །ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འོན་ཏེ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྟོགས་པ་དང་། །སློབ་མ་བདག་ཉིད་དོན་དམ་དུ། ། གྲུབ་པ་མེད་པར་ཆོས་ལ་སོགས། །ཉེ་བར་སྟོན་པ་འཐད་མ་ཡིན། །དེ་སྒྲུབ་ཕྱིར་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས། །ཐ་དད་བཞེད་ཡིན་གསལ་བར་དེས། །མདོ་སྡེ་དག་ཀྱང་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །ལུང་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ནི་གྲགས་པས་ཀྱང་། །ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར བ་ཡིན།།གལ་ཏེ་མ་ལུས་སྒྲུབ་བྱེད་བློ། །ལོག་པར་འདོད་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །ཇི་ལྟར་འདོད་ཀུན་མེད་པ་འམ། །མ་ཚང་ལ་སོགས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་དག་དམིགས་དང་བཅས་པ་ནི། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་འགྱུར། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ཁས་ལེན་ན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོགས་པ་བརྫུན། །ཕྱོགས་ སྩོགས་ནང་དུ་མ་འདུས་ཕྱིར།།དེ་ནི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་མིན། །དེ་ནི་ལོག་པར་གྲུབ་ན་ཡང་། །སྔ་མ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དེ་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི། །ཤེས་པ་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར། །ཇི་སྲིད་ཇི་སྲིད་དམ་འཆའ་བ། །དེ་ལྟར་དེ་ལས་གཞན་ བརྗོད་པ།།དེ་སྲིད་དེ་སྲིད་ཕྱི་མ་རྣམས། །ལོག་ཕྱིར་སྔ་མ་གནོད་པར་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ན། །འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་ཅན་དུ་འང་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། །བཟློག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་བྱ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་སྙམ་པ་ཡི། །བློ་འདི་ཡང་དག་པ་ ཉིད་ཡིན།།གནོད་དང་བྲལ་བའི་བློ་ཡིན་ཕྱིར། །དཔེར་ན་རྨི་སྩོགས་གནོད་བློ་བཞིན། །དེ་ཡང་ལོག་ཅེས་སྨྲ་ཞེ་ན། །རྨི་སོགས་དག་ལ་གནོད་མེད་པས། །ད་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། །ཆོས་མཐུན་ཅན་དཔེ་མེད་པར་འགྱུར། །རྣམ་ཤེས་ཡོད་དང་ཐ་དད་དང་། །དེ་བཞིན་སྐད་ཅིག་ཉིད་སོགས་ བློ།།གལ་ཏེ་བདེན་པར་ཁས་ལེན་ན། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ངེས་འགྱུར། །དེ་དག་ལོག་པར་རྟོགས་ན་ཡང་། །ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་ཐལ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བཅིངས་པ་དང་། །གྲོལ་སོགས་རྣམ་གཞག་རུང་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཐར་པའི་འབད་པ་ཡང་། །འབྲས་བུ་མེད་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ད་ལྟ་ལ་བསམས་ཏེ། །འཁོར་བའི་རྟོགས་པ་ལ་གནས་ན། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་སྩོགས་དཔྱོད་འདི། །དེ་ལྟར་མི་འབྱོར་པ་མ་ཡིན། །འདོད་སོགས་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། །བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་བཞིན་དུ་འདོད། །དེས་ན་འདོད་པ་གྲུབ་དོན་དུ། །ཆོས་སྟོན་ མེད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན།།འདོད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཡིན་ལ། །དེ་ལས་གཞན་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་དབྱེ་བ་འདི་ནི་འཁོར་བར་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐ་དད་པའི་བག་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「對於什麼有自以為是的真實，那個認為是無對境的。因此，對於不想要那個真實的方面，有什麼損害呢？然而，又這樣想，『對於法和非法、認識，以及弟子本身，在勝義諦中，沒有成立，對於法等等，不適合顯示。爲了成立那個，諸佛，清楚地想要不同，因此，也承認經部，會變成與教義相違。通過世間的名聲，也會變成損害方面。』如果想要所有成立的心都是顛倒的，那麼，那個時候，如何說『所有想要都不存在』，或者『不完整』等等呢？那些具有對境的，會被那些本身不確定。如果承認與那個不同，那麼，與那個不同的認識是虛假的。因為方面等等沒有包含在內，所以，那個不是方面等等。即使那個成立為顛倒，以前的所有也不會成立。那個時候，會變成成立和被成立的認識沒有不同。只要只要承諾，那樣那樣說與那個不同，那麼，那麼後來的顛倒，會損害以前的。如果被比量損害，也會變成不顛倒的相違。那樣，對於所有方面，應該說返回的成立。認為外面意義存在的這個心，是正確的本身。因為是無損害的心，譬如，像夢等等的損害心一樣。如果說，那個也是顛倒的，那麼，因為夢等等沒有損害，現在，你們的成立，會變成沒有同法的譬喻。如果承認識存在、不同，以及剎那等等的心是真實的，那麼，會被那個本身不確定。即使認識那些是顛倒的，也會變成損害方面。如果是那樣，束縛和解脫等等的安立是不合理的。因此，也會變成解脫的努力沒有結果。那個不是的。像這樣，如果現在思考，安住于輪迴的認識，那麼，對於法和非法等等的觀察，那樣不是不合理的。即使想要等等不是那個本身，也像孩子的遊戲一樣想要。因此，爲了成立想要的目的，不會變成沒有說法。成立想要本身是法，與那個不同是非法。』這個區分是確定認識輪迴，因為那個沒有與不同的習氣分離。」 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果承認識存在、不同，以及剎那等等的心是真實的，那麼，會被那個本身不確定」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 認知和行為的聯繫： 這段文字中關於「如果現在思考，安住于輪迴的認識，那麼，對於法和非法等等的觀察，那樣不是不合理的」的論述，探討了認知和行為的聯繫。現代認知科學認為，我們的認知會影響我們的行為，反之亦然。

།གང་གི་ཚེ་གྲོལ་བ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་ལ་འགས་ཀྱང་དོགས་པ་མེད་དོ། །ཕྱིས་ རྩེད་ཀྱང་ཡུལ་ལ་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་དོན་དམ་པར་རིག་པ་དག་མི་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། འགྲོ་ཀུན་གང་ལ་གང་གིས་ནི། །དེ་ཉིད་བློ་ཡོད་པ་ལ་འཇུག་།ཆགས་ཕྱིར་སྡུག་པའི་བློ་ཡིས་ནི། །གཟུགས་ངན་མ་ལ་མི་འཇུག་གམ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མིན་པ་ལའང་། །མི་རྣམས་དེ་ཉིད་བློ་ ཡིས་འཇུག་།གླང་ཆེན་ལྟ་བ་བྱས་ནས་ནི། །དེ་དང་དེ་སྟོན་མིན་ནམ་ཅི། །འདིས་དེར་ནན་ཏན་མཛད་པ་ནི། །འགལ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་བསམ་པས་གསུངས་པ་ཡི། །མདོ་སྡེ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་གནོད། །དེ་ཉིད་རིག་མེད་གྲགས་པ་ཡིས། །གནོད་པ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ ཡིས།།ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི། །དེ་ལ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བློ། །ཟད་པར་དམིགས་པ་མེད་པ་མིན། །གང་ཚེ་དེ་ཉིད་རྟོགས་གྱུར་ན། ཐམས་ཅད་མེད་ཀྱང་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །དེ་ཚེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །དམིགས་མེད་བདག་ཉིད་ཡིན་ པར་འདོད།།གལ་ཏེ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། །དམིགས་མེད་དེ་ལས་མི་འགྲུབ་ན། །སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཡིས། །བསྒྲུབ་ཡིན་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ཆོས་མཐུ་ཅན་དཔེའི་ཕྱིར། །དེ་ཡིས་མ་ངེས་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཁས་ལེན་པ། །ཡིན་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་། །ལོག་པ་ཡིན་པར་མི་འདོད་མིན། །དེས་ན་ལོག་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །སྐྱོན་གྱིས་མི་འདོད་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཁས་ལེན་ན། །ཐུག་པ་མེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ལ་བདེན་པར་མངོན་རློམ་པ། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་འདོད། །སླུ བ་མེད་པ་གཞན་ལ་ཡང་།།དམིགས་པ་མེད་ནི་ངེས་པར་རྟོགས། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བཟློག་པ་ཡི། །སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གནོད་དང་བྲལ་བའི་བློ་ཉིད་ནི། །མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བསྒྲུབ་ཟིན་ཏོ། །རྨི་སོགས་གནོད་བློ་བདེན་པ་ནི། །མི་དམིགས་པ་ནི་བསྒྲུབས་པ་ཡིན། །དེས་ སྐྱེད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི།།གནོད་བྱེད་ཡིན་ཕྱིར་དམིགས་བཅས་སུ། །སྒྲུབ་ལ་གཏན་ཚིགས་གནོད་པ་དང་། །བལ་བའི་བློ་ནི་མ་གྲུབ་པོ། །སྐད་ཅིག་ཉིད་སྩོགས་བློ་ཡིས་ནི། །མ་ངེས་པར་ནི་བརྩད་པ་གང་། །དེ་ནི་མི་རིགས་གང་གི་ཕྱིར། །ཕྱི་བྲལ་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཡིན། །རྣམ་ཤེས་ ངོ་བོ་སྐད་ཅིག་ཉིད་གྲུབ་པས།།སྐད་ཅིག་བློ་དེ་དམིགས་དང་བཅས་པ་ཡིན། །དེས་ན་དམིགས་བཅས་ཕྱི་རོལ་ཅན་གྲུབ་པ། །མིན་ཞེས་དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་མེད་དེ། རྨི་ལམ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་དོ།

「什麼時候解脫，那個時候，對於那個，也沒有絲毫疑惑。後來，即使玩耍，爲了成立對境的想要的目的，在勝義諦中，認識者們不適用，不是的。像這樣，『一切眾生，通過什麼，對於什麼，那個本身適用於有心的人。因為貪著，通過痛苦的心，難道不適用於醜陋的母親嗎？』因此，對於不是那個本身，人們也通過那個本身的心適用。『做了大象的觀點后，難道不是顯示那個和那個嗎？』通過這個在那裡努力，顯示沒有相違。通過那個的想法所說的經部，有什麼損害呢？通過那個本身沒有認識的名聲，成立損害，通過成立，所有都是沒有對境的，對於那個，是接近顯示。對於那個，成立的心，不是完全沒有對境。什麼時候，認識那個本身，即使所有不存在，也沒有過失。那個時候，想要所有事物都是沒有對境的自性。如果那個的成立，不是從沒有對境成立，那麼，通過不欺騙本身，成立的是沒有對境，不是有對境。因為那個是同法的譬喻，那個如何會變成不確定呢？如果承認與那個不同，那麼，會那樣認識。與那個不同的認識，也不想是顛倒的。因此，如何成立具有顛倒先行的，不想要過失呢？如果承認與那個不同，沒有盡頭。對於什麼有自以為是的真實，那個認為是無對境的。對於其他不欺騙的，也確定認識沒有對境。如何會變成顯示那樣和相反的成立呢？無損害的心本身，已經成立為不成立的。夢等等的損害心是真實的，已經成立為不對境的。通過那個所生的比量，因為是損害的，所以，在具有對境中，對於成立，理由是損害的，並且羊毛的心是不成立的。通過剎那等等的心，爭論什麼是不確定的呢？那個是不合理的。因為，遠離外面的認識是剎那的。因為識的體性是剎那本身成立，所以，剎那的心是具有對境的。因此，成立具有對境和外面的，不是的，那樣是其他人的方面。沒有外面的對境的因，像夢的心一樣，以差別成立方面。」 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果那個的成立，不是從沒有對境成立，那麼，通過不欺騙本身，成立的是沒有對境，不是有對境」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 認知和行為的聯繫： 這段文字中關於「『一切眾生，通過什麼，對於什麼，那個本身適用於有心的人。因為貪著，通過痛苦的心，難道不適用於醜陋的母親嗎？』」的論述，探討了認知和行為的聯繫。現代認知科學認為，我們的認知會影響我們的行為，反之亦然。 意識的本質： 這段文字中關於「識的體性是剎那本身成立，所以，剎那的心是具有對境的」的論述，探討了意識的本質。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。

།སྐད་ ཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་བློས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ལྟ་བ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་དཔེས་དེ་ལྟ་བུས་དམིགས་ པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་རེ་ཞིག་དམིགས་པ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་པའི་དམིགས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐད་ཅིག་ཉིད་སོགས་མངོན་སུམ་མམ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་རིག་པ་ཡིན། །རྗེས་དཔག་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡིས། ། དམིགས་དང་བཅས་པར་གནས་མ་ཡིན། །སླུ་བ་མེད་པ་ཙམ་ལས་ཏེ། །ཤེས་པ་དམིགས་དང་བཅས་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མི་སླུ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ ཚད་མ་ཡིན་གྱི།རང་གི་རྣམ་པ་འཛིན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །དངོས་སུ་བྱས་ནས་དངོས་པོ་འཛིན་པར་རློམ་པ་ཡིན། དངོས་སུ་བྱས་པ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དེ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་རིག་ པ་གཟུང་བར་མི་ནུས་སོ།།ཅི་སྟེ་བཟློག་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པས་རང་རིག་པའི་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ཡི་རང་བཞིན་རིག་པ་ན། །གང་ཚེ་གཞན་རིག་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །མྱོང་བ་གང་གིས་བཟློག་པར་རུང་། །རིག་པ་མེད་པས་རིག་ཅེ་ན། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ ཅིས་མི་རིག་།དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་ཅེ་ན། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་འང་མཐོང་ངམ་ཅི། །དོན་མགོན་དེ་ལྟར་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་མཐོང་དེ་ལྟར་འདོད་བྱ། །མྱོང་ཉིད་བདག་ནི་ལྟ་བོ་ན། །དེ་ཡི་མཐོང་བྱེད་ག་ལས་འདོད། །གལ་ཏེ་རང་རིག་བྱེད་པས་ན། །དེ་ལྟར་སྔོ་སོགས་ལ་ཁྱད་མེད། ། བདག་གི་རྫས་ཉིད་གཞན་ཉིད་ནི། །གལ་ཏེ་དེ་རིག་པས་འཇལ་ན། །སྔོན་པོ་སོགས་ཀྱིའང་སྔོན་པོ་ཉིད། །རིག་པ་རིག་ལས་ཅིས་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བདག་གི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་རིག་པས་རིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན། སྔོན པོ་ཡང་རང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་གཞན་ཡིན་ལ།རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ སོ།།མིང་ཙམ་གྱིས་ནི་གཅིག་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ།

「如果說，通過剎那等等的心是不確定的，那麼，不是的。在瑜伽行派的觀點中，剎那本身應該成立為識的自性。因此，通過識的自性的對境的例子，那樣會變成具有對境本身。如果說，暫時成立不同的對境，那麼，剎那的心不是具有不同的對境。像這樣，『剎那等等，是通過現量，還是通過比量來認識的呢？』『比量，不是通過與那個不同的，安住于具有對境。』僅僅是不欺騙本身，認識不是具有對境。比量的不欺騙是什麼，那個是認識被其他因阻礙的。因此，通過產生那樣變化的認識，比量是量，不是通過執持自己的形態。其他的認識也是現量本身。實際上做了，認為執持事物。實際上做，是認識的自性，剎那本身，那個也不是通過自識本身。成為那個的自性，那個不能執持認識。如果說，因為有相反的量，所以，不成立自識的這個方面，那麼，『在那個的自性是認識的時候，什麼時候沒有其他認識，那個時候，自己的本體，通過什麼體驗來反駁呢？』如果說，通過沒有認識來認識，那麼，為什麼不是所有都認識呢？如果說，那樣沒有看見，難道不是在其他形態也看見嗎？爲了反駁義護，應該想要如何看見，那樣。如果體驗本身是觀察者，那麼，從哪裡想要那個的看見者呢？如果通過自識來做，那麼，那樣與藍色等等沒有差別。如果通過那個認識來衡量自己和別人的事物本身，那麼，藍色等等也是藍色本身，為什麼不是從認識來認識呢？』如何通過其他認識來認識自己的事物的本體本身，同樣，對於藍色等等，為什麼不承認呢？藍色也是自認識的自性本身是其他的，事物的自性也會變成其他的。像自己一樣，藍色等等也是認識的自性。然而，如果說，兩個的自性在佛陀那裡不成立，那麼，那個不成立也與行為相同。僅僅通過名稱，不能做成一個或兩個的自性。」 這段文字繼續探討了意識、認識、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了自識、現量、比量、以及瑜伽行派的觀點。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 自識（Svasamvedana）： 這段文字討論了自識的概念，即意識能夠自我認識的能力。這與現代認知科學中關於元認知（metacognition）的討論相關。現代認知科學認為，元認知是指我們對自身認知過程的認知，它包括對我們自己的思想、感受和行為的意識。 現量（Pratyakṣa）和比量（Anumāna）： 這段文字區分了現量和比量兩種認識方式。現量是指通過直接感知獲得的認識，而比量是指通過推理獲得的認識。這與現代邏輯學和認識論中關於知識的來源的討論相關。現代邏輯學和認識論認為，知識的來源可以是多種多樣的，例如，感知、推理和直覺。 瑜伽行派的觀點： 這段文字提到了瑜伽行派的觀點，該派認為一切現象都是意識的顯現。這與現代哲學中關於唯心主義（idealism）的討論相關。現代哲學認為，唯心主義認為，意識或精神是唯一真實的存在，而物質世界是意識的產物。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果通過那個認識來衡量自己和別人的事物本身，那麼，藍色等等也是藍色本身，為什麼不是從認識來認識呢？」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 認識的本質： 這段文字中關於「僅僅通過名稱，不能做成一個或兩個的自性」的論述，探討了認識的本質。現代認知科學認為，認識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。

།གཅིག་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ཞེས་ཡིད་ནི་འཇུག་པ་ཡིན། །དུ་མའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཅེ་ན། །ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཅིག་ཅེ་ན། །སྔོན་སྩོགས་ལས་ནི་ ཅིས་མི་འདོད།།རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཚེ་སྔོན་པོ་བདག་ཡིན་འགྱུར། །ཡུལ་ཐ་དད་པས་མིན་ཞེ་ན། །རང་བཞིན་ཐ་དད་ལས་ཅིས་མིན། །ཐ་དད་རང་བཞིན་ཐ་དད་ལས། །ཡིན་པར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་གྲགས། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་ཐ་དད་ལ། །ཡུལ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་ འགྱུར།།དེ་ལྟར་ཡུལ་སོགས་ཐ་དད་པ། །ཁྱད་བྱེད་ཐ་དད་བྱེད་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་མེད་པར་རིག་པ་མཐའ་དག་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བཅིངས་གྲོལ་ལ་སོགས་དབྱེ་བའང་། །དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཀུན་ལ་མཉམ་པར་མཐོང་བ་ལ། །ཐ་དད་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད། ། དོན་དམ་གནས་པ་འཇིག་རྟེན་གང་དུ་ཡང་། །ཐར་པ་ལ་སོགས་འབད་པ་བྱེད་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དེར་དོན་མེད་སེམས་རིག་པར་ལྡན། །རི་བོང་རྭ་ལའང་སྒྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད། །ཇི་ལྟར་འབད་པ་དེ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཅིངས་པ་དང་། གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས འདི་མཚུངས་སོ།།གཞན་ཡང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བས་ན། །ཕྱི་རོལ་ཡོད་སྩོགས་བརྫུན་བློ་ཡིན། །ཕྱི་སོགས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡི། །སྒྲུབ་བྱེད་རྟོག་པ་མེད་པ་མིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་མིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཕྱི་དང་ནང་ཐུན་མོང་བ་དང་། བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི།མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་མེད་པས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ལྟར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ན། །ཤེས་པ་ཡོད་ཉིད་ལ་སོགས་ བློ།།གལ་ཏེ་བརྫུན་འདོད་ལྟ་བྱེད་འདིར། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཚད་མ་མེད་ཕྱིར་ཤེས་པ་འདི། །ཡོད་ཉིད་ལ་སོགས་དེས་རྙེད་དཀའ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ཉིད་དོ་ཞེས་གྲག་གོ།

「『一個是一個的自性本身』，心是這樣適用的。如果說，多個的自性是一個，那麼，會變成所有都是一個。如果說，認識和被認識是一個，那麼，為什麼不想要從藍色等等呢？『認識和被認識是一個』。那個時候，藍色會變成自己。如果說，因為對境不同，所以不是，那麼，為什麼不是從自性不同呢？從不同的自性，是不同的，在世界上是衆所周知的。如何對於不同的自性，通過對境不同，變成不同呢？那樣，對境等等不同，會變成做不同的差別。因此，沒有自識，所有認識都是沒有對境本身。束縛和解脫等等的區分，在勝義諦中不存在。對於平等看待一切，沒有不同本身。在勝義諦安住的任何世間，沒有努力解脫等等。如果那裡有無意義，心具有認識，那麼，對於兔角也沒有任何成立。如何努力，那個在勝義諦中不存在，同樣，束縛和解脫等等的區分，這個是相同的。而且，因為產生分別，所以，外面存在等等是虛假的心。『區分外面等等的，成立不是沒有分別』。不是沒有分別，分別本身，對外面和裡面是共通的，並且安立為具有習氣的因等等。通過顯現的自性，沒有分別，認識自己的本體本身，不是其他的本體，像這樣已經顯示了。因此，這是思考的，『當產生分別的時候，有認識等等的心。』如果想要虛假，在這裡觀察，不是被其他量認識的。因為沒有量，所以，這個認識，有等等是難以獲得的。沒有分別，是外面的方式本身，這樣說。」 這段文字繼續探討了意識、認識、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了自性、同一性、二元對立、以及分別唸的本質。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 自性（Svabhāva）： 這段文字討論了自性的概念，即事物自身固有的性質。這與現代哲學中關於本質主義（essentialism）的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為，事物具有內在的、不變的本質，而這種本質決定了事物的性質和行為。 同一性（Tādātmya）： 這段文字討論了同一性的概念，即事物與其自身相同的關係。這與現代邏輯學中關於同一律的討論相關。現代邏輯學認為，同一律是指任何事物都與其自身相同，即「A=A」。 二元對立： 這段文字討論了二元對立的概念，即事物被劃分爲相互對立的兩個方面，例如，認識和被認識、束縛和解脫。這與現代哲學中關於二元論（dualism）的討論相關。現代哲學認為，二元論認為，世界是由兩種相互獨立的實體組成的，例如，精神和物質。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果說，多個的自性是一個，那麼，會變成所有都是一個」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 分別念（Vikalpa）： 這段文字討論了分別唸的概念，即通過概念和語言對事物進行區分和分類的思維活動。這與現代認知科學中關於概念形成的討論相關。現代認知科學認為，概念是認知的基礎，它們幫助我們組織和理解世界。

།རྟོགས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དོན་གྱིས་གོ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་མེད་རྣམ་པར་རྟོག་།ཚད་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ཡིན། ། གང་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། །གཞན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་མིན་ལ། །དེ་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཞིག་གྱུར་ཀྱང་། །གཞན་གྱིས་ལེན་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ལྟ་ཐ་སྙད་མེད་ཅེ་ན། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་སུ་ཡིས་བཟློག་།རྣམ་པར་རྟོག་ཉིད་ཀུན་ཡིན་ནམ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན དམ་པར་འགྱུར་ཏེ།ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བག་ཆགས་དང་ནི་འབྲེལ་འགྱུར་བ། །མི་མངོན་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། །སྣང་བ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ན། །སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ལྟར་སྣང་། །གལ་ཏེ་མིག་སེར་ཅན་གཉིས་དག་།གསེར་དུ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིས། །ཕན་ ཚུན་དུ་ནི་མི་སླུ་བ།།དེ་ལ་དོན་དམ་གང་ཞིག་ཡིན། །འདི་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ། །ངེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་།ཉེ་དང་བསྐལ་དང་སེམས་ཅན་ལ། །སྩོགས་པའང་རྙེད་པར་དཀའ་བ་མེད། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་ཉེ་བ་དང་། །དེ་ལས་ཆོས་འདི་བསྟན་པ་དང་། ། དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་པ་དང་། །འདི་ཡོད་པ་དང་འདི་མེད་པ། །ཞེས་བྱ་རྙེད་དཀའ་དེ་དག་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་མི་བདེན་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། །འདི་ནི་བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །དམ་པའི་དོན་དུ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ལྟ་བ་གཅིག་ཉིད་ལ། ། ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་རིག་པ་ཡིན། །བློ་རྣམས་བརྫུན་པ་ཉིད་ལ་ནི། །གནོད་པར་བྱེད་པའང་དམིགས་པ་མེད། །དེ་ལྟར་བག་ཆགས་ལས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་གནོད་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱེད་པ་དག་མེད་པར་ནི། །འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། །འདི་ནི་གོང་ཏུ་བསྟན་ཟིན་ཏེ། །ཡང་ནས་ཡང དུ་མི་བརྗོད་དོ།།གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་ལས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པར་སྣང་བ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་གནོད་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན། ད་ནི་རྩོད་པ་དང་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་རྟོགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་དེ་ལས་བག་ཆགས་ སད་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་རང་ཉིད་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

「如果說，認識是通過意義理解來認識的，那麼，通過意義理解是分別的自性，而且，因為分別在佛陀那裡不是量，所以，因為沒有認識存在等等的量，會壞滅，那麼，那個不是的。『如果說，沒有其他，分別，是認識的量。』『什麼時候，分別，也不是其他量本身，那個時候，即使所有都壞滅，通過其他接受什麼呢？』如果說，那樣沒有名言，那麼，在世俗中，誰反駁呢？分別本身是一切嗎？如果說是名言的理由，因此，那個本身會變成勝義諦，因為不欺騙名言。』如果說，那麼，那個也是不合理的。『與習氣相連，具有不顯現的自性，當顯現發生的時候，看起來像具有不欺騙。』如果說，兩個患有黃疸病的人，自以為看到黃金，相互之間不欺騙，那麼，那個是什麼勝義諦呢？』這個也要說。『我們的所有認識，因為是分別，所以是顛倒的。對於親近和劫和有情等等，也沒有難以獲得。』『這個是薄伽梵的親近，並且從那個顯示這個法，並且從那些返回，並且這個存在和這個不存在。』說難以獲得的那些，『因為成立分別的自性不是真實的』。『這個是通過習氣的力量確定的，即使在勝義諦中不存在，也是存在本身。』『在佛陀的觀點中，僅僅一個，是落入方面的認識。』『對於心是虛假的本身，也沒有損害的對境。』『那樣，因為從習氣變化，所以，那個本身是損害的因。』如果說，『沒有做那些，如何知道是錯誤的呢？』這個已經在上面顯示了，不再說了。』如果說，僅僅通過習氣的力量，從其他支配的眾生，產生真實和不真實的顯現，並且那些也不能損害，現在，通過爭論和對方的反駁者，認識做什麼呢？』如果從那個，習氣覺醒顯現，那麼，會變成僅僅自己認識。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了分別念、世俗諦和勝義諦、以及習氣對認識的影響。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 分別念（Vikalpa）： 這段文字繼續討論了分別唸的概念，並認為分別念是世俗認識的基礎，但它本身不是真理的最終標準。這與現代認知科學中關於概念形成的討論相關。現代認知科學認為，概念是認知的基礎，它們幫助我們組織和理解世界，但它們也可能導致偏見和錯誤。 世俗諦（Saṃvṛti-satya）和勝義諦（Paramārtha-satya）： 這段文字區分了世俗諦和勝義諦，認為世俗諦是相對的，而勝義諦是絕對的。這與現代哲學中關於相對主義和絕對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，而絕對主義認為真理是絕對的。 習氣（Vāsanā）： 這段文字討論了習氣對認識的影響，認為習氣可以導致我們對世界的錯誤理解。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是指我們思維中存在的系統性錯誤，它們可能導致我們對世界的錯誤判斷。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果說，沒有其他，分別，是認識的量」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 認識的本質： 這段文字中關於「通過習氣的力量確定的，即使在勝義諦中不存在，也是存在本身」的論述，探討了認識的本質。現代認知科學認為，認識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「現在，通過爭論和對方的反駁者，認識做什麼呢？」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ན་ཚིག་བརྒྱས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ང་ཡི་བག་ཆགས་དེ། །འདི་ཡིས་སད་འགྱུར་དེ་བཞིན་དུ། །འདི་ལ་ཡང་ཞེས་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །གཞན་ལ་ཚིག་འཇུག་བྱེད་པོ་ཡིན། །དེས་ན་ཇི་སྐད་ དུ།གལ་ཏེ་བློ་ནི་མི་བདེན་ན། །གནོད་པ་ཅི་ཕྱིར་དམིགས་མ་ཡིན། །གནོད་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ན། །ཁྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རུང་མི་འགྱུར། །གཉེན་པོ་སད་པའི་ཤེས་པ་ནི། །དམིགས་པས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་བློ། །ངེད་ལས་བརྫུན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཁྱེད་ལ་དབྱེ་བའང་གང་ གིས་བྱས།།དེ་ཡི་ཆོས་དང་མི་མཐུན་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་གནོད་བྱེད་ཤེས་པ་ལ། །རྨི་སྩོགས་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་རབ་གྲགས་བཞིན། །གང་ཞིག་མཐོང་བས་ཀ་སྩོགས་ཀྱི། །ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འགྱུར་བ། །བསད་པའི་ཤེས་པ་གཉེན་པོ་ནི། །གཞན་ཡོད་མཛེས་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།རྟོགས་པའམ་རྨོངས་པ་ཐམས་ཅད་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ཡང་གཞན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བག་ཆགས་དེ་ཉིད་ང་ལ་སད་པར་གྱུར་པ་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ངེས་པར་རྟོགས་ནས་ སོ་སོར་ངེས་པའི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ངེས་པར་བཟུང་སྟེ། ཚིག་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་བློ་བརྫུན་པ་ཉིད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མ་དམིགས་ཤེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་བག་ཆགས་སད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་སོ། །བརྫུན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མི་བདེན་པའི་དོན་དང་སླུ་བའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་ནི་སླུ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ལས་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དོན་མེད་ཅེ་ན་མི་སླུ་བའི་རྣམ་པ་ཡང་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སླུ་བར་སྣང་བ་ཡང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་དོན་ཀྱང་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས པ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པའི་དོན་ཉིད་དོ།།གང་གིས་དེ་མེད་པས་སད་པའི་ཤེས་པ་བདེན་པར་འགྱུར་བ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་དོན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，如果不是，即使說一百遍也不是，那麼，那個是不真實的。『如何我的習氣，通過這個覺醒，同樣，對於這個也是，識，對於其他，是適用語言的作者。』因此，如所說，『如果心是不真實的，為什麼沒有發現損害呢？』『即使沒有損害，那個是，你們的安立是不合理的。』『覺醒對治的認識，通過對境，是夢等等的心，從我們變成虛假的。』『你們的區分也是通過什麼做的呢？』『因為與那個的法不一致，如何對於損害的認識，夢等等是對治本身呢？』『像在世界上廣為人知的一樣。』『通過看見什麼，甲等等的認識變成顛倒的，被殺的認識是對治，不是其他美妙的。』所有認識或迷惑，是從習氣覺醒變化，那樣，爲了認識其他，應該適用語言本身。像這樣，通過這個形態本身，那個習氣在我這裡覺醒，在其他那裡也會像那樣變化，確定認識后，爲了覺醒各自確定的習氣。通過追求那樣變化的習氣覺醒的目的，確定執持，因此，適用語言不是沒有意義的。因此，如果心是虛假本身，為什麼沒有發現損害呢？因為沒有那樣變化的習氣覺醒。』那麼，如何知道是虛假本身呢？』僅僅是從與習氣相連。』虛假有兩種：不真實的意義和欺騙。從顛倒的習氣覺醒，是欺騙，從不顛倒的習氣覺醒，是不欺騙。』如果是不欺騙，如何是無意義呢？』因為不欺騙的形態也是與習氣相連。』看起來不欺騙，也不是隨順意義，也不是隨順返回。』沒有意義的意義也僅此而已。』因此，因為與夢等等的認識相似，所以是不真實的意義本身。』通過什麼，因為那個不存在，覺醒的認識變成真實的呢？』夢等等的認識，不是從損害的認識變成無意義的。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了習氣、對治、虛假、以及語言的意義和作用。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣（Vāsanā）： 這段文字繼續討論了習氣對認識的影響，認為習氣可以導致我們對世界的錯誤理解，並影響我們的語言使用。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是指我們思維中存在的系統性錯誤，它們可能導致我們對世界的錯誤判斷。 對治（Pratipakṣa）： 這段文字討論了對治的概念，即通過某種方法來消除或糾正錯誤的認識。這與現代心理學中關於認知行為療法（CBT）的討論相關。現代心理學認為，CBT是一種通過改變認知和行為來治療心理疾病的方法。 虛假（Mithyā）： 這段文字區分了虛假的兩種含義：不真實的意義和欺騙。這與現代哲學中關於真理和謬誤的討論相關。現代哲學認為，真理是指與事實相符的陳述，而謬誤是指與事實不符的陳述。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果心是不真實的，為什麼沒有發現損害呢？」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 語言的意義和作用： 這段文字中關於「爲了認識其他，應該適用語言本身」的論述，探討了語言的意義和作用。現代語言學認為，語言是一種用於交流和表達思想的工具，它既可以幫助我們理解世界，也可以誤導我們。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「通過什麼，因為那個不存在，覺醒的認識變成真實的呢？」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།གལ་ཏེ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ན། །འདི་ནི་མི་སླུ་གཞན་མིན་ཅེས། །རྣམ་དབྱེ་འདིར་ ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར།།གཅིག་ལ་འགོལ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་དང་ནི་འབྲེལ་ཡིན་ཡང་། །ཇི་ལྟར་སྔོ་སྩོགས་དབྱེ་བ་དང་། །མྱུར་དུ་འཇིག་སོགས་དང་ལྡན་པ། །དེ་བཞིན་མི་སླུ་སྩོགས་ཅིས་མིན། །རྣམ་འགས་མཚུངས་པ་གང་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་མཚུངས་སམ་ ཅི།།མི་ཉིད་དུ་ནི་མཚུངས་ན་ཡང་། །བྲམ་ཟེ་དང་གཞན་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཇི་ལྟར་དོན་དང་འབྲེལ་ན་ཡང་། །ཤེས་ཀུན་མི་སླུ་ཅན་ཡིན་པ། །དེ་བཞིན་འདི་ནི་བཟློག་པ་ལའང་། །ཅི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྲིད་མ་ཡིན། །དོན་རིག་ཕྱིར་ན་བག་ཆགས་དང་། །འབྲེལ་པ་རྣམ་ཀུན་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་ ཐམས་ཅད་དོན་ལ་ནི།།འཇུག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། དོན་གྱི་བདག་དེ་ཇི་ལྟ་བུར། །མཐོང་བཞིན་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི། །གཏན་ཚེ་དོན་ཀུན་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །ཇི་ལྟར་གནོད་བྱེད་ཤེས་པར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་པ་མིན་གཉི་གར་བདག་ལྡན་ཕྱིར། །དྲན་པ་ཉམས་ ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འཇུག་ཕྱིར།།གནོད་པ་དང་བཅས་དེ་ལྟའི་དོན་ཡོད་མིན། །དེས་ན་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་མ་ཡིན། །དོན་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ཡང་ཡིན་ ལ་གནོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་དོན་དེ་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ན་གནས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་མ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཚད་ལ་འཇུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་སྦྲུལ་ མཐོང་བ་མེད་པར་ནི།།ཐག་ལ་སྦྲུལ་བློ་འགར་ཡོད་མིན། །སྔོན་གྱི་མངོན་པའི་རྗེས་འབྲངས་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་བག་ཆགས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །སྔོན་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློར་མི་འགྱུར་རོ། །རིག་པ་འདི་ནི་སྔོན་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་དོན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་འཇིག་ རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ཆད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྣང་བ་ཙམ་ནི་རང་རིག་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་རྒྱུ་དང་འབྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ།

「如果說，『如果與習氣相連，這個是不欺騙，不是其他』，那麼，這個區分在這裡如何變化呢？對於一個，沒有障礙。』那個不是的。『即使與習氣相連，如何像藍色等等的區分，以及具有迅速壞滅等等，同樣，為什麼不是不欺騙等等呢？』『在某個形態上相似是什麼，在所有形態上都相似嗎？』『即使在人本身上相似，婆羅門和其他如何呢？』『即使與意義相連，所有認識都是具有不欺騙，同樣，對於這個，為什麼如何不可能返回呢？』『爲了認識意義，與習氣相連，不是所有形態都存在。』『因為所有在意義上，都看見是適用本身。』那個是不真實的。『如果看見意義的自己，像那樣存在，那麼，永遠會獲得所有意義，如何會變成損害的認識呢？』『因為不是世間人，兩者都具有自己，因為失去記憶，所以適用顛倒，具有損害，沒有那樣的意義。』因此，不是具有不欺騙。』那個意義不是世間人，因為不是不欺騙的認識等等的行境。』或者，那個存在也是，不存在也是，因此，顯現也是，損害也是。』或者，那個意義在其他地方安住，顯現是現量，是記憶，不是安住于那裡本身。』因此，那個是沒有獲得的。』同樣，對於顛倒的顯現，也應該適用。』如果說，這個是沒有適用量的，那麼，『以前沒有看見蛇，對於繩子，不會有蛇的心。』『因為隨順以前的現量，如何不是習氣的因呢？』以前沒有看見，對於繩子，不會變成蛇的心。這個認識是從以前看見來的，這個是沒有意義的，所有世間都確定。』如果不是那樣，那麼，所有因和果的事物都會變成斷滅本身，僅僅顯現是僅僅自識本身，是與因分離的，這樣已經顯示了。』因此，因和果的事物不是確定的本身。』對於這個，沒有認識到具有顛倒等等的顯現。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了習氣、不欺騙、因果關係、以及現量和記憶的作用。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣（Vāsanā）： 這段文字繼續討論了習氣對認識的影響，認為習氣可以影響我們對世界的感知和理解。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是指我們思維中存在的系統性錯誤，它們可能導致我們對世界的錯誤判斷。 不欺騙（Aviparyāsa）： 這段文字討論了不欺騙的概念，即認識與事實相符的性質。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是指與事實相符的陳述，而謬誤是指與事實不符的陳述。 因果關係（Hetu-phala）： 這段文字討論了因果關係的概念，認為因果關係是事物存在和變化的基礎。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是自然界的基本規律，它解釋了事物之間的相互作用。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果看見意義的自己，像那樣存在，那麼，永遠會獲得所有意義，如何會變成損害的認識呢？」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 現量（Pratyakṣa）和記憶（Smṛti）： 這段文字討論了現量和記憶的作用，認為現量是直接感知，而記憶是過去的經驗的再現。這與現代認知科學中關於感知和記憶的討論相關。現代認知科學認為，感知和記憶是認知的重要組成部分，它們幫助我們理解和適應世界。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「對於這個，沒有認識到具有顛倒等等的顯現」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།འོན་ཏེ་འདི་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སོགས་རིག་།སྔོན་རིག་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཡིན་ན། །དེས་ན་རྟོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་། །དེ་ལྟ་ཉིད་ ཅེས་རྟོགས་པར་འགྱུར།།གཞན་ལ་དོན་ཐོབ་ཡོད་དེས་ན། །འཇིག་རྟེན་པ་མིན་སྩོགས་མིན་ན། །ཀུན་དོན་ཐོབ་ཡོད་མིན་ཞེས་ལ། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཅེས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དེ་མི་འཐད། །འཇིག་རྟེན་མིན་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི། །དོན་ཅེས་ ངེས་པ་གང་དེ་ཡང་།།དོན་མིན་ཞེས་བྱར་ངེས་པ་ནི། །མི་འཇུག་ཕྱིར་དོན་ཅིས་མ་ཡིན། །འདི་ནི་དོན་མེད་ངེས་ཡིན་པ། །དེས་ན་མ་ངེས་ཉིད་མ་ཡིན། །བག་ཆགས་གཞི་ཅན་ཤེས་པ་ནི། །དོན་སྣང་བ་ཡི་གནོད་བྱེད་ཡིན། །དེས་ན་གཉེན་པོ་མི་སྲིད་པའི། །སད་པའི་བློ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཤེས་པའི་སྔོན་མཐོང་བ་ལས་ཏེ། །དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལས་ཡིན། །རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཐོག་མེད་ཀྱི། །བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ལས་སྐྱེས་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དམིགས་མེད་དུ། །སྨྲ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། །དེས་ན་འདི་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། སད་པའི་ཀ་སོགས་བློ་རྣམས ཀྱི།།གཉེན་པོ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་བློ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྨི་སོགས་དང་མཚུངས་ཉིད། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཐོབ་རྣམས་ཀྱི། །སྲོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ལའང་། །གནོད་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་བཅས་པར་གྲུབ། །ཚད་མས་ཡོངས་སུ་ དག་པའི་དོན་ལ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གདོན་མི་ཟ་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་གྱུར་པ་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རེ་ཞིག་སྐྱེ་བ་འདི་ལ་ནི། །འགའ་ལ་ཡང་ནི་དམིགས་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ རྟོགས་རྣམས་ལ།།ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཅི་ཆ་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པའི་མཐུ་ནི་རིག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཤེས་པ་དེར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་རིག་།དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ། ངེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ། །ཁྱེད་ཀྱིས་བཤད་པའི་གཉེན་པོ་ནི། ། ཁྱེད་བཤད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣང་བའི། །གནོད་པའི་བློ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ཚད་མའི་དབང་གིས་མ་འོངས་པ། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཅན། །རྣལ་འབྱོར་པ་གང་དེ་དག་གི་།དེ་འདྲའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་བློ་ལ། །མྱ ངན་ལ་སོགས་བསླད་པའི་བློ།།དཔེར་ཅིས་མེད་ཅེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ལ་ནི་དཔེ་འགའ་ཡང་། །ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་ཀ་བ་ལ་སོགས་བློ། །གཉེན་པོ་དང་ནི་བཅས་པར་འགྱུར། །བློ་ཡིན་ཕྱིར་ན་གནོད་བྱ་ཡང་། །སྨིག་རྒྱུ་ལ་ སོགས་བློ་བཞིན་ནོ།

「然而，如果認為，這個也是僅僅通過顯現為顛倒等等，所以是無意義的。『如果認識顛倒等等，是從以前認識的因產生的，那麼，會認識到其他的認識也是那樣。』『因為在其他那裡有獲得意義，所以，如果不是世間人等等，對於說所有沒有獲得意義，已經在前面成立了。』『如果爲了確定是意義，如果不是那樣，那麼，那個是不合理的。』『從不是世間人，在外面，確定是意義的那個，』『確定說不是意義，因為不適用，為什麼不是意義呢？』『這個是確定沒有意義，因此不是不確定本身。』『具有習氣基礎的認識，是意義顯現的損害者。』『因此，沒有對治，沒有覺醒的心。』『是從認識的以前看見來的，那個也是從那個以外來的。』『所有認識都是從無始的習氣相連產生。』『因此，說這個是無對境，是極為美妙的。』因此，這個也是被消除的。『對於覺醒的甲等等的心，對治是損害的心，對於瑜伽行者會產生，因此，與夢等等相同本身。』『對於那個的獲得狀態的，所有具有生命的，這個損害也會產生，因此，成立具有對治。』通過量完全清凈的意義，通過習慣的力量，不可避免的，對於瑜伽行者們，變成現量的量，對於反駁，產生損害。』因此，暫時對於這個產生，對於任何也沒有發現。』『對於那個的狀態的認識者們，如何變化，有什麼關係呢？』說這個是被消除的。』禪定的力量是認識本身。』因此，為什麼不認識到，會變成不可避免的認識呢？』因此，如所說，『對於我們的瑜伽行者們，你們所說的對治，你們所說的顛倒顯現的損害的心會產生。』說的那個是極為不相關的本身。』像這樣，『通過量的力量，未來，具有從禪定力量產生，那些瑜伽行者們，對於那樣具有瑜伽的心的，具有煩惱等等的染污的心，為什麼沒有例子呢？』已經成立了。』對於你們的，沒有一個例子本身，因此，柱子等等的心，會變成具有對治。』『因為是心，所以，也是被損害的，像海市蜃樓等等的心一樣。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了習氣、對治、瑜伽行者的認識、以及邏輯論證中的例證和反例。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 習氣（Vāsanā）： 這段文字繼續討論了習氣對認識的影響，認為習氣可以影響我們對世界的感知和理解，甚至影響瑜伽行者的認識。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是指我們思維中存在的系統性錯誤，它們可能導致我們對世界的錯誤判斷。 對治（Pratipakṣa）： 這段文字繼續討論了對治的概念，認為對治可以幫助我們消除錯誤的認識，但同時也可能產生新的錯誤認識。這與現代心理學中關於認知行為療法（CBT）的討論相關。現代心理學認為，CBT是一種通過改變認知和行為來治療心理疾病的方法，但也需要注意其侷限性。 瑜伽行者的認識： 這段文字討論了瑜伽行者的認識，認為瑜伽行者的認識是通過禪定和修行獲得的，但這種認識也可能受到習氣的影響。這與現代哲學中關於神秘主義和宗教經驗的討論相關。現代哲學認為，神秘主義和宗教經驗是一種特殊的認識方式，但也需要注意其主觀性和侷限性。 邏輯一致性： 這段文字中關於「如果爲了確定是意義，如果不是那樣，那麼，那個是不合理的」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 例證和反例： 這段文字討論了邏輯論證中例證和反例的作用，認為例證可以支援論點，而反例可以反駁論點。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證需要有充分的理由和證據來支援論點，並且需要注意可能存在的反例。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「柱子等等的心，會變成具有對治」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་བློ་རྣམས་ཀྱིས། །གཉེན་པོ་དང་བཅས་འདོད་པ་ཉིད། །གཟུང་བ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པས་ཀྱང་། །དེ་ཡི་བདག་ཏུ་གནོད་ཅེ་ན། །འདི་ནི་ལྟག་ཆོད་སྨྲས་པ་སྟེ། །དེ་ལྟར་གནོད་བྱེད་གནས་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི། །གནོད་བྱེད་ཡིན་པར་ བརྗོད་འདོད་དེ།།དེས་འདི་བླུན་པོའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །གཉེན་པོ་ཙམ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གཉེན་པོ་ཙམ་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ངེས་དང་། །དེ་ལས་གཞན་པ་འང་སྔ་མ་བཞིན། །སད་ སོགས་ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་དུ།།སྒྲུབ་བྱེད་ཤེས་པ་བརྫུན་པ་ཉིད། །འདིར་ཡང་ལེན་ནི་ངེད་ཅག་གིས། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སད་སོགས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །རང་གི་ཆ་ཙམ་དམིགས་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་རབ་གྲུབ་པ། །དེ་ནི་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དག་རྨི་ལམ་ལ་ སོགས་བཞིན།།ལོག་བློ་གཉེན་པོ་དང་བཅས་འགྱུར། །སྔ་མ་ཉིད་དུ་ལེན་བརྗོད་དེ། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་མི་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་བློ་ཀུན་ལོག་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །བསྒོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་རིམ་ལས། །བག་ཆགས་ཆེ་ཆུང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དངོས་འདི་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་དང་ རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར།།ལོག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཡང་། །ཁྱེད་ཀྱི་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི། །དངོས་འདི་ཡིན་ལྟར་བྱེ་བྲག་མེད། །དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བག་ཆགས་བརྟན་པ་དང་། མི་བརྟན་པ་དག་ལས་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ པས་སྐྱོན་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཟད་པ་དང་། མཚན་མ་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་ཡང་གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། ཆགས་སོགས་ཟད་དང་རྣལ་འབྱོར་ པ།།དེ་བཞིན་མཚན་མ་མཁྱེན་ལ་སོགས། །ཁྱད་པར་ཇི་སྙེད་འདོད་པ་དག་།ཐམས་ཅད་བཟློག་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད། །ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཟད་པ་དང་། མཚན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཇི་ སྙེད་པ་དེ་དག་གནོད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ།

「如果說，『海市蜃樓等等的心，想要具有對治，因為是其他的執持，所以，會損害那個的自己』。那麼，這個是說了顛倒的話，那樣，損害者不是安住。『如何像某些形態，做斷除根本，想要說損害者，因此，這個是愚蠢的行為。』不是想要說僅僅是對治，然而，是做損害的對治本身。因此，成立僅僅是對治是不相關的。』通過損害者也是不確定，並且從那個以外的，也像以前一樣，覺醒等等的認識，在其他本身，成立認識是虛假本身。』在這裡，我們接受，已經在前面顯示了。』所有覺醒等等的認識，是僅僅對境自己的部分。』『如何名言廣為人知，那個會變成說。』『那些像夢等等一樣，變成具有顛倒心和對治。』已經在前面說了接受，不再說了。』像這樣，即使所有心都是顛倒本身，從禪定的差別次第，因為有習氣大小，這個是損害者和被損害的事物。』『如何因為與外面相連，即使不是顛倒本身，你們的損害者和被損害的事物，這個一樣沒有差別。』對於那個，因為有顛倒等等的顯現，那個是那樣，同樣，在這裡，從習氣堅固和不堅固，是損害者和被損害的事物，沒有過失。』如果說，佛陀薄伽梵的意是瑜伽行者本身，並且具有貪慾等等的滅盡，以及具有了知相，那麼，那個差別也是因為做了損害，所以不是矛盾嗎？』像這樣，『滅盡貪慾等等和瑜伽行者，同樣，了知相等等，所有想要多少的差別，因為反駁所有，所以是矛盾本身。』對於柱子等等的認識，做損害，對於佛陀等等的認識，貪慾等等的滅盡，以及相等等的差別有多少，那些因為做了損害，也會變成理由矛盾。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了對治、習氣、瑜伽行者的認識、以及邏輯論證中的矛盾和反駁。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 對治（Pratipakṣa）： 這段文字繼續討論了對治的概念，認為對治可以幫助我們消除錯誤的認識，但同時也可能產生新的錯誤認識，甚至可能被錯誤地應用。這與現代心理學中關於認知行為療法（CBT）的討論相關。現代心理學認為，CBT是一種通過改變認知和行為來治療心理疾病的方法，但也需要注意其侷限性和潛在的副作用。 瑜伽行者的認識： 這段文字討論了瑜伽行者的認識，認為瑜伽行者的認識是通過禪定和修行獲得的，但這種認識也可能受到習氣的影響，並且可能與世俗的認識相沖突。這與現代哲學中關於神秘主義和宗教經驗的討論相關。現代哲學認為，神秘主義和宗教經驗是一種特殊的認識方式，但也需要注意其主觀性和侷限性。 邏輯一致性： 這段文字中關於「因為反駁所有，所以是矛盾本身」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 矛盾（Virodha）： 這段文字討論了邏輯論證中的矛盾，認為矛盾是指兩個相互衝突的陳述。這與現代邏輯學中關於矛盾律的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾律是指一個陳述及其否定不能同時為真。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「對於柱子等等的認識，做損害，對於佛陀等等的認識，貪慾等等的滅盡」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།འདི་ལྟར། གང་གི་ཚེ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་ལོག་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གནོད་པར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་གཉེན་པོ་དང་ བཅས་པའི་ཕྱིར་ལོག་པར་ཐལ་ཏེ།རྨི་ལམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་འགལ་བས་གནོད་ན་འདིར། །སྐྱོན་མེད་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་མི་འགྱུར་རམ། །གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ནུས་པ་ལྡོག་འགྱུར་ཏེ། །ཀུན་ དང་མི་འགལ་བ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན།།དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་བློ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློས་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པའི་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་བློ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། ཇི་ལྟར་དུ་ བ་མེ་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ན་ད་ལྟ་མེ་མེད་པ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་བློ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་ཀྱི། ཁྱད་པར་གྱི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན། ཇི་ལྟར་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགྱུར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འགལ་བས་གཏན་ཚིགས་སུན་ཕྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ། ད་ལྟའི་གནོད་བྱེད་བློ་བཞིན་དུ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོས་མ་གནོད་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་འམ། །ཡང་ན་བཟློག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད། །ཀ་བ་ལ་སོགས་ པའི་བློ་ནི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ།སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བའི་གནོད་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཀ་བ་ལ་སོགས་བློ་ནི་གནོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་བློ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ནི། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་འདོད་པ་ཡིན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ནི། །ལན་འདི་རིགས་པར་ལྡན་པ་ཉིད། །དོན་དམ་པར་ནི་རྨི་ལམ་ལ་གནོད་པའི་བློ་གནོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།མངོན་སུམ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་གནོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཡང་ངེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ།

「像這樣，當像夢等等一樣，因為是具有對治的顛倒的心，所以，當柱子等等的認識做了損害，那個時候，如來（tathāgata）的智慧也因為具有對治，所以會變成顛倒，像夢損害柱子等等的認識一樣，如果說，那麼，在這裡說，『如果通過差別矛盾損害，那麼，在這裡，沒有過失，不會變成沒有理由嗎？』『所有理由都會變成能力相反，沒有不與所有矛盾的。』例如，像夢的心，通過柱子等等的心，因為成立具有對治，所以是顛倒的，同樣，因為是心本身，不是瑜伽行者的認識，具有對治也是，像夢的心本身一樣。』那樣，『如何成立火，同樣，在這裡，現在也成立沒有火，因此，會變成沒有成立所成立的理由本身。』而且，僅僅因為是心本身，成立僅僅是具有對治，不是成立具有差別的對治本身。』那樣，『如何做，成立聲音不是常住本身，同樣，也變成成立從虛空的功德本身返回，因為成立論典，虛空的功德本身也是成立所成立，不是，會變成說，想要成立所成立。』因此，通過差別矛盾，不會變成駁斥理由。』如果說，『像現在的損害心一樣，因為沒有被很多人損害，通過比量損害，或者說，反駁的成立者。』『柱子等等的心是真實的，因為沒有被很多人損害，像現在的損害心一樣。』『成為爭論基礎的柱子等等的心，不是被損害的，因為沒有產生具有被很多人損害的心的對境，像損害夢等等的心一樣，』如果說，那麼，那個是不一致的。』像這樣，『如果說，沒有關係，僅僅想要沒有看見，如果成立所成立，那麼，這個回答是合理的。』在勝義諦中，損害夢的心，不是不被損害的，因為看見現量損害。』在世俗中，柱子等等的心，即使不是被損害的，我們也沒有任何斷滅。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了對治、矛盾、理由、以及邏輯論證中的反駁和辯護。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 對治（Pratipakṣa）： 這段文字繼續討論了對治的概念，認為對治可以幫助我們消除錯誤的認識，但同時也可能被錯誤地應用，並且可能導致無限倒退。這與現代心理學中關於認知行為療法（CBT）的討論相關。現代心理學認為，CBT是一種通過改變認知和行為來治療心理疾病的方法，但也需要注意其侷限性和潛在的副作用。 矛盾（Virodha）： 這段文字繼續討論了邏輯論證中的矛盾，認為矛盾是指兩個相互衝突的陳述，並且認為矛盾的存在會破壞論證的有效性。這與現代邏輯學中關於矛盾律的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾律是指一個陳述及其否定不能同時為真。 理由（Hetu）： 這段文字討論了邏輯論證中的理由，認為理由是用來支援論點的證據。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證需要有充分的理由和證據來支援論點，並且需要注意可能存在的反例。 邏輯一致性： 這段文字中關於「所有理由都會變成能力相反，沒有不與所有矛盾的」的論述，強調了邏輯一致性的重要性。現代邏輯學，特別是數理邏輯，會用形式化的方法來定義邏輯一致性，並且會用不同的方法來證明一個邏輯系統是否一致。 勝義諦（Paramārtha-satya）和世俗諦（Saṃvṛti-satya）： 這段文字區分了勝義諦和世俗諦，認為勝義諦是絕對的，而世俗諦是相對的。這與現代哲學中關於相對主義和絕對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，而絕對主義認為真理是絕對的。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「如果成立所成立，那麼，這個回答是合理的」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།འོ་ན་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་བཞིན། །མི་བདེན་བློ་ཡིས་ཇི་ལྟར་གནོད། །ཆེ་ཆུང་ཁྱད་པར་ཡོད་ཕྱིར་ཞེས། །དང་པོ་ཉིད་ དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གཞན་ཡང་། སད་པའི་བློ་ནི་བདེན་པའི་ཕྱིར། །རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་གནོད་བྱེད་མིན། །དེ་ཡི་གཞན་བྱ་དམིགས་མེད་ཕྱིར། །མི་བདེན་ཡང་དེ་མེད་དམ་ཅི། །གནོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་དམིགས་པ་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ དེ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།།མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་རང་གི་ཆ་རིག་པ་ལ་ཡང་ཉམས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ངོ་བོ་འམ་གཞལ་བྱ་གཞལ་ཡང་རུང་། །དེ་ཀུན་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་བཟློག་། དེ་ནས་རང་གི་ཆར་གནས་ཀྱང་། །སད་བློས་གཞན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་བློ་འདིར་གནོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དོན་ནི་གྲུབ་པ་ན། །རྨི་སྩོགས་བློ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། དེའི་ཚེ་ངེད་ལ་གནོད་བྱ་དང་། །གནོད་བྱེད་དངོས་པོས་ཅི་ཞིག་དགོས། །གལ་ཏེ་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། །སྔར་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ཡང་འདིར། །དེ་ལྟར་དྲན་བྱ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །ཐ་དད་མེད་པས་བརྗོད་མིན་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་གཉི་ག་ལ་མ་གྲུབ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བློ་འམ། ། འདིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བློ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཐ་མི་དད་པས་དམ་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་གཉི་ག་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་ཁྱད པར་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་སྤྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་བརྗོད་པ། ཐ་དད་ཐ་མི་དད་པ་ཡི། །རྟོགས་པའི་སྤྱི་ནི་ཁྱེད་ཅག་ལ། །ཡོད་མིན་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཀྱང་། །འདྲ་བ་དང་ནི་ལྡོག་པ་ཡང་། །ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་འགའ་ཡོད་མིན། །དེས་ འདི་གོ་བྱེད་ཉིད་མི་འགྱུར།།དེ་ནི་གཉི་ག་ལ་སྒྲུབ་པའི། །གཏན་ཚིགས་སྤྱི་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་པ་ཡི། །རྟོགས་པའི་སྤྱི་ཉིད་མི་འདོད་མིན། །ལྡོག་པར་མཚུངས་ཉིད་དངོས་པོར་ནི། །རྗེས་འགྲོ་མེད་ཅེས་བཤད་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་ གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར།རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དེ། བརྒྱུད་པས་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་ཅི་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྟེ། བདག་གི་རང་བཞིན་མྱོང་བ་ཙམ་མོ།

「那麼，像夢等等一樣，不真實的心如何損害呢？因為有大小差別，已經在最初顯示了。』而且，『因為覺醒的心是真實的，不是看見夢的損害者，因為那個沒有其他的對境，即使不真實，那個不存在嗎？』『說損害，不是通過自己的對境是真實的本身損害，然而，因為那個沒有對境，』這個已經說了。』沒有對境的自性，也是顛倒對境的自性本身。』那個對於認識自己的部分，也是沒有缺失的本身。』像這樣，『本體或者所量，即使量，所有那些都從那個返回，從那裡，即使安住于自己的部分，覺醒的心也會損害其他。』如果說，這個也是錯誤的，那個時候，依賴什麼，夢等等的心在這裡是被損害的呢？』那個也是不真實的。『當成立成立的意義，會變成與夢等等的心相似，那個時候，我們需要什麼被損害者和損害的事物呢？』如果說，要說其他，以前的成立者，過失也在這裡，那樣，因為所憶念的，所成立的和不相異，所以不是說，在兩個理由上沒有成立。』爲了認識，心，或者，通過這個認識，爲了心，是分別。』對於那個，也有像以前一樣的過失，因為與所成立的不相異，是勝義諦的一個方面，所以不是說，理由認識本身在兩個上沒有成立。』如果說，認識的差別是法，因為是普遍成立者，所以不是所承諾的意義的一個方面，』那麼，對於那個說，『對於你們，沒有相異和不相異的認識的普遍，即使極為相異，相似和相反，在我們的方面，也沒有一些，因此，這個不會變成理解者本身。』『那個在兩個上成立的，沒有普遍的理由。』這個是不合理的。』像這樣，『不是不想要相異和不相異的認識的普遍本身，對於相反的相似事物，會說沒有隨順。』因此，因為具有執持一個，說認識認識的意義是理由本身，因為通過傳遞與事物相連。』說認識的意義是什麼呢？』是體驗，僅僅是體驗自己的自性。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了對治、真假、理由、普遍性、以及認識的本質。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 真假（Satya-Mithyā）： 這段文字繼續討論了真假的概念，認為真假不是絕對的，而是相對的，並且可能受到我們的認知和經驗的影響。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是指與事實相符的陳述，但對於真理的定義和標準仍然存在爭議。 理由（Hetu）： 這段文字繼續討論了邏輯論證中的理由，認為理由是用來支援論點的證據，並且認為理由需要與論點相關，並且需要是有效的。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證需要有充分的理由和證據來支援論點，並且需要注意可能存在的反例。 普遍性（Sāmānya）： 這段文字討論了普遍性的概念，認為普遍性是指適用於所有個體的性質或概念。這與現代邏輯學中關於普遍命題的討論相關。現代邏輯學認為，普遍命題是指斷言所有個體都具有某種性質的命題。 認識的本質： 這段文字討論了認識的本質，認為認識是一種體驗，並且認為認識的本質是體驗自己的自性。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「說認識認識的意義是理由本身」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。

།དེས་ན། ཕྱོགས་དང་དེ་འདྲ་ལ་གནས་པའི། ། ཁྱད་པར་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་མིན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་ཕྱིར་རམ། །དེ་ཡི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ། དོན་མེད་པར་ནི་དེ་ཡི་བློ། །གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །གཞི་ཡང་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དེ། །ཁྱད་པར་ཅན་ནི་མ་གྲུབ ཕྱིར།།དེ་བཞིན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་དང་། །དཔེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད། །ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ། །དོན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པ་དེས་ན། དེས་ན་གཞན་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་འདོད། །རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་ཉིད་སྐྱེ་བ་ནི། །རང་རིག་ གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མྱོང་གྱུར་ན། །ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅི་ཡང་མེད། །ཕྱི་རོལ་དོན་དེ་མྱོང་གྱུར་པ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནིཅིར་བརྗོད་ འགྱུར།།རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དོ། །འབད་པ་འདི་ལ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་ཡིན་ལ་རག་མོད། དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ནི་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ལས་གཞན་པའི་ འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་བྱ་ན། །ཐ་སྙད་ཇི་ལྟ་དེ་ལྟར་དེ། །རིག་བྱེད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ལ། །ཁྱེད་ཀྱི་འབད་པ་འབྲས་ཅི་ཡོད། །གང་ཞིག་གང་མེད་པར་མེད་པ་གཞན་གྱི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱེད་པ་ལས་ གཞན་གྱིས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་པས་དོན་དམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་དུ་ཡང་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་ ཡང་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ཡང་གང་ཚེ་ཕྱི་རོལ་འཛིན་མེད་པ། །དེ་ཚེ་ཆགས་སོགས་སྤོང་བར་འགྱུར། །གོམས་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པས་ན། །དེ་མེད་ན་ནི་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་དཔྱད་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཟད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཆོག་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱའོ།

「因此，『在方面和像那個安住的，差別不是理由，因為隨順消失，或者，因為沒有成立是那個的法』，說這個沒有成立。』同樣，『那個的心沒有意義，不會變成理由本身，也說是基礎沒有成立，因為沒有成立具有差別。』同樣，理由沒有成立，例子是空無所成立本身，差別極為沒有成立，通過意義的分別認識。』所有這些已經在以前捨棄了。』因此，這個不是的。』因此，所有認識是沒有對境，因為是分別，像夢的認識一樣』，說這個是沒有過失的。』所有認識沒有對境，因此，『因為沒有認識其他，想要自識是果，自識本身是果。』識自己產生，是使自識清晰，不是意義，因為對於認識意義，那個沒有能力，並且沒有看見認識意義。』在這裡說，『如果體驗外面，有什麼過失，什麼也沒有？』『如果體驗外面的意義，通過這個本身，會說什麼呢？』『通過這個細緻的分別，做什麼呢？』『是外面的體驗本身。』『在這個努力上有什麼果呢？』『世間的名言如何，依賴於那樣，如果認識到是沒有對境本身，那麼，不是在其他地方做名言。』『也沒有名言以外的果』，如果說，那麼，那個也是不是的。』如果名言是所成立，『名言如何，那個是那樣，不是有情做，你們的努力有什麼果呢？』『什麼在什麼沒有時沒有，其他供養等等的名言，不是從有情做，從其他返回。』『如果通過分別那個本身，會變成勝義諦嗎？』如果那樣，在其他地方也應該分別。』『然而，有情做的本身，不會變成有量嗎？』這個也與其他相同，因為沒有有情做的本身也沒有有量。』而且，當沒有執持外面的時候，那個時候，會捨棄貪慾等等，因為習慣的力量適用，如果那個沒有，那麼，是爲了返回。』『如果僅僅分別那個，會滅盡貪慾等等，那個也是有情意義的殊勝』，這樣已經顯示了。』因此，應該確定觀察那個本身。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了理由、自識、名言、勝義諦和世俗諦、以及邏輯論證的目的。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 理由（Hetu）： 這段文字繼續討論了邏輯論證中的理由，認為理由需要與論點相關，並且需要是有效的，否則論證就會失敗。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，邏輯論證需要有充分的理由和證據來支援論點，並且需要注意可能存在的反例。 自識（Sva-saṃvedana）： 這段文字討論了自識的概念，認為自識是認識自身的能力，並且認為自識是認識的最終結果。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。 名言（Vyavahāra）： 這段文字討論了名言的概念，認為名言是人類用來交流和表達思想的工具，並且認為名言的有效性依賴於社會共識。這與現代語言學中關於語言的社會功能和文化意義的討論相關。現代語言學認為，語言是一種社會建構，它的意義和用法受到文化和歷史的影響。 勝義諦（Paramārtha-satya）和世俗諦（Saṃvṛti-satya）： 這段文字區分了勝義諦和世俗諦，認為勝義諦是絕對的，而世俗諦是相對的，並且認為我們應該努力去理解勝義諦。這與現代哲學中關於相對主義和絕對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，而絕對主義認為真理是絕對的。 邏輯論證的目的： 這段文字中關於「如果僅僅分別那個，會滅盡貪慾等等，那個也是有情意義的殊勝」的論述，探討了邏輯論證的目的。現代邏輯學認為，邏輯論證的目的是爲了獲得真理，而不是爲了贏得辯論。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。

།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། ཅི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་མ་ཞུགས་པ་ཉིད་ དུ་ཡིན།དེས་ན་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །རྣམ་པ་རྗེས་ཞུགས་ཅན་དེ་ཡོད། །དེ་ནི་ཕྱིའམ་གཞན་ལས་ཞེས། །འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་ བ་ག་ལས་ཡིན་ཞེས་འདི་ཉིད་ད་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་བློ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ཉིད་བལྟ་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པ་མེད་པས་མཐོང་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་མཐོང་ བ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།འོན་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པའམ། མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དང་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་བརྩད་པར་བྱའོ། །ཅི་སྟེ་གཉི་ག་ཡང་མཐོང་ངོ་། ། ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་གཉི་ག་རང་གི་ངོ་བོས་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་འམ། འགའ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ཕྱི་རོལ་མེད་ན་འདི་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་བློ་མེད་པར་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་པས་གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ། འདི་ལྟར། མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ། །མི་འཛིན་དེ་འཛིན་ ན་འཛིན་ཕྱིར།།སྔོན་པོར་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་དོན་ཡོད་མིན། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་སྔོན་པོ་ཉིད་སྣང་གི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་ནི་ཚད་མ་མེད་ དོ།དེས་ན་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ།

「外面的意義是沒有體驗的，像這樣，『外面的意義體驗』，說這個意義是什麼？是說，因為進入體驗而做體驗的名言嗎？或者，是進入本身嗎？因此，說這個，『如果心是那個形態，具有隨順形態的那個存在，那個是從外面或者其他，這個是應該觀察的。』『具有那個形態的心』，說這個意義是什麼？是具有藍色等等的形態。』『具有那個形態』，說這個是從哪裡來的，這個本身不是現在應該觀察的嗎？』因此，爲了知道心是具有那個形態，也應該看那個本身。』對於看見，也是因為是那個形態本身，所以沒有窮盡。』然而，如果沒有形態而看見，那個時候，因為是看見那個本身，所以觀察形態做什麼呢？』然而，『那個形態』，說這個，是那個確定認識的形態，或者，是看見的形態嗎？』那個時候，『確定認識』和『看見』，說這個意義是什麼，這個本身應該詢問。』如果說，兩個都看見，』如果那樣，兩個都是通過自己的本體看見，因此，因為互相執持，或者，都不是，兩個都是自識本身，這樣已經顯示了。』如果說，如果沒有外面，這個本身會沒有，』如果那樣，那麼，『如果心沒有，不會變成隱藏本身嗎？』會變成這樣。』然而，隱藏本身是看見本身。』如果那樣，不是應該觀察其他嗎？』具有那個形態的心也是看見本身，觀察其他做什麼呢？』像這樣，『沒有看見的差別，不執持，如果執持，因為執持，顯現為藍色是看見，外面隨意沒有意義。』應該接受什麼是看見本身。』像這樣，包含在顯現中的藍色本身是顯現，不是其他。』因此，從顯現分離是沒有量的，因此，不應該接受。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了體驗、形態、自識、以及外在實在的存在。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 體驗（Anubhava）： 這段文字討論了體驗的概念，認為體驗是認識的基礎，並且認為體驗是主觀的。這與現代認知科學中關於感知和意識的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶。 形態（Ākāra）： 這段文字討論了形態的概念，認為形態是認識的對象所具有的性質，並且認為形態是主觀的。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的客觀世界，而反實在論認為世界是主觀建構的。 自識（Sva-saṃvedana）： 這段文字繼續討論了自識的概念，認為自識是認識自身的能力，並且認為自識是認識的最終結果。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，感知、注意和記憶。 外在實在（Bāhya-artha）： 這段文字質疑了外在實在的存在，認為我們所認識的只是我們的體驗和形態，而不是外在的客觀世界。這與現代哲學中關於唯心主義和唯物主義的討論相關。現代哲學認為，唯心主義認為世界是精神的產物，而唯物主義認為世界是物質的產物。 認識論： 這段文字探討了認識論的問題，即我們如何獲得知識，以及我們所獲得的知識的可靠性。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學的一個重要分支，它研究知識的本質、來源和範圍。

།འོན་ཏེ་དེ་ནི་སྣང་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་མི་སྣང་དེ། སྣང་བ་ནི་ནང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པས་སྣང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཐ་དད་ཡིན་ན་ནི། །སྔོན་པོ་ལྐོག་གྱུར་མིན་མི་འགྱུར། །ངོ་བོས་ལྐོག་གྱུར་མིན་པ་ལས། །དེ་ལས་ལྐོག་གྱུར་མིན་གཞན་མེད། །དཔེར་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡོད་པ་ལས་ནི་མ་ ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།དེ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཅན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་དང་དུས་མཚུངས་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་གྱི་སྔོན་དང་ཕྱིས་ཡོད་པ་ནི་ཚད་མས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་ནམ་ཕྱིས་འདི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་སྔོན་ཡོད་པར་མི་བརྟག་།འོན་ཏེ་བདག་རྟག་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡང་སྔ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་མི་བརྟག་།འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་མི་འཐད་དོ། །ཐ་དད་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་འཐད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་དོ་ཞེས་གང་གིས་རྟོགས། དེ་ཉིད་ཕྱིར་བརྒྱ་ལ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ ཡིན་ཞེས་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཀར་པོ་ཉིད་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་གི་མ་ཡིན་ཡང་རྫས་གཞན་གྱི་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གང་གི་ཚེ་དོན་གྱི་དཀར་ པོ་ཉིད་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་གཞན་ལ་འགྲོ་འམ་ཅི་ག་དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱང་བྲལ་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡང་དེ་མེད་པས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མེ་ཡང་མེའི་རང་བཞིན་མེད་ ཀྱང་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པོ།།དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，那個不是包含在顯現中，因為顯現是內部，藍色等等是顯現在外面，如果說，那麼，如果是分離的，那個不會變成顯現，因為那個是通過自己的本體不隱藏而顯現的。』像這樣，『如果分離，藍色不會變成隱藏，從本體不隱藏，從那個，沒有其他不隱藏。』例如，執持的形態，通過自己的自性是不隱藏的，不是因為有其他執持者，同樣，與那個同時的藍色等等也是。』而且，如何執持的形態是從眼睛等等來的，同樣，與那個同時，被執持的形態也是，因為因和果的事物是隨順那個有和沒有的特徵。』意義的先和后存在，不是通過量確定，因為現量不適用于先和后。』然而，『先或者后，這個不存在』，如何認識呢？』對於心和快樂等等，執持的形態，為什麼不觀察以前存在呢？』然而，因為我是常住，所以是那樣本身，如果說，那麼，為什麼不觀察不隱藏也是以前存在呢？』因為矛盾。』不認識不符合不隱藏。』即使不認識分離的意義，也符合，如果說，那麼，『分離』，通過什麼認識呢？』因此，會變成百倍，是爭論的疑惑。』為什麼不隱藏本身不是那樣呢？』不是因為會變成不隱藏，因為是其他的不隱藏。』不會變成認識『是我的隱藏』，像白色等等一樣。』如果說，即使白色本身不是一個瓶子等等的，也是其他事物的本身。』因此，從不隱藏本身，沒有分離的藍色等等。』如果說，當意義的白色本身分離的時候，那個時候，去其他地方嗎？』因此，不隱藏本身也分離而不會去其他地方，如果說，那麼，『那麼，因為與那個不分離，意義也會因為那個沒有而沒有。』『沒有確定不分離』，如果說，那麼，『那麼，即使火沒有火的自性，也不會成立沒有。』『因為沒有從那個分離的火』，如果說，那麼，不是，因為沒有成立不分離。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了顯現、分離、自性、因果關係、以及邏輯論證中的矛盾和不確定性。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 顯現（Ābhāsa）： 這段文字討論了顯現的概念，認為顯現是認識的對象呈現給我們的方式，並且認為顯現是主觀的。這與現代認知科學中關於感知和意識的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶。 分離（Bheda）： 這段文字討論了分離的概念，認為分離是指兩個事物之間存在差異或區別。這與現代邏輯學中關於同一性和差異的討論相關。現代邏輯學認為，同一性是指兩個事物在所有方面都相同，而差異是指兩個事物在某些方面不同。 自性（Svabhāva）： 這段文字討論了自性的概念，認為自性是指事物自身所固有的性質或本質。這與現代哲學中關於本質主義和反本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固定的本質，而反本質主義認為事物沒有固定的本質。 因果關係（Hetu-phala）： 這段文字討論了因果關係的概念，認為因果關係是指一個事物是另一個事物的原因或結果。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，並且認為因果關係可以通過實驗和觀察來驗證。 不確定性： 這段文字討論了不確定性的概念，認為我們無法確定所有事物的本質和存在方式。這與現代科學中關於不確定性的討論相關。現代科學認為，不確定性是科學研究的一個重要方面，並且認為我們需要接受不確定性，並且需要使用概率和統計方法來處理不確定性。

།དེ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ལས་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གི་ཚེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཕྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་སྔོན་པོ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ལས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ནི་དྲན་པའི་ ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ན་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྤངས་ན་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་བཏང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དྲན་པ་ཡིན་ལ་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལྷག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཁྱབ པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་དུ་བ་མེ་ལས་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་མེ་དང་འབྲེལ་པ་འདི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ། གང་དང་གང་ན་མེ་འདི་ཡོད་པ་དེ་དང་དེར་དུ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། ཡུལ་གཅིག་པོ་ནི་ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་གལ་ཏེ་གཞན་ན་ཡང་མེ་ཡོད་ན་དེར་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དུ་བའི་ཡུལ་དུ་མེ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །དུ་བའང་མེ་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྷག་པའི་དུ་བ་མཐོང་བ་ལས་ལྷག པའི་མེ་རྟོགས་སོ།།འོ་ན་གལ་ཏེ་སྔ་མ་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་གྱི་མེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་དུ་བ་མཐོང་བའི་མོད་ཁོ་ན་ལ་རྟོགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྤྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མོད་ལ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་ཚེ་འདི་ན་དུ་བ་ ཡོད་མོད།མེ་ཡོད་པ་ཅི་སྟེ་ཞེས་རྒོལ་ཞིང་རྟོག་པ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་སྔོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དགོས་སོ། །མཐོང་བ་དེར་ཡང་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཡང་མཐོང་བ་དང་ལྷག་པར་བརྟགས་པ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「『因為沒有看見從那個分離』，說這個在所有地方都是相同的。』因此，從不隱藏分離的是沒有本身。』比量也不是成立從不隱藏分離。』如何不是成立呢？』因為成立隱藏的狀況的時候也成立，因此，後來認識的藍色是存在的本身，如果說，那麼，不是，因為隨順那個以前的自性認識。』那個是隨順體驗的記憶本身，那個體驗也是不隱藏的自性本身。』從隱藏的自性，藍色等等單獨不是變成記憶的對境。』『如何認識是在這裡呢？』如果說，那麼，不是，在這裡也假立那樣的自性本身。』如果說，捨棄以前的不隱藏的自性本身，那麼，因為與那個不分離，也會變成捨棄藍色的自性本身。』分開不是記憶。』比量是記憶，會變成沒有額外的認識，如果說，那麼，不是，因為沒有額外認識的因。』『如何那個是額外認識呢？』如果說，那麼，不是，因為沒有。』『如何是量呢？』因為在最初成立了遍。』例如，當看見煙從火產生的時候，像這樣認識其他地方與火相連，哪裡有這個火，那裡就會產生煙，一個地方不是與另一個地方相連。』因此，如果其他地方也有火，那裡也會產生。』因此，在煙的地方認識火本身。』煙也是火產生，也假立那個的自性本身，不是其他，因為不能。』因此，從看見額外的煙，認識額外的火。』那麼，如果對於以前變成中間的火，沒有假立，僅僅在看見煙的瞬間，如何認識呢？』那個也是因為沒有普遍地認識關係。』像這樣，『如果說，在瞬間認識，即使那樣，當在這裡有煙，為什麼有火，這樣反駁和思考的時候，』應該說，因為以前看見過那樣。』在那裡看見，在勝義諦中不是，然而，因為執持看見和額外觀察是一個。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了分離、自性、記憶、比量、遍、以及邏輯論證中的關係和推理。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 分離（Bheda）： 這段文字繼續討論了分離的概念，認為分離是指兩個事物之間存在差異或區別，並且認為分離不是絕對的，而是相對的。這與現代邏輯學中關於同一性和差異的討論相關。現代邏輯學認為，同一性是指兩個事物在所有方面都相同，而差異是指兩個事物在某些方面不同。 自性（Svabhāva）： 這段文字繼續討論了自性的概念，認為自性是指事物自身所固有的性質或本質，並且認為自性是主觀的。這與現代哲學中關於本質主義和反本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固定的本質，而反本質主義認為事物沒有固定的本質。 記憶（Smṛti）： 這段文字討論了記憶的概念，認為記憶是過去經驗的再現，並且認為記憶是不可靠的。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和期望。 比量（Anumāna）： 這段文字討論了比量的概念，認為比量是一種推理方法，通過觀察已知事物來推斷未知事物，並且認為比量是基於經驗的。這與現代邏輯學中關於演繹和歸納的討論相關。現代邏輯學認為，演繹是從一般到特殊的推理，而歸納是從特殊到一般的推理。 遍（Vyāpti）： 這段文字討論了遍的概念，認為遍是指兩個事物之間存在普遍的聯繫，並且認為遍是比量推理的基礎。這與現代邏輯學中關於普遍命題的討論相關。現代邏輯學認為，普遍命題是指斷言所有個體都具有某種性質的命題。

།མཐོང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་ནི་ བརྟག་པར་མི་ནུས་སོ།།གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ན་མཐོང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་མཐོང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པ་གང་ ཡིན་པའི་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པར་མ་བཟུང་ན། ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཙམ་རྟོགས་པ་པོ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་བས་ན་སྣང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་དོན་དུ་གཉེར་ བར་མ་མཐོང་ངོ་།།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་སྔ་མ་སྒྲོ་འདོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་དེས་དེ་ན་མེ་ཡོད་པར་རྟོགས་ཤེ་ན་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་སྔོན་མཐོང་བའི་ཆུར་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་གི་ངོ་བོས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་ བཞིན་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན། གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྟོགས་པར་འཐད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཕྱིས་རང་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ རྟོགས་པར་རིགས་ཀྱང་།གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ནི་སྔར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་ཡོད་ན་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ ཏེ་མྱོང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་མེད་ན་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན།མིག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལས་ཏེ། སྐྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཉམས་པའི་དབང་གིས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཉམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ སྐྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས་སོ་ཞེ་ན།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས་ཞེས་མཚུངས་སོ།

「不能觀察從看見分離。』如果認識從看見分離，不會進入追求看見的意義，不會顯示追求看見的意義。』沒有認識是看見本身，不會追求看見的意義。』如果說，認識什麼是存在呢？』如果那個沒有與看見相聯繫，如何是僅僅認識存在者而進入呢？』因此，因為認識是顯現本身，所以追求那個意義，不是其他。』沒有認識藍色等等，沒有看見追求那個意義。』因此，比量或者其他，具有分別的心，不是認識藍色等等從看見分離。』那麼，如何比量是具有隱藏的對境呢？』因為假立以前的不隱藏。』『如何通過那個認識那裡有火呢？』因為是那樣的假立本身，像對於海市蜃樓假立以前看見的水一樣。』『所假立的那個是隱藏的』，如果說，那麼，不是，因為沒有認識那個自己的本體。』『那個的自性是那個本身』，如果說，那麼，因為那個不是不隱藏本身，如何是隱藏本身呢？』『因為被其他認識，認識自己的本體本身是隱藏』，如果說，那麼，那個不是不隱藏本身。』『說被其他認識』，也是通過關係的力量假立本身，因此，雖然符合認識外面的隱藏，『說被其他認識』，是顛倒本身。』因為那個後來從自己看見假立為一，這個變成隱藏，雖然可以認識外面的隱藏，對於被其他認識，以前隱藏的那個，『這個是被其他認識』，對於這個也沒有。』因此，說隱藏是沒有的。』因此，如果存在其他意義，如何會變成不執持沒有看見的差別呢？』如果說，除了體驗沒有意義，那麼，藍色和黃色等等的顯現分離是從哪裡來的呢？』是從眼睛等等本身，像顯現為頭髮等等一樣。』如果說，顯現為頭髮等等不是通過損害的力量嗎？』『損害』，說這個，是從哪裡來的？』是從顯現為頭髮等等來的嗎？』『是從顯現為藍色等等來的』，是相同的。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了看見、分離、假立、隱藏、以及邏輯論證中的關係和推理。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 看見（Darśana）： 這段文字討論了看見的概念，認為看見是認識的基礎，並且認為看見是主觀的。這與現代認知科學中關於感知和意識的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶。 假立（Samāropa）： 這段文字討論了假立的概念，認為假立是指我們把一種性質或概念強加給一個事物，並且認為假立是主觀的。這與現代哲學中關於建構主義的討論相關。現代哲學認為，建構主義認為知識和現實是社會建構的。 隱藏（Parokṣa）： 這段文字討論了隱藏的概念，認為隱藏是指我們無法直接感知的事物，並且認為隱藏是通過推理來認識的。這與現代邏輯學中關於間接知識的討論相關。現代邏輯學認為，間接知識是指通過推理獲得的知識。

།སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་མིག་བསྒྱུར་ན་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པ་འགྱུར་རམ་ཅི།གལ་ཏེ་མིག་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འདོད་ན་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། ཇི་ལྟར་གཟུགས་འཛིན་པ་ལ་མིག་རྒྱུ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མྱོང་བ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ ཕྱིའི་དོན་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། འདིར་འགའ་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གིས། །བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལས་ནི་ཕྱིའི་དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ ལས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ལས་ཀྱང་མིག་ཉིད་བརྟག་པར་བླའི། དོན་གཞན་རྟོགས་པས་ནི་མཐོང་བའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་བླའོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་ངོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཉིད་ཁྱད་པར་ དུ་རྟོགས་པ་བླའོ།།ལུས་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་སུ་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པར་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་སྣང་བ་ཡོད་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་སུ་སྣང་བ་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དུས་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། སད་བྱེད་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སད་བྱེད་དེ་ནི་ཡོད་མིན་ཡང་། །ཇི་ལྟར་ཆགས་སོགས་རྟོག་པ་ལ། །དུས་སོགས་ངེས་པ་གསལ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་སད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི།དེ་དག་དམིགས་པ་ངེས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀ་ནྱ་ཀུན་ཛ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་སྣང་བ་རྣམས་ལ་སད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་རོལ་ཉིད་ནི་སད་པར་ བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ནུས་པ་ལས་སེམས་པ་ལས་སྣང་བས་ཀྱང་སེམས་པ་གཞན་གྱི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་མངོན་དུ་གཏོད་པ་ལས་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །མངོན་དུ་གཏོད་པ་ནི་གར་ཡང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མཚུངས་ཀྱང་རང་ བཞིན་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་རོ།

「像頭髮等等一樣，即使對境分離，也會變成一個自性，不是不會變成藍色等等的各種各樣本身嗎？像轉動眼睛會變化那樣，藍色等等也會變化嗎？』如果認為眼睛是識的因，那麼，因為是外面，為什麼不是藍色等等呢？』像眼睛是執持形色的因那樣，藍色等等是執持內部的差別，與那個不同。』因此，爲了確定體驗，成立外面的意義，如果說，那麼，在這裡說，『在這裡，一些被一些，強烈喚醒習氣，因此，心是確定的，不依賴外面的意義。』這個已經說了，從現量不成立外面的意義，是從果的返回觀察。』即使從果的返回，觀察眼睛本身是好的，通過認識其他意義，認識到看見的眼睛等等本身是具有差別的，是好的。』那個也是爲了說給其他人聽，認識那個直接的因本身是差別，是好的。』如果說，身體也是因，那麼，不是，因為除了顯現為身體，那個沒有。』如果說，在那裡顯現是存在的，那麼，即使那樣，也是從識本身產生識。』因為顯現為身體和顯現為墻壁等等是同時的，所以不是因本身。』像這樣，『因為喚醒是確定的，即使那個喚醒不存在，如何對於貪慾等等的分別，像時間等等的確定清晰一樣，』同樣，藍色等等的顯現是具有確定的。』貪慾等等，對境和時間和狀況變成確定，是因為喚醒的因的力量，不是因為那些對於對境的確定不迷惑。』如果有喚醒，對於卡尼雅昆扎瓦等等的念頭顯現，也會變成其他。』外面本身不是喚醒，因為從自己的能力，即使從念頭顯現，也會喚醒其他念頭的習氣，例如，像從直接引導變化一樣。』直接引導不是落在任何方向。』即使直接引導相同，也會從習慣等等變化，因為一些自性清晰地顯現。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了自性、因果關係、習氣、以及邏輯論證中的確定性和不確定性。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 因果關係（Hetu-phala）： 這段文字繼續討論了因果關係的概念，認為因果關係是指一個事物是另一個事物的原因或結果，並且認為因果關係是複雜的，並且可能受到多種因素的影響。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，並且認為因果關係可以通過實驗和觀察來驗證。 習氣（Vāsanā）： 這段文字討論了習氣的概念，認為習氣是指我們過去經驗的痕跡，並且認為習氣會影響我們現在的認識和行為。這與現代認知科學中關於記憶和學習的討論相關。現代認知科學認為，記憶和學習是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和期望。 確定性（Niścaya）： 這段文字討論了確定性的概念，認為我們的認識不是完全確定的，並且認為我們應該接受不確定性。這與現代科學中關於不確定性的討論相關。現代科學認為，不確定性是科學研究的一個重要方面，並且認為我們需要接受不確定性，並且需要使用概率和統計方法來處理不確定性。

།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱི་རོལ་ཉིད། དེའི་ཚེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཐོང་བའི་ཕྱི་རོལ་ དེའི་ཚེ་མེད་པ་ཉིད།དེའི་ཚེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་གལ་ཏེ་ཡུལ་སོགས་ངེས་པའི་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ངེས་བྱེད་ཡིན། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངེས་པ་མེད་པ་དེ་ག་ལས། གལ་ཏེ་དེར་རམ་དེའི་ཚེ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་ན་ཡུལ་དང་དུས་དེས་ངེས་པར་སྣང་བ་ག་ལས་ཡིན། འོན་ཏེ་དེའི་དུས་ལ་སོགས་པ་ ཅན་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ནི་སྔར་གྱི་དོན་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དོན་གྱིས་ཅི་བྱ་སྟེ། སྔོན་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་ལས་ངེས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། སྣང་བ་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་ནི། །མི་འགྱུར་ཕྱིར་ན་དོན་བརྟགས་ཡིན། །སྔོན་གྱི་དོན་ཉིད་ལས་ངེས་ན། །སྣང་བ་ཡིས་ནི་ཅི་ཞིག་ བྱས།།ད་ནི་དོན་མེད་པར་མི་སྣང་བར་མི་རིགས་སོ། །སྣང་བ་ནི་སྔར་འགགས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་བརྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་མེད་ཀྱང་སྔོན་གྱི་ཡུལ་དང་དུས་སུ་མཐོང་བ་འདི་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ན་སྔོན་གྱི་དུས་ལ་སོགས་ པའི་སྣང་བ་ཉིད་སྣང་བ་རག་མོད།དོན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཕྱིའི་དོན་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྣང་བ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེར་ཕྱིའི་དོན་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། དེར་ལྡན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་སླུ་བ་ཡང་ མི་སླུ་བ་གཞན་ལས་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད།དེས་ན་མི་སླུ་བ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བར་སྣང་བ་བརྒྱུད་པ་ཉིད་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་སྐྱེས་ནས་འཇིག་པ་དེ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ད་ནི་རྡུལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ངེས་པ་ ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །མོད་ལ་འཇིག་པར་འགྱུར་མིན་ཏེ། །དཔེར་ན་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་བཞིན། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་ སྟོབས་ལ་བརྟེན་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་དོན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་རྣམ་པར་བརྟགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་མ་ཐག་ཉིད་དུ་མི་ལྡོག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་བརྟན་པས་ན་རྨི་ལམ་དུ་བཤད་པའི་རྒྱུན་ཇི་ལྟར་ཡང་མི་ལྡོག་གོ་།འདི་ལྟར་བརྟན་པ་དེ་ཉིད་ཡང་ལངས་ ཡང་གཉིད་ལོག་ཅིང་འཆད་པ་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཕྱིའི་དོན་ལ་ལྟོས་པས་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「對於夢等等的識，又有什麼各自確定的因呢？在其他生看見的外面的本身，那個時候是確定的因，如果說，那麼，不是，因為所有看見的外面的那個時候是沒有本身。』那個時候確定的因是什麼呢？』如果說，對境等等確定的外面的顯現是確定者，那個具有對境的外面的確定沒有，是從哪裡來的呢？』如果說，在那裡或者那個時候本身外面沒有，從哪裡來顯現被對境和時間確定呢？』然而，即使沒有那個時間等等，那樣確定是從以前看見的意義來的，如果說，那麼，意義做什麼呢？因為從以前的顯現本身可能確定。』像這樣，『顯現空無意義，不會變化，因此觀察意義，如果從以前的意義確定，顯現做什麼呢？』現在不應該沒有意義地顯現。』顯現是以前停止的，所以不是那個顯現。』那樣，因為顯現沒有，觀察是外面的意義，不是。』如果說，即使沒有意義，以前在對境和時間看見的這個是顯現，那麼，以前的時間等等的顯現本身依賴顯現，觀察意義做什麼呢？因為說外面意義的人也接受顯現。』如果說，在那裡外面的意義本身是顯現，在這裡因為不具備，所以不顯現，如果說，那麼，在那裡具備，從哪裡來不欺騙呢？』『不欺騙』，從其他不欺騙，有什麼不符合呢？』因此，因為是其他不欺騙，所以應該通過顯現不欺騙。』如果說，什麼產生而滅亡，那個是顛倒的識，例如，像『現在沒有塵土』這樣。』這個柱子等等是非常確定的，如何是顛倒的呢？』那麼，不是，因為習氣堅固本身，不會在瞬間滅亡，例如，像從習氣產生的貪慾等等的認識一樣。』貪慾等等的分別依賴於習氣的力量，即使那樣，雖然與外面的意義分離，即使這樣已經分別，也不會立即返回。』同樣，因為習氣堅固，夢中所說的相續如何也不會返回。』像這樣，那個堅固本身，也站立，也睡覺，也說話。』因此，依賴外面的意義的確定不是的。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了夢境、確定性、習氣、以及邏輯論證中的真實性和虛假性。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 夢境（Svapna）： 這段文字討論了夢境的概念，認為夢境是一種主觀的體驗，並且認為夢境不是對客觀現實的反映。這與現代認知科學中關於夢的討論相關。現代認知科學認為，夢是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、記憶和期望。 確定性（Niścaya）： 這段文字繼續討論了確定性的概念，認為我們的認識不是完全確定的，並且認為我們應該接受不確定性。這與現代科學中關於不確定性的討論相關。現代科學認為，不確定性是科學研究的一個重要方面，並且認為我們需要接受不確定性，並且需要使用概率和統計方法來處理不確定性。 習氣（Vāsanā）： 這段文字繼續討論了習氣的概念，認為習氣是指我們過去經驗的痕跡，並且認為習氣會影響我們現在的認識和行為。這與現代認知科學中關於記憶和學習的討論相關。現代認知科學認為，記憶和學習是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和期望。 真實性與虛假性： 這段文字討論了真實性與虛假性的概念，認為我們的認識可能是真實的，也可能是虛假的，並且認為我們應該謹慎對待我們的認識。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的文化、歷史和個人經驗。

།འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་ཅུང་ཟད་གང་མཐོང་བ། །སད་པར་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ད་འདྲ་སྟེ། །བྱིས་པའི་གཅི་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །བྱིས་པའི་གཅི་བའི་གནས་ སྐབས་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་ནི་སད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་གི་།གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡང་སྔར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མི་སྤྲོའོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་། །དྲན་པས འདི་ནི་རྣམ་པ་གཉིས།།མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཚུལ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པའོ། །ཐ་དད་པར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་ཉེ་བར་བརྟགས་པས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ག་ལས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་དང་དྲན་པས་སོ།།དེས་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་མྱོང་བ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དོན་རིག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡིན་ ལ།།གཞན་འདོད་པ་འམ་མི་འདོད་པའང་། །དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། །དེའི་ཚེ་དེའི་དངོས་པོས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་མྱོང་ བ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་དུ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་དོན་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་དུ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་དོན་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཚེ་ཤེས་བྱ་དོན་དུ་ནི། །གནས་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡུལ་བཅས་ཡིན། །དེ་ཚེ་བདག་ཉིད་ ཉམས་མྱོང་གང་།།དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། །ཡང་གང་གི་ཚེ་དོན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཆ་ཉིད་ལ་དེས་དོན་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་བག་ཆགས་ལས་ངེས་པའི་ཕྱིར་དོན་ཅེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ ངེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ།།དེའི་ཚེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་དོན་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་གཞལ་བྱ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་དེའི་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་ཉིད་དོན་ཅེས་རྟོགས་ལ། དེ་ཡང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཕྱིའི་དོན་ཁས་བླངས་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།

「像這樣，『夢中稍微看見什麼，醒來不隨順，那個狀態現在這樣，像嬰兒的尿液一樣。』嬰兒尿液的狀態在夢中看見，在醒來的狀態也隨順，在青少年等等的狀態不是。』對於做意義不迷惑，也因為以前已經顯示，所以也不廣說。』因此，一個有二種方式，因為那樣體驗和，通過記憶，這個是二種形態，體驗本身是果。』說二種方式是認識的形態和藍色的形態。』因為沒有認識分離，所以是一個，通過觀察返回，是二種方式。』從哪裡來呢？』因為那樣體驗和記憶。』因此，因為沒有其他認識，除了二種形態，所以認識意義不是果，體驗二種形態是果，這樣總結。』不是認識意義的認識嗎？如何是自識呢？』對於這個說，『何時識是因，其他想要或者不想要，那個沒有成立為那個事物，那個是那樣體驗。』那個時候，因為沒有成立那個事物的因，所以體驗本身是識，因為是藍色的自性。』因為那樣體驗是藍色等等本身，因此，那個在勝義諦中是自識本身，體驗意義本身也不是認識意義，像在夢中認識一樣。』或者，認識意義本身是果，像這樣，『何時所知在意義中，因為存在，識是有對境的，那個時候，自己體驗什麼，那個在意義中確定。』又，何時沒有做其他認識，在識的部分本身，通過那個在意義中確定，那個時候，識的形態的自性，體驗什麼，那個本身因為從習氣確定，所以是意義。』那個時候，通過確定的力量，認識意義是果，這樣安立。』那個時候，即使對於說識的人，認識意義也是果。』那個時候，被執持的形態是所量，執持的形態是量，那個識是果。』或者，認識那個本身是意義，那個也是識，因此識本身是果。』其他，即使接受外面的意義，自識本身也是果。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了夢境、自識、體驗、記憶、因果關係、以及邏輯論證中的量和所量。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 夢境（Svapna）： 這段文字繼續討論了夢境的概念，認為夢境是一種主觀的體驗，並且認為夢境不是對客觀現實的反映。這與現代認知科學中關於夢的討論相關。現代認知科學認為，夢是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、記憶和期望。 體驗（Anubhava）： 這段文字繼續討論了體驗的概念，認為體驗是認識的基礎，並且認為體驗是主觀的。這與現代認知科學中關於感知和意識的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶。 記憶（Smṛti）： 這段文字繼續討論了記憶的概念，認為記憶是過去經驗的再現，並且認為記憶是不可靠的。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和期望。 量和所量（Pramāṇa and Prameya）： 這段文字討論了量和所量的概念，認為量是指認識的工具，而所量是指認識的對象，並且認為量和所量是相互依賴的。這與現代邏輯學中關於知識的討論相關。現代邏輯學認為，知識是指通過量獲得的對所量的認識。

།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་འདི་བདག་འདོད་རྣམས་དང་། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱོང་གྱུར་ན། །འདོད་པའང་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང་། །དོན་རིག་པར་ནི་འགྱུར་བ ཡིན།།རིག་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ལ་དོན་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མི་ནུས་སོ། །དེ་བས་ན་རིག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པས་དེ་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་ཕྱི་རོལ་རིག་པར་བརྗོད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འདི་བདག་ཉིད་འདོད་པ་རྣམ་པ་ཡིན་པ་དང་། དོན་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ན། འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་སྟེ། འདོད་པ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེས་དངོས་ཀྱི་འཇུག་པས་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཉེ་བར བཏགས་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་ཡོད་པ་ལ་ནི་དོན་རིག་པ་ཉིད་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་མེད་པས་རང་རིག་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་ མྱོང་ཉིད་དེ།།ངེས་པའི་བདག་ཉིད་རང་ངོ་བོས། །མ་ཡིན་དུ་མའི་བདག་སྐྱོན་ཕྱིར། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་པ་ཁས་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་མེད་པས་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཕྱིའི་དོན་ཉིད་ ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དོན་མེད་པས། །གང་རིག་གལ་ཏེ་རྟེན་མེད་པས། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་ན། །ཕྱི་ཉིད་རིག་པར་ཅིས་མི་འདོད། །རྟེན་མེད་པ་ནི་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རྟེན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་མཐོང་བས་དེ་ཉིད་ཡིན་མོད། དོན་རིག་པ་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་གཏང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་སོ་སོ་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་རིག་པ་འཐད་ཀྱི། དོན་ནི་རང་གི་ ངོ་བོས་རྣམ་པ་དུ་མར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བདག་ཉིད་དུ་མར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པ་དུ་མར་རིག་ཀྱང་དོན་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྟ་བ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅིག་ལ་རང་བཞིན་དུ་མར་རིག་པ་མི་འཐད་དོ། །དོན་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་ན་ཡང་གཉིས་པོ་དག་།ཐ་དད་པར་ནི་མྱོང་མི་འགྱུར། །དོན་གཅིག་ཉིད་ལ་གཉིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「像這樣，『如果這個我所欲求的，以其他形態體驗，即使欲求或不欲求，也會變成認識意義。』不能說識是其他本身，意義是其他。』因此，因為隨順識本身安立意義，所以因為那個和成立以及快樂分離，外面的識是自識本身。』因此，通過假立說外面的識。』因為，如果這個識是自己欲求的形態，意義也變成以其他形態體驗，欲求或者不欲求，如果欲求不欲求的形態，那個時候，通過那個事物的進入，會變成認識意義。』如果不是那樣，那麼，是假立本身。』因此，對於外面的意義，也顯示自識本身是果。』如果說，對於存在意義，認識意義本身不是符合嗎？因為那個存在，沒有所依，所以應該是自識，如果說，那麼，那個也不符合，『即使外面的意義存在，如何是體驗本身呢？』『確定的自性，不是自己的本體，因為有許多自性的過失。』對於說識的人，自識本身，因為沒有其他形態，接受自識不是，然而，爲了認識那個本身。』如果說，通過沒有所依而接受，為什麼不接受外面的意義本身呢？』像這樣，『如果因為沒有外面的意義，認識什麼，如果通過沒有所依，認識自己的本體本身，為什麼不認為認識外面呢？』『沒有所依』是相同的。』因此，應該說，因為看見是自己的本體本身是識。』不是因為沒有其他所依。』對於那個，如果說，即使對於外面的意義，也看見自識本身，那個本身是，但是，因為認識意義不符合，所以應該捨棄。』因為識的各自本體是分離的，所以對於每個人，符合以許多形態認識識，意義不是以自己的本體以許多形態認識，因為會變成許多自己。』即使通過認識者以許多形態認識，意義也是一個本身，這是外道的觀點。』因此，對於一個，不符合以自性以許多形態認識。』如果說，是許多意義的自性本身，那麼，不是，『即使接受，兩個，不會體驗為分離。』不會變成，『對於一個意義，體驗為二』，因為自己的形態是完全圓滿的。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了自識、體驗、意義、因果關係、以及邏輯論證中的同一性和差異。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 意義（Artha）： 這段文字討論了意義的概念，認為意義是認識的對象，並且認為意義是隨順識而安立的。這與現代哲學中關於意義的討論相關。現代哲學認為，意義是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的語言、文化和歷史。 同一性和差異： 這段文字討論了同一性和差異的概念，認為同一性是指兩個事物在所有方面都相同，而差異是指兩個事物在某些方面不同。這與現代邏輯學中關於同一性和差異的討論相關。現代邏輯學認為，同一性是指兩個事物在所有方面都相同，而差異是指兩個事物在某些方面不同。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ། རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར རོ།།ཡང་ན་གཉིས་པོ་དག་ཐ་དད་པར་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པས་ཐ་དད་པར་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མཐོང་བསྒྲིབས་ཕྱིར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དོན་གྱི་དབང་གིས་རྟོགས་མི་ འགྱུར།།གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་མཐོང་བས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་ཚད་མ་ག་ལ་ཡོད། མ་མཐོང་བ་ནི་རབ་རིབ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །ཟླ་བ་ནི་གཉིས་ཉིད་དེ་གཅིག་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ ལ།གཉིས་པ་ནི་མ་མཐོང་བས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མ་མཐོང་བའི་རབ་རིབ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་དབང་གིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ སྐྱེད་དོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན།འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་ནུས་ན། རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་སྒྲིབ་པར་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། །དུ་མའི་བདག་ཉིད་དངོས་དེ་ལ། །གཅིག་གི་བདག་ཉིད་མཐོང་བྱེད་པ། །མ་མཐོང་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ན། །དོན་མཐོང་བྱེད་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ། །གཞན་ཡང་། འདོད་པའི་མི་འདོད་དོན་རིགས་ནི། །གོམས་པའི་དབང་གིས་འབྱུང་བར་མཐོང་། །འདི་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡི་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །དེ་ཉིད་མ་མཐོང་ཡིན་ཞེ་ན། །མཐོང་བར་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་ བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་ནི།།འབྱུང་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ནི་འདོད་པའམ། མི་འདོད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་འདོད་དང་མི་འདོད་པར། །སྣང་བ་རྟོག་ཡིན་དོན་བློ་མིན། ། དེ་ལའང་འཆི་ལྟས་ལ་སོགས་པར། །མཚམས་སྦྱོར་མེད་སེམས་མཐོང་བ་ཡིན། །འཆི་ལྟས་ཀྱིས་ཟིན་པ་རྣམས་ལ་དོན་བློ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་། །རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིག་།གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་རང་བཞིན། །དེ་ལྟར དོན་ནི་རྣམ་ངེས་དེས།།དེའི་ཕྱིར་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་དོན་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རིག་པ་འམ་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果其他形態也隨順那個本身顯現，那個時候會認識為一個。』或者，不會體驗兩個是分離的』，說這個是事物的意義。』或者，因為一個的究竟，不會體驗為分離，因為對於所有會變成許多形態。』『因為沒有看見遮蔽，會變化，』『不會通過意義的力量認識。』如果說，因為被沒有看見遮蔽，所以不是看見二，那麼，因為沒有看見遮蔽認識為一個，從哪裡有認識一個的量呢？沒有看見會變成像眼翳一樣。』『月亮是二本身，一個是看見，第二個是因為被沒有看見遮蔽，所以沒有看見』，這樣的分別也在這裡變化。』因此，因為像沒有看見的眼翳一樣，所以不是通過意義的力量認識。』為什麼不接受，沒有看見本身產生空無外面意義的識呢？』然而，如果僅僅沒有看見不能，應該說，如何能成為遮蔽在可行的對境中存在的意義的認識呢？』『對於許多自性的事物，看見一個自性，那個沒有看見如何，會變成看見意義呢？』說這個是總結。』其他，『欲求的不欲求意義種類，看見從習慣的力量產生，對於這個，如何認識沒有看見是所成立的呢？』『那個本身是沒有看見』，如果說，『成立想要看見』。』因為成立所有從習氣力量產生。』如果說，意義不是顯現為欲求或者不欲求，是意義的形態本身，那樣變成是認識本身，如果說，那麼，對於這個說，『如果顯現為欲求和不欲求，是分別，不是意義的心，對於那個，在死亡的預兆等等，看見沒有連線的心。』對於被死亡的預兆抓住的人，意義的心也看見為其他形態。』因此，那個不是，』因此，即使對於外面的所量，也知道自己體驗是果。』因為如何這個是自性，那樣，意義通過確定，』因此，即使對於外面的意義，自識本身是果，不是認識意義，因為那個識或者不隨順。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了遮蔽、習氣、死亡預兆、以及邏輯論證中的自識和認識意義的區別。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 遮蔽（Āvaraṇa）： 這段文字討論了遮蔽的概念，認為遮蔽是指阻礙我們認識事物的障礙，並且認為遮蔽是主觀的。這與現代認知科學中關於注意和感知的討論相關。現代認知科學認為，我們的注意和感知是有限的，並且可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、期望和過去的經驗。 死亡預兆（Maraṇa-nimitta）： 這段文字討論了死亡預兆的概念，認為死亡預兆是指我們在死亡前所經歷的特殊體驗，並且認為死亡預兆可以改變我們的認識。這與現代哲學中關於死亡和臨終體驗的討論相關。現代哲學認為，死亡是人類存在的一個基本方面，並且認為我們需要思考死亡的意義和價值。 自識（Sva-saṃvedana）與認識意義（Artha-jñāna）： 這段文字繼續討論了自識和認識意義的區別，認為自識是認識自身的能力，而認識意義是認識對象的能力，並且認為自識是認識的最終結果。這與現代認知科學中關於意識和認知的討論相關。現代認知科學認為，意識和認知是兩種不同的認知能力，並且認為我們需要理解這兩種能力之間的關係。

།འབྲས་བུ་འདི་ལ་ཡང་ཚད་མ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་གཞལ་བྱ་ཡིན་པ་ དེའི་ཚེ་ནི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདིའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།འདི་ལྟར་ཤེས་པ་རང་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མ་ལྟོས་པར་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདིའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་དེ་ནི་དེས་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྡུག་གུ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ བ་ལ་གནས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།།ཚད་མའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཇི་སྙེད་པ་གཞལ་བྱ་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཚད་ཡིན་ཡོད་ དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི།།དོན་གཞན་མིན་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ། །འཛིན་བདག་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན། །ཅིའི་ཕྱིར་དོན་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་མེད་པར་རང་རིག་པ་ནི་དོན་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་སྟེ། །ཤེས་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུར། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས། །ངེས་འབྱེད། རྣམ་པའི་དབང་གིས་དོན་ལ་དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ། །དེས་ན་དོན་དུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ང་རང་རིག་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་དུ་རྟོག་པ་དེ་ནི་བདག་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོན རིག་འདོད།།འདི་ལྟར་དོན་བདག་སྣང་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་མི་སྣང་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་།མངོན་སུམ་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ དང་།གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བློ་ལ་ནི། །གནས་དོན་དེ་ཡི་བྱ་བ་དེ། །གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་དེ་ནི། །གནས་པ་དེ་ལྟར་དེ་རབ་གསལ། །དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བློ་ལ་གནས་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་བྱ་བ་ ནི་དེ་ཡིན་ཏེ།དས་དེ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「對於這個果，量也是意義的形態本身，如論師所說，『何時外面本身是所量，那個時候顯現為對境本身是這個的量。』像這樣，雖然識是自識，不依賴自己的本體，顯現為意義本身是這個的量。』因為那個意義是被那個所量。』像意義的形態顯現為微小等等而存在，那個自性認識那個對境。』量的形態有多少分離，就近於所量安立。』如果說，因為沒有分離，為什麼執持的形態也不是量呢？』在這裡說，『那個時候，這個意義顯現是量，即使存在，因為不是其他意義，對於外面，執持者不應該依賴。』為什麼不安立那個意義和隨順呢？因為不是其他意義。』沒有形態的自識不是安立為其他意義，因為對於所有是相同的。』因為如何意義是自己，存在於識中，像那樣，『這個像那樣存在』，決定。』通過形態的力量，認識到意義像那樣，藍色等等存在於自己的形態中。』因此，認識意義的因是形態本身。』因此，那個本身是量。』如果那樣，那麼，認識意義本身是果，我自識做什麼呢？』那麼，不是，像這樣，認識意義那個是隨順自己認識本身。』那個本身說，『是自己認識，因此想要那個是認識意義。』像這樣，意義不是自己顯現，因為不顯現不是現量所量。』如何現量進入隱藏的意義？是安立現量的果的時候。』因此，因為自己的本體是現量，並且，因為沒有其他認識，所以自識是果。』『那個的成立，在心中，那個意義的作用，因為如何那個意義，存在，像那樣那個清晰，』『安立意義是那個的自性，即使是自識，也想要認識意義。』那個成立者是存在於心中的意義本身。』那個的作用是那個，因為那個做那個。』因此，那個是那個的果，因為那個清晰地是那個的自性。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了量、所量、自識、認識意義、現量、以及邏輯論證中的形態和作用。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 量（Pramāṇa）與所量（Prameya）： 這段文字繼續討論了量和所量的概念，認為量是指認識的工具，而所量是指認識的對象，並且認為量和所量是相互依賴的。這與現代邏輯學中關於知識的討論相關。現代邏輯學認為，知識是指通過量獲得的對所量的認識。 現量（Pratyakṣa）： 這段文字討論了現量的概念，認為現量是指通過感官直接獲得的認識，並且認為現量是可靠的認識來源。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為知識來源於感官經驗。 形態（Ākāra）： 這段文字討論了形態的概念，認為形態是指事物的形式或特徵，並且認為形態是認識的基礎。這與現代認知科學中關於感知和概念的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶，而概念是抽像的心理表徵，它幫助我們理解和分類事物。 作用（Kārya）： 這段文字討論了作用的概念，認為作用是指事物的功能或效果，並且認為作用是認識的依據。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，並且認為因果關係可以通過實驗和觀察來驗證。

།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་པ་ཚད་མ་ནི་ཕྱིའི་དོན་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་རང་རིག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ ཕྱིར།།རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །འདི་དོན་དམ་པར་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ནི་དོན་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ལྟོས་ཏེ། དོན་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་ཚད་མ་ཡང་དོན་ཉིད་ལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ག་ལས་འགྱུར། དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ན་ཡང་གཉི་ག་ཡང་རང་ གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ག་ལས་ཡིན། དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་འང་མིན། །འོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་ཅེ་ན། བཤད་པ། རང་གི་ངོ་བོས་དཔྱོད་པ་ན། །རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད། །དོན་རིག་དེའི་བདག་ ཉིད་ཕྱིར་རོ།།དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འདིའི་དོན་རིག་པ་ཡིན་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །རིག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་དཔྱད་པ་ན་དེ་དོན་རིག་པ་ཡིན་ཡང་ངེས་པར་དཔྱད་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དོན་ གཞལ་བྱ་ཡིན།དོན་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས། རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་དང་འདྲ་བ་འམ་གཞན་འདྲ་འང་རུང་། །ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡི། །རྒྱུ་ཡི་དོན་ཡང་སྣང་བས་ན། །དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ ཉིད་དུ་འདོད།།གལ་ཏེ་ཡང་ཆུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཆུར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ལྟར་དོན་ནི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བས་དོན་ལ་དམིགས་པར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་ལས་དམིགས་པ་ཡིན་ན། བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་འཐད་པ་ མ་ཡིན་ནམ།དེ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ནི་རྣམ་པ་དེ་སྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་མེད་པར་རྣམ་པ་དེ་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། དོན་རིག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ ཞིག་ལྟར།།དོན་དངོས་མེད་པ་སྣང་ཅན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཅེ་ན་བདེན། །དེ་འདྲ་ངས་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་དོན་ཉེ་བར་གནས་པ་མེད་པའི་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ན་རེ་ཞིག་དེ་དོན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果那樣，那麼，如果說，量是外面的意義，果是自識，因為進入自己的本體，對境分離，那麼，不是，像這樣，『安立意義是那個的自性，即使是自識，也想要認識意義。』這個在勝義諦中是自識本身，在世俗諦中是認識意義。』那個是依賴世俗諦，因為果在意義本身，量也在意義本身，從哪裡會變成對境分離呢？』如果依賴勝義諦，兩個也都在自己的本體中，即使那樣，從哪裡來呢？』那個本身說，『因此，對境分離也不是。』如果說，那麼，為什麼對於外面的意義是所量，說自識是果呢？』說，『當用自己的本體觀察時，說自識是果，因為認識意義是那個的自性。』即使依賴勝義諦，這個是認識意義，也是自識本身。』當沒有觀察識的自己的本體時，那個是認識意義，但是，如果確定觀察，是自識本身。』如果說，意義不是以自己的本體顯現，識本身是以自己的自性顯現，如何意義是所量？因為與那個意義相似，如果說，那麼，如何知道是相似呢？也說了，認識是具有許多形態的，如果說，那麼，在這裡說，『與那個相似或者與其他的相似也可以，因為識像那樣顯現，因的意義也顯現，所以認為意義是所量本身。』如果說，即使在沒有水本身，也產生顯現為水的認識，即使那樣，因為依賴於陽焰而產生，因此，如何說意義依賴於因產生，所以以意義為對境呢？』如果說，僅僅從因以對境，那麼，不是符合具有習氣的因嗎？』那個不是不是因，因為習氣是看見產生那個形態的能力的確定。』那樣，也是你們所成立的。』如果說，如果沒有那樣的意義，不會產生那個形態，那麼，符合認識意義。』如果不是那樣，如何像一些形態，沒有真實意義但具有顯現呢？如何執持意義呢？』真實，我也不知道。』何時沒有近處存在的意義，也是那個的形態，那個時候，暫時那個不是執持意義。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了量、所量、自識、認識意義、勝義諦、世俗諦、相似性、因果關係、以及邏輯論證中的顯現和執持。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 勝義諦（Paramārtha-satya）與世俗諦（Saṃvṛti-satya）： 這段文字討論了勝義諦和世俗諦的概念，認為勝義諦是指絕對的真理，而世俗諦是指相對的真理，並且認為我們需要理解這兩種真理之間的關係。這與現代哲學中關於絕對主義和相對主義的討論相關。現代哲學認為，絕對主義認為存在絕對的真理，而相對主義認為真理是相對的。 相似性（Sādṛśya）： 這段文字討論了相似性的概念，認為相似性是指兩個事物在某些方面相同，並且認為相似性是認識的基礎。這與現代認知科學中關於概念和分類的討論相關。現代認知科學認為，概念是抽像的心理表徵，它幫助我們理解和分類事物，而分類是一種認知過程，它幫助我們組織和理解世界。 顯現（Ābhāsa）與執持（Grahaṇa）： 這段文字討論了顯現和執持的概念，認為顯現是指事物呈現給我們的方式，而執持是指我們對事物的把握，並且認為我們需要理解顯現和執持之間的關係。這與現代認知科學中關於感知和注意的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶，而注意是一種認知過程，它幫助我們選擇性地關注某些資訊。

།ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གཞན་ ཡང་མེད་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་།གང་ན་ཡོད་པ་དེར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གང་ན་ཡང་མེད་ན་ཐབས་ཅི་ཡོད། གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ན་ཡོད་པར་ནི་སྣང་བ་ཉིད་ལས་ཤེས་ཏེ། དོན་མེད་ན་སྣང་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མ་མཐོང་བ་དེ་ཇི་ལྟར་སྣང་། དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་སོགས་པར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མཐོང་བའི་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། ཡུལ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་ནི། །མ་མཐོང་བར་ཡང་དོན་དུ་ནི། །སྣང་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་ཚེ། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་རིག་པར་ཐལ། ། མ་མཐོང་ཡང་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ན་གནས་པ་སྣང་ན་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་རིག་པར་ཐལ་ལོ། །གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ལ་སོགས་པས་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་ལོ།།གཞན་ཡང་། རབ་རིབ་མཐོང་བ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ཐལ་ལོ། །གང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་སྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་མཐོང་བ་ཉིད་སྣང་བས་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ རོ།།དོན་མེད་པའི་མཐོང་བ་ནི་སྣང་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རུང་བའི་ཡུལ་གྱི་གནས་སྐབས་མེད་པར་ཡང་སྣང་བ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ཉིད་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ།།འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །མཐོང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཐོབ་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ ལྟར་དང་པོའི་ཤེས་པ་དེ།།ཐོབ་པ་ལ་ནི་ལྟོས་པ་བཞིན། །དེ་ཐོབ་པ་ཡང་ཐོབ་པ་ལ། །ལྟོས་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་ལས། །ཐོབ་པའི་ངོ་བོར་འདོད་ན་ནི། །དང་པོའང་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཐོབ་པ་སྔོན་ གྱི་ནི།།ཐོབ་པའི་ངོ་བོས་བདེན་ན་ནི། །ཕན་ཚུན་བརྟེན་ཕྱིར་གཅིག་བདེན་པ། །མིན་པས་གཉི་ག་དེར་འགྱུར་རོ།

「如果說，在其他對境看見是執持，如果那個時候其他對境也沒有，如何顯現？如果說，在有之處顯現，如果說，在任何地方也沒有，有什麼方法？必定在某個地方有，從顯現本身知道，因為如果沒有意義，不看見顯現，從關係那樣認識，如果說，那麼，如何顯現那個沒有看見？如果說，那個也在其他生等等看見，那麼，不是，因為沒有確定。』如果說，沒有看見的也變成顯現，如果那樣，那麼，『即使在其他對境等等，沒有看見，也作為意義顯現，那個時候，所有所有都變成認識。』即使沒有看見，如果在其他對境等等存在顯現，那麼，所有所有都變成認識。』不是沒有狀態的差別而顯現，是因為眼翳等等而顯現，如果說，那麼，不是，因為眼翳對於所有是共同的，所有都變成顯現。』其他，『眼翳使看見消失，那個本身是看見的因，因為是看見的因，所有都變成看見。』如果說，什麼顯現，那個本身產生看見，那麼，沒有看見本身，通過顯現，那個沒有本身會變成產生看見。』如果說，沒有意義的看見沒有顯現，即使沒有可行的對境的狀態，也沒有顯現。』如果說，那個本身沒有確定，那麼，對於兩個也是相同的。』如果說，那個本身是意義，那麼，不是，因為沒有意義本身。』如果說，變成那個樣子本身是意義，那麼，所有都會變成那樣。』在不是世俗的人中，所有都是不是世俗的人。』除了看見，沒有其他差別，已經顯示了。』如果說，是獲得，那麼，也是看見本身。』也說了其他看見等等。』如何最初的識，像依賴於獲得，那個獲得也依賴於獲得，因此會變成沒有盡頭。』如果說，某個想要從自己獲得的本體，因為最初也是那樣的事物，所有都會變成相同。』然而，如果獲得是以前的，通過獲得的本體真實，因為相互依賴，一個真實，不是，所以兩個都會變成那樣。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了對境、顯現、看見、獲得、因果關係、以及邏輯論證中的無限倒退和相互依賴。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 對境（Viṣaya）： 這段文字討論了對境的概念，認為對境是指我們認識的對象，並且認為對境是存在的。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在獨立於我們意識的客觀世界。 顯現（Ābhāsa）： 這段文字繼續討論了顯現的概念，認為顯現是指事物呈現給我們的方式，並且認為顯現是主觀的。這與現代認知科學中關於感知和意識的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種主觀的體驗，它受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶。 看見（Darśana）： 這段文字討論了看見的概念，認為看見是指我們通過視覺獲得的認識，並且認為看見是認識的一種方式。這與現代認知科學中關於視覺的討論相關。現代認知科學認為，視覺是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的眼睛、大腦和過去的經驗。 獲得（Prāpti）： 這段文字討論了獲得的概念，認為獲得是指我們獲得知識或能力的過程，並且認為獲得是依賴性的。這與現代哲學中關於知識的討論相關。現代哲學認為，知識是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、理性和社會互動。 無限倒退（Anavasthā）： 這段文字討論了無限倒退的概念，認為無限倒退是指一個論證依賴於另一個論證，而那個論證又依賴於另一個論證，如此無限地進行下去，並且認為無限倒退是不合理的。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，一個合理的論證應該有一個明確的起點，並且不應該陷入無限倒退。 相互依賴（Anyonyāśraya）： 這段文字討論了相互依賴的概念，認為相互依賴是指兩個事物相互依賴，並且認為相互依賴是不合理的。這與現代邏輯學中關於定義的討論相關。現代邏輯學認為，一個合理的定義應該不依賴於被定義的事物，並且不應該陷入相互依賴。

།འོན་ཏེ་རྒྱུ་ནི་དག་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་ཏེ་བདེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །དེ་ཡི་ཤེས་པའང་བདེན་པ་ཉིད། །དེ་རྒྱུ་དག་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་ཕྱིར། །ཐུག་པ་མེད་ པར་ཐལ་བར་འགྱུར།།སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལ་བག་ཆགས་ལས། །དེས་ན་དེ་ཀུན་དེ་ལྟར་ཞེས། །རྟོག་པ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་མིན། །ཐོག་མེད་འབྲེལ་པའི་བག་ཆགས་དང་། །འབྲེལ་པས་སྔོ་སོགས་ལ་སོགས་པ། །འཇུག་པ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་མེད། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་བདག་ ཉིད་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར།གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་རང་བཞིན་ལས། །ཐ་དད་ཡིན་ན་གང་གིས་འཛིན། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ན་མིང་ཙམ་བྱས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་དང་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པར་གྱུར་པར་བཟུང་བས་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གཉིས་ཉིད་དུ་ཟད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། འདི་ནི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པར། །བདེ་བླག ཏུ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན།།དྲན་པ་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་དང་། །འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད། །དྲན་པ་ནི་ཉེ་བར་སྐྱེ་བ་ཉིད་ན་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་དྲན་པ་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ པར་རྟོགས།འདི་ལྟར། མྱོང་བ་ཡོད་ན་བདག་གིས་དེ། །མཐོང་ཞེས་དེ་ལྟར་དྲན་པར་འགྱུར། །དྲན་པ་མེད་པར་བདག་ཉིད་ནི། །ཤེས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དྲན་པ་ཉིད་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པར་རྟོག་གི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཐོང་བ་ངེས་པར་བརྟག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ མེད་པའི་རིག་པ་ནི་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་རྟོགས་པ་མེད་དེ།དེས་ན་དེ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། དེ་ལ་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དྲན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་ པར་བྱ་བ་དང་བལྟ་བར་བྱ་བ་དག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཐམས་ཅད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་དང་དྲན་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འདིར་དྲན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་དྲན་པ་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，因為因是清凈的，知道是真實的，那個的知道也是真實的，那個是從因清凈而來，因此，一個依賴於一個，會變成沒有盡頭。』對於陽焰的水，從習氣，因此，所有那個那樣，對於分別不是迷惑。』與無始關係的習氣和，通過關係，藍色等等，進入是什麼，對於那個，沒有看見那個過失。』如果識的本體是自識，如何與習氣有關？』如果關係從自性，是分離的，那麼，被什麼執持？』如果那個是自性本身，那麼，會變成只是名字。』如果關係和對境是從自己的本體分離的自性，那個時候，因為執持變成分離，所以不是自識。』如果說，不是變成分離，那麼，關係就只有兩個，因為沒有關係，所以不可能執持關係，如果說，那麼，也不是，因為，『這個與習氣有關，容易認識。』『記憶使認識與先前的識有關。』記憶在近處產生本身，認識與自己體驗有關。』因為那個執著的力量，所以那樣說。』如果說，那麼，對於沒有記憶，如何認識與習氣有關？』像這樣，『如果有體驗，我看見，那樣會變成記憶。』沒有記憶，自己，沒有任何識。』必須確定認識這個是看見，如果不是那樣，因為不能確定觀察看見。』沒有記憶的識，因為沒有認識隨順看見，因此，如何認識那個與習氣有關？』對於那個，也因為認識是看見。』因為那個與記憶一起做為一個認識，如果不是那樣，因為不符合世俗。』應該認識記憶和應該觀看是為一個，因此，所有都是與習氣有關。』然而，如果說，認識看見和記憶為一個是迷惑，那麼，不是，因為沒有損害。』說，以前看見的那個本身在這裡記憶。』對於這個沒有損害。』因此，記憶是一起的。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了因果關係、習氣、記憶、自識、關係、以及邏輯論證中的無限倒退和謬誤。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 關係（Saṃbandha）： 這段文字討論了關係的概念，認為關係是指兩個或多個事物之間的聯繫，並且認為關係是複雜的。這與現代邏輯學中關於關係的討論相關。現代邏輯學認為，關係是一種邏輯概念，它描述了兩個或多個事物之間的聯繫。 無限倒退（Anavasthā）： 這段文字繼續討論了無限倒退的概念，認為無限倒退是指一個論證依賴於另一個論證，而那個論證又依賴於另一個論證，如此無限地進行下去，並且認為無限倒退是不合理的。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，一個合理的論證應該有一個明確的起點，並且不應該陷入無限倒退。 謬誤（Doṣa）： 這段文字討論了謬誤的概念，認為謬誤是指錯誤的推理或論證，並且認為謬誤應該避免。這與現代邏輯學中關於謬誤的討論相關。現代邏輯學認為，謬誤是一種邏輯錯誤，它會使論證無效。

།འོན་ཏེ་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་དྲན་པའི་རྣམ་པས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེས་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རིག་པའི་བདག་ ཉིད་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ།།གཞན་ཡང་། ཕྱིའི་དངོས་པོ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ངེས་པར་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཕྱི་རོལ་སྔོན་མཐོང་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་འབྲས་བུ་ཡིན། །རྣམ་ཤེས་བལྟར་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རྣམ་ཤེས་འབྲས་བུ་ ཡིན་པར་རིག་།དེ་བཞིན་དུ། ཡུལ་དང་དུས་སོགས་གནས་སྐབས་ལས། །དེ་འབྲས་གཞན་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངེས་པ་ནི། །འཐད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། རིག་པ་སྔོན་གྱི་རིག་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེའོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་མེ་མེད་པར་འབྱུང་བ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དུ་བའི་བག་ཆགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཆུར་སྣང་བ་ཡང་སྟེ། སྦྲང་བུའི་ཚོགས་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལ་དུ་བ་དང་ཆུ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་ཉིད་བག་ཆགས་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་འདི་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར མིང་ཙམ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པས་ཁྱེད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་དུ་བ་གློ་བུར་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ལ་མེའི་འབྲས་བུར་སྣང་བ་ཡོད་དམ། བརྟགས་ པ་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་སད་པ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒན་པོ་ལ་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་རྨི་བ་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་སོགས་པར་ནི། །མཐོང་བ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །བག་ ཆགས་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད།།སྣང་ངོ་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་ངེས། །དེས་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྣང་བ་ཡིན། །རྣམ་ཤེས་ལས་ནི་ཕྱི་རོལ་པ། །ཀུན་དུ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་བསྟན། །རྨི་ལམ་མཐོང་རྣམས་གཅིག་ལ་ནི། །སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་སྣང་བ་འདི། །ཐོག་མེད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་བས། ། དབང་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཡིན་ནོ།

「然而，如果以前的自性不是通過記憶的形態執持，如果那樣，如何認識先前和後來兩個是分離的？因此，是無分離本身。』如果那樣，在識的本體中非常清晰。』其他，因為不能確定外面的事物是因果的事物。』像這樣，『因為沒有看見外面的先前，如何是識的果？』『因為識是可觀察的，知道識是果。』同樣，『因為從對境和時間等等狀態，那個果在其他產生，所以因和果的確定，不是符合。』在識的方面，識從先前的識本身產生。』如果說，湮沒有火產生，即使那樣，因為從煙的習氣產生，所以不是無因。』顯現為水也是，像蒼蠅的群體和陽焰是煙和水一樣。』如果說，外面本身從習氣變化，這個外面是所欲求的，因為從習氣的力量產生，會變成只是名字。』那個也是世俗本身，你們做什麼人呢？』如果說，沒有顯現為習氣的果本身，如何是習氣的果呢？』什麼，從突然的煙認識火，有顯現為火的果嗎？』如果說，從觀察變化，對於習氣的果本身也是相同的。』因為也有可能喚醒其他生等等的習氣，像老人夢見孩子的遊戲一樣。』因此，『在其他生等等，說看見是顯現。』『確定顯現是從習氣的力量產生。』因此，先前先前的識是顯現，從識，所有外面，普遍顯示為外面本身。』夢見看見，對於一個，這個顯現為多種，因為與無始習氣有關，是自在的心。』」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了記憶、因果關係、習氣、夢境、以及邏輯論證中的實在論和唯心論。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 夢境（Svapna）： 這段文字討論了夢境的概念，認為夢境是我們在睡眠時產生的體驗，並且認為夢境是主觀的。這與現代認知科學中關於夢境的討論相關。現代認知科學認為，夢境是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和記憶。 實在論（Realism）與唯心論（Idealism）： 這段文字暗示了實在論和唯心論的對立，認為實在論認為存在獨立於我們意識的客觀世界，而唯心論認為世界是我們的意識創造的。這與現代哲學中關於實在論和唯心論的討論相關。現代哲學認為，實在論和唯心論是兩種不同的形而上學觀點，它們對世界的本質有不同的看法。

།འབྲས་བུ་ཡིན་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཀུན། །བག་ཆགས་དང་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན། །རྫ་མཁན་ལ་སོགས་འབྲས་བུ་ཡང་། །རྨི་ལམ་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་བཞིན། །གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་ལས་དང་ནི། །གཞན་ཡང་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་བག་ཆགས་འབྲེལ པ་ལ།།རྨོངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཡོ་བ་ཡིན། །དེ་ནི་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ། །དེ་བཞིན་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་ནི། །དབང་ཕྱུག་འགྲོ་ཀུན་བྱེད་པོ་དེ། །ལྷ་ཡི་མཆོག་ནི་བག་ཆགས་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེད་པོ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ། །ཅི་རུང་བར་ནི་གནས་པ་དང་། །སྐྱོ་ཆེན་འཇུག་ པ་ཇི་ལྟར་བྱེད།།རང་དབང་དུ་གནས་ནུས་པ་དང་། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཐོད་ཐོད་དུ། །གལ་ཏེ་འཇུག་པར་བྱེད་ན་གོ་།གང་ལ་གང་གིས་བསླབ་པར་བྱ། །འདི་ནི་རང་དོན་སྐྱེ་བ་ལ། །ལུང་འབོགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །བྱེད་པོ་རང་ཚུལ་མི་སྡུག་པ། །དེ་ལ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་སུ། །ཅི་རུང་བ་ནི་ བསྒྲུབ་བྱས་ཏེ།།གལ་ཏེ་ལེགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །མི་གཙང་འཁྲུ་བར་བྱེད་པ་བས། །མ་རིག་པར་ནི་བསྲིངས་པ་མཆོག་།གཞན་དུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་ན། །འདི་ལ་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད། །བག་ཆགས་སྟོབས་ལས་དེ་ཡང་ནི། །དེ་ལས་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་དང་། ། བྱེད་པོ་སྨྲ་བའི་ཆུ་ཀླུང་ནི། །མྱུར་འབབ་འཇུག་རྣམས་ཚད་མེད་པ། །བག་ཆགས་རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ཟད་འགྱུར། །རྨོངས་པ་ལེགས་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱི། །བག་ཆགས་ཉིད་ནི་བརྟེན་པ་མཆོག་།དེ་ཉིད་ལས་ནི་འདོད་པ་ཀུན། །རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཅེས་ང་ལ འདྲི་བར་མི་བྱ་སྟེ་དེའི་བསམ་པ་མཐར་ཐུག་པ་བསྟན་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ནོ།།ངས་ནི་ཁྱེད་ལ་འདི་འདྲ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ། །ཤིན་ཏུ་ཉེས་པར་བྱས་པ་ལ། །སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །ས་བོན་ཤིན་ཏུ་རུལ་པ་ལ། །ཆུན་པ་ཡིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མྱོང་བ་དག་།ཐ་དད་ལྡན་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དཔེར་ན་དབང་པོ་སྔགས་སོགས་ཀྱིས། །བསླད་པ་རྣམས་ལ་འཇིམ་དུམ་སོགས། །དེ་ཡི་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བ བཞིན།།བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

「因為是果，所有果，與習氣有關。』陶工等等的果，像夢見看見的果。』主宰自在和，其他觀察是什麼，那個與習氣有關，是被愚癡的心所動搖。』那個是主宰中的主宰，同樣，自在中的，自在，所有行為的作者，神中的至高是習氣。』如果不是那樣，行為的作者，具有認識，如何能隨處而住，和進入大悲？』如果能自在而住，和完全知道突然地，如果做進入，誰教誰？』這個對於自己利益的產生，只是給予教導，作者自己的行為是不好的，誰說那個道理？』如果說，隨處而住是所成立的，如果成立好的，比做不凈的清洗，延伸無明是最好的。』如果不能做其他，如何認為這個能力？』通過習氣的力量，那個也，從那個那樣進入。』像那樣，主宰自在和，說作者的河流，快速流動進入是無限的，進入習氣的海洋會耗盡。』對於愚癡，好的方法，依賴習氣本身是最好的。』從那個本身，所有所欲求，會完全成就。』因此，如何執持意義，不要問我，這個是顯示那個思想究竟的意義。』我不能為你們在所有形態中成立這樣的。』對於做了非常錯誤，誰能成立？』對於種子非常腐爛，用聚集做什麼？』如果說，沒有被執持和執持的形態本身，如何會變成那樣的世俗呢？』這個也是你們的普遍愚癡而已。』執持等等的世俗也不是識，因為進入體驗的自性。』世俗是那個的自性，說這個意義。』像這樣，『雖然心和自己沒有分別，但是，因為顛倒的看見，所執持和執持的體驗，雖然具有分離，也會認識。』例如，對於被咒語等等欺騙的感官，泥土等等，即使與那個的形狀分離，也像顯現為其他形態。』『雖然心和自己沒有分別』，這個是自識的現量所成立的本身。』也已經那樣顯示了。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了因果關係、習氣、夢境、主宰、自在、以及邏輯論證中的實在論和唯心論。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 夢境（Svapna）： 這段文字繼續討論了夢境的概念，認為夢境是我們在睡眠時產生的體驗，並且認為夢境是主觀的。這與現代認知科學中關於夢境的討論相關。現代認知科學認為，夢境是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和記憶。 主宰（Īśvara）與自在（Svātantra）： 這段文字討論了主宰和自在的概念，認為主宰是指宇宙的創造者或管理者，而自在是指不受任何約束的狀態，並且認為這些概念是與習氣相關的。這與現代哲學中關於神和自由意志的討論相關。現代哲學認為，神和自由意志是兩個重要的哲學概念，它們對人類的意義和價值有不同的看法。 實在論（Realism）與唯心論（Idealism）： 這段文字繼續暗示了實在論和唯心論的對立，認為實在論認為存在獨立於我們意識的客觀世界，而唯心論認為世界是我們的意識創造的。這與現代哲學中關於實在論和唯心論的討論相關。現代哲學認為，實在論和唯心論是兩種不同的形而上學觀點，它們對世界的本質有不同的看法。

།མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་ དོ།།ང་མེད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར་མཐོང་བ་ནི་ང་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་ནི་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དེ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་ མཐོང་བར་འགྱུར།གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དེ་ཡང་བདག་གི་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་ལས་མེ་ཤེས་པ་ན་ཚང་བ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བའི་རྣམ པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མྱོང་བ་ལས་ཡིན་གྱི། དོན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་གཉིས་ཀྱང་མཐོང་བས་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་རྟོགས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ འཇུག་པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་དེ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ འོ་ན་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་སེར་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཡུལ་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར།ཕྱིས་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་མེ་ལ་མེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཕྱིས་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །འདིར་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་དམིགས་པ་འཇུག་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན་ཐ་སྙད་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་མེད་པར་ཐ་སྙད་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་ ན་ནི་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་འཇུག་གོ།།མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི། འདྲ་བ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ནི་བདེན་ཏེ་འདྲ་བར་ཡང་ག་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་།འདི་ནི་མཐོང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།

「即使顛倒的看見，執持等等的自性也不是執持，然而，只是認識本身。』即使沒有我，也是被其他看見，』這樣錯誤地假設，那樣做世俗。』像這樣，看見是我，外面是被其他看見。』像這樣，不應該觀察，』其他看見的那個，我如何能看見？』其他也不是像這樣知道，那個的那個也像我的體驗一樣，是獨一無二的。』如果說，然而，那個也是我看見，只是從推測知道，那麼，如果那樣，會變成相互依賴的過失。』因為從看見果變化，如果說，那麼，不是，因為會變成不認識為一個。』當從煙知道火時，不是知道在完全處有本身。』因為煙是其他，如果說，那麼，毛髮豎立等等的果也是其他，所以執持的形態是其他和其他。』其他，毛髮豎立等等是從體驗而來，不是從意義而來。』兩個看見也變成通過看見混合，是不認識，如果不是那樣，不會依賴於推測。』對於現量，沒有推測進入。』如果說，本體本身是現量，但是，其他看見本身對於那個不是現量，因此是推測，那麼，其他看見本身在那個有，說這個，也不是沒有量嗎？』因為那個本身，所以懷疑，如果那樣，那麼，為什麼對於看見為藍色的自性，不會變成懷疑為黃色的自性的對境？』對於以後會觀察的火，從說有火的自性本身，只是從以後觀察。』在這裡，對於其他看見本身，即使以後觀察也不進入。』如果說，如果不認識為其他看見本身，不是會變成沒有世俗本身嗎？』不是，因為只是相似，世俗會完全成立。』如果沒有一個，不會有世俗』，這個從哪裡來？』如果說，對於隱藏的，推測進入，對於一個也進入。』如果說，不是，那麼，對於相似如何？』這個是真實的，對於相似也從哪裡推測？』這個只是通過做為一個看見和應該觀察的意義，只是世俗而已。」 這段文字繼續探討了認識、真理、以及邏輯推理的本質和侷限性。它深入探討了感知、自我、他者、推測、現量、相似性、以及邏輯論證中的相互依賴和無窮倒退。這些問題與現代邏輯學、認知科學和哲學中的許多重要議題相關。 感知（Pratyakṣa）： 這段文字繼續討論了感知的概念，認為感知是我們通過感官獲得的認識，並且認為感知是主觀的。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的感官、注意和記憶。 自我（Ātman）與他者（Para）： 這段文字討論了自我和他者的概念，認為自我是我們自己的意識，而他者是其他人的意識，並且認為我們不能直接認識他者的意識。這與現代哲學中關於自我和他者的討論相關。現代哲學認為，自我和他者是兩個重要的哲學概念，它們對人類的意義和價值有不同的看法。 推測（Anumāna）： 這段文字繼續討論了推測的概念，認為推測是基於已知的事物來推斷未知的事物，並且認為推測是不確定的。這與現代邏輯學中關於推測的討論相關。現代邏輯學認為，推測是一種邏輯推理，它基於前提來得出結論，但是，推測的結論是不確定的。 現量（Pratyakṣa）： 這段文字繼續討論了現量的概念，認為現量是通過感官直接獲得的認識，並且認為現量是可靠的認識來源。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為知識來源於感官經驗。 相似性（Sādṛśya）： 這段文字繼續討論了相似性的概念，認為相似性是指兩個事物在某些方面相同，並且認為相似性是認識的基礎。這與現代認知科學中關於概念和分類的討論相關。現代認知科學認為，概念是抽像的心理表徵，它幫助我們理解和分類事物，而分類是一種認知過程，它幫助我們組織和理解世界。 相互依賴（Anyonyāśraya）： 這段文字繼續討論了相互依賴的概念，認為相互依賴是指兩個事物相互依賴，並且認為相互依賴是不合理的。這與現代邏輯學中關於定義的討論相關。現代邏輯學認為，一個合理的定義應該不依賴於被定義的事物，並且不應該陷入相互依賴。 無窮倒退（Anavasthā）： 這段文字暗示了無窮倒退的問題，認為如果一個論證依賴於另一個論證，而那個論證又依賴於另一個論證，如此無限地進行下去，那麼這個論證是不合理的。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，一個合理的論證應該有一個明確的起點，並且不應該陷入無窮倒退。

།དོན་དམ་པར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཡུལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་ཡུལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་ཇི་ལྟར་རིག་།གལ་ཏེ་དེར་སྣང་འདིར་ནི་ལྐོག་གྱུར་ཅི། །ཅི་སྟེ་སྣང་བ་སྤངས་པས་ལྐོག་དོན་ན། །དེས་རྟོགས་ཞེས་འདི་དག་ཚུལ་རྐྱང་པ་ཉིད། །དེ་ལས་མི་ སླུ་བ་ཡི་ཕྱིར་ན་དེ།།གལ་ཏེ་རྟོགས་ཞེས་འདོད་ན་ནི། །ཐོབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དེར། །ཐོབ་པའི་དུས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད། །སྔར་གོ་དེ་ནི་དངོས་ཡོད་པར། །ཚད་མར་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ཚེ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ནི། །དངོས་ཡོད་མིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །རྗེས་དཔག་མེད་ན་ འབྱུང་བ་ཡིས།།དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་འབྱུང་བ་ཡི། །རང་བཞིན་རྟོགས་ཞེས་ངེས་པ་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་བ། །གཉི་གའང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ། །ཇི་ལྟར་བྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་ཡིན། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ལས།།དོན་དམ་དུ་ནི་རྟོགས་པ་མེད། །ལྐོག་གྱུར་བུམ་པ་མེད་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་ནས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་ཉིད་སྐྱེས་ན། །རྒྱུ་མེད་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དྲི་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །མཐོང་ཕྱིར་དེ་ནི་སྔར་ཡོད་པའི། །དངོས་པོར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་ བརྟག་།དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མིན་དེས་ན། །དེ་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་བ་མིན། །ཅི་སྟེ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་ནི། །རྗེས་དཔོག་མེད་ན་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཡོད་ཅེས་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཤེས། །ཞེས་བྱ་བའང་ལན་དུ་རུང་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གཞན་གྱིས་ཤེས་སོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་རྟོགས པར་འགྱུར་བ་མིན།།དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིས། །ཤེས་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར། །གཞན་དང་ཐུན་མོང་པར་ཤེས་ན། །དེའི་ནི་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡོད་ཉིད་ན་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད། །དེས་ན་ཡོད་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས། །ཤེས་ན་ དེ་ལ་རྗེས་དཔོག་འགྱུར།།རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡོད་པ་ཉིད། །ཤེས་ན་འང་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་འཛིན། །དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ཀྱང་སྲིད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་འང་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་ནི། །འགའ་ཡང་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་གྱི་དེ་ལྟ་བུའི་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྒྱུད་པ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིའི་དོན་རྟོགས་པ་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གནས་སོ།

「在勝義諦中，推測只是以自己的本體為對境。』如果說，如何是隱藏的對境本身？』不是，如何知道所知是隱藏的？』如果說，在那裡顯現，在這裡是隱藏，為什麼，因為捨棄顯現，是隱藏的意義，通過那個認識，這些只是方法，因為那個不欺騙，所以那個。』如果說，想要說認識，因為有獲得，所以說那個在那裡，在獲得的時候有。』以前知道的那個是實有，通過什麼量認識？』那個時候認識的那個本身，會變成不是實有。』如果沒有推測，如何通過產生認識事物存在？』在所有地方，不是確定說認識產生的自性。』如果說，那樣，產生和將要產生，兩個都是認識，如何認識自性為一個，是已經產生和將要產生？』因此，從推測，在勝義諦中沒有認識。』如果說，沒有隱藏的瓶子，如何從外面認識？』如果說，那個時候本身產生，如何會變成沒有因？』因為看見那個本身，對於這個有什麼問題？』因為看見，為什麼不觀察那個是以前存在的實有？』因為不是那樣看見，所以不應該那樣觀察。』為什麼，如果說，對於其他看見，如果沒有推測，也是那樣，如何知道其他說有？』說這個，也不是合適的回答。』因為，其他也說其他知道，不會變成那樣認識。』如果也通過推測知道，會變成相互依賴。』如果與其他人共同知道，那個說有。』因為那個有本身是有關聯的，推測是量。』因此，如果通過現量知道有本身，對於那個會變成推測。』如果通過推測知道有本身，也通過現量執持那個。』因此，因為相互依賴，一個也不會存在。』其他，相互依賴，也沒有看見任何存在。』因此，對於沒有開始的，那樣的推測，通過傳遞進入的推測，依賴於推測認識外面的意義，當執持和執持者和體驗的形態分別時，因為進入分別，所以認識為執持等等，在勝義諦中，是無分別的體驗本身，』這樣安住。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、現量（Pratyakṣa）、勝義諦（Paramārtha-satya）、以及因果關係的本質。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 推測（Anumāna）的侷限性： 文字的核心論點之一是，推測在勝義諦層面是無效的，因為它只能以自己的本體為對境，而不能真正觸及隱藏的、超越感官經驗的實在。這與現代邏輯學中對演繹推理和歸納推理的侷限性的認識相呼應。現代邏輯學認識到，演繹推理只能揭示前提中已經包含的資訊，而歸納推理則永遠無法達到絕對的確定性。 現量（Pratyakṣa）的地位： 文字認為，現量是直接的、感官經驗的認識，是推測的基礎。然而，文字也暗示，現量本身也可能受到主觀因素的影響，因此不是絕對可靠的知識來源。這與現代認知科學中對感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 勝義諦（Paramārtha-satya）的超越性： 文字強調勝義諦是超越推測和現量的領域，是無分別的體驗本身。這與現代哲學中關於形而上學和超越性的討論相關。現代哲學認為，形而上學試圖探討存在、實在和知識的根本性質，而超越性則指向超越我們經驗和理解的領域。 因果關係（Hetu-phala）的複雜性： 文字質疑了我們通常對因果關係的理解，認為我們無法通過推測來確定因果關係的真實性。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。 相互依賴（Anyonyāśraya）的難題： 文字提出了相互依賴的問題，認為如果一個概念的定義依賴於另一個概念，而那個概念又依賴於第一個概念，那麼這兩個概念都無法被真正理解。這與現代邏輯學中關於定義的討論相關。現代邏輯學認為，一個合理的定義應該不依賴於被定義的事物，並且不應該陷入相互依賴。 知識的相對性： 文字暗示了知識的相對性，認為我們對世界的認識受到我們的感官、經驗和思維方式的限制。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。

།ཁྱེད་ཀྱི་རྟོགས་ པ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན།སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པའི་མིག་ཅན་རྣམས་ལ། འཇིམ་དུམ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དེ་དག་མ་རྟོགས་ཀྱི་བར་དུ་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བ་ ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་རང་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་རིག་ན་ནི་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ཡང་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་ཐལ་བས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ལ་རག་མོད་ཅེ་ན། འོ་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་དེ་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བཟློག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་ པ་ཉིད་པས་དེ་ཇི་ལྟར་གཉི་ག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན།ཕྱོགས་གཉི་གར་འགྱུར་མོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་སོ་སོར་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གནས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་རང་རིག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་མ་འདྲེས་པས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ག་ལས། རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བཟློག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད དོ་ཞེ་ན།ཇི་ལྟར། གཅིག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ཀྱང་དོན་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །འདིར་ནི་མ་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བྱ་བ་མཐོང་བས་ན། ངེས་པར་མ་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་ བླངས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་མ་བསླད་མིག་ཅན་གྱིས། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་མྱ་ངམ་ན། །ཆུང་ངུ་འང་ཆེན་པོར་སྣང་བ་བཞིན། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས། གལ་ཏེ་ དོན་དེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་མཐོང་བ་དེ་དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱིས་ཁས་ བླངས་པས་སོ།

「如果說，你們的認識從哪裡來？因為對於通過咒語和續部等等接近成立的眼睛，即使泥土等等與那個的自性分離，也顯現為蛇等等的自性。』那些，只要到那些不認識為止，對於其他沒有看見的，也做世俗說為看見本身。』如果說，如果自己的自性是什麼，那個就像那樣現量知道，那麼，不會依賴於教導。』如果說，現量也依賴於教導那樣變化，那麼，不是，因為看見推測的能力。』如果說，現量本身是能力，那麼，不是，因為推測會變成量，所以不是。』如果說，那個是現量本身，但是，那麼，即使是現量，那個本身也是從習氣的力量產生，所以在勝義諦中不是。』其他，對於相反的也有推測存在本身，如何兩個都是推測？』如果說，會變成兩個方面，那麼，不是，因為會變成每個人的事物都分別存在。』如果說，變成兩個方面有什麼過失？』那個本身會變成自識，因為不相互混合，所以是獨一無二的。』因此，即使其他人不那樣認識，也認識為共同的。』然而，說其他人不認識，這個從哪裡來？』如果說，從推測，那麼，對於相反的也會變成推測進入。』如果說，對於相反的也沒有推測，如何？』因為不認識為一個和有關聯。』通過推測相似也做了意義本身。』在這裡，因為看見與沒有看見相似的行為，所以，必定通過沒有看見來推測。』這個也是對方本身所承認的，因為那些沒有被欺騙的眼睛沒有那樣看見。』例如，在遙遠的曠野，即使小的也顯現為大的。』同樣，認識這個是大的本身，因為那個爲了意義而接近，說為共同的。』如果說，那個意義也是被其他看見，那麼，那樣是被其他所承認。』因此，在其他，通過推測看見的那個，應該捨棄，因為那樣的推測是所有衆所周知的。』那些僅僅看見的是被其他所承認。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於現量（Pratyakṣa）、推測（Anumāna）、習氣（Vāsanā）、以及真理的本質。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的可靠性： 文字質疑了現量的絕對可靠性，認為即使是直接的感官經驗也可能受到主觀因素的影響，例如，咒語、習氣和環境。這與現代認知科學中對感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 推測（Anumāna）的侷限性： 文字繼續強調推測的侷限性，認為推測只能基於已知的事物來推斷未知的事物，而不能真正觸及隱藏的、超越感官經驗的實在。這與現代邏輯學中對演繹推理和歸納推理的侷限性的認識相呼應。現代邏輯學認識到，演繹推理只能揭示前提中已經包含的資訊，而歸納推理則永遠無法達到絕對的確定性。 習氣（Vāsanā）的影響： 文字強調了習氣對我們認識的影響，認為我們過去的經驗會影響我們現在的感知和判斷。這與現代認知科學中關於記憶和學習的討論相關。現代認知科學認為，記憶和學習是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和期望。 真理的相對性： 文字暗示了真理的相對性，認為我們對世界的認識受到我們的感官、經驗和思維方式的限制。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。 共同認識的挑戰： 文字提出了共同認識的挑戰，認為我們無法確定其他人是否以與我們相同的方式感知世界。這與現代哲學中關於他心問題的討論相關。現代哲學認為，他心問題是指我們無法直接知道其他人的意識狀態，只能通過他們的行為和語言來推斷。

།ཡང་ན་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ལས་གཞན་རྟོགས་པ་ལ་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་རང་གི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདིར་མཐོང་ངམ་མཐོང་ཡང་བླ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ ཞེས་ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་བར་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །གཞན་ ཡང་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག་།ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང་། །འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུ་གནས་ པ་འདི།།ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བཞིན་བྱས། །རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པས་ན་གཟུང་བ་དང་རང་གི་རང་བཞིན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་སྟེ། རང་ཉིད་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་རིག་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་སྣང་བ་ནི་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བ་འཛིན་པ་དང་། རིག་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པའོ།།ཡང་ན་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་བ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་གཞན་དག་གིས་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མྱོང་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི། གསུམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐའ་དག་བདག་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་ན་ཡང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་བཤད་པར་ནི། དེ་ལྟ་མིན་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །ངོ་བོར་སྣང་ཅན་དངོས་གཅིག་ལ། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་བདེན་འགྱུར་ཏེ། །གཅིག་པ་ཉིད་དོ་ཉམས་ཕྱིར་རོ། །གལ་ ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་།གལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ན་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། གཞན་ལ་གཞན་ཉིད་ཉམས་ཕྱིར་དང་། །རང་བཞིན་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མེད་མཐོང་ཕྱིར། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། ། གཞན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །གཞན་དུ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「又，如果說，如何認識的，從那個一樣的認識，對於認識其他有什麼機會？』推測也是以自己的形態為究竟，所以是現量本身。』如果說，在這裡看見或即使看見也是空的，外面也是存在本身，』這樣，世俗者們不是認識嗎？』那個也是進入自己的本體，因為只要到想要現量顯現為止，都是進入自己的本體。』確定說，成為外面的其他事物沒有認識。』其他，共同認識也是從習慣的力量本身而來，例如，像夢一樣。』如果說，那麼，如何衡量、量和果分別存在？』在這裡說，『執持、執持者、識，雖然存在，但是，衡量、量和果的這個存在，如何像顯現一樣做？』因為認識到，認識的事物那個本身在那裡，所以是執持，和自己的自性不依賴於其他，所以是執持者，因為自己那樣變化。』認識的自性是識，』通過從體驗產生的分別，在世俗中分別安立。』像顯現一樣是與看見相似的分別。』』雖然存在』，說的是，執持者、執持和識等等，不是在具有存在本身的對境中存在。』又，執持等等不是在共同等等的執持中存在。』其餘的是其他所說的本身。』因此，在勝義諦中只是體驗，不是三個。』如果說，因為所有都是變化為我的形態本身，為什麼不是存在？』如果說，即使那個本身沒有消失，那些變化也是分離的，那麼，對於那些說，『如果不是那樣，在具有多種自性的一個事物中，如何形態會真實？因為是一個本身，所以消失。』如果是一個，如何顯現為多種？如果顯現為多種，那麼，一個本身會消失。』像這樣，『因為其他消失其他本身，和因為沒有看見自性，所以不是一個。』『因為看見心和事物沒有分離，所以確定沒有分離。』其他那個本身也是這個本身，是顯現為分離的那個。』其他，對於其他也沒有那個本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於現量（Pratyakṣa）、推測（Anumāna）、世俗諦（Saṃvṛti-satya）、勝義諦（Paramārtha-satya）、以及實在的本質。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的侷限性： 文字再次強調了現量的侷限性，認為即使是直接的感官經驗也可能受到主觀因素的影響，例如，習慣和期望。這與現代認知科學中對感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 世俗諦（Saṃvṛti-satya）與勝義諦（Paramārtha-satya）的區分： 文字明確區分了世俗諦和勝義諦，認為世俗諦是我們日常經驗的世界，而勝義諦是超越經驗的、真實的實在。這與現代哲學中關於現象和本體的區分相關。現代哲學認為，現象是我們所經驗到的世界，而本體是超越經驗的、真實的實在。 測量、量和果（Pramāṇa-phala）的相對性： 文字認為，測量、量和果都是相對的，它們只存在於世俗諦中，而在勝義諦中，它們都是虛幻的。這與現代科學中對測量和觀察的相對性的認識相符。現代科學認為，測量和觀察總是受到觀察者和測量工具的影響，因此不是絕對客觀的。 實在的本質： 文字暗示，實在的本質是超越我們經驗和理解的，它是一個無分別的體驗。這與現代哲學中關於實在的本質的討論相關。現代哲學認為，實在的本質是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、文化和社會背景。 一與多的問題： 文字提出了「一與多」的問題，認為如果實在是一個，那麼它如何顯現為多種？如果實在顯現為多種，那麼它如何是一個？這與現代哲學中關於統一性和多樣性的討論相關。現代哲學認為，統一性和多樣性是兩個重要的哲學概念，它們對世界的本質有不同的看法。

།མི་འདོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པར་ཁས་ལེན། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཐ་དད་པ་མི་འདོད་དུ་ཟད་མོད། དེ་མི་སྣང ཡང་ཁས་བླངས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།རང་བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་མཐོང་ན་ནི་ཁས་ལེན་པ་ལེགས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མི་གསལ་བ་གསལ་བ་དང་ཐ་ མི་དད་པ་ཡིན།བདག་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་བདག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེས་ན་མཐའ་དག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཉམས་སོ། །འོན་ཏེ་མང་པོ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པས་མཐའ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བདག་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པས་ཀྱང་ཅི་དགོས། འཁྲུལ་པ་མེད་ན་ནི་འདི་མཐའ་དག་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ནི་དེ ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་སྣང་བའི་རྒྱུ་མཚན་འཁྲུལ་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མིན་ན། །བཟློག་བྱ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །བཟློག་བྱ་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་ཀྱང་། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཅེས་རྟོགས་པ་ཡིན། །འཁྲུལ་པ་ངེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། བཟློག་པ་ལ་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་བཟློག་ཕྱིར་འཁོར་ལོར་ནི། །འགྱུར་བ་འདི་ནི་གང་གིས་འཇིལ། །དེའི་ཕྱིར། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དངོས་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད། །གཅིག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དུ མ་ཉིད་དུ་སྣང་ཕྱིར་རོ།།མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དུ་མ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་དེའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ན། དེའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བརྗོད་པར་ནུས་ པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་གམ་དུ་མ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཅིང་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་མཐའ་དག་ནི་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ ལས་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མི་བདེན་པ་ཉིད་དོ།།སྒོམ་པར་བྱེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒོམས་པས་བཟློག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན། བཟློག་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ངེས་པས་ན་མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ།

「如果說，是不欲求本身，那麼，如果那樣，那麼，當自性顯現為分離時，如何承認不分離？』如果你們只是不欲求分離，即使那個不顯現，如何會變成承認？』如果看見自性不分離，那麼，承認是好的本身。』如果說，所有那些分離都是自明的自性，那麼，所有都是真實的本身。』然而，如果是不明的自性，如何不明的與明的和不分離？』如果像我一樣是明的本身，那麼，會變成真實的本身，像我本身一樣。』因為明的自性本身是我的自性，所以會變成所有本身。』因此，普遍變化消失了。』然而，如果說，眾多本身是錯覺，那麼，如果那樣，會變成一點也不是，所以所有都會變成空性本身。』說錯覺，也沒有與我分離的存在。』即使命名為錯覺，有什麼用？』如果沒有錯覺，那麼，這個會變成所有都不存在，所以分離不是那個本身。』因此，爲了那個不是那個本身而顯現的理由，安立為錯覺。』如果這個不是錯覺本身，不會成立為應該被顛倒。』即使通過知道為應該被顛倒，也認識為是錯覺本身。』依賴於確定錯覺，會進入顛倒。』爲了從那個顛倒，這個變化在輪迴中，被誰摧毀？』因此，『如果誰分析事物，在那個本身，那個事物不存在。』『因為對於那些，沒有一個和多個的自性。』『一個不是存在，因為顯現為部分本身。』因為不是體驗，所以不是顯現，那個會變成體驗的自性。』即使對於自識本身，也不認識為多個。』然而，如果說，因為進入那個認識中，所以不認識進入那個本身，那麼，那個也不能說。』又，多種的形態，一個或多個，是不存在本身。』如果說，那麼，如何顯現為分離？』已經顯示，分離不是顯現，也會顯示。』又，分離的自性，或不是那樣，所有都是因為從習慣的力量本身顯現，所以是不真實的本身。』因為通過修行，顛倒修行，所以能夠顛倒，因為確定能夠顛倒本身，所以是不真實的。』」 這段文字繼續深入探討了認識論、形而上學和邏輯學的核心問題，特別是關於實在的本質、一與多的關係、錯覺（Bhrānti）、以及真理的相對性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 實在的本質： 文字繼續探討了實在的本質，認為實在不是分離的，而是統一的。這與現代哲學中關於一元論的討論相關。現代哲學認為，一元論認為存在只有一個根本的實在，而多元論則認為存在多個根本的實在。 一與多的關係： 文字繼續探討了一與多的關係，認為如果實在是一個，那麼它如何顯現為多個？如果實在顯現為多個，那麼它如何是一個？這與現代哲學中關於統一性和多樣性的討論相關。現代哲學認為，統一性和多樣性是兩個重要的哲學概念，它們對世界的本質有不同的看法。 錯覺（Bhrānti）的本質： 文字認為，我們所感知到的分離是錯覺，而不是真實的。這與現代認知科學中關於感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 修行（Bhāvanā）的作用： 文字認為，通過修行，我們可以顛倒我們的錯覺，並認識到實在的真實本質。這與現代心理學中關於認知行為療法的討論相關。現代心理學認為，通過改變我們的思維方式和行為模式，我們可以改變我們的情緒和行為。

།གལ་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས། །དེ་བདག་མིན་ལ་དེ་བདག་ཏུ། །ཞེས་ པས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་།འཁྲུལ་སྐྱེད་དེ་ལ་དེ་མེད་དེ། །འགྲོ་བ་འདི་ལ་དེ་བདག་ཉིད། །གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་ནི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་བསླད་པ་ལས་བྱུང་གང་། །དེ་ནི་ཉེས་པ ལས་བྱུང་བས།།རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཕྱིན་ལོག་ཏུ། །སྣང་བ་ཅན་འདི་འང་ཡོད་པ་ཡིན། །ཆོས་མཐུན་མཐོང་སྩོགས་ཅན་ཉིད་ལ། །ལྟོས་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །རབ་རིབ་ཀྱིས་མིག་བསྒྲིབས་པ་རྣམས་ལ་སྦྲང་བུ་དང་ཤ་སྦྲང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་ བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་ནང་གི་རབ་རིབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ནང་གི་ རྒྱུ་ནི་བག་ཆགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །བག་ཆགས་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་སད་པ་ན་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བའི་ནི་མཐོང་བ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འདི་འཁྲུལ་པར་ འགྱུར་བ་དང་པོ་ཅི་ཞིག་མཐོང་།མཐོང་ན་དེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། དེས་ན་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་མཐུན་པས་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ བརྒྱུད་པ་ཉིད་དེ།འདི་ལ་དང་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། ། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བདག་རིག་།དེ་ཕྱིར་དེ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་སོགས་རིག་བཞིན། །རང་བདག་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ལ། །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན ལ་སྦྱར་བར་བྱ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རང་རྟོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་སོ།

「如果說，『從看見相似的法本身，那個不是我，那個是我，』通過這樣，世俗者們，產生錯覺，那個在那裡沒有，對於這個眾生，那個是我本身，因為沒有看見一個。』對於這個說，『從看見相似的法本身，不是錯覺，』『從內部的欺騙產生，那個是從過失產生，』『具有自性顛倒顯現的這個也存在。』『對於具有看見相似等等，像無依賴的模糊等等。』對於被模糊遮蔽眼睛的那些，看見蒼蠅和肉蠅等等，不是從其他力量產生，然而，只是從內部模糊的因本身而來。』如果說，即使從模糊等等產生，也是從事物力量本身而來，不是從習慣的力量而來，那麼，只是想要說內部的因。』對於所有遍及的內部因，是習氣本身，像夢等等的認識一樣。』那個習氣，在什麼樣的形態醒來時，是產生與自己相似的認識的因。』對於那個，看見相似的法，是看見的先前先前本身。』通過什麼，這個會變成錯覺，最初看見什麼？』如果看見，應該說如何看見？』因此，因為與那個相似，所以所有都不是錯覺本身。』然而，如果看見不是那樣，如何說所有錯覺都是從看見相似的法而來，不是，這個是傳遞的錯覺本身，對於這個，已經顯示，最初不存在。』因此，這個輪迴是被沒有開始的、不真實的習氣所安立。』如果說，如何安立對於自己的本體的量等等？』對於那個，心是完全切斷，想要執持的形態，因為那個的自性，所以是自識，因此，那個是那個的成立者。』那個本身是所成立，那個本身是成立者，那個本身是成立的。』對於那個，像知道欲求等等，在具有自己本體的量中，衡量、量和果存在，這個應該適用於所有。』已經顯示，從習慣的力量產生的快樂等等是自識的自性。』體驗快樂等等是現量量，對於那個，量和所量，自識，是安立為沒有分離本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於錯覺（Bhrānti）、習氣（Vāsanā）、自識（Sva-saṃvedana）、以及量（Pramāṇa）的本質。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 錯覺（Bhrānti）的根源： 文字認為，錯覺不是來自於外部世界，而是來自於我們內在的「欺騙」和「過失」，以及我們過去的習氣。這與現代認知科學中關於感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 習氣（Vāsanā）的作用： 文字強調了習氣對我們認識的影響，認為我們過去的經驗會影響我們現在的感知和判斷。這與現代認知科學中關於記憶和學習的討論相關。現代認知科學認為，記憶和學習是一種複雜而多樣的現象，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和期望。 自識（Sva-saṃvedana）的本質： 文字認為，自識是直接認識自己意識的能力，是量（Pramāṇa）的基礎。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是一種重要的認知能力，它使我們能夠認識到自己的存在和思想。 量（Pramāṇa）的相對性： 文字認為，量（Pramāṇa）是相對的，它只存在於世俗諦中，而在勝義諦中，它是虛幻的。這與現代科學中對測量和觀察的相對性的認識相符。現代科學認為，測量和觀察總是受到觀察者和測量工具的影響，因此不是絕對客觀的。 輪迴的根源： 文字認為，輪迴是由無始以來的不真實的習氣所造成的。這與現代心理學中關於無意識的討論相關。現代心理學認為，無意識是一種心理活動，它發生在意識之外，但仍然會影響我們的思想和行為。

།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ ནི་རྣམ་པ་བཞིར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ།འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་དང་། གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་དང་རྟོགས་པའོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད། སེར་པོ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་དང་། འབྲས་བུ་གནས་པ་འདི་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཞེའམ་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་ འགྱུར་མོད།འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་གཉི་ག་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལུས་ཀྱི་རིག་པ་མཐའ་དག་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡིན་ན་ནི། རང་རིག་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པ་རིག་པ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ཇི་ལྟར་དཔེ་ཡིན་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར། རང་ཉིད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་ རང་བཞིན་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན། དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་བདག་མྱོང་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་རུང་ཉིད་དེ་ཚད་བདག་།གཞལ་བྱ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པར་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ ནས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་མིག་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་འཇུག་ཀྱང་རེས་འགའ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། མ་ཞུགས་ཀྱང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཆགས་ སོགས་གྱུར་ན་མི་འཇུག་ཀྱང་།།རང་གི་རང་བཞིན་མི་སྣང་ཕྱིར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ནི། །གཞན་ཉིད་དུ་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྣང་ན་འདི་ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་ སྣང་བ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།

「這個真如，是圓滿的四種形態，』說衡量者、所量、量和認識，』那個不是真實的，因為所有都是圓滿為一個。』如果說，即使承認真理等等不是分離，黃色等等是分離本身，那麼，不是，衡量、量和果的這個存在，應該適用於所有。』體驗快樂等等是什麼樣，那樣，體驗藍色等等也是那樣。』雖然會變成藍色形態或快樂形態，對於這個有什麼差別？因為兩個都是通過自己的本體認識。』因此，藍色、快樂和身體的認識，所有都是通過自己的本體，不是通過其他本體。』如果說，所有都是通過自己的本體，那麼，只是自識。』如果說，藍色等等，對於認識，不像快樂等等，不是執持的形態變成自己嗎？』如果說，那個如何是譬喻？』如果說，對於快樂等等如何，因為是自己明亮的自性，所以像自己一樣，』說，明亮的自性，這個是什麼？』是隱藏的自性本身。』如果那樣，『對於那個也有體驗的自性，』『那些會變成自我的體驗。』『那個是合適的本身，那個是量，自我認識是果。』因為藍色等等那些也是隱藏的自性，所以是體驗的自性。』因此，像快樂等等一樣，適合於自識。』藍色等等那些也不是通過其他自性隱藏。』如果說，不是通過眼睛等等的力量，藍色等等不是隱藏本身嗎？』不是，因為只是通過自己的本體隱藏。』因為眼睛進入，所以藍色不是隱藏，不是，即使眼睛進入，有時也不會變成不隱藏，即使不進入，也可能是不隱藏本身。』像這樣，『如果變成欲求等等，即使不進入，』『因為自己的自性不顯現，』『形態等等顯現為其他本身。』如果說，即使通過眼睛等等產生的，使顯現面向，如果對境通過自己的本體不顯現，如何這個是不隱藏？』通過自己的本體顯現本身是不隱藏。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於真如（Tathatā）、自識（Sva-saṃvedana）、以及顯現（Ābhāsa）的本質。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 真如（Tathatā）的統一性： 文字認為，真如是統一的，它超越了衡量者、所量、量和認識的區分。這與現代哲學中關於一元論的討論相關。現代哲學認為，一元論認為存在只有一個根本的實在，而多元論則認為存在多個根本的實在。 自識（Sva-saṃvedana）的地位： 文字認為，自識是直接認識自己意識的能力，是認識的基礎。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是一種重要的認知能力，它使我們能夠認識到自己的存在和思想。 顯現（Ābhāsa）的本質： 文字認為，顯現是通過自己的本體而顯現的，而不是通過其他外在因素。這與現代認知科學中關於感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 感官的侷限性： 文字認為，感官只是幫助我們顯現事物，但它們並不是認識的根本來源。這與現代科學中對感官的侷限性的認識相符。現代科學認為，感官只能提供有限的資訊，而我們需要通過推理和實驗來獲得更深入的理解。 認識的相對性： 文字暗示了認識的相對性，認為我們對世界的認識受到我們的感官、經驗和思維方式的限制。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。

།འོན་ཏེ་མིག་གི་ཉེས་པ་འདི་ནི་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མིག་སོགས་ལས་བྱུང་བ། །གོམས་ལས་གཞན་དུ་རྟོགས་ན་ནི། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ཀུན། །གོམས་པ་ཡི་ནི་སྟོབས་ལས་ཡིན། །བག་ཆགས་ཀྱི་མྱོང་བ་ རྣམ་གྲངས་ཅན་གོམས་པ་ཉིད་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མཐའ་དག་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི་བག་ཆགས་ཡིན་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ མིག་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དུ་མ་སྣང་བ་ན་གང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་མི་ཤེས་སོ། །སྣང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་འཁྲུལ་ན་ཡིད་བརྟན་པ་ག་ལས་ཡིན་དེས་ན། སྣང་བ་དག་ ནི་མཐའ་དག་ཀྱང་།།བག་ཆགས་དངོས་པོས་སྤྲུལ་པ་ཡིན། །རང་བཞིན་དུ་ནི་མངོན་འདོད་ལས། །གཞན་སྣང་བ་ཡི་རང་བཞིན་བཞིན། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ནི་ཚད་མ་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་མེ་ལོང་ལྟར་གསལ་བ། །ཉེ་བར་གཞག་པས་བསྒྱུར་ཕྱིར་ན། །དེ་ཚེ་མིག་སོགས་སྣང་འགྱུར་ན། །དེ་ལྟར་ཡང་ནི་མཐོང་བ་མེད། །མེ་ལོང་ལ་ནི་ཇི་སྲིད་པ། །ཉེ་བར་དེ་ཀུན་སྣང་འགྱུར་ བ།།དེ་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་མིག་ནི་མེ་ལོང་བཞིན། །སྣང་བ་ཡི་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །མེ་ལོང་སོགས་བཞིན་དེར་ཤར་བ། །ཆེན་པོ་མིན་པར་མཐོང་བར་འགྱུར། །དེས་ན་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་དང་། །ཚད་ཅི་ཡིན་པ་ཤེས་མི་འགྱུར། ། ལིང་ཏོག་ལ་སོགས་མིག་ནད་ཀྱིས། །མདོག་ཀྱང་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཉིད། །འོན་ཏེ་མིག་འབྲས་ན་ཐོན་ཏེ། །གཟུགས་སོགས་ལ་ནི་ཞུགས་པ་ཡིས། །ཆེ་སོགས་རང་གི་རང་བཞིན་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །གལ་ཏེ་མར་མེ་སྣང་བ་དང་། །འབྲེལ་ལས་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་ཅན། ། སྐྱེས་པས་རང་བཞིན་རིག་འགྱུར་ན། །མར་མེ་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་བཞིན། །འགྱུར་མིན་དེ་ན་གཞན་གྱི་ནི། །བྱེད་ཡོད་པས་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རང་རིག་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་འོད་ཟེར་ཡིན། །དེས་ན་ཤེས་པ་དོན་གནས་པས། །དེ་ཡི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཡིན། །དེ་ལས་སྐྱེས ཙམ་ལས་ཤེས་ན།།ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གང་ལས་དེ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཅན་འགྱུར་ན། །མིག་རྣམ་ཡང་འགྱུར་དེ་ལས་ཀྱང་། །གང་ཕྱིར་རིག་པ་སྐྱེས་ཕྱིར་རོ།

「如果說，眼睛的過失這個是從習慣的力量而來，那麼，『如果從眼睛等等產生，』『如果從習慣之外認識，』『所有顯現的藍色等等，』『是從習慣的力量而來。』』具有習氣的體驗，多種，習慣本身是從眼睛等等產生的因。』那個時候，所有顯現為藍色等等，都是從習氣的力量產生本身。』如果說，是顯現為其他形態的習氣，因為顯現為自己的本體是習氣，所以與眼睛等等有關聯，那麼，不是，因為相互依賴，所有都是其他形態本身。』因此，當顯現為多種時，不知道是什麼的自性。』顯現是量，如果那個是錯覺，從哪裡是可信的？』因此，『所有顯現，』『都是習氣的事物所幻化。』『從自性顯現的慾望，』『像其他顯現的自性一樣。』損害者和被損害的事物，以前已經顯示。』因此，對於外面的意義，也是自識本身是果，而那個的形態是量。』如果說，『說知識具有形態』是不合適的，像這樣，『如果像鏡子一樣明亮，』『因為接近放置而改變，』『那個時候，如果眼睛等等顯現，』『那樣也沒有看見。』『對於鏡子，只要』『接近，所有那些都會顯現。』『因此，所有形色等等，』『會變成只是顯現。』『然而，如果眼睛像鏡子一樣，』『是顯現的因，』『像鏡子等等一樣，在那裡出現，』『會看見不是大的。』『因此，不知道自性是什麼樣，』『量是什麼。』『通過白內障等等眼睛的疾病，』『顏色也顯現為其他。』『然而，如果眼睛從眼球出來，』『進入形色等等，』『對於大小等等自己的自性，』『如果產生執持，』『如果從燈的顯現和關聯，』『產生具有特殊本質，』『會知道自性，』『像與燈的顯現關聯一樣，』『如果不是變化，那麼，因為有其他的作者，會變成沒有盡頭。』『然而，如果自識那個時候，』『那些如何是光芒？』『因此，因為知識存在於意義中，』『所以進入那個的形態。』『如果只是從那個產生而知道，』『所有都會變成形態。』『如果從哪裡產生那個，』『那個本身會變成具有形態，』『眼睛的形態也會變化，從那個，』『因為產生認識。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於習氣（Vāsanā）、顯現（Ābhāsa）、自識（Sva-saṃvedana）、以及認識的機制。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）的本質： 文字認為，顯現是習氣所幻化的，而不是外在世界的真實反映。這與現代認知科學中關於感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 認識的機制： 文字質疑了「知識具有形態」的觀點，認為認識不是像鏡子一樣反映外在世界，而是通過自識來體驗。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知是一種複雜而多樣的現象，它涉及到多種心理過程，例如，感知、注意、記憶和思維。 因果關係的複雜性： 文字暗示了因果關係的複雜性，認為我們無法通過簡單的因果關係來解釋認識的機制。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。

།འདི་ལ་བཤད་པ། ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ དག་།དེ་ལས་གཞན་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་། །རྣམ་འགས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར། །གང་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དཔེར་ན་ཟས་དང་དུས་ལ་སོགས། །བུ་སྐྱེ་བ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། །དེ་ནི་ཕ་མ་གཅིག་གི་གཟུགས། །འཛིན་འགྱུར་གཞན་འགའི མ་ཡིན་བཞིན།།དེ་ལས་བྱུང་བའི་བུ་ནི་ཕ་མ་གཉི་ག་དང་ཡང་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཉིད་ཀྱིའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་ལས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཐག་རིང་ཡུལ་རྣམས་ཤིང་ལས་ནི། །རྣམ་ཤེས་དེ་ཡི་རྣམ་པར་ནི། །སྐྱེས་ འགྱུར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ནི།།མིན་ཞེས་བྱ་བ་ཀུན་ཚེ་མཐོང་། །དེ་ལས་གཞན་དང་ཡུལ་དག་ནི། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་། །དེ་ཆས་ཡུལ་ནི་ཡིན་འདོད་དེས། །དེ་མེད་པར་ནི་དེར་མི་འགྱུར། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ ཉིད་ཀྱིས་སོ།།རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡུལ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ན་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆུར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ཆུར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་ཏོ། །དེ་མེད་ན་ནི་ཡུལ་དུ་ མི་འགྱུར་རོ།།རྣམ་པ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མྱོང་བ་ཉིད་དང་། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང་གཞན་པའི་གནས་སྐབས་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་ན་ གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་བརྒྱར་བསྟན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གྲུབ་ན་རྣམ་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་རང་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ཞེས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་གང ཡིན་པ་ནི་དོན་དང་རང་སྣང་བ་ཡིན་ལ།ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་དང་། རང་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་གམ། རང་གི་རྣམ་པ་དབའ་ཞིག་ཡིན་ན་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་དང་ཁྱད་པར་ མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「對於這個說，『通過從對境產生，』『所有分別的知識，』『即使從那個之外是因，』『也以某些方式變成對境的形態。』不是從哪裡產生就變成那個的形態，像這樣，『例如食物和時間等等，』『是產生孩子的因，』『那個會執持父母之一的形態，』『不像其他一些。』從那個產生的孩子，不是執持與父母兩個都相似的形態，然而，只是執持某些。』因此，是從意義本身產生意義的形態。』像這樣，『從遙遠的對境，從樹，』『那個分別識的形態，』『會產生，不是感官的形態，』『說是所有時候看見的。』『即使從那個之外和對境，』『那個是同樣的因，』『通過那個，想要對境，』『沒有那個，不會變成那個。』不是因本身是對境，然而，只是通過是變成那個分別識的形態的因。』如果是因本身是對境，那麼，眼睛等等也會變成對境本身。』如果是那個的形態本身，那麼，對於海市蜃樓等等，會變成知道為水的對境，也會變成在其他對境中存在的水。』因此，依賴於兩個。』如果沒有那個，那麼，不會變成對境。』沒有形態，體驗認識的自性的分別識，以及即使不是那樣，也是空的，不能安立那個形態的對境，因為認識和其他狀態不合適，已經顯示了。』如果那個認識，其他做什麼？因為沒有意義。』然而，如果不認識，那個時候也不能，因為不認識不是認識的對境。』如果說認識了，那麼，那個本身是認識那個的自性本身。』已經重複顯示，也不是具有其他的行為。』如果說，如果形態成立，那麼，形態是量，而自識是果，那麼，不是成立了嗎？』如何成立那個本身？』對於這個，已經說了。』其他，『知道對境的那個知識，』『從差別，是兩種方式本身。』『形色等等對境的知識，』『是意義和自顯現，』『知道對境的知識的知識，』『是與意義相似的知識顯現，』『和自顯現。』不是那樣。』如果說，對境的知識只是意義的形態，或只是自己的形態，那麼，知道對境的知識也會變成與那個沒有差別。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認識的產生、對境（Viṣaya）的作用、以及知識的本質。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識的產生： 文字認為，認識的產生不僅僅來自於對境，也來自於我們內在的習氣和心識。這與現代認知科學中關於認知的研究相符。現代認知科學認為，認知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 對境（Viṣaya）的作用： 文字認為，對境是認識的必要條件，但不是充分條件。這與現代科學中對觀察的認識相符。現代科學認為，觀察是科學研究的基礎，但觀察總是受到觀察者和測量工具的影響，因此不是絕對客觀的。 知識的本質： 文字認為，知識不僅僅是對境的反映，也是我們內在心識的顯現。這與現代哲學中關於知識的本質的討論相關。現代哲學認為，知識的本質是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、文化和社會背景。 認識的層次： 文字區分了對境的知識和對境的知識的知識，認為後者是對前者的反思。這與現代認知科學中關於元認知的討論相關。現代認知科學認為，元認知是一種重要的認知能力，它使我們能夠監控和控制自己的認知過程。

།ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དང་རང་སྣང་བའི་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་མ་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་ཤེས་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་བར་གྱུར་ཞེས་ གང་གི་ཚེ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་བ་ཉིད་དྲན་པས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་མོས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བ་ལང་ཞེས་མོས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འདི་ནི་དེ་ལྟ་ བུ་སྣང་ན།།དོན་ནི་ཇི་འདྲ་མི་ཤེས་ཞེས། །དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡོངས་དོར་ཏེ། །ཤེས་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་འདི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཞེས་འདྲི་བ་དེའི་ཚེ་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་འདྲ་བར་གྱུར་ན། དོན་ནི་དེ་ན་ཡོད་དམ་མེད་དམ། དེ་འདྲ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་མི་ཤེས་ཞེས་ལན་ལྡོན་པར་བྱེད་དོ།།དེས་ན་དོན་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ཤེས་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་དང་དེ་ཉིད་མ་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ རགས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ངེས་པ་ཡིན་ལ།ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ལ་འདྲ་བར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ཙམ་ཞིག་སྣང་གི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་ཉིད་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །གཞན་ ཡང་།དོན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་ནི། །དོན་རྣམས་མེད་པར་དོགས་ན་ཡང་། །འདས་པའི་དོན་ནི་འཛིན་པ་ལ། །ཚུལ་གཉིས་རང་རིག་གྲུབ་པ་ཉིད། །གང་དག་ཤེས་པ་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་དོན་ཉིད་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དོན་ཤེས་པའི་དོན་གྱིས་གོ་བས་ན་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་མི་འཐད་པས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ཤེས་ནི་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དམ་འཆའ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན ནོ།།གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །བསམ་པ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའང་དཔེ་ལ་ནི། །འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་ལས་ཡིན་ནོ།

「『對境的知識是什麼，那個是意義和自顯現的』，說是應該成立的。』那些在下面的是理由。』『不是那樣』等等，是損害的量。』『當對我說，發生了什麼樣的知識時，』當完全認識的時候，通過回憶意義的顯現而命名，不是其他。』通過意願將什麼作為對境，那個是那樣本身，例如，像通過意願作為對境的雜色牛等等。』像這樣，『如果這個顯現為那樣，』『不知道意義是什麼樣，』『那個完全放棄意義，』『確定知識的形態。』如果當有人問，『你們如何知道這個是意義？』那個時候，如果顯現為這樣的意義，意義在那裡存在還是不存在？是那樣，還是變成其他？』回答說，『不知道。』』因此，因為完全放棄意義，所以只是知識是顯現。』如果與意義是一個本身，如何會變成那個是確定的，那個是不確定的？因為確定和不確定是矛盾的。』然而，只是粗略的顯現是確定的，內部的差別不是。』因此，對於這個，說『顯現為相似』，『只是顯現這個，不是其他』，意義是確定和不確定的，因為具有兩部分，』這個在後面會說。』其他，『對於具有意義的心，』『即使懷疑沒有意義，』『在執持過去意義時，』『兩種方式的自識是成立的。』那些知識不是顯現，因為沒有自識。』也不是回憶，因為所有時候都是回憶意義本身。』對於那個，如何通過意義知道意義，因此，像那樣，完全考察知識，回憶也是不合適的。』知識不是體驗，』『也不是那個意義的形態。』因此，宣稱『知識是兩種方式』，是被現量損害的。』因為理由是爲了懷疑而說，』『思考不是理由的依據。』『理由的進入也是從在譬喻中，』『執持關聯而來。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於知識的本質、對境（Viṣaya）的作用、自識（Sva-saṃvedana）、以及推理的機制。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 回憶（Smṛti）的侷限性： 文字認為，回憶不能完全還原過去的經驗，因為回憶本身也是一種認知過程。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 推理的機制： 文字認為，推理是通過在譬喻中執持關聯來進行的。這與現代邏輯學中關於類比推理的討論相關。現代邏輯學認為，類比推理是一種重要的推理方式，但它不是演繹推理，因此不能保證結論的必然性。 現量（Pratyakṣa）的侷限性： 文字認為，現量也可能受到主觀因素的影響，因此不是絕對可靠的。這與現代認知科學中對感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。

།དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གང་ལ་དོན་ཡོད་པ་དེ་ ལ་འདི་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དོགས་པར་འགྱུར་ཡང་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དང་།སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་དང་མྱོང་བ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་མངོན་སུམ་ གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དཔེ་མཐོང་བས་ན་འབྲེལ་པ་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་ཞེས་དེའི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་ཡིན་པར་འགྱུར། ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ ཉིད་གྲུབ་པོ།།ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དེའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བརྒྱ་ལ་དེར་ཡང་དོན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གསལ་བ་མེད་ཀྱང་རིགས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། སྔོ་སོགས་ཐ་དད་ཅན་སྣང་ཕྱིར། ། དེ་ལྡན་མིན་རིག་དོན་མ་ཡིན། །རིགས་དེའང་མི་རྟག་མི་འགྱུར་ཞིང་། །རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། །རིགས་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་རིགས མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་རྟག་པ་ཡིན་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མིང་སོགས་སྔར་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཚུལ་འདི་དོན་ལྡན་མ་ཡིན་ཏེ། །འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར། །དོན་གྱི་ནུས་པ་གྲུབ་མ་ཡིན། ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་པས་ཡང་མི་སྤྲོའོ། །རྣམ་པ་འདི་འདྲའི་ཤེས་པ་ནི། །དྲན་ཡིན་དེ་ཡང་མྱོང་ལས་འབྱུང་། །དེ་ཡང་དོན་རྣམས་སྟོང་ན་དེ། །དེ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་འགྱུར། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེ་བའི་དྲན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ པ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་འགྱུར།དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ནི་དོན་ཉིད་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བཤད་པ། དེ་ཚེ་མེད་ཕྱིར་དོན་ལས་མིན། །དེ་ལྟར་མྱོང་ལའང་དེར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ལས་དངོས་སུ་དྲན་པ་འབྱུང་ན་དེའི་ཚེ། དོན་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དོན་ཆོད་པ་ལས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་འབྱུང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡང་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་ལ། འདིར་ཡང་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ནི་དོན་གྱི་མིན། །གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་ཕྱིར་རོ།

「如果說，那個也不是存在，因為對於所有，意義的形態成為爭論的基礎，那麼，如果對於誰意義存在，對於那個，這個不是知識的形態，如果這樣說，雖然會變成懷疑，但是，對於頭髮的幻影等等，和黃色等等的顯現，認為不是具有意義的心，只是成立兩種形態和體驗本身。』對於那個，說分別識是隱藏的，這個是被現量損害的。』因此，通過看見譬喻，執持關聯。』因此，說『顯現為那樣』，通過那個門產生的確定，如何變成意義的？』因為所有時候，都是分別識那樣確定，所以成立具有形態本身。』對於知道對境，確定只是顯現的自性，那個本身是那個知識的自性。』然而，即使在百個中，那裡也有意義本身，如果即使沒有明亮，也會變成種類本身，那麼，對於這個說，『因為顯現具有藍色等等的差別，』『知道那個沒有，不是意義。』『那個種類也是不恒常，不變的，』『如果恒常，如何是產生者？』種類不是藍色等等的自性，因為是空無顏色等等的形態。』也不是因為是因本身和不恒常本身，所以是種類。』然而，如果恒常，不會變成產生者，因為恒常不是產生者本身，已經顯示了。』名稱等等，以前已經遮止了。』這個方式不是具有意義，』『因為只是意願和隨之而來，』『沒有成立意義的能力。』所有這些以前已經顯示，所以不再展開。』這種形態的知識，』『是回憶，那個也是從體驗產生。』『那個也是如果意義是空，』『那個如何會變成那樣？』從體驗產生的回憶，如果變成沒有意義，如何會與藍色等等的形態一起？』如果說，具有那個形態的回憶是從意義本身產生，那麼，對於那個說，『那個時候不存在，所以不是從意義。』『即使對於那樣體驗，也會變成那樣。』如果從意義直接產生回憶，那個時候，如果意義那個時候存在，那個時候也是不存在。』然而，即使從意義中斷，也產生具有那個形態的回憶，那麼，即使體驗也會變成那樣本身。』如何變成那樣，也已經顯示了，在這裡也顯示。』那個形態不是意義的，』『因為缺乏明亮的形態。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於知識的本質、對境（Viṣaya）的作用、回憶（Smṛti）、以及種（Jāti）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 種（Jāti）的概念： 文字批判了種的概念，認為種不是實在的，而是我們心識的虛構。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的語言、文化和社會背景。

།དོན་ དེ་ནི་གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་དེ་དོན་གྱི་ ཡིན་པ་ན་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།རྣམ་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་ན། །གཞན་གྱིས་དེ་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་དོན་ཡིན་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་བདག་ལ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་གཞན་ལ་མི་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་ལ་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། ཅི་བདག་གི་འབྲས་བུ་འམ་འོན་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་ལ་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དང་འབྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །བདག་ལ་རྟག་ཏུ་འབྲེལ་ཡིན ན།།བརྗོད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟག་ཏུ་བདག་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བརྗོད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ཀྱང་རྟོགས་ལ་མ་བརྗོད་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་བརྗོད་པས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། རེ་རེ་དག་དང་འབྲེལ་ན་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་མི་རུང་ངོ་། །མཚམས་སྦྱོར་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། བཤད་ པ།དོན་གཅིག་མངོན་ཞེན་བདག་ཉིད་ཅན། །འདི་ནི་གཅིག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་སོ་སོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་གི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེ་ན། འཆད་པོ་ཉན་པོ་སེམས་དག་གི་།སེམས་དེ་གཉིས་ནི་དོན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ འདྲ་བས་དེ་གཅིག་པར།།ཐ་སྙད་ཡིན་ན་དེར་སྣང་མིན། །ཐ་དད་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་བཟུང་། །དེ་ཚེ་བློ་དོན་མེད་ཅན་འགྱུར། །འདྲ་བས་གཅིག་ཏུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཐོང་བ་དག་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ནི་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་བར། དེ་ ཇི་ལྟར་གཅིག་ཐ་སྙད་བྱེད།འདིར་ཕན་ཚུན་དབེན་པའི་དོན་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་དེས་ན། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ནི་གཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མ་བརྗོད་པར་ཡང་རང་གིས་ རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ།གཞན་ལ་གནས་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

「那個意義是通過體驗明亮的形態而被執持的。』如果那個也是意義的形態，那麼，那個會變成那樣本身。』然而，如果因為通過回憶認識，所以現在顯現，那麼，如果那樣，因為通過體驗認識，所以是明亮的，如果那個形態是意義的，那麼，永遠不會變化。』如果那個形態是分離的，』『其他也會那樣認識。』如果這個是意義，其他也會知道。』然而，如果那個只是與我有關聯，所以不顯現給其他，那麼，『與我有關聯』的意義是什麼？』是我的果，還是那個的自性？』如果是果，那個時候，會顯現給其他。』果本身不是與共同分離。』然而，如果是那個的自性，如果那樣，那麼，只是體驗的自性。』如果總是與我有關聯，』『即使說，也不會變成認識。』如果是那個的自性，那麼，總是與我有關聯，不是其他。』如果那樣，即使說，也不會變成認識。』然而，如果認識，那個時候，也會認識不是那樣。』像這樣，外面的形色等等，即使被其他說，也認識，即使不說，也認識。』然而，如果通過說認識，那個是其他本身，那麼，如果那樣，如果與每一個有關聯，那麼，連線者跟隨連線是不合適的。』什麼樣的連線者？』說，『具有顯現一個意義的自性，』『這個不是認識為一個』，因為那個是各自本身。』誰的連線者？』說，『講述者和聽者的心，』『那兩個心，爲了執持會變成意義分離，而進入。』『如果通過相似，那個是一個，』『如果命名，在那裡不顯現。』『如何執持分離的自性？』『那個時候，心會變成沒有意義。』通過相似命名為一個，那個是從看見本身而來，不是其他。』如果其他看見，永遠沒有看見，如何命名為一個？』在這裡，是相互分離的意義顯現本身。』然而，如果變成果的事物，那麼，通過跟隨那個本身，認識到『這個是一個』，那麼，如果那樣，即使不說，也跟隨自己認識的，也會認識到存在於其他。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於知識的本質、對境（Viṣaya）的作用、自識（Sva-saṃvedana）、以及語言的侷限性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 語言的侷限性： 文字認為，語言不能完全表達我們的經驗，因為語言本身也是一種認知過程。這與現代哲學中關於語言的討論相關。現代哲學認為，語言是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全表達我們的經驗。 交流的困難： 文字認為，交流的困難來自於我們各自的經驗和心識的差異。這與現代社會學中關於交流的討論相關。現代社會學認為，交流是一種複雜而多樣的現象，它受到多種因素的影響，例如，我們的文化、社會背景和個人經歷。 經驗的獨特性： 文字強調了經驗的獨特性，認為每個人的經驗都是獨特的，無法完全傳遞給他人。這與現代心理學中關於主觀經驗的討論相關。現代心理學認為，主觀經驗是一種重要的心理現象，它受到多種因素的影響，例如，我們的情緒、注意和過去的經驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於

།གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཀྱང་འདི་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་མི་བརྗོད་པར་ཡང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་མི་བདེན་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ དེའི་ཚེ་བློ་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ།།ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་སྣང་བ་མེད་པར་གཞན་ལ་སྣང་བར་ངེས་པའི་བློར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་སྣང་བ་མེད་པར་དོན་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་སམ། གནོད་པར་བྱེད་ པའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།བཤད་པ། ཉམས་མྱོང་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ནི། །ཆ་གཉིས་ལ་ནི་བརྟེན་གྱུར་པ། །རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན། །དེ་ཤེས་ པ་ཡི་དམིགས་པར་འགྱུར།།དྲན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་པ་དྲན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་ཅིང་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་ དོ།།ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། ཆ་གཉིས་པ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བས་དེ་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་གཞན་དག་གིས་དོན་གྱིས་གོ་བའི་སྒོ་ནས་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ ཡིན་ནོ།།དོན་གྱིས་གོ་བར་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་འགའ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་གང་གིས་ན་དོན་མཐོང་བ་དེས་ན་ང་ལ་བློ་གཞན་ཡོད་དོ་ཞེས་འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །དོན་གྱིས་གོ་བ་དེ་ནི་བློའོ། །རང་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ པར།།རྟོགས་པར་བྱེད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བློའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་འམ། གཞན་གྱིས་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ མ་ཡིན་ནམ།རྐྱེན་ཐ་དད་པས་ནི་ཁམས་ཀྱི་དོན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ཡང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀྟེ་ན་དང་གྷ་ཉའི་དོན་ཐ་དད་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཐ་དད་པ་ཅི་ལྟར་ངེས་དེ་འཆད་པ་ལ་འཇུག་།དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པ་དང་ བློ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོའི་བློའམ་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེའོ།

「如果說，即使我不說『我也這樣認識』，當說不真實的時候，如何認識到沒有意義？因為看見是那樣本身，那麼，那個時候，心會變成沒有意義。』就像沒有顯現給其他，也變成確定顯現給其他的心一樣，因為沒有顯現意義，也變成意義的形態，所以成立知識是具有形態。』如果說，即使通過完全考察，或通過損害的量的力量，一些回憶等等的知識是具有形態，如何會變成所有都是？』說，『體驗的分別識，那個也是，』『依賴於兩部分，』『通過一個形態具有差別，』『那個變成知識的所緣。』』不是回憶的自性，具有藍色等等對境的體驗的分別識，以那個對境的第二個知識，回憶的自性作為所緣，跟隨並執持。』變成什麼樣的？』因為依賴於兩部分，所以說，產生了那個顯現為藍色的知識。』變成那樣的那個，不是通過其他從意義知道而確定，然而，跟隨一些變成那樣的。』從意義知道，即使對於一些世俗人，也不是產生本身。』在世間，誰看見意義，就認為『我有其他的心』，像這樣認識是沒有的。』從意義知道，那個是心。』『不是認識自性，』『如果不認識那個的自性，』『不能變成認識。』除了顯現為形色等等，其他的心的形態，誰也不能從意義知道，或被其他確定。』如果說，確定為認識的自性，那麼，不是不認識認識的自性本身嗎？』不是因為不同的因，而使界的意義變成不同。』因的意義也不是不同，因為不承認「卡」和「嘎」的意義不同。』如何確定不同的意義，進入那個闡述。』因此，除了藍色等等，沒有認識到名為『心』的。』藍色等等本身，是通過成為自性的法的差別而說，『藍色的心』或『具有藍色對境的心』。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於知識的本質、經驗的作用、自識（Sva-saṃvedana）、以及語言的侷限性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 經驗的作用： 文字認為，經驗是認識的基礎，但經驗本身也受到我們心識的影響。這與現代認知科學中關於感知的研究相符。現代認知科學認為，感知是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 認識的層次： 文字區分了經驗的認識和對經驗的認識的認識，認為後者是對前者的反思。這與現代認知科學中關於元認知的討論相關。現代認知科學認為，元認知是一種重要的認知能力，它使我們能夠監控和控制自己的認知過程。

།དེས་ན་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ང་ལ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། སྔོན་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་དུ། །སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ནི། །ཕྱི་མའི་ཤེས་པའི་མཐོང་མེད་དེ། །ཐ་དད་རྟོགས་པའི་བློས་སྤྲུལ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་བློ་ཞེས་ཐ་དད་པར་བསྙད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།བློ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྣམ་བུ་ལས་ཐ་དད་པའི་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་ཉིད་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་ རུང་སྟེ།འདི་ལྟར། ལ་ལར་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས། །འགའ་ཞིག་ཉིད་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཚད་མས་གྲུབ་འགྱུར་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་འགོག་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་ཚད་མས་གྲུབ་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བློ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བློ་ཡོངས་སུ་དོར་ བར་བྱའོ།།དེ་སྟེ་བློ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་དོན་ནི་བློས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ན། དོན་དང་ལྡན་པས་ནི་བློ་དོར་བར་མི་ནུས་སོ། །བློ་དང་ལྡན་པས་ནི་དོན་གྱི་ཐབས་ཀྱིས་བློ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པས་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དོན་མེད་ཀྱང་ཁས་བླངས་པར་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ཁས་བླངས་ནས་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་དོར་བ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཡང་རང་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་མ་ མཐོང་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་དམིགས་པས་དེ་དོན་དོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།བློ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པས་དོར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དཀར་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་པའི། །རྫས་ནི་མེད་པར་རབ་བརྗོད་པའི། །དེ་བཞིན་བློ་ལ་ས་མ་གཏོགས་པའི། །དོན་མེད་པར་ནི་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། འདི་ལྟར། སྐད་ཅིག་ཉིད་སོགས་ཇི་ལྟར་ཡང་། །སྔོ་སོགས་ལས་ནི་གཞན་ཡོད་མིན། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྐད་ཅིག་ཉིད། །དངོས་མེད་པར་ནི་གསལ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་བློ་ཡིན་ཏེ། བློ་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆ་གཉིས་ཀ སྤངས་ནས་ནི་བློ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་པས་ན།དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་མ་ཡིན། །ཡང་ན་བློ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་ཤེས་པ་གཉིས་པས་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་གཅིག་གིས་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་གང་ གིས་ཤེ་ན།དེ་སྨྲས་པ་ནི་ཆ་གཉིས་པོ་ལ་ནི་རྟེན་གྱུར་པ་སྟེ་ཆ་གཉི་ག་ཁྱབ་པས་སོ།

「因此，認識到『我產生了具有藍色對境的心』，也是跟隨認識那個的形態。』像這樣，『從藍色分離，』『具有藍色對境的知識，』『沒有看見後來的知識，』『是通過認識分離的心幻化。』如果說，藍色等等的自性本身，被命名為分離的『心』，那麼，會變成只是藍色等等本身。』會變成沒有名為『心』的，例如，像從布分離的白色本身等等。』因此，會變成『心本身不是勝義諦』。』如果說，意願是『外在的不是勝義諦』，那麼，那個是不合適的，像這樣，『在某些情況下，依賴於某些，』『遮止某些本身。』『什麼是通過量成立的，』『依賴於那個，遮止其他。』如果意義是通過量成立的，那個時候，應該完全放棄心，認為除了那個，沒有其他的心。』如果心是通過量成立的，那個時候，不是應該放棄的。』對於那個，暫時，因為意義是通過心安立，所以具有意義，不能放棄心。』具有心，不是通過意義的方式成立心，因為是通過自識成立。』因此，即使沒有意義，也能夠承認。』因此，承認心，然後完全放棄那個之外的意義本身。』然而，如果意義也是通過自識成立，那麼，那個只是體驗本身，不是分離的意義。』因為即使沒有看見意義，也是存在的，所以通過不觀察，那個意義應該放棄，心不是那樣，所以不是應該放棄的。』其他，『從白色分離，』『說沒有物質，』『像那樣，對於心，除了地，』『說沒有意義。』像這樣，『即使瞬間等等如何，』『也沒有從藍色等等之外存在的。』『即使那樣，瞬間，』『不是沒有事物而明亮。』因此，藍色等等的形態本身是心，因為通過其他的心那樣確定。』因此，因為放棄了兩部分，心本身沒有所緣，那麼，如何不是兩種形態？』或者，心是通過一個形態具有差別，被第二個知識作為所緣，『通過一個形態作為所緣』，是那個詞語。』通過什麼樣的形態，一個？』如果說那個，依賴於兩部分，因為兩部分都遍佈。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於心（Citta）的本質、對境（Viṣaya）的作用、自識（Sva-saṃvedana）、以及勝義諦（Paramārtha-satya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 心（Citta）的本質： 文字認為，心不是一個獨立存在的實體，而是我們經驗的集合。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它涉及到多種心理過程，例如，感知、注意、記憶和思維。 勝義諦（Paramārtha-satya）的概念： 文字暗示了勝義諦不是我們日常經驗所能把握的，而是需要通過超越概念和語言的理解才能認識到的。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學關注存在和實在的根本性質，但形而上學的問題往往是難以回答的。 實在的本質： 文字暗示了實在的本質不是固定不變的，而是隨著我們的認知而變化的。這與現代哲學中關於實在的討論相關。現代哲學認為，實在的本質是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的經驗、文化和社會背景。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་པོ་དེ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་དེས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ བདག་ཉིད་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པའོ།།བཤད་པ་སྔ་མ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། གཞན་དུ་དེ་རྣམས་ ཅན་མིན་ན།།ཇི་ལྟར་ཤེས་ལ་གནས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་དེའི་རྣམ་པར་རང་རིག་པས་མ་མྱོང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་དྲན་པས་གནས་པར་བྱེད། གནས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་རྣམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །ཤེས་པ་རྣམ་གཅིག་ལྷག་པ་ཉིད། །གདོན་མི་ཟ་བར་འདི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དག་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པ་ལྷག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། སྔ་མས་ནི་སྔོན་པོ་འཛིན་ནོ། །དེའི་ཕྱི་ མས་ནི་སྔོན་པོ་ཤེས་པའོ།།དེའི་ཕྱི་མས་ནི་སྔོན་པོ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱི་མས་ཀྱང་དེ་ལ་ལྷག་པའོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདིས་གཞན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་དཔེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། །དོན་གྱི་ངོ་བོས་རྣམ་གཉིས་དང་། །བདག་གི་རྣམ་པ་འགའ་ ཞིག་ཏུ།།གཉིས་པ་དེ་ནི་གསུམ་པ་ཡི། །ཤེས་པ་ཡིས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཤེས་པ་གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་གཉིས་དང་། རང་གི་རྣམ་པ་གསུམ་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། བཞི་པས་ནི་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བརྩི་བ་དང་། དྲན་པར་ནུས་ཀྱི་བར་དུའོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་པས་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་ནི་དོན་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དྲན་པ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དེ་ཡང་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་དུ་ཤེས་པ་དྲན་པར་མི་ནུས་པས་ན དེ་ལྟར་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཁྲུལ་པས་དེའི་རྣམ་པའོ་ཞེས་བསྡོམས་པས། དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་པ། དོན་འབྲས་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་དྲན་ན། །དོན་བྲལ་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །གལ་ཏེ་སྲེ་ན་སྣང་བ་དང་། །ཡིད་བྱེད་ལ་ཡང་དེ་འགྱུར་ རོ།།འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་དོན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དྲན་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་དྲན་པར་འགྱུར་རོ།

「因此，認識為兩部分。』在勝義諦中，因為跟隨那個兩部分和那個一部分，所以被那個遍佈。』那些兩部分也是認識的自性和藍色的形態。』應該知道，前面的說是通過一個形態具有差別，通過一個形態超越。』如果說，那樣安立為兩部分，如何也是兩部分本身？』對於這個說，『如果不是具有那些，』『如何會安住于知識？』如果自己沒有通過自識體驗那個的形態，那個時候，通過回憶，使那個的形態安住于知識。』使安住，是使認識那個的形態本身。』在那裡，如何分別？』因為認識為那樣本身。』像這樣，『後來的後來的，』『知識通過一個形態超越本身。』應該無疑地這樣認識，像這樣，後來的後來的，通過每一個形態超越，不是其他。』像這樣，『前面的執持藍色，』『那個的後面是知道藍色。』『那個的後面是知道知道藍色，』『那個的後面也是超越那個』，是確定的，因此，通過這個，不是變成其他。』這個本身用譬喻顯示，『通過意義的自性，兩種，』『在自己的一些形態中，』『那個第二，通過第三，』『通過知識認識。』第二個知識，通過前面的分別識的兩種形態，和自己的第三種形態認識，第四個，通過那個三者，通過一個形態超越，直到如何計算和回憶的能力。』然而，第二個只是知道知識。』對於那個，因為知識是對意義起作用，所以與那個有關聯。』因此，如果那個回憶的時候不存在，不會產生，所以那個意義也是回憶，因此，因為不能在其他地方回憶知識，所以那樣回憶。』因此，對於那個起作用本身，因為迷惑，所以總結說『是那個的形態』，如果說是認識那個的形態，對於這個說，『如果通過意義的果知道回憶，』『因為脫離意義，所以通過迷惑。』『如果混合，對於顯現，』『對於作意也是那樣。』』與迷惑有關聯。』如果知識是意義的果本身，或者，是對意義起作用的，那麼，因此，當回憶知識的時候，無疑也會回憶意義。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於知識的層次、自識（Sva-saṃvedana）、回憶（Smṛti）、以及迷惑（Moha）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 知識的層次： 文字明確提出了知識的層次概念，認為存在對境的知識、對知識的知識、以及對對知識的知識的知識，等等。這與現代認知科學中關於元認知的討論相關。現代認知科學認為，元認知是一種重要的認知能力，它使我們能夠監控和控制自己的認知過程。 回憶（Smṛti）的機制： 文字認為，回憶是通過過去經驗的痕跡來重現過去的知識。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 迷惑（Moha）的概念： 文字認為，迷惑是一種認知錯誤，它導致我們對實在的錯誤理解。這與現代心理學中關於認知偏差的討論相關。現代心理學認為，認知偏差是一種普遍存在的心理現象，它可能導致我們做出不合理的判斷和決策。

།དེས་ན་དེས་བློ་རྨོངས་པའི་རྒྱུད་ཅན་དག་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཉིས་ལ་ཡང་བསྡོམས་ནས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྡོམ་པ་ཡིན་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེའི་ཚེ་སྣང་བ་ལ་ཡང་བྱེད་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་སྣང་བ་མེད་པར་ནི་གཟུགས་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་དེ་ནི་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྣང་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་སྣང་བར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ནི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པ ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན།འོན་ཏེ་སྣང་བ་གསལ་བྱེད་ཡིན་ཡང་གཟུགས་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེས་ན་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཉིད་ཡིན་པས་སྣང་ བ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ།།ཇི་ལྟར་གཟུགས་མེད་པར་སྣང་བ་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བྱ་མེད་པར་ནི་འགས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་ བ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ཡང་། །དེ་བཞིན་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ། །མེད་པར་ བུམ་པ་དྲན་མི་འགྱུར།།རང་གི་རྒྱུས་དབེན་པར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་གིས་ཤེས་པ་དྲན་པ་ན་དོན་དྲན་པར་འགྱུར་བའམ། ཤེས་པ་འཛིན་པ་ན་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཤེས་པ་དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ན་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་དྲན་པའམ་ འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་ནི་འབའ་ཞིག་པར་ཡང་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་གང་ལས་ཤེས་པ་ནི། །དོན་དང་འདྲེ་བ་བརྟེན་པ་སྟེ། །འདྲ་བ་ལས་གཞན་ཅིར་འགྱུར་ཏེ། ། མཚེ་མ་ལ་སོགས་མཐོང་ཕྱིར་རོ།

「如果說，因此，那些心識迷惑的人會那樣認識，那麼，如果那樣，那麼，對於顯現和作意也會那樣認識。』就像分別識是對境的果一樣，顯現和作意也是果。』因此，對於兩者，也會總結而認識，作為果本身，沒有任何差別。』然而，因為是對境起作用，所以那個是總結，作意不是，因為不是對那個起作用，那麼，那個時候，對於顯現也同樣起作用，因為沒有顯現，不是對形色起作用。』因此，那個是不合適的。』因此，就像不會變成『顯現顯現』一樣，不會變成『形色顯現』。』然而，如果說，因為顯現被包括在對境中，通過確定形色顯現本身而認識，那麼，不是，因為顯現是明亮者本身，所以不是對境，如何對那個起作用？』然而，如果說，顯現雖然是明亮者，但是因為確定形色，所以變成形色本身，因此是對境，那麼，如果那樣，使明亮的知識，因為進入形色，所以是形色本身，像顯現具有形態一樣，分別識也會變成具有形態。』就像沒有形色不能執持顯現一樣，分別識也是。』沒有形色等等的所明，任何也不能認識到有分別識。』因此，形色等等的形態本身是分別識。』即使通過果本身那樣認識，』『所有果也是，』『會與因一起執持。』『因此，陶工等等，』『沒有，不會回憶瓶子。』沒有自己的因，不會回憶。』然而，如果說，當回憶知識時，會回憶意義，或者，當執持知識時，會執持意義，因為有知識被意義所做的差別，所以一些知識不是回憶或執持，瓶子等等，和陶工等等，也會僅僅執持，那麼，那個也會損害自己的宗義。』像這樣，『從什麼差別，知識，』『依賴於與意義混合，』『除了相似，會變成什麼？』『因為看見雙胞胎等等。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於心識（Citta）、顯現（Ābhāsa）、作意（Manasikāra）、以及因果關係的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 心識（Citta）、顯現（Ābhāsa）和作意（Manasikāra）的關係： 文字探討了心識、顯現和作意之間的關係，認為它們都是認知過程的一部分。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它涉及到多種心理過程，例如，感知、注意、記憶和思維。 因果關係： 文字認為，因果關係是認識的基礎，但因果關係本身也是複雜的。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。 經驗的相對性： 文字暗示了經驗的相對性，認為我們對世界的認識受到我們的感官、經驗和思維方式的限制。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。 認識的層次： 文字暗示了認識的層次性，認為存在對境的認識、對認識的認識、以及對對認識的認識的認識，等等。這與現代認知科學中關於元認知的討論相關。現代認知科學認為，元認知是一種重要的認知能力，它使我們能夠監控和控制自己的認知過程。 相似性的作用： 文字認為，相似性在認識中起著重要的作用，但相似性本身也是一種複雜而多樣的概念。這與現代認知科學中關於模式識別的討論相關。現代認知科學認為，模式識別是一種重要的認知能力，它使我們能夠識別和分類不同的事物。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་འཛིན་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡོད། དོན་དེ་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ན་ནི་ངེས་པར་ད་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ། ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་འཛིན་པ་མེད་པར་མི་འཛིན་པ་དང་། དེ་དྲན་པ་མེད་པར་མི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །མཚེ་མ་དག་ལས་གཅིག་བཟུང་ན། །དེ་ལས་གཞན་སྣང་བ་དང་། དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་དྲན་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། སྔོན་པོའི་ཤིང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤིང་བཟུང་བར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་པོ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་དུ་ཟད་ན་དེ་གཉིས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ། དང་པོ་རང་བཞིན་གཉིས་ཡིན་ན། །གཉིས པ་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་ནི།།རྣམ་གནས་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡི། །སེམས་ཀྱིས་འབྱེད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ངེས་པར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ། །གཉིས་པ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཉིས་པ་དང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེའི་ ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ན།རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་དེས་ན་གང་ལས་ཐ་དད་པར་ངེས་དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། དེ་ཕྱིར་སྔོ་ སོགས་ངོ་བོ་རུ།།མདུན་ན་གནས་པར་གྱུར་པའི་བློ། །དོན་སྲེ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན། །བློ་གཉིས་པས་ནི་དམིགས་པར་འགྱུར། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བློ་སྔ་མ་བློ་གཉིས་པས་མདུན་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་སྲེ་བ་དང་འབྲེལ་པས་ན་དོན་སྲེ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ ཅན་ཏེ།འབྲེལ་པས་ན་འབྲེལ་པའམ། འདི་དོན་སྲེ་བས་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བའོ། །བློ་དེ་བློ་གཉིས་པས་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པར་གྱུར་ན་ནི་འབའ་ཞིག་ཀྱང་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། དེའི་ཚེ་བདག་གིས་ཅི་ཞིག་མཐོང་བ་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཕྱིར་དེར། །འཛིན་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །འཛིན་པ་དེར་ནི་སྤྱིར་ངེས་ན། །ཚུལ་འདི་གཟུང་བ་ལ་ཡང་མཚུངས། ། འཛིན་པ་སྤྱིར་དྲན་ན་ཚུལ་འདི་ནི་གཟུང་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། བདག་གིས་ཅི་ཞིག་མཐོང་ངོ་ཞེས་མཐོང་བ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།

「如果說，那個分別識不是具有意義的形態本身，那個時候，分別識執持意義，和一起執持，和回憶，這個確定有什麼？如果那個意義進入內部，那麼，因為確定是現在執持本身，所以會確定。』因此，與意義相似的分別識本身，沒有執持意義，不執持，沒有回憶，不回憶。』如果從雙胞胎中執持一個，』『從那個顯現其他，』『看見回憶『這個就是這個』，』『認為通過藍色的樹的形態本身執持樹。』如果說，第一個分別識不是兩者的自性，只是執持的形態，那麼，第二個也會那樣。』那個時候，『如果第一個是兩種自性，』『第二個對於一種自性，』『安住形態，確定執持的，』『心不會分別。』通過確定執持的心，』『確定執持的第二個心，不會安立第二個與第一個分離。』因為那個也是那個時候變成第一個體驗的自性，所以會從一種自性安住，意思是隻是執持的形態，因此，從什麼分離而確定，因此，分別識是對境的形態本身。』因此，『因此，藍色等等的自性，』『在前面安住的心，』『具有與意義混合的關係，』『被第二個心作為所緣。』因為是具有意義的形態，所以前面的心被第二個心作為前面所緣。』因為具有與意義混合的關係，所以是具有與意義混合的關係，因為有關係，所以有關係，或者，因為這個通過與意義混合而有關聯，所以是有關聯。』那個心被第二個心作為所緣，是那個詞語。』如果變成那個的形態，那麼，也會僅僅作為所緣。』如果不是僅僅作為所緣？像這樣，『那個時候，我不知道看見了什麼』，如果回憶執持本身，那麼，那個也不是，『因為對於所執持猶豫，』『對於執持也猶豫。』『如果那裡普遍確定執持，』『這個方式對於所執持也相同。』如果普遍回憶執持，這個方式對於所執持也相同。』像這樣，『我看見了什麼』，是回憶看見的普遍形態。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於分別識（Vijñāna）、對境（Viṣaya）、執持（Grahaṇa）、回憶（Smṛti）、以及普遍性（Sāmānya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 分別識（Vijñāna）的本質： 文字探討了分別識的本質，認為分別識不是一個獨立存在的實體，而是我們經驗的集合。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它涉及到多種心理過程，例如，感知、注意、記憶和思維。 執持（Grahaṇa）和回憶（Smṛti）： 文字認為，執持和回憶是認知過程的一部分，它們使我們能夠保持和重現過去的經驗。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 普遍性（Sāmānya）的概念： 文字認為，普遍性是我們對事物進行分類和概括的基礎，但普遍性本身也是一種複雜而多樣的概念。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是一個複雜而多樣的概念，它可能受到多種因素的影響，例如，我們的語言、文化和社會背景。 自我意識： 文字暗示了自我意識的存在，認為我們能夠意識到自己的認知過程。這與現代認知科學中關於元認知的討論相關。現代認知科學認為，元認知是一種重要的認知能力，它使我們能夠監控和控制自己的認知過程。

།གལ་ཏེ་གཟུང་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དྲན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན པས་ན།གཟུང་བ་ཉེ་བར་མི་གནས་ན་གཞན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཕྱིས་དྲན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཅི་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དྲན་ན་གཟུང་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་འབའ་ ཞིག་དྲན།དེའི་ཕྱིར་དེ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཉིས་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དང་པོ་ཉིད་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་གྱི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ སྐད་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྔ་མ་སྔ་མའི་ཡུལ་སྣང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ།དེ་ནི་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར། གཞན་དུ་དང་པོ་གཅིག་པུ་ཉིད། །དོན་ལས་བྱུང་ཕྱིར་འབྲེལ་འགྱུར་གྱི། །སྔ་མའི་དོན་དང་འབྲེལ་མཐོང་མེད། ། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མིན། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཡུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དང་པོའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་ལས་གྱུར་པ་གཉིས་པ་ཡང་དེའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ མྱོང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དེའི་ཚེ་རྣམ་ཅན་ཤེས་པ་ལས། །ཤེས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན། །དེ་ཡི་རྣམ་པར་ལྡན་གྱུར་ཏེ། །ཐག་རིང་ཤིང་ལས་འབྱུང་ཇི་ལྟར། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་དྲན་པར་མི་ནུས་པས་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བྱེད་པའི་ མཚན་ཉིད་དེ་གནས་པ་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དོན་དང་བཅས་པ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་པ་ཡང་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཉིས་དག་ལྷན་ཅིག་བཟུང་ན་ནི། །ལྷན་ཅིག་ཅེས་བྱར་རིགས་འགྱུར་ན། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་པའི། །ཤེས་པ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད། །བདེ་ བ་ལ་སོགས་ངོ་བོར་ན།།འདི་ཉིད་ཁྱེད་ལ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ཁྱེད་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，如果是與所執持的行動分離，執持的自己的自性是回憶，那麼，那個時候，那個的自性是那個本身，如果所執持不接近，那麼，會變成其他本身。』因此，不是執持的自性，後來被其他回憶的那個，如何是執持？』如果像那個一樣回憶，因為具有所執持本身是自性，那個時候，如何僅僅回憶？』因此，那個顯現本身，這個是自性，因為不能分別，所以形色等等的自性是一個本身。』如果分別識不是兩種自性，那個時候，第一個本身會變成藍色的形態，後來的後來的不是。』那樣，老師也說，後來的後來的知識，也不會顯現前面的前面的對境，因為那個不是那個的對境。』因為，『其他，第一個單獨本身，』『因為從意義產生，所以會有關聯，』『沒有看見與前面的意義有關聯，』『不是後來的後來的知識。』後來的後來的自性的知識，不是前面的知識是對境的具有對境。』不是對境，如何會變成所緣？』如果說，因為變成第一個意義的形態本身，那個時候，從那個變成的第二個，也是那個意義的形態，是體驗的形態本身。』像這樣，『那個時候，從具有形態的知識，』『當產生知識的知識時，』『具有那個的形態，』『如何從遙遠的樹產生？』然而，因為不能回憶僅僅知識，所以回憶是與意義一起，因為對於那個起作用的特徵安住，是那個的自性。』因此，回憶是具有意義。』瓶子等等僅僅的，也是自性本身，不是與陶工等等一起，因為對境是與分別識一起作為所緣，因此，回憶是變成那樣的本身，不是瓶子等等，那麼，那個也是不合適的，像這樣，『如果執持兩者一起，』『如果適合說『一起』，』『除了藍色的形態，』『沒有確定認識的知識。』『如果快樂等等是自性，』『這個對於你是不成立的。』對於你，不成立快樂等等的自性是分別識，因為快樂等等是對境。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於回憶（Smṛti）、自性（Svabhāva）、對境（Viṣaya）、分別識（Vijñāna）、以及因果關係的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 回憶（Smṛti）的機制： 文字認為，回憶不僅僅是對過去的簡單重現，而是涉及到對過去經驗的重新構建。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一種主動的、建構性的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 自性（Svabhāva）的概念： 文字認為，自性是事物本身的固有性質，但自性本身也是一種複雜而多樣的概念。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固有的本質，但本質主義的問題往往是難以回答的。

།ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་མེད་པ་ དེ་བཞིན་དུ།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡང་ངོ་། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ཡང་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་མྱོང་བ་ལས་ཕྱི་དང་ནང་ཞེས་བྱ་བར་ནི་དོན་དམ་ པར་མི་འཐད་དོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་དེ། དེ་མེད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མེད་པར་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་ བ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་རྣམ་པ་གཉིས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། ངེས་པར་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏེ། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་མྱོང་གྱུར་ཕྱིར། །ཡུལ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ། །རྣམ་གང་གིས་ན་གྲུབ་པར་འགྱུར། །སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པའི་ཡུལ་ནི་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་དུས་གཅིག་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ།བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཡིན་གྱི་སོ་སོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིག་པ་ལས་བློ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །མེད་པར་ཐ་དད་མཐོང་བ་བཞིན། །དཔེར་ན་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བས་ཟླ་བ་གཅིག་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་མཐོང་བར་རིགས་ཏེ།རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བདག་ཉིད་ལ་གོ་ཇི་ལྟར། །དེ་ཉིད་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཏེ། དེ་མ་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི།།གཞན་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་མིན་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞན་གྱི་ནི། །ངོ་བོ་ཤིན་ཏུ་ནུས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ན། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་མི་ནུས་ པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

「就像沒有其他分別識與快樂等等分離一樣，與藍色等等分離也是。』如果說，藍色等等是安住在外在對境中的所量，那麼，不是，因為即使快樂等等不是外在的，也承認是所量。』對於兩者，從體驗來說，『外』和『內』在勝義諦中是不合理的。』快樂等等不是藍色等等的執持，因為即使沒有那個，也顯現為那樣本身。』什麼即使沒有什麼也會改變，那個不是被那個所做。』即使沒有快樂等等，藍色等等也會執持。』因此，執持藍色等等，是通過自己的自性的差別所做本身，因為沒有那個也存在，已經顯示了。』因此，因為沒有不隱蔽的藍色等等，除了執持藍色等等，所以，通過體驗和藍色等等的形態，成立是兩種形態本身。』其他，即使執持的形態變成其他，』『必定與心一起，』『因為同時體驗，』『對境如何從那個，』『通過什麼形態成立？』藍色等等的對境，是與心一起同時體驗，是與心一起，不是單獨。』因此，如何會變成『從知識，心是其他』？』會變成體驗是變成那樣的本身，因為不能分別，已經顯示了。』如果說，是顯現為分離，『分別識迷惑，兩個月亮，』『像沒有而看見分離。』例如，像看見兩個月亮，看見與一個月亮本身分離一樣，對於分別識的自性，如果對於一個對境，也適合看見分離，因為分別識的形態是分離的。』那個如何理解自己？』『那個本身不會變成其他。』如何通過自己的自性認識其他自性，因為會變成不認識那個？』那麼，不是，像這樣，『如果自己的自性，』『不能認識為其他，』『如果那樣，其他，』『自性非常不能。』如果不能認識自己的自性為其他，那麼，也不能認識其他自性是自己的自性，會變成其他自性也像自己的自性一樣不能。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於分別識（Vijñāna）、對境（Viṣaya）、自性（Svabhāva）、以及內外（Antar-bāhya）的區分。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 分別識（Vijñāna）的本質： 文字認為，分別識不是一個獨立存在的實體，而是我們經驗的集合，它與對境不可分離。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它涉及到多種心理過程，例如，感知、注意、記憶和思維。 內外（Antar-bāhya）的區分： 文字質疑了內外二元的區分，認為這種區分在勝義諦的層面是不成立的。這與現代哲學中關於主體和客體的討論相關。現代哲學認為，主體和客體之間的關係是複雜而多樣的，它們不是完全分離的。 自我意識： 文字暗示了自我意識的存在，認為我們能夠意識到自己的認知過程，並且能夠反思自己的認識能力。這與現代認知科學中關於元認知的討論相關。現代認知科學認為，元認知是一種重要的認知能力，它使我們能夠監控和控制自己的認知過程。

།དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་རང་རིག་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོར་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི། རང་རིག་པས་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེས་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ཡང་གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ན། དེ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་གཞན་དག་གིས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཟླ་བ་གཉིས་ ཐ་དད་པར་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི།མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་འདི་ཉིད་ནི། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །མེད་པར་ཐ་དད་མཐོང་བ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་གཉིས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ གི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ལྷན་ཅིག་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དག་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། མྱོང་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་ནི་དེར་ཡང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་ པར་འདོད་ན་ནི།དེའི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སྔོ་སེར་ཐ་དད་དག་ལ་ནི། །མྱོང་བ་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་བ་ལ་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་གཅིག་ཁོ་ནའོ། ། གལ་ཏེ་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ཐ་དད་པ་ནི་འདི་ཉིད་ན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ལ་འགལ་བ་ཡང་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་འགལ་བ་ནི། །རྟག་པ དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ཉིད།།རྟོགས་པས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་ན། །གཉིས་པ་འགལ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དག་ནི་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། རྣམ་པ་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཉིད་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པ་དང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། མྱོང་བ་མེད་པར་དོན་འགའ་འམ། །དོན་མེད་པ་ཡི་མྱོང་བ་འམ། །མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་ མཐོང་བ།།དེས་ན་དེ་དག་ཐ་དད་མིན། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་དང་མྱོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

「因此，這個意義是，如果知識是自識，不能認識自己的自性是分離的。』如果說，一個分別識會變成多種形態，那麼，能夠通過自識認識，因為其他是不合理的。』因此，如果看見兩個月亮也不是一個本身，不能認識那個，因為自己和其他都不能認識，已經說了。』因此，在那個時候，從後來產生的分別的跟隨和返回，安立兩個月亮是分離的，不是通過現量認識。』那麼，這個本身是，『分別識迷惑，兩個月亮，』『像沒有而看見分離』，是通過這個顯示的。』想要顯現為兩個月亮本身，是沒有兩個，因為被包括在一個分別識中。』如果那樣，那麼，一起看見的藍色和黃色，也應該承認是一個多種形態，那麼，那個是那樣，因為體驗的自性，具有多種形態，在那裡也是一個。』如果想要分離，那麼，那個時候，應該這樣承認，『對於藍色黃色分離，』『沒有確定的體驗。』分離的因只是這個，像這樣，成立和快樂本身是分離的。』對於顯現兩個月亮，因為沒有成立和快樂本身是分離的，所以只是一個。』如果因為存在相反的法，如何是一個本身？分離就是這個，什麼是存在相反的法？』對於這個，相反也是互相放棄，安住的特徵，那麼，不是，『那種形態的相反，』『是常和另一個本身。』『因為認識跟隨，』『第二個沒有相反。』那些不是通過認識跟隨本身而相反。』那個的自性只是這個，什麼是沒有分別？』那個本身不是與那個相反。』因此，認識到那個一個本身是兩種形態，是跟隨、返回和說是。』顯示跟隨返回的事物本身在勝義諦中不存在，『沒有體驗，一些意義，』『或者沒有意義的體驗，』『沒有看見會變成體驗，』『因此，那些不是分離。』因為沒有跟隨返回，所以藍色和體驗是一個本身，因為沒有看見互相返回。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於自識（Sva-saṃvedana）、分別識（Vijñāna）、顯現（Ābhāsa）、同一性（Ekatva）與差異性（Bheda）、以及勝義諦（Paramārtha-satya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 自識（Sva-saṃvedana）的侷限性： 文字認為，如果知識是自識，那麼它不能認識到自身的差異性。這與現代認知科學中關於自我意識的討論相關。現代認知科學認為，自我意識是一種複雜的認知能力，它使我們能夠認識到自己的存在和思想，但自我意識也受到多種因素的限制。 分別識（Vijñāna）的統一性： 文字認為，雖然分別識可以顯現出多種形態，但其本質是統一的。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一種複雜而多樣的現象，它涉及到多種心理過程，例如，感知、注意、記憶和思維，但意識的統一性仍然是一個有爭議的問題。 顯現（Ābhāsa）的虛幻性： 文字認為，我們所看到的顯現，例如兩個月亮，是虛幻的，不是真實的。這與現代哲學中關於現象和本質的討論相關。現代哲學認為，現象是我們所經驗到的事物，而本質是事物本身的固有性質，但現象和本質之間的關係是複雜而多樣的。 同一性（Ekatva）與差異性（Bheda）： 文字認為，同一性和差異性是相對的概念，它們不是絕對的。這與現代哲學中關於同一性和差異性的討論相關。現代哲學認為，同一性和差異性是重要的概念，它們使我們能夠理解世界，但同一性和差異性本身也是複雜而多樣的概念。 勝義諦（Paramārtha-satya）的概念： 文字認為，勝義諦是超越了我們日常經驗的，它不能通過邏輯和語言來理解。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學關注存在和實在的根本性質，但形而上學的問題往往是難以回答的。

།འདི་ལྟར། དོན་མེད་པ་ཡི་མྱོང་བ་དང་། །མྱོང་བ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་མེད། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་ཕྱིར། །དོན་མྱོང་དེ་ནི་གཅིག་པ་ཉིད། །ཐ་དད་པར་ནི་ཉེར་སྦྱོར་ཕྱིར། །ཐ་དད་རིག་པ་ ཐ་དད་འདོད།།གལ་ཏེ་དེ་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཐ་དད་མི་དད་དབྱེར་ཅི་ཡོད། །དེས་ན་འདིར་ཕ་རོལ་པོས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཙམ་ཞིག་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ཆད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་ རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་ན་འདི་འདྲ་བའི་ཐ་དད་པས་ཅི་བྱ།འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་འོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བས་སེར་པོ་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཚེ་སེར་པོ་དེ་མི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་དེས་ན་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲལ་བ་མེད་པའི་སྔོན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་བརྗོད་པ་ཁོ་ནའོ། ། མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་ལས་གནས་པ་ཡིན་པས་དེ་ནི་གཞན་དུ་ཁྱེར་ཏེ་འོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཡིན་པས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་དུས་སྣང་བ་ཡི། །དོན་ནི་ཤེས་ལས་གཞན མིན་པ།།བཟློག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ་བ་ཉིད། །གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཤེས་པ་དང་གཅིག་ཉིད་ནི་བཟློག་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །བཟློག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཐུབ་པོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་མཐོང་ན་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་མྱོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཤེས་པའི་དུས་སུ་སྣང་བས་ཡང་དོན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་འཇོག་པར་འགྱུར་བས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་དུ་ཐ་དད་རྒྱུ་ནི་རྗེས་ དཔག་འགྱུར།།སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པ་དག་འདི་ལ་རྒྱུ་འགའ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་དང་མཐུན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་སུ་འདི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་ ཅེ་ན།དེ་ལ་བཤད་པ། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་པོའི་བློ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཕྱིར་མཐོང་བ་ཡི་རྗེས་དཔག་ནི། །ལྡོག་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན། །འདི་ལྟར་མིག་དང་རྣ་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཀ་བས་སྟོང་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཀ་བར་སྣང་བའི་ མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་ལ།གཞན་དུ་ནི་མོད་ཉིད་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདིར་གང་ཞིག་མ་ཚང་བས་གཞན་དུག་དང་མི་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།

「像這樣，『沒有意義的體驗，』『沒有體驗的意義沒有看見，』『因此，因為總是不可分離，』『意義體驗是同一個本身。』『爲了接近分離，』『分離的知識想要分離。』『如果那個沒有，爲了那個，』『分離不分離有什麼區別？』因此，在這裡，對方只是安立一個『分離』的名稱，對於其他沒有任何過失。』如果一些沒有可取和可舍的分別，用這樣的分離做什麼？』那麼，如何不會用『拿來藍色』而拿來黃色？』那個時候，那個黃色不顯現本身，因此，不是拿來。』不可分離的藍色，是僅僅沒有說。』不可分離本身是安住于知識，因此，那個不能拿來其他。』分離的名稱是從跟隨和返回，因此，不是從那個本身產生，已經顯示了。』因此，知識時顯現的，』『意義不是其他于知識，』『非常難以返回本身。』因為成立和快樂不分離，意義知識是一個本身，難以返回。』因為不能返回，所以能夠說是知識具有形態。』如果那樣，那麼，只是知識顯現，不是意義。』即使看見那個，也是體驗藍色等等的兩種形態，那個也是在知識時顯現，因此，不是看見意義。』如果安立其他形態，會變成沒有盡頭，因此，會混亂，那麼，對於這個，回答是，分離的因是比量，』『具有看見藍色形態的那些，這裡會有一些因』，是與那個一致的比量，不是真實地變成這個認識的對境，因為有前面說的過失。』如果根本沒有看見，如何比量？』對於那個說，『即使有其他因，』『因為沒有根識，』『後面看見的比量，』『只是從返回進入。』像這樣，即使有眼、耳和作意等等，在想要柱子是空的一方，不會產生顯現為柱子的眼識，在其他地方，會立即產生。』因此，在這裡，因為什麼不完整，會有一些事物在其他地方不產生，應該知道是這樣。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於意義（Artha）、體驗（Anubhava）、知識（Jñāna）、分離（Bheda）、以及比量（Anumāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 意義（Artha）和體驗（Anubhava）的不可分離性： 文字認為，意義和體驗是不可分離的，它們是同一個事物的兩個方面。這與現代認知科學中關於感知和意識的討論相關。現代認知科學認為，感知和意識是相互關聯的，它們共同構成了我們的經驗。 知識（Jñāna）的本質： 文字認為，知識不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 分離（Bheda）的概念： 文字認為，分離是一種人為的構造，它不是真實的。這與現代哲學中關於同一性和差異性的討論相關。現代哲學認為，同一性和差異性是相對的概念，它們不是絕對的。 比量（Anumāna）的侷限性： 文字認為，比量是一種間接的知識來源，它受到多種因素的限制，因此不是絕對可靠的。這與現代科學中關於觀察和實驗的討論相關。現代科學認為，觀察和實驗是科學研究的基礎，但觀察和實驗總是受到觀察者和測量工具的影響，因此不是絕對客觀的。 因果關係： 文字暗示了因果關係的複雜性，認為我們無法通過簡單的因果關係來解釋認識的機制。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。

།ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་བྱ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ནི་མཐོང་བའི་ཁྱད་ པར་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་རྣམ་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་གཞན་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཕྱིའི་དོན་ཉིད་དང་གཞལ་བྱ་ཡིན་གྱི་རིག་པ་ཙམ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གལ་ཏེ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་།རྐྱེན་ལས་ངེས་པར་མི་སྨྲ་ནའོ། །ཅི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡིན། དེ་ལ་གཏན་མཐོང་བ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་གཞན་མེད་པར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སྔོན་དུ་སྣང་བ་སྔོན་གྱིས་མཐོང་བའི་མཐུ་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་འདི་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་དོན་མེད་དོ། །རྟོགས་པ་ཡང་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས ནས།འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ནི་བརྟག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ནི་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་སྣང་བས་གཞན་དུ་བརྟག་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ན། དཔེར་ན་གོང་བུའི་རྣམ་པ་ ཤིང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཤིང་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཤིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སུས་མཐོང་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་གཞན་གྱིས་མཐོང་ཞེ་ན། འདི་ལ་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཕྱིས་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེས་ཕྱིས་མཐོང་དུ་ཆུག་ཀྱང་། སྔར་ཡོད་དོ་ཞེས་ བྱ་བ་ལས།ཕྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཕྱིས་དམིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་། ཕྱིས་ཉིད་འགྱུར་མོད། དམིགས་པ་དེ་སྔ་མ་ལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་དེའང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ཡང་དོན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིས་དམིགས་པར་ ངེས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པས་ན་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔར་ཉིད་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོས་བཟོད་པས་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ནུས་པ་ཉིད་ངེས་པ་ རྒྱུར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལ་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ།

「像這樣，外在的所量變成那樣的意義，被知道是與看見的差別分離的意義本身。』那麼，那個如何是現量的對境？』因為那個的形態是現量的對境。』因為依靠其他不欺騙，通過接近考察變成對境。』如果那樣，那麼，是外在的意義本身和所量，不是僅僅知識，那麼，這裡安住的宗義不是，顯示是，『如果相似的那個立即，』『從因不確定說。』什麼？是考察產生形態差別的其他意義，或者，相似的那個是立即的因本身的某些差別。』對於那個，認識根本沒有看見的意義是不好的，因為依靠其他那樣認識。』當先前顯現，通過先前看見的力量本身，產生這個形態的時候，在那個時候，認識其他是無意義的。』認識也跟隨看見，』『會改變，不是其他，沒有看見不能考察。』認識顯現為跟隨看見，不能考察其他。』如果說，外在的意義也不是看見為產生本身，例如，像團塊的形態，沒有樹不會產生樹的形態一樣，那麼，不是，『那個也是產生樹』，誰看見？』不是自己，因為那個是知識的形態。』如果說，其他人看見，對於這個已經考察了。』如果說，自己後來看見，即使讓那個後來看見，『先前存在』，從先前存在，還是從後來看見？』即使讓後來作為所緣，雖然會後來改變，那個所緣在前面沒有不是。』那個所緣也是知識的形態，不是意義的形態。』因此，那個也有意義，確定是後來作為所緣，那個也是後來，因此，沒有盡頭，所以是不認識本身。』因此，因為沒有看見意義，而且，與習氣有關聯本身，也已經先前成立，所以，通過仔細的考察，能夠忍受，相似的那個立即的因本身，確定是能力，應該考察作為因。』如果一些不是認識，那麼，對於那個，通過比量其他因，是外在的所量。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於現量（Pratyakṣa）、所量（Prameya）、知識（Jñāna）、因果關係（Hetu-phala）、以及比量（Anumāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的性質： 文字認為，現量是一種直接的認知方式，它不依賴於其他認知方式，但現量也受到多種因素的限制。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一種複雜的認知過程，它受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 所量（Prameya）的本質： 文字認為，所量是知識的對象，但所量本身也是一種複雜而多樣的概念。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，而反實在論認為我們的知識只是對我們經驗的解釋。 知識（Jñāna）的構成： 文字認為，知識不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 因果關係（Hetu-phala）的複雜性： 文字認為，因果關係是認識的基礎，但因果關係本身也是複雜的。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。

།གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དོན་མེད་ན་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དང་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར། འདི་ལྟར། ཕྱི་རོལ་ མེད་ན་རྒྱུ་དང་ནི།།འབྲས་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་དག་ལས་ཡང་ངེས་མེད་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་མེད་ཅིང་རྒྱུ་ཡང་མེད། །འདི་ལྟར། སྔོན་པོར་སྣང་ལས་སེར་པོར་སྣང་། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་སྣང་ལྡན་པ། །དེ་ལྟར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་པས། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་དག་ཏུ་འགྱུར། །གང་གི་ ཚེ་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་དུ་སེར་པོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་སེར་པོར་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སེར་པོ་བས་སེར་པོར་སྣང་བ་ཉིད་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི།སེར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་སེར་པོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེར་པོར་སྣང་ བ་དེ་ལས་ཀྱང་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་རིགས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན། ཕྱིའི་དོན་ཡོད་ན་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་དེར་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སེར་པོར་སྣང་བ་ནི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཉིད་དོ། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དོན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་ན་གང་གིས་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་ནི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་ལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ སྐྱོན་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དང་སྔོན་པོ་ལས་གཞན་ལས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དུང་དཀར་པོ་ལས་ཀྱང་སེར་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་དམིགས་ལ། ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་དམིགས་པ་མ་ ཡིན་ནམ།དེས་ན་འདི་ལ་ཡང་ངེས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། རྒྱུ་ནི་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །དེར་ནི་འཆོལ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་སྣང་བ་ལ། །ངེས་པར་རྟོགས་པ་གཞན་ཡོད་མིན། །འཁྲུལ་བ་ལ་འཆོལ་བར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཅན་ཉིད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་ལས་མྱུ་གུར་སྣང་བ་དེ་ལས་ ཀྱང་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ངེས་པ་མེད་དོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཐ་སྙད་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་རིང་དུ་སྤངས་པ་ཉིད་དོ། །དུ་བ་ལས་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

「如果說，沒有外在的意義，如何變成因和果的事物，以及所知和能知的事物？像這樣，『如果沒有外在，因和，』『果本身會變成知識。』『因為那些也沒有確定，』『沒有果，也沒有因。』像這樣，『從顯現藍色到顯現黃色，』『對於那個，具有顯現藍色，』『因此，互相是因，』『如何變成因果？』當顯現藍色的分別識的那個立即，產生顯現黃色的知識的時候，那個時候，除了顯現黃色，顯現黃色本身會變成那個的因，黃色不是。』對於那個，也沒有存在於黃色，因為從那個顯現黃色，也是顯現藍色，因此，會變成互相是因，會與理相違。』如何因和果互相是因？如果存在外在的意義，那麼藍色本身在那裡是因，顯現黃色是相似的那個立即的因本身。』相似的那個立即的因也是一起做，意義分離，如果分離，沒有確定，不會變成一個本身。』或者，對於認識的自性，是相似的那個立即的因，對於形態，是藍色等等本身，因此，對於那個，因為確定，沒有過失。』如果從認識的自性，是認識的自性本身，從藍色之外，也是那個的形態，會變成沒有確定。』如果從白色的海螺也作為所緣黃色的形態本身，從小的也作為所緣大的形態本身，那麼，對於這個，也是隻有不確定，那麼，那個不是，像這樣，『因為因會變成迷惑，』『在那裡，這個會混亂。』『對於沒有迷惑的顯現，』『沒有其他確定的認識。』對於看見迷惑是混亂的那個，因為不是量，所以不會變成迷惑。』那樣，想要從種子產生芽，不是相反。』對於說分別識，除了顯現種子等等，沒有種子等等。』因此，因為從顯現為種子到顯現為芽，從那個也是顯現為種子，所以沒有確定。』如果那樣，也會變成名稱斷絕。』所知和能知的事物也完全放棄了。』想要成立從煙有火。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於因果關係（Hetu-phala）、知識（Jñāna）、所知（Jñeya）、能知（Jñātṛ）、以及確定性（Nirṇaya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetu-phala）的本質： 文字質疑了簡單的因果關係，認為因果關係不是一種線性的、單向的關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。 所知（Jñeya）和能知（Jñātṛ）的相互依賴性： 文字認為，所知和能知是相互依賴的，它們不是獨立存在的實體。這與現代哲學中關於主體和客體的討論相關。現代哲學認為，主體和客體之間的關係是複雜而多樣的，它們不是完全分離的。 確定性（Nirṇaya）的困難： 文字認為，確定性是難以獲得的，因為我們的知識總是受到多種因素的限制。這與現代哲學中關於懷疑主義的討論相關。現代哲學認為，懷疑主義認為我們不可能獲得絕對可靠的知識，因為我們的知識總是受到多種因素的限制。 語言的侷限性： 文字暗示了語言的侷限性，認為語言不能完全表達世界的本質。這與現代哲學中關於語言哲學的討論相關。現代哲學認為，語言是一種重要的工具，但它不是完美的工具，並且它不能完全表達世界的本質。

།རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ནི་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།སྣང་བ་ཡང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ དོན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། ས་བོན་ལས་ནི་མྱུག་བསྐྱེད་དང་། །དུ་བ་ལས་མེ་གྲུབ་པ་ཞེས། །དེ་འདྲ་ཕྱི་རོལ་དོན་བརྟེན་ཅན། །བྱེད་པོ་ཤེས་བྱེད་གནས་པ་གང་། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ངོ་བོར། །སྣང་བ་དེ་ལྟར་དེས་འབྲེལ་པའི། །བློ་ལ་བརྟེན་པས་རྟོགས་བྱེད་ན། ། འགལ་བ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འདིར་སྣང་བ་ཉིད་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ཡི་དོན་ནི་མེད་ན་ཡང་། །སྣང་བ་ལ་ནི་ངེས་ཡོད་མིན། །སྣང་བ་མེད་ན་ཕྱི་རོལ་ནི། ། གཏི་མུག་ཕ་རོལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྣང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྣང་བ་མེད་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་ལས་མྱུ་གུར་སྣང་བ་ཡིན་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལས་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འོ་ན་མྱུ་གུ་འབའ ཞིག་སྣང་བར་མི་ནུས་ཏེ།འབའ་ཞིག་སྣང་ན་ས་བོན་དུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡོད་པས་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཕྱིའི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྣང་བར་ས་བོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ཡང་། ཕྱི་རོལ་ཉིད་ལས་ཉམས་པ་མེད། །གང་ ཚེ་སྣང་བ་མེད་འགྱུར་ན།།རྣམ་ཤེས་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་སྣང་བ་ལས་ནི་རང་གི་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ ཏེ།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་དེ་སུ་ལ་ཡང་། །སྣང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ན། །གང་གིས་མྱུ་གུ་དེ་རྒྱུ་ཅན། །འགྱུར་བ་དེ་ཡོད་ཚད་མ་གང་། །ནུས་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པས་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ།

「如果要比量的是隱蔽的，那麼外在的火是不存在的。』因為顯現也是知識的自性，所以是隱蔽本身。』其他人的顯現也是要成立的，因為對於那個是迷惑。』要成立的是會產生的自己的顯現本身，那麼，不是，因為沒有確定。』因此，要成立的是外在的意義本身，那麼，對於這個說，『從種子產生芽，』『從煙成立火，』『那樣，外在的意義是所依，』『作者能知安住哪裡？』『那個，如果那個是自性，』『顯現那樣與那個有關聯，』『依靠心認識，』『有什麼相違？』這裡需要的是顯現本身，不是意義，因為不顯現，即使存在，也與不存在沒有差別。』像這樣，說的是所緣本身存在。』即使沒有外在的意義，』『對於顯現，沒有確定。』『如果沒有顯現，外在，』『會變成愚癡的對方本身。』已經顯示了，即使沒有外在，也會有顯現。』如果沒有顯現，那麼會變成沒有外在本身，因為沒有所緣。』因此，因為從顯現為種子到顯現為芽，所以是因和果，有什麼相違？』那麼，不能僅僅顯現芽，如果僅僅顯現，因為存在沒有顯現為種子，會變成沒有因本身。』按照說存在外在意義的人，不是沒有因本身，因為存在不顯現的種子。』像這樣，即使外在不顯現，』『外在本身也沒有缺失。』『什麼時候沒有顯現，』『分別識本身是不存在的。』然而，因為存在那個其他人的顯現，所以不是沒有因本身，那麼，不是，因為沒有確定。』從其他人的顯現，也不是產生自己的顯現，那麼，那個也是不相同，像這樣，『如果那個意義對於誰，』『變成沒有顯現，』『誰使那個芽有因，』『那個存在的量是什麼？』通過接近說能力，所有說都是分離的，是沒有接近說的特徵。』因為後來看見，那麼，已經回答了。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於隱蔽性（Parokṣa）、顯現（Ābhāsa）、知識（Jñāna）、因果關係（Hetu-phala）、以及比量（Anumāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 隱蔽性（Parokṣa）的挑戰： 文字認為，如果所要證明的事物是隱蔽的，那麼我們無法通過比量來證明它的存在。這與現代科學中關於觀察和實驗的討論相關。現代科學認為，觀察和實驗是科學研究的基礎，但我們無法直接觀察到所有的事物，因此我們需要使用間接的方法來研究它們。 顯現（Ābhāsa）的本質： 文字認為，顯現是知識的自性，它不是對外部世界的簡單反映。這與現代哲學中關於現象和本質的討論相關。現代哲學認為，現象是我們所經驗到的事物，而本質是事物本身的固有性質，但現象和本質之間的關係是複雜而多樣的。 因果關係（Hetu-phala）的複雜性： 文字認為，因果關係不是一種線性的、單向的關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。

། འབྲས་བུ་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ནི། །གྲུབ་ན་དེ་ཡི་ཡོད་པར་རྟོགས། །དེ་དངོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ཡང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར། །དེས་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པས་མི་འགྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་འདི་ཡང མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པས་སུས་བཟློག་།རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་ཤེ་ན། འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །ཕྱི་རོལ་ལ་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་སྣང་བ་ཡང་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་ནི་ཕྱི་རོལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མེད་དོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་ནི་གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་འདིར་འགྱུར་ན། མཐོང་བ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་འབའ་ཞིག་འདིར་འགྱུར་ན་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། སྣང་བ་དེ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་ཡང་གཞན་ཡིན་པས་ན་འདི་ནི་མཚུངས་སོ། །དེར་ཡང་དོན་དམ་པར་ནི་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ ལ་ཡང་གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་སྣང་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་འགལ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་འགྱུར་ན། །ཕྱི་ནས་ཉིད་ནི་ རྟོགས་པར་འགྱུར།།སྔར་རྟོགས་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ནི། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་སྔར་ཉིད་རྟོགས་ཟིན་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཅིའི་དོན་དུ་འཇུག་།འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་ པ་ཉིད་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་འདི་ཡོད་པར་རྟོགས།གཞན་གྱི་ངོ་བོར་རྟོགས་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པས་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འཇུག་པ་དག་དེར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲོ་བརྟགས་པ་དེས་ ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཕྱིས་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་ཆད་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མིན་པའང་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་ཡིན་ན་བག་ཆགས་བར་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་འཆད་པ་ཉིད་དོ།

「如果說，從果知道存在，那麼，『如果成立因和果的事物，』『認識那個的存在。』『即使認識那個事物本身，』『也會變成因和果的事物。』因此，只是通過互相依賴的過失不成立。』如果說，安立一個本身，這個也是看見本身，那麼，對於分別識也通過安立，誰能返回？』因為沒有分別識，如何安立？』這個對於外在也是相同。』對於外在，也是通過安立本身，安立說存在。』即使那樣，顯現也是在世俗中存在本身。』在比量的時候，沒有外在安立之外的存在本身。』如果安立只是像這樣在這裡，也會變成看見。』如果只是像這樣在這裡，會變成顯現。』如果說，那個顯現是其他，因為意義也是其他，所以這個是相同。』在那裡，在勝義諦中，也不是認識一個本身。』對於說分別識的人，也像有翳的兩個人看見兩個月亮一樣，對於其他也安立。』因此，對於說分別識的人，如果依靠與那個自性確定的顯現有關聯的部分，是因和果的事物，有什麼相違？』對於說外在意義的人，有相違，已經顯示了。』因為沒有量。』其他，『如果認識外在，』『從外在本身認識。』『如果先前認識，所有，』『所有形態認識。』如果外在的火等等是常本身，那個的一個形態，因為先前已經認識，為什麼還要從比量進入？』然而，如果通過比量不認識自己的自性，如果那樣，如何認識這個存在？』如果認識其他自性，對於分別識的自性也是相同本身。』然而，認識把顯現和要考察的形態作為一個，進入的那些，在那裡安立，那麼，那個安立做什麼？』不是那樣，如果那個沒有，後來會產生意義斷絕，那麼，不是那個，如何會斷絕？』如果認識沒有斷絕是事物，不是變成習氣之間，如果那樣，也是不中斷本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於因果關係（Hetu-phala）、知識（Jñāna）、安立（Samāropa）、世俗諦（Saṃvṛti-satya）、勝義諦（Paramārtha-satya）、以及比量（Anumāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetu-phala）的循環性： 文字指出，如果試圖通過果來證明因的存在，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種無效的論證形式，因為它預設了它想要證明的結論。 知識（Jñāna）的建構性： 文字認為，知識不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成，是通過安立（Samāropa）而形成的。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 安立（Samāropa）的作用： 文字認為，安立是一種重要的認知活動，它使我們能夠理解世界，但安立也可能導致錯誤和偏見。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 世俗諦（Saṃvṛti-satya）和勝義諦（Paramārtha-satya）的區分： 文字認為，世俗諦是我們日常經驗的世界，而勝義諦是超越了我們日常經驗的真實。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學關注存在和實在的根本性質，但形而上學的問題往往是難以回答的。

།གོམས་པ་ལ་ དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ན་དོན་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་དོ། །མཐོང་བ་ནི་མ་མཐོང་བ་དང་མཚུངས་པར་རྟོགས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ལ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། གལ་ཏེ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་དག་ཉིད་བག་ཆགས་བར་དུ་ཞུགས་པ་དག་ཇི་ལྟར་དེས་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱིས་བསྐུས་པ། །བར་དུ་རིགས་མི་མཐུན་སྐྱེ་ལ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱ་སྐྱེགས་འབྲས་བུ་ཡིན། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་དེ་འདོད་བཞིན། ། བར་དུ་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་ཚོགས་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་བག་ཆགས་རྗེས་འབྲེལ་པ། །ཉིད་ལས་རྣམ་ཆད་མེད་པར་འགྱུར། །དཔེར་ན་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བས་བྱུགས་པ། མར་དུ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དང་། འདབ་མ་དང་། སྡོང་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་འབྲས་བུ་ལས་རྗེས་སུ དཔག་པའི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་འཇོག་པས་ན།འཇིག་རྟེན་དག་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྐྱེད་དོ་ཞེས་བསྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔར་གྱི་མེར་སྣང་བའི་ཡང་ཕྱིས་མི་སྣང་བའི་བར་དུ་འབྱུང་བ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་སྣང་བ་དག་ལ་དེར་གནས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ནུས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ མ་ཆད་པ་ཁོ་ནར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པའམ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྔར་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་མེར་སྣང་བ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དུ་བར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཕྱིའི་དོན་སྨྲ་བ་དག་གི་ལྟར་ཕྱིས་ཀྱི་མེར་སྣང་བ་ལས་སྔར་མེ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་རྟོགས་པར་ བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ཡང་བག་ཆགས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པས་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།དུ་བར་སྣང་བ་ལས་ཀྱང་དུ་བའི་བག་ཆགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དུ་བ་མེས་སྐྱེད་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུས་རྒྱུ་རྟོགས་མིན། །དེ་རྒྱུ་དག་ནི་ཡིན་ན་ཡང་། །གང་ལས་ངེས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དུ་བའི་བག་ཆགས་ཉིད་དུ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱི། མེ་ལས་དུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་།རང་གི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མེར་སྣང་བ་ཡང་དེའི་བག་ཆགས་སད་པ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དུ་བར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དུ་བ་ཡང་མེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

「如果說，對於習慣，因為沒有那個的自性，那麼，那樣承認，對於意義也沒有那個的自性。』看見不能認識為與沒有看見相同。』然而，只是安立本身，那個對於說分別識的人也是相同本身。』如果說，不同類的分別識的因本身，進入習氣之間，如何使那個不中斷？』例如，像用茜草染色的，』『中間產生不同類，』『世界是茜草的果，』『像那樣想要沒有斷絕。』『中間不同類的，』『分別識的集合會產生，』『那個的習氣后關聯，』『從本身變成沒有斷絕。』例如，用茜草汁塗抹，在變成酥油的種子和芽，葉子和莖等等，通過安立從果比量的能力差別，世界產生沒有斷絕，像那樣產生，先前顯現為火的，在後來不顯現之間產生的不同類的顯現，在那裡安住，像那樣做為持有自己的能力，產生果沒有斷絕本身，說是或確定。』因此，先前顯現的那個本身，是產生顯現為火，不是顯現為煙。』對於那個，像外在意義的說法一樣，如何認識到從後來的顯現為火，先前產生火，像那樣，按照說分別識的說法，也會有習氣，通過認識，這兩個沒有差別。』從顯現為煙，也是認識煙的習氣。』習氣是因本身，已經成立了。』外在因的事物本身是不合理的，這個已經顯示了。』『煙不是火產生，』『因此，果不認識因。』『即使那些是因，』『從哪裡確定認識？』如果說，煙的習氣本身是煙，那個本身是因和果的事物，不是從火是煙，因為那個時候沒有，而且，與自己的習氣有關聯。』如果說，顯現為火也是那個的習氣甦醒，與那個一致本身是顯現為煙的因，是因本身，如果那樣，煙也是火的因。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於習氣（Vāsanā）、因果關係（Hetu-phala）、知識（Jñāna）、以及比量（Anumāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 習氣（Vāsanā）的概念： 文字認為，習氣是一種潛在的傾向或習慣，它影響著我們的認知和行為。這與現代心理學中關於潛意識和習慣的討論相關。現代心理學認為，潛意識和習慣在我們的認知和行為中起著重要的作用，它們往往是無意識的，但卻對我們的思想和行動產生著深刻的影響。 因果關係（Hetu-phala）的複雜性： 文字認為，因果關係不是一種簡單的線性關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且因果關係可能受到習氣的影響。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。 知識（Jñāna）的侷限性： 文字認為，我們的知識受到多種因素的限制，包括我們的習慣和經驗，因此我們的知識不是絕對可靠的。這與現代哲學中關於懷疑主義的討論相關。現代哲學認為，懷疑主義認為我們不可能獲得絕對可靠的知識，因為我們的知識總是受到多種因素的限制。 對因果關係的非線性理解： 文字提出了對因果關係的非線性理解，認為因果關係不是單向的，而是相互作用的，這種理解與現代複雜系統理論的觀點相符。

།རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ངེས་པར་རྟོགས་པར་ག་ལས་ཡོད་དེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། དེ་ལའང་དུ་བར་སྣང་བའི་བློས། །བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་པ་ཅན། །མེར་སྣང་བ་ཡི་བློ་ཉིད་ནི། །རྟོགས་འགྱུར་མེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དུ་བར་སྣང་བའི་བློ་ནི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ནི་བག་ཆགས་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག གོ།།བག་ཆགས་དེ་ཡང་སད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མེར་སྣང་བ་བསྐྱེད་པས་ན་མེར་སྣང་བ་ཐོབ་པས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཕྱིའི་དོན་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན། མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་མེར་སྣང་བའམ་མེ་གཞན་ཡིན་པ་དེས་ན། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་ པས་མེ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དུ་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མེ་སྣང་བ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་མ་གྱུར་པའི་མེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བག་ཆགས་རང་ ཉིད་དོན་དམ་པར་གཅིག་ཡིན་གྱི།དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཕྱིའི་དོན་ལ་ཡང་མེ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འབྱུང་བའི་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ཆགས་རྣམས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་མི་སྣང་བའི་མེས་ནི་སུ་ལ་ཡང་དགོས་པ་མེད་དོ། ། སྣང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྣང་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་མོད། མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ཅི་བྱ། ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་མི་རིགས་མཐོང་བ་མེད། །ཕྱི་དོན་ལ ནི་མི་སླུ་དང་།།མཐོང་བའང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བའི་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པ་མེད་དོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དེ་བཞིན་འབྱུང་འགྱུར་མྱོང་བ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤིན་ཏུ་ངེས། །ད་ལྟར་འབྱུང་དོན་རིག་ ན་ནི།།ཡོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འགའ་ཡང་འབྱུང་བའི་དོན་ལ་ལྟོས་པས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ད་ལྟར་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བདག་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེས་པས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ད་ལྟར་ བ་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རིག་པ་ནི་ཐོབ་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ད་ལྟར་བའི་རང་བཞིན་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྱུང་བ་ནི་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་འབྱུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །ད་ལྟར་བའི་རྣམ་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཡང་འབྱུང་ བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།

「即使是因本身，從哪裡有確定的認識？因為是迷惑，那麼，對於這個說，『對於那個，以顯現為煙的心，』『具有習氣明顯甦醒，』『顯現為火的心本身，』『會認識，不是火本身。』像這樣，顯現為煙的心是與習氣有關聯，從那個比量那個習氣。』那個習氣也是向著甦醒顯現，因此，產生顯現為火，獲得顯現為火，所以是量。』例如，按照說外在意義的人，從比量火，顯現為火或者其他火，因此，依靠一個集合，像看見火一樣，煙和會產生的火的顯現兩個是與習氣有關聯，如果說，隱蔽和不隱蔽的火是一個本身，那麼，不是，因為沒有量。』因為通過習氣的力量是一個本身，習氣自己是勝義諦中一個，不是事物，這個也已經顯示了。』對於外在的意義，也不是比量火本身，然而，是會產生的顯現本身，因為眾生爲了那個意義而追求。』不顯現的火對於誰也沒有需要。』追求顯現，會變成比量會產生的顯現，比量火做什麼？』如何比量會產生的？』因為看見是那樣本身。』因為看見是那樣本身，那麼，對於這個，不合理，沒有看見。』『對於外在的意義不欺騙，』『看見也不是可能。』通過會產生的顯現本身比量，所有都是合理的。』在外在的夢中也不是可能。』像這樣，『那樣會產生的體驗，』『通過比量非常確定。』『如果知道現在產生的意義，』『已經顯示了不是存在。』如果不是那樣，任何也不會因為依靠會產生的意義而進入。』然而，通過『現在和會產生的我是一個』而進入，如果那樣，那麼，這個是認識會產生的意義本身，不是認識現在的。』像獲得認識一樣比量。』因此，因為沒有獲得現在的自性，而且，會產生是相反，所以量是具有會產生對境本身。』雖然現在的形態存在，但不是真實的。』現量也是對於會產生本身是量。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於習氣（Vāsanā）、知識（Jñāna）、比量（Anumāna）、現量（Pratyakṣa）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 習氣（Vāsanā）的作用： 文字認為，習氣不僅影響我們的認知和行為，而且也影響我們如何理解因果關係。這與現代認知科學中關於認知偏差和框架效應的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗，這些因素會導致我們產生認知偏差，從而影響我們對世界的理解。 知識（Jñāna）的建構性： 文字認為，知識不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成，是通過習氣和認知活動形成的。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 現量（Pratyakṣa）的解釋： 文字認為，現量也是一種基於經驗的認知方式，它不是對外部世界的直接反映，而是基於我們過去的經驗和習氣對未來事件的預期。這與現代認知科學中關於預測性編碼的討論相關。現代認知科學認為，我們的大腦不斷地預測未來，而我們的感知是對這些預測的驗證。 時間（Kāla）的性質： 文字認為，我們對時間的理解是基於我們對未來事件的預期，而不是對現在事件的直接感知。這與現代哲學中關於時間哲學的討論相關。現代哲學認為，時間是一個複雜而多樣的概念，它既有物理的維度，也有心理的維度。

།དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ། དོན་འདི་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མངོན་སུམ་དེ་ ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཡོད་པ་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ནི་འབྱུང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བའི་དོན་དེ་ཡང་ཐོབ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན པར་འགྱུར་ལ།དོན་དེ་ཡང་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཡིན་པས་འབྱུང་བའི་ཡུལ་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། མ་རྟོགས་ཅུང་ཟད་རྟོགས་སྩོགས་ཀྱི། །དབྱེ་བས་ཐ་སྙད་དེ་རྣམ་གསུམ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་དག་ནི། །ཐམས་ཅད་འཐད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །མ་ རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་མངོན་སུམ་དང་ལྟ་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།ཅུང་ཟད་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན། ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །དེ་ན་གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ ལ།དོན་ཡང་ད་ལྟ་བའི་ཡིན་ན་གྲུབ་པ་གྲུབ་ལ་སྒྲུབ་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་ཁོ་བོ་ཅག་འདོད་དོ། །དེས་ན་དུ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པས་ནི་མེའི་བག་ཆགས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། བག་ཆགས་དེ་ཡང་འབྱུང་བའི་སྣང་བ་དག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པས་དེའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིའི་དོན་འདོད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ། དེར་དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་ འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ།འཇིག་རྟེན་དོན་ཉིད་དོན་དུ་ནི། །གཉེར་གྱི་སྣང་བ་དོན་གཉེར་མིན། །འཇིག་རྟེན་ལ་འགའ་རྨི་ལམ་གྱི། །བདེ་བ་དོན་གཉེར་མཐོང་བ་མེད། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་བག་ཆགས་བརྟན་བརྟེན་ནས། །སྣང་བ་མཚམས་སྦྱོར་ལྡན་ན་དེར། །རྨི་ལམ་བདེན་མིན་ ཡིན་ཡང་དེར།།ཁྱེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་འཆུགས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

「那樣也已經顯示了。』因此，如所說，『這個意義是會產生，在知識的時候不是存在，』所說的那個是消除，因為不會變成沒有會產生，所以，從相遇產生的現量是量。』因此，因為存在是所緣，不是理由，』所說的那個也已經放棄了。』因此，因為現量和比量是具有會產生對境，所以對於那個的跟隨和相反的跟隨的事物是量。』在勝義諦中，所有都是具有自己自性的對境本身，在名言中是具有會產生意義的對境。』那個會產生的意義也是獲得的對境，因此是做意義的事本身。』如果說，承認名言，會變成具有意義的對境本身，那個意義也是現在的本身，僅僅成立為會產生對境，做什麼？』對於這個說，『通過不認識、稍微認識和非常認識的，』『差別，那個名言是三種。』『依靠那個，這些，』『所有都認識為合理本身。』不認識的人的名言是具有現量和看見的意義的對境。』稍微認識的人的是具有會產生對境。』非常認識的人的是具有僅僅顯現的對境本身。』那麼，如果依靠不認識的知識，是具有意義的對境，意義也是現在的，成立是成立，我們想要成立的那個就是那樣本身。』因此，顯現為煙的知識是認識火的習氣本身，那個習氣也是認識會產生的顯現為一個，因此，對於顯現為那個自性而進入，所以，要認識的是那個會產生的顯現本身，像想要外在意義的會產生的火一樣。』因此，在勝義諦中是具有會產生對境。』如果說，後來的迷惑是會產生顯現，或者，在那裡不會追求意義？』『世界追求意義本身，』『不追求顯現意義。』『對於世界，沒有看見誰追求夢的，』『快樂意義。』那個不是，像這樣，『如果習氣穩定，』『如果具有顯現連線，』『即使夢不是真實的，』『對於你有什麼斷絕？』對於誰，沒有從習氣的差別本身而迷惑，那個不是夢的真實本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、名言（Vyavahāra）、勝義諦（Paramārtha-satya）、習氣（Vāsanā）、以及知識（Jñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）和比量（Anumāna）的對境： 文字認為，現量和比量都以未來（會產生）為對境，而不是以現在為對境。這與現代認知科學中關於預測性編碼的討論相關。現代認知科學認為，我們的大腦不斷地預測未來，而我們的感知是對這些預測的驗證。 名言（Vyavahāra）的層次： 文字認為，名言（世俗諦）有三種層次，分別對應于不認識、稍微認識和非常認識。這與現代哲學中關於知識的層次的討論相關。現代哲學認為，知識不是一個單一的概念，而是有不同的層次和型別。 勝義諦（Paramārtha-satya）的性質： 文字認為，勝義諦是超越了名言（世俗諦）的真實，它與我們日常經驗的世界不同。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學關注存在和實在的根本性質，但形而上學的問題往往是難以回答的。 習氣（Vāsanā）的作用： 文字認為，習氣影響著我們的認知和行為，也影響我們如何理解世界。這與現代心理學中關於潛意識和習慣的討論相關。現代心理學認為，潛意識和習慣在我們的認知和行為中起著重要的作用，它們往往是無意識的，但卻對我們的思想和行動產生著深刻的影響。 知識（Jñāna）的相對性： 文字認為，我們的知識是相對的，它取決於我們的認知能力和經驗。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。 經驗的建構性： 文字認為，我們的經驗不是對外部世界的簡單反映，而是我們自己建構的。這與現代哲學中關於建構主義的討論相關。現代哲學認為，建構主義認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。

།རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་རྨི་ལམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ཉིད་ན་རྨི་ལམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ལ་རག་མོད། དེ་ལ་ཡང་མི་མཁས་པ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་འདི་ཁྱེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དོན་དམ་པ་ལ་མཁས་པ་མི་གཙུག་གི་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་དམ་པར་འགྱུར་བ ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ནི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་བར་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པས་འཇུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། ཐར་འདོད་བཟོད་པ་དང་ལྡན་དག་།འཁོར་བའི་བདེ་བ་དོན་གཉེར་མིན། །དེས་ན་དེ་དག་ཆོས་ལ་ནི། །འཇུག་པ་དེ་ བཟློག་གྲུབ་ཕྱིར་ཡིན།།འཁོར་བའི་བདེ་བའི་དོན་དུ་ཆོས་སྒྲུབ་མཐའ་དག་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་བའི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཐར་པ་འཕེན་པ་རྣམས་ནི་འཁོར་བའི་ཐ་སྙད་འདྲི་བའི་ཆོས་ལ་བཟློག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ མེ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ནི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེའང་རིགས་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན།འོ་ན་ནི་དུ་བར་སྣང་བ་དེའི་བག་ཆགས་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། ཇི་ལྟར་མེའི་བག་ཆགས་རྟོགས་པར་བྱེད། །འདི་ལྟར། གང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡིས། །རབ་ཏུ་ སྦྱར་བའི་བག་ཆགས་ནི།།དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡི། །རྒྱུ་ཡིན་སྣང་བ་གཞན་གྱི་མིན། །མེའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དུ་བར་སྣང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དུ་བའི་བག་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པ་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། སེམས་རྒྱུད་དེ་རུང་བག་ཆགས་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཅན་ནི་དུ་བས་ནི། །སྣང་བའི་བློ་དག་གསལ་བྱེད་པ། །དེས་ན་མེ་ལས་དུ་བ་ཡིན། །འཁོར་བའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ནི་སེམས་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མེར་སྣང་བར་རུང་ བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་མེར་སྣང་བ་ཡིན།རྒྱུད་དེ་ཡང་དུ་བའི་བག་ཆགས་སད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལས་དུ་བར་སྣང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མེའི་བག་ཆགས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་དུ་བའི་བག་ཆགས་དུ་བར་ སྣང་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མེར་སྣང་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་སད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན།དུ་བར་སྣང་བ་འམ། དུ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།

「對於說分別識的人，習氣的差別，夢和一個的分別識的差別是存在的。』例如，像在夢本身，夢和一個的差別存在一樣。』或者，依靠夢的差別本身，對於那個，不精通的人也會進入，這個對於你有什麼斷絕？』對於勝義諦，精通的人會變成最珍貴的珠寶裝飾，想要解脫的人不想要所有快樂都像孩子的遊戲一樣，因為不想要，所以沒有進入，已經成立的成立本身。』像這樣，『想要解脫，具有忍耐的人，』『不追求輪迴的快樂意義。』『因此，那些對於法，』『進入那個是返回成立的緣故。』爲了輪迴的快樂的意義，所有修法都像孩子的遊戲一樣，具有看見的認識，產生解脫的那些，對於詢問輪迴名言的法，是返回進入。』因此，名言的量的對境是顯現本身。』如果說，顯現為火等等是與習氣有關聯本身，那個也是與同類的習氣有關聯，那麼，會認識顯現為煙的那個習氣本身，如何認識火的習氣？』像這樣，『以顯現為誰的自性，』『完全結合的習氣，』『是顯現為那個自性的，』『因，不是其他顯現。』火的習氣不是產生顯現為煙，因為那個要由煙的習氣本身產生。』從那個，要由其他產生，不是產生，不使其他明白，那麼，對於這個說，『雖然心相續是習氣的，』『具有心要，通過煙，』『使顯現的心明白，』『因此，從火是煙。』所有輪迴的戲論都是從心本身產生的。』因此，從具有能夠顯現為火的習氣的認識的心相續，是顯現為火。』那個相續也是通過其他心使煙的習氣甦醒，產生顯現為煙。』因此，火的習氣只是做為一起做的煙的習氣，是顯現為煙的近取因，也是使會產生顯現為火的近取習氣甦醒，所以，是具有顯現為煙，或者煙的習氣的一起做。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於習氣（Vāsanā）、分別識（Vijñāna）、夢（Svapna）、名言（Vyavahāra）、勝義諦（Paramārtha-satya）、因果關係（Hetu-phala）、以及知識（Jñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 習氣（Vāsanā）的差異： 文字認為，不同的習氣會導致不同的經驗，例如夢境和清醒時的經驗。這與現代心理學中關於潛意識和夢的討論相關。現代心理學認為，夢是潛意識的表達，它反映了我們內心的願望、恐懼和衝突。 分別識（Vijñāna）的作用： 文字認為，分別識是產生經驗的基礎，它受到習氣的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 夢（Svapna）的性質： 文字認為，夢是一種特殊的經驗，它與清醒時的經驗不同，但它也受到習氣的影響。這與現代神經科學中關於夢的神經機制的討論相關。現代神經科學認為，夢是由大腦中的神經活動產生的，它可能與記憶、情緒和學習有關。 名言（Vyavahāra）和勝義諦（Paramārtha-satya）的區分： 文字認為，名言是世俗的真理，而勝義諦是超越世俗的真理。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學關注存在和實在的根本性質，但形而上學的問題往往是難以回答的。

།དེས་མེ་དང་མེའི་འབྲས་བུ་དུ་བ་དག་ཚོགས་པ་གཅིག་ ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ན་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་གྱི། མ་འོངས་པ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རུང་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་འོངས་པ། །གོ་བྱ་ཉིད་ཅེས་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །དུ་བ་ལས་ཀྱང་ཐོབ་བྱའི་མེ། །སྐད་ཅིག་དེར་གོ་མིན་ནམ་ཅི། །ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་མ་འོངས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་ལས་མེའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་ཀྱི། ཕྱི་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་འགའ་ཡང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་དུས་སུ་འབྱུང་བའི་མེས་ནི་དེ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན། དེས་ཐོབ་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་གཉའ་བོའི་ཚུལ་གྱིས་དུས་གཞན་གྱི་དོན་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་མ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བསྟན་པ་དེས་ནང་དོན་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་དོན་མེད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་དོན་བྱ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། འདི་ཡང་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་དུས་སུ་གོ་བར་བྱ་བ་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།།དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་དོན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིའི་བག་ཆགས་ལ་ཡང་ མཚུངས་སོ།།དོན་ལ་ཡང་དེའི་དུས་སུ་བག་ཆགས་ཙམ་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བག་ཆགས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་གོ་བ་ཉིད་དོ། བག་ཆགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིའི་དོན་དང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་དག་གི་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདྲ་བ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་རིགས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཉིས་པར་བཤད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། མཁས་པ་རྣམས་ལ་རྩོད་འདི་ཡོད། ། ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཚུལ་གཉིས་རྗོད་ཡིན་དེ་ཡང་ནི། །ལྷན་ཅིག་མྱོང་བ་ངེས་པས་འགྲུབ། །གཞན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཚུལ་གཉིས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། མཁས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་དག་ནི་མྱོང་བ་ངེས་པ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བསྟན ཟིན་ཏོ།

「因此，火和火的果煙，依靠一個集合，是所知能知的物體，所以是合理的。』如果說，僅僅依靠一個集合來使明白，所知能知的物體什麼時候是同時的，未來不是認識，是迷惑，那麼，這個是不合理的，像這樣，『所有都是未來，』『成立說是所知本身。』『從煙也獲得要獲得的火，』『那一剎那，不是明白嗎？』量的對境是未來本身。』如果說，從煙認識到火的那個時候存在，不是從後來會產生，那個時候任何也不會變成量。』在那個時候，會產生的火對於那個沒有需要。』如果對於會產生有懷疑，如何是量本身？』因為那個顯示獲得，所以是量，量不是以肩負的方式顯示其他時候的意義，那麼，因為顯示那個不進行內在意義的事，那個不是隻是沒有意義嗎？』因為會產生產生意義的事，這個也是接近安立而進行意義的事，因為在因上安立果，那麼，如果那樣，按照說分別識的人，那個時候也有要明白的習氣。』因為沒有進行意義的事本身，那個做什麼？』這個對於意義也是相同。』因為通過會產生的意義的門進行意義的事，那個也是進行意義的事，那麼，對於這個的習氣也是相同。』對於意義，也是那個時候只是明白習氣。』如果說，由其他明白，習氣也是由其他明白本身。』習氣也不是從名言之外由其他不認識。』因此，外在意義和僅僅說分別識的人的比量是相同本身。』因此，僅僅分別識是合理的。』那麼，如何導師對於外在意義也說分別識是雙重自性，是合理的說是分別識的人本身，那麼，對於這個說，『對於精通的人，有這個諍論，』『對於外在，依靠誰，』『說雙重方式，那個也是，』『通過一起體驗確定而成立。』依靠其他，承認外在意義，說雙重方式，對於精通的人是說分別識本身。』已經顯示了，不同的是不能確定體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於因果關係（Hetu-phala）、知識（Jñāna）、比量（Anumāna）、習氣（Vāsanā）、名言（Vyavahāra）、以及分別識（Vijñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetu-phala）的理解： 文字認為，因果關係不是一種簡單的線性關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且因果關係可能受到習氣的影響。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。 知識（Jñāna）的性質： 文字認為，知識不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成，是通過習氣和認知活動形成的。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 分別識（Vijñāna）的地位： 文字認為，分別識是產生經驗的基礎，它受到習氣的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་པས་དེ་ལ་རེས་འགའ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འཛིན་པ་ཉིད་དེ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །སེར་སོགས་ལ་ཡང་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་དེ་ཉིད་དང་སྔོན་གང་མཐོང་། །དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་འདི་ཅི། །མངོན་སུམ་འོན་ཏེ་རྗེས་དཔག་ཡིན། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པའི ཕྱིར་རོ།།དེ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བསམས་ནས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་ཚང་བང་དང་གཞན་ན་གནས་པ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མེའི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་གསལ་བ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།འདིར་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྔོན་པོ་ཉིད་ད་རུང་དུ་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁས་བླངས་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་གམ། རྟོགས་པ་རང་བཞིན་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་སྤྱིར་གྱི་རྒྱུད་བཏགས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་མེད་ པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དག་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དང་རྙོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན།རྣམ་པ་གཞན་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གསལ་དང་། །མི་གསལ་འདྲེན་མ་ལ་སོགས་པ། །སྣང་ བ་ཐ་དད་འཛིན་པ་ཡི།།ཤེས་པ་དོན་གཅིག་ལ་དམིགས་སོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ཉིད་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་དོན་ལས་དེར་སྣང་མིན་ན། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀུན་ནི། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ རྣམ་པ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་གཟུང་བའི་དོན་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ།

「如果說，分別識是沒有形態本身，那個時候，因為是其他形態本身，對於那個，有時會執持的形態，會執持為不同本身。』執持本身，是執持沒有黃色等等的形態本身，藍色本身是快樂的形態，那個本身是以痛苦的形態執持，那麼，『對於黃色等等，也是執持的，』『那個形態本身和藍色看見的，』『知道那個本身是什麼？』『是現量或者比量？』暫時，現量不是，因為現量進入先前和後來的事物。』如果那個沒有，對於比量也不是，所以，先前和後來不是量的對境。』那麼，因為現量不能執持跟隨和相反，如何比量火等等其他？』不是，因為比量是具有一般對境，思惟為一個執持的對境，比量。』例如，像在柵欄和在其他地方安住的，安立為一個本身，說這是火的那個，要與其他的共同成立，在勝義諦中不是一個本身，像那樣，在這裡，對於執持的形態本身，藍色本身仍然從那個不同存在本身，承認沒有不同的因，執持和能執持，或者，認識的自性和藍色的形態是不同成立。』因此，對於事物沒有不同，然而，對於安立一般的相續存在。』在那裡，在勝義諦中存在是依靠自己的特徵，一起所緣確定本身。』因此，在勝義諦中，沒有不同本身。』當知識沒有形態的時候，那個時候是所有時候都是清凈的那個本身，會變成不是顯明和不顯明和渾濁的自性，也會看見其他形態。』像這樣，『通過根的差別，顯明和，』『不顯明，引導等等，』『執持不同顯現的，』『知識所緣一個意義。』如何對於一個意義本身，會變成各種顯現？』像這樣，『如果不是從那個意義在那裡顯現，』『因為意義的自性是一個，』『那個的具有意義的所有，』『會變成一個自性本身。』如果說，分別識是沒有形態本身，那個時候，會顯現能執持的意義本身。』那個也是一個形態本身，因此，不會變成不同顯現。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於分別識（Vijñāna）、形態（Ākāra）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、普遍（Sāmānya）、勝義諦（Paramārtha-satya）、以及知識（Jñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 分別識（Vijñāna）的形態： 文字討論了分別識是否具有形態的問題。如果分別識沒有形態，那麼我們如何解釋我們所體驗到的各種不同的形態？這與現代認知科學中關於表徵的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知依賴於表徵，表徵可以是心理的、神經的或符號的。 現量（Pratyakṣa）和比量（Anumāna）的侷限性： 文字認為，現量只能認識當下的事物，而比量只能認識普遍的事物。這與現代科學中關於觀察和實驗的討論相關。現代科學認為，觀察和實驗是科學研究的基礎，但觀察和實驗總是受到觀察者和測量工具的影響，因此不是絕對客觀的。 普遍（Sāmānya）的性質： 文字認為，普遍是一種抽像的概念，它不是真實存在的，而是我們通過思維構建的。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是一個複雜而多樣的概念，它可以指抽像的概念、類別的屬性或共同的特徵。 勝義諦（Paramārtha-satya）的性質： 文字認為，勝義諦是超越了我們日常經驗的真實，它與我們所體驗到的各種不同的形態不同。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學關注存在和實在的根本性質，但形而上學的問題往往是難以回答的。

།དོན་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པ་དུ་མའི་ཉེས་པ་དེ་ནི་སོ་ན་འདུག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ་འདི་ལྟར། དོན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྗེས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཞན་འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་། །ཆ་འགའ་ཡིས་ནི་ཐ་དད འགྱུར།།དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དོན་ལས་གཞན་ལས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཟླ་བ་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕ་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕ་དེ་ཡི་ནི་གཟུགས་ཡིན་ཡང་། །འགའ་ཞིག་ ལས་ནི་ཆ་འགའ་ཡིས།།ཐ་དད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན། །ཕ་ལས་འདྲ་བས་སྐྱེ་བའི་བུ་ནི་གཞན་མའི་རྣམ་པ་མི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་དད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། མར་མེ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན། །སྔོ་དང་དམར་དང་མདངས་ གསལ་བ།།མིག་མི་གསལ་བས་མཐོང་བར་འགྱུར། །རབ་རིབ་ཀྱིས་མིག་གི་ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མར་མེ་ལ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཟླུམ་པ་མདངས་གསལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་མར་མེའི་རང་བཞིན་ བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ།དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དངོས་ཡིན་ན། །དབང་པོ་གསལ་བ་ཅིས་ནུས་མེད། །མི་གསལ་བས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་ཡང་མི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ཉམས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡང་དག་མཐོང་ན་དེ་མཐོང་བ། །དབང་པོ་ཉམས་ པའང་ཇི་ལྟར་ཡིན།།མི་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཉམས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་མཐོང་བཞིན་དུ་ཡང་ཉམས་པར་རྟོགས་ན་ནི། ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཐོང་བ་མཐའ་དག་ཀྱང་མི་ཉམས་པར་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་མཐོང་བའི་ནུས་པ་ཉམས་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ནུས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས་ཡོད་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཉམས་པ་ལས་ཉམས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེའང་ བདེན་པའམ་མི་བདེན་པའི།བདེན་པར་མཐོང་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「已經顯示了，意義的形態不是多種。』如果說，即使是意義的形態本身，如何變成多種本身？』知識的形態也是要做成一個形態本身，因此，多種形態的過失是安住本身，那麼，沒有過失，像這樣，『依靠意義會產生，』『那個的自性跟隨，』『那個也從其他一些，』『通過一些部分是不同。』會產生為那個的形態本身，是也從意義之外變成那個的形態，例如，像月亮是一個形態本身，通過眼翳等等的力量變成形態，像那樣。』像這樣，『依靠父親，』『雖然是那個父親的形體，』『從一些，通過一些部分，』『確定是不同本身。』從父親相似而產生的兒子，不執持其他母親的形態不是。』顯示根差別本身是，『燈等等的輪，』『具有孔雀羽毛的形態，』『藍色和紅色和光澤顯明，』『通過眼睛不顯明會看見。』通過眼翳使眼睛的能力衰弱的人，對於燈，會看見具有藍色等等形態差別，圓的光澤顯明。』然而，如果變成那樣本身，是燈的自性真實本身，那個時候，『如果那個外在是事物，』『根顯明如何不能？』『不顯明的也會看見。』又，那個也是不顯明本身，不是根衰弱，像這樣，『如果正確看見，看見那個，』『根衰弱如何是？』因為看見不真實，說是看見衰弱。』如果看見真實也認識為衰弱，那麼，看見柱子等等所有也會變成不衰弱而恒常。』像這樣，暫時，看見的能力衰弱，通過自己的自性不是能現量認識，因此，要通過比量考察。』能力是，像從看見果考察存在一樣，從果衰弱考察衰弱。』那個的果也是看見，那個也是真實或者不真實，如果看見真實也是認識，那麼，會變成沒有說不衰弱。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於形態（Ākāra）、知識（Jñāna）、因果關係（Hetu-phala）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、以及感官（Indriya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 形態（Ākāra）的性質： 文字討論了形態是否是單一的，以及我們如何解釋我們所體驗到的各種不同的形態。這與現代認知科學中關於表徵的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知依賴於表徵，表徵可以是心理的、神經的或符號的。 因果關係（Hetu-phala）的複雜性： 文字認為，因果關係不是一種簡單的線性關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且因果關係可能受到多種因素的影響。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。 感官（Indriya）的作用： 文字認為，感官是獲取知識的工具，但感官也可能受到各種因素的影響，導致我們產生錯誤的認知。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，我們的感知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。

།འོན་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཞན་གྱིས་བལྟར་མེད་པ་མཐོང་བས་ན། དབང་པོ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། རབ་རིབ་ཀྱིས་སྦྱངས་གསལ་བའི་མིག་།དབང་པོ་ ལས་འདས་མཐོང་དེ་ལ།།གཞན་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་དེ་ཡང་། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གསལ་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་བ་ཡང་མཐོང་བ་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གསལ་བར་མི་མཐོང་། དེ་ལྟར་ནི་མཐོང་བ་མེད་དོ། །གང་ཞིག་གཞན་གྱིས་བལྟར་མེད་པ་ཕྲ་མོ་མཐོང་བ་དེ་ ནི་གཞན་གྱིས་བལྟར་ཡོད་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡང་དག་པ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དག་པ་ཡིན་པ་དང་། མཐོང་བར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་མཐོང་བ་ཡང་དག་ མིན།།ཇི་ལྟར་ཡང་དག་ཡང་དག་ཉིད། །མཐོང་བ་ལས་ནི་མ་གཏོགས་པ། །ཡང་དག་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་མིན། །མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་འཇོག་ན་ཡང་དག་པ་ཞེས་བྱ་བར་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།མཐོང་བ་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་གང་གི་ངོ་བོར་མཐོང་། །དེ་ནི་ད་ལྟར་ཉིད་རྟོགས་བྱ། །གཞན་དུ་མཐོང་བ་གཞན་དུ་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་ཁས་ལེན་བྱེད། །དབང་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་རབ་རིབ་ལ་སོགས་ པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུས་སྐྱེ་བ་སྐྱེད་པ་ཅན་དང་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རབ་རིབ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདི་ལྟར། སྣང་དབང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས། །གཞན་ནི་གཅིག་གིས་ནུས་རྟོགས་པ། །དེས་ན་གཞན་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་ནི་མར་མེ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་དམིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྒྱུ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྣང་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་དེ་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དུ་སྣང་བས་ན་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བར་རུང་། གང་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡང་གཞན་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡིན་ན། ཐུག་པ་མེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ།

「然而，即使是存在本身，因為看見其他不看，那麼，是根衰弱，如果那樣，『通過眼翳，清凈顯明的眼睛，』『超越根看見那個，』『其他看見的意義那個也是，』『如何不顯明？』誰不被其他看見也看見，那個如何不顯明地看見被其他看見？』那樣是沒有看見。』誰看見其他不看微細，那個是看見完全顯明地看見其他看。』那樣也不是，因此，不是合理說是正確看見本身。』如果說是正確，也是會變成看見，不是矛盾嗎？』如果看見不是正確，』『如何正確是正確本身？』『除了從看見，』『沒有其他正確的理由。』如果安立說是看見不是正確，會變成沒有說是正確，因為沒有差別。』說是看見不合理不是存在，那麼，那個不是好的，『誰以誰的自性看見，』『那個現在本身要認識。』『在其他看見，在其他，』『如何承認？』確定所緣根變化，跟隨和相反跟隨眼翳等等本身，不是合理說是從那個之外的因產生，具有產生和體驗的自性和跟隨有關聯。』要成立的是跟隨眼翳等等的形態變化本身。』如果那樣，即使承認外在本身，也只是言辭而已。』像這樣，『從顯現，根，作意，』『其他一個能認識，』『因此，其他不是因。』從顯現等等之外，確定是燈本身的能力，不是輪的。』因此，因為沒有其他因，不是對境，已經顯示了，不是因不是對境。』說是爲了顯現是對境不合理，因為顯現即使在迷惑也有。』如何通過自己的自性是迷惑？』通過自己的自性顯現是自證，不是對境。』如果通過其他顯現，不是自性，那麼，如何合理說是通過自己的自性顯現是其他顯現？』如果那個顯現也是其他顯現，如果無盡是顯現，『像那樣，其他也是自己的自性顯現，』『因此是自證本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於感官（Indriya）、知識（Jñāna）、自證（Svasamvedana）、顯現（Ābhāsa）、以及對境（Viṣaya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 感官（Indriya）的侷限性： 文字認為，感官是獲取知識的工具，但感官也可能受到各種因素的影響，導致我們產生錯誤的認知。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，我們的感知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。 自證（Svasamvedana）的性質： 文字認為，自證是一種特殊的認知方式，它不是對外部世界的反映，而是對我們自己意識的直接體驗。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它既有主觀的維度，也有客觀的維度。 顯現（Ābhāsa）的理解： 文字認為，顯現不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成。這與現代哲學中關於表象的討論相關。現代哲學認為，表象是我們的經驗的基礎，但表象不是對外部世界的直接反映，而是我們自己創造的。 對境（Viṣaya）的性質： 文字認為，對境不是獨立於我們意識而存在的，而是我們意識的構成。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。

།གལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱང་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ ལས་ནུས་པ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།རྨ་བྱའི་མདོངས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནུས་པ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ལས་གནས་པའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་སད་པས། དམིགས་པ་དག་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བཞིན་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ས་གཞི་ཚིག་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཚུངས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁྲུལ་པས་དམིགས་པའི་མེ་ལ་ནི་ས་གཞི་ཚིག་པའི་འབྲས་བུ་མ་དམིགས་སོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མེ་དེ་ནི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་ཉིད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ནའོ། །རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པས་ཐ་དད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་བྱ་བ་མེད་པ་ཅན་དོན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་རིགས་སོ། །ཐམས ཅད་དོན་ཉིད་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན།ཐམས་ཅད་མྱོང་བའོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཡང་། ཐམས་ཅད་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དོན་ཉིད་ཡིན། མྱོང་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ གྱིས་ཀྱང་མྱོང་བ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡོད། ཁྱེད་ལ་ཡང་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གཞན་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་བུམ་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བྱེད་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མར་མེ་ བཞིན་ནོ།།བུམ་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མུན་ཁུང་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཤེ་ན། ཚེགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་མོ་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བདག་ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「如果說是互相顯現，那麼，因為藍色等等也是互相顯現，會變成體驗本身，因為安住于體驗藍色等等的那些也是體驗的自性本身。』從跟隨和相反，確定能力自性的因是對境。』孔雀羽毛不是從跟隨和相反確定能力，因此，這個不是對境。』因為沒有安立從體驗安住的自性之外的形態。』柱子等等，因為清醒，所緣是安立為不同，因為被其他知識看見。』因為也看見那個的果，地面燒焦。』在這裡，也是因為被眼翳迷惑的人看見相同，那麼，不是，因為對於那些也是相同。』迷惑所緣的火，沒有確定地面燒焦的果。』因此，兩個都是迷惑。』然而，那個火不是做燃燒本身，那麼，不是，因為沒有那樣認識。』對於不是那樣認識為那樣是迷惑本身。』如果依靠世界的名言是迷惑，意義本身也是僅僅依靠世界的名言。』因為通過自己的自性顯現，所有都是那樣本身，不合理是不同。』因此，沒有意義的事，是意義，其他不是，那麼，合理。』為什麼所有不是意義本身？』為什麼不想要所有是體驗？』即使是體驗的自性，所有都是自證本身，如何是意義本身？』體驗是隱藏本身，那麼，不是，因為沒有量。』如何是自證？』因為看見。』其他也看見體驗，那麼，對於這個有什麼量？』對於你也有什麼，那麼，不是其他認識本身。』如果說，沒有使顯明，如何是顯明，不是顯明，像瓶子一樣，是使顯明，那麼，不是，因為沒有成立為不是顯明，像燈一樣。』瓶子如何？』因為安住在黑暗的地方。』那個有自性，從哪裡？』因為看見依靠一個集合的觸等，和因為其他看見夜晚行走等等。』在勝義諦中不是那樣，這個是我們自己的想要。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於顯現（Ābhāsa）、體驗（Anubhava）、自證（Svasamvedana）、對境（Viṣaya）、名言（Vyavahāra）、勝義諦（Paramārtha-satya）、以及知識（Jñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）和體驗（Anubhava）的關係： 文字討論了顯現和體驗的關係，認為體驗是顯現的基礎。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，我們的感知是基於我們對外部世界的體驗。

།དེའི་ཕྱིར་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མར་མེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་མདོངས་དེ་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་སྣམ་བུ་ཁྲ་བོ་བཞིན་དུ་མར་མེ་མེད་པར་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་མཐོང་བར་ཐལ་ ལོ།།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་བློ་རྒྱུ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་ལ་ལྟོས་འགྱུར་ཁྱོན་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་མེད་ཀྱང་ཕྱོགས་གཅིག་པོ་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟ་ན་གཉི་ག་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། མར་མེ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གཉི་ག་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཡུལ་དེ་བཀབ་ཀྱང་མར་མེ་ཙམ་ལས་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དེ་ནི་གཉི་གའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་དགག་པ་ཉིད་དུ་ མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན།འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མིག་གི་བྱེད་པ་འཇུག་པ་དེས་ན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་མིག་གི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་དེའི་ རང་བཞིན་ལ་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ནི།འོད་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་མར་མེས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་རང་གི་རྒྱུད་ལས་འོད་དང་བཅས་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ཀྱང་མདུན་ན་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །མར་མེ་ ལས་འོད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཐ་དད་ལ་རག་མོད། འོན་ཀྱང་མར་མེ་ཉིད་བཞིན་དུ་འོད་མར་མེས་གསལ་བར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་དང་གཟུགས་ལས་མ་གཏོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་ནི་ཚད་མ་མེད་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ མྱོང་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ།

「因此，被眼翳者看見的形態是像燈一樣，是自證本身。』又，如果那個羽毛有能力，像彩色的布一樣，即使沒有燈，也會在一個方向看見，會成為過失。』像這樣，『如果那個本身是心的因，』『如何依靠燈？』具有範圍的自性，即使那個的一個方向沒有，執持一個方向是其他。』如果那樣本身是因，那麼，不是，因為執持藍色等等依靠其他自性本身。』如果那樣，要考察兩個都是因，那麼，『因為只有燈存在，』『兩個也不是因。』即使覆蓋對境，因為只有燈存在，那個看見不是具有兩個因。』然而，因為產生其他其他形態，不能遮止那個，那麼，因為是在那個時候產生，不是不顯明的自性。』對於那個，眼睛的作用進入，因此不是認識，這個是不相關，因為在同時，對於那個沒有眼睛的作用。』如果跟隨和相反，作用進入那個的自性，那麼，像光一樣，在那個時候，會變成由燈產生。』如何燈從自己的相續具有光，像那樣，眼睛也具有面前完全顯明的自性，所以沒有過失。』如果說，從燈光是不同，依靠不同，然而，像燈本身一樣，會變成光不是由燈使顯明。』因此，除了從眼睛和色，其他分別識沒有量，所以不是存在，然而，通過體驗自己的自性，加持的兩個自性，那個本身是體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於自證（Svasamvedana）、因果關係（Hetu-phala）、感官（Indriya）、知識（Jñāna）、以及分別識（Vijñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 分別識（Vijñāna）的地位： 文字認為，分別識是產生經驗的基礎，它受到多種因素的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，我們的認知受到多種因素的影響，包括我們的期望、情緒和過去的經驗。

།དེ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བའི་རྒྱུ་གཞན་ནི་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་ཚུལ་གཉིས་པར་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དོན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དོན་རང་ གི་ངོ་བོས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ན།ཉེ་རིང་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱིས། །གསལ་དང་མི་གསལ་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སྣང་ཁྱད་ལས་དེར་འགྱུར། །དེ་ནི་ཆོད་དང་མ་ཆོད་དག་།མཐོང་དང་མི་མཐོང་མཚུངས་པར་འགྱུར། །མཐོང་བའི་ཡུལ་གྱི་མཚམས་ལས་མ་འདས་པ་གནས་པའི་དོན་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ བརྒྱུད་པ་ལས་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བར་སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་ངེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་པས་གང་གིས་གསལ་བ་དང་གཞན་པའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་འདི་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འདི་ ནི་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་གཟུང་བས་རང་གི་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བཟུང་བ་ནི་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མདུན་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་ བ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཐ་དད་ན་དོན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་སྣང་བས་གཞན་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ན། ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་གཞན་དེ་ལྟར། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་རྟོགས་ན་དེ། །རང་བཞིན་ཐ་དད་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཐ་དད་མེད་པར་རྟོགས་ན་ནི། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར། །གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་མིན། །ཐ་དད་པར་ཡང་ ཇི་ལྟར་འདོད།།འོ་ན་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་དེ་ཉིད་དམ། སྣང་བ་དང་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ལས་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་དག་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་ཀྱང་གལ་ ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མི་གསལ།མི་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་གསལ་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །སྣང་བ་ཐ་དད་ན་དེར་དེ་གཞན་གཟུང་བར་ཟད་མོད་དོན་མི་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གོ་བ་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཡུལ་ཐག་རིང་བས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཐོང་བ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཡུལ་ཐག་རིང་ན་དེའི་ཚེ་བཅད་པའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ།

「因此，那樣的體驗的因是其他要考察的，心是雙重方式成立。』如果說，具有面前安住的形態，是意義本身，那個本身是分別識的能執持，那個時候，因為意義通過自己的自性執持，『通過近遠等等的差別，』『顯明和不顯明不合理。』『如果從顯現的差別在那裡變化，』『那個是中斷和不中斷，』『看見和不看見會相同。』安住的意義沒有超越看見的對境的界限，因為從自己的因相續產生，具有遠離其他自性和確定自性有關聯，通過自己的自性顯現，雖然通過誰顯明，和具有其他自性有關聯，對境近和遠等等本身，如何會顯現為這個不同？』這個也是看見，因此，具有形態的外在本身，因為執持，不是自己的顯現。』執持具有確定的自性，沒有不完整，不是顯現為不同，因為那個的自性會成為不同。』顯現為具有面前安住的自性，是意義本身，因為意義的特徵是那個。』因此，如果那個不同，意義本身是不同，沒有不完整。』即使意義不同，也不是說顯明等等，因為顯現其他意義，說其他不顯明不是。』那個的自性是那個本身，那個也是顯明本身。』在那個的自性本身，『如何其他自性，像那樣，』『如果認識為那個的自性，』『如何是自性不同？』『如果認識為沒有不同，』『認識會變成沒有不同。』『能執持的自性不是不同，』『如何也想要不同？』那麼，近和遠等等的差別是那個本身嗎？』說是從顯現和看見的差別，顯明和不顯明是不同，這個是不相關，因為通過自己的自性顯現，不超越另一個的形態認識。』即使顯現不同，如果通過自己的自性顯現，如何不顯明？不顯現？』如果那樣，也如何如何不顯明？因此，這個是那樣。』如果顯現不同，在那裡只是執持那個其他，會變成像理解為意義不顯明等等的自性。』然而，因為對境遙遠，中間有中斷。』如果說是其他看見，那麼，如果對境遙遠，那個時候，因為中斷，是不看見本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於知識（Jñāna）、對境（Viṣaya）、顯現（Ābhāsa）、以及認知（Grahaṇa）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 知識（Jñāna）的性質： 文字認為，知識不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 認知（Grahaṇa）的相對性： 文字認為，我們的認知是相對的，它取決於我們的認知能力和經驗。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。

།འོན་ཏེ་མ་བཅད་ན་དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་ཁོ་ནར་མཐོང་བར་འགྱུར་བས་ན་གང་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན། གལ་ཏེ་སྣང་བ་མི་གསལ་བས། །དེ་ལ་ཐུན་མོང འགའ་ཞིག་ནི།།མ་མཐོང་དེ་ཕྱིར་ཐ་དད་ན། །ཡུལ་ཐག་རིང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཕྲ་མོ་ཉིད་སྒྲིབ་པར་བྱེད་ཀྱི་རགས་པའི་སྣང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྲ་མོ་ནི་ཡུལ་ཐག་རིང་པོས་བསྐལ་ན་མི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་ཁྱབ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཐོང་ བ་ཇི་ལྟར་མིག་གསལ་བར་མཐོང་།འོན་ཏེ་གཅིག་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཕྲ་མོ་ཉིད་ཡིན་པས་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བའམ། འགྱུར་ན་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་གཅིག་མཐོང་བ་དང་། །མི་མཐོང་ཐ་དད་ གསལ་བ་ཡིན།།ཕྲ་རྡུལ་དུ་མ་ཐ་དད་མཐོང་། །མི་མཐོང་ཐ་དད་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཕྲ་མོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བ་ནི་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་དུ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔོན་པོ་སེར་པོ་ མེད་པར་ནི།།གཟུང་དང་དེ་མི་གསལ་ཞེའམ་ཅི། །གཞན་ལ་གཟུང་ཡང་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གསལ་བར་འཛིན་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་མ་བཟུང་ན་དེ་ལས་གཞན་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།གཞན་བཟུང་བས་མི་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མྱོང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་དོན་གྱི་ཡིན་ན་དེས་གཞན་མ་བཟུང་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མི་གསལ། འོན་ཏེ་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་དོན་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དངོས་པོ་རང་བཞིན་ཡིན་ན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་ན་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེ་བོ་དག་བདག་གི་རྟོགས་པ་ཉིད་མི་གསལ་ བར་སྐྱེས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果不中斷，因此會看見完全顯明本身，那麼，從哪裡是不同本身？』如果因為顯現不顯明，』『對於那個，一些共同，』『不看見，因此是不同，』『通過對境遙遠本身是遮蔽微細本身，不是粗大的顯現。』如果說，微細通過對境遙遠遮蔽，是不看見本身，那麼，一個具有肢體不是遍佈安住嗎？』因此，如何看見所有，看見眼睛顯明？』然而，如果不是一個，那個時候，所有都是微細本身，會變成不是認識，或者，即使變成，微塵的自性會顯現為完全顯明。』顯示那個是，『看見一個外在意義和，』『不看見不同顯明，』『看見許多微塵不同，』『不看見不同從哪裡是？』如果說，即使是一個具有肢體，因為具有微細，看見遠離那個是不顯明的形態本身，在其他會變成其他，那麼，不是，像這樣，『沒有藍色黃色，』『執持和那個不顯明，或者什麼？』『即使執持其他，那個的，』『自性執持為顯明本身。』如果說是許多本身，』『如果不執持那個，因為不執持從那個之外，不是不顯明，那麼，那個也是不合理，因為對於那個也是相同。』通過執持其他，不顯明是什麼？是意義的自性嗎？或者，是體驗？』如果說是意義的，即使那個不執持其他，也是那個本身，如何如何不顯明？』然而，如果從那個產生，那麼，那個時候，那個不是意義，如何是執持意義？』即使那樣，變成那樣的是事物本身的自性，如果說是事物自性，其他也會看見為那樣本身。』如果其他不看見，因為不是共同，已經顯示了是認識本身。』像這樣，人們認識說是自己的認識本身不顯明產生。』然而，從安立近，那樣認識。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於顯現（Ābhāsa）、認知（Grahaṇa）、對境（Viṣaya）、自性（Svabhāva）、以及普遍性（Sāmānya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）的性質： 文字認為，顯現不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成。這與現代哲學中關於表象的討論相關。現代哲學認為，表象是我們的經驗的基礎，但表象不是對外部世界的直接反映，而是我們自己創造的。 自性（Svabhāva）的理解： 文字認為，自性不是一種固定的、不變的本質，而是一種動態的、相互依賴的存在。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固定的、不變的本質，但這種觀點受到了許多批評。 普遍性（Sāmānya）的性質： 文字認為，普遍性是一種抽像的概念，它不是真實存在的，而是我們通過思維構建的。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是一個複雜而多樣的概念，它可以指抽像的概念、類別的屬性或共同的特徵。

།མི་གསལ་བའི་དོན་མཐོང་བ་ལ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབྱུག་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་བུ་ལ་དབྱུག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། དེ་ལྡན་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་བས། །ང་ཡི་མིག་ནི་མི་གསལ་ཞེས། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལས། །ཐ་སྙད་དེ་འདྲ་དེ་འགྱུར་ན། །འབྲས་བུའང་མཐོང་ཡིན་དོན་གཞན་ནི། །དེ་ཡི་འབྲས་བུར་གནས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་འབྲེལ་ལས་ནི། །སྔོན་པོ་ལ་ཡང་བརྗོད་འགྱུར་རོ། ། ང་ཡི་མཐོང་འདི་རྩིག་པ་ཞེས། །ཁྱེད་ནི་ནམ་ཡང་འདོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །རྟོགས་ཕྱིར་མཐོང་བ་མི་གསལ་ཉིད། །རྒྱུ་མེད་པར་ནི་ངེས་པ་ཀུན། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མིན། །ཐ་སྙད་མ་གོལ་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཉེས་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དོན་རང་ཉིད་སྣང་བ་བློ་ཐ་དད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་གསལ་མི་གསལ། །ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཐ་དད་ན། །གཞན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་མེད། །གང་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་འགྱུར། །གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་དོན གཅིག་ལ་ཡང་བློ་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི།བློའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པ་འདི་སེམས་ཀྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ནི་ཐ་མི་དད་དེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི། །དོན་ནི་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྣང་བས་ནི། །མི་གསལ་བས་ནི་སྣང་མི་འགྱུར། ། ཕན་ཚུན་ལྡོག་པའི་སྣང་བ་དང་། །གཟུགས་སྣང་ནི་དེ་དག་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་གསལ་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ནི་དེ་ལས་གཞན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་བ་ཁོ་ན་སྟེ། ལེ་བརྒན་གྱིས་བསྒྱུར་བའི་རས་ཀྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་དངོས་པོ སྣང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་དེར་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་ན་ནི་དམར་པོ་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་སྣང་བར་ཁས་ལེན་ན། དེ་ཡང་སྣང་བ་མི་གསལ་བས་རང་བཞིན་དེ་རུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ ཕྱིར།གང་ལས་བློ་ཐ་དད། དེའི་ཕྱིར་སྣང་བར་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། སྣང་བ་དེ་ཡང་ཅིས་མི་གསལ། །བསྒྲིབས་ཕྱིར་དེ་འདིར་ཅིས་མ་ཡིན། །སྲབ་ཕྱིར་སྣང་བ་དེ་ལྟ་ཉིད། །གཞན་དུ་སྲབ་མིན་ཡོད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ ཐག་རིང་པོར་སྣང་བ་རྡུལ་གྱིས་བསྒྲིབས་པས་མི་གསལ་བ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་ཡང་མི་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །དེར་ཡང་རྡུལ་གྱིས་བསྒྲིབས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་འཐུལ་བ་ནི་འདི་ལ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

「對於看見不顯明的意義，認識也是那樣名言，例如，像從與棍子有關聯，對於人名言為棍子一樣，那麼，那個也不合理，像這樣，『與看見那個具有相關聯，』『我的眼睛是不顯明，』『從看見那個的果，』『如果變成那樣名言，』『果也是看見，其他意義，』『不是安住為那個的果。』『如果從那樣相關聯，』『也會說對於藍色。』『我的這個看見是墻壁，』『你永遠不想要。』『因此，通過所有世界，』『爲了認識，看見是不顯明本身。』『沒有因，所有確定，』『不是說為迷惑本身。』成立名言不顛倒的過失不是變成其他。』因此，意義自己的顯現，不合理是心不同。』如果說，顯現顯明不顯明，』『通過差別的心不同，』『通過其他不同沒有不同，』『從哪裡會顯現為不同？』其他說的是，從外在的顯現顯明和不顯明不同本身，即使對於一個意義，心也是不同，不是心的自性不同，因此，這個形態不是心的。』那個不是不同，像這樣，『如果具有顯現，』『意義不是顯現本身，』『因為在其他一起顯現，』『通過不顯明不顯現。』互相相反的顯現和，』『色顯現是那個本身，』『因為那樣顯現，不是顯現為色顯明。』其他通過自己的自性顯現，不是從那個之外變成那樣。』僅僅是變化，像被粗布隔開的布，顯現事物一樣，那麼，不是，因為在那裡也是相同。』如果通過自己的自性顯現，不是顯現為紅色本身。』如果承認那個本身是那個的自性，那樣顯現，那個也是因為顯現不顯明，會變成那個自性，因此，對於所有那樣顯現，從哪裡是心不同？』因此，即使顯現不同，也不是顯現為不同。』又，『那個顯現為什麼不顯明？』『因為遮蔽，為什麼不是在這裡？』『因為稀薄，顯現是那樣本身，』『在其他，稀薄不是存在本身。』如果說，因為對境遙遠，被塵遮蔽，所以不顯明，那個時候，即使對境非常近，也是不顯明本身。』因為在那裡也有被塵遮蔽。』遍佈虛空散佈，對於這個也是沒有。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於顯現（Ābhāsa）、認知（Jñāna）、對境（Viṣaya）、自性（Svabhāva）、以及因果關係（Hetu-phala）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認知（Jñāna）的相對性： 文字認為，我們的認知是相對的，它取決於我們的認知能力和經驗。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。

།གལ་ཏེ་ཡོད་ཀྱང་སྲབ་པའི་ཕྱིར། །རྡུལ་གྱིས་ བསྒྲིབས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་ཐག་རྒྱང་རིང་པོར་ནི་དེའི་བར་ཐག་རིང་བས་ན། རྡུལ་མང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གྷོ་དྷ་དང་རི་བོང་གི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་སྣང་བ་ཡང་མང་བ་ཉིད་དེ་ལ་ཉེ་བར་ནི་ཇི་ལྟར་རྡུལ་སྲབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡང་ཡིན། འདི་སྐད་སྨྲས་པས་ཅི་བྱ། ཤིན་ཏུ་ཉེ་ལ་སྣང་ བ་ནི།།ཆེར་གསལ་དེ་ཡང་གསལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྡུལ་སྲབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་རྡུལ་སྲབ་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དབང་པོའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཏན་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་དེར་ཡང་མཐོང་མེད་ལ། །བརྟེན་ནས་གཟུགས་གཞན་འབྱུང་འགྱུར་ན། །དེ་དག་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དུ། །སྒྲིབ་འགྱུར་དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ནི། །སྒྲིབ་བྱེད་མཐོང་བའི་མིང་ཅན་སེམས་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་གཞན་ཉིད་དེར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྣང་བ་དེ་བསྒྲིབས་ཤིང བཅད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་མི་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ནི་སྒྲིབ་པ་དེ་མེད་དོ། །དེ་རྒྱབ་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པས་ཡུལ་ཉེ་བ་ན་གནས་པའི་རྒྱབ་ཏུ་མི་གསལ་བར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་དམིགས་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་ག་ན་སྲིད། ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། ཉི་མ་ཤིང་གི་རྩེ་མོ་དང་འབྱར་བར་མཐོང་བ་བཞིན་ ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ན་མེད་པ་ཡི། །དངོས་པོར་འང་ཡུལ་དེར་མཐོང་ན་ནི། །དུས་དེར་ངེས་པར་དེར་མཐོང་དང་། །འབྲེལ་པ་ཅི་སྟེ་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡི་དུས་སུ་ནི། །མེད་པ་མཐོང་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཞེས་པར། །འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མཐོང་བ་མིན། ། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་དང་འབྲེལ་པས། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་གཞུང་འཛུགས་ན། །གཞན་ཡང་དེ་ཕྱིར་མ་མཐོང་ལས། །མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གང་གི་ཚེ་ཁྱེད་གཞན་གྱི་ལྟ་བ་སུན་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་གཞན་ཡང་ཁྱེད་ལ་སྐྱོན་སྣང་གི་། གཞུང་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་མ་མཐོང་བའི་མཐུས་ཡིན་པས་འདི་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་མཐོང་བའི་མཐོང་བ་བཟློག་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱེད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི སྐྱོན་ལས་སྤོབས་ཤིང་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་གཞུང་མི་ཚུགས་པ་ཡིན་ནོ།

「如果說，即使存在，因為稀薄，不是被塵遮蔽，那麼，在對境遙遠的地方，因為那個中間遙遠，是塵多本身，那麼，這個是狐貍和兔子的方式，在那裡，顯現也是多本身，在那個近處，如何塵稀薄，像那樣，顯現也是。』說這個做什麼？』在非常近處顯現是，』『非常顯明，那個也會顯明。』如果說，僅僅是塵稀薄，顯現顯明顯現，那個時候，因為在非常近處塵稀薄，會變成非常顯明。』對於那個，因為沒有根的能力，』已經說了，會變成永遠不看見。』如果說，即使在那裡也沒有看見，』『依靠產生其他色，』『那些互相，』『會遮蔽，因此顯現是，』『遮蔽，具有看見的名字，依靠沒有心的事物，在那裡產生其他色本身，因此那個遮蔽那個顯現，並且中斷，因此不看見從那個之外，那麼，如果那樣，所有會看見對於那個是一個本身，其他不是，因為顯現被遮蔽。』在近處，那個遮蔽沒有。』因為安住在那個後面，那麼，不是，因為看見在一個對境。』想要安住在對境遙遠的地方，在安住在對境近處的後面，不顯明的自性，那個確定，那個不是。』如果說，那個是迷惑，那麼，在看見意義的真實本身，哪裡有迷惑？』存在對境的迷惑本身，像看見太陽和樹的頂端連線一樣，那麼，如果說，在那個地方，沒有的，』『也看見為事物在那個對境，』『那個時候，確定在那裡看見和，』『為什麼不是有關聯？』『如果說，在那個的時候，』『看見沒有，所有，』『會說看見所有意義，』『那麼，那個也不是看見。』『如果說，通過與不看見有關聯，』『建立所有這些宗義，』『其他也因此從不看見，』『會產生所有看見。』當你在那個時候，爲了駁倒其他觀點，說一點點差別，那個時候，其他也會看見你的過失，建立宗義不是，所有這個是通過變成那樣的不看見的力量，因此這個是你的過失，』能夠說。』如何反駁存在的看見的看見，像那樣，也是顯示不存在近處。』因此，你從不存在本身的過失驕傲，即使存在，宗義也不能成立。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於顯現（Ābhāsa）、認知（Jñāna）、對境（Viṣaya）、因果關係（Hetu-phala）、以及否定（Abhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 否定（Abhāva）的理解： 文字認為，否定不是一種簡單的「不存在」，而是一種複雜的、依賴於語境的概念。這與現代邏輯學中關於否定的討論相關。現代邏輯學認為，否定是一個複雜而多樣的概念，它可以指邏輯上的否定、存在上的否定或道德上的否定。

།དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས་འགའ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་གང་ཇི་ལྟར་མཐོང་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད་རྟོགས་བྱ། །མི་གསལ་སྒྲིབ་པ་དེ་ཡི་ནི། །རྒྱབ་ཏུ་མེ་ཞེས་ རྟོགས་པར་བྱ།།སྒྲིབ་པ་དེ་འགའི་ཡང་རྒྱབ་ཏུ་མ་ཡིན་པས་ན། མདུན་ན་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་གཅིག་པུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་མ་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པས་ཀྱང་གཅིག་པར་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་ བའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་གཅིག་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་པ་ནི།དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་མ་བསྒྲིབས་ནས་གཅིག་པར་ནི། །གསལ་དང་མི་གསལ་རང་བཞིན་དག་།མཐོང་འགྱུར་ཅི་སྟེ་ཡང་གཅིག་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་མཐོང་བ་ནི་མ་མཐོང་བས་ བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་དེ་ལས་མཐོང་མེད་ཀྱིས་གཅིག་བསྒྲིབས། །མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གིས་དོན་དང་དོན་མིན་བྱེད། །དེ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཅི་བྱེད། །མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས།གློ་བུར་དུ་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཉེ་བར་གྱུར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་མ་མཐོང་བ་དང་མི་གསལ་བར་མཐོང་བ་དག་ལ་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པར་ མེད་པ་ཡང་ཚིག་ཇི་ལྟར་མ་མཐོང་བས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན།འདི་ཡང་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་དབང་གིས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སུན་འབྱིན་པ་དང་གཞུང་འཛུགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཕྱིར་དོན་ སྟོན་སྐྱེ་འགྱུར་བའི།།མྱོང་བ་ཇི་ལྟའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་འཛིན་བྱེད་དེ། །ལྷག་མ་བློ་ནང་ལུགས་མ་ཡིན། །གཞན་ཡང་། ཤེས་པ་སྒྲ་དང་མར་མེ་རྣམས། །མངོན་སུམ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས། །སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་ཡི། །སྐད་ཅིག་རྣམས་ནི་ཞིག་པའི་ཕྱིར། །གང་གི་ཤེས་ ལས་མི་གསལ་འགྱུར།།མེད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ལས་སྔར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ། སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པའི་དུས་ན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ ཡིན་པས་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པ། ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གཞན། །གང་ཡིན་པ་དེ་གསལ་ན་དོན་ཀུན་མེད་པར་འགྱུར། །དུས་མཉམ་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「同樣，因為也是認識的詞，有些也會變成不正確。』任何事物如何會看見，』『那個要認識為那樣本身。』『不顯明的遮蔽，那個的，』『後面要認識為火。』因為那個遮蔽也不是在任何的後面，在前面顯明，所有會看見不顯明的自性遮蔽一個。』如果那個沒有被遮蔽，即使安住在對境遙遠的地方，也會看見一個顯明和不顯明的特徵，任何一個，』已經說了，『在那裡，會顯現為一個。』『如果那個沒有被遮蔽，為一個，』『顯明和不顯明自性，』『會看見，為什麼也是一個顯現？』『說是其他看見被不看見遮蔽，』那麼，對於這個說，『如果從那個沒有看見遮蔽一個，』『說不看見是詞的剩餘。』那個不合理，為什麼？』『用什麼做意義和非意義？』『對於那個，不看見做什麼？』說不看見這個是法和非法特徵，突然變成意義和非意義的近處，要認識，不是通過現量。』因此，從遙遠的地方不看見和看見不顯明，對於那些，即使沒有意義和非意義，也是詞如何被不看見做本身。』這個也做，那麼，對於這個，即使很好地說，也是因為沒有通過不看見認識，駁倒和建立宗義，所有這些不會變成真實本身，』已經回答了。』因此，顯示意義產生，』『體驗如何的因一樣，』『做執持不同的形態，』『其餘不是心內部的方式。』又，『知識、聲音和燈，』『通過現量和另一個，』『因為產生本身，前一個的，』『剎那都是壞滅。』從哪個知識會變成不顯明，』『不存在不是通過自己的自性看見。』僅僅是因，從知識變成更早本身，即使是更早本身，也是通過剎那，在知識的時候是不存在本身。』然而，當存在的時候，是執持，因為不是因的事物本身，在同時是因，』那麼，那個不是，『不是利益知識，』『不是做利益，其他，』『如果是顯明，所有意義會變成不存在。』同時不是因，因為沒有那樣認識。」 時間性： 文字討論了時間性，認為因果關係必須考慮時間順序，這與現代物理學和哲學中關於時間性的討論相關。現代物理學認為，時間是一個複雜的概念，它既有客觀的維度，也有主觀的維度。

།འབྲེལ་ པ་མེད་པར་འཛིན་ན་ནི།།ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལས་ངེས་ན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་རྒྱུ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་པ་འདི་འདྲ་བའམ། གང་གིས་ དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་འགྱུར་བའི་གཟུང་བའམ།ཡང་ན་གཉི་ག་ཡང་མིག་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕ་རོལ་པོ་དག་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ཤེས་ལ་རྟོགས་པ་འདི་ཡང་མེད། །སོ་སོར་ངེས་པར་འཛིན་ན་རྟོགས་པ་འདིས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བས་ན་དེ་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཕན་ཚུན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་མཚུངས་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་རག་ལས་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། ། མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ནི་ངའི་གཟུང་བའོ་ཞེས་རྟོགས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེས་གཞན་པའི་འབྲེལ་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལ་རག ལས་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཙམ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བྱེད་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་དག་ལས་སོ་སོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན། ཤེས་པ་རྟོགས་པ་འདི ཡང་མེད།།ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་གཞན་ནམ། མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་དེའི་ཚེ་ཅི་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་མཉམ་པ་ཡིན་ནམ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན། གཉིས་དུས་མཉམ་པར་མི་འདོད་དོ། །དུས་མཉམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་དང་ གཞན་ཡང་དུས་མཉམ་པར་འགྱུར་ཞིང་།དེ་ལས་གཞན་དང་ཡང་འགྱུར་བས་ཤེས་པ་རྣམས་མཐའ་ཡས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན་དོན་ཡང་དེའི་ཚེ་འཛིན་པར་འགྱུར་ན་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།སྔར་ཡང་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྔར་ཡང་གཟུང་བར་ཐལ་ལོ། །ཡིན་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，沒有關聯執持，那麼，會變成執持所有本身。』如果說，從因確定，不會變成執持所有，因為能執持和執持是從因確定。』用什麼做分別確定本身執持的，這樣的執持？或者，用什麼本身會變成執持的，執持？或者，兩個也是從眼睛確定，』其他方說。』那個不合理，像這樣，『對於知識，這個認識也沒有，』『如果執持為分別確定，不是通過這個認識成立。』因此，因為會成為自己的自性本身，那個依靠自己的因，不是互相執持和能執持的事物，因為同時產生。』依靠什麼變成執持和能執持，執持和能執持是那個本身，』要推理。』從會變成體驗的自性，沒有其他是執持和能執持本身。』那麼，如何我做執持？』『這個是我的執持，』如何認識？』不是，因為那個不顯現其他關聯。』這個只是依靠沒有開始的習氣，一些安立。』也那樣說，『顯現為像具有作用，』已經說了。』因此，因為自己的自性從自己的因確定，不是執持和能執持的事物。』然而，如果因和果從自己的因確定，那個時候，即使從那些產生分別確定的自己的果，如何會變成執持和能執持的事物，會變成只是同時做的事物本身。』僅僅是那個，不是執持和能執持的事物。』又，『這個認識的知識也沒有，』說是當知識是其他，或者，不是通過現量執持的時候，什麼是知識，是兩個相同嗎？』如果執持和能執持是從因產生，不想要兩個同時。』即使不是同時本身，從那個之外，其他也會變成同時，並且從那個之外也會變成，如果知識變成無邊，那個時候，如果意義也變成執持，也不想要。』如果第一個不是執持，之後也不會變成，因為會成為不認識那個的自性。』如果說是更早也是執持的自性本身，會成為更早也是執持。』即使是，有什麼過失？』不是，因為會成為更早也有做執持。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、因果關係（Hetu-phala）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認知（Jñāna）的性質： 文字認為，認知不是對外部世界的簡單反映，而是我們經驗的內在構成。這與現代哲學中關於觀念論的討論相關。現代哲學認為，觀念論認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 執持（Grāhaka）與能執持（Grāhya）的理解： 文字認為，執持和能執持不是獨立的實體，而是相互依賴的概念，它們在認知過程中同時產生。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。

།གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཤེས་པ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་དོན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དོན་ཡིན་ན་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དོན་ནི་སྔར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་ཡོད་པ་ནི་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དུ་རྟོག་ཅེ་ན། གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་སོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེས་བྱས་ཤེས་པ་དེ་མེད་ཀྱང་། །དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །དེ་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དོན་མེད་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་ངམ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་ན། དེ་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བས་ན་གཟུང་བ་ཞེས་རིགས་ཀྱི། དེ་མེད་པར་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།།དོན་དམ་པར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་ལ། །ལྟོས་ནས་ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་ཡིན། །ཇི་སྲིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ དེ་སྲིད་དུ་ཕྱིའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་འཇུག་གོ།།མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཡང་རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མངོན་སུམ་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མྱོང་ བ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཁས་བླངས་ནས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་སྔར་ཡོད་པས་རྣམ་པ་གང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི། །ཕན་འདོགས་མིན་ཕྱིར་རྣམ་མི་བྱེད། །ལྷན་ ཅིག་བྱེད་པའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་རྒྱུ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེས་ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན། ཤེས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །རྣམ་འབྱེད་མི་གསལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི།དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「如果說，通過眼睛等等的集合本身產生，那麼，執持的形態會變成知識本身，不是意義本身，如果那個也是意義，也會變成能執持的形態。』然而，那個意義因為是先前存在的，能執持的形態因為是變成其他，不是那樣，那麼，先前存在的不會變成執持，』已經說了。』如果說是認識，會成為認識所有，』已經說了。』那麼，如何認識為意義？』已經說了，依靠其他觀點。』因此，說了，『即使那個做知識沒有，』『因為僅僅是顯現為意義，』『說那個是顯明。』即使沒有意義，因為顯現為那個的形態，會變成說是顯現的名言。』自己或者其他看見，因為從比量認識，如果安立說存在意義，從那個產生那個形態的知識，因此推理為執持，沒有那個產生的知識是迷惑本身，』安立為這樣。』究竟上，不存在比量。』所有比量進入，』『具有現量在前。』『如果現量依靠比量，』『互相依靠。』只要比量不是量，那個時候，對於外在意義，現量不進入為量。』現量不是量，比量也不進入，因為那個具有現量在前。』如果不是那樣，會變成盲人傳遞。』因此，究竟上，體驗的是自證的自性本身，不是意義。』承認了，那樣說，不是安立所有真實本身。』因此，意義先前存在，產生什麼形態，那個是執持。』同時做其他意義，』『因為不是利益，不做形態。』同時做意義的自性，那個不是知識的執持，因為從自己的因那樣產生，沒有利益，因此，不產生那個形態的知識。』因此，『對於知識，通過自己的自性，』『如何會變成分別不顯明？』意義的自性隱藏，』『安住為產生那個形態的知識本身和，』『不是通過自己的自性認識，』因此，那個形態的知識，通過認識本身是認識，因此，是顯明本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、因果關係（Hetu-phala）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、以及自證（Svasaṃvedana）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）與比量（Anumāna）的理解： 文字認為，現量是比量的基礎，比量必須依賴於現量才能成立。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理必須基於一些基本的前提，而這些前提通常是通過觀察或經驗獲得的。 自證（Svasaṃvedana）的理解： 文字認為，認知本身具有自證的性質，不需要依賴於其他認知來證明自己的存在。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。

།རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ལས་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལ་དུས་མཚུངས་ པར་བྱུང་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཡང་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ལྟར་རིག་ན་དེའི་དབང་ཙམ་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་མེད་པ་རྣམ་པ་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེས་ན་ཞུགས་ཀྱི་དེ་ལ་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་མོད་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་ ལ་སོགས་པ་བརྟེན་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་རང་གི་ངོ་བོས་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན།དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། བརྟན་གང་རྡོ་རྗེ་རྡོ་སོགས་ཀྱི། །དོན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་ནི། །གཅིག་པར་རང་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དུས་ཀྱི་ཆའི་ཁྱོན་ཁྱབ་པ་ནི་རྟག་ པ་དང་བརྟན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་རང་གིས་བདག་གིར་བྱེད་པའི་མྱོང་བས་དེ་མཐར་ཐུག་པ་དང་བཅས་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཤེས་པ་གཅིག་དུས་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཀྱི་ཆ་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ནི་དུས་རིང་བར་མི་འགྱུར་ལ། དཔྱིད་ལ་སོགས་པའི་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདི་ཡོད་དོ། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་ཆ རྣམས་ཅིག་ཅར་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན།མི་འཛིན་ན་འོ་ན་འདི་དུས་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་རྟགས་ཉིད་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འདི་གཅིག་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གཅིག་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རིག་པ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བས་ན་རིམ་གྱིས་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པོ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིས་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །འདི་ཡི་དེ་དག་རིམ་འབྱུང་ན། །སྐད་ཅིག་སོ་སོར་གཞན་ཡིན་བརྗོད། །འདིར་ཡང་སྐྱོན་ཏེ་སྔར་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རིམ གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ན། དེས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་རིམ་གྱིས་འབྱུང་སྟེ། ཤེས་པ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說是從自己的因的能力顯明本身，對於那個，因為同時產生的其他沒有做任何，如果那樣認識，會變成只是那個的力量。』在知識等等的時候，沒有的形態，不是通過自己的自性認識，因此，即使進入那個，也會認識為那個形態的知識，然而，金剛和石頭等等，依靠的意義是什麼，那個本身如何通過自己的自性合理？』那個也是，像這樣，『依靠的，金剛石頭等等的，』『意義也是，因為不依靠其他，』『所有眾生的知識是，』『一個自己產生。』時間部分的範圍遍佈，說是常和穩固。』如果說是那個的自性本身，那個時候，那個的所有形態，通過自己擁有體驗，因為執持那個具有終結，因為一個知識同時完全，不會變成常。』那個本身的時候完全，不會變成說是常。』看見所有時間部分，不會變成時間長，也會變成像春天等等的時間一個本身。』對於一個知識本身也有這個過失。』如何同時執持次第產生的各個時間部分？』如果不執持，那麼，這個不是遍佈時間，因此，如何是常本身？』因此，如果這個是一個，會變成那樣本身執持為一個。』然而，如果依靠其他因，產生其他其他知識，因此，會變成次第，』那麼，那個也不合理，因為沒有依靠。』從自己的因產生的自性一個，會變成那個的自性，依靠其他。』然而，之後會變成對境的，什麼會被其他看見，之後產生，』那麼，那個時候，是不常本身，』已經說了，『因為同時做，利益，』『這個的那些次第產生，』『說每個剎那都是其他。』『在這裡也有過失，像先前一樣。』如果說，通過眼睛等等的同時做，次第的那些識次第產生，』如果那樣，如果知識次第產生，那個要被看本身也次第產生，沒有知識，事物不是要被看本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、時間（Kāla）、因果關係（Hetu-phala）、常（Nitya）與無常（Anitya）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間（Kāla）的理解： 文字認為，時間不是一個獨立存在的實體，而是我們經驗的內在構成。這與現代物理學和哲學中關於時間的討論相關。現代物理學認為，時間是一個複雜的概念，它既有客觀的維度，也有主觀的維度。 常（Nitya）與無常（Anitya）的理解： 文字認為，常和無常不是絕對的概念，而是相對的概念，它們取決於我們觀察的角度。這與現代哲學中關於存在和變化的討論相關。現代哲學認為，存在和變化是相互依賴的概念，它們不能脫離彼此而存在。

།བལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ཐ་དད་པས་ན་རང་གི་རྒྱུན་སྔ་མ་ལས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའམ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་ཡང་སྐྱོན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པས་མ་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཟུང་བ་ཉིད་གཅིག་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། རྣམ་ཆད་མེད་པར་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ ཡང་ཚད་སྐྱེ་མིན།རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་ཆད་མེད་འདི་གང་གིས་རྟོགས། །གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་མཐར་ཐུག་པའི་མཚམས་ཚུན་ཆད་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ན།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྟེ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་མེད་པ་མིན། །ཞེས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་དྲན་པ་ ལས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ།ཅི་སྟེ་རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞུང་གི་དོན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་དེ་དེ་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའི་ སྐབས་ཡིན་ན།དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན་སྐབས་ལགས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། རང་སྣང་བ་དང་ཡུལ་སྣང་བའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་སྣང་བ་ཉིད་ལ་འདོད་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་ གང་གི་ཕྱིར།དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །རྩོད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དོན་རང་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ། །དེ་ལ་ཡང་དག་དྲན་པ་གྲུབ། །མྱོང་བ་ལ་ཡང་རྩོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མིང་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་འདི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ནི་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡང་རང་གིས་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དམ་ཞེས་ཕྱིས་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་པ་མ་གཏོགས་པའི་མྱོང་བ་ཙམ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

「即使要被看本身是與知識同時本身，也不是先前和之後的自性，因為知識不是那樣。』因此，像知識一樣，因為每個剎那都是不同，依靠從自己的先前連續產生因，或者變成其他。』因此，在這裡也有過失，像先前一樣。』然而，通過眼睛等等的因，近處成立的，沒有中斷的一個本身。』因此，那個沒有中斷，會變成沒有中斷的執持本身一個本身，因此，金剛和石頭等等是常，』那麼，那個沒有，即使沒有中斷，對於金剛和石頭等等，也不產生量。』如果說，不是所有形態，』用什麼認識這個沒有中斷？』當沒有中斷的時候，也會成為認識直到終結的界限，』已經說了。』因此，對於金剛和石頭等等也是相同本身。』因此，因為與認識有關聯，不存在的聲音等等，會成立說是識是具有對境形態。』阿阇梨也，『即使從之後憶念，』『那個不是沒有知識。』已經成立。』那個說的是，即使從憶念，成立兩種方式。』為什麼是具有認識和做認識的自性的兩種方式？不是僅僅具有對境的形態，』如果認為宗義的意義是這樣，那麼，那個不合理，『那個對境識，是那個識的，』『從差別是兩種方式本身。』如果是這樣說的場合，那個也是成立對境形態的場合。』如何知道識是具有兩種方式？』場合是。』那個也是，識顯現為兩種，自己顯現和對境顯現。』對於那個，僅僅是對境顯現，有非常大的想要，因為，『對於那個自己體驗，』『也沒有任何爭論。』『那個意義自性沒有成立，』『對於那個，成立正確的憶念。』對於體驗也沒有爭論嗎？』那麼，那個不是，思考僅僅是名字，說這個。』自證是要成立的，這個是合理的。』也那樣，自己要做體驗嗎？』之後會變成成立的。』因此，除了自證，僅僅對於體驗本身，沒有爭論，』這個是這樣。』對於那個意義的形態，有爭論，因為那個沒有成立。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、時間（Kāla）、因果關係（Hetu-phala）、常（Nitya）與無常（Anitya）、自性（Svabhāva）、憶念（Smṛti）、以及自證（Svasaṃvedana）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 憶念（Smṛti）的理解： 文字認為，憶念不是對過去的簡單複製，而是一種基於過去的經驗的重新建構。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括情緒、認知和環境。

། དེའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་དྲན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དྲན་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དྲན་པ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་མ་ངེས་པ་ལས་དོན་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་དུ། །དྲན་པ་བརྗོད་པར་འདོད པ་ཡིན།།གསལ་བ་ཐ་དད་མེད་པ་འདི། །མེད་པར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བརྗོད། །འདི་ལྟར། རང་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་ཕྱེ་མེད་ཅིང་། །ཐ་དད་པར་མྱོང་མེད་དེ་ལ། །འདི་ནི་འདི་ལྟ་འདི་ལྟར་ནི། །མིན་ཞེས་ཐ་དད་འདི་མེད་འགྱུར། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཐ་དད་འགའ་ཞིག་རྣམ་འབྱེད་ མིན།།ཐ་དད་གསལ་བ་མེད་པ་ལ། །རྣམ་འབྱེད་བློ་མེད་འཚེ་སྩོགས་བཞིན། །གལ་ཏེ་མྱོང་བ་དེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་ལས་ཉེས་པར་བསྒྱུར་བའི་དབང་གིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་མི་སྐྱེ་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚོགས་ པའི་ཁྱད་པར་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་ལས་ནི། །ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་བར། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའི་བདག་ཉིད་དྲན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ ཏེ།ཐ་དད་པ་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་གསལ་བའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་མཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དྲན་པ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་རང་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་དེ་ཐ་དད་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །མཚེ་མ་དག་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་མི་འདྲ་བའི་དབྱིག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་དུ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དཔེར་ན་ཡུལ་གྱི་དབང་གིས་མྱོང་བ་རྟག་པ་དེ་ བཞིན་དུ་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་ལེགས་ཏེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར། རྣམ་པ་དེ་ནི་འདས་པ་ཡི། །དོན་གྱིས་མིན་པར་རྟོགས་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ད་ལྟ་བ་ཡིན་ན་དེའི་ དྲན་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་མྱོང་བ་ལས་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་སྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།

「那個的形態也是，正確憶念，分別說，是從憶念成立。』對於沒有形態，分別說憶念，不是合理本身嗎？』那個如何從不確定成立意義？』那個沒有，像這樣，『這個是互相差別，』『想要說憶念。』『這個沒有不同顯明，』『說為不存在的理據本身。』像這樣，『自己行境沒有分別，』『沒有不同體驗，』『對於那個，』『這個不是像這樣，』『這個沒有不同。』『僅僅通過體驗，』『不分別一些不同。』『對於沒有顯明不同，』『沒有分別的意識，像被傷害等等。』如果說，那個體驗，從藍色等等的形態分別確定，完全顯明，因為被變成過失的力量，不產生分別，那個時候，不會變成分別憶念。』然而，因為從集合的差別，必定會變成一些，因此，從那個本身憶念為不同，』那麼，那個不合理，因為，『僅僅從體驗，』『從集合的差別產生，』『要比量的自性，』『不會變成憶念的理由，』『因為沒有顯明不同。』僅僅從不顯明的不同本身，對於牙齒等等，也不會變成具有分別的憶念。』然而，因為對於那個沒有迷惑，對於對境也體驗，那個是憶念。』因此，即使自己沒有不同，那個僅僅從不同，會變成憶念為不同的對境。』對於雙胞胎等等，當接受不相同的顏色等等的時候，那個時候，會變成近處表示差別本身。』例如，像通過對境的力量體驗常，也從那個變成憶念。』因此，說識憶念，』那麼，那個不好，沒有對境的形態本身，如何對境會變成憶念？』那個形態是過去的，』『不是通過意義認識。』『如果那個是現在，如何說那個是憶念？』如果說那個形態是憶念，』為什麼體驗也不是？』從具有形態的體驗，產生那個形態的憶念，』說是合理。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、憶念（Smṛti）、經驗（Anubhava）、差別（Viśeṣa）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 經驗（Anubhava）的理解： 文字認為，經驗不是一種被動的接受，而是一種主動的建構。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的來源，但經驗不是對外部世界的直接反映，而是我們自己創造的。 差別（Viśeṣa）的理解： 文字認為，差別不是一種客觀存在的屬性，而是我們認知的結果。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為真理是相對的，它取決於特定的文化、歷史和社會背景。

།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་ལས་དྲན་འབྱུང་ན། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་ཀུན་ལ་འང་ འགྱུར།།དངོས་རྣམས་རྒྱང་རིང་སྩོགས་ཉིད་ནའང་། །དྲན་པར་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །འོན་ཏེ་མྱོང་ལས་བརྟེན་ནས་ནི། །ངེད་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་འགྱུར་མོད། །དོན་མེད་པར་ཡང་ཉམས་མྱོངས་ལས། །དྲན་པ་སྐྱེ་བས་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་མ་ཡིན་ན་ཅི་ ལྟར་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་དྲན།འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དྲན་པའི་རྟོགས་པས་དམིགས་པ་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ནི་ཤིན་ཏུ་མངོན་པར་བརྩོན་པས་ཀྱང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་མོས་པས་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལས་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་དང་། རང་རིག་པ་ཡང་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་སོ། །ཡང་བཤད་པ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་། །རང་རིག་ཕལ་ཆེར་གྲུབ་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་སྣང་བ། །དེ་ཚེ མྱོང་བར་རྟོགས་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་རང་རིག་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཕལ་ཆེར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་གཙོར་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཞར་ལ་རང་རིག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་ གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།རང་རིག་པ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དེ་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་ལས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ བདག་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་ནི་དཔེ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མར་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མར་མེ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དཔེར་འགྱུར། གང་ཚེ་དེ་དག་གཟུང་ཡིན་པ། །དེ་ཚེ་དབང་པོ་འཛིན་བྱེད་འགྱུར། །བློ་དབང་གཉིས་ནི་རང་བདག་ཉིད། །རིག་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ ཏེ་བདག་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་ཉིད་དོ།

「像這樣，『如果從意義產生憶念，』『因為沒有差別，也會變成所有。』『即使事物在遙遠等等，』『看見產生憶念。』『然而，依靠體驗，』『我們的那個會變成因，』『即使沒有意義，從體驗，』『因為可能產生憶念。』如果識不是具有形態，如何憶念為那個的形態？』像這樣，對於識，通過憶念的認識，目標不是從形態之外，即使非常努力，也不是目標。』任何通過意樂如何做為對境，那個要認識為那樣本身。』因此，從憶念成立兩個自性，自證也是合理。』那樣，阿阇梨也說，要做自證本身。』又說，『即使通過成立兩種方式，』『也成立大部分自證。』『顯現變成自己的自性，』『那個時候，因為認識為體驗。』如果通過成立兩種方式，自證不是完全成立嗎？為什麼說大部分？』那麼，那個不是，通過成立兩種方式，主要成立的是兩種方式本身，順帶也是自證。』因為顯現變成自己的自性，那個時候是認識。』不是通過自證之外認識。』如果說，自證不是做執持自己嗎？因此，那個本身也是能執持和執持。』用什麼從那個成立，那樣會變成自己，沒有任何例子。』像燈等等，是顯明和做顯明的事物，』那麼，不是，燈等等不是有做顯明本身，因為不依靠其他做顯明。』如何會變成通過顯明和做顯明本身的例子？』當那些是執持的時候，』『那個時候，根變成能執持。』『意識和根兩個是自己本身，』『不是確定為認識，』『因此，沒有自證。』如果說，你也不想要做執持的自性和要做執持本身嗎？』不是，像這樣，『在那裡，也從法的類別，』『是執持和能執持的方式本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、憶念（Smṛti）、經驗（Anubhava）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 燈的類比： 文字批判了用燈來比喻自證的觀點，認為燈本身不能照亮自己，需要其他的光源。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。

།རྫས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གཟུང་བ་སྟེ། །དེ་ལས་གཞན་པར་འཛིན་པ་མེད། །རྫས་གཞན་ ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བདག་ཉིད་ཚུལ་ལས་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།ཐུན་མོང་བ་རྫས་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱེད་ལ་ནི་འདི་ཐམས་ཅད་ཅི་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་ལ་ཁོ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དཔེ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་རྟོགས་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།དེ་ནི་འདི་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ནི། །དོན་དམ་དུ་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་གྱིས་རྟོགས་མིན་རང་བཞིན་ནི། །དེ་ལྟ་དེ་མིན་ལས་ལྡོག་ཕྱིར། །གང་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་གསལ་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་ གསལ་བ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོན་མ་དཔེ་ཉིད་དོ། །མིག་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མུན་ཁུང་དུ་དོན་མི་རྟོགས་ལ་སྒྲོན་མ་ཉེ་བ་ལས་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མར་མེ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དབང་པོ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་རིག་པར་བྱེད་པ་གཞན་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་ ཡིན་ན་ནི།ཕྱི་རོལ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བས་བསྡུས་པ་ལས་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཉིད་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ། །འདི་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་བར་བྱ་བར་མངོན་པར་འདོད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་རིག་པར་ཁས་ལེན་ ན།གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་དག་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ད་ནི་དཀར་ཤམ་སྔོ་བསངས་ཞེས། །དེ་ལྟར་རྟོགས་མངོན་མེད་དམ་ཅི། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ལྡན་པའི། །གཟུགས་སྩོགས་གཟུང་བ་ ཡིན་པ་ཉིད།།ལུས་ལ་དུ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པས་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པས་རང་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ང་གཟུགས་སོ་སྙམ་པ་མ་མཐོང་བ་དེས་ན་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡོད་ན་ཡང་མ་མཐོང་བ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རྒྱུ་མཚན་མིན། །སྔོ་བསངས་ལ་སོགས་གཟུགས་ཉིད་ལས། །མ་རྟོགས་པ་ནི་གནས་པ་མེད། །གལ་ཏེ་གཟུང་བ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་ན། གཟུགས་དཀར་ཤམ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ ལ་ནི་ངའོ་སྙམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ།

「通過物質的方式執持，從那個之外沒有執持。』其他物質，不共有的，通過自性方式是做執持，共有的，因為通過物質本身執持，是合理的。』對於你，這個所有都不合理。』對於其他，僅僅通過非常出名，不是例子，因為不是自己認識的方法，』那麼，那個不是像這樣，『執持和能執持的事物，』『究竟上不存在。』『不是其他認識的自性，』『因為從那個不是那樣反轉。』對於什麼，做顯明，沒有其他認識，對於那個本身，說自己是顯明。』因為從其他顯明反轉。』像這樣，對於色等等，顯現，沒有其他做顯明，也那樣已經顯示了。』因此，燈是例子本身。』眼睛的作用本身，在黑暗中不認識意義，因為靠近燈，認識那個。』是要被顯明的。』燈等等不是那樣。』對於那個，根也不是做執持，因為通過自己的自性顯明。』對於樂等等，也不產生其他做認識。』如果自己的樂等等是執持，會變成外在。』如果從適合的聚合聚集，那個本身會變成自證。』對於適合的聚合，沒有量。』這個也已經顯示了。』如果說，想要顯現要做執持的色等等，承認是自證，會變成認識為認為是色等等，像自己一樣。』同樣，會變成說是樂等等，』那麼，那個不是，像這樣，『現在，白色、藍色，』『那樣沒有顯現認識嗎？』『即使那樣，具有身體的，』『色等等是執持本身。』對於身體中的色等等，通過認為是我的認識執持本身。』對於那個，你的意願也不是自證。』如果說，沒有看見認為是我是色，因此，是要被執持本身，不是要做自證，』那麼，那個也不是，『即使那個存在，沒有看見，』『那個的自性不是理由。』『從藍色等等的色本身，』『沒有認識是不存在的。』如果對於執持，不變成認為是我的認識，對於白色色等等也不會變成。』對於色，不會變成認為是我的。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、自證（Svasaṃvedana）、物質（Dravya）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 物質（Dravya）的理解： 文字認為，物質不是一種固定的、不變的實體，而是一種動態的、相互依賴的存在。這與現代物理學和哲學中關於物質的討論相關。現代物理學認為，物質是一個複雜的概念，它既有粒子性，也有波動性。 燈的類比： 文字繼續批判了用燈來比喻自證的觀點，認為燈本身不能照亮自己，需要其他的光源。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。

།དེས་ན་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ལ། གཟུང་བ་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་འབྲེལ་པའི་བདག་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་བདག་དཀར་ཤམ་མོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ་ངའི་གཟུགས་ཞེས་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ངའི་དཀར་ཤམ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ལ། ངའི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་རྟོགས་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ་ངའི་གཟུགས་ལ་སོགས་རང་རིག་པ་ མ་ཡིན་པར་མི་འགྲུབ་པོ།།ང་དཀར་ཤམ་མོ་སྙམ་པ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་དམིགས་པ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ནི་འགའ་ཡང་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ མེད་དོ།།དཔེར་ན་མཆི་གུའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར། མཆི་གུའི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ནི། །རྡོ་བ་ཉིད་ནི་ཡིན་པར་མཐོང་། །ལུས་ཀྱི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ཡང་། །དེ་ཉིད་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ང་ཡི་ཞེས་བྱའི་སྒྲའི། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལུས་སུ་རྟོགས། །གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་།།གཞན་ཡང་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཏེ་པོར་བཏགས་ཀྱང་ངའོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་ངའི་བདེ་བའོ་སྙམ་པའི་ལུས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དམ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྩིག་པའོ་སྙམ་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ལུས་ལ་ལྟོས་ནས་རྩིག་པ་མདུན་ན་འདུག་ པ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་རྩིག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན།འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཇི་ལྟར་རང་རིག་མིན་ཉིད་ཀྱང་། །རྩིག་སོགས་ངར་འཛིན་བྱེད་མིན་པ། །དེ་བཞིན་རང་རིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། ། རྩིག་སོགས་ངར་འཛིན་བྱེད་མིན་པ། །ཇི་ལྟར་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ལས། །རྩིག་པ་ལ་སོགས་ལུས་མིན་པ། །དེ་བཞིན་བྱེད་ངེས་དེ་ཉིད་ལས། །ངར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། །དཔེར་ན་རྩིག་པ་དང་ལུས་གཉིས་བག་ཆགས་ངེས་པའི་མཐུ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ངར འཛིན་པའི་ཡུལ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་བྱེད་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལ་ནི་དཔེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་བྱིན་གྱིས་རློབས་པའོ།

「因此，認為是我的認識，不是執持本身的理由，也不是與執持本身相違。』然而，依靠與自己相關的自己，近處安立，認為是我是白色，因為看見我的色是不同，』那麼，因為沒有不同，不會變成說是我的白色，對於變成說是我的色，有什麼理由？』因此，這個認識是沒有理由本身。』因此，認為是我的認識，如果不是自己的色等等自證，不成立。』認為是我是白色，不是從近處安立進入，因為沒有其他事物。』對於說是我的樂，認為是我的對境目標，沒有不同的自性，沒有變成任何目標行境。』例如，像說是孔雀的身體。』像這樣，『孔雀的聲音所表達的，』『看見是石頭本身。』『身體的聲音所表達的也是，』『認識為那個本身。』『同樣，我的聲音所表達的，』『認識為身體。』『對於色等等的聲音，』『也沒有其他認識。』即使安立，認為是我的目標，除了依靠身體的色等等，沒有近處表示其他。』因此，認為是我的樂，僅僅是與身體有關，或者，從沒有開始的習氣，普遍認識的差別是認識。』那麼，如何會變成認為是我的認識，因為是自證，對於身體的色等等，同樣，對於墻壁等等，也會變成認為是墻壁。』如何依靠身體，墻壁在前面，同樣，身體也依靠墻壁，』如果變成那樣，也不是變成，因此，墻壁等等不是自證，』對於這個說，『如何不是自證本身，』『墻壁等等不是做我執，』『同樣，即使是自證本身，』『墻壁等等不是做我執。』『如何從與習氣有關，』『墻壁等等不是身體，』『同樣，從確定做那個，』『是遠離我執。』例如，墻壁和身體兩個，習氣確定的力量，互相不同，同樣，我執的目標和另一個的目標也不是。』因此，做執持的，不是其他做行境的合理本身，是自證本身，對於這個，沒有例子。』任何是加持。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、自證（Svasaṃvedana）、我執（Ātma-graha）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 我執（Ātma-graha）的理解： 文字認為，我執不是一種固定的、不變的本質，而是一種動態的、相互依賴的存在。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。 習氣（Vāsanā）的作用： 文字提到了習氣在認知過程中的作用，認為習氣會影響我們的認知和判斷。這與現代認知科學中關於認知偏差的討論相關。現代認知科學認為，認知偏差是由於我們認知系統的侷限性而產生的系統性錯誤。

།གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་རང་ དབང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ།རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་དག་ལས་ཡང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་རྒྱུད་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་པས་རང་རིག་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པོ། །མིག་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཅིང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །གསལ་བར་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱང་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། འབྲེལ་མི་རྟག་ཕྱིར་རྩིག་པ་ལ། །ངར་འཛིན་པ་ནི་འབྱུང་མི་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིས། །དེ་ནི་ལུས་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ངར་འཛིན་པའི་རྒྱུན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ།།ངར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རིག་པ་དེ་ལྟར་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མིག་སྩོགས་ལས་ནི་མ་གཏོགས་པ། །དེ་ཡི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཕྱིར། །དེ་ཀུན་གཟུང་བའི་རང་བཞིན་དུའང་། །ཕྱི་རོལ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད། །དེ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐམས་ ཅད་ལྟོས་པ་མེད་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ།།ལུས་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་མྱོང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་པས་ནི་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་གཞན་དམིགས་པ་མེད་དོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལུས་ལ་སོགས་ལས་མ་གཏོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་དག་ ནི་རྟོགས་ཀྱང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་ན་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པས་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་སྡུག་པ་ ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྣང་ན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པས་མི་འགལ་ལོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ ནི་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འཛིན་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「沒有其他認識，那個是認識為自己自在，對於墻壁等等的知識，也沒有任何加持者，因此，因為不是自己相續的知識，成立自證的自性。』眼睛不是做執持，因為是色等等的自性執持。』已經顯示，並且將要顯示，做顯明，沒有從因的差別。』因此，依靠不同，做顯明的自性是因的事物本身。』要被顯明，是從自證，』說是合理的。』也那樣，因為看見，也那樣憶念，』這個是合理的。』還有，『因為關係不常，對於墻壁，』『不會產生我執。』『通過常常跟隨的關係，』『那個是與身體的關係。』因此，因為常常跟隨的關係是我執的連續，不會變成執持墻壁等等，』說是分別。』爲了我執，不是自證，因為沒有依靠其他，知識不是那樣存在。』然而，那個是做執持的識，』那麼，那個也不是，像這樣，『除了眼睛等等，』『因為做那個的識，』『所有那個在執持的自性中，』『外道們想要。』除了那個，沒有目標樂等等。』因此，因為所有沒有依靠認識，是自證本身。』通過身體和另一個體驗的色等等，變成做執持為不同，沒有其他目標。』樂等等也沒有除了身體等等。』那些即使認識，也不是做執持，因為僅僅是自己的自性終結。』如果樂等等是不同，要被執持本身也會變成不同。』會變成那樣，因為想要等等不同，顯現為不悅意等等，』那麼，不是，如果顯現為不悅意等等的差別，因為不是意義的自性。』互相相違的自性，不是一個合理。』依靠做執持，不相違，』也不是要說，因為依靠不合理。』依靠其他做執持，不會變成那樣，因為會變成做執持是因。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、我執（Ātma-graha）、因果關係（Hetu-phala）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetu-phala）的理解： 文字認為，因果關係不是一種簡單的線性關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且因果關係可能受到多種因素的影響。這與現代科學中對因果關係的複雜性的認識相符。現代科學認為，因果關係是科學研究的基礎，但因果關係的確定往往需要複雜的實驗和觀察，並且可能受到多種因素的影響。

།མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱིས་བརྟགས་པས་གནོད་པར་འགྱུར། དེས་ན་འདི་ ནི་གྱི་ནའོ།།འོན་ཏེ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་གཞན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲན་པ་དུས་ཕྱིས་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འཇིག་རྟེན་ རིག་པ་དོན་གོ་བར།།གཟུང་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་དུ། །ཤེས་མིན་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ནི། །གསལ་བར་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་ཕྱིར། །གཟུགས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་བློ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བས་ཐ་སྙད་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །ང་ལ་བློ་ཡོད་དོ་ སྙམ་ནས་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་དུ་འཁྲུལ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།ཅི་སྟེ་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་རྣམ་པར་གནས་པའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ལུས་ཅན་དང་ཁོ་ན་སོ་སོ་རང་ བཞིན་ངེས་པར་རྟོགས་ཀྱི།བློ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་ནི་གཞལ་བྱ་གསལ་བར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་སོ་སོར་ངེས་པ་འཕྲིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་། ། གལ་ཏེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །རི་བོང་སོགས་ཀྱི་རྭ་དག་ཀྱང་། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཅི་སྟེ་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་དག་དེ་ལྟར་ནི། །རྟོགས་མེད་བློ་ལ་རྟོགས་པ་མེད། །ང་ཡི་བློ་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་བདག་ཉིད་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གསལ བར་བྱེད་པའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། མ་གྲུབ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་གསལ་བཞིན་པའི་གཟུགས་ཉིད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི།རིགས་མཐུན་པའི་གཟུགས་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཐ་དད་པ་དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཞེན་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དུས་དང་དྲན་པའི་དུས་ན་བློ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི།རང་རིག་པ་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ།

「如果說，不悅意等等的自性存在本身是做顯明，如果那個存在本身是做顯明，那麼，如何之後觀察會變成損害？』因此，這個是這樣。』然而，這個所有近處安立，是執持本身。』如果說，做執持的其他意識，那個時候，通過意義理解是要認識的，依靠那個，不是自證。』因此，憶念之後認識為像這樣本身，』那麼，那個也不合理，『世間知識理解意義，』『從執持，自性不同，』『不是認識，那個的形態，』『因為沒有認識顯明的自性。』從色和樂等等不同，具有形態的意識，通過意義理解，不具有名言的世間不認識。』認為是我有意識，』從執持的形態不同，沒有認識分別確定的自性，僅僅是分別的戲論，因此，在世間全部是迷惑。』為什麼對境等等，確定存在形態的意義自性，具有身體和僅僅是自己，分別確定自性，意識不是那樣的自性。』那個的自性僅僅是要被衡量的做顯明，因此，像色等等一樣，不是分離確定自性，』那麼，那個也不合理，『沒有認識自性等等，』『如果僅僅是執持，』『兔子等等的角，』『為什麼不是做執持？』『如果那些是那樣，』『沒有認識的意識，沒有認識。』認為是我的意識，也不是從色等等之外的自性認識，因為包含在做顯明之中，依靠色等等的差別本身變成自性的法的差別，那樣顯示。』對於色等等的隱藏和，沒有成立的不共有的，正在顯明的色本身，因為是色的差別本身，也從同類的色反轉。』因此，通過反轉的差別的不同法，說色等等的意識，任何執著進入。』因此，在看見的時候和憶念的時候，因為沒有其他意識，僅僅通過色等等的形態，』說成立自證，是成立的終極。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、世間知識（Laukika-jñāna）、自性（Svabhāva）、以及經驗（Anubhava）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 世間知識（Laukika-jñāna）的侷限性： 文字認為，世間知識是基於經驗和名言的，它不能完全理解世界的本質。這與現代哲學中關於科學知識的侷限性的討論相關。現代哲學認為，科學知識是一種重要的知識形式，但它不是唯一的知識形式，並且它不能完全理解世界的本質。

།དེས་ན། གཟུང་འཛིན་དག་ནི་གཅིག་ཡིན་ན། །དེ་གཅིག་རྟོགས་པར་ངེས་པ་ནི། །གཞན་ཡང་རྟོགས་པའམ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། གཞན་མ་རྟོགས་ན་གཞན་ཡང་མི་རྟོགས་སོ་ ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་། །གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་ཡང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདག་ཅི་ཞིག་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དྲན་ པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ལ།སྤྱི་ལ་ནི་གཟུང་བ་ལའང་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །ངའི་ཞེས་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལུས་དང་འབྲེལ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ལུས་དེ་ཡང་གསལ་བྱ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ཡང་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་བསམ་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་བློ་གཞན་ཡང་། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བདེན་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རིག་མིན། །དེ་ནི་གཞན་གྱིས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་དངོས་ཅན་མིན་བློ་ཡིས་ནི། །ཤེས་ འགའ་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན།།དེས་རང་ངོ་བོ་མྱོང་མེད་ཕྱིར། །ཉམས་སུ་མྱོང་ལུས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེའི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་དོན་གོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བློ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་རིག་པ་འགག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐད་ ཅིག་མ་ཡིན་ཏེ།བློ་གཞན་གྱི་དུས་སུ་ནི་སྡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མྱོང་བ་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་མྱོང་བ་སྔ་མ་འགགས་པས་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུང་བར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡང་མེད་པས་མྱོང་བ་མ་ལུས་པ་འཇིག་ པར་འགྱུར་རོ།།རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ནི་མྱོང་བར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མྱོང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་གྱི་མྱོང་བ་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་སྔ་མ་མྱོང་བ་ཕྱི་མས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་རང་བཞིན་ ཡང་མྱོང་བར་མི་འདོད་དོ།།མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཡང་རང་རིག་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཅིང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ།

「因此，『如果執持和能執持是一個，』『那個一個確定認識，』『其他也認識或者變成其他也認識，』『如果不是認識其他，其他也不認識，』說是這樣，』這個也是顯明的。』色等等的自性和，』『做顯明的自性也是認識本身，』『對於這個有什麼疑惑？』『任何是做毀壞本身，是憶念本身，』『因為憶念，我是看見什麼？』對於說，那個差別是疑惑做執持，對於一般，不疑惑執持。』我的』，是世間顯示與身體有關，那個身體也是要被顯明本身，因為沒有其他做顯明。』這個也已經說了。』然而，其他的想法，『認識色等等的意識，』『也沒有其他，』『那個真實，』『即使那樣，不是自證，』『因為那個被其他執持。』說是這樣，』那麼，那個不合理，『那個不是有事物，通過意識，』『如何體驗一些認識？』『因為那個沒有體驗自己的自性，』『體驗會變成反轉身體。』如果說，那個之後產生，想要通過其他意識認識理解意義等等的自性，不是那個的形態，那個時候，意識是滅盡，因為那個是剎那，因為已經承認，在其他意識的時候，不是停留。』因此，在之後體驗的時候，因為之前體驗滅盡，如何體驗？』因為也不是認識自己的自性，也沒有要被執持的自性，會變成所有體驗滅盡。』沒有自己的自性，不是能夠體驗，因為體驗是所有體驗自己的自性。』之前體驗不是近處存在，因為自己的自性是沒有，之前體驗不是通過之後體驗體驗。』也不想要體驗自己的自性。』也不是看見，因為那個是與身體的形態有關。』即使是身體的形態，因為不承認是自證，會變成沒有終點，』已經顯示，並且將要顯示。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、憶念（Smṛti）、經驗（Anubhava）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 剎那論： 文字中提到了「剎那」的概念，認為意識是剎那生滅的，這與佛教哲學中的剎那論相符。現代哲學和認知科學則對意識的連續性和永續性提出了不同的觀點。

།གཞན་ཡང་བློ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་མི་རུང་སྟེ།འདི་ལྟར། དོན་དུ་སྣང་བ་དང་ལྡན་ཞེས། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཕྱོགས་སྣང་། །བློ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ། །རྟག་ཏུ་བདག་ལ་ནང་མངོན་ཕྱོགས། །གཞན་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་ལས་རྟག་ ཏུ་ནང་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་ནང་གི་ངོ་བོར་སྣང་ཞེ་ན། དྲན་པས་འཛིན་པས་ན་ཡང་བློ། །ནང་ཉིད་དུ་ནི་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བདག་གི་བའི་བློ་དྲན་པས་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་དུས་ཐ་དད་པས་དེ་ལྟར་སྣང་ ངོ་ཞེ་ན།འདིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་མི་སྣང་བ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ནང་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱང་བའི་བློ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་རིགས་སོ། །ཡུལ་མཚུངས་ པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མཚུངས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འདྲེས་པས་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གྱི་བློ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་དེའི་ལྟར་ན་དེ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ རོ་ཞེས་རིགས་སོ།།གཞན་ཡང་། ཡུལ་གང་གིས་ནི་སྣང་བ་གང་། །དེས་དེ་མྱོང་མིན་ཞེས་པའང་འཐོབ། །ཡུལ་གང་གང་གི་སྣང་བ་གང་ཞིག་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པས་རིག་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ་མྱོང་བ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་རིག་པས་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ནི། དོན་གྱིས་ན་དོན་དེ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་མྱོང་བ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན། །ཤིང་ལ་སོགས་པ་མེ་ལོང་གི་རྣམ་པས་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་འདྲ་ བ་ལས།།མྱོང་གཞན་ཅི་ཡོད་ཅིས་འདོད་ན། །གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེའི་ངོ་བོར། །སྐྱེས་ན་དེ་ཉིད་དོན་མྱོང་ཡིན། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རིག་མེད་ན། །དོན་རིག་པར་ནི་འགྱུར་མ་ཡིན། །རང་རིག་པ་གཞན་མེད་མོད། དེ་མེད་པས་ན་དེ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་མེད་པས་སྔོན་པོ་སྔོན་པོ་ མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་བློ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་རིག་པས་བློ་ཡིན་གྱི། རང་རིག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཀྱང་བློ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「還有，通過其他意識體驗，』這個也不合理，像這樣，『具有顯現意義，』『那個是向外顯現方向，』『意識做執持的意識，』『常常自己向內顯現方向。』通過其他其他執持，不是外在，不是能夠認識。』意識常常顯現為內在本身。』如果說，自己的意識顯現為內在的自性，『即使通過憶念執持，意識，』『也會顯明為內在本身。』任何時候，自己的意識被憶念目標，那個時候，也不會變成顯現為外在。』如果說，那個是因為時間不同，那樣顯現，』在這裡，為什麼不想要說是，因為自己的自性不同，那樣？』不能確定說，沒有顯現不同的形態，是不同於做執持。』因此，體驗為內在本身的意識，是自證的自性本身，』說是合理的。』因為對境相同，那樣體驗，』那麼，不是，即使對境相同，也執持為自己的自性不同本身。』混合沒有分別，是顯明本身。』因此，通過其他意識執持，如果那樣，那個會變成顯現為外在本身，』說是合理的。』還有，『通過任何對境，任何顯現，』『那個不體驗那個，也得到。』任何通過任何對境，任何顯現，在知識中存在，那個意義，通過顯現為對境的知識，不會變成認識，因為沒有體驗顯現為變成自己的自性意義。』如果通過自證體驗對境的顯現，』通過意義，那個意義也不會變成。』體驗意義是這個本身。』像用鏡子的形態執持樹等等。』如果不是自證，會變成所有都不合理。』如果說，從那個相似，』『有什麼其他體驗，為什麼想要？』『如果意識在那個自性中，』『產生，那個本身是體驗意義。』『如果沒有認識那個的自性，』『不會變成認識意義。』即使沒有其他自證，因為沒有那個，不會變成沒有那個。』因為沒有自證，藍色不會變成不是藍色，同樣，意識不會變成不是意識。』通過其他認識是意識，不是通過自證。』體驗意義的自性本身是特徵，不是自證，因為自己也是意識本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、對境（Viṣaya）、經驗（Anubhava）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 對境（Viṣaya）的理解： 文字認為，對境不是獨立於認知的存在，而是與認知相互作用的。這與現代哲學中關於實在的討論相關。現代哲學認為，實在不是一個簡單的、客觀的存在，而是與我們的認知和經驗相互作用的。 鏡子的類比： 文字中使用了鏡子的類比來描述認知，認為認知就像鏡子一樣反映對境，但並不改變對境的本質。這與現代哲學中關於表象的討論相關。現代哲學認為，表象是我們的認知和經驗的構成，但它不是對外部世界的直接反映。

།དེས་ན་བདག་ལ་གནས་པ་ དེའི་རྣམ་པ་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཡང་བློ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་རང་རིག་པ་མེད་ཀྱང་སྔར་གྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཙམ་ལས་སམ། གཞན་གྱིས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ། འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དུ། །མྱོང་བ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་ཙམ་ཞིག་ ལུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཚེ་ཡང་བློ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་བློ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་གཞན་དང་འདྲ་བའི་དོན་ཡང་བློ་ཉིད་དེ་བློའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་ཕྱིར་ན་མ་ཡིན་ནི་ཞེ་ན། དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཅི་ཡིན་མ་ཡིན་པའོ་ཞེ་ ན།བློ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་ན་གཅིག་ཀྱང་རབ་ཏུ་མི་འགྲུབ་པོ། །དེས་ན་བློ་ནི་རང་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པའམ་གཞན་གྱིས་བདག་ལ་གནས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བདག་ལ་གནས་པའི་བློ་ཉིད་ནའང་། ། འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་ཕན་ཚུན་དུ། །འདུ་བའི་ཕྱིར་ན་བློར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལ་གནས་པའང་ཇི་ལྟར་རིག་།འབད་རྩོལ་ལ་སོགས་ཕན་ཚུན་དྲན་པ་དག་ཀྱང་མྱོང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལ་གནས་པར་གང་གིས་ངེས། བློ་གཞན་གྱིས་སོ། །བློ་ཉིད་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །དེ ཇི་ལྟར་བློ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བརྗོད།བློ་གཉི་ག་བདག་ལ་གནས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་དུ་འཛིན་ཏེ། ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་ན་འདི་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ རོ།།བདག་མ་རྟོགས་པར་ནི་དེར་གནས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པའི་བདག་ཇི་ལྟར་བློའི་རྟེན་དུ་བློས་འཛིན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བློས་རྟོགས། རྟོགས་ཀྱང་བདག་ལ་གནས་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་བདག་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཁྱབ་པར་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཡིན། དེར་འདུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འདུ་བ་མ་ཡིན། དེར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བློ་ཡང་བདག་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པར་བདག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「因此，『存在於自己的，那個的形態即使不是自證，也是意識本身，』如果那樣，即使沒有自證，僅僅從之前的意義的形態，或者變成是通過其他，那個時候，『所有相似互相，』『體驗本身會變成得到。』如果不是自證，那個時候，僅僅是形態留下。』那個時候，也是與意識沒有差別本身。』如果僅僅通過那個的形態是意識本身，也會變成那樣。』因此，與意義其他相似的意義也是意識本身，因為具有意識的特徵。』如果說，爲了意義不是，』『說什麼不是意義？』如果變成不是意識本身是意義，一個也不成立。』因此，意識僅僅是自證本身，』說是合理的。』然而，是聚合的關係或者通過其他存在於自己本身，』那麼，那個也不合理，『即使在存在於自己的意識本身，』『努力等等互相，』『因為聚合會變成意識。』『如何認識存在於自己？』努力等等互相憶念也會變成體驗。』通過什麼確定存在於自己？』通過其他意識。』不是意識本身確定嗎？』『如何說通過其他意識？』如果兩個意識都存在於自己，如何互相執持？因為對境相同，沒有不同。』如果那樣認識為不同，那個時候，也會變成認識自己為不同，因此，這個會變成互相分別本身。』如果不是認識自己，不是認識為存在於那裡本身，如何通過意識執持沒有認識的自己，作為意識的依靠？』通過意識認識色等等。』即使認識，也不會變成存在於自己的意識的對境。』因為那些不是存在於自己，』那麼，自己不是遍佈嗎？』如何不是存在於那裡本身？』因為不是聚合在那裡，』那麼，如何不是聚合？』因為在那裡沒有認識。』那麼，意識本身也沒有在自己那裡認識，因為從那個不同，沒有認識自己。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、自我（Ātman）、以及聚合（Samavāya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 自我（Ātman）的理解： 文字認為，自我不是一個固定的、不變的實體，而是一種動態的、相互依賴的存在。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。 聚合（Samavāya）的理解： 文字認為，聚合不是一種簡單的關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且聚合可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。 無限倒退： 文字中提到了無限倒退的問題，認為如果認知依賴於其他認知，就會導致無限倒退，從而無法解釋認知的起源。這與現代哲學中關於知識論的討論相關。現代哲學認為，知識論是哲學研究的基礎，但知識的起源往往是一個複雜而難以回答的問題。

།གལ་ཏེ་རེ ཞིག་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས།དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་བྱ་བ་ནི་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། མིག་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་འདི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བྱེད་པ་པོ་གཞན་ བརྟགས་པས་ཅི་བྱ།དེ་དག་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་མོད། དེ་དག་ནི་བྱེད་པ་པོ་གཞན་མེད་ན་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ལུས་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། འོ་ན་བློ་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཚུད་པས་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་སྣང་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བློ་ གཞན་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བློ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་ པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་བློ་འདྲ་དེ་མྱོང་ན། །འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་དོན་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བློར་གྱུར་པའི་འདྲ་བའོ། །བློ་ལ་བརྟེན་པའི་འདྲ་བ་དོན་རིག་པ་ཡིན་གྱི། རིག་པ་ཙམ་མམ། འདྲ་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་ པ་ཙམ་ཡིན་ན་ནི།རིག་པ་ཙམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། དོན་རིག་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འདྲ་བ་ཙམ་ཡིན་པ་ནི་དོན་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། དེ་ནི་འདྲ་ལས་མྱོང་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདྲ་བའི་དོན་ཡང་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བློར་འགྱུར་བ་ཞེས་ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ནི་ཕན་ཚུན་རིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཀྱང་བློར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ།།མྱོང་བར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དག་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་བློ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདི་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ལན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་བློ་དང་མྱོང་བ་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་གཞན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བའི་དོན་རྣམས་ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ལ་བློས་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འདྲ་བ་བློ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

「如果說，這個暫時做事的自性的認識不是存在，那麼，對於那個，必定有做者，因為沒有做者的事是不可能的，』那麼，從哪裡眼睛等等，不是那個產生的人本身做嗎？』因為那些是做者，』那麼，觀察其他做者做什麼？』即使那些本身是做者，如果那些沒有其他做者，不是變成不做。』或者，身體本身是做者，通過其他做什麼？』那麼，因為意識進入身體中，認識為顯現向內。』因此，認識其他意識為其他，』那麼，也會變成身體的任何方向都是意識本身。』因此，如果不是自證，色等等是相同的。』因此，所有相似會變成互相合理。』因此，通過自證本身，從其他自性反轉。』如果相似的意識體驗，』『所有相似不是認識意義，』『然而，是變成意識的相似。』『依靠意識的相似是認識意義，』『不是僅僅是認識，或者僅僅是相似。』如果僅僅是認識，會變成僅僅是認識，不會變成認識意義。』如果僅僅是相似，因為意義也變成互相認識，』那麼，那樣也不合理，像這樣，『那個不是從相似體驗。』『如果相似是體驗的特徵，那個時候，相似的意義也會變成體驗，』對於說這個，如果回答說是變成意識，對於那個，如果互相合理，那些也會變成意識，是說本身。』對於說變成體驗，』那些任何是，對於說那些是意識本身，那個如何變成回答？』因為說意識和體驗，這兩個不是不同要說。』因此，要說其他差別本身，那個也是不同於相似。』如果說，看見相似的意義不是互相執持，意識是做執持的自性，』如果那樣，做執持的自性的相似會變成意識。』即使僅僅通過相似是做執持的自性，因為色等等也是做執持，會變成是意識本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、做者（Kartṛ）、作用（Kriyā）、相似（Sādṛśya）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 做者（Kartṛ）與作用（Kriyā）的理解： 文字認為，做者和作用不是獨立的實體，而是相互依賴的概念，它們在認知過程中同時產生。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。 相似（Sādṛśya）的理解： 文字認為，相似不是一種簡單的關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且相似可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。 類比的侷限性： 文字中批判了使用類比來解釋認知，認為類比不能完全解釋認知的本質。這與現代哲學中關於類比的討論相關。現代哲學認為，類比是一種重要的工具，但類比不能完全解釋事物的本質。

།འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འཛིན་པར་བྱེད་ པ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡོད་ན།འགའ་ཞིག་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བཟློག་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ནི་གནས་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་ བཞིན་མ་ཡིན་ནམ།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་ཡིན། དེར་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་གཟུང་བ་ཉིད་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཟད་མོད། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ དང་།ཁྱད་པར་གང་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་བློ་ཡིན་པས་འདྲ་བ་ལས་ནི་བློ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བློ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་འདྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་པས་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་བློ་ཡིན་གྱི། འདྲ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདྲ་བའི་དོན་ དུ་འདོད་ཅེ་ན།དེས་བྱས་པའི་མྱོང་བ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་ཡིས་ན་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བས་ན་རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་བློའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་གྱི། འདྲ་བ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བློ་ཉིད་ཀྱང་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ། འདྲ་བ་རང་རིག་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི། རང་རིག་པ་ནི་འདྲ་བ་ཙམ་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། དེ་ཡི་མྱོང་བ་དེ་རང་ཉིད། །དེ་ནི་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མིན། །འདྲ་པ་ ནི་རང་རིག་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་གཞན་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱེད་ན། དེ་ལ་འདྲ་བས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་འདི་གཞན་གྱིས་འདྲ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། དེ་ལྟར་ནི་དེ་བརྟག་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཆུས་ཁྱེར་བ་ལ་རགས་གཟུགས་ པས་ཅི་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་རོ།།ད་ནི་འདྲ་བས་ཅི་བྱ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར། བྱ་བ་ལས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ནི། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུར་འགྱུར། །ཐ་དད་པའི་ཡུལ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་འདིས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལས་སོ་སོར་ངེས་པ་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན། ཕྱི་རོལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་རང་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，因為不是做執持，』如果說，做執持本身存在形態，如果安立一些是做執持，其他是反轉，那個本身是不存在。』然而，如果說是不同於色等等，色等等的相似不是自證的自性嗎？』不同於色等等。』對於在那裡認識，也沒有量。』如果說，意義的執持本身不是那樣，會變成沒有，』雖然僅僅是那樣看見，通過其他做什麼？』因此，自證本身是差別。』如果那樣，從什麼差別從色等等的意義反轉，那個本身是意識，因此，從相似不是意識。』任何是變成自證的特徵的意識本身的相似，那個是合理的，因此，認識的特徵是意識，不是相似的特徵。』那麼，想要說是相似的意義嗎？』因為那個做的體驗不是確定的原因，想要那個。』因此，因為意識會變成說是相似，自證的特徵是意識的差別本身，相似不是不同於那個。』那麼，意識本身也是相似的差別，不是不同於那個，』會變成這樣，』這個是真實，即使那樣，對於說是外在意義，相似僅僅是與自證有關，自證不是從僅僅是相似變成。』還有，『那個的體驗，那個自己，』『那個不是相似的原因。』『相似是自證的原因。』如果說，沒有其他認識，顯現自己的自性，通過那個做什麼相似？』如果說，這個是通過其他相似，那個時候，那樣是合理的，在其他時候不是，』那樣不是要觀察那個，會變成像說，通過水帶走，通過抓住樹枝做什麼？』現在也不是要說，通過相似做什麼？像這樣，『從做事安立，』『這個在世間變成因。』『通過這個安立不同對境自證的自性本身，』『不是通過其他從相似。』說是這樣。』說是認識藍色等等的作用和黃色等等，』想要意義是分別確定作用。』暫時，像說是外在意義，通過外在藍色等等，不是自證。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、執持（Grāhaka）、能執持（Grāhya）、相似（Sādṛśya）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中提到了量的問題，認為對於自證的認識，不需要量。這與現代哲學中關於知識論的討論相關。現代哲學認為，知識論是哲學研究的基礎，但知識的起源和證明往往是一個複雜而難以回答的問題。

།དེས་ན་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཇིག་རྟེན་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་དོན་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། རང་གི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་དེའི། །མྱོང་བ་སྒྲོ་འདོགས་འཁྲུལ་པ་ལས། །སྩོགས་པ་མྱོང་བར་གྲགས་ཡིན་གྱི། །གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་མྱོང་ལས་མིན། །རིག་པའི རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་མྱོང་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུན་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་པས་ཕྱི་རོལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི།དེ་ལས་གཞན་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ ནི་འགའ་ཡང་མྱོང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།རིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གཞན་རིག་ན་ཡང་དོན་བཞིན་དུ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས། །འདི་ནི་བདག་གིས་ཤེས་ཞེས་པའི། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་ གཞན་རིག་པ་ན།འདི་ནི་བདག་ཅག་གིས་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན་སྨོས་སོ། །དོན་དམ་པར་ནི་རང་རིག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །བློ་ཡི་དངོས་སོགས་དངོས་མིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་མྱོང་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིག་པ་ཉིད་བདག་ཉིད་སྔོན་པོའི་ རྣམ་པར་གསལ་བ་ཡིན་ན།ཚད་མ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིའི་དོན་རིག་པར་འགྱུར། དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སྔོན་པོ་སྣང་བ་ཡང་མེད་དོ། །སྔོན་པོ་རྣམ་པ་ཉིད་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་དེ་ཉིད་ ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན།དེ་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་རིག་པའམ་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་མ་རིག་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དེའི་མྱོང་བ་ཡིན་རང་གི་ངོ་བོས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ། འདིའི་རིག་པ་ཞེས་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རིག་གོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟར་ཡང་དུས་མཚུངས་པ་འམ་གཞན་དུ་རིག་ཀྱང་རུང་ སྟེ།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་འདི་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རིག་པའི་ཇི་ལྟར་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ལས་དེར་བརྟག་པའི་ཕྱིར་འདིས་འདི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་སུ་རིག་ན་ནི་གཉིས་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པར་རིག་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་རིག་པར་འགྱུར་བ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་བླང་བ་ཡིན་ནོ།

「因此，要安立相似的事物。』如果不是那樣，在世間，藍色等等外在意義會變成沒有安立，像這樣，『那個自己的自性的，』『體驗，假立迷惑，』『等等，說是體驗，』『不是從體驗其他的自性。』認識的變成自己自性的自性，任何是藍色等等，那個的體驗，通過具有無始習氣相續的迷惑，假立外在藍色等等，體驗藍色等等，不是任何其他藍色等等的自性，會變成體驗的對境。』體驗認識本身，近處安立是體驗。』像這樣，『即使認識其他，像意義一樣，』『如果認識那個的自性，』『這個是我知道，』『名言完全進入。』那個時候，在特徵認識其他，『這個是我們認識本身，』世間做名言。』因此，在世間說。』在勝義，僅僅是自證本身。』如果意識的事物等等不是事物，』『那個如何是那個體驗？』如果認識本身顯明為自己藍色的形態，依靠什麼量，會變成認識外在意義？』對於那個，現量是不存在，因為那個僅僅通過自證是究竟。』也沒有其他藍色顯現。』因為沒有認識藍色形態本身。』然而，如果說是那個意義的自性本身，那個體驗，通過其他，會變成認識自性或者不是認識。』如果不是認識，那個如何是那個的體驗？』不是通過自己的自性認識，這個的認識有什麼關係？』如果說是認識，即使那樣，同時或者其他認識也可以，如何通過其他是做認識？』這兩個如何認識自己的自性本身？』如果藍色等等是隱藏的，是認識和要認識的事物，爲了在那裡觀察，通過這個，這個知道，』會變成這樣的名言。』如果直接認識，』對於說，認識兩個互相有關聯，』也沒有任何量。』因此，這個本身，說通過其他認識，會變成是自證的認識，』是接受。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、外境（Bāhyārtha）、經驗（Anubhava）、習氣（Vāsanā）、名言（Vyavahāra）、以及自性（Svabhāva）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 外境（Bāhyārtha）的理解： 文字認為，外境不是獨立於認知的存在，而是與認知相互作用的。這與現代哲學中關於實在的討論相關。現代哲學認為，實在不是一個簡單的、客觀的存在，而是與我們的認知和經驗相互作用的。 習氣（Vāsanā）的理解： 文字認為，習氣是影響我們認知和經驗的潛在傾向。這與現代心理學中關於潛意識的討論相關。現代心理學認為，潛意識是影響我們行為和認知的潛在因素。 名言（Vyavahāra）的理解： 文字認為，名言是我們在日常生活中使用的語言和概念，它們不一定反映世界的真實本質。這與現代哲學中關於語言的討論相關。現代哲學認為，語言是哲學研究的重要工具，但語言也可能誤導我們對世界的理解。 勝義諦與世俗諦： 文字中區分了勝義諦和世俗諦，認為在勝義諦中，只有自證是真實存在的，而在世俗諦中，我們使用名言來描述世界。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的基礎，但形而上學問題的答案往往是複雜而難以確定的。

།རང་རིག་པ་ཙམ་ནི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདྲ བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་མ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་འདྲ་བ་ཙམ་ལས་རིག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་པར་འགྱུར་བའོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྱུར་མོད་འདྲ་བས་ཅི་བྱ་གལ་ཏེ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ན་རང་རིག་པར་མི་འགྱུར་རམ། ཅི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ ན།གལ་ཏེ་འདྲ་བ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་འདྲ་བ་དེས་ཅི་བྱ། འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འདྲ་བ་ལས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཚེ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ནི། །འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ན། །འདི་རང་ཉིད་དུ་གྲུབ་ པས་ན།།དོན་གྱིས་ཅི་ཞིག་ཉེ་བར་སྒྲུབ། །གང་གི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཡང་རང་ཉིད་གྲུབ་པ་དེས་ན་འདྲ་བ་ལས་རིག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་མེད་ན་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཀྱང་ ལྡོག་པར་འགྱུར་རམ་ཅི།དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དེ་རང་ཉིད་ལས་གྲུབ་པས་ན། གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེས་དོན་རིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞན་དང་འདྲ་བར་རིག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིག་མོད་དེས་དོན་རིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་ ཇི་ལྟར་དོན་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན།དོན་གྱི་རིག་པ་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་རིག་པར་འགྱུར་བ་དོན་ནི་རང་རིག་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དོན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ཡང་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་ པོར་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་འདྲ་ན་ནི། །ཤེས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་མཚུངས་ན་ནི། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མྱོང་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་བྱེ་བྲག་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་ན་འདི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ གཞན་བཞིན་དུ་དོན་ཉིད་ཡིན་པས།ཇི་ལྟར་དེ་ཤེས་པ་ཡིན། ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཚུངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆ་འགའ་ཞིག་གི་འདྲ་བ་ཡང་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ ཅད་ཀྱང་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་མཚུངས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་མ་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་མཐའ་དག་རིག་པར་ཐལ་ལོ།

「如果說，僅僅是自證不是認識的自性，』然而，會變成相似，』不是不是認識嗎？』那麼，不是，因為僅僅從相似不成立認識。』如果說是變成自證，』如果那樣，即使那樣，僅僅會變成認識的自性，通過相似做什麼？』如果不是相似，不會變成自證嗎？』會變成什麼本身？』如果說，即使沒有相似也會變成，通過那個相似做什麼？』僅僅是變成。』因為那個也不是存在，說是從相似是認識，』那麼，那個不是存在，像這樣，『任何時候，體驗的自性，』『不是相似的原因，』『這個因為自己成立，』『通過意義做什麼近處成立？』任何是變成認識的自性，那個是那個自己的自性，因為那個的自性也是自己成立，通過那個，有什麼關係說是從相似是認識？』如果那個自性不存在，即使變成產生自證的自性，會變成反轉嗎？』因此，因為那個自性從自己成立，通過其他做什麼？』通過那個會變成認識意義，』那麼，那個也不合理，如果認識自己的自性與其他相似，即使那樣也認識，通過那個如何會變成認識意義？』因此，如何會變成與意義有關？』說是完全說認識意義，』通過任何會變成認識的意義，不是進入自證，因此，沒有說是認識意義。』如果說，通過其他也是相似的原因是認識，那個時候，會變成不是意義很大。』像這樣，『如果自己是所有相似，』『認識不會變成認識本身。』『如果通過一些部分相同，』『所有會變成體驗所有。』如果自己是所有相似，會變成遠離所有差別。』那個時候，因為這個是意義的差別，像其他，本身是意義，如何是那個認識？』如果通過認識本身變成差別，不會變成自己與所有相同。』即使也是通過一些部分相似，那個時候，會變成所有認識所有，因為所有也不是遠離通過一些部分相同。』如果說是，通過所有相同，認識的形態和不是認識的形態，所有其他，』會變成所有藍色認識。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、相似（Sādṛśya）、自性（Svabhāva）、經驗（Anubhava）、以及普遍性（Sāmānya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 普遍性（Sāmānya）的理解： 文字認為，普遍性不是一種獨立的存在，而是我們認知和經驗的構成。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是哲學研究的重要概念，但普遍性的存在和本質仍然是一個有爭議的問題。 整體與部分： 文字中討論了整體和部分的關係，認為如果所有事物都是整體的一部分，那麼所有事物都會互相體驗。這與現代哲學中關於整體論的討論相關。現代哲學認為，整體論認為世界是一個相互聯繫的整體，但整體論的觀點仍然存在爭議。

།གང་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་ སུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན།དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ལས་རིག་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་མཚེ་མ་དག་ཕན་ཚུན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཅིག་རིག་ན་གཞན་ཡང་རིག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ལས་ སྐྱེས་པ་དང་འདྲ་བ་དེ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་དེའི་ཚེ།ཇི་ལྟར་སྔོ་སྩོགས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །སྔོན་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འདོད། །དེ་བཞིན་ཉམས་མྱོང་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། །རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རིག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ གྱིས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རིག་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡང་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟག་ པར་བྱའོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་སྐད་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་སྣང་ལ། ཉེ་བར་གཞག་པ་རྟོགས་པ་མིན། །ཉེ་བར་གཞག་པ་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པའང་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་ལ་ནི་སྐྲ་ཤད་ཉེ་བར་གཞག་པར་རྟོགས་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ ཡང་སྔར་མཐོང་བའི་སྐྲ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མཐོང་བ་ལས་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་རྟོགས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ བཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་སྔ་མ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་འགར་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་རྩོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པ་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ལ། ཉེ་ བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོད་པ་ཡང་ཉེ་བར་གཞག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདི་ནི་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཡང་། ཉམས་མྱོང་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས། །དོན་བཞིན་དུ་ནི་ངེས་མིན་པ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེས་ པ་མེད་ཅེ་ན།།དེ་ནི་དེ་ལ་ཡང་རྟག་ཏུ་མེད། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཇི་ལྟར་དོན་མྱོང་ངོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ངེས་པ་ཡིན་པར་མཐོང་བས་ན། འདི་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི། མྱོང་བ་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་སོ།

「如果說，從哪裡產生，那個本身是認識，』如果說，即使讓那個從那裡產生，那麼，這個說是認識，從哪裡來？』那個的自性是從認識是認識，不是從那裡產生。』任何時候，那些不是互相產生和被產生的實體，即使那樣，如果認識一個，也名言認識另一個。』如果說，任何與從哪裡產生相似，那個是認識，那個時候，『如何爲了藍色等等自性，』『想要體驗藍色等等，』『同樣爲了體驗自性，』『那個也會變成體驗。』通過認識的自性，是與認識相同本身，通過藍色等等的自性，也是與藍色等等。』因此，藍色等等像認識一樣，也會變成體驗認識。』然而，如果說，對於藍色等等，也是做近處安立，藍色等等的體驗也會變成具有近處安立，也要觀察，』那麼，那個也不是，像這樣，『顯現頭髮絲等等，』『不是認識近處安立，』『認識不同近處安立也是合理的。』對於有眼翳的人顯現近處目標的頭髮絲，不能認識頭髮絲近處安立。』對於那個，也要在所有觀察，說是從之前看見的頭髮。』如何從看見藍色的形態，認識那個種類的藍色，同樣，也會變成沒有近處安立。』也不是不迷惑的矛盾，因為對於認識意義，沒有抓住關係。』因為意義是要跟隨推測。』因為看見之前看見的是做產生本身。』因為意義在任何時候也不是看見，因為在所有有爭論。』相同是那個之後是其他形態，什麼是做近處安立？』那麼，不是，因為也看見清晰的甘蔗汁等等近處安立，』這個已經顯示不是一次了。』然而，『體驗體驗，』『不是像意義一樣確定，』『因此，沒有過失，』『那個也常常不在那個。』如果世間像說如何體驗意義一樣，認為確定體驗體驗，因此，因為看見看見的原因是確定，認識到這個是體驗意義，不是體驗體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、經驗（Anubhava）、因果關係（Hetuphala-sambandha）、相似性（Sādṛśya）、以及近處安立（Upasthāpana）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala-sambandha）的理解： 文字認為，因果關係不是一種簡單的、線性的關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是哲學研究的重要概念，但因果關係的本質仍然是一個有爭議的問題。 相似性（Sādṛśya）的理解： 文字認為，相似性不是一種簡單的關係，而是一種複雜的、相互依賴的關係，並且相似性可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。 近處安立（Upasthāpana）的理解： 文字認為，近處安立不是一種簡單的、直接的認識，而是一種複雜的、間接的認識，並且近處安立可能受到多種因素的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。 推測（Anumāna）： 文字中提到了推測，認為推測是認識意義的一種方式。這與現代哲學中關於推測的討論相關。現代哲學認為，推測是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得超出直接經驗的知識。 直接經驗與間接經驗： 文字中區分了直接經驗和間接經驗，認為直接經驗是直接的、不加修飾的，而間接經驗是間接的、經過修飾的。這與現代哲學中關於經驗的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的來源，但經驗不是對外部世界的直接反映，而是我們自己創造的。 循環論證： 文字中批判了使用循環論證來解釋認知，認為循環論證不能提供真正的知識。這與現代哲學中關於邏輯謬誤的討論相關。現代哲學認為，邏輯謬誤是一種錯誤的推理方式，它會導致錯誤的結論。

། གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཀུན་ཚེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་མིན། །རྒྱུ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ། །བརྟེན་ནས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། དོན་ལའང་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་མེད། ། དོན་ལའང་རྟག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལ་ལར་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྟག་ཏུ་དོན་ལ་ངེས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་འདོགས པས་རྟོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་དུའང་གཙོ་བོར་འཇུག་པའི་ས། །དོན་དག་འགས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད། །དེ་མེད་པས་ན་ཉེར་འདོགས་པའི། །རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། །དེས་ན་འདི་དོན་ཏོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལ་བརྟན་པ་ ཅན་ཡིན་གྱི་མྱོང་བ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རྨི་ལམ་དུ་ཡང་དོན་མཐོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་། དོན་ཏོ་སྙམ་པའི་ངེས་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བ་ཡང་ངེས་པ་མེད་པ་དང་། དེ་མེད་པ་དང་། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་གནས།ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་ཡོད་ན། །མྱོང་བ་མེད་པའང་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མྱོང་བ་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཅི་ཞིག་ལྟར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚང་ བས་ན།མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ངེས་པ་ལས་མྱོང་བ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམ་པར་འཇོག་ན་ནི། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དགག་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་གཞན་གྱི་མེད་ པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ངེས་པས་ནི་མྱོང་བ་མེད་པར་ངེས་པར་འཇིག་པར་མི་ནུས་སོ།།རྒྱུ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཀྱི་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དཀར་སོགས་མཐོང་བ་ན། །དཀར་སོགས་མིན་པར་གསལ་བར་སྨྲ། །རང་བཞིན་རིག་པ་གསལ་བ་ནི། །སྐྱེས་པའི་ སྣང་བ་འདི་གང་ཡིན།།དེ་ནི་དཀར་སོགས་མངོན་གསལ་ལས། །གཞན་དངོས་འོན་ཏེ་བདག་ལྟར་ཡིན། །དོན་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་དོན་ཡོད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མཐོང་བ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་བླ་ལྷག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བླ་ལྷག་པར་གྱུར་པ་དེ་སྣང་ བ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི།དེ་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དོན་མཐོང་བ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

「如果說，體驗也是體驗，那麼，會變成那樣確定本身，』對於這個說，『僅僅說是原因，』『不是所有時候產生結果。』『原因依賴於一起做，』『會變成依賴而做。』那個本身顯示是，『對於意義，那個也常常不在。』『對於意義，也常常不是確定，』因為在一些地方看見迷惑。』或者，常常僅僅是對於意義確定。』因為變成體驗的自性的形態本身是確定。』如果說，通過近處安立變成那樣，』那麼，不是，因為通過近處安立不能認識。』『在任何地方，主要進入的地方，』『也沒有看見一些意義。』『因為那個沒有，近處安立的，』『如何會產生認識？』因此，這個認為這個是意義的確定，是依靠無始習氣力量的，不是僅僅從體驗產生。』即使在夢中也沒有看見意義，即使那樣，也會變成認為是意義的確定。』因此，因為體驗意義也沒有確定，那個沒有，即使沒有那個也是存在，確定不是確定本身，如何從那個安立那個本身？』如果通過存在有原因，』『為什麼也沒有體驗？』體驗的體驗所有原因都是存在，即使那樣也沒有確定，』像什麼一樣，因為一起做不完整，』『不會變成嗎？』那麼，不是從確定安立體驗，因為在體驗中也沒有。』因此，這個是那個。』如果通過那個的形態本身安立體驗，沒有否定體驗體驗。』通過沒有其他原因的原因，通過確定不能確定體驗沒有。』認識說是沒有其他原因，不是沒有體驗。』還有，『看見白色等等，』『說是顯明不是白色等等。』『顯明認識自性，』『這個產生的顯現是什麼？』『那個是從顯明白色等等，』『是其他實體或者像自己一樣。』僅僅是存在意義，不是看見存在意義，因為對於看見意義，必定會變成超出僅僅是存在意義。』如果說，超出那個變成從顯現之外，』那麼，那個也是意義的自性本身，如何是看見意義？』因此，那個會變成顯現。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、經驗（Anubhava）、因果關係（Hetuphala-sambandha）、確定性（Niścaya）、習氣（Vāsanā）、以及顯現（Ābhāsa）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 確定性（Niścaya）的理解： 文字認為，確定性不是一種絕對的、客觀的狀態，而是一種相對的、主觀的狀態，並且確定性可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於知識論的討論相關。現代哲學認為，知識論是哲學研究的基礎，但知識的確定性往往是一個複雜而難以回答的問題。 顯現（Ābhāsa）的理解： 文字認為，顯現不是一種簡單的、直接的反映，而是一種複雜的、間接的反映，並且顯現可能受到多種因素的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。 夢境的討論： 文字中提到了夢境，認為夢境中的經驗也是一種認知，但夢境中的經驗不一定反映世界的真實本質。這與現代哲學中關於夢的討論相關。現代哲學認為，夢是意識的一種特殊狀態，它可以幫助我們理解意識的本質。 整體與部分： 文字中討論了整體和部分的關係，認為整體不是簡單的部分之和，而是具有超出部分之和的性質。這與現代哲學中關於整體論的討論相關。現代哲學認為，整體論認為世界是一個相互聯繫的整體，但整體論的觀點仍然存在爭議。

།དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན། དེས་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་རིག་པའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ། དེ་ཡང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ གསལ་བ་ལས་གཞན་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་གཞན་མ་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་པ་གཉིས་སོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པའི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ། གཞན་དངོས་ཡིན་ན་གསལ་བ་ནི། །གསལ་མིན་ཇི་ལྟར་དཀར་གསལ་འགྱུར། །མྱོང་བ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པས་ ནི།འགའ་ཡང་མངོན་པར་གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མངོན་པར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་རིག་པས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་གྱི་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ ལས་ཐ་དད་པས་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།མིག་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་གསལ་བར་སྨྲ་བ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་གསལ་བ་སྐྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་སྐྱེས་ པར་ཟད་མོད་དོན་གསལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།གཞན་སྐྱེས་པ་ནི་གཞན་ལ་ཅི་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དོན་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ཅི་ཡོད། དོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དོན་མཐོང་བ་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་དོན་ལས་ཉིད་དོ་ཞེ་ ན།ལས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གལ་ཏེ་དོན་ཙམ་ལས་ལྷག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལས་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་ཡང་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ལས་ མི་གྲོལ་ལོ།།དེའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཞན་ཡིན་དེ་གསལ་མིན། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་གསལ་མ་ཡིན། །སྒྲོན་མ་ལས་བཞིན་དུ་དོན་ལ་མདངས་གསལ་བའི་རང་བཞིན་བསྐྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཇི་ ལྟར་དོན་གསལ་བ་ཡིན།རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་ལོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་གསལ་བར་ཐལ་ལོ། །རང་གི་ཁྱད་པར་ལས་སོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་གང་གིས་རྟོགས། གསལ་བ་གཞན་གྱིས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གསལ་བ་ གསལ་གཞན་གྱིས་གསལ་ནའང་།།ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་འགྱུར་གྱི། །གང་གིས་གསལ་བ་གཞན་དེའང་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན། གསལ་བ་སྔ་མས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་གཞན་གྱིས་གསལ། གསལ་བ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ པས་ཐུག་པ་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ན་མངོན་པར་གསལ་བ་རྟོགས་པར་རིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི། འདི་མངོན་པར་གསལ་ལོ་ཞེས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

「如果說，看見白色等等，那個通過那個完全顯明的認識的顯現是什麼？那個也是從顯明白色等等之外嗎？或者，不是其他，認識兩種。』你想要的顯明白色等等是什麼？』如果說是其他實體，顯明是，『如何顯明不是顯明變成白色顯明？』因為體驗不是顯明，任何也不會變成顯明。』那個顯明的自性，任何是通過認識做的，那個本身是顯明。』其他隱藏的，會變成像眼睛等等一樣，不會變成顯明。』那個不是通過不同於眼睛等等的量認識，因為僅僅通過眼睛等等本身，成立想要顯明。』如果說，不是現量，那個本身說是顯明，不是其他，』如果說，產生是現量的顯明，即使那樣，那個本身僅僅是產生，如何會變成顯明意義？』產生其他，對於其他什麼也不會變成。』如果說，是在意義，』有什麼關係說是在意義？』爲了看見意義嗎？』看見意義不是不認識嗎？』如何會變成看見？』如果說，從意義本身，』這個說是從是什麼？』如果說，會變成超出僅僅是意義，會變成認識，對於那個也會變成有其他認識。』因此，因為是本身，那個也會變成通過其他認識，因此，因為也是，從是，不能從沒有盡頭解脫。』因此，『其他是認識，那個不是顯明，』『所有去處不是顯明。』不是像燈一樣，僅僅是產生意義有光澤顯明的自性，然而，是認識的自性顯明。』如果說，那個不是現量，那個如何是顯明意義？』如果說是通過自己的自性顯明，會變成所有顯明。』如果說是從自己的差別，』認識沒有意義。』如果說是那樣本身是顯明，』通過什麼認識這個？』如果說是通過其他顯明，』那麼，不是，像這樣，『即使顯明通過其他顯明，』『會變成沒有盡頭，』『因為通過任何顯明其他，也不認識，』『通過之前的顯明是顯明自己的自性本身。』因為沒有認識，也是通過其他顯明，跟隨其他顯明，沒有盡頭。』因此，如果認識自己的自性，認識顯明是認識本身。』如果不是那樣，不會變成認識到這個是顯明。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、顯明（Ābhāsa）、現量（Pratyakṣa）、自性（Svabhāva）、因果關係（Hetuphala-sambandha）、以及無限倒退（Anavasthā）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯明（Ābhāsa）的理解： 文字認為，顯明不是一種簡單的、直接的反映，而是一種複雜的、間接的反映，並且顯明可能受到多種因素的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。 現量（Pratyakṣa）的理解： 文字認為，現量不是一種絕對可靠的知識來源，而是一種相對的、主觀的經驗，並且現量可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的來源，但經驗不是對外部世界的直接反映，而是我們自己創造的。 無限倒退（Anavasthā）： 文字中提到了無限倒退的問題，認為如果認知依賴於其他認知，就會導致無限倒退，從而無法解釋認知的起源。這與現代哲學中關於知識論的討論相關。現代哲學認為，知識論是哲學研究的基礎，但知識的起源往往是一個複雜而難以回答的問題。 認識的自反性： 文字中提到了認識的自反性，認為認識可以認識自身，但這會導致無限倒退的問題。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。

།འདི་ལྟར། མངོན་པར་འབྲེལ་པར་ཤེས་མེད་པར། །ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་འགྱུར། །དོན་མཐོང་ ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བར་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ངོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བཟུང་བ་ཉིད་ལས་བ་ལང་ཉིད་ཅི་ཞིག་མཐོང་བ་ཡོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ ཉིད་ནི་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟོགས་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་ལས་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱེད་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དོན་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ནི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པར་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན།འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱེད་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་། རྟོགས་པ་དེ་དང་དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེས་ནི་ཁས་མ་བླངས་སོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི། བསྟན་ཟིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི། གང་ཕྱིར་གཉིས་ལ་གཅིག་རྟོགས་ཚེ། །གཉིས་པ་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ན་མཐོང་བ རྟོགས་པ་མེད་ལ།རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ནི་དོན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མི་རྟོགས། དེས་ན་འདི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིག་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་དག་འབྲེལ་པས་མཐོང་བ་ན། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར། །མཐོང་བ་ཞེས་ངེས་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་ཉིད་ དོ།།དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པས་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ཁྱེད་ལ་ཚུལ་ནི་མེད་དོ། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དོན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་གི་རྟོགས་པའི་གྲིབ་མ་གཞན་དུ་བབ་ཅིང་ངེས་པའི་ ལོ་མ་སྐྱེའི་གཞན་དུ་ལྷགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་ལ། འདི་དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་ཟབ་མོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།

「像這樣，『沒有認識到顯明有關聯，』『如何會變成那個的差別？』說是看見意義，是認識到看見是差別本身。』即使沒有抓住差別，也是抓住做差別的具有差別。』說是抓住是牛，從抓住是牛本身，有什麼看見牛本身？』那麼，不是，因為牛本身是反轉不是牛本身的自性。』你想要認識是反轉不是認識的自性，如果那樣，會變成意義是自證本身。』你也是想要認識是不同。』那個也不是認識，如何是認識者的名言的原因？』那麼，如何對於你，即使沒有認識到認識是不同，也變成說是認識到認識的名言，像你的觀點一樣？』你也沒有接受說是認識那個和不同於那個的意義。』如何從近處安立是那樣，已經顯示，沒有過失。』因此，因為沒有看見兩個，不是認識差別。』這個是，『因為當認識一個的時候，』『沒有看見第二個。』因為在認識意義的時候，沒有認識到看見，在認識的時候，不認識意義，如何不認識具有差別？』因此，這個如何是這個本身是認識。』『當看見兩個有關聯，』『會變成確定說是看見。』確定說是看見也是確定關聯本身。』因此，因為你想要這個是僅僅從體驗變成，對於你沒有道理。』像我們的觀點，因為具有力量的習氣風的力量推動的自性，意義的樹的認識陰影落在其他地方，確定葉子產生落在其他地方，因此，不是僅僅從確定本身安立那個本身。』因此，也沒有認識意義，也沒有產生這個不是意義的確定。』因此，你的觀點不是深奧，』是合理的。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、差別（Viśeṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、習氣（Vāsanā）、確定性（Niścaya）、以及關聯（Sambandha）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 差別（Viśeṣa）的理解： 文字認為，差別不是一種簡單的、絕對的概念，而是一種相對的、相互依賴的概念，並且差別可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。 關聯（Sambandha）的理解： 文字認為，關聯不是一種簡單的、直接的關係，而是一種複雜的、間接的關係，並且關聯可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。

།ཅི་སྟེ། གང་གིས་ མཐོང་བ་འདྲ་བ་ནི།།སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་མཐོང་འགྱུར་བ། །དེ་ལ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། །འདི་འདྲ་ལས་ནི་རང་རིག་གྲུབ། །འདི་སྙམ་དུ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་རིག་པའི་ཕྱིར་ནི་དོན་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་འདིའི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་རིག་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ལས་ ཏེ།དཔེར་ན་དབྱུག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་དབྱུག་པ་ཅན་ཞེས་དེ་ལས་གཞན་གྱི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མྱོང་བས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པས་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་འཛིན་པར་གང་དུ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །ཁྱེད་ ཀྱི་འདིར་རང་རིག་གི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་གནོད་དེ།འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །གཉི་ག་དམ་པའི་དོན་དུ་མིན། །གང་ཚེ་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གི། །ཁྱད་པར་ཅན་སོགས་ཉིད་དུ་འདོད། །ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དག་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རེས་ འགའ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བློ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རང་རིག་པ་གྲུབ་པོ། །འདི་ལྟར། འདི་འདྲ་བབ་ན་རང་རིག་གྲུབ། །དོན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ བློ་ཡང་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་རང་གི་དངོས་མིན་ན། །ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་རིག་།གང་གིས་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་མི་རིག་པ་དེའི་ལྟར་ན། འོ་ན་ནི་གཞན་གྱིས་རང་བཞིན་རིག་པར་ འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྟོགས། །འོན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་གཞན་གྱིས་དེའི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་འགྱུར་ན། མཐོང་བར་སྣང་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་དང་པོ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མེད་པར་གཟུང་བ་ཕྱིས་གཞན་གྱིས་དེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། འོན་ཏེ་ཕྱིས་རྟོགས་པ་དེས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་རིག་པ་དེ། །སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་ཕྱིས་ནས་དེ། ། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་རིག་གོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མ་ཡིན། མཐོང་བའི་ཡུལ་ནི་རང་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་ཕྱིས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་རང་གི་ཁྱད་པར ཅན་དུ་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，『通過任何看見相似，』『通過其他心會變成看見，』『對於那個說是看見，』『從這個相似成立自證。』因為認為這個是相似的自性認識，不是確定說是看見意義，』那麼，這個變成那樣本身，從其他認識認識，例如，具有棍子的男子，說是具有棍子，從那個體驗其他變成那樣，抓住是確定。』認為自證，在任何地方也沒有看見抓住變成差別和具有差別的意義。』你在這裡，對於自證的方面本身有損害，像這樣，『差別和具有差別，』『兩個在勝義不是。』『任何時候，一些想要一些的，』『是具有差別等等本身。』差別和具有差別的實體，在勝義不是，因為有時，具有差別也認識是差別本身。』因此，認識變成那樣，那個僅僅是意識，那個也是自證的自性，成立自證。』像這樣，『如果這個發生，成立自證，』『那個變成那樣的意義是不存在本身。』如果意識也不是自證，會變成說是認識不是差別和具有差別的意義。』如果不是自己的實體，』『如何認識其他的自性？』像任何不認識自己自性的人，那麼，會變成通過其他認識自性。』那個也不是差別和具有差別的實體，如何認識是那個具有差別？』然而，是產生看見那個的自性，不是認識自己的實體。』之後，如果通過其他會變成看見那個的自性，說是顯現看見，』那麼，首先，抓住沒有看見差別，之後，如何通過其他認識是那個差別本身？』然而，之後，通過認識那個，沒有過失，』那麼，那個也不是正確本身，像這樣，『認識那個的自性，』『之後，通過其他心，』『認識是那個自性本身，』『不是具有差別。』看見的對境，在自證的時候，認識不是具有差別本身。』那個時候，之後也是認識那個的自性，會變成那個自性本身，通過那個認識那個是自己的具有差別不是。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、差別（Viśeṣa）、具有差別（Viśeṣavat）、勝義諦（Paramārtha-satya）、經驗（Anubhava）、以及相似性（Sādṛśya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 差別（Viśeṣa）和具有差別（Viśeṣavat）的理解： 文字認為，差別和具有差別不是絕對的、客觀的存在，而是一種相對的、主觀的認知，並且差別和具有差別可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。 勝義諦（Paramārtha-satya）的理解： 文字認為，在勝義諦中，差別和具有差別是不存在的，這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的基礎，但形而上學問題的答案往往是複雜而難以確定的。 相似性（Sādṛśya）的理解： 文字認為，相似性不是一種簡單的、直接的關係，而是一種複雜的、間接的關係，並且相似性可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是哲學研究的基礎，但關係的確定往往需要複雜的分析和思考，並且可能受到多種因素的影響。

།དེ་ལྟར་མིན་ན་སྔོན་རིག་པ། །གཞན་ཚེ་གཞན་དུ་གལ་ཏེ་རིག་།འདི་ནི་བདེ་བ་གང་ཡིན་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ། སྔར་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱིས་མཐོང་བ་ལས་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་ སྟེ།འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན། །དག་ནི་མ་འདྲེས་པར་མཐོང་བས། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཁྱད་པར་དང་། །ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །རྟག་ཏུ་འབའ་ཞིག་པ་དང་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དག་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ ཡང་།འདྲ་བ་ལས་ནི་མྱོང་ཞེས་པའང་། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཡིན། །འདི་ནི་འདྲ་བའོ་ཞེས་གཞན་གྱི་རིག་པ་མེད་པར་འདྲ་བ་ཙམ་སྐྱེས་པས་ན་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་བདག་ཉིད་འདྲར་འཛིན་ན། །དོན་ནི་སྔར་མཐོང་ཡོད་མིན་པས། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་མཐོང་བ་དང་། །འདྲ་ བ་ཡིན་པར་དེས་ངེས་འགྱུར།།འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པ། །གང་ཡིན་དེ་ལ་གཉིས་མཐོང་མེད། །དེ་ཚེ་དོན་དང་ཤེས་པ་འམ། །དེ་དག་སྨོས་སུ་ག་ལ་ཡོད། །འབའ་ཞིག་མཐོང་བ་ལ་ནི་འདྲ་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དང་འདི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དང་མཐོང་ བ་དང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ལ་ནི་ལྷན་ཅིག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན།དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྒྲོ་འདོགས་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིས་ཀྱི་དེ་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་མེད་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གང་ཞིག་འདྲ་བ་ཡང་མི་ འདོད་པ་དེ་ལ་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡོད་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ཕྱི་མ་དོན་དང་མི་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན། དེའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་ན་ཡང་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དོན་ཡིན་ཞིང་། གང་ཞིག་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་ཅི་ཞིག་གང་གིས་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་བརྗོད་པ་ལྡོག་པས་ཁ་རོག་འདུག་པར་བྱའོ། །མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཀ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་ཉིད་དུ་དམིགས པ་ཡིན་ཏེ།མཐོང་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ནས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ན་དེའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གཞན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

「如果不是那樣，之前的認識，』在其他時候，如果認識其他，』『這個是哪個安樂？』『做這個不是認識。』如果說，即使，之前沒有看見差別，即使那樣，之後從看見有什麼矛盾？』那麼，那個也不合理，像這樣，『如果差別和具有差別，』『看見沒有混合，』『那個時候，差別和，』『不會認識是具有差別。』常常變成單獨和單獨本身，僅僅通過看見，不能認識是差別和具有差別本身。』還有，『說是從相似體驗，』『之前已經完全排除。』因為沒有其他認識，僅僅產生這個是相似，那個不是認識。』如果抓住看見自身是相似，』『因為之前沒有看見意義，』『如何通過那個確定是看見和，』『是相似？』『即使不想要相似，』『對於任何那個，沒有看見兩個。』『那個時候，意義和認識或者，』『在何處說那些？』對於單獨看見，不是認識相似，因為認識這個和這個是相似。』因為對於意義和看見和過去和未來，沒有一起認識，因此，不是那樣認識。』如果安立那個，僅僅是分別識，不是認識意義，如果對於之後的那個也沒有自證，已經說了沒有盡頭的過失。』對於任何不想要相似，也沒有認識意義，因為不可能存在安立那個。』如果認識到之後的看見，不是與意義相似的自性，因為沒有那個的自性，那個也不是安立，因為不接受那個的自性。』即使通過自己的實體認識，也僅僅是其他意義。』因此，任何是意義，任何是分別識，通過什麼認識什麼？』因此，因為說反轉，應該沉默。』不是看見嗎？』因為柱子等等是目標是意義本身，』不是說看見不合理？』那麼，對於這個已經回答了。』如果看見，是通過自己的實體看見。』從那裡，當看見白色等等的時候，那個的形態是什麼？如果那個是其他自性，那個時候，白色等等不會變成顯明。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、差別（Viśeṣa）、具有差別（Viśeṣavat）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、相似性（Sādṛśya）、以及顯明（Ābhāsa）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།ཅི་སྟེ་རང་དངོས་འོ་ན་དེ། །རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་གསལ་བར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་གསལ་བ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ ཚེ།དེའི་རང་བཞིན་མི་གསལ་ན། དོན་མི་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་མི་གསལ་ན། དོན་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་བརྗོད་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་གསལ་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི། ནང་དུ་ཞུགས་པ་བློ་དེ་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པ་ཡིན་ན།སྣང་བ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནི་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེར་ཡང་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དོན་ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བས་ཤེས་པའི་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་རིག་མིན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ། །དོན་ཀུན་མཐོང་མེད་འདི་ཡིས་ནི། །བློ་ནི་མངོན་སུམ་མི་སྨྲ་བ། །གང་ཡིན་དེ་ལའང་ལན་བཏབ་པོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འདིར་ཡང་རིག་པ་སྔ་མ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ཆ་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་བློ་དོན་དང་བདག་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དོན་རིག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་བློའི རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར།བློ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གནོད་པས་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། འོན་ཏེ་བློའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། རྟེན་དམིགས་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་འཇུག་པ་ཅན། །བདེ་སྡུག་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི། ། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་དེ་དག་ནི། །བློ་ཉིད་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། །རེ་ཞིག་མིག་ལ་སོགས་པར་བསྐྱོད་པའི་བདེ་བ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གོམས་པ་ལས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་ཡུལ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི། དེ་ལས་སྙིམ་ཆུས་གཏོར་བ་ཉིད་དོ།

「如果說，是自己的實體，那麼，那個會變成自己完全顯明。』如果說，看見是認識顯明的自性本身，那個時候，自己是顯明，因為沒有其他顯明。』然而，如果不是通過自己的實體顯明，那個時候，如果那個的自性不顯明，意義會變成不顯明，因為如果顯現的自性不顯明，不是說是顯明意義。』對於其他說，意義是這個，任何顯現抓住顯明的形態，如果這個進入內部的意識是隱藏的，顯現也會變成隱藏。』因此，顯現完全顯明的自性會變成不顯明本身。』如果是那樣，會變成像隨推測的認識一樣，意義是隱藏的自性本身。』對於隨推測，顯明顯現也是隱藏的。』如果說，隨推測的認識那個也不是顯現不顯明的形態，在那裡也會變成認識意義。』因此，如果不是自證，所有意義會變成僅僅是不見，因此，這個說是認識的自證是存在的。』對於不是自證的方面，』『通過這個所有意義不見，』『對於任何不說意識是現量，』『也回答了。』這個也是在這裡，是之前的認識本身。』如果不是認識自己的部分，意識會變成不是認識意義和自己本身。』不是認識意義，因為顯現是隱藏的。』自己本身不是，因為不接受。』還有，安樂和痛苦和貪愛和嗔恨等等，會變成是自證本身，因為那些也是意識的自性。』意識不是現量本身，如何是現量損害接受的行境？』然而，如果說是意識的自性，那麼，那個是不合理的，『從所依目標習慣的差別，』『具有進入是不同。』『安樂痛苦貪愛等等的，』『現量差別那些是。』『意識本身是所依的差別，』『暫時移動眼睛等等的安樂是互相不同，』也是具有色等等的對境。』同樣，從習慣，僅僅對於眼睛等等的對境，產生非常顯明等等的目標等等，也是分別識本身，不是對境等等。』如果說，從分別識的集合本身，會變成產生對境，從那個僅僅是用水潑灑。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、顯明（Ābhāsa）、現量（Pratyakṣa）、經驗（Anubhava）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 意識（Citta）的理解： 文字認為，意識不是一種單一的、同質的存在，而是一種複雜的、多樣的存在，並且意識可能受到多種因素的影響。這與現代心理學中關於意識的討論相關。現代心理學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。

།དེས་ན་འདི་དག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་ཁས་བླངས་ནས་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ པ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དེ་ལས་ཐ་དད་གཞན། །དེ་ཤེས་གང་ཡིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །རྟོགས་མེད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ན། །རྟོགས་པ་མེད་ན་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་འདི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་འདི་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་ ཁས་ལེན་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་རིག་ཡིན་ན། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་དེ་སྤྱོད་འགྱུར། །རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན། དེས་ན་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན། རང་དང་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་དག་ལ་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་རིག་པས་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ཡང་སིམ་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་མེ་སྲེག་པར་མི བྱེད་པའམ།གཞན་གྱི་ཙན་དན་གྱིས་སིམ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་དགེ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །རང་གི་ཙན་དན་གྱིས་སིམ་བྱེད། །གཞན་གྱི་ལ་ཅི་དེ་འགྱུར་རམ། །དེ་ནི་གདུང་བྱེད་བདག་ཉིད་དམ། །ཡིད་དགེ་མིན་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར། །དེ་ལ་རང་གི་བདེ་སྐྱེས་ཡིན། །གཞན་གྱི་བདེ་བ་ རིག་པ་ལ།འདི་ལྟ་ཉིད་དུ་རབ་བརྟེན་བྱ། །གང་གི་རང་གི་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཚེ་ཅི་སྟེ་འདི་བདེན་མིན། །རང་གི་བདེ་བས་བདེ་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིང་ཕྱིར་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། །རིག་ན་རིང་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་མ་རིག་ཕྱིར་དེ་ལྟ། །མིན་ན་རིག་ན་རང་རིག་ཉིད། ། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་རེག་པ་ནི། །རང་རིག་གི་ནི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ནི་རེག་ཡིན་ན། །དེ་ལས་གཞན་པ་རིག་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གམ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན། བདག་གམ་ལུས་རང་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས སམ་གཞན་དུ་རང་རིག་པར་འགྱུར་བ།རང་རིག་པར་བྱེད་པ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་བདེ་བར་ཡང་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མི་རུང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་ཞུགས་ཀྱང་བདེ་བ་རིག་པར་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ཅི་ཡོད་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། དེར་སྣང་བས་བདེ་བའི་བློ་ཡིན་གྱི། ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་ལ་ནི། གཞན་གྱི་བདེ་བ་དང་དེ་ལས་ དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「因此，接受這些是隱藏的，不是通過現量做了損害。』像這樣，『從那個不同其他，』『知道那個是什麼，即使一點，』『當做不認識抓住，』『如果沒有認識，說是自證的現量本身，』已經說了不止一次這個。』然而，如果接受這些通過其他分別識認識，那麼，如果通過其他認識，』『也會通過其他用那個。』如果具有其他原因的安樂等等，也是通過其他認識認識，那麼，即使不是認識其他安樂等等，也會變成安樂等等本身。』如果僅僅是抓住會變成認識，對於自己和他人認識安樂，沒有任何差別。』如果說，通過認識自己的安樂，會變成安樂本身，』那麼，不是，因為也是使其他平靜的自性。』不是其他火燒，或者其他旃檀使平靜。』然而，如何是意樂？』『通過自己的旃檀使平靜，』『對於其他，那個會變成什麼？』『那個是使痛苦的自性嗎？』『對於不是意樂，如何是道理？』『對於那個，產生自己的安樂，』『對於認識其他安樂，』『應該像這樣依靠，』『任何自己的沒有產生，』『那個時候，如果這個不是真理？』『如果說是通過自己的安樂安樂，』『那麼，不是，因為自性沒有差別。』『因為遙遠，那個的自性本身，』『如果認識，有什麼遙遠？』『如果因為不認識是那樣，』『如果不是，如果認識，是自證本身。』『自己全部接觸是，』『自證的定義。』『如果通過一個方面接觸，』『從那個，不認識其他。』如果安樂等等是自己全部的自己或者身體等等，自己或者身體會變成自證。』如果實體或者其他變成自證，如果做自證跟隨自己全部，會變成自證本身，因為是自證本身的定義。』如果也跟隨其他安樂，也會變成自證本身，因為不是那樣是不合理的。』然而，即使跟隨，不是變成認識安樂，因為有差別。』任何安樂存在，從那個產生，並且顯現，是安樂的意識，不是如何都可以。』對於認識其他安樂，不是其他安樂和從那個直接產生。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、安樂（Sukha）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 安樂（Sukha）的理解： 文字認為，安樂不是一種簡單的、客觀的存在，而是一種相對的、主觀的體驗，並且安樂可能受到多種因素的影響。這與現代心理學中關於情緒的討論相關。現代心理學認為，情緒是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、生理反應或認知評估。

།དེ་ནི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་རིག་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་། མངོན་སུམ་དུ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་ བརྗོད་པ།དེས་སྐྱེད་པ་དང་དེར་སྣང་བའོ། །གལ་ཏེ་བློ་རིག་གཞན་མིན་ན། །དམིགས་པ་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ཡང་། །གཉིས་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད། །གཞན་ཕ་རོལ་གྱི་བདེ་བ་ལ་དམིགས་པས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་ཁས་བླངས་ པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་རྟགས་ལས་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། མིག་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་གཉི་གར་འགྱུར་བས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལས་སྐྱེས་མིན་ཞིང་། །དེར་སྣང་ཅན་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ།།བློ་དེའི་ཡུལ་མེད་ཅན་དུ་འགྱུར། །དེ་མ་བཟུང་ན་སྤྱི་དག་ཀྱང་། །མི་འཛིན་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །དངོས་མིན་ཞེས་ཀྱང་སྔར་བཤད་དོ། །ཁས་བླངས་པ་ནི་ཚད་མའི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པ་ནི་འདི་ཉིད་དེ། བློ་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པར་མི་ རིགས་པ་དང་།དེར་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི། འོ་ན་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་པའི་ཕྱིར་གཞན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རིག་པ་ལ་སྣང་བ་འདི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་ནི་གསལ་བ་མ་བཟུང་བར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྤྱི་ནི་གསལ་བ་དང་ཡི་གེ་དང་རྣམ་པས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ནི་བློ་ཡང་དེའི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེས་ནི་འདིའི་བློའི་རྣམ་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།བློ་ནི་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡིས། །ཉེར་བསྒྱུར་སྲིད་མིན་འདོད་པ་མིན། །གོམས་པ་ཡིས་ནི་སྟོབས་ལས་བློ། །དེ་རྣམས་ཅན་དེ་འཇིག་རྟེན་རིག་།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེ་ཕྱིར་དོན་སྣང་བ་དེ་ནི། བློ་དེ་ལས་གཞན་མིན་དེས་ན། །མངོན་སུམ་དང་ནི་བདག་རིག་གྲུབ། །རྣམ་པ་དེ་བློའི་ བདག་ཡིན་ན་ནི།།མངོན་སུམ་དང་བདག་རིག་པར་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དེ་ལས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གཞན་གྱི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་གྱིས་རྟོགས་པས་གནོད་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལ་བར་ཆད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「那個是從因相產生，不是從對境。』因為通過隨推測認識其他安樂。』如果說是顯現是那個自性和是現量，是分別。』那麼，對於這個說，通過那個產生和顯現於那個。』如果意識不是其他認識，』『對於其他做目標，』『兩個那個必定存在。』因為通過目標其他對境的安樂，也做抓住那個自性本身，因此，顯現於那個本身，是從接受本身成立本身。』因此，不是從因相看見，因為是像眼睛等等，會變成從意義的那個產生本身，兩個都會變成，沒有差別。』如果不是從那個產生，』『也不是具有顯現於那個，』『意識會變成沒有那個的對境。』『如果沒有抓住那個，即使所有共相，』『不抓住，之前也說了那個即使一點，』『不是實體。』接受不是依靠量的力量。』因此，勝義諦是這個本身，意識不適合從因相產生和也不是顯現於那個本身，那麼，如果那樣，那麼，因為是對境的定義，其他安樂等等，因為不是對境，對於其他認識，這個顯現會變成不是具有對境的形態。』如果說是共相顯現，因為對於那個，隨推測是具有共相的對境，』那麼，不是，因為不抓住共相不抓住顯明，』也說了共相是空無顯明和文字和形態。』那麼，意識也是空無那個的形態本身，因此，不會變成這個的意識的形態，』那麼，不是，『通過安立意識，』『不想要安立轉變，』『通過習慣的力量，』『那些具有那個，世間認識。』因為那個本身說，』因此，那個意義顯現是，』『不是其他于那個意識，因此，』『成立現量和自證。』『如果那個形態是意識的自己，』『成立現量和自證。』如果即使是隨推測其他安樂的自性，從那個對於其他形態是自證本身。』那個也是其他安樂的自性，』那麼，不是，因為其他不認識。』如何會變成通過其他認識損害的那個自性？』對於那個，障礙等等是不可能存在的。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、因相（Hetu）、對境（Viṣaya）、共相（Sāmānya）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因相（Hetu）的理解： 文字認為，因相不是一種簡單的、直接的原因，而是一種複雜的、間接的原因，並且因相可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是哲學研究的重要概念，但因果關係的本質仍然是一個有爭議的問題。 對境（Viṣaya）的理解： 文字認為，對境不是一種簡單的、客觀的存在，而是一種相對的、主觀的認知，並且對境可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為外部世界是獨立於我們存在的，但這種觀點受到了許多批評。 共相（Sāmānya）的理解： 文字認為，共相不是一種簡單的、客觀的存在，而是一種相對的、主觀的認知，並且共相可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是一個複雜而多樣的概念，它可以指概念、範疇或規律。

།བར་དུ་ཆོད་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གི་བདེ་བ་ཡིན། དེ་དང་དེ་འབྲེལ་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་རིག་མིན་རང བཞིན་ནི།།ཁྱོད་ཀྱི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ། །རྒྱལ་པོའི་བཀའ་བྱུང་ཐེམ་སྐས་ཀྱི། །རིམ་པས་སྟེང་དུ་གནས་པ་ཡིན། །དཔྱོད་པ་བྱེད་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་རིག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་འདིའི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་སྤྱོད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡིན་གྱི། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱང་། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་མིན་ཞེ་ན། །དོན་ མཚུངས་ཐ་དད་དེ་གང་ལས།།རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་དག་ལ་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དོ། །རྒྱུའི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐ་དད་ པར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་རིགས་སོ།།གཉི་གའི་རང་བཞིན་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་ཡང་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེས་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་མི་རུང་ངོ་། །འོན་ཏེ་རྒྱུའི་ བྱེ་བྲག་ལས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་མཐོང་དོན་གཅིག་ལྡན་སོགས་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་མྱོང་བས་ངེས་ཡིན་ན། །གཞན་ནི་རྣམ་ཀུན་མི་འཛིན་འགྱུར། ། མྱོང་བའི་དབྱེ་བ་བསལ་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མ་མཐོང་བའི་དབང་གིས་མངོན་སུམ་དང་ཅིག་ཤེས་སུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བདག་གི་བདག་དང་འདུ་བའི བདེ་བ་ནི་བདག་གི་ཡིན་ལ།གཞན་གྱི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ་དེས་ན་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་ན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དང་། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

「如果中斷，如何是我的安樂？』因為認識那個和那個有關聯，』那麼，不是，因為不認識與其他有關聯。』『不是其他認識的自性，』『你說是你的那個，』『像國王的命令，臺階的，』『通過次第住在上面。』做思辨的其他，也不是確定對於你存在像這樣的認識，因為不是通過這個認識，因為認識這個不是這個。』然而，其他也認識那個自性本身。』即使那樣，不是用安樂。』因為是用安樂的現量，不是隨推測，』那麼，對於這個說，『如果即使對於那個有抓住，』『不是現量本身，』『從哪裡，意義相同不同？』『顯示做自己的實體顯明本身是現量，』因此，對於形態相同的不適合分別。』如果說是原因的分別不同，』那麼，會變成自己的實體不同。』如果說，因為沒有原因不同是不合理的，接受原因是不同的，即使那樣，不同僅僅是自己的實體是合理的。』因為兩個的自性也是做顯明本身，也不適合原因是不同的。』如果說是看見，也必須接受自己的實體是不同的。』通過那個，形態相同本身是不合理的。』然而，如果說是從原因的差別，認識的自性本身有差別，』那麼，不是，即使認識有差別，因為顯明的形態本身是現量。』『如果通過沒有看見具有一個意義等等，』『通過體驗是確定，』『其他會變成完全不抓住。』『已經排除體驗的分別。』如果說，即使沒有形態不同，因為沒有看見，確定是現量和一識。』同樣，從具有根等等，聚合到一個意義等等也是。』像這樣，我的和我的聚合的安樂是我的，其他不是那樣，因此，當認識其他安樂的時候，不會變成安樂本身，』如果說，如果因為有做現量本身，即使沒有形態不同，確定是現量和不是現量的定義，那個時候，對於現量本身也會變成說是確定是現量和不是現量。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、安樂（Sukha）、關聯（Sambandha）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། མ་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ།།དེས་ན་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །འདི་ཡང་མ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མོད་རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་མཚུངས་པ་ལ་མྱོང་ བ་ཐ་དད་པ་ཡང་བསལ་ཟིན་པ་ཉིད་དོ།།མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་བརྟག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དང་པོ་གསལ་བ་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གནས། །མི་གསལ་བར་ནི་རྟོགས་པ་དེ། །མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་མིན། །གསལ་བ་ཉིད་ དང་དཀར་པོ་རྟོགས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་ན་འཇིག་རྟེན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་། གང་གི་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བར་མ་རྟོགས་པ་ནི་བདག་གི་འགའ་ཞིག་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དག་གཅིག་པ་ཁོ་ནའོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གསལ་ལས་ཡང་དག་འཛིན་པ་ཉིད། །དབང་པོ་ལས་ནི་ཉེ་བར་རིག་།གཉིས་མེད་ཕྱིར་ན་གཉིས་པོ་ནི། །ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡིན་མི་འགྱུར། ། ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་དང་གསལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་མེད་པར་ནི་ཉེ་བར་གནས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། ཉེ་བ་དང་ནི གཞན་པ་དག་།མངོན་སུམ་ཅིག་ཤོས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པའི། །རིང་མཐོང་མངོན་སུམ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ནི་རིང་པོར་མཐོང་བ་འགའ་ཞིག་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། དེས་ན་དེ་དག་གི་རིག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། འོན་ཏེ དེ་ཡང་།དེ་ཡི་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ནི། །ཐག་རིང་མིན་ཞེས་རྗོད་བྱེད་དེ། །དང་པོའི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་ནས། །རིང་དང་མི་རིང་རྣམ་པར་གནས། །གང་ཞིག་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་ནུས་པ་དེ་ཉིད་རིང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། གསལ་བར་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །གལ་ཏེ་ ཐག་རིང་མི་འདོད་ན།།དེ་མིན་ན་འདི་ཐག་རིང་བས། །དབང་པོ་འདི་ཡི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་བར་མཚུངས་པ་ཉིད་དང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་།མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།

「即使是那樣，通過考察不同的意義，做什麼呢？因為具有沒有看見，一個實體本身，會變成不是那樣，說是安樂本身是痛苦等等。』因此，也不適合是不同的。』如果說，這個也是僅僅是從沒有看見的差別，』會變成，但是自證的形態不同也會同樣變成。』因為那個本身，不會變成在所有形態抓住其他。』對於意義相同，也已經排除了體驗不同本身。』眼睛等等也是從顯明不同本身考察，像這樣，『首先看見顯明，』『對於那個，住在現量本身。』『對於不顯明，認識那個，』『沒有看見是現量自己。』因為通過認識顯明本身和白色，做為對境，世間做了現量本身。』因為，即使有眼睛等等的原因，當沒有認識顯現顯明的時候，看見自己的一些不顯明本身，不是認識那個是現量，』這個是僅僅世間相同。』然而，從會變成顯明本身的根產生的是現量。』像這樣，『從顯明，抓住正確本身，』『從根認識接近，』『因為沒有兩個，兩個，』『如何也是不會變成。』任何是認識是接近本身和顯明本身的對境，那個是世間想要是現量。』如果沒有根，因為認識是接近，因為那個的支分不完整，會變成不是現量，』那麼，那個是不合理的，像這樣，『接近和，』『其他那些，』『現量一個不是原因。』『在其他，像老鷹等等的，』『遠見不會變成是現量本身。』像這樣，一些人看見遙遠，一些人不是那樣。』因此，那些的認識會變成不是現量嗎？』然而，那個也是，『那個的顯明本身，』『說是沒有遙遠，』『依靠最初的能力，』『遙遠和不遙遠安立。』任何能夠看是顯明本身，那個不是遙遠，』那麼，即使是那樣，『如果所有看見顯明，』『如果不想遙遠，』『如果不是那個，因為這個是遙遠，』『這個根不是原因。』因此，對於顯現顯明相同本身和根的分別識，安立是現量和不是現量，』這個是具有道理。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、顯明（Ābhāsa）、根（Indriya）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 根（Indriya）的理解： 文字認為，根不是一種簡單的、被動的工具，而是一種複雜的、主動的參與者，並且根可能受到多種因素的影響。這與現代認知科學中關於感知系統的討論相關。現代認知科學認為，感知系統是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。

།ཐམས་ ཅད་དུ་གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་ན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་སོ། །མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་ན་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །གང་དག་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས། །གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། །མྱོང་ལ་ཉམས་མྱོང་མཚུངས་པ་ན། །དེ་ཡང་ དེ་བཞིན་གདུང་བར་འགྱུར།།འཇིག་རྟེན་རྒྱང་ཕན་པ་དང་དཔྱོད་པ་པ་མ་ཡིན་པ་གཟེགས་ཟན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དག་ལ། དེ་ནི་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་ཀྱང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ པར་འགྱུར་རོ།།ལྷག་མ་ནི་སྤྲོས་ཟིན་པས་ཡང་མི་སྤྲོའོ། །འོན་ཏེ། གསལ་ཏེ་ཡུལ་དབང་དུས་མེད་པས། །དེ་ལས་འབྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་མིན་ན། །འོན་ཏེ་གང་ལ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ཕྲད་པས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་བྱ་བར་འོས་པ་ ཡིན་ནོ།།རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། སྡུག་ བསྔལ་སྐྱེ་བ་འགྱུར་ཉིད་ནི།།སྡུག་བསྔལ་མྱོང་མིན་འོན་ཀྱང་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་མིན་པར། །གདུང་དང་ཕན་འདོགས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར། ཕན་ཚུན་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཕྲད་པ་ལས་བྱུང་བ། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ ལ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལྟའོ་ཞེ་ན་ཐུན་མོང་དུ་དགའ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཙམ་ནི་སྐྱེ་བ་ཙམ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་ མེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བདེ་བ་ཉིད་གཉི་ག་ལ་ཡང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་དེར་གོམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པས་ནི་བདེ་བ་ཙམ་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཤད་པ། གང་ཚེ་ རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི།།རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི། །གདུང་ཡིན་དེ་མི་ཤེས་མིན་པ། །དེ་ཚེ་དེ་ལྟར་ཐལ་མི་འགྱུར། །གང་ཞིག་བདེ་བ་རང་རིག་པ་དེ་ནི། བདེ་བ་ཉིད་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ནི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པས་གདུང་བར་མི་འགྱུར་རོ།

「在所有時候，當認識其他安樂的時候，會變成安樂本身，因為做了現量。』如果沒有做現量，僅僅是具有形態本身是自證本身。』『任何瑜伽士通過現量，』『其他安樂等等，』『當體驗和體驗相同的時候，』『那個也會變成同樣痛苦。』對於世間具有長遠利益和不是思辨者，食殘食者等等，任何存在的瑜伽士，如果通過現量確定認識其他安樂等等，那些瑜伽士也會變成具有貪愛等等。』剩餘的已經說了，所以不再說。』然而，『因為顯明，沒有對境根時間，』『從那個產生的痛苦，』『對於那些不會產生，』『然而，對於任何通過根和對境接觸，產生安樂等等，那個本身等等適合說是名言。』對於瑜伽士，不是從與女性等等對境接觸產生安樂等等，因此，不會變成那樣。』如果不是從根和對境產生，安樂等等是那個的，』那麼，那個也是不合理的，像這樣，『會變成產生痛苦本身，』『即使沒有體驗痛苦，』『產生認識痛苦。』因為，『如果沒有體驗痛苦等等，』『不是痛苦和利益的原因。』像這樣，從互相身體的根接觸產生，產生男性和女性的安樂，不是產生起雞皮疙瘩等等的共同部分嗎？』如果說是那樣，會變成共同歡喜本身。』因此，如果是自證，會變成安樂本身，如果不是，不是。』僅僅是自證和僅僅是產生和具有眼睛等等也不是沒有，因此，對於兩個安樂本身也會變成相同。』如果說，因為對於那個沒有習慣，』那麼，不是，如果通過習慣僅僅做安樂，那個會變成體驗相同，因為已經產生。』對於你，如何是這個分別？』說，『當自己是痛苦的時候，』『顯現為自己的實體，』『是痛苦，那個不是不認識，』『那個時候，不會變成那樣。』任何是自證安樂，對於安樂本身，任何瑜伽士僅僅目標其他安樂等等，那個瑜伽士不是具有貪愛等等本身。』因此，那些瑜伽士不會變成通過那個痛苦等等痛苦。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、安樂（Sukha）、痛苦（Duḥkha）、瑜伽士（Yogin）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 安樂（Sukha）和痛苦（Duḥkha）的理解： 文字認為，安樂和痛苦不是簡單的、客觀的存在，而是一種相對的、主觀的體驗，並且安樂和痛苦可能受到多種因素的影響。這與現代心理學中關於情緒的討論相關。現代心理學認為，情緒是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、生理反應或認知評估。 瑜伽士（Yogin）的理解： 文字認為，瑜伽士不是一種特殊的、超凡的存在，而是一種具有特殊訓練和經驗的人，並且瑜伽士的認知也可能受到多種因素的影響。這與現代心理學中關於冥想和正念的討論相關。現代心理學認為，冥想和正念是一種重要的認知訓練方法，它可以幫助我們提高意識和情緒調節能力。

།མེ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་ཇི་ལྟར་གདུང་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཅེ་ན། མེ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།རང་རིག་པས་བྱེད་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་ཐམས་ཅད་མྱོང་བར་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དམིགས་མྱོང་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན། །དོན་དང་འདུ་བ་དམིགས་པ་དེ། ། རང་རིག་གསལ་བ་དག་མྱོང་ཡིན། །དེའི་རྣམ་པར་འཇོག་པར་ནུས་པ་ནི་མྱོང་བའི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། བདག་གི་ངོ་བོ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ནི་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བ་དང་རིག་པ་གདུང་བར་བྱེད་ཀྱི་དེའི་རྣམ་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དོན་དམ་པར་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དེ། བདེ་བ་དང་དེའི་རྣམ་པ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་དེས་ཟིན་པར་སེམས་པ་ནང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་ངེས་པར་ཟད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བདེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས པ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ན་སྣང་བཞིན་པའི་དོན་དང་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ན། །དོན་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གོམས་པས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གོམས་པས་དོན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་དེ་རྣམ་པ མེད་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་དེ་ནི་རྣམ་བྱེད་དེ། །ཅི་ལྟར་དེ་འཛིན་ཡིད་ཀྱང་ཡིན། །དེ་དོན་འཛིན་ཡང་དོན་རྣམས་ནི། །མེད་ན་དེ་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། །གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི།རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་མེད་པར་དོན་ཅི་སྟེ་མི་འཛིན། དེ་ཡང་རྣམ་པ་མེད་དུ་ཟད་མོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། ཤེས་རབ་ཅེས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ལ། །དག་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །དེ་ཡང་རྗེས་དཔག་གཞན་དག་ནི། །ཤེས་རབ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་ ཕྱིར།།དེ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཅིང་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་རིག་པར་མི་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་དོན་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

「如果說，如何是體驗火等等的痛苦？』那麼，不是，因為對於瑜伽士沒有那個。』如果說，如何對於其他變成？』因為火等等不是合理是那樣本身。』任何是自證做的安樂等等，那些不是其他于那個，』不是所有認識會變成體驗相同。』因此，通過所有知識，』『目標體驗是不同。』『那個目標聚合意義，』『自證顯明是體驗。』能夠安立那個的形態是體驗的目標，自己實體顯明本身是認識。』因此，安樂和認識是做痛苦，不是僅僅安立那個的形態接近。』如果說，對於那個有什麼差別？』勝義諦中，什麼也沒有，安樂和那個的形態沒有任何差別。』然而，認為自己抓住那個，確定是內部的痛苦。』因為瑜伽士不是那樣，因此，不是安樂本身是如是。』因此，分別識是自證本身，如果不是那樣，安樂等等的分別是不可能存在的。』不是僅僅是從智慧等等習慣的差別嗎？』在那些，如果不是和顯現的意義不一致，』那個意義也不是智慧等等的自性，因為通過習慣不進入那個。』通過習慣，不是做意義顯現。』因此，那個與意義不同的智慧是具有形態。』智慧等等不是分別識的自性嗎？』即使那個是無形態，分別識也不會變成無形態，』那麼，不是，『那個智慧是做形態，』『如何抓住那個，也是意。』『即使那個抓住意義，如果意義，』『沒有，因此，分別識也是。』如果即使智慧是抓住意義的差別，是分別識，分別識如何不抓住無形態的意義？』即使那個也是無形態，』那麼，那個是不合理的，像這樣，『即使說是智慧，』『剎那，』『清凈的意義是顯現。』『那個也是其他隨推測，』『因為不適合是智慧本身。』那個也是具有形態，』已經顯示和會變成顯示。』如果不想分別識是自證，那個時候，因為沒有任何意義認識，會變成沒有名言本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、自證（Svasaṃvedana）、經驗（Anubhava）、安樂（Sukha）、痛苦（Duḥkha）、智慧（Prajñā）、瑜伽士（Yogin）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 智慧（Prajñā）的理解： 文字認為，智慧不是一種簡單的、被動的接受，而是一種複雜的、主動的建構，並且智慧可能受到多種因素的影響。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。

།དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་མེད་པ་ན། །བློ་ནི་ རྟགས་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར།།དེ་ཡང་དབང་པོ་དོན་ནམ་བློ། །ཡང་ན་ཡིད་བྱེད་སྔ་མར་འགྱུར། །རྒྱུ་འབྲས་ཚོགས་པ་འདི་དག་ལས། །འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་ཡོད་མིན་ཏེ། །ནུས་པ་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་ཕྱིར་དབང་པོ་མིན། །མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ ཅན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འཇུག་པ་ཡིན།དེ་ཡང་རྟགས་ལས་ཡིན་ལ། རྟགས་དེ་ཡང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མཐོང་བ་གཞན་དུ་མི་འཇུག་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་རེ་ཞིག་དབང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། དབང་པོ་ནི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །ནུས་པ་ཡང་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བར་མི་ངེས་ སོ།།དོན་ཡང་དེ་བཞིན། ཡང་དབང་པོ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཡིད་བྱེད། ཤེས་ཡིན་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་ཉིད། །བློ་ནི་རྟགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བསྒྲུབ་ཉིད་ཡིན་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་སྔར་གྱི་བློ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དར་ཡང་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་མ་གྲུབ་ན། །གཞན་གྱི་ཚེ་ ཇི་ལྟར་གྲུབ།འདི་ལྟར། མ་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་ཉིད་མིན། །རྟགས་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རྟགས་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། ཐམས་ཅད་རྟགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་རེ་ཞིག་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་ པ་ཉིད་དོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་ཞེས་བྱ་བར་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བས་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལོང་ཞིང་ལྐུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་ཀྱང་དོན་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་ཐལ་བས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ཐལ་ བར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གང་ལ་དོན་གསལ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་བློ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ཤེས་པར་ནི་བློ་གསལ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་དེ། ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། གལ་ཏེ་དོན་གསལ་རྟོགས་ཡིན་པར། །འདོད་ན་ དེ་ཉིད་ཤེས་མིན་ནམ།།འདིས་ནི་གསལ་འགྱུར་དོན་གསལ་ཏེ། །གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་མིན་ན། །དེ་ཡིས་གསལ་འགྱུར་མི་ངེས་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་རྟགས་ཡིན་ན། །འོན་ཏེ་གསལ་བར་གྱུར་པའི་དོན་རྟགས་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་དགོས་ ཏེ།གསལ་བར་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ནི་གསལ་བར་མྱོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「對於那個的解釋是：『另外，如果沒有現量，』『意識會變成依賴於因相。』『那個也是根對境或者意識，』『或者變成意作在前。』『從這些因果集合，』『沒有其他具有關聯，』『因為沒有看見能力。』『對於那個，因為迷惑，不是根。』當不是現量本身的時候，是具有隱藏對境的隨推測和進入。』那個也是從因相，那個因相也是根等等的意作的究竟，因為沒有其他具有關聯。』通過意義的理解也是從看見關聯本身，』因為那個不進入其他看見，』通過說是進入。』對於那個，暫時不是根，因為迷惑。』如果因相沒有迷惑，根不是不合理不是那樣，應該接受是原因本身。』能力也沒有在沒有看見結果的時候確定。』意義也同樣，也是因為像根一樣迷惑。』意識，意作，是認識，那個也是沒有成立本身。』意識不是因相，因為那個是需要成立本身，所以沒有成立。』意作也是之前那個意識本身，即使在產生的時候沒有成立，』『在其他的時候如何成立？』像這樣，『沒有成立不是因相本身，』『因相是會變成成立。』如果不是那樣，如果因相本身，所有會變成因相本身，所有的一切會變成成立。』如果說，暫時會變成顯明的意義是現量成立本身。』如果不是那樣，不會存在說是意義，因為會變成沒有名言，會變成盲和啞的行走者。』不僅僅是從存在意義，意義會變成顯明，如果不是那樣，會變成所有顯明，會變成所有看見。』因此，對於任何會變成意義顯明本身，那個是意識。』因為那個本身，在不認識的時候，即使意識顯明也沒有目標，認識是從隨推測認識，』已經說了，』那麼，對於這個回答，『如果想要意義顯明是認識，』『那個本身不是認識嗎？』『通過這個，會顯明顯明意義，』『如果沒有體驗顯明，』『通過那個，不會確定顯明。』如果顯明是因相，』『然而，即使是變成顯明的意義是因相，也是上，必須體驗所有形態顯明，』因為體驗變成顯明是具有顯明體驗在前。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、因相（Hetu）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、意作（Manaskāra）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）和比量（Anumāna）的理解： 文字認為，現量是一種直接的、不依賴於推理的認知，而比量是一種間接的、依賴於推理的認知。這與現代邏輯學和認知科學中關於推理的討論相關。現代邏輯學和認知科學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們從已知的資訊中得出新的結論。 因相（Hetu）的理解： 文字認為，因相是比量推理的基礎，它必須是可靠的、不迷惑的。這與現代邏輯學中關於有效推理的討論相關。現代邏輯學認為，有效推理必須滿足一定的條件，例如，前提必須是真實的，並且推理形式必須是有效的。 根（Indriya）和對境（Viṣaya）的理解： 文字認為，根是對境的感知器官，而對境是感知的內容。這與現代認知科學中關於感知系統的討論相關。現代認知科學認為，感知系統是動態的、相互作用的，並且受到多種因素的影響。 意作（Manaskāra）的理解： 文字認為，意作是一種心理活動，它可以引導我們的認知。這與現代認知科學中關於注意力的討論相關。現代認知科學認為，注意力是一種重要的認知資源，它可以幫助我們選擇和處理資訊。 知識的來源： 文字中討論了知識的來源問題，認為現量和比量是知識的主要來源。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。

།དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གསལ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ཚེ་ཁྱད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ ཐུག་པ་མེད་དོ།།དོན་གྱིས་གསལ་བ་དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་ནི། བློ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གསལ་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། དེས་ན་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་དོན་གཟུང་བར་བྱ་བའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །ལས་ཉིད་ནི་བྱ་ བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།བྱ་བ་ཡང་བློ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་དག་དང་། །འབྲེལ་བས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་དམིགས། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི། ལས་ཉིད་འགར་ཡང་གཞན་དུ་མིན། །བྱ་བས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། །བྱ་བ་ཙམ་ཉིད་རྗེས་དཔོག་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལས་ ཉིད་ཅེས་བྱ་བ།།བྱ་བ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་བྱས་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་མོད། བློའི་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པའི་བྱ་བ་ནི་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ལྟར། བྱེད་པོའམ་ལས་ལ་གནས་པ་ནི། །བྱ་བར་བརྗོད་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན། །བྱེད་པོ་ ལ་གནས་བྱེད་པོ་ལས།།གཞན་མིན་ལས་གནས་ལས་ལས་མེད། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་སྣང་བ་དང་། །གཞན་ལ་ལས་ནི་གཞན་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དོན་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ལ། བློ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ངས་བློ་དོན་དུ་བཟུང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཚེ་བློ་ནི་བྱེད་པ་སྟེ། །འཛིན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལས་གཞན། །དེ་ཉིད་ཡིན་འགྱུར་བློ་གཞན་ནི། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་རྟོགས་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་དོན་ལས་མཐོང་གཞན་ན། །རང་བཞིན་སུ་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར། །བྱ་བ་བྱས་པའི། འོན་ཏེ་གསལ་ཏེ་དོན་ཉིད་ཀྱི། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡིན་འདོད་ན། །དེའི ཚེ།སྐྱེ་བ་དང་ནི་འཇིག་མེད་པའི། །དོན་ལ་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད། །བློ་འཛིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཚེ་དོན་སྐྱེ་བ་ནི་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། བློས་ནི་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་འཛིན་པ་ཙམ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།རང་བཞིན་གཞན་དུ་འཛིན་ན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་ན་ཡང་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「在同一時間體驗的顯明，因為在其他時間變成差別，會在所有形態通過現量體驗。』如果通過隨推測體驗，沒有盡頭。』如果通過意義顯明是現量，意識也是現量本身。』因此，通過顯明隱藏本身，意義隱藏，因此，不是因相。』然而，是具有名稱的形態的因相，需要抓住顯現是業本身意義。』業本身不是會變成沒有行為。』行為也是意識。』那個說的是，『通過那個與外部對境關聯，』『目標是現量本身。』對於這個說，『業本身在任何都不是其他，』『通過行為做的差別，』『僅僅是行為會變成隨推測。』如果說是業本身，』『是行為做的差別，僅僅會變成隨推測是做了，意識的行為不是隨推測。』也沒有其他于實體的自性的行為。』像這樣，『住在作者或者業，』『說是行為，不是其他。』『住在作者，從作者，』『不是其他，住在業，沒有從業。』因此，看見顯現和，』『對於其他，業不是其他。』然而，意義是認識是抓住本身，意識是抓住本身，像這樣，我認識意識抓住意義，』那麼，那個也是不合理的，『那個時候，意識是做，』『抓住本身是其他于那個。』『那個本身會變成，其他意識，』『為什麼做認識？』『如果從意義看見其他，』『誰會看見自性？』『通過行為做的。』然而，如果想要顯明是意義本身的，』『一些差別，』『那個時候，』『對於產生和沒有毀滅的，』『意義沒有任何差別。』那個意識抓住，那個時候，不接受意義產生。』做抓住的認識是安立成立接近，意識僅僅做是像住在那樣抓住。』僅僅是抓住本身不會變成差別。』即使抓住是其他自性，也會變成迷惑本身。』即使抓住是那個自性，也會變成抓住之前之後的自性本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、因相（Hetu）、業（Karma）、行為（Kriyā）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 業（Karma）和行為（Kriyā）的理解： 文字認為，業和行為是相互關聯的概念，業是行為的結果，而行為是業的體現。這與現代倫理學和心理學中關於行為和責任的討論相關。現代倫理學和心理學認為，行為是複雜的、多樣的，並且受到多種因素的影響。 時間與變化： 文字中討論了時間與變化的問題，認為時間是一種相對的概念，而變化是宇宙的普遍規律。這與現代物理學和哲學中關於時間和變化的討論相關。現代物理學和哲學認為，時間和變化是複雜而多樣的概念，它們可以指物理過程、心理體驗或社會演變。

།ཇི་ལྟར་སྒྲོན་སོགས་རང་དུས་དང་། འབྲེལ་པ་བུམ་སོགས་གསལ་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་ཤེས་པའང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལའང་ བརྩད་པ་མཚུངས་པ་ཉིད།།གལ་ཏེ་དོན་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་སྒྲོན་མས་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་ན། དེས་ཀྱང་དུས་ཀྱི་མཐའ་དག་ཁྱབ་པར་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་ན་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་དོན་གཞན་ སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ། དེ་འདོད་ན་ཡང་ཤེས་སོ། །སྐད་ཅིག་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། ཤེས་པ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་རང་རིག་པ་ཉིད་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ།གལ་ཏེ་བློ་ནི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ། དོན་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་གཡོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པར་སྐྱེའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། དེ་ལྟར་དོན་གཟུང་བ་ཉིད་ དུ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་འགྱུར།ངས་བློ་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ནི། དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་མཐའ་དག་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆའི་ ཁྱད་པར་ལས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཐ་སྙད་ལ་ནི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། རང་གི་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ལས། །དོན་འདི་སྔར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དངོས་ འདི་ལ།།དེ་ཡི་མཐོང་བ་འདི་སྐྱེས་སོ། །མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་དག་གིས་ནི། །དོན་འདི་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་འདི། །ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་འབའ་ཞིག་གོ།

「如果說，像燈等等，在自己的時間，和瓶等等關聯，做顯明，』那麼，認識也是那樣嗎？』對於那個，也有相同的辯論。』如果意義如何是那樣，燈也顯明做顯明，』那個也會變成顯明遍佈所有時間。』在其他，僅僅是迷惑本身。』然而，在抓住的時間，產生其他意義，』那個時候，『即使想要那個，也知道，』『會變成剎那毀滅。』如果這個是從不是認識的自性，產生是相反的自性，因為和認識是同時本身，是剎那自證本身，考察其他意義做什麼？』如果說，意識認識是做抓住本身，意義認識是做抓住本身，』已經顯示不是嗎？』如果意義是沒有動搖的自性，』當產生是那樣自性的時候，說是產生是變成那樣，』那樣，如何說是意義是抓住本身？』我認識意識抓住的名言，僅僅是從產生認識，沒有做任何其他認識。』那個說的是，『所有實體的關聯，通過做產生本身，』『爲了顯示接近結合的差別的原因和結果部分的差別，』『安立是其他，應該安立是時間差別。』對於名言，實體不是成立，因為那個在其他也是合理。』像這樣，『從自己的原因的實體，』『這個意義之前也存在。』『像那樣，像那樣，對於這個實體，』『產生這個看見那個。』『通過現量隨推測，』『這個意義不是認識本身。』因此，這個世間名言，』『僅僅是盲人傳遞。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、因果關係（Hetu-phala-sambandha）、時間（Kāla）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetu-phala-sambandha）的理解： 文字認為，因果關係是事物之間相互聯繫的基礎，但因果關係不是簡單的、直接的，而是複雜的、間接的。這與現代科學和哲學中關於因果關係的討論相關。現代科學和哲學認為，因果關係是複雜而多樣的，並且受到多種因素的影響。 時間（Kāla）的理解： 文字認為，時間是一種相對的概念，而不是一種絕對的、客觀的存在。這與現代物理學中關於時間的討論相關。現代物理學認為，時間是相對的，並且受到多種因素的影響，例如引力。 名言（Vyavahāra）的理解： 文字認為，名言是人們用來描述世界的語言工具，但名言不是對世界的真實反映，而是一種約定俗成的符號系統。這與現代語言哲學中關於語言的討論相關。現代語言哲學認為，語言是複雜的、多樣的，並且受到多種因素的影響。

།གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཤེས་ མ་གྱུར།།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རྟགས་ཡིན་ན། །ཤེས་སུ་ཡོངས་སུ་བཅད་མེད་པར། །དེ་ཤེས་ཤེས་བྱ་དེ་གང་ལས། །གལ་ཏེ་ཤེས་འགྱུར་ཉིད་དུ་ནི། །ཡོངས་བཅད་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད། །བློ་གཞན་དོན་མེད་ཁྱད་པར་ནི། །དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བརྗོད། །ཤེས་འགྱུར་ཉིད་དུ་བཅད་ མེད་ཀྱང་།།དེ་ནི་ཇི་ལྟར་གོ་བྱེད་ཡིན། །དོན་ཤེས་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ནི། ཤེས་པ་ཞེས་བྱར་རྟོགས་པ་ཡིན། །དོན་ཤེས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི། དེའི་དོན་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་རིག་པས་ན། །དོན་རྣམས་དེ་ཡི་ངོ་བོར་གནས། །དཀར་པོ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་དོན། །དེ་ལས་ དཀར་པོ་གཞན་ནམ་ཅི།།དེ་ལྟར་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། མཐོང་བ་མཐོང་འགྱུར་མིན་གཞན་གྱིས། །མཐོང་འགྱུར་འགའ་ཡང་མཐོང་འགྱུར་མེད། །གལ་ ཏེ་མཐོང་བ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལས་གཞན་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གཅོད།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ལ་ཡང་། འདི་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པའོ་ཞེས་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཙམ་ ལས་ངས་མཐོང་བའོ་ཞེས་དེའི་མཐོང་བས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་དེ་གཞན་གྱི་མཐོང་བ་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ནི་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཞན་གྱིས་ མཐོང་བར་གྱུར་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་།རང་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རང་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་དེ་གཞན་མཐོང་བ་ལས། །ཡོད་ཕྱིར་རང་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མང་པོ་ ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།དེ་དག་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་དག་ཉིད་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ནི་རང་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་དགོས་སོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང་རིག་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡོད་པར་གྱུར་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་གི་བློ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

「另外，如果僅僅是抓住意義的一些差別，那個時候，那個也是認識不是認識。』如果認識是因相，』『在沒有完全確定認識，』『那個認識，認識對境從哪裡？』『如果僅僅是變成認識，』『完全確定是那個的自性，』『其他意識沒有意義，差別，』『那個本身那樣說。』『即使沒有確定是變成認識，』『那個如何是理解？』說是認識意義，認識是認識說是認識。』僅僅是認識意義，是認識那個的意義本身。』因為認識那個的實體，』『意義住在那個的實體。』『認識是白色本身的意義，』『還有其他白色于那個嗎？』像那樣，這個已經說了。』然而，如果看見是其他本身，那個時候，會變成沒有完全確定說是變成看見。』那個說的是，『看見不會變成看見，通過其他，』『沒有任何會變成看見。』如果不是從會變成看見的看見，沒有看見其他，如何完全確定會變成看見的自性？』如果不是那樣，對於通過其他變成看見，也會變成說是這個是通過其他變成看見，是變成看見的名言。』如何僅僅是從看見，我看見，通過那個的看見，從看見意義的差別，同樣，因為想要那個差別也無疑對於其他看見，會變成說是這個會變成通過其他看見。』然而，那個差別不是一個本身，因此，因為沒有看見通過其他變成看見，和因為沒有看見通過自己變成看見，不是認識說是自己看見？』那麼，那個也是不合理的，像這樣，『因為那個差別存在於其他看見，』『會變成認識自己的意識。』如果即使那個差別是很多，因為那些不是自己認識的，那些也會變成通過那些看見，因此，會變成認識自己和其他的意識。』因此，會變成必須自己認識變成看見。』然而，如果那個也變成通過其他認識看見，』如果那樣，因為對於那個也存在會變成認識本身，會變成沒有盡頭。』然而，如果僅僅是一個本身是變成看見，』如果那樣，對於通過其他看見，也是那個差別本身，會變成是認識自己的意識本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、認識的對境（Jñeya）、因相（Hetu）、自證（Svasaṃvedana）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識的對境（Jñeya）的理解： 文字認為，認識的對境不是獨立於認識而存在的，而是與認識相互依賴的。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，而反實在論則認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 因相（Hetu）的理解： 文字認為，因相是推理的基礎，但因相本身也需要被認識。這與現代邏輯學中關於有效推理的討論相關。現代邏輯學認為，有效推理必須滿足一定的條件，例如，前提必須是真實的，並且推理形式必須是有效的。 無限倒退： 文字中討論了無限倒退的問題，認為如果每一個認知都需要另一個認知來證明，那麼就會陷入無限倒退。這與現代哲學中關於知識的辯護的討論相關。現代哲學認為，知識的辯護是一個複雜而多樣的概念，它可以指邏輯證明、經驗驗證或社會認可。

།གང་གི་ཚེ་ཇི་སྲིད་དུ་གཞན་གྱིས་ མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ།བདག་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང་། གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་མཐོང་བས་རང་གི་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་རང་དང་གཞན་ལ་ལྟོས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཏེ་ རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་རང་གི་བློ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དང་། གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་རང་གིས་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་ན་ཤེས་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་མ་རྟོགས་ན་ནི་རང་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ག་ལས་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་། གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་རང་གི་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་གི་བློ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་། སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཆད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཆད་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བས་ཆད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར། མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་རྟོགས་ནས། །ང་འམ་འདི་ཞེས་ག་ལས་ཡིན། །དེ་ལ་གཞན་ལྟོས་གང་གིས་ཀྱང་། །བཟློག་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། རང་རིག་ངོ་བོར་གྱུར་ན་ནི། །དེ་བཟློག་པས་ནི་འགྱུར་མ་ཡིན། །རང་རིག་གཞན་གྱིས་མྱོང་ཞེས་པ། །ཧ་ཅང་བབ་ཆོལ་ཆེས་པ་ཉིད། །རང་རིག་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཕྱིར་རང་ཆོས་ལྟོས་མེད་ཅན། །དོན་ཆོས་ཡན གར་བ་ལས་ནི།།བློ་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་མ་ཡིན། །བློ་རྟོགས་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ། །རང་ཆོས་རང་བློ་ལས་གཞན་ཅི། །བློ་ལ་བརྟེན་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བློ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐུན་མོང་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ བདག་གི་བློ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་གི་ཆོས་སུ་གྱུར་དགོས་སོ།།རང་གི་ཆོས་ཀྱང་བློ་ལས་གཞན་ནི་མེད་དོ། །རང་གི་ཆོས་ཉིད་བློ་ཉིད་ཡིན་པར་ཟད་པས་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན། རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བློ་དང་ཚོགས་པ་མཚུངས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ དེ་དག་ནི་བདག་གི་ཆོས་ཡིན་པས་ན་དེ་དག་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བཤད་པ། རྒྱུ་མཚུངས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དེ། །བློ་ལས་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན། །གཞན་སྐྱེས་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པས་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་རིག་ པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།

「當任何時候，只要通過其他變成看見本身，通過其他認識的時候，即使沒有自己變成看見本身，通過看見通過其他變成看見，會變成認識自己的意識。』那個變成看見是依賴於自己和其他，沒有差別，』然而，即使存在自己變成看見本身，從那個認識自己的意識，』那麼，不是，因為對於自己變成看見和通過其他變成看見沒有差別。』如果認識自己變成看見本身是關聯自己看見，是認識，』如果沒有認識那個，從哪裡是這個說是自己變成看見本身？』因此，即使不是自己變成看見，通過認識通過其他變成看見本身，會變成認識自己的意識。』然而，即使是任何變成看見本身是認識自己的意識，沒有過失，對於這個沒有任何缺失，』那麼，沒有缺失。』雖然是那樣，因為不會變成實體的如是，僅僅是缺失。』像這樣，『從認識變成看見本身，』『從哪裡是我或者這個？』『對於那個，通過任何依賴其他，』『沒有存在反駁本身。』『如果是自證實體，』『通過那個反駁不會變成。』『說是自證通過其他體驗，』『是極其胡言亂語本身。』自證是這個本身，任何說是顯明是變成不是其他的作用範圍。』因此，對於自己的法，沒有依賴，』『從意義的法，』『意識不是隨推測。』『任何是認識意識現量，』『還有什麼其他于自己的法自己的意識？』通過一些依賴於意識，會變成隨推測意識。』認識僅僅是認識對境等等的共同法是共同的隨推測。』因此，做隨推測自己意識，必須變成自己法。』也沒有其他于意識是自己的法。』因為僅僅是自己的法是意識本身，如果那個隱藏，如何會變成做隨推測？』然而，如果安樂等等是從意識和集合相同產生，那些是自己的法，因此，從那些做隨推測，』那麼，對於這個解釋，『從相同原因產生，』『從哪裡是不同於意識？』『那個通過其他產生也是具有迷惑。』如果安樂是通過對境和根等等產生，』已經顯示所有是認識的自性本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、法（Dharma）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 法（Dharma）的理解： 文字認為，法是事物存在的性質或特徵，但法不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於本質主義和反本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固有的本質，而反本質主義則認為事物的本質是人為建構的。

།འོན་ཏེ་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་དེ་ལས་རང་གི་བློ་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་ནུས་ཤེ་ན། རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་འགྱུར།འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་སྤུ་ལྡང་བ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ ཉིད་གང་གིས་བཟློག་།བདག་གིས་སྤུ་ལྡང་བ་དེས་ན་བདག་གི་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ག་ལས་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ཆུང་མས་བདེ་བ་མི་སྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་རང་དང་འབྲེལ་པ འམ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་དུ་དགོས། རང་གི་བདེ་བས་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་སྒྲུབ་ན། རང་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་རྟོགས་ལ། །རང་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་རྟོགས་ན་ཡང་དེས་བསྐྱེད་པར་རྟོགས་པས་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བློའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་འམ་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་བློ་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྲང་ན།དེ་ལ། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ནི་ལྔ་པོ་དང་། །དབང་པོ་དང་ནི་དམིགས་པ་དག་།མ་གཏོགས་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་གཞན། །ཉེ་བར་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཉིས་ནི་དབང་པོ་འདས། །དོན་ལྔ་དག་ལས་ གཟུགས་མཐོང་ལས།།སྐྱེས་པ་གཞན་དུ་སྲིད་བྲལ་བ། །གང་ཡིན་གཅིག་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད། །གཉིས་ནི་དབང་པོ་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །དབང་པོ་དང་དམིགས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་ལྔ་པོ་དག་ལ་ནི་གཅིག་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པར་རྟོགས་པ་ མེད་དོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་མཐོང་བ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་མཐོང་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། གཟུགས་མཐོང་དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡོད་ཕྱིར་སྲོག་ ཆགས་ཐམས་ཅད་ལ།།ཐ་དད་དེ་བཞིན་དེ་ལས་ནི། །སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། །སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དོན་ཡང་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་མཐོང་སྲོག་ཆགས་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།

「然而，如果說，從對於變成看見的對境產生安樂，從那個隨推測自己的意識，』從哪裡說是那個安樂不是其他？』如何能夠通過其他認識其他安樂？』如果不是自證，如何會變成這個分別？』從恐懼等等也接近產生毛髮豎立。』如果安樂等等安立是自證本身，那個時候，合理說是沒有認識和其他的關聯。』如果不是那樣，通過什麼反駁和其他的關聯？』如果說，通過我的毛髮豎立，隨推測是我的，』這個也是從哪裡？』不是說其他妻子不產生安樂。』因為體驗安樂等等的自己產生毛髮豎立等等，從哪裡需要說是和自己關聯或者不是那樣？』如果成立通過自己的安樂產生毛髮豎立等等，認識是和自己關聯，即使認識是和自己關聯，通過那個認識是產生，是互相依賴的過失。』另外，如果說，跟隨或者相反跟隨意識，或者跟隨那個，是跟隨意識，』對於那個，『除了色等等五種對境，』『根和目標，』『沒有其他那個的結果，』『沒有接近顯示。』『對於那個，兩個是超越根，』『從五種意義，從看見色，』『產生的其他不可能，』『沒有認識任何一個。』說是兩個超越根，是根和目標。』對於色等等五種對境，沒有認識任何一個是產生是那樣從看見色。』色等等不是從看見色產生，因為從其他原因產生。』如果說是僅僅從看見色產生，會變成是那些本身。』像這樣，『因為所有存在於看見色的意義，』『對於所有生命，』『不同，同樣，因為從那個產生，』『也是同樣，』『因為產生，意義也變化。』如何看見色在每個生命是不同，同樣會變成對於色等等。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、比量（Anumāna）、因果關係（Hetu-phala-sambandha）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 比量（Anumāna）的理解： 文字認為，比量是一種間接的、依賴於推理的認知，並且比量的有效性受到多種因素的影響。這與現代邏輯學和認知科學中關於推理的討論相關。現代邏輯學和認知科學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們從已知的資訊中得出新的結論。 主觀性和客觀性： 文字中討論了主觀性和客觀性的問題，認為我們的認知是主觀的，但我們仍然可以追求客觀的真理。這與現代哲學中關於主觀性和客觀性的討論相關。現代哲學認為，主觀性和客觀性是一個複雜而多樣的概念，它可以指認知方式、價值判斷或社會規範。

།དེས་ན་གལ་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་ ཉིད་ན།།དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་ན། །དེ་ཤེས་སྲོག་ཆགས་སོ་སོ་ལས། །སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་སྣང་བར་ཐལ། །སོ་སོ་རང་ཉིད་དམིགས་ན་ནི། །རང་རིག་ལས་ན་ཤེས་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྲོག་ཆགས་སོ་སོ་ལ། ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ དམིགས་པར་འགྱུར་བས་གཅིག་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཙམ་དམིགས་པར་འགྱུར་ན།དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་མཐོང་བས་བསྐྱེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་དག་གིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཁས་བླངས་པས་ན་དོན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་སྟེ་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན། དེ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་གནས་ཡོད་པར་གྱུར་ལ། དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བས་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་རིག་པ་དག་གཞན་ གྱི་རིག་པས།དེ་ལྟར་ཤེས་མེད་གང་ཡིན་ཏེ། །རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཅོལ་ཏེ། །མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་ན་དོན་གཞན་རྟོགས་སུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ ན་ཡང་།རྟགས་ཡོད་ན་ཡང་དེ་དང་ནི། །ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་མཐོང་མེད་པར། །ཇི་ལྟར་རྟོགས་འགྱུར་རྟགས་དང་ནི། །མ་མཐོང་བ་ཡི་གསལ་བྱེད་མིན། །མེ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཉིད་རང་ལས་སྐྱེས་པའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་གི་།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ མ་མཐོང་བའི་མེ་མ་མཐོང་བའི་དུ་བས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ན་ནི་མཐོང་བ་ནི་མེད་དོ།།རྟགས་དེ་ཉིད་ལས་སྔར་དེ་ནི། །གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། །དེ་ལས་ཡང་ནི་དཔེ་གཞན་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཕྱིར་ཐུག་མེད་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་དཔེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལ་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་དཔེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཡང་དཔེ་གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པས ན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་མེད་ན་དོན་ཉིད་མི་འཐད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།

「因此，如果說，如果所有目標是本身，』如果確定那個的差別，』『那個認識會變成在每個生命，』『顯現是多種。』『如果每個自己目標，』『從自證是認識本身。』如果色等等對於每個生命是不同的自性，』如果所有變成目標，會變成僅僅目標是相同的色等等，』因為不是那樣，暫時這個方面不是。』然而，如果說，目標是自己看見產生的色等等本身，』如果那樣，因為不是其他認識，因為接受自證，會變成失去意義本身。』如果那個是其他目標，如果那樣，』因為那個產生本身，對於那個也存在差別，』因為那個也需要通過其他目標，會變成沒有盡頭。』自己的認識，通過其他認識，』『任何沒有那樣認識，』『說是因相是胡言亂語，』『沒有認識本身不是因相。』因此，因為沒有因相的定義，如果通過隨推測認識說是意識，那麼這個是不合理的。』或者，即使允許認識其他意義，』『即使存在因相，和那個，』『沒有看見一起關聯，』『如何會認識？因相和，』『不是沒有看見的顯明。』看見火等等本身，因為產生從自己產生的煙等等，做隨推測，在其他不是。』如果通過沒有看見的煙做隨推測之前沒有看見的火，沒有看見。』如果說，從那個因相本身，之前那個是，』『說是成立本身，』『從那個，其他的例子，』『因為是成立，會變成沒有盡頭。』不是做放棄例子是隨推測。』如果那樣，不會變成是隨推測本身，像現量。』因為現量存在其他量，如果不是隨推測本身，對於這個也是相同。』因此，因為那個隨推測做成立例子也是從其他例子，因為沒有盡頭，不會變成認識。』然而，如果通過意義理解做成立，』那樣，沒有任何認識。』如果說，如果沒有認識，意義本身是不合理的，』沒有任何認識。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、比量（Anumāna）、因相（Hetu）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因相（Hetu）的理解： 文字認為，因相是比量推理的基礎，但因相本身也需要被認識，並且因相和結論之間必須存在關聯。這與現代邏輯學中關於有效推理的討論相關。現代邏輯學認為，有效推理必須滿足一定的條件，例如，前提必須是真實的，並且推理形式必須是有效的。 經驗的侷限性： 文字中討論了經驗的侷限性問題，認為經驗只能提供關於現象的知識，而不能提供關於本質的知識。這與現代哲學中關於經驗主義和理性主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為知識來源於經驗，而理性主義則認為知識來源於理性。

གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་མེད་ན་རྟོགས་པའི་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་། རྟོགས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་མ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། མདུན་ན་གནས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མདུན་ན་གནས་པ་ཡང་མ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་མདུན་ན་གནས་པ་ཡོད པས་ན་འདི་ལ་ཐུག་པ་མེད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེས་ན་མདུན་ན་གནས་པ་ཉིད་དམ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རྟོགས་པ་མ་གྲུབ་ན་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ལས་དོན་སྒྲུབ་ཀྱི། དོན་ལས་ཇི་ལྟར་ཡང་དེ་མིན། །དེ་མ་གྲུབ་པར་དོན་རང་ཉིད། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་ ཕྱིར་རོ།།བློ་ལས་དོན་གྲུབ་པོ། །བློ་མེད་པར་དོན་གྲུབ་ན་ནི། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རང་ཉིད་བློ་དོན་ལ་བྱེད་པ་འཇུག་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་དོན་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་བའམ། ཐམས་ ཅད་རང་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་ལས་བློ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་བློ་དང་དེ་ལས་ནི། །བརྗོད་དང་གཡོ་འགུལ་སོགས་མཐོང་ནས། །གཞན་སེལ་རྗེས་དཔག་མི་འགྱུར་ཏེ། །བདག་ལ་འབྲེལ་པ་མཐོང་མེད་ ཕྱིར།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་བློ་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་མཐོང་ན་དེའི་ཚེ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྟགས་མཐོང་བ་ལས་གཞན་ལ་ཡང་བློ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་ མཐོང་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔོག་གོ་ཞེ་ན།རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ག་ལས་རྟོགས། རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དོན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དཔེ་ ཡིན།རང་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་ན་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱང་དེས་རང་རིག་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། གཞན་ ཁོ་ནར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དོན་མཐོང་བར་གྱུར་པ་རྟོགས་པ་དང་། མཐོང་བར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མཐོང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྟོགས་པ་ཉིད་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ ན་ཡུལ་ཙམ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་དོན་གྱིས་གོ་བ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

「如果說，如果沒有認識，沒有認識的意義，』那麼，什麼是說是認識？』如果說是認識做了對境，』如果不是認識認識，需要顯明那個認識做了對境嗎？』如果說是住在前面，』即使住在前面，如何做成立認識沒有認識？』如果說是認識，』對於那個也存在住在前面，因此，已經說了對於這個沒有盡頭。』因此，無論是住在前面本身，或者其他意義的形態，如果不是成立認識，不是認識本身。』因此，從意識成立意義，』『如何也不是那個從意義。』『因為沒有成立那個，意義本身，』『沒有完全成立。』『從意識成立意義。』『如果成立意義沒有意識，』『所有會變成看見所有。』當任何時候，看見自己意識作用於意義，那個時候，會變成說是認識意義，在其他，不會變成說是認識任何，或者，所有會變成認識自己。』因此，不是從意義成立意識，因為會變成之前說的過失。』『從現量意識和那個，』『看見說和移動等等，』『不會變成隨推測排除其他，』『因為沒有看見和自己關聯。』如果說，在現量的自己，如果看見意識和，和那個關聯的形態如何，那個時候，從看見和那個關聯的因相，也會變成隨推測意識對於其他，在其他是不合理的。』如果說，隨推測是其他看見的意義，』從哪裡認識自己看見？』如果說是從隨推測，』對於那個也需要其他，因此沒有盡頭。』如果說是通過現量本身認識，』現量不是認識藍色等等意義嗎？』如何是例子？』如果說是也認識和自己關聯，』那麼，和自己關聯會變成是看見本身。』如果認識那個，自己也會通過那個自證認識。』如果那個通過其他認識，沒有盡頭。』對於那個也是會變成看見本身，因為變成僅僅對於其他是認識的對境。』因此，通過認識變成看見意義和，說是變成看見的認識等等。』當任何時候，認識是認識的時候，那個時候，不是變成看見，那個時候，會變成目標是認識本身。』因此，僅僅是認識對境，不是說是變成看見本身，因此，不會變成產生通過意義理解。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、因果關係（Hetu-phala-sambandha）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།གཞན་ཡང་། ཡིད་ཀྱི་བློ་ལ་རྟགས་ཀྱི་དོན་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གང་གིས་དེར་རྟགས་སུ་འགྱུར་བའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ། །དྲན་པ་ཉིད་ཀྱང་ མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཡིད་ཀྱི་བློ་ལ་དོན་གྱི་རྟགས། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡོད་མིན་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཡང་རང་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་སྣང་བ་སྣང་བ་ཡིན་པས་ན། དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྣང་བ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པའམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།སླུ་བ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ལ་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང བཞིན་དེར་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བདེན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།བདེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་འདི་ཅི་ཞིག་།ཚད་མའོ་ཞེ་ན། ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་མི་བདེན། མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་བདེན་པ་ཉིད་དེའི་རང་ བཞིན་ལས་མ་རྟོགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རང་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པས་མཐོང་བར་འགྱུར་ བ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའོ་ན་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་ཙམ་མོ་ཞེས་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་ བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞལ་བྱ་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པ་ཉིད་མི་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བ་འམ། གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། བློ་གཞན་གྱིས། ཁྱོད་ཀྱི་བློ་ནི་བློ་གཞན་གྱིས། །ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་ གསལ་བར་འགྱུར།།བློ་དག་ཕན་ཚུན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར། གསལ་མིན་རབ་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན། །རབ་ཏུ་གནས་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ནམ། གཞན་དུ་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ དངོས་པོར་མི་འཐད་དོ།།སྒྲོན་མའི་འོད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་གསལ་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ནི་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན། །གསལ་ལ་ངོ་བོ་འཕོ་ཕྱིར་རོ།

「另外，對於意識的意識，沒有任何因相的意義，因為沒有任何通過那個變成因相的意義變成現量。』即使是憶念也不是現量，』因此，對於意識的意識，因相的意義，』『因為沒有完全成立，』『如何是隨推測？』是剩餘。』然而，如果說，那個也是因為自證等等是意義的顯現，從那個做隨推測，』對於這個已經回答了。』因為那個不是量，如何會變成意義顯現？』顯現是看見，僅僅是懷疑說是真實或者不是真實，』那麼，什麼是不是真實？』如果說是任何欺騙，那麼，不是，因為在那個自性沒有欺騙。』在那個自性，無疑會變成是真實本身。』如果說是通過做不是真實的名言不是真實，』這個名言是什麼？』如果說是量，』如何通過量認識不是真實？』如果說是爲了認識不是真實本身，』那麼，不是，因為沒有認識不是真實本身從那個自性，沒有認識。』說是僅僅認識自己的實體，不是其他做意義，也是沒有關聯，』如果那樣，會變成是自證，』如果說是通過其他認識，』那麼，不是，因為執著于顯現說是變成通過憶念看見。』因為對於這個沒有之前的自性本身，對於這個不是認識。』如果說是這個做對境，那麼，不是憶念。』合理說是自證本身僅僅是現量。』說是自證本身那樣認識，是做名言。』不真實的認識本身是分離於所量，不是超越世間等等，因為沒有那樣名言。』另外，通過意義理解，或者其他也行，通過其他意識，』『如何會完全顯明你的意識通過其他意識？』如何會變成意識互相完全顯明？』因為，『因為顯明和不顯明完全相同，』『從哪裡是顯明對境顯明？』『不是完全安住的自己，互相或者，』『在其他，不合理是顯明對境顯明的實體。』燈的光，通過顯明自己的實體，顯明不是顯明的瓶等等，在其他不是。』如何是顯明對境？』『因為顯明變化實體。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、現量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、量（Pramāṇa）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字認為，量是獲得知識的工具或方法，但量本身也需要被檢驗。這與現代哲學中關於知識的辯護的討論相關。現代哲學認為，知識的辯護是一個複雜而多樣的概念，它可以指邏輯證明、經驗驗證或社會認可。 真理的性質： 文字中討論了真理的性質問題，認為真理不是一種絕對的、客觀的存在，而是一種相對的、主觀的經驗。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是一個複雜而多樣的概念，它可以指符合事實、符合邏輯或符合社會規範。

།རང་ཉིད་གསལ་བ་ལ་དེ་ལས་གཞན་དག་འཕོས་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་མར་མེའི་འོད་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །གསལ་དེའང་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བུམ་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ཡིན་ལ་འོད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འང་ གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་འདི། །མྱོང་ལས་ཕྱི་རོལ་སྒྲོན་སོགས་བཞིན། །མྱོང་བ་མེད་པར་གསལ་བྱ་དང་། །གསལ་བར་བྱེད་པར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡུལ་དག་གཞན་ཉིད་ ཡིན་མོད།དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ནི། །སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་རང་གསལ་བར་འགྱུར་དགོས་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་དང་ཆོས་མཚུངས་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །གལ་ཏེ་རང་ལས་ཐ་དད་པའི། །རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ ནི་འདི་འཛིན་ན།།རིགས་འདི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུའང་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་འདི་མིན་ན། །རང་རིག་ཉིད་དུ་ཅི་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་སྣང་བ་གཞན་གྱིས་ནི། །རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དེ་ལྟར་བློ་ལ་བློ་འདོད་ན། །བློ་ནི་རང་ཉིད་རིག་པ་གྲུབ། །དེ་ལྟར་ མིན་ན་ཡུལ་ཡང་ནི།།བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཆོས་མཚུངས་ཉིད། །གལ་ཏེ་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་བློ་ལ་བློ་འཕོས་པའི་ཕྱིར། བློས་བློ་གསལ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་བློ་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་རང་ཉིད་གསལ་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ ཆོས་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློའི་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ངེད་ཀྱི་བློ་རང་ཉིད། །གསལ་བའི་ངོ་བོར་རབ་གསལ་ཞིང་། །གཞན་དེར་ངོ་བོ་འཕོས་པ་ཡིས། །གསལ་བ་ལ་ནི་རབ་གསལ་ཉིད། །གཟུགས་དང་བློའི་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། གསལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་ པོ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟ་སྟེ། གཅིག་ནི་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པའོ། །གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་མོད། གཞན་ནི་གསལ་བྱ་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ ནོ་ཞེ་ན།འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ཡིས་ནི། །བློ་གཞན་རབ་ཏུ་གསལ་མི་འདོད། །རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་ཕྱིར་དོན། །དེ་ཡི་ངོ་བོས་རབ་གསལ་ཡིན། །གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཞན་གྱིས་གསལ་གྱི། གསལ་བ་ཉིད་ནི་བློས་མཚུངས་པ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པ་ནི་ གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་ཞེ་ན། དོན་དེའི་ངོ་བོར་ཏེ། གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「因為自己顯明，從那個其他轉移，是顯明，例如，像燈的光等等顯明。』那個顯明也是那個的實體本身，』『自己完全顯明。』那麼，如何是瓶的自性是其他，光也是其他，同樣，會變成識的自性是其他，色等等也是其他？』那麼，不是那樣，』『雖然是那樣，然而這個，』『像從體驗之外的燈等等，』『沒有體驗，沒有認識顯明對境和，』『做顯明。』如果識和對境是其他本身，』雖然是那樣，識的自己，』『必須變成像燈一樣自己顯明，』如果說是那個本身通過其他識執持，』那麼，是不合理的，『因為那個和法相同本身，』『如果通過不同於自己的，』『識執持這個，』『這個種類也會變成在之外。』『然而，如果這個不是在之外，』『為何不會變成是自證本身？』『那個顯現也不是通過其他，』『不會變成完全顯明。』爲了那個本身，說，『如果那樣，想要意識有意識，』『意識成立是自己認識。』『如果不是那樣，對境也是，』『和意識一起是法相同本身。』如果因為自己完全顯明的意識，意識轉移，意識顯明意識，那麼，是意識本身做認識。』如果不是那樣，如果意識不是自己顯明，那個也是通過那個的自性本身是法相同，會變成做顯明意識。』因此，我們的意識自己，』『完全顯明在顯明的實體，』『通過其他轉移到那個實體，』『對於顯明是完全顯明本身。』色和意識的顯明對境和，做顯明的實體是那樣本身，像這樣，一個是自己完全顯明，其他是產生是那個的自性。』如果一個意識是自己完全顯明，其他是從存在是像顯明對境，例如，像執持父親的色，』即使是像，通過那個，』『不想要其他意識完全顯明。』『因為自己完全顯明，意義，』『通過那個實體完全顯明。』不是顯明是通過其他顯明，顯明本身不是僅僅通過意識相同顯明。』勝義諦不是顯明，也不是顯明。』如何是完全顯明意義？』在那個意義的實體，通過顯明的自性顯明，不是通過其他顯明。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、顯明（Prakāśa）、對境（Viṣaya）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯明（Prakāśa）的理解： 文字認為，顯明是認知的一個重要特徵，它使得認知能夠被我們所體驗到。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。 對境（Viṣaya）的理解： 文字認為，對境是認知的對象，但對境不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，而反實在論則認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 知識的來源： 文字中討論了知識的來源問題，認為認知是知識的主要來源。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、實在、真理、認知和邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བློ་དག་ནི་རང་ཉིད་ཡང་། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན་གསལ་བར་བྱ་བ་གཞན་ པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་སྒྲོན་གཉིས་བཞིན་མར་མེ་དང་། །བུམ་པ་དག་ཀྱང་དེ་རྟེན་ནས། །གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ངོ་བོ་ཡིས། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱེད། །སྒྲོན་མ་གཉིས་ལ་འདྲ་བ་དང་། །སྐྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་། ཕན་ཚུན་གསལ་བ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་མར་མེ་དང་བུམ་པ་གཉིས་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། མར་མེའི་ཚོགས་པ་ལ་བུམ་པ་དེའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཡང་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཀུན་བརྟགས་པའི་དམིགས་ཀྱིས་བཀར བ་ལས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཡིན་གྱི།དོན་དམ་པར་ནི་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་མ་ཡིན། །དེས་ན་གང་ལས་འདི་འགྱུར་བ། །གཞན་དེའང་མཐོང་བར་གདོན་མི་ཟ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཙམ་ལས་མཐོང་ངོ་། །སྙམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ ནི།།ཐམས་ཅད་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་གང་ལ་མཐོང་བ་སྐྱེས་པའོ། །མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་དེ་ཉིད་འདྲི་བ་མ་ཡིན་ནམ། གང་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་ ཕྱོགས་པའོ།།མིག་མངོན་དུ་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེས་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་ངེས་སོ་ཞེ་ན། མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་གང་ལས་མཐོང་བ་སྐྱེས། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་ངེས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཉམས་སུ་མྱང་བའི་མྱོང་བ་ཙམ་ལས་ནི་ཉམས་སུ་མྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཀར་པོ་ཉིད་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བར་དཀར་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་མི་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ངེས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ངེས་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་རིག་གྲུབ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་ན་ནི། །རིང་སོགས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཡི་ཕྱི་མང་པོ་གནས་མེད་ཕྱིར། །ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལས་རང་རིག་པ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཟད་ཀྱི། དྲན་པ་ལས ཀྱང་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།

「因為意識是自己，自己完全顯明相同，不是做其他顯明對境的實體，例如，像兩個燈，燈和，瓶等等也依賴於那個，通過顯明對境顯明的實體，完全副檔名言。』即使存在兩個燈的相似和，產生，互相顯明不是顯明的實體本身。』那麼，如何是燈和瓶兩個？』因為對於燈的集合，瓶產生是那個的實體。』因此，那個也是通過自己完全顯明本身顯明，在其他不是。』同樣，從跟隨和相反等等，從遍計的分別，沒有那樣名言，在勝義諦，足夠了說。』僅僅通過對境和根，』『不是確定說是看見。』『因此，從哪裡變成這個，』『無疑也看見其他那個。』如果僅僅從對境和根說是看見，』如果確定是那樣，』『會變成確定說是看見所有。』如果說，確定說是看見變成看見本身，』什麼是說是變成看見？』對於哪個產生看見？』不是問那個什麼是說是看見？』對於哪個，眼等等接近面對？』如何認識說是眼面對？』對於那個也是如何，通過說是看見本身，沒有盡頭。』然而，如果說，僅僅從產生看見確定，』什麼是說是變成看見？』從哪裡產生看見？』因為從體驗本身確定。』僅僅從體驗體驗，不是確定說是體驗，像沒有體驗白色本身，不確定是白色本身。』因此，任何是跟隨體驗的確定，變成是那樣，是從體驗本身變化，那樣確定是合理的。』從憶念也成立自證，』『如果通過其他認識認識，』『不會變成執持遠等等，』『因為許多意識沒有安住。』僅僅從認識對境，那個認識的差別本身，成立自證，不僅如此，也從憶念成立那個。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、顯明（Prakāśa）、對境（Viṣaya）、根（Indriya）、憶念（Smṛti）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 對境（Viṣaya）和根（Indriya）的理解： 文字認為，對境是認知的對象，根是認知的工具，但對境和根都不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，而反實在論則認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 憶念（Smṛti）的理解： 文字認為，憶念是一種對過去經驗的認知，並且憶念也可以作為自證的基礎。這與現代心理學中關於記憶的討論相關。現代心理學認為，記憶是一個複雜而多樣的概念，它可以指對過去經驗的儲存、提取和重構。

།གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལས་ནི་མྱོང་བ་ཙམ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། རང་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ལས་ཡང་དྲན་པ་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལན་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན་ནི། རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་མོ་མང་པོ་ མི་གནས་པའི་ཕྱིར།དཔེར་ན་ཐུང་ངུ་གཉིས་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ན་དེ་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །མི་གནས་པ་ནི་གནས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རིང་པོ་དང་ཆེར་བསྲིངས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱི་མོ་རེ་རེས་འཛིན་ན་ནི་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཆོད་པ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་ནས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྟོགས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཐུང་ངུ་གཉིས་བཞིན་དུ་འདི་ནི་ཕྱི་མོ་གཉིས་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། རིང་པོ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་བློ་རང་རིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན། ཇི་ལྟར་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་གཅིག་རིག་པ་ན་རིང་པོ་རིག་པར་ སྣང་བར་གཞག་གོ།།འོ་ན་ནི་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་གཅིག་རིག་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དེ། འོན་ཀྱང་བློ་གཞན་གྱིས་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །གནས་སྐབས་འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རིག་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་རིག་བྱ་ནི། ། གཞན་གྱིས་རིག་ཡིན་ཕྱི་རོལ་བཞིན། །དེས་ནི་བློ་ཡང་རིག་བྱའི་ཕྱིར། །རིག་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡོད་འགྱུར། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གསལ་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་གསལ་བྱ་ནི། །གཞན་གྱིས་གསལ་ཡིན་བུམ་པ་བཞིན། །དེས་ན་ད་ནི་མར་མེ་ཡང་། །གཞན་གྱིས་གསལ བ་ཉིད་དུ་འགྱུར།།འདི་ལ་ནི་ཅུང་ཞིག་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་བློ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ཡང་དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ལུས་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ ཡིན་ནོ།

「如果說，不是僅僅從憶念成立體驗，不是自證，如果說是從其他體驗，也僅僅合理是憶念，那麼，是不合理的回答，如果通過其他認識認識，不會變成執持長等等，因為許多意識不安住，例如，像沒有第二個短，結合，那個不安住。』不安住不是和安住一起認識，已經顯示了。』不執持長和伸長等等本身。』如果每個意識執持，不是執持長等等。』也不是認識間隔。』如果說，認識是總合前後一起，那麼，不是，因為那個也是認識的對境。』不是僅僅認識長等等的定義的意義嗎？』雖然認識，然而，不是認識長等等的定義意義。』因此，像兩個短，會變成認識說是這個是兩個意識，不是其他長。』如果自己的意識是自證，那樣，如何執持長等等？』如果認識一個具有那個形態的意識，安立顯現是認識長。』那麼，即使按照說是不是自證，也存在認識一個具有那個形態的意識，那個本身，然而，僅僅是其他意識，在某個。』對於這兩個情況，沒有差別。』像這樣，『因為是所知本身，所知，』『通過其他是認識，像在之外，』『因此，意識也是因為是所知，』『會變成存在其他做認識。』那個是不合理的，因為也會變成像這樣。』『因為是顯明對境本身，顯明對境，』『通過其他是顯明，像瓶，』『因此，現在燈也，』『會變成僅僅通過其他顯明。』對於這個已經稍微說了。』如果之前的意識通過其他意識認識，那個時候，因為沒有認識具有那個形態的意識，並且那個時候也沒有對境，從沒有認識本身，會變成所有體驗都毀滅，』是這樣顯示。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、憶念（Smṛti）、對境（Viṣaya）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།འོན་ཏེ་ཡང་ཕྱི་མོ་རྣམས་མི་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན། རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། གནས་ན་གོ་རིམས་མེད་པས་ནི། །བློ་ལ་ཅིག་ཅར་སྣང་བའི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིམ་མེད་རིང་མི་འགྱུར། །གནས་པ་གོ་རིམས་མེད་པར་ རྟོགས་པ་ནི་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དུས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལས་རིང་པོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མོ་རྣམས་རིམ་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཐའི་གནས་སྐབས་སུ་འདི་རིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ནི་ རིག་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བློ་དེ་ནི་སྔ་མ་ལས་གཞན་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་སྣོད་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པ་ཅིག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། ཕན་ཚུན་འདྲེས་པ་མེད་པ་ཡིས། །ཡིག་ཆ་རིམ་ལྡན་ཇི་ལྟར་ན། །རིམ་མེད་པ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད། །ཕན་ཚུན་གནས་པ་མེད་ པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་འབྲེལ་པར་ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ཇི་ལྟར་བློ་གཅིག་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན།བློ་ནི་ཡུལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཡུལ་ཐ་དད་ན་བློ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས། དེ་སྐད་དུ་ཡང་དོན་འགའ་ཡང་མ་ཤེས་ན་ནི་བློ་དམིགས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།དོན་ཤེས་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དོན་ཤེས་པ་ལས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཁོ་བོའི་བློ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་དག་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ ནོ།།འོན་ཏེ་འདི་ནི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཉིད་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དང་པོ་ཉིད་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིང་པོ་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་པས་རིང་པོའི་བློ་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔ་མ་མཐའ་ ཡི་བར་གནས་ན།།འོག་ཏུ་སྒྲ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། །རིམ་མིན་འཛིན་ཕྱིར་ཐ་མར་ནི། །རིམ་ལྡན་བློ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འདིའི་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་བློ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུས་ལ་སྡོད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། སྔ་མའི་ཆ་ ལ་མཐོང་བར་ཡང་བློ་ཐ་མས་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་སྟེ་ཆ་གཞན་རྟོགས་པར་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ། རིང་པོ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་ཡང་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འཇུག་ལ། ཕྱི་མ་གནང་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ ལྟ་ཡིན་ན་སྒྲ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ།སྔ་མ་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，因為意識的各個部分是不安住本身，不是不執持長等等，那麼，也是不合理的，像這樣，『如果在安住沒有次第，』『因為意識同時顯現，』『沒有次第的字不會變成長。』認識安住沒有次第不是變成長等等，因為從通過時間次第認識，安立說是長。』如果說，意識的各個部分也是存在次第本身，那麼，不是，因為在最後的情況，認識說是這個是長等等。』那個時候，沒有存在認識，那個意識是不同於之前的。』然而，如果說，這個是同一執持容器和之後，那麼，也是不合理的，像這樣，『因為沒有互相混合，』『如何是具有次第的字？』『對於沒有次第做利益，』『因為沒有互相安住本身，』如何做成立一個意識，沒有關聯的字的前面和後面？』因為意識是做執持對境，如果對境是不同的，意識也是不同的，如何認識是具有次第？』也那樣說，如果不知道任何意義，不是目標意識，如果知道意義，說是通過隨推測認識。』如何從知道那個意義，跟隨意義認識，同樣，從那個是不同的，也是具有不同。』像這樣，『那樣我的意識產生，』世間是做名言。』然而，如果說，這個是認識一個意義的自己是長等等，』像這樣，『第一個本身是產生一個長等等。』因此，因為認識一個長本身，長的意識也是一個本身。』如果說，那麼，也是不真實的，像這樣，『如果安住在之前和最後之間，』『在下面聲音會變成增長，』『因為執持沒有次第，最後，』『也會變成沒有具有次第的意識。』如果說是這個的字的自己，因為通過那個的第一個意識認識，不會變成安住在時間，並且在之前的部分看見，也通過最後的意識會變成認識長等等。』如果說是認識其他部分是長等等，那個時候，不會變成說是一個長本身。』然而，如果說，之前的也跟隨之後的，即使允許之後的也是認識，』如果那樣，會變成增長聲音，因為之前的跟隨，並且之後的也產生。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、次第（Krama）、對境（Viṣaya）、以及意識（Citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 次第（Krama）的理解： 文字認為，次第是事物之間相互聯繫的一種方式，但次第不是絕對的、客觀的，而是相對的、主觀的。這與現代哲學中關於時間、空間和因果關係的討論相關。現代哲學認為，時間、空間和因果關係是複雜而多樣的概念，並且受到多種因素的影響。

།འདི་རིང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ཐ་མའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ནི་རིམ་པ་མེད་པར་བཟུང་བས་ན་རིམ་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔ་མ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རིམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་སྔ་ཕྱི་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དང་པོའི་སྐྱེས་པའི་བློ་གཅིག་པོ་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་འོག་ཡུལ་ནི་གནས་མེད་ཕྱིར། །བློ་ནི་རང་ཉིད་གནས་མ་ཡིན། །མ་འཕེལ་བའི་སྒྲ་ནི་འཕེལ་བའི་དུས་ན ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་འཕེལ་བ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མི་གནས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་མི་གནས་ཀྱང་རང་ཉིད་གནས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་། རང་ཉིད་གནས་ན་ཕྱི་ནས་ནི། །མི་འཛིན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་མེད་ཀྱང་དེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བློ་གནས་པ་ཡིན་ན། ནམ་ཡང་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བས་ཤིན་ཏུ་རིང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡུལ་མེད་པའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རིང་པོར་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། འོན་ཏེ་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ན་རིམ་མ་ཡིན་པར་སྐྱེས་པ་དུས་གཞན་དུ་སྡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཡི་གེ་རིམ་མེད་ཅིག་ཅར་ནི། །སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདི་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་སྐྱེས་པས་དུས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་སྡོད་པ་ཡིན་ན། གཏན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། ལན་ཅིག་བརྩལ་སྐྱེས་ཕྱིར་རྩོལ་བ། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མ སྡོད་མི་འགྱུར།།རྩོལ་བ་གང་གིས་དང་པོའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་ཆ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་གཞན་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡི་གེ་རྣམས་ནི་གསལ་བ་ཡང་། །སྐྱོན་འདི་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཉིད། །ལན་ཅིག་བརྩལ་བས་ཐམས་ཅད་ གསལ་བའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་གཞན་མེད་དེ།དེའི་ཕྱིར་བློ་གཅིག་གི་ཆ་ཤས་རྣམས་རིང་པོར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་། དུ་མ་ཡིས་ནི་དེ་འཛིན་ན། །ཐ་མའི་བློ་གང་དེ་མྱོང་ལ། །དེ་ཡང་རིང་པོར་འཛིན་མིན་ན། །དེས་ན་རིང་བློ་དྲན་མི་འགྱུར། །གང་གི་ཚེ་བློ་དུ་ མས་ཆ་ཤས་རྣམས་རིང་པོར་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ།ཐ་མའི་བློ་བློ་གཞན་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རིང་པོར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་རིང་པོའི་བློ་དྲན་པར་འགྱུར། ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་བློ་ཐ་མ་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི། བློ་སྔ་མ་དག་ནི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་ཡང་རིང་པོར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བློ་དྲན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།

「如果說，認識說是這個是長等等，也是在最後的情況，那個時候，因為執持沒有次第，不會變成是具有次第的意識。』如果說是依賴於之前的變成次第，那麼，不是，因為之前和之後的意識是不同的。』然而，如果說，存在的僅僅是第一個產生的意識，那麼，也是不合理的，『因為在那個下面對境不安住，』『意識不是自己安住。』『沒有增長的聲音不是存在在增長的時間。』如果那樣，因為增長是其他，不安住本身。』然而，如果說，即使不安住，自己安住，那個時候也是，『如果自己安住，從之後，』『因為沒有不執持的差別。』如果說，即使沒有對境，存在是執持那個自性的意識，永遠不會變成毀滅，不會變成非常長。』然而，如果說，不存在沒有對境執持對境，那個時候，不會變成執持長，因為僅僅執持部分。』然而，如果說，一個字的自己，沒有次第產生，安住在其他時間，那麼，是不合理的，『對於沒有次第同時，』『即使產生，也是這個過失。』如果說，因為同時產生，即使安住少許時間，會變成永遠安住，因為之後也沒有差別。』另外，『因為一次努力產生，努力，』『之後之後不會安住。』通過哪個努力成就第一個自性，通過那個本身也是之後的，因為不不同於那個。』那個時候，會變成沒有其他意義本身。』字的顯明也，『這個過失也跟隨安住。』因為一次努力顯明所有，沒有其他努力，因此，應該接受一個意識的部分不是執持長。』那個時候也是，『如果通過許多執持那個，』『哪個是最後的意識體驗，』『那個也不是執持長，』『因此，不會憶念長意識。』當任何時候，如果許多意識執持部分是長，那個時候，最後的意識通過其他意識體驗，那個也不是執持長，因此，如何會憶念長意識？』是憶念沒有體驗。』即使體驗，最後的意識通過其他意識體驗，之前的意識因為間隔不是體驗。』最後的也不是做執持長，因此，也不會憶念長等等的意識。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、次第（Krama）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間（Kāla）的理解： 文字認為，時間不是一個獨立的、客觀的存在，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於時間的討論相關。現代哲學認為，時間是一個複雜而多樣的概念，並且受到多種因素的影響。

།འོན་ཏེ་བློ་རྣམས་བློ་གཞན་གྱིས་སོ་སོར་འཛིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དྲན་པས་རིང་བའི་བློ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། བློ་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ། །མྱོང་ན་དེ་སྒྲ་ཐོས་པ་ནི། །ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་མི་འགྱུར། །སྦྱོར་བ་བྱེད་པའང་གསལ་བ་ཡིན། །བློ་འཛིན་པའི་བློ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲའི་ཆའི་བློ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མ་བཅད་པས་མི་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚམས་སྦྱར་བས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། སྦྱོར་བར་བྱེད་པའང་གསལ་བ་ནི། །དེ་ནི་གཞན་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན། །ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཆད་པ་མཐོང་ཡང་ནི། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་འཁྲུལ་འགྱུར་ན། ཐུང་ངུ་གཉིས་ན་བརྗོད་པར་ཡང་། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །ཐུང་ངུ་གཉིས་ནི་བར་མེད་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཆད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་ཆད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་པའི་བློ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་ཆད་པ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པས་རློམ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཐུང་ངུ་གཉིས་བརྗོད་པ་ལ་ཡང་རིགས་པ། མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཅི་སྟེ་མ་མཐོང་། འདི་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། དབང་པོ་རྣམ་ཆད་མཐོང་བ་ཡང་། །དབང་པོ་ལས་ཆད་མི་སྒྲོ་འདོགས། །མི་རུང་དབང་པོའི་བློ་ཐམས་ཅད། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་ པར་རྟོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་དབང་པོ་ལ་སྐྱེས་པའམ་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་དབང་པོའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་མཐའ་ཡང་། །མིག་འཛུམས་ཚད་དུ་གནས་པ་ཡིན། །དེ་ ཡང་རིམ་གྱིས་རྡུལ་ཕྲན་ནི།།དུ་མ་དག་དང་འབྲེལ་པར་རྫོགས། །རྡུལ་གཅིག་མངའ་དུས་ཆུང་བ་ཡི། །མཐར་ཐུག་དུས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་འདོད། །བློ་ཡང་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་འདོད། །ཡི་གེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཡི་གེ་གཟུགས་སོགས་ལ། །བློ་གཞན་གྱིས་ནི་ཆོད་ ན་ཡང་།།ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ཅན། །ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་དོན་ཅན་འགྱུར། །ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ནི་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་གཞན་དང་གཞན་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡི་གེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，因為意識通過其他意識各自執持，因此，所有通過憶念是憶念長的意識，那麼，也是不合理的，像這樣，『如果意識各自不同，』『如果體驗那個，聽到聲音，』『不會顯現沒有間隔，』『做結合也是顯明。』因為執持意識的意識分割聲音的部分的意識，因為沒有分割，不會變成不顯現。』分割不是能夠認識沒有分割。』如果說是通過連線認識，對於那個的解釋是，『做結合也是顯明，』『那個對於其他也是相同，』『字也會變成同時聽到，』等等。』另外，『如果即使看見間隔，』『也會錯誤是沒有間隔，』『在兩個短，即使說，』『也會錯誤是沒有間隔。』因為不是說兩個短沒有間隔，不是沒有分割，因此，沒有因為分割是一個意識。』如果說，即使在之後也存在那個分割本身，即使那樣，也是認為沒有分割。』那麼，如果說兩個短，也是合理的，因為相同，為何不看見？』這個不是認識分割，然而，是本身沒有分割，』這個不是錯誤，這個方向是能夠忍受的。』另外，『即使看見根分割，』『不認為分割是根，』『不合理，所有根的意識，』『因為會變成顛倒。』如果說是認識沒有分割的錯誤本身，那個時候，產生在根或者從意識產生。』如果不是從意識產生，那麼，所有根的意識會變成顛倒。』像這樣，『所有字的自己，』『也是安住在閉眼的大小，』『那個也是通過次第微塵，』『完成是和許多關聯，』『一個微塵擁有的時間是小的，』『也想要最後的時刻是剎那。』『意識也想要那個剎那本身。』『字會變成通過次第認識。』『因此，對於字和色等等，』『即使通過其他意識分割，』『具有顯現沒有分割，』『所有會變成具有顛倒的意義。』所有字是通過次第認識，因為通過具有連續的自性，其他和其他的剎那，執持字。』對於色等等也是依賴於通過次第產生。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、分割（Viccheda）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 分割（Viccheda）的理解： 文字認為，分割是事物之間相互分離的一種方式，但分割不是絕對的、客觀的，而是相對的、主觀的。這與現代哲學中關於連續性和離散性的討論相關。現代哲學認為，連續性和離散性是複雜而多樣的概念，並且受到多種因素的影響。

།དེས་ན་དེ་ཡང་དབང་པོས་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འགར་ཡང་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། དབང་པོའི་འཁྲུལ་པ་ལས་གཞན་དུ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྦྱོར་བྱེད་པ། །ཐ་དད་མཚོན་བྱེད་འཁྲུལ་པ་གང་། །དྲན་ཡིན་དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཅན། །བརྗོད་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལས་ནི། །གསལ་བར་སྣང་ཉིད་ག་ལ་ཞིག་།ཡིད་ཀྱིས་བསླད་པ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ལས་འདས་སམ། འཇུག་པ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཡི་གེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གསལ་བའི་རྣམ་པར་འདོད་པས་དེ་ཇི་ལྟ་ན་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལ་ནི་གསལ་བར་སྣང་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་འགྲེལ་པ་ནི། །དོན་གསལ་སྣང བ་ཉིད་མ་ཡིན།།ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ། དབང་པོས་གཟུགས་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ། །ཡོད་པ་མིན་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ། དབང་པོས་ཆོད་པ་མཐོང་བ་ཡང་། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པས་སྦྱོར་བྱེད་ན། །རྒྱུ་མིན་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་།རིགས་དམ་གནོད་པ་ཅན་མེད་པ། །ཆོད་པ་ ཞེས་བྱ་དེ་གང་ལས།།རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་གཞན་དུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མི་རུང་ངོ་། ། འོན་ཏེ་རང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན། བློ་གཅིག་པར་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བློ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གལ་ཏེ་བློ་ནུས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ན་དེ་ནི་ག་ལས་འདོད། །གཅིག་པར བློ་ནི་མཐོང་མེད་ཕྱིར།།དེ་ཉིད་འདི་ལྟར་དཔྱད་བྱ་ཡིན། །བློ་རྣམས་ནུས་པ་ངེས་པས་ན། །གཅིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། །ནུས་པ་ངེས་པ་ཉིད་གང་ལས་ངེས་པར་བྱ། འོན་ཏེ་གཅིག་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ངེས་པ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་མཐོང་བ་མེད་དེ། མ་མཐོང་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དེར་མ་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཅིག་ཅར་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མཐོང་བ་རྟོག་ཅེ་ན། འདི་རྣམ་པར་དཔྱད་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་བློ་གཅིག་པར་མཐོང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་། བྱུང་བ་དང་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ མཐོང་བར་གཅིག་པར་དམིགས་པ་ནི་མེད་དེ།རིམ་པ་ཁོ་ནས་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།

「因此，那個也是通過根，像火輪一樣，產生錯誤認識，對於任何也不是錯誤。』然而，如果說是從意識產生的錯誤，那個時候，過失會變成其他，像這樣，『不同於根的錯誤，』『所有事物是做結合，』『哪個是不同表示的錯誤，』『是憶念，那個是分別，』『和說相關，從那個，』『哪裡會顯現是顯明？』被意識欺騙不是超越顯明本身嗎？』接受是顯明本身，這個是不合理的，因為具有字等等形態的識，想要是顯明的形態，如何會合理說是從意識產生的錯誤？』和說相關本身不是可能顯現是顯明，『跟隨分別的解釋，』『不是顯現意義顯明本身。』是這樣說的。』同樣，『通過根，結合色和聲音，』『已經說是沒有。』然而，『即使通過根看見間隔，』『如果說是通過認識做結合，』『顯現不是原因的間隔，』『沒有具有損害的理，』『什麼是說是間隔？』『顯現沒有分割不是應該做分割，』不是應該觀察。』現量不是應該觀察其他，因為通過現量損害，已經觀察是沒有認識本身。』因此，這個是不合理的。』然而，如果說，因為沒有自證，接受是通過其他意識認識，產生一個意識也不是，因此，通過其他意識分割，看見是分割，』對於這個的解釋，『如果說，因為意識的能力確定，』『那麼，那個從哪裡想要？』『因為沒有看見是一個意識，』『那個本身是應該像這樣觀察。』『如果通過確定意識的能力，』『不是變成一個，』『從哪裡確定確定能力本身？』然而，如果說，因為沒有看見是一個，是確定能力，那麼，沒有看見分割，如果說沒有看見，對於那個也是存在。』然而，如果說，沒有看見那個是量，那麼，如果說，因為看見不是同時，認識看見分割，』這個是應該分別觀察。』如果說，不是沒有看見一個意識嗎？即使認識意義，』沒有目標是一個看見產生和產生的自性，因為僅僅通過次第顯現。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、錯誤（Bhrānti）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 錯誤（Bhrānti）的理解： 文字認為，錯誤不是簡單的認知失敗，而是認知過程中的一種內在可能性。這與現代哲學中關於錯誤和幻覺的討論相關。現代哲學認為，錯誤和幻覺是複雜而多樣的現象，並且受到多種因素的影響。 根（Indriya）的理解： 文字認為，根是認知的工具，但根不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於感官經驗的討論相關。現代哲學認為，感官經驗是認知的重要來源，但它不是唯一的來源，並且它可能受到多種因素的影響。

།ཁྱེད་ལ་ལུང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། གོ་སྐབས་མེད་དེ། སེམས་གཉིས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ རིགས་མཐུན་པ་ཡིན་ལ།།ནུས་པ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས། །རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་རྟོགས། །བློ་རྣམས་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནུས་པ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་རིགས་མཐུན་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་ པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སྐྱེད་པ་ལས་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའི་རྟོག་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་ཕ་རོལ་པོ་དག་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འདི་ནི་གང་ཞིག་མཐོང་དོན་ལ། །ངོ་ཤེས་བྱེད་པའི་ རྟོགས་པ་དག་།གསལ་བར་སྣང་བས་མངོན་སུམ་དུ། །རྟོགས་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན། །དབང་པོའི་རྣམ་པ་ལ་སྔ་ཕྱི་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་སེམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན ནོ།།འདི་ལྟར། རྟོགས་པ་གསལ་བར་སྣང་མིན་པས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །འཁྲུལ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར། སྐྲ་དང་སྒོང་དང་མར་མེ་སོགས། །ཐ་དད་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཡང་། །གསལ་སྣང་ཡོད་མིན་དེ་འདྲའི་བློ། ། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་དེར་ནི་གནོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་གང་གིས་གནོད། །བར་དུ་ཆོད་པས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ནི། ཡིག་སོགས་གཅིག ཏུ་ངེས་པ་མེད།།ཚད་མས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར། ཡིག་རྣམས་ཕྱི་མོ་ཐ་དད་ཀྱང་། །ངོ་ཤེས་པ་ཡིས་གཅིག་ཉིད་དུ། །རྟོགས་པ་དེ་ནི་རིང་པོ་སོགས། །ཅི་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་གང་སྨས་པ་དེ་ཡང་ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ངོ་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་རོ།

「因為你也沒有聖教，像這樣，『這個不是安住，沒有機會，什麼是沒有前後產生兩個心？』是這樣說的，那麼，也是不合理的，『那些是同類，』『會變成確定能力。』像這樣，『分別，』『也正確認識是通過次第產生。』意識是依賴於產生同類的識，確定能力，不是一般。』像這樣，『分別，』『也正確認識是通過次第產生。』眼等等的識不是僅僅產生同類的眼等等的識，不是所有。』對於那個，如果說，有什麼過失從產生不相同的執持和被執持的自性？』雖然是分別，說是認識的分別，顯現是顯明，不是其他想要嗎？』如果那樣，那麼，不是，像這樣，『對於這個，哪個是看見的意義，』『做認識的認識，』『通過顯現顯明，』『那個認識也是排除。』因為根的形態沒有執持前後能力，顯現是顯明的分別本身是現量，那個認為是現量本身，也是排除。』像這樣，『因為認識不是顯現是顯明，』『如何是現量本身？』『即使是顯現是顯明本身，』『因為是錯誤不是量本身。』像這樣，『頭髮和蛋和燈等等，』『即使對於認識不同，』『沒有顯現是顯明，像那樣的意識，』『如何會變成是現量？』然而，如果說，因為存在對於那個的損害，』『如果不是現量本身，通過什麼損害？』『通過間隔。』對於這個也是，存在顯現前後自性的定義是分割本身。』因此，從認識，』『不是確定一個字等等，』『因為不是量。』因此，『即使字的各個部分是不同，』『通過認識是一個本身，』『那個認識如何會變成執持長等等？』』已經說的是僅僅是詞，爲了顯示那個認識是量。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、現量（Pratyakṣa）、分別（Vikalpa）、認識（Saṃjñā）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的理解： 文字認為，現量是一種直接的、不依賴於推理的認知，但現量不是絕對可靠的，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於感官經驗和直接知識的討論相關。現代哲學認為，感官經驗是認知的重要來源，但它不是唯一的來源，並且它可能受到多種因素的影響。 分別（Vikalpa）的理解： 文字認為，分別是一種通過概念和語言進行認知的過程，但分別不是對現實的直接反映，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於概念和語言的討論相關。現代哲學認為，概念和語言是認知的重要工具，但它們不是對現實的直接反映，並且它們可能受到多種因素的影響。 認識（Saṃjñā）的理解： 文字認為，認識是一種通過識別和分類進行認知的過程，但認識不是對現實的直接反映，它可能受到多種因素的影響。這與現代心理學中關於認知和分類的討論相關。現代心理學認為，認知和分類是認知的重要過程，但它們不是對現實的直接反映，並且它們可能受到多種因素的影響。

།གཞན་ཡང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་མངོན་སུམ་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔོན་མྱོང་དྲན་ལས་དེ་ཡི་ཆོས། །སྒྲོ་འདོགས་མེད་པར་དེ་ཉིད་ནི། །འདི་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་མེད། །དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་དབང་སྐྱེས་ཡིན། །སྔོན་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་མི་དྲན་ལ། དྲན་པ་ མེད་ན་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ངོ་ཤེས་པ་ནི་ད་ལྟར་མྱོང་བ་ལ་སྔོན་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དྲན་པ་མེད་པ་ཡང་སྔོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་སྔོན་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ན་ད་ལྟར་གྱི་དབང་པོ་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་རྒྱན་ཞིག་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་མི་དྲན་པར་ཡང་འགྱུར་བ་དེས་ན་ད་ལྟར་གྱི་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དབང་པོའི་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་མོད།ཡུལ་དུ་སོང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཡུལ་རུང་བ་ཉིད་མེད་པས་དབང་པོས་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ནི་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གཉི་ག་དང་འབྲེལ་ པ་ཅན་ཉིད་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས། འོ་ན་དྲན་པ་ཡང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འབྲེལ་པ་ཡང་དྲན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དག་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་མེད་ པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ཡུལ་དང་དུས་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ཕྱི་མ་དག་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་གང་གིས་རྟོགས་ཞེས་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པ་ མ་ཡིན་ནམ།རྟོགས་པ་ཙམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གལ་གྱི་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་སྔོན་གྱི་དུས་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་རྟོགས་པ་ཡང་། རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་དོན་ཐམས་ཅད་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྐྱེས་པ་ཡང་ངོ་། །ད་ལྟ་ བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སྐྱེས་ན་ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡང་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །མ་སྐྱེས་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཞིག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་རྩོད་པ་མཚུངས་སོ། །སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ ནས་མེད་པ་དག་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ་ཞིག་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།

「另外，認識不是從根產生和不是現量，像這樣，『從之前體驗憶念那個的法，』『沒有增益，那個本身，』『不會知道說是這個，』『那個如何是從根產生？』沒有之前體驗不會憶念，如果說沒有憶念，不會知道那個本身是這個，那樣自性。』認識是現在體驗和變成之前體驗，是執持一個自性，沒有憶念也不是執持之前的自性。』憶念的對境的意義不是現量的對境，其他，那麼，所有之前體驗會變成是現量本身，那麼，現在做根有什麼用？』然而，對於一個裝飾，即使不憶念之前看見，也會變成那樣，依賴於現在根的作用，』如果那樣，會變成是根的作用本身，去對境有什麼用？』如果說，因為沒有適合的對境，根不能，』如果那樣，從看見其他對境沒有認識。』具有和連線其他對境的自性不是安住在適合的對境。』具有和兩個對境連線本身是安住在適合的對境，因此，沒有這個過失，』如果說，為何不認識是本身沒有憶念？』那麼，如何會變成憶念也是說是那個本身是這個？』因為憶念連線，之前的沒有過失，』如果說，認識不是量。』是沒有連線，不是具有連線，』如果那樣，因為對於那個沒有和之前對境和時間連線，因為是僅僅現在自性，之前和之後的本身是不同的。』然而，如果說，爲了認識那個本身是這個，不是不同，那麼，不是觀察說是通過什麼認識那個本身嗎？』僅僅認識不是量，如果不是那樣，做什麼用是成就現量本身？』如果說，即使認識是相似於之前的時間等等，』如果說，是恒常本身，那麼，所有意義會變成是恒常本身，那個時候，產生也是。』即使認識是現在的自性，也是恒常本身。』如果說，產生在那個剎那，如何不是無常本身？』如果說，即使是之前沒有產生，也是存在本身。』如何是存在沒有產生？如何是存在毀滅？爭論是相同的。』對於之前沒有和毀滅之後沒有，沒有差別。』差別是存在這個，毀滅是憶念。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、認識（Saṃjñā）、憶念（Smṛti）、現量（Pratyakṣa）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།སྔ་མ་བྱུང་བ་ཡང་སྲིད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་སོ། །འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་མངོན་སུམ་དུ་ འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་དེའི་ཚེ་མེད་པ་ཕྱིས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན། འདི་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྔོན་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི། ད་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འགྱུར་མོད་ཇི་ལྟར་ད་ལྟར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ལྟར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ཡང་ ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་དབུས་སུ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་བྱ། །ད་ལྟར་མངོན་པར་ཉིད་ལས་ཏེ། །སྔར་མེད་པ་ནི་ད་ལྟར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་འདི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྔོན་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་ འབྲེལ་པ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།བར་ཆད་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་མེད་པར་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དྲན་པ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་འདི་དོན་མེད་པ་ཙམ་ལ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་དེ་ཉིད་དོན། །བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དོན་བྱ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་གཞན་དག་ཐ་མི་དད་ཕྱིས་དེ་ཉིད་ལ་དོན་བྱ་བ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དོན་བྱ་བ་གཞན་མི་སླུ་བ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་པས་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས བྱ་བ་འདི་ནི་གནས་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་མོ་འཛིན་པར་འབད་པའི་ཕྱིར་བར་མ་ཆོད་པ་མེད་པར་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་པར་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ་འདི་ལྟར། དོན་དང་ཤེས་པ་མྱོང་བ་དག་།གཅིག་པར་འབྱུང་བར་འདོད་ མིན་ཞིང་།།དོན་དང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དག་།སོ་སོར་རྟོགས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དང་དོན་ཡན་གར་བ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཕྱི་རོལ་ གྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྣང་བར་རྟོགས་ཀྱི།དེ་ལ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「之前產生也是通過隨推測認識。』認識是產生本身，不是之前本身。』不是變成認識是變成產生嗎？』因此，如果想要說是那個時候沒有，之後產生，』這個也變成是現量，』認識是之前產生本身，不是說是現在存在。』即使變成，如何是現在也存在？』如果說，因為現在也存在，現在也存在，』那麼，如何說是存在在中間？』因為是現在顯明本身，』『如果說，之前沒有不是現在目標，』『那麼，這個是現量。』也不是隨推測，因為沒有執持和那個之前存在本身連線。』如果說，執持連線是看見沒有間隔，那麼，不是，因為對於看見沒有間隔沒有量。』『我看見沒有間隔』，也不是不同於憶念的量。』如果說，那個本身是認識，那麼，不是，因為應該顯明是量本身。』如果說，因為不欺騙是量，』因此，這個不欺騙是僅僅沒有意義，因為沒有意義，不是通過那個本身，因為沒有量。』如果不是那樣，那個本身是意義，』『因為和作用連線。』那個時候，會變成體驗作用。』如果說，因為沒有作用，』那麼，如何是連線作用的其他不不同？之後體驗那個本身作用，也是不合理的，因為對於那個也應該接受其他不欺騙作用，對於那個也是其他，不會變成沒有最後。』因此，說是認識是量，這個是安住本身。』因此，爲了努力執持各個部分，不是執持長等等沒有間隔。』然而，如果想要產生一個識，那個也是不合理，像這樣，『不是想要意義和識的體驗，』『產生是一個，』『意義和識的自己，』『也沒有各自認識。』因為說，識不是同時產生，是意識的標誌。』也不是顯現意義的識和認識意義是隨意，認識是顯現外面的藍色等等本身是自己認識的自性，不是對於那個還有其他認識。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、現量（Pratyakṣa）、隨推測（Anumāna）、認識（Saṃjñā）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 隨推測（Anumāna）的理解： 文字認為，隨推測是一種通過推理和邏輯進行的認知，但隨推測不是對現實的直接反映，它可能受到多種因素的影響。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知工具，但它不是對現實的直接反映，並且它可能受到多種因素的影響。

།འོན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀ་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་མ་འཕྲིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བ་དང་དེ་རིག་པ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་འདི་ལྟར། དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་། །ཕྱི་རོལ་ གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་ནི།།རྣམ་པ་གཅིག་ཕྱིར་གཟུང་མིན་ཏེ། །ཐ་དད་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་དེའི་བློ་ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་པར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་མྱོང་བ་ལ་འབའ་ ཞིག་གོ་ཞེས་རིགས་སོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་འདི་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟའོ། ། འོན་ཏེ་འདིར་རིག་པ་གཞན་ཐ་དད་པར་གསལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །མྱོང་བ་ལེགས་པར་རྟོགས་མེད་པའི། །དོན་དང དོན་ཤེས་གང་དེ་དག་།ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་དྲན། །སྣང་བ་ཡང་གལ་ཏེ། དེ་ལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པའི་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །རིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་མཚོན་པ་ཡིན་ན་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན ནོ།།སྣང་བ་ནི་སྔོན་པོ་ལས་ཐ་དད་པས་རེས་འགའ་འབབ་ཞིག་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ན་གཟུགས་ཀྱང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་འབའ་ཞིག་གམ་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་གམ། སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ དུ།རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་དང་། རིག་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །དོན་དང་དོན་གྱི་ཡིད་དག་ནི། །མྱོང་བར་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལའང་། །སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི། །བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ། །ཇི་ལྟར་ཅིག་ཅར་མྱོང་བ་ཁས་ ལེན་པ་ལ་དོན་དང་དོན་སྣང་བའི་སྣང་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་གདོན་པར་དཀའ་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་ལ་ཡང་ངོ་།།འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དོན་རིག་ཅིང་། །དེས་ན་དོན་སྣང་རིག་པ་ཡིན། །དོན་རིག་པ་ན་དག་པ་ཡི། །རིམ་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །དོན་རིག་པ་རིག་པ་གཞན་གྱིས་ རིག་པ་ན།།དོན་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་གཉིས་སུ་སྣང་བར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེའི་རིག་པ་གཞན་གྱིས་དོན་གྱི་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རིགས། དེའི་ཕྱིར་དུས་ཕྱིས་ཀྱང་དོན་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，那兩個都是沒有被一個形態欺騙，例如，像快樂和那個的認識，那麼，也是不合理的，像這樣，『顯現為意義的識，』『僅僅外面的意義，』『不是執持是一個形態，』『因為會變成沒有不同。』如果說，快樂等等和那個的意識也是一個形態本身，那個時候，對於那個沒有不同本身。』沒有顯現是不同不是不同，應該說僅僅是體驗快樂。』同樣，藍色等等也是。』因此，在這個去處，因為沒有其他認識不同於快樂等等和藍色等等，像快樂等等一樣，藍色等等也是自證，這個理是不可奪的。』然而，即使沒有認識到這裡有其他認識顯明是不同，那個也是存在本身，例如，像確定色等等的顯現，』那麼，也是不合理的，像這樣，『通過很好認識的差別，』『沒有很好認識的體驗，』『哪個是意義和意義識，』『如何從之後各自憶念？』如果說，顯現也是，對於那個沒有執持是不同的量，僅僅是沒有不同。』如果說是表示和認識不同，是觀察是不同，即使那樣也不是。』因此，認識不是不同。』顯現是通過不同於藍色，有時目標是降落，有時目標也是色。』因此，如何僅僅是色或者僅僅是顯現，或者是有顯現的色，同樣，因為是僅僅是識和具有認識的意義，會變成是兩個顯現。』意義和意義的意識，』『對於通過次第產生體驗，』『具有各種顯現的，』『這個爭論的過失難以去除。』如何接受同時體驗，會變成是意義和顯現意義的兩個顯現，難以去除過失，同樣對於次第也是。』像這樣，暫時認識意義，』『因此，認識是顯現意義，』『如果認識意義，』『不是變成僅僅是次第。』如果通過其他認識認識認識意義，認識是認識是意義的自性，因此，會變成顯現是兩個意義。』如果不是那樣，如何合理說是通過其他認識是意義的認識？』因此，如果之後也不會變成顯現意義，即使那樣也不是。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、顯現（Ābhāsa）、對境（Viṣaya）、意識（Citta）、以及同一性（Tādātmya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）的理解： 文字認為，顯現是認知的內容，但顯現不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於現象和實在的討論相關。現代哲學認為，現象是認知的內容，而實在是指獨立於我們意識的外部世界。 同一性（Tādātmya）的理解： 文字認為，同一性是指事物之間完全相同的關係，但同一性不是絕對的，它可能受到多種因素的影響。這與現代邏輯學中關於同一性的討論相關。現代邏輯學認為，同一性是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。

།འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཉམས་མྱོང་གཅིག་།རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ནི། །མྱོང་ལ་མྱོང་བ་གཞན་མ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཉེས་པ་འདི་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་བའི་ཕྱོགས་སམ་རིམ་གྱིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཅིག་ཅར་ནི་སྔོན པོའི་རྣམ་པ་དང་རིམ་པ་གཉིས་མྱོང་བ་མེད་དོ།།འོན་ཏེ་རིམ་གྱིས་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་རིམ་པ་ཙམ་ཕྱིས་དྲན་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདིའི་དོན་འདི་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་ སོགས་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་དང་གཅིག་པ་ཉིད་དམ།སྔོན་པོ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་གཅིག་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་མྱོང་བ་ལ་དོན་ལས་མ་རྟོགས་པའི་མྱོང་བ་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་དང་བདེ་ བ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་རིག་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པས་རིག་པ་མྱོང་བ་མཐའ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་སྐབས་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་མྱོང་བ། །འགྱུར་བ་དེ་ ལའང་དྲན་པ་མཐོང་།།དེ་ནི་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ན། །ཤེས་རིག་འབྲེལ་པ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །འདི་སྐྱེད་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། དེར་ཡང་དྲན་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་དང་དེ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་འདི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་སྔ་བློ་དེ་ཉིད་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་མི་འགྱུར། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་ཉིད་འཛིན་གྱི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ། །ཉེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་བློ་དེ་དག་།མི་འཛིན་པར་ནི་ཤེས་ཕྱི་མ། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །བདག་ལ་ཤེས་སྐྱེད་རང་བཞིན་དུ། །ངེས་པའི་ནང་གི་ཡན ལག་ནི།།དེ་དག་ནི་གཞན་ཕྱི་མ་ཡི། །ཡན་ལག་གང་གི་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བློ་རང་ཉིད་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་དོན་འཛིན་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཉེས་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ།

「像這樣，藍色等等的，』『一個形態本身，一個體驗，』『認識是顯現為藍色，』『對於體驗不是其他體驗。』像這樣，應該分別觀察，這個過失是在於識是同時還是次第的一方？』如果說是同時，那麼，是不合理的，因為同時沒有體驗藍色形態和次第兩個。』然而，如果不是次第，那個時候，也不是僅僅通過次第，之後通過憶念認識，因為認識是具有藍色本身。』因此，這個過失不是，』如果說，不是也是，』這個意義是這個。』體驗藍色等等的形態是一個本身嗎？』是藍色，藍色等等的形態是一個，不是認識到體驗顯現藍色等等，是其他體驗沒有從意義認識，』是這樣說的。』或者，一個藍色等等的形態和一個體驗快樂的自性，不是做執持認識快樂等等的認識，』因為對於那個也需要其他，因為沒有最後，會變成是無盡的體驗認識。』那個是應該進入到情況本身。』『通過其他識跟隨體驗，』『在那個也看見憶念。』『那個是通過什麼體驗？』『如果說，那個也是通過其他，』『識的關聯是跟隨關聯，』『這個產生，那個是什麼？』如果說，識是通過其他識體驗，如何認識那個？』因為在那個也體驗憶念。』然而，識是通過其他認識，那個也是憶念本身是量。』那個時候，識和那個的認識，具有跟隨關聯的關聯，產生這個的因是什麼？』如果說，是之前的意識本身，』『不會轉移到其他對境。』『之後通過之後執持之前的本身，』『不是藍色等等的對境，』『會變成僅僅是執持那個。』像這樣，『變成是執持的定義，』『那些意識是產生過失，』『如果不是執持，之後的識，』『如何會變成執持其他？』『在自己產生識的自性，』『確定的內部部分，』『那些是其他之後的，』『哪個部分會變成障礙？』如果說，意識變成是自己認識的自性，因此執持意義，那麼，因此如何會變成轉移到其他對境，爲了執持過失的意義？」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、體驗（Anubhava）、意識（Citta）、對境（Viṣaya）、以及時間（Kāla）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 體驗（Anubhava）的理解： 文字認為，體驗是認知的一種形式，並且體驗具有直接性和即時性。這與現代心理學中關於體驗的討論相關。現代心理學認為，體驗是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀感受、情緒或意識狀態。 無限倒退： 文字中提出了無限倒退的問題，這與現代邏輯學和哲學中關於無限倒退的討論相關。現代邏輯學和哲學認為，無限倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。

།གང་གི་ཚེ་བློ་བློ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་ མ་བློ་ཕྱི་མས་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་།ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་མི་འཛིན་པར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བདག་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་བོར་ནས་གནས་གཞན་འཛིན་པར་ནུས་པ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ཉེ་བར་ གནས་པ་དེ་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ཀྱང་། །དེ་ལ་གསལ་བྱེད་ནུས་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་ཡུལ་དུ་ཉེ་བ་ན། །འགའ་ཡང་བློ་མྱོང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དྲན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གེགས་ བྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་མྱོང་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། དོན་དེ་མིན་པའི་གནས་སྐབས་འགའ། །ཡོད་མིན་དས་ན་རྩ་བ་ནི། །མེད་ན་བློ་ཡི་དྲན་པ་ཡང་། །མེད་ཕྱིར་འདོད་པ་ཨ་རེ་མཚར། །དོན་ཅེས་བྱ་བ་དྲན་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཏེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་གྱིས་རང་གི་མྱོང་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་དོན་མྱོང་བ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ དོ།།དེའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ཅིང་དྲན་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་ཙམ་ལས་ཀྱང་དོན་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གང་ལས་ རྟོགས་པར་བྱ།།དབང་པོ་དང་འབྲེལ་པ་གཞན་ལས་སོ་ཞེ་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འདས་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་དག་ལ། །དོན་ཉེ་བ་ནི་ཡོད་མིན་ལ། །འཕོ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །དོན་ལ་དཔྱོད་པར་མི་སྲིད་འགྱུར། །འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དབང་པོ་དང་འབྲེལ་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་ངེས། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་སེམས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དུ་ གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཕོ་བར་མི་འཕོ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་སྟེ།དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ།

「當意識被其他意識執持時，那個時候，之前的識變成是被之後的意識執持的定義，並且不執持臨近的那個，如何會變成執持藍色等等？』拋棄自己連線臨近的應該被執持的，能夠執持其他處是不合理的。』然而，如果說，因為外面的臨近那個是做障礙，所以轉移到其他對境，』那麼，是不合理的，像這樣，『即使外面的意義是臨近，』『對於那個沒有能力顯明。』『其他，如果臨近對境，』『任何意識也不會體驗。』如果那樣，會變成沒有憶念。』然而，如果說是具有沒有障礙的體驗，』那麼，是不真實的，像這樣，『那個意義不是的某些情況，』『如果說沒有，那麼，根本，』『如果沒有，意識的憶念也是，』『因為沒有，想要是多麼奇怪。』說是意義會變成僅僅是憶念，不是說是體驗，』然而，如果說，通過意義瞭解，通過體驗意義認識自己的體驗，』那麼，也是不合理的，當沒有體驗意義本身的時候，那個時候，也是通過意義瞭解。』當通過意義瞭解也是通過其他意義瞭解，因此，是本身沒有最後。』因此，體驗變成是體驗的憶念，不是其他。』因此，因為意義做障礙，沒有體驗，也會變成沒有憶念。』僅僅存在也不是體驗意義。』如果說是通過和根連線，』那麼，也是通過什麼認識？』如果說是通過其他和根連線，沒有最後。』『對於過去等等的分別，』『沒有意義是臨近，』『因為沒有轉移的因，』『會變成不可能觀察意義。』過去等等的分別不是和根連線，因此，如何確定是體驗本身？』因此，不會思考意義，』『思考等等通過思考會變成沒有最後。』然而，如果說，在那個也有具有其他對境和時間自性的意義，』那麼，那個時候，會變成在所有處做障礙，如果那樣，會變成僅僅是不轉移，因為那個本身是阻止。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、體驗（Anubhava）、意識（Citta）、對境（Viṣaya）、以及因果關係（Hetuphala）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中隱含地討論了因果關係的問題，認為事物之間存在因果聯繫，但因果關係不是絕對的，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。

།དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་དོན་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བློ་དང་དེས་རིག་པ་དག་རྒྱུན་རྣམ་པར་འཆད་པར་འགྱུར་ལ་རེས་འགའ་བ་ནི་ དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི།དཔྱོད་པའི་རྒྱུན་ལ་ནི་དོན་ཆད་པ་ཡང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་དུ་གེགས་བྱེད་པ་ཡོད་པས་ན། དེར་དོན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་གྱི་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གེགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སེམས་པ་སེམས་པ་ལ་སོགས་ པའི་རྒྱུན་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་དོན་ལ་སེམས་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཡང་གང་གིས་བདག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་རིམ་གྱིས་ཟད་པར་གྱུར་པས་ན། ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ བདག་ལ་ཤེས་སྐྱེད་པའི།།ནུས་པ་རིམ་གྱིས་ཟད་པ་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་འགྱུར་ན། །དོན་བློ་དེ་ཉིད་གང་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་བློ་འཛིན་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ནུས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་བློ་དེ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པ་སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར། སྔར་གྱི་བློ་ནི་ནུས་ཟད་ན། །དོན་ལ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ལྟར། བློ་སྔོན་མེད་པར་བློ་མ་ཡིན། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་གཞན་ཆགས་ཞེས་ནུས་ཉམས་ན། །ཤེས་པ་སྐྱོ་བ་མ་རྟོགས་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་དོན་ གཞན་ལ་ཆགས་པས་ནུས་པ་ཉམས་ཀྱང་བློ་གནས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་མི་མཐུན་པའམ་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། གཞན་ཐོབ་པའམ་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བློ་སྔ་མ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་བློར་མི་འགྱུར་བས་ན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་ བ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པར་གསལ་ལོ།།འོ་ན་ནི་གང་ཞིག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཅིག་ཅར་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ ངེད་ལ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།

「對於根的識，臨近的意義本身是做障礙，因此，意識和那個的認識會變成是連續解釋，有時會變成不是那樣，對於觀察的連續，因為意義分割也是對境，因為總是存在做障礙，在那裡，會變成認識是意義本身，不是認識，因此，不會憶念認識。』然而，如果不是做障礙，如果那樣，會變成意識等等的連續是認識本身，會變成不可能思考意義。』然而，如果說，存在著某種能力，通過那個，自己產生識，並且那個通過次第耗盡，因此，會變成轉移到其他對境，』那麼，也是不合理的，像這樣，『如果說，自己產生識的，』『能力通過次第耗盡，』『如果轉移到其他對境，』『那個意義意識是從哪裡？』如果說，之前的意識沒有能力執持意識，因為沒有能力，會變成沒有那個想要轉移到其他對境的意義意識。』是產生能力，不是不能。』因此，『如果之前的意識耗盡能力，』『不會轉移到意義，』像這樣，『沒有之前的意識不是意識。』為什麼？如果說，因為執著其他意義，能力耗盡，』『因為沒有認識到識是衰退。』如果說，之前的意識不是因本身，即使因為執著其他意義，能力耗盡，意識也會產生，即使不是因，即使是不相同或者不是不相同，獲得其他或者也沒有一個。』因此，因為之前的意識是因本身，因為那個沒有能力，不會變成意義的意識，因此，顯明完全沒有轉移到其他對境。』那麼，如果說，哪個是產生所有進入的識，如果那樣，之前的識不是因本身，因為從那個阿賴耶識本身產生同時進入的識。』因此，對於我們也不是因。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、自證（Svasaṃvedana）、意識（Citta）、根（Indriya）、對境（Viṣaya）、因果關係（Hetuphala）、以及阿賴耶識（Ālayavijñāna）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中討論了因果關係的問題，認為事物之間存在因果聯繫，但因果關係不是絕對的，它可能受到多種因素的影響。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 阿賴耶識（Ālayavijñāna）的理解： 文字中提到了阿賴耶識的概念，認為阿賴耶識是所有識的根本。這與佛教哲學中關於阿賴耶識的討論相關。佛教哲學認為，阿賴耶識是所有經驗的儲存庫，並且它是輪迴的根源。

།འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། ཅིག་ཅར་རིགས་མི་མཐུན་སྐྱེ་ཡང་། །ཤིན་ཏུ་གསལ་ བའི་སེམས་གཅིག་གིས།།ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན། གང་ལས་རེས་འགའ་ཅིག་ཅར་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཡང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་གཞན་ ལ་ཆགས་པས་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་གཅིག་གིས་མི་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེར་ཡང་ཉིད་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཉིད་ལས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན།ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསམ་པ་འདི་ཞོག་ཅིག་།ཡང་ན་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྒྱུར་མི་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ། དེ་ལྟ་མིན་ ན་ཡིད་འཇུག་ནི།།མཚུངས་ལ་ཡིད་གཞན་ལྟོས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྔ་མའི་ཡིད་འཇུག་པར་མཚུངས་པ་ལ་ནི་ཡིད་ཕྱི་མ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། ཡིད་ཤེས་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བས་ཀྱང་། །ལྟོས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཙམ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མའི་ནུས་པ་མེད་ན་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། ཡིད་གཅིག་ཡིན་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །ཆགས་པ་གཞན་ལས་མི་འགྲོ་ཕྱིར། །ཤེས་གཞན་མི་སྐྱེ་ཞེ་ན་མིན། །ལ་ལར་ཅིག་ཅར་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ ཡིད་ནི་གཅིག་ཉིད་དོ།།དེ་ལ་ཡང་གཞན་དུ་སོང་བས་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡིད་དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་ མི་སྐྱེ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མས་གཞན་ལ་ཆགས་པས་མི་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་རེས་འགའ་དམིགས་སོ།

「如果進入的識是之前的因，那麼，因為跟隨和返回那個果的存在和不存在，會變成阿賴耶識不是因，

།འཇུག་པ་མཚུངས་ལའང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཚེ་གཞན་རྟོགས་མི་འགྱུར། །གང་ ཞིག་ཡིད་གཅིག་པས་བྱས་པས།།རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ལྟར་ན་མཚུངས་པར་འཇུག་པ་དང་གཞན་དུ་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ལ་ནི་སྐྱེ་ལ། གཞན་དུ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡིད་མེད་ པར་རིམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།བདག་ཡིད་ལྡན་པ་ཙམ་ལས་ནི། །སྐྱེ་བ་གཅིག་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གང་ལ་རིམ་གྱིས་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ནི་ཡུལ་གཞན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི་ བདག་དང་ཡིད་འབྲེལ་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཡིད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བློའི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། གཅིག་ལས་བྱ་བ་གཅིག་ཡིན་ན་འང་། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་དུ་མས་མཐོང་། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་གཅིག་ གིས་ཀྱང་མཐོང་བ་དུ་མ་སྐྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱང་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་དུ་མའི་དབང་གིས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བཟུང་བ་དུ་མའི་དབང་གིས་ཡིན་པར་མཚུངས་སོ། །ཡིད་ནི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ལས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ནི་རྟག་པའི་ ཕྱིར།རིམ་གྱིས་ཀྱང་ནུས་མེད་འགྱུར་ཏེ། །ཕྱིས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ནི་འགགས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་དང་གཞན་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར། དེ་བདག་ཁྱད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་དེ་ཅི་ཡིན། །དེ་དང་འབྲེལ་ནའང་འདི་དེ་ ཡིན།།མི་འགྱུར་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད། །འདི་ལུས་སྐྱེས་བུ་བཤད་པ་ཡིན། །གང་དག་ལུས་དང་སྐྱེས་བུ་དག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་ཡང་། ཅིའི་ཕྱིར་མར་མེ་དུ་མ་ཡོད། །རིམ་གྱིས་ཀྱང་ནི་མེད་འགྱུར་ཏེ། །ཕྱིས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ བྱ་བ་འདིས་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། །དེའི་ཚེ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་རིམ་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སྐྱེས་བུ་དག་རྒྱུ་དག་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ལས་ངེས་ན། །དེ་ཕྱིས་གང་ལས་བློ་ཉིད་ལས། །ཞེ་ན་ཡིན་ མོད་འདོད་པ་ཉིད།།འདུ་བྱེད་ཀྱང་གནས་པ་ཉིད་པས་དེ་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིས་སྐྱེ་ན་དེ་ལས་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་འདུ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཉིད་ལས་འདུ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འདི་བདག་ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「因為進入是相同，也是相同，』『所有時候不會認識其他。』如果說，通過一個意識做，』『不會產生其他識，』如果那樣，進入是相同，也是其他，會變成所有時候不會產生。』按照我們的觀點，對於同時進入會產生，對於其他不會產生，因此，絲毫沒有矛盾。』如果說，沒有意識如何變成次第？』因為識變成是不相同，已經說了。』僅僅具有我意識，』『也會產生一個產生。』對於哪個變成是次第，對於那個沒有認識其他對境。』因為快樂等等的輪是僅僅通過我和意識連線產生，』是這樣顯示的。』然而，如果因為意識是一個本身，會變成做意識的一個作用，』那麼，是不合理的，像這樣，『如果從一個是一個作用，』『如何通過多個燈看見？』如何一個燈也產生多個看見，同樣，意識也會。』然而，如果說是通過多個觀看者的力量，』對於這個，也是相同，是通過多個執持的力量。』意識也不是因，因為從習氣確定，識變成是那樣。』因為意識是常，』『通過次第也沒有能力，』『因為之後也沒有差別。』常即使停止也不會變成差別，因為差別本身和不同是不合理的。』因為，『那個是我變成差別，』『如果說是其他，那個是什麼？』『即使和那個連線，這個是那個，』『不會變成是相同的自性。』這個是解釋身體和人。』那些認為因為身體和人是一個，僅僅是一個作用，也是，『為什麼有多個燈？』『通過次第也沒有，』『因為之後也沒有差別。』通過這個認識本身。』然而，如果那個有差別，』那個時候，具有差別能力的識本身，因為那個的次第，沒有接受身體和人是因本身。』如果從行確定，』『之後從哪裡？僅僅從意識。』如果說，是，也是想要本身。』因為行也是安住本身，不是從那個確定。』然而，如果之後產生，因為那個是從識產生的因是行，僅僅從意識是行。』如果那樣，這個是我們想要本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、因果關係（Hetuphala）、常（Nitya）、以及身心關係（Kāya-citta sambandha）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 常（Nitya）的理解： 文字中討論了常的概念，認為常是不變的、永恒的，但常的概念可能存在矛盾。這與現代哲學中關於時間、變化和永恒的討論相關。現代哲學認為，時間是一個複雜而多樣的概念，並且受到多種因素的影響。 身心關係（Kāya-citta sambandha）的理解： 文字中討論了身心關係的問題，認為身心之間存在相互作用，但身心之間的關係可能存在多種解釋。這與現代哲學中關於身心問題的討論相關。現代哲學認為，身心問題是一個複雜而多樣的概念，它主要研究身心之間的關係。 類比推理： 文字中使用了類比推理的方法，例如用燈的例子來類比意識的作用。這與現代邏輯學中關於類比推理的討論相關。現代邏輯學認為，類比推理是一種重要的推理方法，但它不是絕對可靠的，並且它可能存在多種解釋。 形而上學： 文字中涉及了形而上學的問題，例如關於常和身心關係的討論。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的重要領域，它主要研究存在的本質、宇宙的起源和人生的意義等問題。

།བློས་སྐྱེས་ པའི་འདུ་བྱེད་ནི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཅན་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ངེས་པའི་བློ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ཏེ། གཞན་ཡང་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་ གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བློ་སྔ་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཟུང་ལ་གཟུང་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་པས། །གཞན་མིན་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་མཚན་ཉིད། །གཟུང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་ཤེས་ པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། སྣང་བ་གཟུང་ཡིན་མ་ཡིན་མིན། །ཆ་མེད་པ་ལའང་ཕྲ་སོགས་མེད། །སྣང་བ་ནི་ནམ་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྣང་བ་ནི་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་གྱི་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཆ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ནི་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ་དེ་ལྟར་འཐད་དོ། །གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཉམས་འགྱུར་ གྱི།།སྐྱེད་བྱེད་བདག་ཉིད་གཞན་མིན་ན། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་ནི། །གཟུང་ལས་སྐྱེད་བྱེད་གཞན་མེད་དེ། །གཟུགས་སོགས་དེ་ལྟར་མིན་པར་ནི། །བློ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་མེད། །གཟུང་བ་ནི་བརྒྱུད་པས་ནི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པར་བློ་ལ་འདོགས་ པར་འགྱུར་གྱི།དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་པར་ཕན་འདོགས་པ་མི་སྲིད་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལས་འདི་ཡིས། །དེ་དངོས་ངེས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། །བློ་ལའང་དེ་ཡོད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་ བཅད་པའོ།།དེའི་ཕྱིར་བློ་ནི་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། འཛིན་པ་ཡི་ནི་ཉེར་ལེན་དང་། །མྱོང་བ་སེམས་ཀྱི་གཟུང་མཚན་ཉིད། །སེམས་ཀྱི་གཟུང་བ་ཉིད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་དང་། མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདིར་གཞན་ཕྲ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་ གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ན། ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་རང་གི་བློ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་བློ་ཡང་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་སེམས་མི་འཛིན་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「意識產生的行，是具有習氣這個名稱的異名，因此，是從確定的之前意識本身，因為沒有其他量。』除了意識，是習氣這個習氣，』然而，其他識僅僅是產生者，不是執持。』因此，即使之前的意識是產生者，不是執持，因此，是轉移到其他對境，』那麼，是不真實的，像這樣，『對於執持，執持本身是產生者，』『不是其他，產生者本身是定義。』對於應該被執持的事物，產生識本身是執持的定義。』像這樣，『顯現是執持，不是不執持，』『對於沒有部分，也沒有微細等等。』顯現永遠不是執持，不可能產生識。』所有也是應該被執持，是看見是那樣本身。』然而，如果說，因為顯現是具有部分，即使產生其他部分等等，不是執持，對於沒有部分的識不是，因為是本身沒有部分。』顯現是因為具有部分，那樣合理。』執持的能力會耗盡，』『如果產生者自性不是其他，』那麼，是不合理的，像這樣，『對於具有執持的定義，』『沒有其他產生者從執持，』『色等等不是那樣，』『對於意識沒有直接利益。』執持是通過間接，會變成執持不是執持，對於意識，不可能直接利益，因此，產生意識是執持本身。』從執持的定義，通過這個，』『那個直接確定，還有什麼其他？』『對於意識也有那個，因此，』『那個也安住是那個本身。』是中間的偈頌。』因此，意識不是不執持。』因為，『執持的近取和，』『體驗是意識的執持定義。』如果意識的執持本身是執持的識的近取事物和體驗本身，那麼，在這裡，不是不執持，因為其他是微細等等。』如果近取事物本身是執持，那個近取事物也是自己的意識本身。』如果不是那樣，也會變成認識其他意識。』不執持其他意識，因為不是近取事物。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、習氣（Vāsanā）、執持（Grāhya）、近取（Upādāna）、以及自他意識（Sva-para citta）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 習氣（Vāsanā）的理解： 文字中提到了習氣的概念，認為習氣是意識產生的潛在力量，並且習氣會影響我們的認知和行為。這與佛教哲學中關於習氣的討論相關。佛教哲學認為，習氣是輪迴的根源，並且它會影響我們的修行。 執持（Grāhya）的理解： 文字認為，執持是認知的對象，但執持不是獨立於認知而存在的，而是與認知相互依賴的。這與現代哲學中關於實在論和反實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，而反實在論則認為我們的知識不是對外部世界的反映，而是我們自己創造的。 近取（Upādāna）的理解： 文字中提到了近取的概念，認為近取是執持的直接原因，並且近取與意識密切相關。這與佛教哲學中關於近取的討論相關。佛教哲學認為，近取是導致輪迴的因素之一，並且它與慾望和執著密切相關。 自他意識（Sva-para citta）的理解： 文字中討論了自他意識的問題，認為我們只能認識自己的意識，而不能直接認識他人的意識。這與現代哲學中關於他心問題的討論相關。現代哲學認為，他心問題是一個複雜而多樣的概念，它主要研究我們如何認識他人的意識。 無限倒退： 文字中可能隱含地涉及了無限倒退的問題，這與現代邏輯學和哲學中關於無限倒退的討論相關。現代邏輯學和哲學認為，無限倒退是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。

། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱང་རིང་བ་དང་ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་མི་འཛིན་པ་ལ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཡང་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། འོན་ཏེ་བློ་ནི་དོན་གོ་བས་རྟོགས་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཚེ་ཀ་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ། །བརྟད་དང་བཅས་པས་འགྲང་བྱེད་པ། །དེ་ཚེ་སྤྲོས་ནི་རབ་མང་བས། །དོན་གྱིས་གོ་བ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །རིང་བ་དང བཅས་པས་འབྲང་བ་དེ་ལ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེར་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གོ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི། །ཐ་དད་པ་ཡི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །འདི་ནི་དོན་དམ་དོན་རིག་གམ། །འོན་ཏེ་གཉི་ག་ ལས་སྐྱེས་འགྲང་།།རེ་ཞིག་དོན་ལས་མིན་དོན་ལས། །བློ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དོན་རྟོགས་ལས་ཀྱང་ང་ཡི་ཞེས། །དེ་ལྟར་དོན་བློ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དེ་ཉིད་གཉི་ག་ནི། ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རང་རིག་པ། །ཉིད་ཕྱིར་བདག་ཉིད་རིག་པར་ གནས།།གལ་ཏེ་དོན་ཉིད་ལས་རང་རིག་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་རིག་ཙམ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། བདག་གི་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་རིག་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་པ་དེ་ཉིད་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ ཉེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དོན་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ན། དོན་མྱོང་བ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་གང་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བར་འགྱུར། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཉི་ག་མཐོང་བ་མེད་དེ། གཅིག་མཐོང་ན་ནི་གཉི་ག་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རིག་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡིན་ན་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལ་སྔར་གྱིས་བློ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པས་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

「因為色等等是通過遙遠和微細等等的自性不執持，不是根的識的近取，是這樣說的對境分別。』如果說，意識也不是執持，那麼，那個也像眼睛等等一樣，會變成僅僅是不執持。』然而，如果說，意識是通過了解意義認識，因此，是憶念，』那麼，是不合理的，因為在所有處沒有通過意義瞭解。』當柱子瓶子等等，』『具有阻礙做滿足，』『那個時候，散亂非常多，』『不會產生通過意義瞭解。』對於具有遙遠的阻礙，不會產生通過意義瞭解。』然而，如果說，在那個也進入通過意義瞭解，』那麼，不是，因為沒有認識進入。』具有通過意義瞭解的事物，』『會變成是不同的認識。』『這個是勝義意義認識嗎？』『或者，從兩個產生滿足？』暫時，不是從意義，從意義，』『所有意識會變成認識。』『從認識意義，也是我的，』『那樣不會認識意義意識。』『那個兩個，』『也是不能成就認識。』『因此，自認識，』『因為本身，安住是自己認識。』如果說，從意義本身認識自認識，會變成僅僅認識認識，不是我的認識。』然而，如果說，是從意義認識，』那個意義認識不是通過了解意義認識嗎？如何會變成從那個通過了解意義，因為會變成互相依賴的過失。』因為，如果說，認識沒有看見的意義是不合理的，認識沒有看見的意義是通過了解意義，體驗意義也是沒有看見，因此，從哪裡會變成通過了解意義？』因此，兩個沒有看見，如果看見一個，不是看見兩個。』那個的認識是僅僅是自認識，如果不是那樣，因為不成立。』因此，如果說，接受其他認識其他顯現自性的意識，那麼，之前執持所有意識，不會轉移到其他對境。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、對境（Viṣaya）、自證（Svasaṃvedana）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識的可靠性（Pramāṇa）： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過外部對像來獲得知識，還需要通過內在的認知能力。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用意義來解釋意義，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。

། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་རིག་པ་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་བློ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་ལྟར། གཟུགས་སོགས་དང་ནི་སེམས་དེ་ལྟར། ། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དཔྱོད་པ་འདི། །མ་དག་བློ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། །རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རིང་པོ་དང་ཐུང་ངུ་དང་ཕྲ་མོ་དང་། གཞན་གྱི་སེམས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ད་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བདག ཅག་གིས་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་བལྟས་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།བློའི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡང་ཆ་ཙམ་ཞིག་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བདག་ གི་བློ་འཛིན་ན་རྟག་ཏུ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན།འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ལ་ཕྲ་སོགས་ངོ་བོ་ཡིས། །གཟུང་བ་གཟུང་མིན་ཉིད་འགྱུར་ན། །གཟུགས་སོགས་བློ་ལ་སྔར་ མེད་གང་།།ཕྱིས་སྐྱེས་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ལ་གང་སྔོན་མེད་པ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ནི་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །འཛིན་པ་བྱེ་བྲག་ཡོད་འགྱུར་ན། །འོན་ཏེ་དེ་རྒྱུ་ཅན་མིན་པ། །དེ་ན་རྣམ་དབྱེར་ལྡན་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་འཛིན་འགྱུར་ན། ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིས་ནི། །གང་ཡིན་དེ་ཉིད་འཛིན་འགྱུར་བ། །དེས་ན་དོན་གཞན་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ནུས་པ་དུ་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་གང་ཞིག་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་དུས་མེད་པའི་གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། གང་གི་མཐུས་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནུས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ནུས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱང་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ལས ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དུ་མ་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། ནུས་པ་དུ་མ་གཅིག་བྱེད་ཀྱང་། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས། །གཅིག་དང་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད། འདི་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། འདི་ ཇི་ལྟར་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་འོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，僅僅通過近取認識意識，並且因為不是微細等等，是色等等，那個時候，瑜伽行者們如何認識其他意識和色等等？』這個沒有過失，像這樣，『色等等和意識那樣，』『這個觀察執持的定義，』『不是不純意識者，』『瑜伽行者的認識不可思議。』瑜伽行者們如何認識長和短和微細，和其他意識，這個不是現在應該思考，因為執持的定義是我們觀察我們所看見的而說的。』對於意識相續完全清凈的瑜伽行者們如何，通過這個思考做什麼？』因此，這個是應該放置的。』這個如何，那樣也已經說了一部分。』如果說，如果執持自己的意識，會變成是常，』這個是從哪裡？』爲了說不是執持，是從轉移到其他對境認識，』那麼，也是不合理的，像這樣，『對於那個，通過微細等等的自性，』『會變成執持不是執持，』『色等等，對於意識，之前沒有什麼，』『之後產生的是什麼？』對於那個，之前沒有的微細等等的自性不是存在。』如果說，即使對境沒有差別，』『執持會變成有差別，』『然而，那個不是具有因，』『那個時候，不會具有分別。』『因此，如果執持自己的意識，』『通過那個直接的因，』『執持是哪個，』『因此，不會認識其他意義。』是中間的偈頌。』如果說，因本身是執持，這個不是不合理嗎？』因為事物是具有多個能力。』因此，哪個是沒有轉移到其他對境的時候的執持能力也是其他，通過哪個的力量，產生之後意義的識，僅僅是產生者，能力也是其他。』事物具有多個能力本身也是從產生多個果確定，否則，不會產生多種果，』那麼，也是，像這樣，『即使一個做多個能力，』『事物是自性的果，』『說做一和多。』這個是依賴於自己的因產生的事物的自性，這個如何，不應該辯論和觀察。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、意識（Citta）、執持（Grāhya）、近取（Upādāna）、瑜伽行者（Yogin）、以及事物多重能力（Anekasāmarthya）的概念。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 瑜伽行者（Yogin）的理解： 文字中提到了瑜伽行者的概念，認為瑜伽行者具有超越常人的認知能力。這與佛教哲學中關於瑜伽行者的討論相關。佛教哲學認為，瑜伽行者通過修行可以獲得更高的智慧和認知能力。 事物多重能力（Anekasāmarthya）的理解： 文字中提到了事物多重能力的概念，認為事物具有多種能力，可以產生多種不同的結果。這與現代哲學中關於因果關係和可能性的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且事物可能具有多種不同的能力。 形而上學： 文字中涉及了形而上學的問題，例如關於事物多重能力的討論。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的重要領域，它主要研究存在的本質、宇宙的起源和人生的意義等問題。

།རང་གི་རྒྱུ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་སུས་དགག་ཏུ་ཡོད། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནུས་པ་ནི་འདྲ་བ་ཡང་ག་ལས་ཤེས་དེ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ལ་མི་གྲོལ་ལོ། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཤེ་ན། ད་ནི་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ ཆོག་མོད་དངོས་པོ་གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།གལ་ཏེ་ནུས་པ་ངེས་པ་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་གྲགས་པ་འདི་ནི་ཡོད་ན་ནུས་པ་གཞན་དུ་གྲགས་པ་ནི་མེད་དོ། །རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ནུས་པ་ལ་ཡང་ནུས་པའི་བློ་གཞན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ནུས་པ་དང་ལྡན་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡིན་ན། ནུས་པའི་ནུས་པའང་ག་ལས་ཤེས། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟོགས་མི་འདོད། །དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། གཞན་གསལ་བས་ རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ནུས་པ་མེད་ན་གཅིག་ལས་དུ་མར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པས་ནི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་གཅིག་ལས་དུ་མ་ཡིན། །མ་ཡིན་འགའ་ཞིག་གཅིག་ལས་གཅིག་།འབྲས་ བུ་ཚོགས་པ་དག་ལས་འབྱུང་།།གཅིག་ཀྱང་ཚོགས་པ་གཉིས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ནི་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད། །འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཕལ་ཆེར་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ནི་གཅིག་ལས་གཅིག་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་། གཅིག་ལས་ ཀྱང་དུ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚོགས་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ཉིད་ལས་གཅིག་གམ་དུ་མ་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཕལ་ཆེར་ནི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་གམ་དུ་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་གཅིག་གམ་དུ་མ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་ པའི་དབྱེ་བ་ཡང་དོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།ནུས་པ་ཡང་དེ་ལ་ཕན་པའི་རྟེན་པས་ན་དེ་དག་དེའི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེ་དག་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་མཐོང་བར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ལས་གཅིག་བྱུང་བ་གང་ཡིན་ པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་གིས་དུ་མ་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། གཅིག་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པས་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་མར་མེ་གཅིག་ཉིད་སྐྱེས་བུ་དུ་མ་ལ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་ པའི་ཚོགས་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་ཡང་གཅིག་ཉིད་ནུས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་དུ་མ་དང་ལྡན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ།

「誰能否定從自己的因各自確定產生？如果不是那樣，即使能力是相同，如何知道？那個也是不能擺脫辯論和觀察。』如果說，從自己的因，』現在這個做什麼？』通過自性本身足夠，通過觀察其他事物做什麼？』如果說，能力確定和自己的因連線，不是在世間流傳嗎？如果這個流傳存在，沒有流傳其他能力。』僅僅通過虛構變成自己自性的法是不同的，因此認識那樣。』這個如何？』因為也看見其他能力的意識。』像這樣，如果說，因為事物具有能力，果是因，』『如何知道能力的能力？』『為什麼不想認識？』因此，能力僅僅是認識，因為通過其他顯明，是分別。』如果說，沒有能力，如何產生從一個變成多個的事物？』因為存在不同的能力，是應該說產生。』這裡說，『如果不是從一個多個，』『一些不是從一個一個，』『從果的集合產生，』『一個也變成兩個集合，』『那個說做多個。』大多數果的產生是從集合產生。』一些是從一個產生一個。』那樣，從多個是多個，從一個也是多個，因為哪個集合是什麼樣的，從那個變成一個或者多個，大多數是那樣。』像這樣，通過哪個產生一個或者多個果，那個變成一個或者多個，那個是從因本身變成。』在一些地方，能力的區別不是疑惑嗎？』能力也是通過對那個有利益的依賴，說那些是那個。』否則不是，那個時候，那些會變成其他意義。』即使是其他意義，也會變成看見那樣。』或者，沒有什麼是產生一個作用的。』從集合本身產生多個果。』那麼，如何說一個產生多個？』因為一個包含在兩個集合之中，產生多個果，因此那樣說，例如，一個燈本身對於多個人的相同，因為和多個直接的集合連線，產生多個看見一樣。』如何一個本身具有多個能力，那樣也會變成具有多個果。」 這段文字繼續探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於因果關係（Hetuphala）、事物多重能力（Anekasāmarthya）、集合（Saṃghāta）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字認為，因果關係是事物產生和變化的根本原因，並且事物是通過其自身的因產生出來的。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 集合（Saṃghāta）的理解： 文字中提到了集合的概念，認為許多事物組合在一起可以產生新的事物或現象。這與現代哲學中關於整體與部分關係的討論相關。現代哲學認為，整體與部分之間存在複雜的相互作用，並且整體不等於部分之和。 認識的可靠性（Pramāṇa）： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 類比推理： 文字中使用了類比推理的方法，例如用燈的例子來類比事物多重能力的概念。這與現代邏輯學中關於類比推理的討論相關。現代邏輯學認為，類比推理是一種重要的推理方法，但它不是絕對可靠的，並且它可能存在多種解釋。 形而上學： 文字中涉及了形而上學的問題，例如關於因果關係和事物多重能力的討論。這與現代哲學中關於形而上學的討論相關。現代哲學認為，形而上學是哲學研究的重要領域，它主要研究存在的本質、宇宙的起源和人生的意義等問題。 科學方法： 文字中提到了觀察和實驗的重要性，這與現代科學方法中的觀察和實驗環節相呼應。現代科學方法強調通過觀察和實驗來驗證假設，並獲得可靠的知識。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於因果關係、事物多重能力、集合、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ་དུ་མ་མེད་ཀྱང་འབྲས་བུ་དུ་མར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་འབྲས་བུ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ དེ་བཞིན་དུ།བློ་གཅིག་ཀྱང་རང་གི་ཡུལ་གྱི་བློ་གཞན་དང་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རེས་འགའ་ནི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་ལ། རེས་འགའ་ནི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཚེ་གཉི་ག་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།སྐྱེ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་བློ་གཞན་དོན་དང་ནི། །རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་འཛིན་འགྱུར་ན། །དེའི་ཚེ་དཔྱོད་སོགས་དོན་གཅིག་ལ། །རྟག་ཏུ་རིམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཡི། །བརྗོད་གཉིས་རིམ་མིན་ཉིད་འགྱུར་ཞིང་། །བདག་དང་དེ་རིག་ སྣང་བའི་ཕྱིར།།གཅིག་ཀྱང་གཉིས་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་བློ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བློ་སྔ་མའི་དོན་དང་ཕྱི་མའི་དོན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་དམིགས་པའི་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བར་ འགྱུར་རོ།།དོན་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་བློ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འཛིན་པར་སྣང་ན་ཡང་དོན་དེ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་བརྗོད་པ་གཉིས་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ བདག་ཉིད་དང་དེའི་བློ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྔར་ནི་རེ་ཞིག་རང་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ནི་དེའི་བློ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཉིས་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་སྣང་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་ གོ་བས་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་བདག་དང་དེའི་བློ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་མེད་དོ།།དུས་གཞན་དུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དོན་དུ་རིམ་གྱིས་འཛིན་པའི་དབུས་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དོན་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི། །གཏན་འགྱུར་གཞན་ གྱི་ཚེ་ན་མིན།།དེས་ན་དོན་གྱིས་གོ་བར་ནི། །མེ་ལ་ལན་བརྒྱ་སྣང་བར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་རང་གི་བློ་སྡོམ་པར་བྱེད་པའི་དུས་གཞན་དུ་ན་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་གང་ལས་དོན་གོར་འགྱུར། །མཐོང་འགའ་དེ་ཚེ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་དོན་གྱིས་ནི། །གོ་བར་བྱེད་ པ་འདས་ཕྱིར་རོ།

「因此，即使沒有多個能力，也會變成多個果。』那樣，那麼，如何一個具有多個果，同樣，一個意識也會產生自己對境的其他意識和具有意義對境。』對於那個，有時是具有意識對境的意識，有時是具有意義對境，因此，會變成轉移到其他對境，』那麼，不是，因為沒有差別，在所有時候會產生兩個。』僅僅是產生嗎？』那麼，不是，像這樣，『如果其他意識和意義，』『執持之前的識，』『那個時候，觀察等等，對於一個意義，』『總是次第看見的，』『兩個表達會變成不是次第，』『因為我和那個認識顯現，』『一個也會變成顯現是兩個。』如果說，產生兩個執持之前的意識和色等等意義的意識，那個時候，因為顯現之前意識的意義和之後意義，會變成顯現不是次第，哪個是次第觀察的兩個。』沒有執持意義自性的意識顯現不是，因為那個是那個的自性。』即使顯現執持意義，因為那個意義顯現是那個本身，會變成顯現之前和之後的兩個表達。』同樣，一個也會變成顯現是兩個，因為顯現意義本身和那個的意識。』之前是暫時顯現自己，之後是顯現那個的意識，因此，會變成顯現兩個。』然而，不是執持顯現意義的那個直接意識，因為意識不是顯現執持自己的自性，』那麼，如果說，即使通過了解意義認識，那個時候，因為顯現我和那個的意識，沒有過失。』在其他時候是通過了解意義，在不間斷次第執持意義的中間，沒有通過了解意義。』那麼，不是，如果說，通過意義認識，』『會變成永遠，在其他時候不是。』『因此，對於通過了解意義，』『對於火會變成顯現百次。』然而，如果說，在其他時候，在做收攝自己的意識的時候，那個時候是通過其他產生，』那個時候，從哪裡會變成了解意義？』『一些看見那個時候不存在，』『因為在那個時候，通過意義，』『做了解已經過去。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於意識（Citta）、對境（Viṣaya）、顯現（Ābhāsa）、次第（Krama）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯現（Ābhāsa）的理解： 文字中提到了顯現的概念，認為顯現是意識對對境的呈現方式，並且顯現可能與對境的真實狀態不完全一致。這與現代哲學中關於現象和實在的討論相關。現代哲學認為，現象是事物在我們意識中的呈現方式，而實在則是事物本身的真實狀態。 次第（Krama）的理解： 文字中提到了次第的概念，認為認知活動是按照一定的順序進行的，並且不同的認知活動之間存在先後關係。這與現代認知科學中關於認知過程的討論相關。現代認知科學認為，認知過程是按照一定的順序進行的，並且不同的認知過程之間存在相互作用。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於意識、對境、顯現、次第、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དོན་མཐོང་བས་འདས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དོན་གྱིས་གོ་བ་འབྱུང་། དྲན་པར་གྱུར་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་ཉིད་དོན་གྱིས་གོ་བས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་བརྗོད་པ་གཉིས་དང་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་མ་མྱོང་བ་ནི་མི་དྲན་ཏེ། དེས་ན་མྱོང་བ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་འགྱུར་ཞེས། །འདི་ལྟར་དྲན་པ་འཇུག་པ་ནི། །ང་ཡི་བློ་ནི་ཡོད་འགྱུར་ཅེས། །དེ་ལྟར་དོན་གྱིས་གོ་མི་སྲིད། །གང་གི་ཚེ་སྔོན་མྱོང་བ་དྲན་ནོ་ཞེས་དྲན་པ་ཉིད་དང་པོ་བློ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ། སྔར་དོན་གྱིས་གོ་བ་མེད་ལ། ཕྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་དྲན་པ་ག་ལ་སྲིད། གང་གི་ཚེ་དོན་དྲན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དྲན་པ་དང་མྱོང་བ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་དང་མྱོང་བར་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཅིག་ཅར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དྲན པའི་དུས་སུ་ཡང་དོན་གསལ་བའི་རྣམ་པར་རིག་པར་ཐལ་ལོ།།འོན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་རིག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ལན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འོན་ཏེ་གང་ཞིག་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ ན།གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གང་གི་ཕྱིར་མྱོང་བ་དེའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གང་གི་ཕྱིར་དྲན་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་བས་ཚད་མ་ལ་ཆེར་མཁས་སོ། །འདོད་པ་ཡང་མྱོང་བར་འགྱུར་ བའི་དོན་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་མྱོང་བ་ནི་ནམ་ཡང་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་དོན་གྱིས་གོ་བར་སྐྱེད།དེའི་ཕྱིར་བློ་གཞན་གྱིས་བློ་རིག་པ་མི་རུང་བ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་སྟེ་གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་ན། །ཐ་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་མིན་ན། །གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན། ། ཐམས་ཅད་མྱོང་མེད་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་དུས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མ། ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་དུས་ཀྱི་སྔོན་རོལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་མྱོང་བ་ཉམས སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་ཐ་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་དངོས་པོ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་བར་གྱི་དེའི་སྔར་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དག་ཀྱང་མ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ།

「通過看見意義，過去如何從那個產生通過意義瞭解？如果說，從變成憶念，也是通過意義瞭解其他意義，』憶念本身會變成通過了解意義認識，不是體驗。』在那裡，也是因為顯現兩個和兩個。』然而，沒有體驗不會憶念，因此，體驗憶念，』那麼，不是，『我將體驗，』『像這樣，憶念進入是，』『我的意識會存在，』『那樣不可能通過意義瞭解。』當憶念之前體驗的時候，憶念本身首先進入意識，那個時候，之前沒有通過意義瞭解，之後也不是，憶念如何可能？』當憶念意義的時候，也是因為對於憶念和體驗也進行推測，會變成對於憶念和體驗也同時顯現意義的形態。』如果是那樣，在憶念的時候，也會變成認識是顯明意義的形態。』然而，如果說，認識兩個顯明的形態，』那個也是看見本身，多次不合理。』然而，如果說，當想要的時候，那個是通過意義瞭解，』因為憶念，因此變成體驗，』如果說，因為憶念，因此體驗，』如果是那樣，會變成像說因為體驗，因此是體驗，』同樣，像說因為憶念，因此是憶念的詞語方式，對於量會非常精通。』如果想要也是產生在變成體驗的意義，體驗永遠不會變成體驗，那麼，如何通過想要產生通過意義瞭解？』因此，通過其他意識認識意識是不合理的。』如果說，如果轉移到其他對境，』『最後沒有體驗，』『像其他體驗，』『所有會變成沒有體驗。』如果說，在轉移到其他對境的時候，識相續的最後，在轉移到其他對境的時候之前的識，那個沒有變成體驗，』那個時候，會變成不是其他體驗。』因為沒有變成體驗的體驗會變成體驗，像變成其他體驗一樣。』因此，因為最後體驗，直到事物變成體驗之間，那個之前變成體驗的也會變成沒有體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於認知（Jñāna）、體驗（Anubhava）、憶念（Smṛti）、對境（Viṣaya）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 體驗（Anubhava）的理解： 文字認為，體驗是認知的一個重要組成部分，並且體驗與憶念密切相關。這與現代心理學中關於體驗的討論相關。現代心理學認為，體驗是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀感受、情緒或感覺。 憶念（Smṛti）的理解： 文字認為，憶念是對過去體驗的再現，但憶念不是對過去體驗的簡單複製，而是經過重新構建的。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一個複雜而多樣的過程，它可以指對過去事件的回憶、對知識的儲存或對技能的掌握。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用體驗來解釋體驗，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認知、體驗、憶念、對境、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དཔེར་ན་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་གཞན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ན་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞག པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པས་རང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན།ད་ནི་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་ན་རྣམ་པར་ཞོག་ཤིག་།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་བྱས་པ་བདག་གི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཞག་པར་ ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།བདག་གི་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་ཡང་དག་གམ་གཞན་གྱིས་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དེ་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན། །གཞན་མ་རྟོགས་པས་གཞན་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་བདག་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ལས་མ་གཏོགས་པ་ནི་བདག་མེད་པ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱང་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ།།གང་གི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རྩོད་པ་མེད་དོ། །བློ་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་རང་རིག་པ་ཡིན་པ་དེས་དོན་མྱོང་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་མ་ཆོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་བདག་ མྱོང་མངོན་སུམ་ཡིན།།གཞན་གྱིས་མྱོང་འགྱུར་མ་ཡིན་ན། །གང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་འགྱུར་བ། །བདག་གི་མྱོང་དེ་ག་ལས་གྲུབ། །བདག་གིས་མྱོང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལས། གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་འདི་གཞན་གྱི་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ག་ལས་ཡིན། རང་ རིག་པས་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི་རང་རིག་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ།

「例如，因為其他體驗也沒有體驗那個，會變成自己體驗也像其他體驗一樣。』因為意義的自性是依賴於其他也是那樣本身，如何體驗？』如果說，如何其他體驗，因為自己沒有體驗，分別說其他體驗，同樣，因為不是其他體驗，分別說自己體驗，』現在是不合理的，如果存在量，請分別。』如何其他做體驗，不是我的顯現，也不能分別說其他，同樣，應該分別我的顯現是正確還是其他。』那個意義不是通過自己的自性顯現嗎？』如何不是顯現本身？』如果說，因為不認識其他，會變成不認識其他，』那麼，不是，』那個也是認識自己，因此，是自認識本身。』然而，如果說，認識我是作者本身，』那麼，不是，因為除了身體沒有我接近。』如果說，身體本身是作者，』那麼，不是，因為身體也是業。』因為身體等等是沒有自認識。』即使是自認識本身，也沒有爭論。』如果說，意識沒有體驗，』如果說，我本身是自認識，那個體驗意義，因為僅此就足夠，沒有意識意義。』因此，說，『如果我體驗是顯現，』『不是其他會體驗，』『通過哪個會說那樣，』『我的體驗如何成立？』如何說我沒有變成體驗？』如果說，變成其他體驗，這個不是其他我的嗎？』如果說，通過自認識體驗，因為是成立自認識本身，僅僅是沒有爭論。』因此，如果不是自認識，會變成所有沒有變成體驗。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於體驗（Anubhava）、自認識（Svasaṃvedana）、作者（Kartṛ）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 體驗（Anubhava）的理解： 文字認為，體驗是認知的一個重要組成部分，並且體驗與自我意識密切相關。這與現代心理學中關於體驗的討論相關。現代心理學認為，體驗是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀感受、情緒或感覺。 自認識（Svasaṃvedana）的理解： 文字認為，認知本身具有自認識的性質，不需要依賴於其他認知來證明自己的存在。這與現代哲學中關於意識的討論相關。現代哲學認為，意識是一個複雜而多樣的概念，它可以指主觀體驗、自我意識或認知能力。 作者（Kartṛ）的理解： 文字中討論了作者的概念，認為我們不能將作者歸結為身體或意識，而是應該將其理解為一種更深層次的自我意識。這與現代哲學中關於自由意志和責任的討論相關。現代哲學認為，自由意志和責任是人類存在的重要方面，但它們也面臨著許多挑戰。 自我意識： 文字中強調了自我意識的重要性，認為自我意識是認識和體驗的基礎。這與現代哲學中關於自我意識的討論相關。現代哲學認為，自我意識是人類存在的重要方面，但它也面臨著許多挑戰。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於體驗、自認識、作者、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མེད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ སྙད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ།བདག་ཉིད་རིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། གསལ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། །གསལ་བར་འདོད་པའི་གསལ་བ་མིན། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །གསལ་ན་འགྲོ་འདི་གསལ་བར་འགྱུར། །གསལ་བའི་རྒྱུ་མིག་ལ་ སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་ཀྱང་།དོན་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངའི་མིག་གིས་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ངའི་རང་རིག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངའི་མིག་གི་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡང་རིག་པ་ཉིད་ ལས་ངའི་ཡིན་ནོ།།རིག་པ་དེ་ཡང་རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། འགའ་ཡང་བདག་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བས་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གསལ་བའི་ཕྱིར། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གང་ལས་གསལ་བ་བསྐྱེད་པ་དེ་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཇི་ལྟར།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་སྐྱེས་ཙམ་གྱིས། །གསལ་ན་དེ་ཚེ་མཐའ་དག་འགྱུར། །གང་གིས་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། །འདི་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་མིན། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་འགྱུར། །ཅི་སྟོ་དོན་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡིན་ན་ རང་ཉིད་རིག་པར་བརྗོད།།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་དེ། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ། གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །རང་གིས་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད། །རང་གིས་མཐོང་བ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རང་གིས་མཐོང་བ་སྟེ། བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དག་རང་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་ཉན་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ དག་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་དབང་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལོག་པར་རྟོགས་པ་གསལ་བ་ནི་ཤུགས་ཉིད་ལས་འགྲུབ་ཅིང་། རང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་འདིས་གཞན་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལུས་དང་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་གིས་མཐོང་བའི་ དོན་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སོ།

「例如，即使眼睛等等沒有體驗，也會變成說成沒有眼睛等等，同樣，為什麼不想要自己認識體驗？』對於這個說，『不會成立顯明因，』『不是想要顯明的顯明。』『即使不成立顯明，』『如果顯明，這個去會變成顯明。』即使不成立顯明因眼睛等等的自性，會變成顯明意義，因為顯明是顯明。』如何說我的眼睛顯明？』因為產生我的自認識，說我的眼睛顯明。』認識也是從認識本身是我的。』如果那個認識不是自認識，因為不會認識任何與我連線，因為僅僅通過自己的自性，所有去顯明都會顯明，會變成非常過失。』如果說，因為從哪裡產生顯明，那個是顯明，如何會變成非常過失？』『如果僅僅產生顯明，』『那個時候，所有都會變成。』『通過哪個說顯明，』『這個不是沒有連線。』『對於那個，僅僅自己的自性，』『所有會變成顯明。』『如果那個意義的自性，』『說自己認識。』在《量釋論》的解釋中，是現量品的第三品。』在自己意義的推測之後，直接說其他意義的推測，因為其他意義的推測是具有自己意義的推測在前。』對於那個，『其他意義的推測，』『非常顯明自己看見的意義。』自己看見的是論辯者和反論辯者自己看見，應該教導和教導者自己看見是說的詞語。』如果存在聽者，那些也是，因為那些也是應該控制的。』顯明顛倒認識是從力量本身成就，通過自己認識的意義，對於其他做顯明，那個也是身體和語言的形態的表詮自性。』對於那個，自己看見的意義是三相的標誌。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於顯明（Prakāśa）、自認識（Svasaṃvedana）、推測（Anumāna）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 顯明（Prakāśa）的理解： 文字認為，顯明是認知活動的一個重要方面，它與認知對象的呈現方式密切相關。這與現代哲學中關於現象和實在的討論相關。現代哲學認為，現象是事物在我們意識中的呈現方式，而實在則是事物本身的真實狀態。 推測（Anumāna）的理解： 文字中提到了推測的概念，認為推測是一種通過已知資訊推斷未知資訊的方法。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用顯明來解釋顯明，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 符號學： 文字中提到了身體和語言的形態的表詮自性，這與現代符號學中的符號概念相關。現代符號學認為，符號是一種具有意義的載體，它可以是語言、影象、手勢等等。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於顯明、自認識、推測、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་པ་ནི་རང་གིས་མཐོང་བའི་དོན་ཙམ་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཡིན། དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མཐའ་དག་གི་གཞན་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་ རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་མ་གཏོགས་པ། །གསལ་བྱེད་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བར། །མི་ནུས་ཕྱིར་ན་གསལ་མ་ཡིན། གང་ལ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་ནི་གསལ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ དུ་འཕགས་པའི་བརྗོད་པ་རབ་ཀྱི་ཚིག་སྨོས་སོ།།གཞན་ཡིད་ཆེས་པ་ཡང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡང་ཚད་མས་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྩོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ན་ནི། རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་ པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཚིག་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་ གྱི་མངོན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཚིག་ལས་མཐོང་བ་ཡི། །འབྲེལ་པ་དྲན་པར་གྱུར་པ་ན། །རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ། །འགར་ཡང་མངོན་སུམ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ནི་དྲན་པ་ན། །ངེས་པར་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །རང་རིག་རྟོགས་ པའི་དོན་ཙམ་ནི།།བརྗོད་པས་མངོན་སུམ་རིག་མ་ཡིན། །ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་གཞན་ལ་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རི་དྭགས་རྒྱུག་པ་ལ་ལྟོས་ཞེས་བྱ་བ་ལས་མཐོང་བ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་ ལྟོས་ཞེས་བྱ་བས་དེ།།དོན་དེ་མངོན་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་། །ང་ཡི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་། །དོན་གྱིས་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་རི་དྭགས་ལྟ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ནི་ང་ཇི་ལྟ་བར་ཁྱོད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེས་ ན་དེ་ལྟར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་ན།དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་འཇུག་གོ་ཞེས་དྲན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་སྲིད་པར་བལྟས་ཏེ། འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་སྲིད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་ན་རང་བཞིན་གྱི་ གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ།ཚིག་གི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，說自己看見是爲了僅僅顯示自己看見的意義，從哪裡是三相的標誌？』因此，所有應該推測隱藏的自性，對於其他做顯明，會變成應該推測其他意義，』對於這個說，『除了三相標誌，』『沒有其他顯明者存在。』『那個對於其他應該認識，』『因為不能，不是顯明。』對於哪個，其他相信，那個說成顯明。』因此，說了特別殊勝的表達詞語。』其他相信也不是通過量認識，如果說，應該推測的也是通過量認識，那個時候，是沒有爭論本身。』如果說，通過三相標誌顯明，爲了認識變成爭論基礎的應該推測，詞語不是沒有意義。』因為從那個產生推測，那個也是接近觀察之後是推測。』如果說，爲了產生推測，詞語是推測，爲了產生顯現，也會變成其他意義的顯現，』那個不是好，『如何從詞語看見，』『如果憶念連線，』『那樣產生推測，』『在一些地方也不會產生顯現。』『當憶念三相標誌，』『一定產生推測。』『僅僅自己認識的意義，』『通過表達不是認識顯現。』僅僅從詞語，對於其他沒有產生顯現。』如果說，從說看奔跑的鹿產生看見，不是看見嗎？』那麼，不是，在那裡也是因為直接是推測。』像這樣，『通過說看，那個，』『將那個意義連線到顯現方向，』『我的那樣認識也是，』『會變成通過意義顯示。』這個是確定連線，讓看鹿面向顯現，面向顯現是像我一樣你也那樣。』因此，如果變成那樣面向顯現，因為憶念說，諸根的作用進入，僅僅是推測。』因此，觀察通過推測可能存在顯現，進入。』如果是那樣，那麼，如果進入對於不是顯現的對境可能存在的推測，是自性的理由，不是顯明詞語的果的理由。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、三相標誌（Trairūpya Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 推測（Anumāna）的理解： 文字認為，推測是一種通過已知資訊推斷未知資訊的方法，並且推測依賴於三相標誌。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 三相標誌（Trairūpya Hetu）的理解： 文字中提到了三相標誌的概念，認為推測必須滿足三個條件：遍是宗法性（pakṣadharmatva）、同品有性（sapakṣasattva）和異品遍無性（vipakṣāsattva）。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足這三個條件的推理才是有效的。 顯現（Pratyakṣa）的理解： 文字認為，顯現是一種直接的認知方式，它不需要通過推測或其他認知方式來獲得。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為我們的知識主要來源於感官經驗。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用推測來解釋推測，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 語言哲學： 文字中討論了語言在認知中的作用，認為語言可以幫助我們表達和交流思想，但語言本身並不是認知的基礎。這與現代語言哲學中的語言和思想關係的討論相關。現代語言哲學認為，語言和思想之間存在複雜的相互作用，但它們不是完全等同的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於推測、三相標誌、顯現、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར། དུ་བ་ལ་འདིར་མེ་ཡོད་ཅེས། །ཚིག་གིས་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཞིག་ནི། །བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི་དུ་བ་ནི། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན། །དེས་ན་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་འགྲེལ་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ།གང་གི་ཕྱིར། ཚིག་ཀུན་དྲན་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཚད་བརྗོད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་གྱི་ནི་རྟོགས་པ་ལ། །རྟག་ཏུ་ཚིག་ནི་དོན་མེད་དོ། །མཁས་པ་ རྣམས་ལ་ནི།གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། །ཅེས་འདི་ནི་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་དེར་ཡང་འཁྲུལ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དུ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། འདི་དེས་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ནི། ། འདི་ལ་དུ་བར་རྟོགས་པ་བྱུང་། །འདིར་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་འཁྲུལ་ཅེས། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཚིག་གི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་ནི་གཞན་ལ་ཚིག་གིས་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག པ་ཉིད་དོ།།འདི་ནི་དུ་བ་ཉིད་དེ་གཞན་དུ་ནི་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། །འདི་ནི་སྔར་དམིགས་པ་གང་ཡིན་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དོན་གྱིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚུལ་ཉིད་སྒྲས་སྟོན་པར་ བྱེད་ཀྱི།མངོན་སུམ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་སྒྲས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྲོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་གཞན་དུ་མངོན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་བདག་གིར་བྱེད་པས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞིན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འདི་ན་དུ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཚིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་དོན་རྗེས་དཔག་དུ་བ་ལའང་། །བར་དུ་རང་བཞིན་གཏན་ཚིགས་འཇུག་།དེར་ཡང་དཔྱོད་པོ་རང་བཞིན་ རྟགས།།མེད་པར་འཁྲུལ་པ་དང་མི་འབྲལ། །འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ལ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ནི། །མི་ཉམས་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ནི་བར་དུ་ཆོད་ན་ཡང་། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སྤོང་མ་ཡིན། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་བར་ཆོད་བསྟན་པ་གང་དུ་ཉེ་བར་མཁོ།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་པ་སྲིད་པ་ཉིད་དོ།

「像這樣，『對於煙，這裡有火，』僅僅通過詞語的連線，』會變成顯示，煙是，』『通過顯現本身顯示。』因此，如果說，其他意義的推測是顯示三相標誌，與《量集論》的解釋相違背，』那麼，那個是不合理的，因為，『所有詞語是憶念的意義，』『因此，對於那個說量，』『對於顯現的認識，』『總是詞語沒有意義。』『對於智者，』『僅僅說理由，』這個是說的本身。』同樣，也應該觀察僅僅是連線。』或者，在那裡也是爲了消除錯誤，應該觀察這個是煙的詞語本身。』像這樣，『因為這個，對於那個，』『對於這個產生認識是煙。』『在這裡，為什麼你錯誤？』『那樣讓其他認識。』詞語的意義是這個，通過顯現看見的意義不是通過詞語顯示給其他，然而，因為是那個的因，那個是其他意義的推測本身。』這個是煙本身，不應該觀察成其他。』這個不是變成與之前觀察的任何不同，因為那個是具有相，』這個會變成通過意義表達。』因此，推測的方式是通過聲音顯示，對於顯現，從來不是通過聲音做。』因為從非常習慣，推測不是散佈，在世間顯現成其他。』因此，詞語是持有推測的因本身而安立。』因為詞語是那個的因，是自性推測本身，不是說這裡有煙，是因推測，因為是詞語自性的推測，』那麼，不是，『對於自己意義的推測，即使對於煙，』『中間也進入自性理由。』『在那裡，觀察者也是自性標誌，』『不會脫離錯誤。』在這裡說，『對於這個，果的理由，』『不損害，有什麼矛盾？』『即使那個是中間隔斷，』『不是放棄果的理由。』『對於自己意義的推測，』『果的理由是存在本身，』爲了僅僅表達那個，在何處需要顯示隔斷？』對於其他意義的推測，果的理由是可能存在本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、理由（Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、詞語（Śabda）、以及認識的可靠性（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 推測（Anumāna）的理解： 文字認為，推測是一種通過已知資訊推斷未知資訊的方法，並且推測依賴於理由。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是一種重要的認知能力，它可以幫助我們獲得新的知識。 理由（Hetu）的理解： 文字中提到了理由的概念，認為理由是推測的基礎，並且理由必須與所推測的事物之間存在某種聯繫。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足一定條件的理由才是有效的。 詞語（Śabda）的理解： 文字中討論了詞語在認知中的作用，認為詞語可以幫助我們表達和交流思想，但詞語本身並不是認知的基礎。這與現代語言哲學中的語言和思想關係的討論相關。現代語言哲學認為，語言和思想之間存在複雜的相互作用，但它們不是完全等同的。 因果關係： 文字中討論了因果關係在推測中的作用，認為推測必須建立在因果關係的基礎上。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一種重要的邏輯關係，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於推測、理由、顯現、詞語、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མེ་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་གཞན་དོན་གྱི། །རྗེས་སུ་དཔག་ཉིད་བཤད་ལ་དེ། །མེད་མོད་ཆད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཡང་ན་གང་དུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ དེར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཆོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཡང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་ལས་དངོས་ཁོ་ནར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་ན་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་ རྟགས་ཡོད་པ་སྟོན་པ་ནི་ཅི་ལྟར་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ད་ལྟར་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ནི། །ཚིག་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པ། །དེ་ཙམ་ཉིད་གཅིག་མངོན་འདོད་ཀྱི། །ཚིག་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་མིན། །ཇི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ ཚད་མ་ཡིན་ཏེ།ཚིག་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་བཤད་པ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དང་། །ཚིག་མེད་པར་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རམ་ཅི། །ཅི་ག་དེ་ཡང་ཚད་ཉིད་དམ། ། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་སྔོན་མཐོང་བའི་དོན་དྲན་ནས་ཀྱང་འཇུག་པ་མེད་དམ་ཅི། ཅི་ག་ད་ནི་དྲན་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་སོ། །གང་དུ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ཚིག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེ་རང་རྒྱུད་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བསྟན་པ་ནི་ཉེ་བར་ མཁོ་བ་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེར་ཡང་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ནི་ལོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ པ་སྟེ།དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཚིག་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་ཙམ་གྱིས་ནི་སུ་ཡང་ཡིད་མི་ཆེས་སོ།

「因為有煙，』這個詞語是對於自性理由直接存在，』因此，如果說，除了推測火，沒有其他意義的推測，』那麼，不是，『如何依賴於存在，』『作者通過論著，對於其他意義，』『僅僅說推測，那個，』『即使沒有，有什麼缺失？』或者，在沒有錯誤的地方，自己的意義的推測，那裡果的理由是沒有隔斷本身。』在其他意義的推測中也是那個方式，因此，從聲音僅僅產生推測。』如果說，沒有錯誤，表達做什麼？』因為是爲了顯示連線，沒有過失。』顯示存在三相標誌是如何可能，現在僅僅說。』還有，『在沒有推測的時候，』『對於詞語沒有量本身，』『僅僅一個想要顯現，』『所有詞語不是那樣。』如所說，如何顯現和推測兩個是量，詞語也是因為是表達的因。』如果說，沒有詞語，世間的表達不是完全，』對於那個說，『在沒有顯現和推測和，』『詞語的時候，世間，』『會變成沒有表達嗎？』『難道那個也是量本身？』在沒有顯現等等的時候，難道不是從憶念之前看見的意義也進入嗎？』難道現在憶念也是量嗎？』然而，如果不是量本身，那樣具有意義的詞語也同樣不是量。』在哪個地方是量，那裡僅僅是通過推測的因，其他地方不是。』在這裡，想要表達僅僅這個，不是說所有詞語是所有推測的因。』詞語是推測本身，自己相續本身不是量本身。』顯示所有是推測是沒有接近需要。』因此，是顯示三相的詞語本身。』那麼，如果說，如何是吠陀的詞語是量本身？』在那裡也是，十二個月是年，等等，因為顯示顯現和推測的意義本身是量，其他地方不是量，例如像人的詞語。』如果說，僅僅因為不是人所做是量，』那麼，不是，因為沒有相信。』僅僅通過詞語，誰也不相信。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於推測（Anumāna）、理由（Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、詞語（Śabda）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中提到了量的概念，認為量是知識的來源，包括顯現、推測和可靠的詞語。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用詞語來解釋詞語，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於推測、理由、顯現、詞語、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལྟར་རིག་བྱེད་ཡིན་ན། ཅི་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ལ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ སོགས་པའི་བཞིན་དུ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་འདིར་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བཟློག་ལ། རིག་བྱེད་ལ་ནི་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་མ་ཡིན་པས་ འདི་ནི་མི་མཚུངས་སོ།།རྗེས་འགྲོ་དང་ནི་འབྲེལ་པས་ན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན། །རིག་བྱེད་ལ་ནི་རྗེས་འགྲོ་དག་།མཐོང་བས་མེད་ཅེས་སྔར་དཔྱད་དོ། །ཡང་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཉིད་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་གྱི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཚུལ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་བདེན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བ་མེད་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། བདེན་པ་ཉིད་དང་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལོ་ཡིན ནོ་ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་དག་།རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མེད། །འགའ་ཞིག་གིས་ནི་བྱས་པས་འདི། །སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །འདི་ནི་བརྒྱ་ལ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ནང་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་བཅུག་པ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ ཞིག་ཏུ་ཡན་ལག་གཞན་བྱས་པར་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་དེ་ནི་དྲན་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་པས་འདིར་མི་སྤྲོ་སྟེ། གཞག་གོ། །གལ་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་ པའི་རྟགས་ཉིད་རང་གིས་མཐོང་བའི་སྒྲས་བརྗོད་ན།ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའི། རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་ཉིད་ཕྱིར། །བདག་ མཐོང་མིན་ཡང་གཞན་དག་གི།།མཐོང་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་ཁ་ཅིག་།དེ་སྤོངས་ཕྱིར་བདག་མཐོང་བའི་ཚིག་།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་རང་གིས་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ཏེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ན་ གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།

「如果說，像顯現一樣是吠陀，為什麼不是所有都認識？像剎那等等一樣，也不是所有都認識推測。』如果說，是錯誤，在這裡也是錯誤，』那麼，通過與推測相信的處所同類的推測遮止推測，對於吠陀，不是通過與那個同類的詞語，這個是不相同的。』因為與隨行和連線，』『推測是量。』『對於吠陀，隨行，』『之前觀察說通過看見沒有。』或者，這個意義是，顯示三相的詞語本身是其他意義的推測，不是吠陀的詞語，因為那個沒有三相。』對於那個，沒有看見隨行真理本身，也沒有看見宗法。』像這樣，僅僅不是人所做也是通過不真實本身遮止，沒有隨行真理本身。』如果說，通過說十二個月是年是隨行，』對於這個說，『對於火，祭祀等等，』『不是確定是吠陀本身。』『一些人做，這個，』『認識是人所做本身。』這個是在一百個不是人所做之中，一些人放入，在一些地方，聽說做其他分支。』如果說，憶念那樣表達是，』那麼，不是，因為沒有相信。』對於其他也會變成過失，』所有這些是之前已經顯示，在這裡不散佈，安立。』如果說，僅僅通過自己看見的聲音表達三相標誌，應該表達顯示三相標誌是其他意義的推測，說自己看見做什麼？』那麼，不是，因為存在其他意義。』像這樣，『爲了顯示給其他本身，』『即使不是我看見，其他，』『一些人說，是看見的成立者，』『爲了消除那個，是我看見的詞語。』對於其他意義的推測，不是控制自己認識，因為是應該讓其他認識。』如果說，如果其他認識標誌，會變成其他認識本身。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於吠陀（Veda）、推測（Anumāna）、三相標誌（Trairūpya Hetu）、顯現（Pratyakṣa）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 吠陀（Veda）的理解： 文字中討論了吠陀的地位，認為吠陀不是一種可靠的知識來源，因為吠陀缺乏三相標誌，並且吠陀的內容可能受到人為因素的影響。這與現代哲學中關於權威的討論相關。現代哲學認為，權威是一種重要的知識來源，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用吠陀來解釋吠陀，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於吠陀、推測、三相標誌、顯現、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྒོལ་བས་མ་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་གཞན་རྟོགས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྒོལ་བས་རྟོགས་ཀྱང་གཞན་དག་ནི། །རང་རྟོགས་མེད་པར་རྟོགས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་དེ་ཉིད་འདིར། །འགྱུར་བྱེད་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འདི་རྒོལ་ བས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འདིས་ཤེས་ནས་བསྟན་ནམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། ངས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། སྤྲོས་པ་བླ་ལྷག་གི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདིར་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས། བསམ་པ་འདིས་རང་གིས་མ་རྟོགས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ རྟགས་སུ་འདོད་པས།བསམ་པ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རང་ཁོ་ནས་མཐོང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་གཞན་ཐོག་ཏུ་བབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གཉི་གས་མཐོང་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ འདི་ནི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་དོན་དུ་འདི་ཙམ་པ་དེ་ནི་ཡང་གི་སྒྲས་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་རིགས་སོ། །རང་གིས་མ་རྟོགས་པར་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ པར་མི་ནུས་སོ།།གལ་ཏེ་དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་མོད། གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་མཁོ་བ་མེད་དེ། རང་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་གིས་མ་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ཉེ་བར་འགོད། གཞན་ལ་གྲུབ་ པས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་གཞན་ལ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་དེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པས་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་བྱེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རང་གིས་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ ཞེས་ངེས་པ་ནི་རང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ལུང་ལས་རྟོགས་ལ་རང་གིས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་། རྒོལ་བས་ལུང་དེ་ཁས་མ་བླངས་པས་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ལུང་ལས་གཞན་གྱིས་རྟོགས་ཀྱི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཡང་།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་འདིར་བརྗོད་པ། ཡོངས་རྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག་།ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །དེར་ནི་རྗེས་དཔག་འཇུག་མི་འགྱུར། །ལུང་ཚད་མའང་ཚད་མ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ཚད་ མས་མཐོང་བ་གཞན་བཞིན་ནོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་འགའ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

「不應該說論辯者不認識如何其他認識，即使論辯者認識，其他，』『在沒有自己認識時，不是認識。』『如果那個存在，那個在這裡，』『其他做什麼？』僅僅通過那個，不是相信這個是論辯者認識，然而，通過這個知道之後顯示嗎？即使不是那樣，是多餘的，因為我如何認識，爲了自己認識，』『在這裡做什麼多餘的觀察，』通過這個想法，即使自己不認識，也想要其他認識作為標誌，爲了反駁那個想法，說了自己看見。』如果說，如果是那樣，會變成僅僅自己看見，爲了觀察其他看見，』『沒有意義，落在其他身上，』那麼，不是，因為是爲了顯示兩者看見的意義，這個是相如何安住本身。』通過那個也消除了顛倒認識。』如果說，會變成那個的意義本身，』那麼，不是，不合理說，對於哪個意義，這個僅僅，是通過也的詞語收集。』在自己不認識的時候，不能說其他認識。』如果說，那個會變成其他認識，完全知道其他認識是不需要的，因為僅僅自己認識就足夠給其他。』那麼，如何自己不認識，給其他接近安立？』如果說，通過在其他成立，』那麼，會變成那個本身說在其他成立。』因此，在自己不認識的時候，如何變成那個？』通過看見此岸，其他認識，不是做顯現。』推測也是依賴於自己認識。』因此，確定說其他認識，也是自己認識。』然而，從其他教言認識，即使自己也認識那個，然而，因為論辯者沒有接受那個教言，說不認識。』因此，從教言其他認識，自己不是的任何，』也是，』是應該成立本身，』在這裡說，『爲了完全接受遍標誌，』『對於推測的對境，詞語，』『不是想要是量本身。』『在那裡，不會進入推測。』『教言量也不是量。』『如果說是量，對於兩者是成立本身，像其他通過量看見。』『如果不是量本身，對於任何也不是。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、自認識（Svasaṃvedana）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論辯（Vāda）的理解： 文字中討論了論辯的性質，認為論辯的目的是爲了澄清真理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 教言（Āgama）的理解： 文字中討論了教言的地位，認為教言不是一種可靠的知識來源，因為教言可能受到人為因素的影響，並且教言的內容可能與現實不符。這與現代哲學中關於權威的討論相關。現代哲學認為，權威是一種重要的知識來源，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用教言來解釋教言，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 知識的客觀性： 文字中討論了知識的客觀性問題，認為知識必須是客觀的，而不是主觀的。這與現代哲學中關於客觀性的討論相關。現代哲學認為，客觀性是一種重要的知識標準，但它不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、自認識、教言、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ལ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཁས་བླངས་པས་ལུང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གྲངས་ཅན་གྱིས། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ། །དེར་གལ་ཏེ་ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གྲུབ་ན། གྲངས་ཅན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པས་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ པ་མེད་པར་གྲུབ་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ།འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པའི་ཚིག་གིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་བློ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡང་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ལུང་ལ་གནོད་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་ནི་ཚད་མིན་དེ་བས་ན། །དེས་གྲུབ་མ་ལུས་གྲུབ་མ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་རྩོམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བརྟག་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ།ཁས་བླངས་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ནི་ཁས་བླངས་པས་ཚད་མའི་དངོས་པོར་བྱས་པ་ཡིན་པས། དེ་དོར་ན་དེའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་གཏན་ ཚིགས་གྲུབ་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལས་རག་ལས་པའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སེམས་པ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཚིག་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དེ་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།

「如果說，因為接受，對於對方本身是成立，那麼，對於推測的對境，因為接受，教言不是量本身，因為接受完全觀察。』那個對於不是顯現和推測的對境是量，不是那個的對境。』如果說，在所有地方也不是，推測做什麼？因為僅僅通過詞語成立意義。』像這樣，數論派，『快樂等等是沒有心識，因為是有生或者無常，像色等等，』這個是想要對於其他完全成立，對於數論派自己，不是成立有生或者無常本身。』在那裡，如果說，因為詞語是量，完全成立，數論派的詞語也是量本身，通過那個本身成立智慧和快樂等等是沒有心識，推測做什麼？』然而，如果通過佛陀的詞語成立無常本身等等，那個時候，因為成立智慧等等是具有心識，爲了不顛倒成立推測，推測是沒有意義本身。』然而，如果說，推測也是量，通過那個也成立遮止，』如果說是那樣，那麼，說不是量本身，『因為損害教言，對於其他，』『爲了表達成立者，那個時候，』『那個不是量，因此，』『通過那個成立的所有不是成立。』在哪個時候，當推測試圖顛倒成立，那個時候，因為不能觀察，那個詞語是量本身，因為想要接受接受。』因為教言是通過接受做成量的實事，如果放棄那個，那個的量本身也同樣會變成那樣。』因此，在那裡，因為完全成立的理由成立被損害，應該成立的成立也會變成被損害。』所有依賴於那個的自性，不是不隨行那個，因為會變成那個不是依賴本身。』如果說，對於理由成立是量本身，不是對於心識本身，』那麼，不是，因為看見一些錯誤，會變成對於所有沒有相信。』然而，如果說，不欺騙的詞語是量，不是一方，』那麼，那個時候，那個理由會變成對於論辯者和反論辯者兩者成立。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於教言（Āgama）、推測（Anumāna）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 論證的結構： 文字中討論了論證的結構，認為論證必須建立在可靠的理由之上，並且論證必須是邏輯有效的。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於教言、推測、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

། འོན་ཏེ་ཚད་མས་འགྲུབ་ཀྱང་གྲངས་ཅན་པའི་གཙུག་ལག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ་དེ་ལྟར་ན་ནི་གྲངས་ཅན་རང་གིས་མཚང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། །རང་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ནི། །དེས་འདིས་རྟོགས་པར་བྱས་པ ཡིན།།གཞན་དུ་མ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས། །ཀུན་དུ་མི་ཤེས་པར་མི་འོས། །གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཏེ། དེ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པར་ཡང་མི་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ། རང་ལས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་འདི་ངོ་བཟློག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བརྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པས་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ་འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཁྱོད་ལ་དེ་གྲུབ་སྟེ། དེ་གྲུབ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཐམས་ཅད་ང་ཡིས་ཅི་དགོས་ཞེས། །བྱ བའི་ཚུལ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན།།བསྒྲུབ་བྱ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ངས་སྒྲུབ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་འམ་ཅི། ཐམས་ཅད་མི་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་ཉིད་ངེས་པ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་ངེས་པར་འདོད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཚུལ་གྱིས་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདིར་ནི་གཞན་དག་ངེས་པ་ནི། །སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་དགོས་པ་ཡིན། །རང་གིས་ངེས་པ་བཞིན་དུ་ཞེས། །བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་དོ། །གཞན་དག་གི་ངེས་པ་ཙམ་ཞིག་དོན་གྱི་གཉེར་གྱི། འདིར་ཉེ་བར་མཁོ་ བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，即使通過量成立，因為不瞭解數論派的教義，對於對方是完全成立本身，』那麼，那個也是不合理的，如果是那樣，數論派自己會變成顯明過失。』即使是那樣，有什麼過失？』『通過對於自己成立的標誌，』『通過那個，這個被認識。』『僅僅通過其他不瞭解，』『不應該所有都不瞭解。』說不是能夠成立理由，不是說那個應該成立的也不能成立。』那個暫時是僅僅從那個理由認識應該成立，因為是對於自己成立的理由。』如果說，因為這個能夠顛倒，論辯者不是穩固，』那麼，那個也是不行的，因為應該成立的成立理由成立，其他做什麼？像這樣，暫時對於你那個成立，那個成立有什麼功德？』『所有我需要什麼？』『這個行為的方式是什麼？』說像應該成立一樣，我也需要成立理由，這個是國王的命令嗎？』所有不瞭解不是能夠認識。』然而，如果說，想要像自己確定一樣，其他也確定，因此表達成立者，』如果是那樣的方式，那麼，那個是不合理的，』那個也是不正確的，像這樣，『在這裡，其他確定是，』『僅僅通過出生是需要。』『像自己確定一樣，』『那個差別沒有意義。』僅僅其他確定是意義的追求，不是在這裡沒有接近需要的其他差別。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 理由（Hetu）的理解： 文字中討論了理由的作用，認為理由是推測的基礎，並且理由必須與所推測的事物之間存在某種聯繫。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足一定條件的理由才是有效的。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用理由來解釋理由，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 論證的有效性： 文字中討論了論證的有效性問題，認為論證必須是邏輯有效的，也就是說，論證的結論必須從論證的前提中邏輯地推導出來。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།མཁོ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གང་ཞིག་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ཤེས་མེད་པ། །དེ་ལ་འདིས་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བའི། །བློར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་ངས་མ་ བསླུས་ཏེ།ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རང་གིས་མ་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། ཅི་སྟེ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་གཞན་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་རྒོལ་བའི་ཚིག་གིས་དོན་བྱས་པ་ཡིན་པས་འདི་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་འདི་ཡང་ལན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ང་ཡིས་ཁྱོད་ནི་ བསླུས་ནས་ཀྱང་།།འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན། །ངས་རྟོགས་པ་ཡིས་ཁྱོད་ལ་འདིར། །དགོས་པ་གཞན་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པར་སྣང་བ་འགའ་ཞིག་ཇི་ལྟར་རུང་བར་བརྗོད་ནས། ངས་ཁྱོད་རྟོགས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེའི་ཚིག་དེ་ལ་ལན་ཇི་སྐད་གདབ། དེ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་ བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།སུན་འབྱིན་པས་ནི་རྒོལ་བས་མ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། རྒོལ་བ་དེས་ནི་ངས་རྟོགས་པས་ཁྱེད་ལ་ཅི་དགོས་ཞེས་ལན་འདི་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །ངས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ན་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞན་ལ་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ ངས་རྟོགས་པ་མེད་པས་དེ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ།།མ་རྟོགས་པ་འཐད་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སུན་འབྱིན་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་འཐད་པ་དང་། བཅས་པའི་སུན་འབྱིན་བརྗོད་བྱ་ན། །རྒོལ་བས་ཀྱང་ནི་འཐད་པ་དང་། །བཅས་ པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་བྱ།།ཇི་ལྟར་ངས་འདིར་འདི་ལྟར་མ་རྟོགས་ཞེས་ཕྱིར་རྒོལ་བས་འཐད་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྒོལ་བས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཐད་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདིར་ཇི་ལྟར་ངས་མ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ བརྒྱ་ལ་མི་རྟོགས་པ་སྲིད་དོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་དང་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པར་ངེས་པ་མེད་པར་ཚིམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་བར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མཁས་པ་འཇུག་པའམ། དེའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་རྟོགས་ན་འདིས་ནི་འདི་རྟོགས་ཏེ། འདི་མ་རྟོགས་པར་བརྗོད་པ་ནི་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་གིས་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི། །གལ་ཏེ་གཞན་ཁས་མི་ལེན་ན་རྒོལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་བདག་ཉིད་ཉམས་པར་འདོད་པ་སུ་ཡོད། འདི་ཉིད་ཚད་མས་རྟོགས་ན་ནི། །ཁས་མི་ལེན་ཡང་གཞན་མི་བདེན་པར་སྨྲ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

「如果說，沒有需要的差別不是接受具有認識，』在這裡說，『任何其他認識，』『特別沒有知道，』『對於那個，說通過這個認識，』『在智慧中如何變成？』『這個我沒有欺騙，是正確認識本身，』在自己不認識的時候，如何認識？』如果說，這個做什麼，僅僅認識是變成其他，僅僅那個是通過論辯者的詞語做成意義，這個有什麼過失？』如果是那樣，那麼，這個也會變成回答，『即使我欺騙你，』『也讓一些認識。』『通過我認識，在這裡對於你，』『其他需要是什麼？』在哪個時候，如果說，表達一些顯現成立，無論如何，『我讓你認識，』對於那個說，如何回答？』如果說，對於那個應該說反駁，』那麼，不是，如果通過反駁應該說論辯者不認識，論辯者那個回答說我認識，對於你有什麼需要？』如果說，我也說那樣不認識，』那麼，不應該說對於其他應該說反駁，在這裡，因為我沒有認識，僅僅說那個。』爲了顯示不認識是與合理性一起本身，也應該說反駁，』如果說是那樣，那麼，『如果說，對於其他，應該說與合理性一起的反駁，』『論辯者也應該，』『說與合理性一起的成立者。』如何我在這裡這樣不認識，像那樣，反論辯者應該說與合理性一起，同樣，論辯者也應該說成立者與合理性一起，如果不是那樣，在這裡，如何我不認識，像那樣，其他也可能一百個不認識，不會脫離懷疑。』不是依賴於滿足沒有確定其他成立。』僅僅想要勝利，不是智者進入，也不是爲了那個目的做論著，因為那個是進入的意義本身。』因此，如果自己認識，通過這個認識這個，說這個不認識是虛假，』會變成那樣。』如果自己沒有認識，』『如果其他不接受，會變成不是顯示論辯者，誰想要自己損害？』如果通過這個量認識，』『即使不接受，也會變成認識說其他不真實。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、認識（Jñāna）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的性質，認為認識必須是真實的，而不是虛假的。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是一個複雜而多樣的概念，它可以指與事實相符、與邏輯相符或與價值相符。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用認識來解釋認識，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、認識、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་རང་གིས་རྟོགས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་མི་རྟོགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་ཉན་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཉན་པར་བྱེད་པ་དག་གིས རྟོགས་པས་གལ་ཏེ་དེས་མ་རྟོགས་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཚོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རྒོལ་བའི་ཉེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་མ་དམུས་ལོང་ལ་བསྟན་པ། །མེད་ཀྱང་སྟོན་བྱེད་ཉམས་པ་མིན། །རྒོལ་བ་འགས་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ། །མིག་བྱིན་པས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །འོ་མ་དཀར་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། མིག་མ་ ཚང་བས་གལ་ཏེ་མ་རྟོགས་ན་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དམུས་ལོང་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་དེར་རྒོལ་བའི་ཉེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར། དབང་པོ་དག་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་རྒོལ་བའི་ཚིག་དོན་བྱས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་། གཞན་དོན་བྱེད་པ་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །ཡིད་དྲངས་རྣམས་ ཀྱི་ཉན་པ་པོས།།རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་པ་དང་། །འབྲེལ་འདི་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན། །རང་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཙམ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་དོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་གཞན་གྱི་རྨོངས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྟོགས་པར་ བྱ་བའི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་དག་ཉན་པ་པོ་ཙམ་རྟོགས་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གོ་གང་ལ་འཕངས་པ་གང་ལ་འཕོས་པ་ཡིན།ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ནི་གང་ལ་ཡིན་ལ། ཉན་པ་པོ་ཙམ་རྟོགས་པས་ཆོག་པ་ནི་གང་ན་ཡིན། གཞན་ཡང་། དེ་ཕྱོགས་འཛིན་པས་ ཉམས་པ་ཡིས།།ཉན་པོ་གང་ཚེ་རྩོད་བྱེད་པ། །དེར་ཡང་རྒོལ་པས་ཉན་པ་པོ། །གཞན་ཡང་བཙལ་བར་བྱ་བ་ཡིན། །ཉན་པོ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱུར་པ་ན། །ཉན་པོ་གཞན་དུ་སྤོ་བས་ན། །ཐུག་མེད་དེས་ན་རྒོལ་བ་ནི། །སུ་ཡི་སྟོན་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །འོན་ཏེ་ཉན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ནི། །རྒོལ་ བའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་ན་ཡང་།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱོགས་ལྟུང་ཕྱིར། །ཉན་པོ་མིན་པར་གསལ་བ་ཉིད། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། འདི་གཞན་དོན་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། །སྐལ་མེད་ལ་ཡང་དེ་ལྟའམ་ཅི། །ནུས་ལས་འདས་ནས་མ་བྱས་པས། །སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་མིན། །སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཡང་ སྐལ་ལྡན་གྱིས།།དོན་བྱེད་པར་ནི་ནུས་པ་ཡིན། །སྐལ་ལྡན་མིན་ལ་ནུས་པ་ནི། །ཉམས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཉམས་མ་ཡིན། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་ན་ནི། །མི་རྟོགས་པ་ཉིད་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉན་པ་པོ་གཞན་བཙལ་བ་ ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་རྩོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，即使自己認識，如何知道其他認識？』如果說，即使讓反論辯者不認識，聽的人是認識本身。』如果聽的人認識，如果那個不認識，那個時候，那個沒有集會，不是論辯者的過失。』哦，即使沒有顯示給盲人牛奶，』『顯示者沒有喪失。』『即使一些論辯者給反論辯者，』『通過給予眼睛不是有。』如果說，說牛奶是白色，』即使因為眼睛不完整不認識，也是反論辯者盲人本身的過失，如何會變成那裡是論辯者的過失？』僅僅通過諸根認識，不是變成論辯者的詞語做成意義。』如果說，『通過悲憫做其他意義者，』『被意念引導的聽者，』『僅僅通過認識滿足和，』『這個連線如何合理？』僅僅自己完全滿足不是做其他意義的替代，那些是想要爲了消除其他愚癡的意義。』對於那個，爲了讓反論辯者認識而進入的人，僅僅通過聽者認識就完全滿足，這個是給誰，轉移給誰？』爲了讓反論辯者認識而努力是爲了誰？』僅僅通過聽者認識就足夠是爲了哪裡？』還有，『因為那個偏袒而喪失，』『當聽者辯論時，』『在那裡，論辯者也應該，』『尋找其他聽者。』『當聽者變成反論辯者時，』『通過轉移到其他聽者，』『因為沒有盡頭，論辯者，』『會變成是誰的顯示者？』『然而，如果聽者的世間，』『變成論辯者的陣營，』『即使是那樣，因為偏袒，』『顯明不是聽者本身。』對於這個說，『說這個做其他意義，』『即使對於沒有資格的也是那樣嗎？』『因為超越能力沒有做，』『不是沒有悲憫的自性。』『即使具有悲憫，』『有資格的能夠做意義。』『對於沒有資格的，能力，』『通過喪失，悲憫沒有喪失。』不是認識說那個不是具有悲憫。』如果聽者們偏袒，』『因為不認識本身，必然尋找其他聽者。』不是所有都是辯論，因為沒有需要，和互相依賴。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、認識（Jñāna）、悲憫（Karuṇā）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 悲憫（Karuṇā）的理解： 文字中討論了悲憫的作用，認為悲憫是促使人們幫助他人獲得知識和理解的動機。這與現代哲學中關於倫理學的討論相關。現代哲學認為，倫理學是哲學研究的重要領域，它主要研究道德的原則和價值。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、認識、悲憫、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཅི་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྒོལ་བ་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་ཆད་པར་འགྱུར་ལ་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་གཟུང་བར་མི་འོས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་གཞན་ཕམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བརྩེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གིས་རྟོགས་པ་ཉན་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྟན་པས་བདག་ཉིད་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་ལ་གྲུབ་ པ་ནི་ལུང་ལས་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་ལུང་དེ་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་དེ་དག་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཅན་ནི་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་ པ།གལ་ཏེ་ལུང་དེ་ལྡན་ལ་གྲུབ། །ཅེ་ན་གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། །ཚད་མས་གནོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན། །ལུང་དེ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞིང་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན་གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་གྲངས་ ཅན་གང་ཡིན་པས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།ཅི་སྟེ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། འགའ་ཡང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་འགའ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པོ། །དེ་ནི་ལུང་ཡང་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ལུང་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ལྟར་སྣང་ བ་ལས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་རྨོངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་གཞན་གྱི་རྨོངས་པ་མ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།ཚད་ལྟར་སྣང་བ་མི་ཤེས་ན་གཞན་ཇི་ལྟར་རྨོངས་པ་མ་ཡིན། མི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་དང་ འགལ་བ་ཁས་ལེན་ན།།དེ་ངོར་ཡན་ལག་ཚད་མ་མིན། །གང་གི་ཚེ་འདི་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ལུང་དེ་མི་བདེན་པར་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་ནི། །དེ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྨོངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྨོངས་ན་ནི་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།རྨོངས་པ་བསྐྱེད་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན། རྒོལ་བའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དུག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། རྒོལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་དངོས་པོ་གསལ་ བར་སྟོན་པ་ནི་སྨྲ་བ་ལ་བཟོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，那些也是互相論辯者和反論辯者本身，如果是那樣，所有表達都會斷絕，也沒有看見，因此，僅僅通過聽者的認識，說話是完全圓滿。』通過說不應該接受等等，讓其他失敗，那個是沒有慈悲本身。』因此，通過自己認識，顯示給聽者等等，依賴於自己顯示的能力。』因此，對於其他成立是從教言成立本身。』如果說，那個教言是其他接受，那個時候，從那個完全成立的宗法，那些本身不是認識嗎？』那麼，不是，因為具有損害一方，不應該那樣接受。』爲了那個本身，說，『如果那個教言具有成立，』『如果說，哪個教言是哪個？』『通過量成立損害，』『那個教言如何成立？』如果說，不是量，也不是其他接受，哪個教言是哪個？』如果說，即使不接受，也具有那個教言，對於數論派無論哪個，對於不是的兩者是成立本身。』如果說，因為不接受，不是那樣，任何也不具有那個教言，對於任何也不成立。』那個也不會變成教言，因為通過量損害，那個是像教言顯現，』如果從像量顯現認識，那個是愚癡本身，因為那個不消除其他愚癡，不是論辯者本身。』如果說，不瞭解像量顯現，如何其他不是愚癡？』也不是不瞭解，像這樣，『接受與那個相違，』『通過那個本身如何變成？』『如果接受與那個相違，』『對於那個，分支不是量。』在哪個時候，當這個接受與那個相違，那個時候，也認識那個教言是不真實的，因為接受與那個相違，『因為不是沒有那個。』如果說，因為愚癡沒有過失，』如果愚癡，那麼，已經說過不是顯示者本身。』如果說，爲了產生愚癡，爲了消除那個，論辯者的結果成立，』那麼，不是，因為也會變成給予毒藥。』如果說，通過做說話本身讓愚癡，是論辯者本身，』那麼，不是，因為顯示完全清凈的實事是做說話本身。』」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、教言、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར། མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་ཡིས། །ཚད་མ་དང་ལྡན་དངོས་པོ་ནི། །སྟོན་བྱེད་སྨྲ་ལ་བཟོ་བར་ནི། །དེ་ཉིད་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་སྟེ། །རྒྱལ་བར་འདོད་པས་གཞན་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བས་བཟློག་པས། གཞན་དག་།གཞན་དག་གིས་གནས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དངོས་པོ་བརྗོད་པས་ཀྱང་གཞན་རྨོངས་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་རྒོལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ཉན་པ་པོ་རྟོགས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་ ཏེ།དམུས་ལོང་གིས་མ་མཐོང་བས་ནི་ཉི་མས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། སྐལ་ལྡན་ཡང་ནི་རྟོགས་མིན་ན། །སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་ཚིག་དེ་ལས། །དོན་རྟོགས་མེད་པས་དེ་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་བརྗོད་པས་མི་རྟོགས་ན། །ཕྱིར་ རྒོལ་བ་ལ་དད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།།དེ་ནི་ཡི་གེ་ཕྱི་མོ་འདོན་པའི་མཁན་པོའི་ཁང་པར་ཞུགས་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་མཁས་པ་དག་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི། སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་དགོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མཁས་པ་ལ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དགོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྐྱོན་འབྲེལ་པར་མེད་ པ་ཉིད་འགྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་རིན་དང་རིན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕུར་མ་འཆིང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གླེན་པའི་གཏམ་འདིས་ངའི་སློང་ཕོར་དུ་ཆང་འཐུངས་ཏེ། ངས་འདིའི་སློང་ཕོར་དུ་གཅིན་འཐུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་མི་རྟག་པ། །ཉིད་ལས་ སེམས་མེད་རྟོགས་མ་ཡིན།།དེས་ན་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ནི། །རིག་ལ་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་འགྱུར། །གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་རྟོགས་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་དོན་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རང་ལ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན། རང་རྟོགས་གང་ལས་བྱུང་གྱུར་པའི། །སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ནི་ཅིས་མི་བརྗོད། །རང་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཅི་སྟེ་ཉེ་བར་མི་དགོད་དེ། ནམ་མཁའ་བལྡད་པའི་ངལ་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གཏན་ཚིགས་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཡོད་བཞིན་ དུ་དཀའ་བ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「像這樣，『通過簡略和廣博，』『具有量的實事，』『顯示者是做說話，』『那個是智者們所許。』無論如何，『想要勝利，讓其他遮止，』如果說，那麼，不是，通過無論如何遮止，其他，『因為其他變成其他地方。』哦，在哪個時候，即使通過說完全清凈的實事，其他愚癡，那個時候，如何是論辯者本身？』因為足夠聽者認識，因為盲人沒有看見，不會變成太陽不是讓顯明。』像這樣，『即使有資格也不認識，』『是顯示者的過失，』『如果從那個詞語不瞭解，』『因為沒有認識意義，那個不會變成那樣。』如果說，通過說顯明不認識，』『對於反論辯者，通過相信做什麼？』『那個應該進入寫字母的老師的家。』然而，對於智者們，不是應該接近安立那種，爲了顯示給不智者的意義安立。』因為那個也是爲了解釋沒有聯繫過失本身。』像這樣，如果說，束縛價值和價值是那種本身，』這個是愚人的話語，『通過這個，我的乞討碗喝了酒，我通過這個的乞討碗喝尿，』那個出現。』還有，『數論派自己無常，』『不是從本身認識沒有心識。』『因此，數論派自己，』『對於明，會有其他量。』通過對於其他完全成立的成立者，自己應該成立不是通過認識合理。』因此，這個的意義，爲了成立那個，會有對於自己完全成立。』如果說，那個是有本身，』如果是那樣，那麼，『自己認識從哪裡出現，』『那個成立者為什麼不說？』為什麼不接近安立通過對於自己完全成立的理由成立的那個本身，其他做什麼舔天空的辛苦？』當理由顯明的自性存在時，做困難的自性是不好的。」 知識的簡潔性： 文字中強調了知識的簡潔性，認為我們應該使用最簡單、最直接的方式來表達我們的思想。這與現代科學中關於奧卡姆剃刀的討論相關。奧卡姆剃刀認為，在多種解釋中，最簡單的解釋通常是最好的。

།གྲངས་ཅན་ལ་དེ་ལུང་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་མ་བཀོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ ལྟར་རྟོགས།དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་ཡང་ཅི་སྟེ་འདི་ལས་ཁས་ལེན་ངེས་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། རིགས་པ་གང་གིས་ལུང་ འཛིན་པ།།དེ་ནི་འདིས་ཀྱང་ཅིས་མི་འཛིན། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ལུང་གྲངས་ཅན་གྱིས་ཚད་མར་འདོད་པའི་རིགས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་དེས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་ ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན།རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྲིད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པས་བདག་ཉིད་ངལ་བར་བྱེད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་དོན་འདི་ནི་ རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་གཞན་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡང་རུང་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་བརྗོད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེས་ ཀྱང་།བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་དག་གི། །ཐ་མལ་པར་འགྱུར་རྟོགས་པ་དང་། །དབང་པོ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་དེ་དག་།དེའི་དོན་ནུས་ཤེས་ལ་ནུས་ཡིན། །རང་བཞིན་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མི་རྟག་ན་ཡང་ཚད་མེད་ ཉིད་ཅེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་མལ་པར་གྱུར་པ་ལས་ཕྱིས་ཐབས་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པས། རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་དག་གིས། །དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྟོགས་པ་དང་། ཐབས་དེ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ ལས་དབང་པོ་འབྱུང་བ་སྟེ།དོན་དེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་དབང་པོའམ། ཡང་ན་དེ་འདྲ་བའི་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་དབང་པོ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་སྟེ་མཐུ་ཤེས་པ་ལ་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རྣལ་འབྱོར་ པས་རྟོགས་པའི་དོན་ཁས་ལེན་ནའོ།

「如果說，對於數論派，因為那個從教言成立，沒有接近安立對於自己成立的成立者，』那個教言本身不是也讓其他成立嗎？』如果說，不是，因為對於其他不是量，』如何從不是量自己認識？』如果說，因為對於那個是量，』如果說是量，為什麼不是對於所有？』如果說，因為沒有接受，』為什麼數論派也從這個接受確定觀察？』如果說是那樣，也會變成對於其他，像這樣，『通過哪個道理持有教言，』『為什麼這個也不持有？』通過哪個道理，數論派認為完全觀察的教言是量，為什麼那個道理也不是對於佛陀？』如果說，因為那個沒有接受，』如果是那樣，那麼，如何接受說因為無常是沒有心識的道理？』如果說，應該接受通過道理獲得，』對於接受論著也是相同。』如果是那樣，當存在對於兩者成立的成立者時，通過接近安立其他成立者，自己做什麼辛苦？』如果說，這個意義是瑜伽行者應該認識，因此，對於其他，成立者，無論如何應該通過任何方式認識，』這個是瑜伽行者應該認識，其他不是也能說對於自己應該成立嗎？』也不能說對於那個瑜伽行者沒有量，像這樣，『以前，哪些成立者，』『變成普通人的認識和，』『諸根出現的那個成立者，』『對於那個意義，能夠知道是能夠。』沒有自性成立的瑜伽行者，因為沒有量。』即使是那樣，如果無常，也已經說過沒有量本身。』因此，通過從變成普通人後來隨行成立方法，變成瑜伽行者本身，不是通過吉祥成立。』如果是那樣，『通過哪些成立者，』『認識那個成立的方法和，』『從隨行成立那個方法，』諸根出現，對於那個意義，說自性的顯現的諸根，或者對於那個，說像那樣的認識的成立者的諸根本身。』那個的那些成立者是變成方法的意義的諸根，那個成立者是能夠，就是對於知道力量是能夠本身。』那個的瑜伽行者也接受認識的意義。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 知識的普遍性： 文字中討論了知識的普遍性問題，認為如果一個知識是真實的，那麼它應該對所有人都是真實的。這與現代科學中關於客觀性的討論相關。現代科學認為，科學知識必須是客觀的，也就是說，它必須獨立於個人的信仰和觀點。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、教言、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་མེད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཉེ་བར་དགོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིད་པའི་ སྒོ་ནས་ཀྱང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བླང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་འདིར་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་འཐོབ་པོ། །གང་གི་ཕྱིར། གང་ཡང་རྗེས་འགྲོ་རྣམ་ཆད་ཅན། །སྤྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི། །དོན་དེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །དོན་གང་ཞིག་སྤྱི་ཉིད་དམ། སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་སེམས་པ་ནི། རེ་ཞིག་ངེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྲིད་པ་དང་། དེས་དོན་འདི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་དོན་འདི་ཉིད་ཡིན ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུའོ།།གང་ཞིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་སྤྱིས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དག་ལ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དཔྱོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཚད་མའི་དཔྱད་པ་ལྟ་རེ་ཞིག་ཞོག་སྟེ། འདི་ན་འདི་ལུང་གཅིག་པུས་རྟོགས་ པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ལ་ཚད་མ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཚད་མའི་ཡུལ་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ། མ་རུངས་པའི་བདག་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ཇི་སྲིད་མ་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་མི་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་བསམ་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །གང་ གི་ཚེ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་འདི་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན། །དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མི་འཇོག་ན། །གཏན་ཚིགས་དེར་སྣང་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་དངོས་རྟེན་མིན་ཕྱིར་ རོ།།སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་དང་དེར་སྣང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་འམ་ཡོད་ན་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ ཁས་བླངས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་མ་བརྟགས་པའི་ལུང་ལས་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「因此，通過接近安立成立不存在的意義，做什麼？』像安樂逝者說瑜伽行者的成立者，像那樣，其他也應該說。』然而，如果不能從瑜伽行者存在的方式接近接受那個的成立者，那個時候，在這裡，獲得不說本身。』因為，『任何也是隨行完全斷絕者，』『通過普遍也不是行境的，』『對於那些意義，應該成立和，』『成立者，沒有絲毫觀察。』對於哪個意義，通過普遍本身或者普遍的差別，能夠隨行認識，對於那個，應該思考應該成立和成立者。』對於那個，思考普遍是，暫時，『我們的瑜伽行者存在，通過那個見到這個意義，』這個也是可能，』是這樣。』或者，『這個意義本身是，』是差別。』對於哪些，因為在所有方式中沒有隨行，通過普遍也不能做行境，對於像那樣的實事，沒有做應該成立和成立者的觀察。』暫時放置量的觀察，在這裡，這個也不是僅僅通過一個教言應該認識。』因此，對於那個，讓量進入是顯示自己不顯明知道量的行境，不調順的自己。』然而，如果說，這個在沒有認識之前，不瞭解像成立者顯現，因此，通過那個的意念是成立者本身。』在哪個時候，當知道這個不是成立者，那個時候，會變成不是成立者，這個有什麼過失？』那麼，那個也是不真實的，像這樣，『依靠人的意念，』『如果那個本身不成立，』『理由會變成沒有顯現，』『因為那個不是實事所依。』僅僅人的意願是讓理由也不是理由，讓不是理由也是理由本身，會變成沒有安立理由和顯現，或者如果有，消除人的意願。』因此，其他接受不是成立者。』還有，從沒有觀察的教言，僅僅會產生認識，不是確定實事。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、瑜伽行者（Yogin）、教言（Āgama）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 瑜伽行者（Yogin）的理解： 文字中討論了瑜伽行者的地位，認為瑜伽行者可以通過修行獲得特殊的認知能力，但這種能力並不是絕對可靠的，並且需要通過邏輯推理來檢驗。這與現代哲學中關於直覺和經驗的討論相關。現代哲學認為，直覺和經驗都是重要的認知來源，但它們都不是絕對可靠的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、瑜伽行者、教言、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དོན་ཡོད་ཤེས་ལ་ལྟོས་བཅས་ཡིན། །མེད་པ་ཤེས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། ། ཡོད་ཀྱང་དངོས་དང་འབྲེལ་མེད་པའི། །རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་མེད་དང་མཚུངས། །དོན་ཡོད་པ་ཉིད་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ལ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ནོ། །མེད་པ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་ན་དེ་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས གང་ལས་ཤེས་པ་ཉིད་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་ན་ཤེས་པ་ལས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཙམ་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་ཅན་ལས་སོ་ཞེ་ན་ མ་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོ་དང་བཅས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་དངོས་པོའི་སྒོ་ཉིད་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྟགས་མེད་པར་ནི་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་དེ་རྟོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་བ་མིན་ལས་དུར་རིག་ལས། ། མེ་རྟོགས་པ་ནི་བདེན་མ་ཡིན། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །གཞན་ཡང་འདི་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏེ། རྟགས་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། རང་བཞིན་དང་ནི་འབྲས བུ་འམ།།སྣང་བ་མཐོང་བ་མེད་ཉིད་རྟགས། །འབྲེལ་དེ་དངོས་ལས་གྲུབ་ཡིན་ན། །རང་ལ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མ་གྲུབ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་ཚད་མས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཅི་སྟེ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ ཡིན་ཏེ།ཚད་མ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གཞན་རྟོགས་པར་ནི་མི་རིགས། ཅི་ལྟར་གྲངས་ཅན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁྱེད་ལ་གྲུབ་པ་དེ་ལས་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གཞན་ཡང་འདི་ནི་ ཁྱོད་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།ཇི་ལྟར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་ང་ལ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གྲངས་ཅན་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གཅིག་པུ་མཁས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་སེམས་པ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་མི་རིགས་སོ།

「僅僅通過認識不是成立實事，像這樣，『對於有意義，是依賴，』『通過認識沒有，不是成立者。』『即使有，與實事沒有聯繫的，』『認識與沒有認識相同。』有意義本身是讓其他成立，不是沒有。』對於沒有，沒有具有成立的理由。』如果說，認識沒有是從有成立，』如果那個沒有，那個是那個的認識，從哪裡說認識本身是實際成立者？』那麼，不是，因為會變成顯現本身。』因此，如果不存在，不是從認識成立。』如果說，即使僅僅從認識也有認識，從具有無論如何假立的意義，』那麼，不是，具有實事的假立是從實事的方式本身認識。』如果說，沒有變成實事的標，即使認識，那個時候，那個是像認識顯現本身，因為從像理由顯現出現。』從不是煙的煙霧，』『認識火不是真實。』『顛倒假立，』『不是讓應該成立成立。』還有，這個已經確定是隨行自己的意義推測，是成立三個標的意義，不是其他。』因此，『自性和果，』『或者顯現，沒有看見本身是標。』『如果那個聯繫從實事成立，』『為什麼不是對於自己成立？』如果說，爲了通過量成立變成應該成立的自性，從實事成立，那個時候，為什麼不是對於數論派自己成立？』通過量成立是對於兩者成立，因為量是共同。』然而，如果沒有量，那個時候，其他也不應該認識其他。』像如何對於你成立數論派無常等等的理由，從那個認識，』像那樣，讓成立者，『還有，這個對於你成立，像如何從通過量成立的理由，對於我認識，像那樣，也是具有認識的其他。』如果不是那樣，不會變成數論派認識先於。』不是認識具有認為只有自己是智者，其他不是那樣。』因此，僅僅通過其他接受，不應該對於智者們結合成立者。」 這段文字繼續深入探討了認識論和邏輯學的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、認識（Jñāna）、實事（Bhāva）、量（Pramāṇa）、理由（Hetu）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 實事（Bhāva）的理解： 文字中強調了實事的重要性，認為認識必須與實事相聯繫，而不是僅僅基於抽像的概念或假設。這與現代科學中關於經驗主義的討論相關。現代科學認為，科學知識必須基於經驗觀察和實驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、認識、實事、量、理由、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་དང་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཞན་ལ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས། བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འདོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ཡིས། །ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་འབྲེལ་ཕྱིར། །གཅིག་མེད་ན་གཞན་དགག་ཕྱིར་ཡིན། །དེ་ནི་ཐལ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ལས ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པ་མེད་དོ།།འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་དེ་གཅིག་མེད་ན་གཞན་མེད་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བར་བསྒྲུབ་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཅིག་པོ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་གཅིག་དང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཆ་ཤས་བསྒྱུར་བས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ཅི་འགལ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དུས་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་མཐོང་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་ངོ་། །སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་མངོན་ སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་འདས་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་ཡིན་ལ། དུས་གང་ཞིག་མ་འོངས་པར་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་མའི་དུས་ཡིན་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་གཞན་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ དུས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར།དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དུས་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར། དུས་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ཞིག་སྔོན་གྱི་དུས་སོགས་དང་། །ལྡན་དེ་སྔོན་སོགས་ཐ་སྙད་སྟོན། །དེའི་ཡང་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་ཕྱིར། །སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི། སྔོན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མའི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ ལ་སོགས་པའོ།།དུས་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྔོན་ཡིན་ཞེ་ན། དུས་ཀྱི་སྔོན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ།

「那麼，如何你和以前的老師們也通過對於其他成立的成立者，想要成立應該成立？』那麼，不是，因為，『通過其他觀察，』『因為相連，成立和反駁兩者，』『如果一個不存在，爲了否定其他。』『那個是成立反駁，不是從那個確定應該成立，因為僅僅從其他接受沒有確定應該成立。』哦，為什麼？』爲了顯示那個聯繫，如果一個不存在，其他不存在的意義。』沒有應該成立，不可能存在成立者。』那個成立反駁是這個，『許多等等的唯一不是具有其他行境等等的差別，』『因為確定行境和時間和情況的差別與一個混合，因為沒有分別的自性，空于其他，』是這樣，像那樣，通過改變部分，也會成立所有，因為沒有不同，』是這樣等等。』因為像那樣的實事，因為與行境等等不同聯繫相違背。』如果說，即使是一個，因為遍佈，為什麼與許多行境等等聯繫相違背？』那麼，不是，因為不能看見與許多時間聯繫，和哦。』遍佈以前和以後的時間本身不是通過顯現觀察，因為以前和以後的實事是思考的行境。』哪個看見過去，那個是以前的時間，哪個看見未來，那個是以後的時間，在那個時間，沒有從看見的實事不同的其他時間。』如果說，因為沒有時間，如何變成以前等等的表達？』像那樣，也因為沒有行境，』即使有時間，如何變成以前和以後的表達？』僅僅通過與時間聯繫，不會變成以前等等表達的行境，因為也會變成現在出現。』因為時間不同，像這樣，『哪個具有以前的時間等等，』『那個顯示以前等等的表達。』『那個的以前和以後，』『因為不是從自性其他。』『具有以前的時間的實事是，以前，』『具有以後的時間的實事，像那樣，是以後，』是這樣等等。』時間本身如何是以前？』時間的以前本身等等是從自己的自性本身。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、反駁（Prasaṅga）、成立（Sādhana）、應該成立（Sādhya）、時間（Kāla）、以及普遍性（Vyāpti）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 反駁（Prasaṅga）的理解： 文字中討論了反駁的性質，認為反駁是一種重要的論證方法，它可以幫助我們發現和消除錯誤。這與現代邏輯學中關於反證法的討論相關。現代邏輯學認為，反證法是一種重要的論證方法，它可以幫助我們證明一個命題是錯誤的。 成立（Sādhana）和應該成立（Sādhya）的理解： 文字中討論了成立和應該成立的關係，認為成立是證明應該成立的工具，並且成立必須與應該成立之間存在某種聯繫。這與佛教邏輯中關於有效推理的討論相關。佛教邏輯認為，只有滿足一定條件的成立才是有效的。 時間（Kāla）的理解： 文字中討論了時間的性質，認為時間是相對的，並且時間的概念是基於我們對事件的感知。這與現代物理學中關於相對論的討論相關。現代物理學認為，時間不是絕對的，而是相對的，並且時間的概念是基於我們對事件的感知。 普遍性（Vyāpti）的理解： 文字中討論了普遍性的概念，認為普遍性是指一個屬性在所有情況下都成立。這與現代邏輯學中關於量詞的討論相關。現代邏輯學認為，量詞是邏輯推理的重要工具，它可以幫助我們表達普遍性和存在性。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用成立來解釋成立，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、反駁、成立、應該成立、時間、普遍性、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་དག་རྟགས་དང་ཁྱབ་ཉིད་ན། །སྔོན་ཉིད་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་གྲུབ། །ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་དེ་བཞིན་ཕྱིར། ། ཞེ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་འགྱུར། །ཡུལ་དང་དུས་ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་པ་ཡིན་ཡང་། ར་མ་ཎ་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་སྔོན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འགྱུར་བས་ཅི་འགལ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པས་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲིའུ་འབོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དུས་དེ་ནི་འདས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དོ་ཞེ་ན་དེས་ན་ཕན་ཚུན་དུ་རྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བར་ཁྱོད་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་སྔ་མ་ཉིད། །སྔར་ནི་དུས་དང་འབྲེལ་པ་ལས། །དུས་ཀྱི་སྔོན་ཉིད་ལ་སོགས་ཀྱང་། །ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་ཡིན། ། གཅིག་ནི་སྔོན་དུ་མ་གྲུབ་ན། །གཅིག་ཀྱང་གནས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གཉིས་པོ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ན་ནི། །སྔོན་ཉིད་ཕན་ཚུན་བྱས་མི་འགྱུར། །ཅི་སྲིད་དུས་སྔ་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་རྣམས་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདོད་པ་མི་འགྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་གཉི་གའི སྔ་མའི་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དུས་མཚུངས་པ་དང་ཕན་ཚུན་བྱེད་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བྱས་པ་ཉིད་མེད་པས་རང་བཞིན་དེ་རང་གི་རྒྱུས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྔ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དུས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་འདས་པའི་དངོས་པོ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ།གང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་མ་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དུས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་དུས་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་ནི་ལན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། རྒྱུ་ ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས།།འབྲས་བུ་ཡོད་དང་མེད་དེའི་ཕྱིར། །སྔ་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་གནས་པས། །མ་མཐོང་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །སྔོན་དང་ཕྱི་ཡི་ཐ་སྙད་ནི། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྣམ་པར་གནས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་རྒྱུ་དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་ པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་རྟོགས་པ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「像那樣，行境也是，如果說，』這個不是那樣，因為，『如果那些是標和遍佈本身，』『如何成立以前本身等等？』『因為同時行，像那樣，』『如果說，會變成互相依賴。』即使行境和時間是遍佈和常，因為羅摩等等同時行是以前等等，那樣變成有什麼相違？』通過同時行，對於任何也不做表達，不是，像例如，『呼喚床』是這樣。』像那樣，在這裡，也表達那個時間是過去，』如果說，那麼，會變成互相依賴的過失，與你聯繫。』同時行的以前本身，』『以前，從與時間聯繫，』『時間的以前本身等等也，』『因為與同時行聯繫。』『如果一個不是以前成立，』『如何變成一個也存在？』『如果兩者同時出現，』『以前本身不會互相做。』因為在沒有時間以前本身等等之前，不會變成所有同時行，不能成立顯現想要。』然而，因為不認識兩者的以前本身等等是同時和互相做，因為沒有互相做本身，那個自性是通過自己的因產生，』以前等等的自性是實事本身，因此，完全認識時間是沒有意義。』像這樣，說什麼過去實事是以前，說什麼沒有認識，那個以後是什麼，那個是現在之間。』如果說，因為沒有時間，這個如何？』即使有時間，如何？』已經顯示。』因此，這個不是回答。』還有，『從有因和沒有因，』『因為果有和沒有，』『因為以前和以後存在，』『做什麼沒有看見通過觀察？』『以前和以後的表達是，』『因為有和沒有分別存在。』『那個也是從有因和沒有因，因為那個因也是從自己的因有和沒有，』因此，認識沒有看見不是具有道理。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論辯（Vāda）、時間（Kāla）、行境（Viṣaya）、普遍性（Vyāpti）、因果關係（Hetuphala）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 行境（Viṣaya）的理解： 文字中討論了行境的性質，認為行境是指我們所感知和認識的對象，並且行境的概念是基於我們的經驗。這與現代認知科學中關於感知的討論相關。現代認知科學認為，感知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中討論了因果關係的概念，認為因果關係是指原因和結果之間的聯繫，並且因果關係是基於我們的經驗。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的重要基礎，並且因果關係可以通過實驗來檢驗。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用因果關係來解釋因果關係，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論辯、時間、行境、普遍性、因果關係、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་ཡུན་རིང་བ་དང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རྒྱུ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་དུས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཡུན་རིང་མྱུར་སོགས་བློའི། ། བཟུང་བ་དུས་སུ་འདོད་ན་ནི། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་དུས་ལས། །ཅི་ལྟར་མྱུར་སོགས་བློ་འགྱུར་ཡིན། །གལ་ཏེ་བློ་དེ་དག་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟ་བུར་འཛིན པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཟུང་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་དོན་དུ་རིགས་པར་རྟོགས། །དངོས་པོ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི། །གནས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུན་རིང་མྱུར་སོགས་དབྱེ་བ་རྣམས། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དེ་ནི་དུས་ལ་ཐལ་འགྱུར་བས། །ཁྱབ་དང་གཅིག་ཉིད་ཅི་ལྟར་ ཡིན།།འོན་ཏེ། དོན་འདི་དུས་ནི་ཡུན་རིང་ཞེས། །གནས་ལུགས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས། །ཡུན་རིང་མི་རིང་སོགས་དབྱེ་རྣམས། །དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་འགྲོ་ཉིད། །ཡུན་རིང་བ་དང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་གཏོགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ ནི་མ་ཡིན་པས་ན་ཁྱབ་པའི་དུས་རྣམ་པར་གནས་སོ།།འདི་ལྟར་གང་ཞིག་གང་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲ་བོ་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་པས་དུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན། ཡུན་ རིང་མྱུར་སོགས་དབྱེ་བ་ནི།།དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་འགྲོ་ལ། །དུས་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱི་ཡིན་པ། །དེའི་ཕྱིར་དུས་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དུས་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་ཚིག་དོན་གྱི་ནང་དུ་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚིག་གིས་དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུན་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་སུ་ནི་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ལ་མིང་ཙམ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གིས་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུན་རིང་ལ་སོགས་དེ་དག་ཀྱང་། །བྱེད་པ་ལས་ནི་གཞན་མ་ཡིན། །ཡུན་རིང་བྱ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུར། །བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་ཕྱིར། །ཡུན་རིང་པོ་ནས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱེད་པ་དང་ གཞི་མཐུན་པར་རྟོགས་པས་ཡུན་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཉིད་ནི།བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་དོ། །བྱ་བ་ཡང་ལས་དང་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྷ་སྦྱིན་བྱེད་ཅེས་བྱེད་པ་ནི། །བྱེད་པ་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ། །རྟོགས་མིན་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིས། །གཅིག་ཉིད་དུ་ནི་ རྟོགས་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，想要沒有開始和結束的時間，是完全斷定長久和快速等等的自性的因，』那麼，那個也絲毫不是，像這樣，『如果想要長久快速等等是心識的，』『在時間，』『從沒有開始和結束的時間，』『如何快速等等是心識變化？』如果那些心識是持有時間的自性，那個時候，會變成通過沒有開始和結束本身，和遍佈本身持有那個本身，因為不可能讓其他那樣持有長久等等。』哪個是持有的自性，』『那個本身應該認識是意義，』『不是想要實事在其他方式存在。』『長久快速等等的差別，』『因為互相不同，』『那個會變成時間，』『如何是遍佈和唯一本身？』然而，『這個意義，時間是長久，』『從分別安立，』『長久不長等等的差別，』『是時間的自性隨行本身。』長久和快速等等是屬於隨行時間的自性，不是屬於實事的自性，因此，遍佈的時間分別存在。』像這樣，哪個認識與哪個隨行聯繫，那個是具有那個，像例如，認識與花斑牛的自性隨行聯繫，是具有那個，像那樣，也安立時間，』如果說，那樣，那麼，『長久快速等等的差別是，』『隨行時間的自性，』『時間是普遍，』『因此，時間不會成立。』想要在時間的實體詞義中，不是普遍，因為那個是通過詞語是其他意義。』在不同於長久等等的時間中是不存在的。』時間是僅僅爲了讓一些人容易使用，對於那些是設定一個名稱。』長久等等那些也，』『不是從做其他，』『因為進入長久做，像那樣，』『進入做的自性。』因為認識從長久做，與做是相同的，長久等等的那個本身是屬於做的自性本身。』做也不是不同於業和作者的實事，像這樣，『說天授做，』『從作者不同，』『不是認識，因為通過量，』『認識是唯一本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於時間（Kāla）、心識（Buddhi）、普遍性（Sāmānya）、自性（Svabhāva）、行為（Karma）、以及認識的可靠性。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間（Kāla）的理解： 文字中討論了時間的性質，認為時間不是一個獨立的實體，而是我們對事件的感知和理解。這與現代物理學中關於相對論的討論相關。現代物理學認為，時間不是絕對的，而是相對的，並且時間的概念是基於我們對事件的感知。 心識（Buddhi）的理解： 文字中討論了心識的作用，認為心識是我們認識和理解世界的基礎，並且心識的概念是基於我們的經驗。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 普遍性（Sāmānya）的理解： 文字中討論了普遍性的概念，認為普遍性是指一個屬性在所有情況下都成立。這與現代邏輯學中關於量詞的討論相關。現代邏輯學認為，量詞是邏輯推理的重要工具，它可以幫助我們表達普遍性和存在性。 自性（Svabhāva）的理解： 文字中討論了自性的概念，認為自性是指一個事物所固有的屬性，並且自性的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於本質主義的討論相關。現代哲學認為，本質主義認為事物具有固有的本質，並且本質是事物之所以成為其所是的原因。 行為（Karma）的理解： 文字中討論了行為的性質，認為行為是指我們所做的事情，並且行為的概念是基於我們的經驗。這與現代倫理學中關於行為的討論相關。現代倫理學認為，行為是倫理學研究的重要對象，並且行為的倫理價值受到多種因素的影響。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用時間來解釋時間，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於時間、心識、普遍性、自性、行為、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ལས་བྱེད་བུམ་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བུམ་པ་དང་ལས་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། ཆད་གྱུར་ལས་གཞན་བཅད་པ་མེད། །འགྲོ་བོ་ལས་གཞན་ འགྲོ་བ་མེད།།ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ལས། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཐ་དད་ཡིན། །ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་དང་རྒྱུད་འབྲེལ་པར་བྱས་པ་དང་། དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ། ཉམས་པར་གྱུར་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ། ཐ་དད་པ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་བྱ་བ་ལྷས་བྱིན་ལས། །ཐ་དད་མེད་ན་གཞན་དག་དེར། །མི་འགྱུར་གཞན་ཡང་བྱ་བ་དང་། །ལྡན་ཕྱིར་བྱ་བ་གཞན་ཞེས་བརྟག་།འདི་ཡང་སྔར བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དེ།ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལས་མ་རྟོགས་པར་མངོན་སུམ་གྱི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྡོག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་དང་པོ། །འོན་ཏེ་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས། མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པར་དམིགས་ པ་མ་ཡིན་ན།གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་ད་ལྟར་ན་ཡང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་མ་གྱུར་མོད། དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་དེས་ན་ཡུན་རིང་བ་དང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟག་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཅི་ལྟར་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཞེས་འདི་དག་།དངོས་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་ཐ་དད་ཀྱི། །སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དང་། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་རྗེས་ སུ་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ།དེ་ལྟར་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྱུར་བས་དེ་དག་གང་གི་ནང་དུ་བསྡུ། དུས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་འདོད་ལ་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་དག་ནི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ ཡུན་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས།དུས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་ངལ་བ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དུས་སུ་གྱུར་པའི་ཚིག་གི་དོན་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「說，『業做瓶子，』對於那個，從瓶子和業的差別，不是通過顯現觀察不同於業。』因為那個不存在，也不是通過推測，因此，業是不存在本身。』像這樣，『斷絕變成，沒有其他斷絕，』『沒有其他行者，沒有行，』『從沒有開始的習氣差別，』『僅僅認識是不同。』通過沒有開始的習氣和相續聯繫，和顯明執著意義的真實，安立從衰敗的各自的生者隨行和返回不同，也讓認識從不同返回是不同，因此，執著業是不同，這個僅僅是顛倒。』像這樣，『如果業不是不同於天授，』『其他不會變成那裡，』『也因為具有其他業，觀察其他業。』這個也是以前已經顯示本身，從沒有開始的習氣產生的意念認識，不是認識不認識是隨行顯現和返回。』第一品。』然而，如果說，這個稱為業，不是變成存在本身，不是通過顯現觀察不同，』如果說，即使不是變成存在本身，現在也沒有具有標等等，如果不同於實事，通過顯現觀察有什麼相違，因此，是長久和快速等等的常業的差別本身，不是那個真實，像例如，像這個，像那樣等等的意義。』像這樣，『像那樣，這個等等，』『從實事變成不同，』『如果分別思惟是不同的，』『如果成立者，如何？』『如果哪個具有分別思惟，那個與那個隨行相同的自性，分別思惟的行境的意義，那個本身是勝義，那個時候，』『像那樣等等，會變成意念詞語的意義，那些在哪個中收集？』時間等等不是想要那個的理由，也不是不認識。』然而，如果那些是業的差別本身，』如果是那樣，也會是長久等等，認識時間等等的辛苦是沒有意義。』因此，因為沒有持有變成以前和以後時間的詞語的意義，不是通過顯現持有遍佈。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於行為（Karma）、認識（Jñāna）、實事（Bhāva）、時間（Kāla）、普遍性（Vyāpti）、以及因果關係（Hetuphala）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 行為（Karma）的理解： 文字中討論了行為的性質，認為行為不是一個獨立的實體，而是我們所做的事情，並且行為的概念是基於我們的經驗。這與現代倫理學中關於行為的討論相關。現代倫理學認為，行為是倫理學研究的重要對象，並且行為的倫理價值受到多種因素的影響。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的作用，認為認識是我們理解世界的基礎，並且認識的概念是基於我們的經驗。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 實事（Bhāva）的理解： 文字中討論了實事的性質，認為實事是指我們所感知和認識的對象，並且實事的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用行為來解釋行為，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於行為、認識、實事、時間、普遍性、因果關係、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་དུས་ཁྱབ་པ་མེད་ཀྱང་ཡུལ་ཁྱབ་པར་འཛིན་པ་ནི་འགལ་བ་མེད་པར་ འདོད་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་དེའི་རྟེན་ལས་ཐ་དད་པར་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཞུགས་པ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཐམས་ཅད་ཞུགས་པ་ན་གོང་བུ་ གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ།།རྟེན་དེར་མ་ཞུགས་པར་ནི་དེར་ཞུགས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་གཉིས་མཚུངས་སོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་སྤྱི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། བློ་རྣམས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །ཅི་ལྟར་དོན་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད། །གཞན་དུ་མཚུངས་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི།།མཚུངས་དེ་གཞན་ལ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མཚུངས་རྣམས་དོན་ལ་ཡོད་ན་ནི། །དོན་ལས་ཐ་དད་པར་རིག་འགྱུར། །དོན་ལ་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི། །ཅི་ལྟར་དོན་ལ་ཡོད་པར་བརྟགས། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིའི་དོན་གང་ཡིན། དོན་མ་རྟོགས་པར་ རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་རུང་བར་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་ནི་དོན་བདེན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། བརྒྱ་ཞིག་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པའི་རྣམ་པའམ། ཡང་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡིན།རྣམ་པ་གཞན་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། དོན་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མཚུངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བློའི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དེའི་སྤྱི་ནི་ མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་བློ་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི་སྣང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རང་ལྟའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་ན། །ཚིག་ཙམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་ལས། །དོན་གྲུབ་མ་ལུས་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །སྒྲ་ནི་ཀུན་ལ་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། བློ་མེད་ཀྱི་བློ་འཁྲུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，如果說，想要即使時間不是遍佈，持有行境是遍佈沒有相違，那麼，不是，因為對於那個，也沒有觀察從那個所依不同普遍等等。』因為像那樣的自性，與行境等等不同聯繫相違背。』進入那裡，也不是在其他地方那樣變成，因為沒有不同，當所有進入，會變成一個整體。』沒有進入那個所依，不是進入那裡進入。』然而，如果說，產生了認為這兩個相同的意念，因此，普遍是不同和不不同，』對於這個說，『如果意念是相同本身，』『如何意義是相同本身？』『在其他地方，通過相同本身，』『相同那個不會變成其他。』『如果相同在意義上存在，』『會認識從意義不同，』『沒有在意義上看見，』『如何觀察在意義上存在？』『說產生具有隨行方式的意念，』這個意義是什麼？』沒有認識意義，通過無論如何認識方式的意義的詞語，不是讓意義真實成立。』如果分別觀察，會變成稱為具有相同方式的意念的詞語的意義是兩種，因為對於一百個，自己的自性是相同，是相同的方式，或者，因為意義的方式是相同。』因為沒有其他方式。』如果是自己的自性是相同的方式本身，會變成自己的自性本身，不是具有意義的方式是相同，因此，不會變成意義相同。』那個意念的方式也是僅僅自己的特徵，不是那個的普遍，因為那個的意念在其他地方不存在，也沒有依賴意義。』然而，如果說，因為意義的方式本身是相同，說具有那個方式的意念，』那麼，那個也是不真實的，因為會變成顯現兩種方式。』如果說，那兩種方式是顯現本身，那麼，不是，像這樣，『因為落入自己見的方面，』『僅僅通過詞語，從認識，』『會成立所有意義成立，』『因為聲音進入所有。』因此，稱為具有相同方式的意念，這個是意念沒有的意念混亂。』因此，普遍是不存在的。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、行境（Viṣaya）、自性（Svabhāva）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 普遍性（Sāmānya）的理解： 文字中討論了普遍性的概念，認為普遍性不是一個獨立的實體，而是我們對事物之間共同屬性的抽像概念。這與現代哲學中關於共相的討論相關。現代哲學認為，共相是指事物之間共同的屬性，並且共相的存在是一個有爭議的問題。 行境（Viṣaya）的理解： 文字中討論了行境的性質，認為行境是指我們所感知和認識的對象，並且行境的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界。 論證（Vāda）的理解： 文字中討論了論證的性質，認為論證的目的是爲了澄清真理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用普遍性來解釋普遍性，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、認識、行境、自性、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代

།འོན་ཏེ་ལྐོག་ཤལ་ལ སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པར་ངེས་པའི་གསལ་བ་གཞན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ། །མེད་ཕྱིར་རྣམ་པ་འང་གཅིག་མ་ ཡིན།།གཅིག་ཕྱིར་གཅིག་ནི་ཤེས་པས་ན། །གསལ་བ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་འགྱུར། །རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་གཅིག་བཟུང་ན་ཡང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་ཐལ་ལོ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་ནི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་ནི་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བདག་ཉིད་དང་དེ་བདག་ཅན། །དེ་བདག་མིན་པར་བརྗོད་མ་ཡིན། །བརྒྱུད་པས་དེའི་བདག་ཅན་ཡིན་ན། །ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ། །རྣམ་པ་གཞན དང་རྣམ་པ་གཞན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བདག་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གཞན་དེ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་མི་འཛིན་ན། རྣམ་ པ་གཞན་གཟུང་ཡང་དེ་ལས་གཞན་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཐ་མི་དད་པ་ནི་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པར་ ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་རྣམ་པར་བཤད་པ་བྱེད་པའི་ཚིག་ཀྱང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཞིག་པས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་གཞན་ལ་གནས་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་གསལ་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་གཞན་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ནག་སོགས་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ཐ་དད་ལས་ཐ་དད་གང་། །དེ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་ཐ་དད་ན། །རྣམ་པའང་དེར་ནི་ཅིས་ མི་འགྱུར།།གལ་ཏེ་ནག་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དེ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་འགྱུར། གཞན་ཐ་དད་པས་ནི་གཞན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུ་ མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，具有隱蔽等等本身，相同的方式本身，那個不不同的特徵的普遍，因為會變成具有確定行境和時間等等的其他的清晰，沒有過失，』那麼，不是，像這樣，『因為沒有那樣通過顯現持有，』『方式也不是一個，』『因為一個，通過認識一個，』『會持有所有清晰。』『因為方式是一個，』即使持有一個方式，也會變成持有具有方式的所有的意義。』然而，方式是持有本身。』不會變成持有具有方式，因為不同於那個。』不能持有是不同，因為其他是從那個的自性本身持有，』如果說，那麼，也不是，『那個自性和那個具有，』『不是說那個不是那個，』『如果通過傳遞是那個具有，』『會變成不不同本身。』『其他方式和其他方式，通過那個的自性是那個具有本身。』因為那個其他方式是具有方式和具有那個的自性，會變成持有具有那個的自性的方式。』如果說，不持有具有與那個不不同的方式，即使持有其他方式，也不會變成從那個持有其他。』不不同不是持有的理由，因為不持有具有方式。』然而，如果說，因為與那個不不同，那個不會變成其他方式本身，』如果是那樣，那麼，哦，因為方式不是不同，也不會變成具有方式。』通過這個，也捨棄了做分別解說的詞語，因為一個壞掉，不會變成所有壞掉，因為觀察存在於其他清晰，』如果說，因為沒有不同方式，與那個不不同不會變成其他清晰，像其他方式。』然而，如果說，通過黑色等等的差別，具有方式會變成其他本身，不是其他方式，』那麼，不是，『如果黑色等等是其他，』『那個從不同，哪個不同？』『因為與那個聯繫是不同，』『為什麼方式也不會變成那裡？』『如果黑色本身等等是其他于具有方式，如何那個通過不同變成不同？』其他不同不是其他不同。』是因本身做不同本身，』如果說，那麼，不是，因為沒有因本身。』功德本身不是實體的因，因為與那個成立和快樂一起產生。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、自性（Svabhāva）、屬性（Guṇa）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 屬性（Guṇa）的理解： 文字中討論了屬性的性質，認為屬性不是一個獨立的實體，而是依附於實體的性質。這與現代哲學中關於屬性的討論相關。現代哲學認為，屬性是指事物的性質或特徵，並且屬性的存在是一個有爭議的問題。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、認識、自性、屬性、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ཐ་དད་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེ་ཡང་དུ་བའི་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །མ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡང་རྒྱུར་མ་མཐོང་བས་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །ཐ་དད་མིན་ཕྱོགས་ལ་ཐ་དད། །ཅེ་ན་རྣམ་པའང་ཐ་དད་ཉིད། །ཐ་དད་ལས་དབྱེ་མེད་ཐ་དད། །གཞན་དུ་ཐ་དད་མེད་མི་འགྱུར། །ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཐ་དད་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྣམ་པ་ཡང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པས་ཐ་དད་པར་ཐལ་ལོ། །རྣམ་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་དང་།རྣམ་པ་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་ཡོན་ཏན་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་འདུ་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞུང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་དད་ནི་འདི་བརྗོད་པར་རིགས། །གཅིག་པ་ལས་ནི་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །འདི་འདིར་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཞེས། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་ལས་བྱུང་ཡིན། །འོ་ན་ཐ་དད་འགྱུར་ཞེ་ན། །འདི་ནི་བྱིས་པའི་རྩེད་མོར་འགྱུར། །ཐ་དད་ཕྱོགས་ནི་ཡོངས་སྤངས་ ཏེ།།ཕྱོགས་གཞན་ལ་ནི་རྟེན་པའི་ཕྱིར། །དེར་ཡང་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །སླར་ཡང་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། དེའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའི་ ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ།།དེ་ཁོ་ན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། གནས་སྐབས་དེ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཉིད་དོ།

「即使是因本身，因為從那個產生其他不同，對於那個，也會變成有其他做聯繫的不同。』因本身不是具有聯繫，如果不是那樣，火也會變成具有煙的聯繫。』因為沒有看見，不是那樣，』如果說，那麼，因為也沒有看見具有聯繫是因，不應該觀察是因本身。』『在不不同方面是不同，』『如果說，方式也是不同本身。』『從不同沒有分別不同，』『在其他地方，不會變成沒有不同。』黑色等等不是不同於具有方式，因此，如果說，因為從不同，哪個是不不同，那個也是不同，具有方式是不同，』那麼，哦，方式也因為與那個不不同，會變成不同。』方式也不是不同於具有方式，因此，會變成不同和不不同是不同於其他具有方式和方式。』方式是不不同本身，變成方式的功德不是與黑色等等的功德聯繫，因為功德互相不聚集，那個的功德是聚集於具有功德，』是這樣說，是論點，』如果說，那麼，是不合理的，『這個應該說不同，』『因為從一個沒有分別，』『這個在這裡不是這個，』『認識是從不同產生。』『如果說，會變成不同，』『這個會變成孩子的遊戲，』『完全捨棄不同方面，』『因為依賴其他方面。』『在那裡也看見過失，』『因為再次依賴以前。』『因此，方式的特徵也不是普遍。』通過這個，也清晰了主體的特徵，如果是那個隨行，因為持有那個的所有情況，會變成所有看見所有，因為那個本身沒有其他，因為那個情況是主體的自性。』然而，在勝義上，所有是顯現本身。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於因果關係（Hetuphala）、差異（Bheda）、普遍性（Sāmānya）、屬性（Guṇa）、以及實在（Tattva）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（Hetuphala）的理解： 文字中討論了因果關係的性質，認為因果關係是指原因和結果之間的聯繫，並且因果關係是基於我們的經驗。這與現代科學中關於因果關係的討論相關。現代科學認為，因果關係是科學研究的重要基礎，並且因果關係可以通過實驗來檢驗。 差異（Bheda）的理解： 文字中討論了差異的概念，認為差異是指事物之間不同的屬性，並且差異的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於同一性和差異的討論相關。現代哲學認為，同一性和差異是哲學研究的重要對象，並且它們之間的關係是一個有爭議的問題。 實在（Tattva）的理解： 文字中討論了實在的性質，認為實在是指事物的真實本質，並且實在的概念是基於我們的經驗。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於因果關係、差異、普遍性、屬性、實在、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འཁྲུལ་པས་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐམས་ ཅད་སྣང་བ་མེད་དམ་ཅི།།འོན་ཏེ་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་ཚད་མ་ཡོད་མིན་ཏེ། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཙམ་དུ་ཟད། །ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལས་ནུས་པ་ཡིས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་གང་། །དེ་ནི་གཙོ་བོ་འགྲོ་བ་ཀུན། །དེ་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་དང་རྟག་པར་ནི། ། གནས་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ལ། །གསལ་བ་གསལ་བ་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་པར་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། །འདིར་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག་།མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་འགྱུར་ཏེ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་གསོག་།ཅེས་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་གང་། །དེ་གསོག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་ནི། །གསོག་འགྱུར་རྒྱུ་ལ་དེ་ཡི་ནི། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་ཉིད་དེ་འབྲས་སྔར། །ཡོད་སྨྲ་བ་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡི། །དངོས་པོ་དེ་ཉིད་དོན དམ་མིན།།དེའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྤྱི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་མི་འཛིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། དུས་མཚུངས་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཁྱབ་པ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མ་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དུས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གསལ་བ་ཁྱབ་པ་མི་འཛིན་ན། །སྤྱི་ལ་དགོས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་འགྱུར་མ་ཡིན། །ར་དཀར་པོས་ལྷ་གསོལ་ཅིག་བྱས་པ་ན་སྔར་ལྷ་གསོལ་བ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ། །སྙམ་པས། རིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་ གསོལ་བའི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་དེ་སྤྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དུས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་སྔར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་དེའི་རིགས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལ་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་གསལ་བ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་། མི་གསལ་ བར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་གཞན་ནི་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཡང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་མེད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་གཉིས་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་འདི་ནི་སྔ་ཕྱི་བྱུང་བ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལ་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ཡོད་མ་ཡིན། །གསལ་བ་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལའང་། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དུས་མཚུངས་པ་དག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པར རྟོགས་པ་མེད་དོ།

「如果說，』通過錯亂，不顯現，』是分別錯亂，』那麼，那個也是不合理的，像這樣，『所有沒有顯現嗎？』『然而，即使顯現也是錯亂，』『這裡沒有量，』『僅僅是認識本身。』『所有從因的能力，』『哪個是自性存在，』『那個是主體，所有行者，』『是從那個產生。』『如果遍佈和常，』『存在那個本身是普遍，』『清晰清晰互相，』『看見是不同。』『在這裡，這個是相違，』『功德的自性是殊勝，』『不是去看見的道路，』『哪個變成看見的道路，』『像幻術一樣非常聚集。』是這樣說。』因為，『哪個是通過果觀察，』『那個通過聚集本身也是，』『會聚集，因為那個在因上，』『通過自性存在。』『如果說其他那個在果以前，』『會變成衰敗，』『哪個沒有看見，』『那個實事不是勝義。』因此，主體的特徵也不是普遍。』然而，即使因為以前和以後的實事，顯現不進入，如果說，即使不持有時間差別不同的清晰遍佈的普遍，那麼，也持有時間相同，行境不同的遍佈，』如果想，那麼，也不是，像這樣，『變成時間不同，』『如果不持有清晰遍佈，』『對於普遍沒有需要，』『不會變成像那樣的表達。』當白羊做祭祀，『以前看見做祭祀的那個本身是這個，』想，』因為隨行種類，表達者想要那個是普遍，作為祭祀的意義。』看見在同一時間，那個不是接近需要表達，因為兩者都隨行以前，爲了認識那個的種類本身。』對於以前和以後，也從以前和以後的清晰顯現和不清晰顯現的方式不同，沒有認識其他普遍。』像那樣，對於時間相同的，也沒有兩種清晰的方式。』如果說，如何認識說這兩個是相同？』這個認識對於以前和以後產生的也是相同。』像這樣，『對於那個，相同的方式是，』『沒有通過顯現看見存在，』『對於清晰時間相同的也，』『沒有通過顯現看見。』稱為普遍是詞語的剩餘。』以前和以後的清晰，像那樣，對於時間相同的也，沒有認識相同的方式本身是不同。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於認識（Jñāna）、實在（Tattva）、普遍性（Sāmānya）、經驗（Anubhava）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 經驗（Anubhava）的理解： 文字中討論了經驗的作用，認為經驗是我們認識世界的基礎，並且經驗的概念是基於我們的感官知覺。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為知識來源於感官經驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認識、實在、普遍性、經驗、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་སྐྱེ། །དེ་ཡི་གཟུང་བ་སྣང་མེད་ཕྱིར། །སྔོན་ དང་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་བཞིན།།གང་མཚུངས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུང་བ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བའི་སྤྱི་ལ་དམིགས་པར་འདོད་པ་བཞིན་ཏེ། གསལ་བ་དུས་མཚུངས་པའི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ཡང་། སྤྱིའི་ རྣམ་པ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གཏན་ཚིགས་སོ།།འོ་ན་ཐམས་ཅད་མི་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་མེད་ན་ཤེས་པ་དེ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་འདི་དག་ནི། །འགའ་ཞིག་ཉིད་ལ་འཇུག་ན་ཡང་། །རྒྱུ་ཙམ་ཉིད་ལ་ངེས་འགྱུར་གྱི། །སྤྱི་རྟོགས་པར་གོ་ ཅི་ལྟར་འགྱུར།།རྒྱུ་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཙམ་ཞིག་བརྟག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་གོ་ཅིར་འགྱུར། ཡང་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་ཉིད་སྤྱིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ཡང་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། བག་ཆགས་ས་བོན་ སད་པ་ལས།།སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡི་རྣམ་པ་གང་། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཆོག་པའི་ཕྱིར། །སྤྱི་གཞན་ཅི་ལྟར་དོན་མེད་མིན། །ཐ་སྙད་པ་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་བརྟགས་པ་ཡང་རིགས་སུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ངལ་བ་ལྷུར་ལེན་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པ། །གྲུབ་ ཕྱིར་རིགས་ནི་དོན་དམ་ན།།དེ་ཡི་ཆོས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད། །ཚད་མའང་གང་གིས་འཇལ་བ་ཡིན། །རིགས་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པར་གྱུར་ཀྱང་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་འཛིན་པ་དོན་མེད་དོ།།ཡང་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་གསལ་བ་ཉིད་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་མེད་ན་སྤྱིའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཁྱབ་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྟོགས་པ་དེ་ལ་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་།ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གཞལ་བྱ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན། །སྤྱིའི་རྣམ་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ ཡང་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ།

「那個僅僅是認識本身，因為沒有看見應該認識。』沒有應該認識的方式，任何認識也不是認識。』『哪個認識是相同的方式，』『那個產生是沒有觀察，』『因為那個的持有不顯現，』『像以前和以後的差別。』哪個是相同的認識，那個所有是沒有觀察，因為對於那個，持有不顯現。』像例如，想要觀察時間不同的清晰的普遍，清晰時間相同的普遍的行境的認識也是，』說普遍的方式不顯現，是自性理。』如果說，如果所有是不相同，因為沒有普遍，那個知識如何產生？』那麼，那個也是不真實的，『如果這些認識是，』『即使進入一些本身，』『也會確定僅僅在因，』『如何理解是認識普遍？』因為不是確定沒有因，僅僅觀察因本身是合理的，如何理解是普遍的種類？或者，因為僅僅從那些其他返回本身會變成普遍，有什麼斷絕？』那個也是沒有自性，已經顯示。』還有，『從習氣種子甦醒，』『哪個是安立的方式，』『因為僅僅那個足夠，』『如何其他普遍不是無意義？』僅僅是表達者，即使沒有觀察那個本身，爲了成立種類，其他做什麼承擔辛苦？』如果說，因為成立法和非法，』『種類在勝義，』『那個的法是成立者本身，』『通過什麼衡量量？』即使種類成立是自己的自性，對於成立法等等本身，不是特別理解，因為沒有不同於其他種類。』像那樣，如果沒有成立，因為不是接近需要果，持有種類是無意義。』或者，通過像那樣的認識的差別，接近表示的清晰本身是成立法等等，因此，那個本身是普遍。』然而，如果說，如果沒有常和遍佈的普遍，具有普遍的方式的認識會變成沒有遍佈本身，』那麼，是不合理的，『對於那個認識，一些因，』『存在，認識是變成。』『因為存在可衡量的形式，』『完全認識可衡量，』『普遍的方式的可衡量是沒有體驗。』像那樣也是以前顯示本身。』因此，因為沒有顯現的體驗，普遍是不存在本身。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於認識（Jñāna）、普遍性（Sāmānya）、因果關係（Hetuphala）、經驗（Anubhava）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於認識、普遍性、因果關係、經驗、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྣང་བའི་རང་བཞིན་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པས་སྤྱི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་གསལ་བ་གཅིག་གིས་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ལ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་ན།གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། །དེས་ན་གཞི་མ་གྲུབ་ཉིད་མིན། །གལ་ཏེ་འདི་འགྱུར་འདིར་ཡང་དེར། །མིན་ན་གཉི་གའང་ཞེས་འདོད་འདིར། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་དང་ལྡན་པ་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གསལ་བ་གཅིག་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ནི་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་ལ་གནས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། དེ་ནི་ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་ན། །ཁྱབ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་འགྱུར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་གཞན་གྱིས་ནི། །ངོ་བོ འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་མིན།།གལ་ཏེ་སྤྱི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན། །མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ནི། །གསལ་བ་མཐའ་དག་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མ་བཟུང་བར་ ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟོགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱི་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཉི་ག་ལྡོག་གོ། །གལ་ཏེ་འདི་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་ནི། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་སྟོན་པ་ ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཁོ་བོ་ཅག་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དཔེ་མེད་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ནི་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ། དོན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་གཞན་གྱི་ ཆོས་འགལ་བས་འགལ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཐ་མའི་ཁྱད་པར་ལུས་མིན་ཡང་། །ཁྱབ་པར་ཕ་རོལ་འདོད་མ་ ཡིན།།དེ་བཞིན་སྤྱི་ཡང་ཁྱབ་པར་ནི། །འགྱུར་བ་མིན་པར་གཟུང་བར་གྱིས། །ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཐ་མའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་གྱི། ཁྱབ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「顯現的自性也是，因為沒有從那個其他共同體驗，沒有普遍。』如果說，因為普遍是清晰一個到達最終，』因為沒有具有法的普遍，對於你，沒有成立具有法，不是沒有成立基礎本身嗎？』那麼，不是，『這個是成立反駁，』『因此，不是沒有成立基礎本身。』『如果這個變成，在這裡也是在那裡，』『如果不是，那麼，兩個也，』想要在這裡。』如果那樣是清晰一個到達最終，那個時候，不會變成與具有行境遍佈的其他聯繫。』如果不是，會變成說兩個也。』如果說，成立說，與具有其他，不會變成清晰一個到達最終，』成立者是成立。』不是存在於清晰一個，因為遍佈所有清晰。』如果說，不是想要普遍存在於清晰一個本身，』這個過失沒有，『如果那個是共同本身，』『通過顯現會認識遍佈。』『那個的自性通過其他，』『持有自性不是錯亂。』『如果普遍是遍佈，』『會變成通過顯現的量持有是遍佈本身。』顛倒持有不是量本身。』如果說，如果認識是遍佈本身，』『會變成認識所有清晰本身，』因為沒有持有應該遍佈，不會認識是遍佈本身。』也沒有認識。』因此，不是像那樣的自性。』因此，因為沒有普遍本身，兩個法返回。』如果說，這個是存在方面，會變成沒有成立具有法的過失。』這個是承擔顯示互相相違。』我們不能成立像那樣的意義，因為沒有看見其他變成像那樣。』推測不是沒有例子進入。』然而，因為普遍在其他地方不合理，應該認識，與所有意義不一致，對於那個，不是說因為其他法的相違是相違。』因為其他法不是與其他聯繫。』不要將有身體的實事的法連線到沒有身體的普遍，』如果說，那麼，不是，像這樣，『即使最後的差別不是身體，』『也不想要遍佈其他。』『像那樣，也持有普遍不是變成遍佈。』哪個是與沒有身體聯繫的最後的差別，那個也是具有各自確定的所依，不是遍佈。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、實在（Tattva）、經驗（Anubhava）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、認識、實在、經驗、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་ཡང་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ འདའ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ནི་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ལུས་ཅན་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡིན་མོད་ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། སྤྱི་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བླངས་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་མ་བཟུང་བར། །ཅི་ལྟར་སྤྱི་ནི་གཟུང་བར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རང་ངོ་བོས། །གཟུང་ན་དེ་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་སྤྱི། །གཟུང་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག གི་ལྷག་མའོ།།སྤྱི་རང་གི་ངོ་བོས་གཟུང་ན་ཁྱབ་པ་ཉིད་དམ་ཅིག་ཤོས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་གསལ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་དག་དུ་ནི་མི་འཛིན་ཏེ་ ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྤྱི་གསལ་བ་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་ནི་ཅི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན། གསལ་བ་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། གསལ་བ་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་སྤྱི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་གསལ་བ་གཞན་ གྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྤྱི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཅན་མིན་ལས་དང་། སྤྱི་ལས་གང་ དུའང་ཁྱབ་མི་གྲུབ།།མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་མེད་ཕྱིར། །སྤྱི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མ་གྲུབ་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱིས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་ན་ནི་དེ་ལ་ཆོས་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ནི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱོད་དག་ལ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །འདིར་བྱས་པས་དེར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།

「像那樣，因為普遍也不是有身體，不會超越不是遍佈。』然而，如果說，那個差別即使不是有身體，僅僅因為那個不是遍佈，』那麼，哦，這個分別不是由有身體和一個其他做，遍佈和一個其他的理由是普遍和差別的自性本身。』即使是，有什麼過失？不是沒有成立本身嗎？因為即使你們也接近持有普遍是具有法本身，不是成立嗎？』那麼，不是，像這樣，『沒有持有是遍佈本身，』『如何說持有是普遍？』『如果那個通過自己自性，』『持有，為什麼那個是普遍？』稱為持有是詞語的剩餘。』如果通過自己自性持有普遍，會變成持有是遍佈本身或一個其他。』如果說，持有是遍佈本身，』那個進入遍佈所有清晰的普遍的哪個，僅僅通過那個進入不是存在於顯現。』然而，如果說，不持有是在清晰，』如果是那樣，那麼，哦，如何持有與清晰一個聯繫的普遍是持有是遍佈本身？如果僅僅是清晰一個的差別，因為是那個清晰的差別，會變成像差別一樣不是普遍。』然而，如果說，也通過其他種類持有是其他清晰的差別，』如果是那樣，如何認識說那個普遍本身是這個？』已經考察說，沒有通過顯現認識說那個本身是這個。』因此，如何成立普遍自性沒有成立本身成立是遍佈本身？』因此，從不是有身體和普遍，在任何地方，遍佈沒有成立。』因為也沒有通過顯現看見，』『普遍會變成空性本身。』『如果普遍沒有成立，如何你們持有是具有法本身，成立普遍的行境是遍佈？』如果說，那麼，對於那個，會變成成立一些法，在其他地方，不是，』那麼，不是，像那樣，『這個已經說。』這個是成立反駁，這個不是根本理。』因為說對於你們，』『因為在這裡做，也會變成在那裡，沒有過失。』」

།དེ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེར་བྱས་སམ་ འདིར་ཡང་བླང་སྟེ།འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འདིར་བྱས་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། རྟོགས་སོགས་ཀྱིས་བྱས་གཏན་ཚིགས་འགའ། །རང་གི་དོན་དུ་རྟོགས་མི་བྱེད། །སུ་ཡང་བདག་ཉིད་མངོན་འདོད་ལས། །སླུ་བར་བྱེད་པ་ཡོད་དམ་ཅི། །གཞན་ཡང་གཞན་གྱི་ དོན་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་འབད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ལ་ཆེར་འབད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང་དོན་སྨོས་སོ།།དོན་དམ་པར་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། རྟོག་དང་ལུང་ངག་བྱེད་པ་པོའི། །འདོད་པ་ཙམ་དང་ རྗེས་འབྲེལ་དང་།།དངོས་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །བརྟགས་པ་དག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འབྲེལ་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འཕེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་ཡང་འབྲེལ་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་དོན་སྨོས་སོ། །ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ནི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ལས་གཅིག་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་དང་གང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ པ་དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ།དེ་དང་དེར་འཕོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བས་ནི་དངོས་པོར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་ན་གཞན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ངེས་པའི་ཆོས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ དངོས་པོ་ལ།།འགར་ཡང་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་རྟག་ཉིད་ཙམ་ཕྱོགས་མིན་ཏེ། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན། སྒྲ་དང་བུམ་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དང་ ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ན་ནི།དེའི་ཚེ་ཆོས་དེ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒྲ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་དེ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་ དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，為什麼不是在那個本身？在那裡做或在這裡也接受，有什麼相違？對於在這裡做，也有需要，像這樣，『認識等等做一些理，』『不認識是爲了自己的意義。』『誰有顯現想要自己，』『難道有欺騙？』還有，爲了顯示應該特別努力在其他意義本身，努力在自己偉大本身，在這裡也說意義。』在勝義上，通過認識安立的理是不確定本身。』像這樣，『認識和語言的作者，』『僅僅是想要和隨行，』『因為從實事變成其他，』『考察是錯亂。』通過認識安立不是與應該成立的實事聯繫，因為僅僅與習氣隨行。』如果那樣，因為沒有聯繫本身不是理，』聯繫是因為這個本身牽引。』在任何地方，沒有直接顯示聯繫。』因此，說意義。』與方面一致的方面，哪個本身，不是確定在常和無常的一個，因為依賴哪個和哪個做方面，爲了在那個和那個改變。』通過這個，不是成立實事，如果想要說的變成其他，爲了成立其他。』如果說，因為方面是應該成立，依賴那個，其他不是方面，對於那個，不是從那個的與方面一致的方面，哪個本身，稱為法的那個不一致方面返回嗎？』因此，如何不是理？對於在與方面一致的方面確定的法，不可能錯亂于應該成立，』那麼，不是，像這樣，『與方面一致方面，』『在實事，』『沒有確定在任何。』『僅僅無常本身不是方面，』『因為也存在其他。』如果說，因為從與方面一致的方面，哪個本身，意義，爲了具有不錯誤于聲音和瓶子的無常本身的普遍的法，』是這個，那麼，那個時候，那個法僅僅是做本身等等的特徵，爲了顯示不錯誤的法，哪個本身是聲音。』那個不錯誤的法僅僅是做本身等等的特徵。』如果是那樣，那個理是實事本身，不是考察。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、認識（Jñāna）、實在（Tattva）、以及普遍性（Sāmānya）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 理（Hetu）的理解： 文字中討論了理的性質，認為理是指論證的前提，並且理的概念是基於我們的經驗。這與現代邏輯學中關於前提的討論相關。現代邏輯學認為，前提是論證的基礎，並且前提必須是真實的。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用理來解釋理，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、認識、實在、普遍性、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལས་ཕྱོགས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཚེ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སུ་འགྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྟགས་པའི་ཆོས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ལ་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་ནི་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གང་དག་གིས་ཕྱོགས་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་ན། དེ་མངོན་སུམ་དང་དེ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། ཁས་ལེན་པ་ནི་ཚད་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་རྣམ་པར་འཆད་པའི་ གསལ་བ་གཅིག་དང་འདྲེ་བས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པས་ཅི་ལྟར་དེ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཞེས་ཁས་བླངས་པར་རིགས།མངོན་སུམ་གྱི་དངོས་པོ་དུ་མ་བཟུང་ན་ཡང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པའམ་གཞན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་པ་ནི་ཁས་བླངས་པར་མི་རིགས་ སོ།།གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ན་ནི། །གསལ་བ་མཐའ་དག་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པའི་གསལ་བ་མཐའ་དག་ རྟོགས་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ལ་མ་ཁྱབ་པར་གྲུབ་ན་ནི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་འདི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་པོས་རྣམ་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་། ཡང་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ ཉིད་དོ།།ཡང་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐལ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཐལ་བ་ནི། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཉིད་དོ། །གཞན་དག་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་ བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ།ཐལ་བ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡང་རྩ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མེད་པ་དགག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ ན་ཡང་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ།།གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་ན་དེ་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་ཕྱིར། །ཞེས་སོ།

「然而，如果說，因為想要說而做方面本身，那麼，是不合理的，如果說，因為想要說無常本身是方面，即使是那樣，僅僅通過那個，不會成立是無常本身，因為想要說常本身，那個時候，會變成沒有。』如果說，在實事上，通過無常本身成立是方面，會變成成立是成立本身。』因此，考察的法不是成立者。』對於自己成立的意義的成立者，也是三種方式的標幟本身，因此，顯示三種方式的標幟是其他人的推測。』因此，如果那些人承認普遍是遍佈，必須通過顯現和那個等等的量成立，因為承認是具有量的理由。』如何合理承認那個是遍佈，通過與行境和時間分別解釋的清晰一個混合，認識沒有分別的自性，遠離其他？即使持有許多顯現的實事，因為沒有認識不同於那個或其他，』不認識是不合理承認。』如果說，觀察的方式本身是普遍，』那麼，不是，因為方式沒有遍佈。』如果觀察是遍佈本身，』『會變成觀察所有清晰。』如果是那樣，會變成認識所有行境和時間不同的清晰。』如果成立方式不遍佈于清晰一個到達最終本身，也捨棄沒有成立具有法本身。』如果說，如何這個是成立反駁？』因為對方承認方式本身是普遍，或者，因為遍佈本身是成立反駁。』或者，因為遍佈，不會變成觀察是清晰一個到達最終本身，是反駁的意義，返回是根本理。』反駁是，成立根本理的遍佈的意義本身。』其他說，因為自性遠離其他，是根本理，反駁是應該認識那個本身。』這個接近安置也是爲了顯示是根本的到達最終。』稱為遠離的理是遮止沒有的自性，那個即使是普遍實事不存在，也是成立本身。』對於理實事不存在，不是應該承認具有實事自性的法，『如果那些不存在，那個不存在，』『因為從說也認識那個。』是這樣說。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、以及實在（Tattva）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論證（Vāda）的理解： 文字中討論了論證的性質，認為論證的目的是爲了澄**理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、普遍性、認識、實在、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཆོས་ཅན་ན། །དེ་ལ་ཁྱབ་པ་མིན་ཉིད་སྒྲུབ། ། གཏན་ཚིགས་དངོས་མེད་ཙམ་ཡིན་ན། །གང་དུ་ཅི་ཞིག་གང་གིས་སྒྲུབ། །མེད་པ་ཙམ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡིན། །གང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་ངེས་པར བརྟག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྤྱི་བློ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་མེད་པར་ནི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་ཉེས་ཀྱང་སུན་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ན་འདི་ལྟར། ལྡོག་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། །ཡོད་སྲིད་དངོས་པོའི་ རྗེས་འགྲོ་མེད།།འཇུག་པ་ལ་སོགས་བྲལ་འགྱུར་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་རུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་ན་གཅིག་མེད་པས་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་ཏེ། རྩ་བའི་གཏན ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འདི་ན་གང་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ཡོད་དགོས་སོ། །འོན་ཏེ་འདིར་ཡང་དངོས་ པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བ་གཞན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ཉིད་གཉི་གའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ བསྒྲུབ་པ་ལ་དེ་དམིགས་པ་གཞན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གྱི་ནའོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「那個是不存在本身，『如果普遍是具有法，』『對於那個，成立不是遍佈本身。』『如果理僅僅是無實事，』『在哪裡，什麼通過什麼成立？』『僅僅不存在是那個理，』『因為沒有任何聯繫，』『如何成立應該成立？』然而，如果說，清晰是與其他聯繫和遠離，那個時候，也應該確定考察那個是什麼。』因此，通過其他說確定的普遍，會存在於心。』沒有接近收集方面的法，理不能成立應該成立。』然而，如果說，通過其他排除的特徵的普遍，從善逝成立，』如果是那樣，會變成僅僅是其他人的想要，想要駁倒即使是其他承認的過失。』還有，僅僅想要通過其他排除的特徵，普遍是遍佈本身，像這樣，『返回相同本身是，』『可能存在不隨行實事，』『會遠離進入等等。』然而，如果說，即使對於普遍不存在，也存在遠離的特徵的理，』那麼，也不是，因為對於不存在，理是不合理的。』如果說，對於成立不存在是合理本身，』那麼，不是，如果沒有聯繫，通過一個不存在，會認識其他不存在。』持有是隨行聯繫，因此，僅僅顯示在那個的力量中，沒有做遍佈，在那個沒有應該遍佈，僅僅顯示不一致方面不存在，不是根本理。』然而，如果說，爲了成立沒有各自確定的實事的行境，也接近持有不觀察做遍佈，』如果是那樣，『在這裡，沒有哪個木材的樹，』通過這樣的方式，需要有通過量成立的其他具有法。』然而，如果說，也在這裡持有實事和無實事是共同的具有法，』那麼，也是不合理的，因為沒有其他實事和無實事是共同。』如果說，僅僅分別認識的顯現是兩者的共同的具有法，』如果是那樣，然而，爲了成立不是具有接近持有實事，那個觀察是其他理，因此，那個是過失。』因此，這個不是根本理，因為沒有成立普遍具有法。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於普遍性（Sāmānya）、理（Hetu）、實在（Tattva）、認識（Jñāna）、以及論證（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於普遍性、理、實在、認識、論證、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། འདི་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཁྱབ་པ་ཉིད་ མ་ཡིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི། ཕྱིར་རྒོལ་གཅིག་པུ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གཉི་ག་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་དོན་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་སྨོས་པ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཅི་ ལྟར་གཅིག་ལ་རྟོགས་ཙམ་ལས།།གྲུབ་བཞིན་གཉི་ག་ལ་ཡང་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་རྟོགས་པ་འདི་དག་ནི། །ངེས་པར་སྐྱེ་དང་འབྲེལ་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཉི་ག་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དོན་སྨོས་དེ་ནི་སྒྲ་དག་དང་། །རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་བདག་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ཉིད་མིན་པར་སྒྲུབ་དོན་ཏེ། །དོན་ལས་དོན་ནི་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི། དོན་སྨོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་སྦྱར་བའི་ བདག་ཉིད་ཅན་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དོན་གཉིས་ལས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཁོ་ན་མ་རྟོགས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་ན་ ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར།དེ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་བཟློག་ཟིན་པས་དོན་སྨོས་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལ་ཡང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཚུལ་གསུམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡིན་པས།ཇི་ལྟར་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་འོ་ན་འདིར་སྨོས་པ་དེ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་རང་གི་ངེས་པ་བཞིན་གཞན་ གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ནི།མི་རིགས་པར་སྨྲ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ནི་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྒྲུབ་ བྱ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚིག་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「對於說形等等本身是普遍的方面，這個不是成立反駁，因為通過顯現認識那些不是遍佈本身。』因此，對於兩個辯論者成立本身是理，不是對於一個辯論者成立。』如果說，如果哪個對於兩個都完全成立，那個是意義本身，為什麼需要說意義？』那麼，不是，因為，『如何僅僅從一個認識，』『也會變成對於兩個成立？』『因為這些認識，』『不是確定產生和聯繫。』因此，即使與方面一致方面，哪個本身等等，兩個也沒有成立，因為不是意義本身，不是理本身。』像這樣，『說意義那個是聲音等等，』『具有通過認識安立的自性。』『爲了成立不是標幟本身，』『因為從意義成立意義。』爲了顯示哪個是具有自己看見的差別的說意義，那個是僅僅通過聲音和認識結合的具有自性不是理，因為可能存在從兩個意義理解本身。』如果說，不是僅僅沒有認識沒有成立和相違和不確定的特徵，不是理爲了成立意義？如果這個具有三種方式，如何會變成不是理？如果那個沒有三種方式，那個時候，僅僅通過自己意義的推測的特徵已經返回，為什麼通過說意義做？』因為其他意義的推測是顯示三種方式的標幟，』如果說，那麼，不是，因為即使對於自己意義的推測，也獲得通過認識安立的三種方式理的特徵，如何從那個返回？』那麼，在這裡說那個不是做，因為應該變成是自己意義的推測，』如果說，那些想要成立自己確定的語言，也成立其他語言，那些會變成說是沒有道理的，因為那個沒有成立。』成立應該成立是成立者，不是應該成立本身。』如果說，語言是成立者，』那麼，不是，因為語言不是直接成立，因為不是與應該成立聯繫。』語言不是與意義聯繫。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、普遍性（Sāmānya）、認識（Jñāna）、以及語言（Vāc）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 語言（Vāc）的理解： 文字中討論了語言的作用，認為語言是我們表達思想和交流資訊的重要工具。這與現代語言學中關於語言的討論相關。現代語言學認為，語言是一個複雜的系統，它具有多種功能。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、普遍性、認識、語言、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་དོན་རྟོགས་ཕྱིར་དོན་ལ། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེས་ན་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གནས་མ་ཡིན། །སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཚུལ་གསུམ་པས་བྱས་ པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་གམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ། གཞལ་བྱའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ དོན་དེར་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ནི་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ནི་དོན་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པ་དེར།ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་མ་བརྗོད་པར་གྲུབ་པོ། །འོན་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཚིག་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགོད་དོ་ཞེ་ན།ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ལྷན་ཅིག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ལྟར་མཁོ་བ་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱེད། འགའ་ཡང་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མེད་དོ། དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་སྨྲ་བ་པོའི། །བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལས། །ཚད་ཡིན་དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དག་།སྐྱེ་ཕྱིར་དངོས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་དགོད་པ་དོན་མེད པར་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་ནི་ཅི་ལྟར་ཚིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་ཀྱང་དེ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་དེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། འབྲེལ་པ་ཡང་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ ནི་བདེན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཀྱང་ཚིག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། དེར་བསམ་པ་སྟོན་པ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་དངོས་སུ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཚིག་གི་ཚད་མ་ཉིད་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ།

「因此，『爲了通過意義認識意義，』『在意義上，不能說方面和理。』『因此，那些從自己，』『不是存在成立者。』『聲音是無常，因為是所作，』通過三種方式，所作本身是理解無常，因為對於那個，沒有錯亂，不是方面的詞語或理的詞語。』如果不是那樣，『聲音是常，因為是所量，』通過那個，也會變成成立應該成立，因為對於那個，也有方面和理的詞語。』如果說，因為那個的意義沒有聯繫在那裡，不是理，』那麼，哦，因為聯繫，會變成通過意義本身認識意義，會變成說，詞語不是直接成立者。』因為即使沒有意義，也存在詞語。』在哪裡，理的詞語不是成立者，在那裡，沒有說方面的詞語不是成立者，成立了。』然而，如果說，通過成立應該成立的詞語，成立應該成立的意義，』那麼，不是，因為過失是理沒有意義。』然而，如果說，僅僅是承諾不是成立者，因此，安置理，』如何不是成立者是成立者？』如果說，是同時成立者，』如何沒有需要是同時做？』沒有想要同時做一些也不接近需要的。』因此，詞語不是成立者。』還有，『方面的詞語，那個說話者的，』『從顯示想法，』『因為從那個產生猶豫，不是直接成立者。』在那裡，猶豫的因本身不是理。』因為沒有與意義聯繫本身是猶豫的因，如果不是那樣，安置理會變成沒有意義。』那麼，哦，如何詞語不是成立應該成立的意義，像那樣，成立者也不是從那個理解意義，在那裡，也是那個沒有聯繫本身。』如果聯繫，通過什麼返回與應該成立的聯繫？』那個是真實的，成立者的意義也不是通過詞語成立，因為在那裡，從顯示想法是量，因此，不是直接成立者。』對於成立者，也是詞語的量本身牽引。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、以及實在（Tattva）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 語言（Vāc）的理解： 文字中討論了語言的作用，認為語言是我們表達思想和交流資訊的重要工具，但它本身不是真理的保證。這與現代語言學中關於語言的討論相關。現代語言學認為，語言是一個複雜的系統，它具有多種功能，但語言的意義和真理值是不同的概念。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的作用，認為認識是我們理解世界的基礎，並且認識的概念是基於我們的經驗，但認識也可能受到語言的影響。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括語言。 實在（Tattva）的理解： 文字中討論了實在的性質，認為實在是指事物的真實本質，並且實在的概念是基於我們的經驗，但語言不能直接把握實在。這與現代哲學中關於實在論的討論相關。現代哲學認為，實在論認為存在一個獨立於我們意識的外部世界，但我們對實在的理解是通過我們的認知和語言進行的。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力，但語言也可能導致誤解。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法，同時也質疑語言的可靠性。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理，同時也暗示了語言的侷限性。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響，同時也暗示了語言的相對性。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 論證的有效性： 文字中討論了論證的有效性問題，認為論證必須是邏輯有效的，也就是說，論證的結論必須從論證的前提中邏輯地推導出來，同時也暗示了語言的有效性問題。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、實在、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཡང་ཚད་མ་འཕེན་པར་འགྱུར་ རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གིས་ནི་སྔོན་ཞུགས་པའི་ཚད་མ་འཕེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྗེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཚིག་གིས་ཅི་བྱ། མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ནི་ གཞན་གྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིས། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད། ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་རང་ཉིད་ལ། །ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་སྟོན་བྱེད། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ནི། མ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ན་ཅི་ལྟར་གྲུང་པར་བྱེད་པ་ཡིན། རང་ཉིད་མི་ནུས་པ་ནི་ནུས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། འགྱེལ་བ་འགྱེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །གང་དུ་འང་བརྟེན་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་མ་གྲུབ་མ་གྲུབ་པ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རབ་གྲུབ་མིན། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པ ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་རང་ཉིད་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་དོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །ཚིག་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ བརྗོད་དེ།།དེ་རང་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རང་དོན་ཉིད་ཡིན་ལ། སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བརྗོད་ཀྱི། རང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི། དེ་རང་གི་དོན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྱི་ན་བརྗོད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་དོན་ཡིན་གྱི། ཚིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པར་བྱེད་པས་དེ་ཡང་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་གིས་ནི་ཅེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，對於應該成立，也會變成牽引量，』那麼，不是，因為在那裡，那個時候，會變成量。』詞語是牽引先前進入的量，因為對於那個，可能存在遺忘。』對於現在，顯現本身是量，對於那個，詞語做什麼？』對於顯現的意義，不是其他接近顯示是偉大。』因此，詞語不是成立者。』那麼，哦，通過方面的詞語，是間接地成立者，譬如像成立的詞語一樣，』那麼，也不是，『通過說應該成立，』『即使是通過間接，也沒有能力。』『即使說理自己，』『沒有能力，也顯示能力。』如果說，顯示通過量成立的能力，如何成立的詞語是成立者，像那樣，如果方面的詞語也變成那樣，』在顯示沒有成立的時候，如何做成立？』自己沒有能力，不是不依賴於能力，會變成具有能力。』像這樣，『依賴於倒下倒下，』『在任何地方，不會變成依賴。』『像那樣，沒有成立沒有成立，』『通過那個本身，不是完全成立。』因為通過方面的詞語，說應該成立沒有成立本身，如何方面的詞語是成立者？』因為理的詞語自己沒有能力，也說能力，』因此，說成立者。』因為通過與應該成立的意義聯繫，』『說成立者，』『說詞語是成立者，』『那個自己不是成立者。』因此，稱為其他意義和推測是相違。』像這樣，『依賴於應該顯示，是自己意義本身，』『依賴於顯示者，僅僅是說的剩餘，』也清晰說哪個，因為那個是推測的因本身，接近考察后說推測，自己不是。』因此，依賴於應該顯示，那個是自己意義本身，是過失說，因為對於那個，是理解三種方式的標幟本身，因此，是自己意義，詞語不是，因為從那個沒有理解意義。』如果說，通過回憶，那個也是幫助，因此，是理解本身，』那麼，不是，因為詞語僅僅說說是哪個。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、以及量（Pramāṇa）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中討論了量的作用，認為量是指獲得知識的可靠手段，例如顯現（Pratyakṣa）和推測（Anumāna）。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་ཚིག་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ཀྱང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི གཞན་གྱི་དོན་ཉིད་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ཏེ།སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེས་ཅིས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་མེད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ལ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་བས།འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འམ། གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་གྱི། བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་དོན་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེས་རང་ཉིད་དེའི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་དགོས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཚིག་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་ཡང་ཚིག་ཚད་མ་འམ་ཚད་མ་མ་ཡིན། ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཅི་སྟེ དོན་ལ་མ་ཡིན།ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ལ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དྲན་པ་ ཉིད་ཅི་ལྟར་འགྱུར།དུ་བ་ནི་མེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་དེ་དང་སྒྲ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་དྲན་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དྲན་པ་གང་དང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་འབྲེལ་པ་ལས་ཡོད་ཡིན། །དེ་ལྟར་ལྐོག་གྱུར་མེ་ལ་ནི། །དུ་བ་ལ་ནི་དྲན་ པ་ཡིན།།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ཙམ་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། འབྲེལ་པ་དང་དྲན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་མ་འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་འདི་ལྟར་མཐོང་བའི་དོན་ལ་འབད་རྩོལ་ལམ། མང་དུ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ཡི། །གང་རུང་དོན་ འགའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་།།དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མིན་ནས་ཅི། །འོན་ཏེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པར་ནི། དེ་དེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྒྲ་ལས་ནི་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དྲན་ནོ་ ཞེས་མ་གྲུབ་པ་དེས་ན་འབྲེལ་པར་མི་འགྲུབ་པོ།།འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་མ་བརྟགས་པ་དག་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལས་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「因此，詞語即使依賴於兩者，也是說的剩餘。』那個的其他的意義本身是依賴於顯示者，對於顯示者，那個沒有幫助。』那個是推測的因本身，推測本身是依賴於應該顯示。』如果說，依賴於其他，會變成是其他意義，依賴於其他，會變成是推測本身，這個如何是？』或者安立功德本身是過失，』因為對於哪個是顯示者，那個不會變成推測，因為僅僅是應該顯示本身。』那個會變成從顯示者是其他意義。』如果不是那樣，也會變成是自己意義，因為那個自己做那個的意義。』也已經說了接近考察的需要。』因為詞語不是成立其他方式的意義。』如果說，對於回憶，詞語是量或不是量？』如果是量，為什麼對於意義不是？』如果不是量，如何從那個產生回憶？』因為那個本身，如果不是那樣，會變成從那個是量本身，回憶不是。』對於回憶，那個是因，不是認知者，因此，不是存在量本身。』因為沒有與意義聯繫，如何從那個變成回憶本身？』煙是與火聯繫，因此，產生回憶。』像那樣，如果那個和聲音也是聯繫，會那樣產生回憶。』像這樣，『回憶哪個和哪個是，』『那個是從聯繫存在。』『像那樣，對於隱蔽的火，』『對於煙是回憶。』那個不是，因為僅僅回憶是從聯繫存在，會變成聯繫和回憶者不是，因為即使從沒有與意義聯繫也存在，這兩個有什麼相違？』像這樣，『對於看見的意義，努力，』『或者許多一起使用，』『從任何一些意義，』『為什麼不產生回憶？』然而，如果說，確定的自性的回憶是從聯繫本身存在，不是從其他，』那麼，是合理的，如果沒有聯繫，那個在那裡不是確定。』然而，從聲音回憶是確定的自性，沒有成立，因此，沒有成立聯繫。』像這樣，沒有考察聯繫的那些會變成猶豫。』從聲音，僅僅是觀察產生猶豫。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、量（Pramāṇa）、以及記憶（Smṛti）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中討論了量的作用，認為量是指獲得知識的可靠手段，例如顯現（Pratyakṣa）、推測（Anumāna）和回憶（Smṛti）。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 記憶（Smṛti）的理解： 文字中討論了記憶的作用，認為記憶是過去經驗的再現，但它不是完全可靠的，因為記憶可能受到多種因素的影響，例如遺忘和誤解。這與現代認知科學中關於記憶的討論相關。現代認知科學認為，記憶是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力，但語言和記憶也可能導致誤解。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法，同時也質疑語言和記憶的可靠性。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理，同時也暗示了語言和記憶的侷限性。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響，同時也暗示了語言和記憶的相對性。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 關聯性： 文字中討論了關聯性在回憶中的作用，認為回憶通常與過去的經驗相關聯，但這種關聯性不是絕對的，因為回憶也可能受到其他因素的影響。這與現代認知科學中關於關聯性記憶的討論相關。現代認知科學認為，關聯性記憶是一種重要的記憶機制，它可以幫助我們回憶過去的經驗。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、量、記憶、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོ་ན་ཅི་ལྟར་ངེས་སྨྲས་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་སྔར་ཞུགས་པ་ཚད་མས་བརྟགས་པ་ཉིད་ལས་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཚད་མའི་ངེས་པའི་ཚིག་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚིག་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པ། དེ་ལྟར་འདི་ལ་འདོད་པ་ཉིད། །རང་ཉིད་དོན་ལ་དེ་ཚད་མིན། །གང་ཕྱིར་དོན་ འདི་གྲུབ་པ་ན།།ངེད་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཡང་མེད། །དོན་ལ་མི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཚད་མ་ཞེས་བྱས་པས་ནི་ཆད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཚད་མ་ཡང་ཚིག་ལས་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་རིག་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེས་པ་ནི་རང་རིག་པ་དེ་ཁོ་ན་ ལས་ཡིན་ནོ།།ཅི་ཚིག་མེད་པར་ཡང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡིན་པ་ཉིད་དེ་འབད་རྩོལ་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་འབད་རྩོལ་ལས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཚིག་ལས་དོན་ལ་ལོག་པར་ནི། །དྲན་པའང་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་ཡིན། ། བདེན་དང་མི་བདེན་པ་དག་གིས། །ཚིག་ལས་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མེད། །དོན་ལ་རྟོག་ན་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་རྗེས་དཔག་ཉིད། །དྲན་པ་ལོག་པར་འཇུག་པ་ནི། །འབད་རྩོལ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལ། །ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་ཉིད་ལས་སྔར་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ངེས་པ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཚིག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ལ་མ་ཡིན། དོན་ལ་ཡང་མ་ཡིན། འབད་རྩོལ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཚིག་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ད་ལྟར་འདས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་འབྲེལ་པ་དེས་ ད་ལྟ་ནི་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེ་ན།ཚད་མ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །དེས་ན། ཚད་མ་ལས་སྐྱེས་དྲན་པ་ནི། །བཏགས་ནས་ཚད་མ་ཇི་ལྟར་མིན། །ཚད་མ་མིན་ལས་སྐྱེས་པ་གང་། །དེ་ནི་ཚད་མ་མིན་པར་འདོད། །དྲན་པ་འདི་ནི་ཚད་མ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ ལ་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནམ།དྲན་པ་དེ་ཡང་དྲན་པ་གཞན་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྐྱེས་པར་ག་ལ་འགྱུར། དྲན་འདི་བརྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །ལོག་ལ་བརྟེན་པ་མེད་དམ་ཅི། །དོན་ཐོབ་ཕྱིར་ན་ལོག་མིན་ན། །དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཉེར་གཞག་ཉིད། །འདི་ལ་ ཡང་བརྗོད་དེ།འདི་ནི་རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐ་སྙད་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་མཁོ་བ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「那麼，如何確定說確定那個，是像那個一樣？』那麼，不是，因為那個確定是從量本身。』像這樣，先前進入通過量考察本身是確定，不是僅僅通過詞語。』那麼，哦，從量的確定的詞語存在，如果是那樣，詞語也是量本身？』對於這個說，『像這樣，對於這個是想要本身，』『自己對於意義，那個不是量。』『因為這個意義成立，』『我們什麼量也沒有。』對於意義，不是詞語是量，因為說量量，什麼也沒有減少。』量也不是從詞語成立，因為那個是從自己認識成立。』對於那個，僅僅是回憶者，那個是從自己認識那個本身。』什麼，即使沒有詞語也存在？』是存在本身，因為也看見從努力回憶。』然而，如果說，哪個時候不是從努力，那個時候，詞語是量？』那麼，不是，『像這樣，從詞語對於意義返回，』『也看見產生回憶。』『通過真實和不真實，』『沒有看見從詞語的差別。』『如果對於意義認識，那個時候，』『那個是自己推測本身。』『進入返回的回憶，』『也從努力產生。』『因此，對於一些標幟，』『僅僅通過極度考察，先前是確定的量的自性，』因此，詞語不是量。』不是對於量，也不是對於意義，也不是對於努力。』對於隱蔽的意義，僅僅是推測本身是量，詞語是從那個的門。』如果說，持有聯繫的量現在是過去，如何那個聯繫現在是有回憶，那個不是量？』因為通過量產生，是量本身。』因此，『從量產生回憶，』『安立如何不是量？』『哪個從不是量產生，』『那個想要不是量。』『這個回憶是從量產生，』對於這個，回憶本身不是理由嗎？』那個回憶也依賴於從其他回憶完全清凈，如何會產生確定？』『如果說，這個回憶是堅固，』『難道不是依賴於返回？』『如果爲了獲得意義不是返回，』『那個是成立接近安置本身。』對於這個也說，『這個從自己認識自己的自性，』『從俗諦是量本身。』也已經在最初說了。』俗諦也是觀察是獲得意義的特徵本身，其他不是具有需要的。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於量（Pramāṇa）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、記憶（Smṛti）、以及真理（Satya）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 真理（Satya）的理解： 文字中討論了真理的性質，認為真理是指事物的真實本質，並且真理的概念是基於我們的經驗，但語言不能直接把握真理。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是一個複雜的問題，它涉及到我們如何認識世界以及我們如何表達我們的認識。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用量來解釋量，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 論證的有效性： 文字中討論了論證的有效性問題，認為論證必須是邏輯有效的，也就是說，論證的結論必須從論證的前提中邏輯地推導出來，同時也暗示了語言和記憶的有效性問題。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 俗諦（Saṃvṛtisatya）： 文字中提到了俗諦的概念，認為俗諦是指我們通過語言和概念所理解的世界，但它不是絕對的真理。這與現代哲學中關於語言和真理的討論相關。現代哲學認為，語言和概念是我們理解世界的重要工具，但它們也可能導致我們對世界的誤解。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於量、語言、認識、記憶、真理、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་དྲན་པ་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་ལས་བརྟན་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ ཚད་མ་ལ་སོགས་པར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བརྟན་ཉིད་དེ་ནི་ཐོབ་པ་ལས། །བརྟེན་ནས་གོམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན། །གཞན་གོམས་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི། །བརྟན་པ་ཉེ་བར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཐ་སྙད་གོམས་པ་ཉིད་ མེད་ན་ནི།དེ་ཅི་ལྟར་ཐོབ་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་བརྟན་པར་འགྱུར། གཞན་གོམས་པས་གཞན་དུ་བརྟན་པར་འགྱུར་ན་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དེ་ཉིད་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་མི་འཇུག་པས་སྐྱོན་མེད་ དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚིག་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་བཞེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་སྐད་དུ། རང་ཉིད་ངེས་བཞིན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་སྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡི། །ཕྱོགས་ཆོས་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་ བྱ་དག་།བརྗོད་པ་ལས་གཞན་སྤང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས། །ནུས་མེད་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བཤད། །ཇི་སྐད་དུ། རྗེས་དཔག་བྱ་དེར་བསྟན་པ་ནི། །གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྤངས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་དེ་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ནི ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་།འབྲེལ་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་བསྟན་པར་ཁས་ལེན་ཅེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དག་བརྗོད་པ་སྟེ། གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་ཁྱབ་པའི་ནང་དུ་འདུས་ པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།དམ་བཅས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་གཉིས་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པས་ནི་ཚུལ་གཉིས་འཕངས་པའི་ ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཚུལ་གསུམ་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，一些回憶自己是堅固，因此，這個是確定是量等等，不是從俗諦？』那麼，不是，『像這樣，』『堅固本身是從獲得，』『依賴於習慣本身存在。』『從其他習慣對於其他，』『不會接近產生堅固。』如果說，沒有獲得意義的特徵俗諦習慣本身，如何會變成接近需要獲得堅固？』如果通過其他習慣，對於其他變成堅固，世界的俗諦那個本身會變成減少。』因此，因為輪迴者的道理僅僅是這個，不進入普遍俗諦的量，沒有過失。』因此，因為詞語是推測的因，存在說，是推測。』如果說，老師不是想要方面的詞語本身嗎？』如所說，『自己確定后，對於其他，』『想要產生確定，』『方面法聯繫應該成立，』『從說之外，應該捨棄。』』那麼，不是，『像這樣，』『通過理的意義的行境本身，』『沒有能力，那個說是說。』如所說，『顯示應該推測的那個，』『想要是理的意義的行境。』』我們看來，顯示應該推測的哪個，那個是理的意義的行境本身，不是成立者。』因此，因為捨棄直接成立者本身，顯示說應該成立那個沒有能力本身。』那麼，哦，如何承諾顯示方面法本身和聯繫和說應該成立？』這個說方面法和聯繫和應該成立的意義不是，說聯繫應該成立，哪個所作，那個是無常，在遍佈中，說應該成立本身，不是承諾的自性。』應該成立是成立者遍佈本身，僅僅是必然接近顯示。』因此，不是顯示兩個支分本身。』通過聯繫，因為牽引兩種方式，理是三種方式本身。』因此，說聲音是無常，不是最初和最後也應該顯示，因為僅僅通過第二種方式，成立應該成立。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於量（Pramāṇa）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、記憶（Smṛti）、真理（Satya）、以及論證結構（Vāda）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論證結構（Vāda）： 文字中討論了論證的結構，認為論證應該包含前提（理，Hetu）和結論（應該成立，Sādhya），並且前提應該支援結論。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 論證的簡化： 文字中暗示了論證的簡化，認為論證不需要包含所有可能的細節，只需要包含足夠的資訊來支援結論。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證應該簡潔明瞭，並且應該避免不必要的細節。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於量、語言、認識、記憶、真理、論證結構、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་དེ་ལའང་ནུས་ཡོད་དེ། །གཏན་ཚིགས་ཚིག་ནི་འཇུག་ཕྱིར་ན། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཤེས་ པར།།འདོད་པས་སྐབས་ལ་བསྟེན་པ་ཡིན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་ན་ཡང་། །དེ་མཚུངས་ཕྱིར་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་མེད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་མ་དཔྱད་པར་ཐོ་བ་བབས་པ་དང་འདྲ་བར་འབྲེལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་ཅིང་། དེ་ ལས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། ཤེས་པར་འདོད་པ་དང་། སྐབས་དང་དེའི་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ངག་གི་ཡན་ལག་བཅུར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་འདིར་ཐེ་ཚོམ་ ཟ་བའོ།།ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ནི་འདི་ཉིད་དོ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐབས་ནི་འདི་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ངས་རྟོགས་པའོ། །འདིར་ནི་ང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཨག་ཚོམ་འཆོས་ཤིང་ངག་གི་ཡན་ལག་བཅུར་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པ་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་མཐུན་པའི་ཚིག་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱ་དེས་བག་ཙམ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲའི་སྤྲོས་པ་ཙམ་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དེ་དག་གིས་དོན་ ལ་གནས་པའི་དོན་འགར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་ཀྱང་རྒོལ་བའི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནང་གི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་ཡན་ལག་ནུས་པ་ ནི།།ཚུལ་གསུམ་དག་ལ་ཡང་དག་གནས། །དེ་ལ་དྲན་པ་སྐྱེད་པ་ནི། །དེ་ཉིད་ཚིག་ལ་ཡང་དག་གནས། །རེ་ཞིག་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཉིད་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་ངེས་པ་བཞིན་དུ་དང་པོ་བསྒྲུབ་བྱ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་ཀྱང་བླང་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱང་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་ཡང་ ཚུལ་གསུམ་ལས་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད།།དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པ་དང་མཇུག་བསྡུ་བ་དག་ནི་མི་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་གཏོད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་ནུས་པ་སྟོན་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，即使對於那個也有能力，因為理的詞語進入，那個是通過猶豫知道，想要依賴於場合。』即使承認不一致方面，因為那個相同，會變成沒有盡頭。』什麼，如果說，如果沒有方面的詞語，理的詞語沒有考察，會變成像石頭落下一樣，沒有聯繫，不進入，因為從那個進入理的詞語，那個也是成立者？』那麼，不是，因為猶豫，和想要知道，和場合和那個的認識，和想要等等，也會變成是成立者，會變成是語言的十個支分。』這個是這裡猶豫。』你想要知道的是這個本身。』你的場合是這個本身。』這個是我認識。』這裡是我想要，』像那樣，裝飾鬍鬚，完全安置語言的十個支分。』像那樣，即使承認不一致方面，因為進入成立者，因此，與那個一起，不一致的詞語那個也會變成是成立者。』什麼，通過應該成立，即使沒有顯示一點點猶豫等等，因為僅僅是聲音的散佈，接近結合的那些，也不會變成對於意義存在的一些意義。』因此，猶豫等等是捨棄，因為那個說之後，一點點也不做？』如果說，如果是那樣，承諾的詞語也是辯論者說之後，那個的內部支分本身不是。』內部支分的能力，』『完全存在於三種方式。』『對於那個產生回憶，』『那個本身完全存在於詞語。』暫時對於自己意義的推測，從三種方式的標幟本身，是理解應該成立的意義。』對於自己意義的推測，最初不是顯現應該成立。』那個是從理確定。』因此，不是自己確定后，最初需要應該成立。』以後也應該接受？』以後也不應該接受，像自己意義的推測一樣。』哪個時候，對於其他人也從三種方式產生理解，那個時候，與自己意義的推測有什麼差別？』因此，承諾和總結那些不是說。』接近安置也不是應該說，因為是爲了顯示看見的能力的意義，追求。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、理（Hetu）、語言（Vāc）、認識（Jñāna）、以及論證的結構。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論證的結構： 文字中討論了論證的結構，認為論證應該包含前提（理，Hetu）和結論（應該成立，Sādhya），並且前提應該支援結論。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 論證的冗餘： 文字中指出了論證中不必要的冗餘，認為論證不需要包含所有的細節，只需要包含足夠的資訊來支援結論。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證應該簡潔明瞭，並且應該避免不必要的細節。 論證的語用： 文字中討論了論證的語用方面，認為論證應該考慮到聽眾的理解能力和知識背景。這與現代語用學中關於論證的討論相關。現代語用學認為，論證是一種社會性的活動，它受到多種因素的影響，包括聽眾的理解能力和知識背景。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、理、語言、認識、論證結構、論證的簡化、論證的語用、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་དེ་ན་ཡོད་ པ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པ་ནི་མེད་ལ།སྒྲ་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དམ་བཅས་པ་ནི་ལུང་གཏན་ཚིགས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ། དཔེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉེ་བར་གཏོད་པ་ནི་ཉེ་བར་འཇལ་བ། ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ ལྷུར་བྱེད་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན།དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་ལས་གྲུབ་ན། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་འདིར་ཅི་བྱ། །རྗེས་དཔག་ལས་མི་གྲུབ་ཅེ་ན། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་འདིར་ཅི་བྱ།། །།བམ་པོ་གཉིས་པ། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ ཉིད་ལས་དོན་དེ་རྟོགས་ན་ཚད་མ་གཞན་གྱི་བྱེད་པས་ཅི་བྱ།ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཅི་བྱར་ཡོད་དེ། རྒྱུའི་དབང་གིས་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ལ་ཅི་སྟེ་འདི། འདི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་དེ་བདེན་ན། །དམ་བཅའ་བ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཉེ་བར་འཇལ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་འཇལ་བ་མེད་པར་ནི་གཏན་ཚིགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་གྱུར་འདི་ཉིད་ནི། །ཉེ་བར་འཇལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཞེས། །དེ་ལྟར་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན། །སྤྱིར་འབྲེལ་པ་བཟུང་བ་ན། །ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་ཅེ་ན། བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་གྱི་རྟེན་ཅན་དེ་ཉིད་ནི། འདི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་འཇལ་བར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ། འདི་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་འཇལ་བའི་ཚད་མ་གཞན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ནང་དུ་ འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།བ་ལང་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་བ་མེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཉེ་བར་འཇལ་བའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་འཇལ་བ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་གཞན་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཡུལ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「那個，在那個存在僅僅之外，沒有其他能力，對於聲音存在僅僅那個，是從方面法本身理解。』什麼，如果說，承諾是聖教，理是推測，例子是顯現，接近安置是接近衡量，所有量的作用完全顯示，努力做是總結？』那麼，不是那樣，『像這樣，』『如果從推測成立，』『其他量在這裡做什麼？』『如果不是從推測成立，』『其他量在這裡做什麼？』第二品。如果從理的能力本身理解那個意義，其他量的作用做什麼？』對於所有量的作用進入的哪個，有什麼做？』因為因的權力，作用的集合像那樣變化，為什麼這個？』像這樣變化，』不是依賴於辯論和考察？』如果說，如果是那樣，那個真實，』『承諾不是量，』『因為從那個產生猶豫，』已經說了。』接近衡量是量，這個也是像那樣，如果沒有接近衡量，從理不成立應該成立？』那麼，不是，因為，『這個是方面法自性變成，』『顯示是接近衡量。』『像那樣，聲音也是所作，』『像那樣顯示接近。』『如果普遍持有聯繫，』『如何成立依賴於遍佈的無常本身等等？』因為依賴於所作本身等等的差別，完全成立。』具有差別依賴的那個本身，』『這個也是像那樣，』完全著名是接近衡量，『這個也是所作，』通過說方面法顯示。』會變成其他接近衡量的量？』那麼，不是，因為包含在推測之中。』因為像牛，這個不是牛，』成立聲音的差別和聯繫是接近衡量的行境，那個也不是從推測的行境之外，在那裡，僅僅是推測是量。』即使說接近衡量的那些，也不想要其他推測。』那個的行境是通過所作本身相似？』那麼，不是，因為沒有從所作本身之外的相似。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於量（Pramāṇa）、推測（Anumāna）、顯現（Pratyakṣa）、語言（Vāc）、以及論證的結構。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中討論了量的作用，認為量是指獲得知識的可靠手段，例如顯現（Pratyakṣa）、推測（Anumāna）和聖教（Āgama）。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 推測（Anumāna）的理解： 文字中討論了推測的作用，認為推測是一種重要的認知工具，它可以幫助我們從已知的事實推導出未知的事實。這與現代邏輯學中關於演繹推理和歸納推理的討論相關。現代邏輯學認為，演繹推理是從一般到特殊的推理，而歸納推理是從特殊到一般的推理。 顯現（Pratyakṣa）的理解： 文字中討論了顯現的作用，認為顯現是指通過感官經驗直接獲得的知識。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗主義認為知識來源於感官經驗。 接近衡量（Upamāna）： 文字中提到了接近衡量的概念，認為接近衡量是指通過比較來獲得知識。這與現代認知科學中關於類比推理的討論相關。現代認知科學認為，類比推理是一種重要的認知工具，它可以幫助我們理解新的概念和事物。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於量、推測、顯現、語言、論證結構、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དབྱུག་ཐོགས་གཉིས་པས་མ་གཏོགས་པའི། །དབྱུག་ཅན་ཉིད་འདྲ་གཞན་ཡོད་མིན། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་འདྲ་མེད་ན། །ཅི་ལྟར་འདི་ནི་འདྲ་བ་ཞེས། ། གཞན་དུ་རྟོགས་འགྱུར་རྒྱུ་གཞན་ནི། །རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །འབྲས་བུ་ལ་ནི་རྒྱུར་བརྟག་ན། །དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །མཐོང་བ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་དེ་ལ་འདྲ་བ་ནི། །ཡོད་ན་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་སྣང་། །ཕྲ སོགས་ཕྱིར་ན་མ་མཐོང་བར།།དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོགས། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལ་གཞན་པར། །རྣམ་རྟོག་ལ་ཡང་སྣང་མ་ཡིན། །རང་སྣང་མེད་པ་ཐ་དད་དུ། །རྣམ་པར་འཇོག་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །འདྲ་བ་ཐོགས་མེད་བག་ཆགས་དང་། །འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིས། །སྒྲོ་བཏགས་བདག་ ཉིད་ཡོངས་བརྟགས་ན།།དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་ཡོད་མིན། །དངོས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་འདི་ཡིས་ནི། །དོན་བྱ་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་དག་།འགྲུབ་ཡིན་འདྲ་བ་ཉིད་ལས་ནི། །དོན་ཡང་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ནང་ཁྱད་ཡོད་ན་ནི། །དེར་ཡང་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་རྟོག་།གང་གིས་དོན་དེ་བྱེད་པས་འདྲ་འགྱུར་བ། འདྲ་བར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ལས་ནི་དོན་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཧེ་ལ་སོགས་པ་ལས་འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་ནང་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དེས་ན་མི་འདྲ་བ་ལས་མི་འདྲ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི ཕན་ཚུན་བ་ལང་དག་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་དེས་ན་མི་འདྲ་བ་དང་མཐུན་པའི་དོན་བྱ་བ་མེད་པས་མི་སླུ་བ་ཉིད་མེད་དོ།།གཞན་ཡང་། མི་འདྲ་བའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། མི་འདྲ་བ་གཞན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འདྲ་བ་མེད་པ་ཙམ་ལས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདྲ་བ་ཡང་མི་འདྲ་ བ་མེད་པ་ཙམ་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།འདྲ་བ་ཉིད་མི་འདྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར། དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར། །མི་འདྲ་བ་མེད་པ་ཙམ་ཉིད་མི་འདྲ་བར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ཏེ། མི་འདྲ་བ་ཉིད་ནི་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་འདྲ་བའི་ཐ་སྙད་ཡང་ཡོངས་ སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་གཞན་རྟོགས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ནི་ཚད་མ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ།

「除了持有棍子的兩者，』『沒有其他相似持有棍子本身。』『對於那個，如果說沒有相似，』『如何這個是相似？』『其他地方會理解，其他因，』『理解本身會獲得。』『那個不是，如果說，通過看見聯繫，』『考察對於果是因，』『那個時候，因也是因本身，』『看見本身會獲得。』『其他，如果說，對於那個相似，』『如果存在，為什麼不顯現？』『因為微小等等沒有看見，』『如何理解那個本身？』『對於事物的自性，在其他地方，』『即使對於分別念，也不是顯現。』『沒有自己顯現，在不同地方，』『安立是太奇妙。』『相似沒有障礙習氣，』『通過聯繫的方式分別念，』『如果完全考察安立的自己，』『在那個本身，那個不存在。』『因為與事物聯繫，通過這個，』『做意義的俗諦那些，』『成立，不是從相似本身，』『也沒有看見意義存在。』『如果說有內部差別，』『在那裡，為什麼不認識？』『因為哪個做那個意義，變成相似，』『因為僅僅是想要顯現相似，不是獲得意義，』『因為從水牛等等獲得牛奶等等的做意義。』『然而，從那個有內部差別，』『因此，不是從不相似是不相似，那個做意義本身不是？』『如果說，如果是那樣，內部差別，』『即使對於相互牛那些也存在本身，』『因此，沒有不相似和一致的做意義，沒有不欺騙本身。』『其他，』『爲了產生不相似的理解，』『會變成在其他地方存在不相似。』『那個會變成僅僅從沒有相似？』『相似也會變成僅僅在沒有不相似？』『如果說，相似本身是沒有不相似，』『如何？』『事物會變成沒有事物？』『僅僅是沒有不相似，為什麼不會變成不相似？』『不相似本身是對於兩個辯論者成立，』『僅僅通過那個沒有，相似的俗諦也完全圓滿，』『理解其他相似是無意義本身。』因此，接近衡量不是其他量。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於相似（Sādṛśya）、認識（Jñāna）、因果關係（Hetu-phala）、以及接近衡量（Upamāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 相似（Sādṛśya）的理解： 文字中討論了相似的性質，認為相似不是事物本身固有的屬性，而是我們通過比較而建立的概念。這與現代認知科學中關於概念形成的討論相關。現代認知科學認為，概念是通過對事物的相似性和差異性進行分類而形成的。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的作用，認為認識是我們理解世界的基礎，並且認識的概念是基於我們的經驗，但認識也可能受到我們主觀偏見的影響。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的經驗、情感和文化背景。 因果關係（Hetu-phala）的理解： 文字中討論了因果關係的問題，認為我們不能僅僅通過觀察到兩個事物之間的聯繫就斷定它們之間存在因果關係。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是一個複雜的問題，它涉及到時間、必然性和規律性等多個方面。 接近衡量（Upamāna）的理解： 文字中討論了接近衡量的作用，認為接近衡量是指通過比較來獲得知識，但它不是一種獨立的知識來源，而是依賴於其他知識來源，例如顯現（Pratyakṣa）和推測（Anumāna）。這與現代認知科學中關於類比推理的討論相關。現代認知科學認為，類比推理是一種重要的認知工具，它可以幫助我們理解新的概念和事物。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過感官經驗來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力，但我們的認識也可能受到我們主觀偏見的影響。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法，同時也質疑我們認識的可靠性。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理，同時也暗示了我們認識的侷限性。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用相似來解釋相似，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響，同時也暗示了我們認識的相對性。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 本質主義： 文字中暗示了對本質主義的批判，認為事物沒有固定的本質，而是通過我們的認識和分類而形成的。這與現代哲學中關於反本質主義的討論相關。現代哲學認為，反本質主義認為事物沒有固定的本質，而是通過我們的認識和分類而形成的。 概念的形成： 文字中暗示了概念的形成是通過比較和分類而形成的，而不是通過直接的感官經驗。這與現代認知科學中關於概念形成的討論相關。現代認知科學認為，概念是通過對事物的相似性和差異性進行分類而形成的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於相似、認識、因果關係、接近衡量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བ་གྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་དེ་ ལུང་ཉིད་ཀྱིས།།གྲུབ་ན་དམ་བཅའ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་དོན་དེ་ལུང་གིས་ནི། །མི་འགྲུབ་དམ་བཅའ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ལུང་ནི་ཚད་མ་མེད་པར་ནི། །ཅི་སྟེ་དོན་ནི་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ལུང་བཅས་དོན་ནི་དམ་བཅས་པ། །ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས། །དམ་བཅས་གཏན་ ཚིགས་ཙམ་དག་ལས།།དེ་ལ་རྟོགས་པ་གྲུབ་ཡོད་པས། །དམ་བཅའི་ཚིག་ནི་དོན་ལྡན་ན། །དེ་ཚེའང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་ཕྱིར། །ཡན་ལག་ལྔ་ཚིག་ག་ལ་ཡོད། །ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཚེ་དམ་བཅས་དེ་ཡང་མེད། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འདི་སྐད་ཅེས། ། ངེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ནི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་བསྟན་མེད་པར་ནི། །གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་བསྟན་པ་དག་ཉིད་ལས་ནི། །ནུས་པ གྲུབ་པར་འདོད་ཅེ་ན།།བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ལས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན། གང་མི་རྟག་པ་གྲུབ་པ་མི་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་དམ་བཅའ་གཞན་ཉེ་བར་བླང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་ཀྱང་བླ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ངག་འདི་ གནས་པ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་མ་བསྟན་ན་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་མ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་ འགོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བསྟན་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་། ཕྱོགས་ཞེས་མིང་གཞན་བྱས་པས་ལེགས་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་དེ་ནི་ཟུར་ཟེར་ལ་འཁོར་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་དེར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་དེའི་ནུས་པ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

「然而，因為承諾的意義通過聖教成立，說承諾是成立者？』如果那樣，對於承諾有什麼需要？』像這樣，『如果那個意義通過聖教本身成立，』『做什麼承諾？』『如果那個意義通過聖教不成立，』『做什麼承諾？』『如果沒有聖教是量，』『為什麼意義不會成立？』『具有聖教的意義，承諾，』『僅僅通過不成立。』『什麼，如果從極度習慣，』『僅僅是承諾理等等，』『對於那個，如果存在理解成立，』『承諾的詞語是有意義，』『那個時候，也因為極度習慣，』『哪裡有五個支分詞語？』『因為僅僅通過方面顯示，』『那個時候，那個承諾也沒有。』『那麼，如何說這個？』『我們看來，顯示方面哪個，』『那個不是成立者，然而，是理的行境本身。』說那個本身是，『如果說沒有顯示行境，』『因為沒有理進入。』『如果說，僅僅從顯示行境，』『想要成立能力？』『如果說，僅僅說因為所作，是無常，』『因為不知道哪個無常成立，』『因此，接近接受其他承諾，聲音是無常。』『那個和理的行境本身，或者在其他地方接近接受，』『也是虛妄，』『在所有地方，這個語言存在，』『因為如果沒有顯示行境，沒有理進入，』『必然應該顯示行境。』『因此，在成立應該成立之前，必然存在的是成立者本身，』『如果不是那個，會變成沒有成立者本身。』『是安置量的果？』『顯示是量的果，』『和承諾，』『和方面，』『因為做其他名字，沒有獲得好，』『那個會變成像說耳語是輪子那個方式。』『因此，僅僅從顯示行境，那個的能力成立？』『對於這個，猶豫等等也會變成是因，』已經說了。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於聖教（Āgama）、承諾（Pratijñā）、理（Hetu）、論證（Vāda）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 聖教（Āgama）的理解： 文字中討論了聖教的作用，認為聖教是指通過權威的教義或經典獲得的知識。這與現代哲學中關於知識的來源的討論相關。現代哲學認為，知識的來源包括感官經驗、理性、以及權威。 承諾（Pratijñā）的理解： 文字中討論了承諾的作用，認為承諾是指在論證中提出的主張或論點。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證應該包含前提和結論，而承諾就是論證的結論。 論證的結構： 文字中討論了論證的結構，認為論證應該包含前提（理，Hetu）和結論（承諾，Pratijñā），並且前提應該支援結論。這與現代邏輯學中關於論證的討論相關。現代邏輯學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。 認識的可靠性： 文字中討論了認識的可靠性問題，認為我們不能僅僅通過聖教來獲得知識，還需要通過邏輯推理和內在的認知能力，但我們的認識也可能受到我們主觀偏見的影響。這與現代哲學中關於認識論的討論相關。現代哲學認為，認識論是哲學研究的重要領域，它主要研究知識的來源、性質和範圍。 批判性思維： 這段文字鼓勵我們對自己的認知進行批判性思考，並質疑我們對真理的看法，同時也質疑聖教的可靠性。這與現代哲學中關於批判性思維的討論相關。現代哲學認為，批判性思維是一種重要的認知能力，它可以幫助我們避免錯誤和偏見。 邏輯的侷限性： 這段文字暗示了邏輯的侷限性，認為邏輯不能完全理解世界的本質，並且認為我們應該超越邏輯去體驗真理，同時也暗示了聖教的侷限性。這與現代哲學中關於邏輯的侷限性的討論相關。現代哲學認為，邏輯是一種重要的工具，但它不是唯一的工具，並且它不能完全理解世界的本質。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用聖教來解釋聖教，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 知識的相對性： 文字中討論了知識的相對性問題，認為知識可能受到個人信仰和文化背景的影響，同時也暗示了聖教的相對性。這與現代哲學中關於相對主義的討論相關。現代哲學認為，相對主義認為知識是相對的，而不是絕對的，並且它可能受到多種因素的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於聖教、承諾、理、論證、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཡུལ་བསྟན་དེ་ཡང་ཁྱབ་པ་ནི། །སྔོན་འགྲོ་ཅན་གྱི་ཚིག་གམ་ནི། །གཞན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་གཉི་གའང་ལེགས་པ་མིན། །དམ་བཅའ་བས་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ཁྱབ་པ་སྔོན་ དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ། ལྔ་པས་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ལ་ཡིན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། ཁྱབ་སྔོན་ཅན་ལ་དེ་མེད་ཀྱང་། །སྒྲ་ནི་བྱས་ཡིན་འདི་འདྲ་ཀུན། །མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པས་ཀྱང་། །དོན་གྱི་དེ་ནི་འཇིག་བློར་འགྱུར། །གང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་ཁྱབ་པ་བསྟན་ན། དེས་ཁྱབ་པའི་བྱས་པ་ཉིད་དེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཏེ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་པས་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་གིས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཡུལ་གཞན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དམ བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་པར་ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་ངེས་ཤེ་ན།ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་འགལ་བ་ནི། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་སྙམ་པས། །དམ་བཅའ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་གནོད་པ་ལ་ཅི་ལྟར་བརྩོན། །དམ་བཅའི་ཚིག་མ་སྦྱར་ན། ཅི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས།གཞན་དག་གིས་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའི་རྒོལ་བ་འདི་སུ་ལ་ཡིན། རྒོལ་བ་ལའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལེགས་པ་ཉིད་ཐོག་ཏུ་བབ་སྟེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་མ་ཤེས་མོད་ངས་དེ་ལ་བདེ་བླག་བསྒྲུབ་པས་ཅི་བྱ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་ཁྱབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ སྦྱོར་བ་བྱ་བར་བསྟན་པ་ལ།འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྒོལ་བ་ལ་ཕན་པ་ཆེན་པོས་བྱས་པས་ན་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྒོལ་བ་ལ་གནོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིར་རྒོལ་ལ་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་སྡང་སྟེ་འདི་ ནི་གྱི་ནའོ།།གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་སྒྲ་ནི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདིར་འགལ་བ་བརྩད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྨྱོན་པ་མ་ཡིན་པ་སུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་ རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་ན།དེའི་ཚེ་ཁྱབ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་ལས་འགལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

「那個顯示行境也是遍佈，『是具有先行詞語，』『或者在其他地方會說，』『那個兩個都不好。』對於這個考察，說應該通過承諾顯示行境，什麼，是在具有遍佈先行的結合？』或者，是通過第五個顯示理？』從那個變成什麼？』即使那個沒有遍佈先行，』『聲音是所作，像這個一切，』『說無常，』『意義的那個會變成毀滅心。』如果說，哪個所作，那個一切是無常，』如果完全攝集顯示遍佈，』通過那個，遍佈的所作本身，對於那個接近顯示，像那個一樣，』知道是聲音無常本身，通過顯示行境的意義，承諾的詞語做什麼？』因為完全成立在其他行境本身。』什麼，如果沒有承諾的詞語，如何確定理是矛盾？』這個過失沒有。』『因為想要完全知道返回辯論者的矛盾，』『不是做承諾，』『如何努力對於自己損害？』『如果沒有結合承諾的詞語，如何理那個是矛盾，』『其他人知道，』這個辯論者對於誰？』對於辯論者？』那麼，那個不是正確的，』『好本身落在頭上，』『即使返回辯論者不知道，我容易成立那個做什麼？』因為顯示做論著應該做具有遍佈先行的結合，因為沒有矛盾，因為通過對於辯論者做大的利益，也不是做論著的過失，因為那個不是爲了損害辯論者的意義做論著。』應該接受返回辯論者本身？』為什麼憎恨其他人，這個是那個？』其他，『如果說，聲音是常，因為所作，』『哪個所作，那個是無常，』如果在這裡考察矛盾，』那個時候，沒有哪個不是瘋子，在那個本身，承諾是常本身，顯示遍佈是無常本身。』然而，如果顯示遍佈是常本身，』那個時候，會理解僅僅是從遍佈顛倒本身是矛盾。」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、遍佈（Vyāpti）、理（Hetu）、承諾（Pratijñā）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 遍佈（Vyāpti）的理解： 文字中討論了遍佈的概念，認為遍佈是指前提和結論之間的普遍聯繫。這與現代邏輯學中關於蘊涵的討論相關。現代邏輯學認為，蘊涵是指如果前提為真，那麼結論也必然為真的關係。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用遍佈來解釋遍佈，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 矛盾（Viruddha）： 文字中討論了矛盾的概念，認為矛盾是指兩個相互對立的主張不能同時為真。這與現代邏輯學中關於矛盾律的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾律是指一個命題不能同時為真和為假。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、遍佈、理、承諾、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གཞན་ཡང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་དམ་བཅའ་བའི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་འམ་འོན་ཏེ་དམ་བཅས་པ་མེད་པར་ གློ་བུར་ཐོར་ཐུངས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན།གང་གི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པས་སྐབས་ཀྱི་དོན་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་སྐབས་མེད་པར་ནི་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་གློ་བུར་ཐོར་ཐུངས་ཉིད་དོ། །ཕྱིར་རྒོལ་པས་སྐབས་ བྱས་སོ་ཞེ་ན།དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གི་བྱ་རྒྱུ་བྱས་ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །གལ་ཏེ་དམ་བཅའ་བ་མེད་ན་སྒྲུབ་པ་མ་ཚང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་དང་བྲལ་ན་ཡང་མ་ཚང་བ་ ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ན། མ་ཚང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་བཟློག་པ་ཉིད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བར་འགྱུར་ན། དམ་བཅས་པར་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ ལྟར།ཕྱོགས་བསྟན་པ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །འགྲུབ་པ་ལ་ནི་གེགས་མེད་ཕྱིར། །གསུམ་ལས་ཚུལ་གང་རུང་བ་ཉིད། །མ་བསྟན་མ་ཚང་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་དང་མ་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཚང་བས་མ་ཚང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མཁོ་བ་མེད་པས་ཀྱང་མ་ཚང་བར་འགྱུར་ ན་ནི།མཁོ་བ་མེད་པ་རྣམས་མཐའ་མེད་པས་མ་ཚང་བ་མེད་པས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པ་མེད་ཀྱང་མ་ཚང་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་མེད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། བརྩད་པར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་ཁས་ལེན་ན།དེའི་ཚེ་དམ་བཅས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་ཞིག་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དམ་བཅའ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པར་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「其他，在說聲音是常，因為所作的場合，相對於哪個是承諾的結合，說矛盾，或者，沒有承諾，突然零散地產生對於成立的語言，會變成不信任，因此，因為通過承諾，爲了知道場合的意義，那個接近結合，對於這個，如果沒有場合說，說承諾也是突然零散本身。』返回辯論者做了場合？』會變成承諾的詞語應該做的已經做了，足夠了說。』如果說，如果沒有承諾，會變成不完全成立？』也像那樣，『從承諾等等，即使缺少任何一個，也是不完全，』說。』如果那個是成立的支分，會變成不完全，』承諾是成立的支分，是顛倒本身。』如果成立的支分會變成不完全，』對於承諾，不是成立的支分，』像這樣，『即使沒有顯示方面，』『因為沒有障礙對於成立。』『從三個，任何一種方式，』『沒有顯示，說是不完全。』『那個和不相關聯的那個，不是那個的支分，』『那個不完全，也不是不完全。』『如果說因為沒有需要，也會變成不完全，』『因為沒有需要的那些沒有盡頭，』『因為沒有不完全，會變成沒有不完全本身。』『然而，即使沒有接近需要，也不是不完全，』『如果是那樣，對於沒有承諾的詞語也相同，』『不應該考察。』『如果說，承諾承認是成立者，』『那個時候，承諾是顯示應該成立，』承諾的特徵會變成太遍佈，』『因為即使應該成立沒有成立，也會變成是成立者，』『說沒有成立的理也會變成是承諾。』『哪個承諾不是成立者，』『對於那個，顯示應該成立是承諾的特徵。』『又，像理顯現，不會變成是承諾，』『因為不是變成是成立者的顯示應該成立是承諾。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、理（Hetu）、成立（Sādhana）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།དེའི ཕྱིར།བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ནའང་། །སྨྲ་དེ་ལ་སྐྱེན་འཐད་མིན་ཏེ། །སྒྲུབ་བྱེད་དབང་དུ་བྱས་ཉིད་ཀྱིས། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཐལ་མིན་ཕྱིར། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་མེད་པས་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་དམ་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་ བ་དམ་བཅའ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་གང་བསྟན་པ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གང་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འོས་པ་དེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་ཡང་ཅི་ལྟར་བསྟན་ཞེས་སྐབས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུའམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་ལྟར་ན་ལྔ་པ་འམ་གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུའམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ དུ་བསྟན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ།ལྔ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དང་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་གང་ལས། དེ་ལྟར་སྒྲའི་དོན་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཞེས་དམ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་མི་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་སྒྲའི་དོན་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དོན་མེད་པས་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

「因此，即使說應該成立，承諾，』『對於說那個，不適合敏捷，』『因為僅僅是做了成立者的權力，』『不像理，不變成過失。』『如果是成立者，不會變成不是成立者，』『因此，因為是成立者，在那裡，不會變成過失，』『因為像理，是僅僅做了成立者的權力。』『因為沒有顯示應該成立本身，沒有承諾的特徵，』『顯示像理，不是承諾。』『如果說，顯示應該成立是承諾，』『因為不是顯示成立者，』『如何像成立者，會變成是承諾本身？』『對於這個說，』『對於這個，說顯示應該成立，』『如果說，顯示應該成立本身是顯示應該成立，』『那個時候，像成立者，不會變成是承諾，』『因為不是顯示應該成立本身。』『然而，會變成沒有顯示應該顯示，』『會變成不知道顯示哪個，說顯示應該成立本身。』『然而，如果說，顯示哪個適合是應該成立本身，』『那個時候，也如何顯示，』『因為沒有顯示場合，』『因為沒有差別，是應該成立本身，或者成立者本身，』『像成立者，也會變成是承諾本身。』『如何說，通過第五個或者其他，顯示是成立者本身，或者應該成立本身？』『通過第五個，顯示是成立者本身，第一個顯示是應該成立本身？』『從哪裡這個？』『因此，因為聲音的意義著名？』『如果說，如果是那樣，不會變成做顯示應該成立，承諾的特徵，』『因為顯示應該成立本身是承諾，』『在世間，也是著名是聲音的意義。』『解釋說，方面的特徵是爲了消除顛倒理解。』『因此，因為顯示應該成立本身是承諾，』『因為特徵沒有意義，』『因為顯示應該成立是承諾本身，』『像成立者，也會變成過失。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 成立（Sādhana）的理解： 文字中討論了成立的作用，認為成立是指論證中用來支援結論的理由或證據。這與現代邏輯學中關於前提的討論相關。現代邏輯學認為，前提是論證的基礎，並且前提必須是真實的。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 定義（Lakṣaṇa）： 文字中討論了定義的作用，認為定義是指對一個概念的本質特徵進行明確的描述。這與現代邏輯學中關於定義的討論相關。現代邏輯學認為，定義應該明確、準確，並且應該避免歧義。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དམ་བཅའ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་གྱུར པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནམ།གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ཡང་བརྒྱ་ལ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐེ་ཚོམ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར། ཁྱད་པར་མེད་པར་བརྗོད་ན་ཡང་། །རིགས་གཅིག་ཐེ་ཚོམ་ སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ།།གཞན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཀུན། །དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །རེ་ཞིག་རྩོད་པ་ནི་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་པས་བརྩད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འགྲུབ་ པོ།།གལ་ཏེ་གྲུབ་བརྗོད་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིར། །གཞན་དག་ལ་ཡང་སྐྱོན་མེད་ན། །ད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་དག་།ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡན་ལག་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་དག་ཀྱང་འདི་སྐད་དུ་བརྗོད་དེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་དམ་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་མ་གྲུབ་ པའི་དོན་གྱིས་དམ་བཅའ་བ་ཡང་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར།དམ་བཅའ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གྲུབ་ན་ནི་ཡུལ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་སྣང་བ་ཡང་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ བའི་མི་ཟློགས་པ་ཉིད་དོ།།དམ་བཅའ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་མོད། འདི་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་གྲུབ་པ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དམ་བཅས་པ་ནི་དམ་བཅས་པས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྐྱོན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འདི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། རང་གི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་ལྡན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「即使在你的方面，顯示應該成立是承諾本身，如何不像理，不是承諾？』通過說顯示應該成立，不是變成成立者本身，不是已經避免了那個？』如果說，即使是變成成立者，也會變成一百個？』說，猶豫的相反因是不同種類本身。』像這樣，『即使說沒有差別，』『一個種類會產生猶豫，』『在其他地方，說應該成立一切，』『會變成過失是承諾。』『暫時，爭論是應該考察，因為努力做爭論，』『會變成過失是承諾，說做瓶子，顯示應該成立。』『因為做了知道的理的權力，』『對於那個，顯示應該成立本身是承諾？』『如果說，如果是那樣，因為顯示應該成立，不是變成成立者，是承諾，』『會成立這個，不像理，也不是承諾。』『如果說，因為說成立是成立者，』『即使對於其他沒有過失，』『現在，如何顯示應該成立，』『是成立者的支分？』『如果說，其他也說這個，』『顯示應該成立，是變成成立者，是承諾。』『不像理，不是成立者，』『因為沒有成立。』『因為不是成立者，不是承諾，』『因為承諾是成立者。』『如果說，僅僅通過沒有成立，不像理，不是成立者，』『對於沒有成立的意義，如何承諾也會變成是成立者？』『承諾僅僅通過沒有成立是成立者，』『如果成立，不會變成是接近顯示行境本身？』『如果說，如果是那樣，』『像成立者，也會變成是通過承諾本身是成立者，』『是不可避免本身。』『通過承諾本身會變成是成立者，』『對於這個有什麼過失？』『沒有成立本身不會變成過失。』『承諾不是通過承諾成立，』『因此，是過失本身？』『通過成立者本身，像這樣不是成立者，』『相對於自己的意義，是成立者？』『那麼，不是，』『因為具有意義是成立者。』」 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 有效性（Siddhi）： 文字中討論了有效性的概念，認為有效性是指論證的前提能夠有效地支援結論。這與現代邏輯學中關於有效性的討論相關。現代邏輯學認為，有效性是指如果前提為真，那麼結論也必然為真的關係。

།དེ་ཉིད་ནི་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒྲའི་ཕུར་མ་ཙམ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ པ་སྟོན་པ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྟོན་པས་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་དེ་ལ་གྲུབ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་ནི་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི་དམ་བཅས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་ཏེ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སུན་འབྱིན་པར་སྨྲ་བས་བརྗོད་པ། མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ ངེས་སོ།།ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་ལན་གདབ་པོ། །སུན་འབྱིན་པས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། སུན་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ཞེས་ལན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར། ལྟར་སྣང་བཅས་སོགས་བཀོད་པ་དང་། །ལན་ནི་འབྲེལ་མེད་ བཞད་གད་དེ།།འདི་ལྟར་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད། །མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་རུང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་མ་ངེས་པ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྔར་ བཤད་ཟིན་ཏེ།འདོན་པ་ནི་འདོན་པ་གཞན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱས་པ་འདོན་པས་མ་ངེས་པར་བརྩང་བ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལན་བརྗོད་ན། རིག་བྱེད་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། གང་ཞིག་གཞན་དུ་འདོན་པར་མི་ནུས་པའོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལེན་ མ་ཡིན་ཏེ།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་དེ་ལས་གཏན་ཚིགས་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སུས་བརྗོད་པར་མི་ནུས། དེའི་ཕྱིར། བཀོད་པ་དང་ལན་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་སྔར་བཤད་པ་སུན་འབྱིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

「那個本身不是那個的成立者，甚至僅僅是聲音的碎片也不是成立者，因為在所有地方，應該說的是成立者。』對於顯示意圖，說是量本身。』『然而，那個本身是成立者？』『那麼，所有承諾，因為能夠顯示外在的意義，那個本身會成立應該成立。』『因此，因為通過直接和間接，對於那個不產產生立，承諾不是成立者。』『其他說的是承諾的成立者，』『因為說是具有顯現。』『因為看見具有顯現本身，和成立者本身一起。』『說破斥者說，』『不是通過現量確定。』『因為做了詞語自性的差別，沒有過失，』回答。』『如果說，通過破斥者，不是確定，』『回答說，變成不是破斥者，』『那個一切是不適合，』『像這樣，』『安置具有顯現等等，』『回答是沒有關聯的嘲笑，』『像這樣，那個是道理本身，』『已經說了不是。』『僅僅通過沒有看見，不是理解理。』『如何，通過適合的差別，不是避免不確定，』『因為那個和不一致的方面矛盾，避免。』『這個是之前已經說了，』『對於說，表達是具有其他表達先行，』『如果說，通過廣闊的表達，考察不確定，』『回答說，因為是具有明瞭的差別，』『對於明瞭，有什麼差別？』『哪個不能在其他地方表達？』『這個不是接受，』『通過沒有和不一致的方面矛盾的差別，不能從那個反轉理。』『如果不是那樣，誰不能說不是像那個一樣？』『因此，因為這個安置和回答等等是不適合，』『承諾是成立者，之前說的本身是破斥者。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、成立（Sādhana）、承諾（Pratijñā）、理（Hetu）、現量（Pratyakṣa）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的理解： 文字中討論了現量的作用，認為現量是指通過感官經驗獲得的知識。這與現代哲學中關於知識的來源的討論相關。現代哲學認為，知識的來源包括感官經驗、理性、以及權威。 破斥（Dūṣaṇa）： 文字中討論了破斥的作用，認為破斥是指對一個論證的錯誤或缺陷進行指出。這與現代邏輯學中關於反駁的討論相關。現代邏輯學認為，反駁是指對一個論證的有效性和可靠性進行質疑。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、成立、承諾、理、現量、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་འོ་ན་དམ་བཅའ་བ་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅིའི་དོན་དུ་ཡིན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནུས་པས་གོ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཕྱོགས་ཡིན་ནམ་ དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ་དཔྱད་པ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ།ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། བསྒྲུབ་བརྗོད་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཉིད། །ཡིན་ཡང་རྨོངས་མེད་ཕྱིར་མཚན་ཉིད། །ངོ་བོ་ཚིགས་ཕྲད་བདག་ཉིད་འདོད། །ཚིག་གིས་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བཞི། །མ་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་དོན་ བརྗོད།།རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་བཟུང་ངོ་། །མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རྨོངས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཡུལ་ལ། ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་ལ། དེ་ མ་བཟློག་ན་ཡང་དོན་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།ཉེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མ་བཟློག་པ་ནི་དགེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཞན་གྱི་དོན་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་ཅིང་། བདག་གི་དོན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ ཡང་།བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་སྨྲ་བ་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པ་ཡང་། བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པ་དང་། དམ་བཅའ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རྟོགས་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཚིག་ཕྲད་དང་། འདོད་པ་དང་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བཞིས་མ་གྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དོན་གྱིས་བརྗོད་པ་དང་། རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་གཟུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་སྟེ། དེས་ན་ངེས་པར་གཟུང་བས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་གསལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རིགས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཚད་མར་གྱུར་པའི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ལས་དོན་འདི་འགྲུབ་ན། ཚད་མ་གཞན་གྱི་བསྒྲུབས་པས་ཅི་བྱ། གཞན་ལ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ལ་ཅི་ལྟར་ན་ཚད་མ་ཡིན། ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་སྒྲུབ བྱེད་ཉིད་དུ་སྟོན།།དོན་གྱི་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ན་ངག་གི་དོན་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ལ། གཞན་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ།

「如果說，那麼，承諾不是必然應該顯示，如果是那樣，方面的特徵爲了什麼意義？』因為應該成立的意義，是通過理的能力理解本身，那個是方面，或者不是那樣也可以，這個考察做什麼？』『如何，理解會變成那樣？』『那個是真實的，』『即使說應該成立是具有理解的意義本身，』『爲了沒有愚昧，是特徵。』『想要自性詞語連線本身，』『通過詞語，那個的特徵是四個。』『沒有成立，不是成立者，意義說，』『接受辯論者承認。』『所有說特徵，爲了消除愚昧顯示，』『其他說也是那樣。』『對於那個，對於應該成立和一個的行境，』『即使偉大者也有大的顛倒理解，』『如果那個不反轉，通過不是意義的門，會產生偉大者的狀態。』『沒有反轉和過失相關聯的不是善。』『像這樣，對於說，眼睛等等是其他意義，』『即使僅僅是其他意義，不是應該成立，也說成應該成立，』『即使是自己意義本身是應該成立，』『也不是應該成立，』『說論著是量，也是從論著成立，』『也說成應該成立，』『通過這個特徵，說承諾是顯示應該成立，』『對於也顯示是成立者本身，也會變成是方面，』『也理解，』『即使沒有承認做論著的意願不是應該成立，』『也顛倒理解，說成是應該成立本身，』『因此，爲了消除那個，通過自己的自性和詞語連線，』『意願和自己的四個詞語，沒有成立，』『不是成立者，通過意義說，』『接受辯論者承認，應該知道。』『僅僅是沒有成立是應該成立，也像那樣是其他，』『因此，通過必然接受，應該知道那個顛倒清楚。』『對於那個，道理是，』『如果從變成量的論著本身，這個意義成立，』『通過其他量的成立做什麼？』『對於其他，論著不是量，因此，爲了那個意義？』『對於自己，如何是量？』『通過承認本身？』『其他也應該承認。』『像那樣，如果那個是應該成立，』『如何顯示是成立者本身？』『如果說意義不是應該成立，不會變成是知道語言的意義本身，』『在其他地方，對於成立也是成立本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、量（Pramāṇa）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 量（Pramāṇa）的理解： 文字中討論了量的作用，認為量是指獲得知識的可靠來源或方法，例如感官經驗、推理和權威。這與現代哲學中關於知識的來源的討論相關。現代哲學認為，知識的來源包括感官經驗、理性、以及權威。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，或者用量來解釋量，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、量、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སྐབས་དང་། དོན་དང་སྒྲ་གཞན་ཉེ་བ་དག་ལས་སྒྲའི་དོན་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་མི་ཤེས་པས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་ ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་དུ་ཅི་ལྟར་འཇུག་།དེ་སྐད་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་དོན་ནི་ཕྱུགས་ཀྱིས་ཀྱང་འཛིན་པས་དེ་ལ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། མ་བརྗོད་ན་ཡང་འདོད་པས་ཁྱབ། །བདག་གི་དོན་གཞན་བསྒྲུབ་བྱར འདོད།།དཔེར་ན་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་རྣམས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པ་ན། བདག་གི་དོན་དེ་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་འདོད་པས་ཁྱབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་སྨོས་སོ། །འདོད་པས་ཁྱབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། སྐབས་ལས་སོ། །སྐབས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ འདོད་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྟོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་སྐབས་སུ་གཞན་བབ་ལ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ནི་གཞན་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་གཞན་ཡིན་ན་ནི། དེ་ནི་རྒོལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་སྐྱོན་འདི་ཉིད་དེ་ལ་མོད་ལ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ བདག་ཉིད་སྨྲ་ན་དེས་བདག་ཉིད་ལ་སྐབས་སུ་མ་བབ་པ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་མོད་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡང་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་དོན་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བདག་ གཞན་ཡིན་ཞེ་ན་ནི་དེ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་བདག་གཞན་ཡིན་ན་ནི་དེ་དཔེ་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་ཡང་གཞན་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་ན་དེའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་མ་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་བའམ། གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་འདོད་པས་ཁྱབ་པ་མ་བརྗོད་ཀྱང་། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་དེ་བཞིན་མི་འདོད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ངག་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅུང་ཟད ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་གིས་འགའ་ཞིག་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདོད་པ་སྨོས་པ་ནི་རྒོལ་བ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་འཐོབ་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ན་ནི་དེའི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ པས་དེ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་པ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ།

「因為從場合和意義，以及其他接近的聲音，確定聲音的意義。』因為不瞭解場合，不理解想要說的意義，如何和那個一起進入世俗的道路？』也像那樣，是完全說，『因為甚至牲畜也抓住直接說的意義，對於那個，有什麼特別卓越的能力？』『爲了那個本身，說，』『即使沒有說，也遍佈意願。』『想要自己意義，其他應該成立。』『例如，在成立聚合自性的一切是其他意義時，』『顯示自己意義，即使沒有說，也是遍佈意願的應該成立，』『爲了那個意義，說了意願。』『那個說遍佈意願，從哪裡？』『從場合。』『因為意願是和場合一致產生，』『如果不是那樣，會變成過失是不具有理解本身。』『像這樣，如果說在場合，其他落下，在場合落下是其他，』『應該成立也是其他，』『那麼，那個不是辯論者本身，這個過失會在那個上面。』『如果說這個自己說，通過那個說自己沒有落在場合，會變成是說出過失本身。』『那個也有過失，然而，因為返回辯論者不說正確的過失，會變成過失？』『那麼，不是，』『如果通過顯示那個的意義，沒有過失。』『如果說，如何自己是其他？』『已經說了那個沒有成立，』『如果說自己是其他，那麼，那個在例子上沒有成立。』『如果說成立僅僅是其他，會變成沒有成立在那個場合落下，』『或者會變成成立是成立。』『爲了那樣說，對於辯論者有什麼過失？』『即使沒有說遍佈意願，』『因為顯示是應該成立本身，』『那麼，也會變成是爲了反轉不想要，』『因為語言是具有分別結果。』『說不想要，甚至一點也沒有，』『因為一些想要一些。』『因此，說意願是爲了顯示是辯論者的意願。』『對於那個，僅僅獲得自己本身意義。』『如果說，也是做論著的意願，』『因為是那個的意願本身，那個不是反轉。』『如果說，不是意願本身是反轉？』『那麼，不是，』『因為僅僅通過說意願反轉。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、場合（Prakaraṇa）、意願（Abhiprāya）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 場合（Prakaraṇa）的理解： 文字中討論了場合的作用，認為場合是指論證發生的上下文環境，包括時間、地點、參與者、以及論證的目的。這與現代語用學中關於語境的討論相關。現代語用學認為，語境是理解語言意義的重要因素。 意願（Abhiprāya）的理解： 文字中討論了意願的作用，認為意願是指論證者的目的和意圖，以及他們希望通過論證達到的目標。這與現代認知科學中關於意圖的討論相關。現代認知科學認為，理解意圖是理解人類行為的重要方面。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，或者用場合來解釋場合，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、場合、意願、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཅི་ལྟར་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་ཉན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་སྨོས་པ་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་བཟློག་པ་འམ་རང་ཉིད་སྨོས་པས་ཀྱང་གཞན་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཅིའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱི་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཁས་བླངས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་ཙམ་འགོག་པར་བཤད་ཅེ་ན།འདི་ལ་ལན་དུ། གཞན་འདོད་ཐམས་ཅད་ བཟློག་ན་ཡང་།།འབྲེལ་པར་བདག་ཉིད་སྒྲ་བཤད་པ། །དོགས་པའི་གནས་ནི་བཟློག་པ་སྟེ། །འདི་ནི་དེའི་དོན་བྱས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་འདོད་པ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་དོགས་པ་ཉིད་དེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་ཉིད་དུ་རྒོལ་བའི་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློར་འགའ་ཞིག་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དོགས་པའི་གནས་བཟློག་ པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་པའི་དགོས་པས་ནི་བསྟན་བཅོས་བསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་འདི་ནི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་འདོད་པ་བཟློག་པ་ནི་འབད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་འདོད་པས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་སྨོས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདུས་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནི་ཆོས་དང་། ཆོས་ཅན་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱད་པར་དག་གཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如何，因為返回辯論者和聽者們的意願不是應該成立，說意願是成立，也像那樣，做論著的意願也通過那個本身反轉，或者通過說自己，也爲了反轉其他一切意願，為什麼通過老師的自己，顯示不依賴論著承認，說僅僅是遮止論著？』對於這個回答，』『即使反轉其他一切意願，』『關聯，解釋自己聲音，』『是猶豫的處所反轉，』『這個做了那個的意義。』『如果說，即使通過說相對於辯論者的意願，反轉其他一切意願是那樣，』『對於做論著的意願，是應該成立本身是猶豫本身，』『如果不是那樣，因為不是理解和論著矛盾的理，』『做論著的意願，必然會變成也是辯論者的，』『一些會變成這樣的心，』『因此，爲了反轉猶豫的處所，說了自己。』『爲了那個本身，通過說自己的必要，說是已經遮止論著本身。』『因為通過自己聲音，這個是爲了反轉做論著的意願。』『反轉其他意願，是變成沒有努力本身。』『因此，說意願的必要是，即使沒有說，也是遍佈意願的應該成立，』『那個本身，說意願是，不是聚合在說其他意義，其他意義是應該成立本身。』『如果說，是法和有法們的差別，』『不是應該成立不是嗎？』『如果說，是應該成立本身，如何會變成差別？』『應該成立和差別不是一個。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、論著（Śāstra）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 論著（Śāstra）的理解： 文字中討論了論著的作用，認為論著是指經過權威認可的知識體系，例如宗教經典或哲學著作。這與現代哲學中關於權威的討論相關。現代哲學認為，權威可以作為知識的來源，但權威也可能存在錯誤或偏見。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，或者用論著來解釋論著，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、論著、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སློབ་དཔོན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བཤད པ་ནི།དེ་ནི་ལྟོས་ནས་ཆོས་དག་དང་། །ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་བརྗོད། །འདོད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་དེ་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་གཞོན་པ་གཞན་དག་སྨྲས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ནོ་ཞེས་ཕ་རོལ་གྱིས་ སྨྲས་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པས་བཤད་པ།བདག་མ་གྲུབ་པས་དཔེ་ལ་ནི། །དེ་དོན་མ་གྲུབ་གལ་ཏེ་དེ། །བསྒྲུབ་མིན་འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་དེ། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་འགྱུར། །བདག་གི་དོན་ནི་ངེས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཙམ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ན་ ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ལན་འདེབས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་གཞན་བཟློག་ན་རང་གི་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པའི་འབད་པ་བྱས་པས་ཅི་བྱ། ད་ནི་ཅི་ལྟར་མ་བརྗོད་ པ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མ་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ན། ཐམས་ཅད་དཔེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་པ། མ་བརྗོད་ན་ཡང་འདོད་པ་ནི། །སྐབས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དཔེ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཡི། །སྐྱོན་ཡང་ཇི་སྐད་བདག་གཞན་ན། །དེ་མ་གྲུབ་ཅེས་བཤད་བཞིན་ཏེ། །དེར་ནི་འདོད་ན གནོད་བྱེད་ཡིན།།གལ་ཏེ་འདིས་དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐབས་ཀྱི་འདིར་དོན་ནི་འདི་ཡིན་པར་ལྟའོ། །ཚིག་ཐམས་ཅད་སྐབས་ལ་མ་ལྟོས་པར་ནི་དོན་སྟོན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་པ་ལུགས་གནས་དག་།ངག་གི་མཐར་ཐུག་བརྟགས་ནས་ ནི།།ངག་དོན་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །འཇུག་པ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ལུགས་ཡིན། །མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་གི་ལུགས་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་ངག་གི་དོན་ནི་བདག་གི་དོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དཔེ་ ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，老師爲了顛倒地成立法的差別，說是矛盾等等，說了？』那個說是，』『那個是相對於法等等，』『說是法的差別。』『通過意願，做了行境的應該成立，那個是相對於其他，』『說是差別，』『像這樣，說其他是智慧非常年輕，本身是應該成立，』『像這樣，對於說，眼睛等等是其他意義，』『通過說破斥，說了對方說，』『因為自己沒有成立，對於例子，』『那個意義沒有成立，如果那個，』『不是成立，那麼，你的那個，』『會變成是那個的差別。』『自己意義必然不是應該成立，』『因為僅僅成立其他意義？』『如果說，不是應該成立，』『因為那個本身是差別，會變成和差別矛盾。』『為什麼不是應該成立本身成立？』『那麼，不是，』『因為想要相對於其他回答，』『如果僅僅通過那個反轉其他，通過做成立自己方面的努力做什麼？』『現在，如何，即使沒有說，也是應該成立本身，』『因為是說？』『應該成立是說本身，』『如果不是那樣，會變成非常過失。』『因為沒有差別是僅僅沒有說，如果一切都會變成應該成立，』『不能在例子上接近顯示一切。』『如果那樣，爲了成立反轉，一切都會變成不是理？』『對於這個說，』『即使沒有說，意願是，』『會變成從場合理解。』『那個是沒有例子隨行，』『過失也是如何自己是其他，』『正如說那個沒有成立，』『在那裡，如果想要，是損害者。』『如果說，通過這個說了那個本身，即使是那樣，也看場合的這個意義是這個。』『一切詞語，如果不依賴場合，不能顯示意義。』『因此，持守正法者們，』『考察語言的究竟，』『爲了確定語言的意義，』『進入是行走的方式。』『一切賢者的習慣是這個本身。』『對於說，眼睛等等是其他意義，』『在這裡，語言的意義也是自己意義。』『爲了那個本身，對於那個，即使沒有在例子上隨行，』『因為那個是應該成立。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 法（Dharma）和有法（Dharmin）的理解： 文字中討論了法和有法的概念，認為法是指事物的屬性或特徵，而有法是指具有這些屬性的事物。這與現代邏輯學中關於謂詞和主詞的討論相關。現代邏輯學認為，謂詞是指事物的屬性，而主詞是指具有這些屬性的事物。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ། བདག་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་ཏེ། དཔེ་ལ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེས་ནི་དེའི་འདོད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པས་ན་འདི་འདོད་པ་ལ་ གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་གང་ལ་རྩོད་པ་ཡིས། །སྒྲུབ་བཀོད་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་ཅི་ཡིན་གཞན་དུ་ན། །མི་འདོད་པའམ་འབྲས་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གང་ ལ་རྩོད་པ་གང་ལས་བདག་འགྲུབ་པའི་བདག་གི་དོན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན།དེ་ལས་གཞན་སྒྲུབ་ན་ཡང་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འགལ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་པའམ། དེ་སྤངས་ནས་སྒྲུབ་ ན་ཡང་འབྲས་བུ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་བདག་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཡང་། གཞན་ཙམ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་ སོགས་པའི་སྐྱོན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཞན་གྲུབ་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱ་མིན། །འདོད་འགྲུབ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཀུན་འགྲུབ་འགྱུར། །ཉེ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་ན་འགའ་ཞིག་ནི། །འགྲུབ་འགྱུར་གཞན་མིན་དེ་ན་ག་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ བསྒྲུབས་པས་ཀྱང་གཞན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ།འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་འགལ་བ་དང་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ག་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འགྲུབ་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་པའི་དབང་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་གཞན་བཟློག་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་གྲུབ་པ་དགག་ཏུ་མེད་དེ། འདོད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གིས་རྒོལ་བ་འདོད་པ་འགྲུབ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་འབྲེལ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདོད་པ་འདོད་པ་བྱེད་པའི་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པ་དང་ནི་ཐམས་ཅད་ལ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「老師也像那個一樣顯示，如果說自己是其他，那麼沒有成立，應該看作在例子上沒有成立。』因此，通過那個顛倒地成立那個的意願，這個是損害意願。』『如果說，落在場合的意義本身是應該成立，如何知道這個？』『爲了那個，說，』『如果對於哪個爭論，』『安置成立，那個不是應該成立，』『應該成立是什麼？在其他地方，』『會變成不想要或者沒有結果。』『如果對於哪個爭論，從哪個自己成立的自己意義本身，那個本身不是應該成立，』『如果從那個成立其他，因為沒有關聯，』『也會變成什麼也不是應該成立。』『如果那樣，對於成立兩個方面，爲了成立矛盾，會變成不想要，』『如果避免那個成立，也會變成沒有結果，成立是成立本身。』『然而，即使自己不是應該成立，僅僅成立其他也會成立。』『對於不是應該成立的行境，返回辯論者不應該說沒有隨行的過失，』『因為沒有隨行等等的過失是相對於應該成立？』『那麼，不是，』『因為，』『如果即使成立其他，也不是應該成立，』『如果想要成立是那樣，一切都會成立。』『如果沒有接近的差別，一些，』『會成立，其他不是，那麼，從哪裡？』『如果說即使成立其他，也會成立其他，那麼，』『在那個時候，即使顛倒也會像意願一樣成立。』『如果是那樣，一切理都會變成矛盾和例子是應該成立空，』『因為相互矛盾的法集合，在任何地方也沒有隨行。』『爲了意願，那個本身應該成立成立，其他不是？』『那麼，不是，』『因為通過意願，不適合分別理的作用行境。』『如果那樣，爲了想要反轉其他，不能否認成立反轉，』『因為在想要上沒有差別。』『通過哪個，辯論者意願成立，返回辯論者不是意願，也沒有關聯的差別。』『如果想要說的法沒有隨行，是過失？』『如果那樣，因為在做意願意願上，什麼也沒有矛盾。』『因為在說和一切上，有隨行。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 法（Dharma）的理解： 文字中討論了法的概念，認為法是指事物的屬性或特徵。這與現代邏輯學中關於謂詞的討論相關。現代邏輯學認為，謂詞是指事物的屬性。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，或者用意願來解釋意願，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བརྗོད་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན། བསྒྲུབ་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་འགལ་བ་ནི་མ་བརྗོད་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་གཉིས་བཅས་སྦྱོར་བ་ལ། །རྗེས་འགྲོ་མེད་དང་འགལ་བ་དག་། བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཅི་སྟེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྤྱིར་འདོད་ན། དེ་ཉིད་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལུས་མི་འགྱུར་ན་འགྲུབ་པ་ཡིན། །བརྗོད་བྱས་སྟོང་པའི་རྗོད་བྱེད་རྣམས། །འདི་དེ་མི་ཤེས་ཀྱིས་བསླད་ཡིན། །གཉིས་པ་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཉེས་པ དང་།འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་རིགས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་བ་དག་ན་རེ། བུམ་པ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བའི་སེམས་པ་ཅན་ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་དང་། བུམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཨུཏྤ་ལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩིག་པ་བཞིན་ནོ་ ཞེས་འཛེར་ཏོ།།སྐྱེས་བུ་ནི་སེམས་པ་མངོན་པར་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལུས་ཡིན་གྱི། གཞན་བདག་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དོ་ ཞེའོ།།བསམ་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མཛུབ་ཚུགས་སུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱིར་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པས་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པ། འདི་ལ་ སྤྱི་འམ་ཁྱད་པར་གང་།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དེ། །བརྗོད་འདོད་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས། །འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་འགེལ་གྱི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་སྒྲས་ཟིན་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་པ་སྔ་མ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ འབའ་ཞིག་གྲུབ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི།།དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདིར་ཁྱད་པར་ཕངས་པ་མེད་པ་ལ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ལུས་མ་གྲུབ་ན་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ག་ལ་ཡོད། བ་ལང་གི་གསལ་ བ་མེད་པར་ནི་སྤྱི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་ཞིག་ཀྱང་སྤྱི་མི་འཇིག་སྟེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ཡོད་ན་སྤྱི་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདིར་སྲིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཚད་མ་ གཞན་གྱིས་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，沒有通過說隨行，顛倒地成立應該成立本身是矛盾。』因為矛盾的差別是相對於僅僅沒有說，在其他地方沒有。』『通過這個，對於具有二者的結合，』『沒有隨行和矛盾等等，』『是顯示，如果說想要一切應該成立，』『因為那個本身沒有其他意義，』『如果身體不改變，是成立。』『被說空的說者們，』『這個是被不瞭解那個所欺騙。』『對於具有二者的成立結合，沒有隨行的過失，』『和矛盾本身，也是通過這個道理顯示。』『像這樣，這邊的美觀者們說，』『瓶子是具有明顯意識的身體特徵的士夫，』『瓶子是任何具有二者的，』『因為不是烏特波羅，像墻壁一樣，』『這樣說。』『士夫是具有明顯意識的差別的身體，』『不是具有其他我等等，和世間彼岸。』『在那裡，因為不是現量的行境，』『因為是成立比量本身，說理。』『意圖是，像那樣的士夫不能如指頭般成立，』『因為在例子上沒有成立。』『因此，通過成立任何具有二者，』『成立應該成立是方法。』『在這裡說，』『對於這個，一般或者差別哪個？』『那個本身是應該成立，』『想要說本身是應該成立，』『這個是確定一個。』『是那樣的繫縛的意義。』『像這樣，因為通過聲音抓住的是士夫本身，相對於那個，會變成沒有隨行，』『是之前的道理本身。』『然而，即使僅僅是成立，』『那個不是應該成立？』『在那個時候，也會變成非常過失，』『已經顯示了。』『在這裡，對於沒有吝惜差別，不是嗎？』『那麼，不是，』『因為如果身體沒有成立，因為沒有明顯，哪裡有一般？』『在沒有牛的明顯時，一般不是存在。』『即使有一個明顯，一般不會毀滅，因為是常。』『因為沒有明顯者，不是世俗的行境。』『如果有明顯，一般也會變成那樣？』『那麼，不是，因為在這裡沒有存在。』『那樣的士夫不是通過其他量存在。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。

།ཇི་ལྟར་གསལ་བ་མེད་ན་སྤྱི་ཡོད་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྤྱི་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་འདི་ཉིད་ལས་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡོད་ན་སྤྱི་ཡོད་ལ། །སྤྱི་ཡོད་ན་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།སྤྱི་ཡོད་མ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱོགས་ཉིད་ལ་སྒྲ་ཡོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲ་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཡང་རུང་བའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་པར་རྟག་པ་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པའི་ཆོས་སྲིད་ན་ནི་གཞན་འགོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཉེ་བར་བཀོད་པ་མེད་པར་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་མི་ སྲིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མི་རུང་སྟེ། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་འདིར་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། སྣམ་བུ་དང་བུམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་རྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་གཉི་གར་བུམ་པ་ཉིད་སྨོས། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་སྨྲ་བའི་བསམ་པས་ནི་འདི་ ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་སྣམ་བུ་ཆོས་ཅན་དུ་བླངས་ནས་བུམ་པ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་ཉེས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་མི་འཕེན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་ནི་མི་འདོད་པར་འགྱུར་ རོ།།དེའི་ཕྱིར་གཉི་གར་བུམ་པའི་རིགས་བསྟན་པ་ནི་ཤུགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདིར་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ངེས་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་རུང་བ་སྨོས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མ་མོ་ གཤམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བཞིན་དུ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།

「如何，如果沒有明顯，一般存在不是世俗的行境，也像那樣，任何一般也是。』如果從這個量本身成立？』那麼，不是，因為會變成過失是相互依賴。』『如果有比量的量，就有一般，』『如果有一般，就有比量，』『因為對於沒有成立一般，沒有種類。』『因此，如何說任何，不是理，也像那樣，也不是應該成立。』『像這樣，對於說，因為從方面和一致的方面，任何，』『對於方面本身，有聲音，不是任何兩個，方面和一致的方面，』『因為聲音沒有矛盾不是，』『因為任何聲音是具有種類是常。』『如果存在確定的法，不是安置其他。』『如果沒有安置其他，不可能進入任何聲音。』『因此，這個是不行，』『其他，如果在這裡不是成立像那樣的士夫本身，在那個時候，』『會變成僅僅說，布和瓶子是任何具有二者，』『為什麼在兩個上說瓶子本身？』『通過說那個是成立者的意圖，是這個，』『如果把布作為有法，因為是具有瓶子二者，會變成成立是成立。』『對於一般具有二者本身，也已經顯示這個過失本身。』『如果不拋棄那個，成立者的結果是什麼？』『或者會變成不想要。』『因此，在兩個上顯示瓶子的種類，會變成通過力量顯示士夫本身是具有二者，』『爲了那個意義。』『即使那樣，在這裡，因為想要必然說士夫本身，說任何沒有意義。』『因此，這個像說，這個是魔女陰道等等，和自己的詞語矛盾。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、比量（Anumāṇa）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 普遍（Sāmānya）的理解： 文字中討論了普遍的概念，認為普遍是指事物共有的屬性或特徵。這與現代邏輯學中關於類的討論相關。現代邏輯學認為，類是指具有相同屬性的事物的集合。 比量（Anumāṇa）的理解： 文字中討論了比量的概念，認為比量是指通過推理獲得的知識。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是指從已知的前提推出結論的過程。 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，或者用比量來解釋比量，就會陷入循環論證的困境。這與現代邏輯學中關於循環論證的討論相關。現代邏輯學認為，循環論證是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 自相矛盾： 文字中指出了自相矛盾的問題，認為如果一個論證的前提和結論相互矛盾，那麼這個論證就是無效的。這與現代邏輯學中關於矛盾的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾是指一個命題既為真又為假的情況。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、比量、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར། ཤུགས་ཀྱིས་ངེས་པར་འཐོབ་འགྱུར་ཞིང་། །གང་རུང་བརྗོད་པས་རྣམ་བརྟག་ཡིན། །ངེས་པ་དང་ནི་རྣམ་པར་བརྟག་།གཉི་ག་གཅིག་ལ་འགྱུར་བར་དཀའ། །གཉི་གར་བུམ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་ པས་ནི་བུམ་པའི་རིགས་རང་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར།ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་བརྗོད། མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་རུང་བ་བརྗོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། རྩིག་པ་ལས་སྐྱེས་ བུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན།ཅི་ལྟར་གཞན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྲུབ། ཤུགས་ཀྱིས་སོ་ཞེ་ན། ཤུགས་དེ་གང་ཡིན། ཅི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འམ་དེ་སྟེ་ཚིག་གི་ཡིན། རེ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཨུཏྤ་ལ་མ་ཡིན་པ་སྐྱེས་བུས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར་བུམ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང་ལྡན་པ་སྐྱེས་བུ་དང་བུམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་གཞན་དུ་གྱུར་ན་གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་རག་མོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་ འདོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་ཚིག་གི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ངོ་ཚ་བའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་གི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི་དོན་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཚོན་པོ་ཉིན་པར་ མི་ཟ་ཞེས།།དེ་སྐད་བརྗོད་པར་གྱུར་པ་ན། །མཚན་མོ་ཟ་བར་དེར་མིན་ཏེ། །ལོག་པར་བརྗོད་པའང་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་གཞན་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པར་ཚད་མས་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཚད་མའི་རྩ་བ་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པས་སྦྱར་བའི་ཚིག་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།རང་གིས་མཐོང་བ་སྟོན་པ་ནི། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཚད་མ་ཡོད་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་པ་ བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་།རིགས་པ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར། ཅིག་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བུམ་པའི་ཡིན་གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཡིན་ན་ནི་དེ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་དོ། །དེ་སྟེ་བུམ་པའི་ཡིན་ན་དེ་སྒྲ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།

「像這樣，通過力量必然獲得，』『通過說任何，是分別考察。』『確定和分別考察，』『二者難以變成一個。』『通過接近安置二者瓶子，因為瓶子的種類本身和具有二者矛盾，』『如果通過力量，士夫本身是應該成立，』『如何說任何，成立和那個相反？』『那麼，不是，』『因為說任何是爲了隨行的意義，』『從墻壁沒有隨行士夫？』『如何，通過其他隨行，成立其他士夫？』『通過力量？』『力量那個是什麼？』『是理的，或者那個是詞語的？』『暫時，不是理的，』『因為不是烏特波羅，和士夫具有二者本身沒有關聯，』『因為不確定。』『像這樣，爲了成立，瓶子是具有世間彼岸的士夫，和任何瓶子具有二者。』『如果想要說的變成其他，依靠成立其他？』『那麼，不是，』『因為已經顯示，不是相對於想要說的成立者本身。』『然而，如果通過詞語的力量？』『這個是羞恥的見解，』『因為不是通過詞語的力量成立意義，』『因為在那裡沒有關聯。』『像這樣，』『婆羅門白天不吃，』『如果說那樣，』『在那裡不是晚上吃，』『因為也可能顛倒說。』『如果通過量獲得在其他瓶子有那樣的士夫，』『在那個時候，通過具有量根本的，想要說的，結合的詞語，會變成隨行其他意義，』『因為顯示自己看見是隨行其他意義本身。』『如果通過這個量本身成立？』『那麼，不是，』『已經說了，會變成過失是相互依賴。』『如果有量，是成立者，因為會變成量。』『如果對於成立毀滅，』『不是道理相同嗎？』『像這樣，』『是要成立聲音的無常本身？』『或者，是瓶子的？』『如果說是聲音的，那麼，那個在一致的方面沒有。』『如果那個是瓶子的，因為那個在聲音上沒有，是矛盾。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、比量（Anumāṇa）、詞語（Śabda）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 普遍（Sāmānya）的理解： 文字中討論了普遍的概念，認為普遍是指事物共有的屬性或特徵。這與現代邏輯學中關於類的討論相關。現代邏輯學認為，類是指具有相同屬性的事物的**。 詞語（Śabda）的理解： 文字中討論了詞語的作用，認為詞語是表達思想和傳遞資訊的工具，但詞語本身並不能保證真理。這與現代語言哲學中關於語言的討論相關。現代語言哲學認為，語言是人類認知的重要組成部分，但語言也可能存在歧義和誤解。 不相干的推理： 文字中指出了不相干的推理的問題，認為如果一個論證的前提和結論之間沒有邏輯關係，那麼這個論證就是無效的。這與現代邏輯學中關於不相干的推理的討論相關。現代邏輯學認為，不相干的推理是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 模棱兩可： 文字中指出了模棱兩可的問題，認為如果一個詞語或概念在論證中具有多種含義，那麼這個論證就是無效的。這與現代邏輯學中關於模棱兩可的討論相關。現代邏輯學認為，模棱兩可是一種邏輯謬誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、比量、詞語、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། ། འོན་ཏེ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་ཡང་ཡིན་པས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན། སྒྲ་དང་བུམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི། །རྟོག་ན་འཇིག་པའང་མཚུངས་ཤེ་ན། །མ་ཡིན་འཇིག་པ་གྲུབ་པ་ཡིས། །སྒྲ་ནི་དེ་ལྡན་སྒྲུབ་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དོན་གཞན་ཡོད་ན་ནི། །བུམ པའང་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར།།ཅི་ལྟར་ངག་གི་ཤུགས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ངོ་། །སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་ མེད་པའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ངོ་བོ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་བུམ་པ་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་དེ་ཉིད་ནི་སྒྲ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཞན་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་འདྲ་བ་ འགྲུབ་པར་འགྱུར།།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཡང་། །གྲུབ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་ལན་དོན་མེད། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉིད་ཡིན་པས་འདྲ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར། །གཅིག་ལ་འདྲ་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཟླ་བོ་ལ་ནི་ལྟོས་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་ མཚོན་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་ཅི་འདྲ་བ་བུམ་པ་ལ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་སྒྲ་ལ་ཡང་ཡིན་ཏེ།སྔ་ནས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་རྩོད་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་ཡང་རྩིག་པ་དང་འདྲ་བས་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ ན་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཆོས་ཅན་བུམ་པ་དང་རྩིག་པ་དག་ནི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ཚིག་ཏུ་སྨོས་ཀྱང་མཐར་གཏུགས་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་ལ་གནས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེ་འགྲུབ་ཅེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། མི་རྟག་སྒྲ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན། །རྗེས་འགྲོ་མེད་ན་མ་འབྲེལ་པ། །བཟློག་ཕྱིར་མ་ཡིན་མི་ལྡན་དང་། །གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དམ་པ་གཉིས། །མི་ལྡན་གཅོད་ཕྱིར་གཞན་དང་ནི། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ།

「也像那樣，做了本身也是。』然而，如果這個是和分別考察相同？』『如果是那樣，對於士夫也是，相同？』『對於這個回答，』『如果考察聲音和瓶子的差別，』『毀滅也相同？』『那麼，不是，通過成立毀滅，』『爲了成立聲音是具有那個。』『也像那樣，如果有其他意義，』『瓶子也會變成具有那個。』『如何，通過語言的力量，獲得的士夫沒有成立，也像那樣，無常本身沒有成立？』『那麼，不是，』『也像那樣，如何，方面和一致的方面是任何本身，也像那樣，做了也是。』『因為無常本身是存在於之前沒有和壞滅之後沒有的中間，在瓶子上成立。』『如果即使成立，那個是其他本身，因此，如何聲音變成無常？』『因為那個無常本身不是在聲音上。』『會變成和那個相似？』『如果隨行是其他，』『如何會成立相似？』『如果是那樣，士夫也是，』『因為依賴成立，回答沒有意義。』『那麼，不是，因為是其他本身，是相似。』『如果不是那樣，如何那個？』『對於一個，沒有相似，』『因為是相對於同伴。』『像這樣，通過之前沒有和壞滅之後沒有的特徵，接近顯示的無常本身，是如何，在瓶子上是那樣，在聲音上也是那樣，』『因為存在之前沒有等等。』『對於說，說聲音之後立即壞滅，沒有爭論。』『也像那樣，如果說有法瓶子也和墻壁相似，會變成具有那個，那麼，這個會變成是成立者。』『有法瓶子和墻壁不是在具有士夫二者本身上相似。』『如果在這裡也說無常本身的普遍詞語，究竟的意義是在聲音上存在的差別本身，』『通過那個也沒有隨行，如何成立那個？』『在這裡說，』『無常是聲音的差別，』『如果沒有隨行，沒有關聯，』『爲了反轉不是，不具有和，』『具有其他，是分別的兩個聖者。』『爲了分別不具有，和其他，』『不會變成沒有隨行。』『如果無常本身是差別，如果沒有隨行，即使是那樣，會變成通過隨行是差別。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、比量（Anumāṇa）、詞語（Śabda）、無常（Anitya）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 無常（Anitya）的理解： 文字中討論了無常的概念，認為無常是指事物不斷變化和不穩定的狀態。這與現代哲學中關於變化的討論相關。現代哲學認為，變化是宇宙的普遍規律。 論證的結構：

།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གལ་ཏེ་སྔར་གྲུབ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་དེའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ན། མི་རྟག་པ་སྒྲ་ལ་གྲུབ་པས་སྤྱི་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གསལ་ བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འབའ་ཞིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་འགྲུབ། གཞན་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་གཞན་སྒྲུབ་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་འགལ་བ་དང་། དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། །སྨྲས་པའི་ ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་གྱི།གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་མེད་ན་ནི་འགའ་ཡང་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་ གཅོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མ་འབྲེལ་བ་དང་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ནི་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །སྒྲ་ཉིད་མི་རྟག་གོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ནི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་སྒྲ་ཡང་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྲིད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།བུམ་པས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་རྩིག་པ་དང་བུམ་པ་དག་ལ་མཚུངས་པར་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཀྱང་རྣལ་མ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་མེད་ན་ནི་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ ཀྱིས་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།འདིར་ནི་ངེས་པ་ཉིད་དེ། རྩིག་པ་ནི་བུམ་པས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། བུམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པའོ། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ ལྟར་ངེས་པ་ལ་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་མེད་ན།དེས་ན་རྣམ་པར་བརྟག་པ་དང་སོ་སོར་ངེས་པ་དག་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ཟན་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་གཅིག་ལ་ཟན་སྦྱིན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་སྐྱེས་བུ་ གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ཚིག་གིས་ངེས་པ་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་རོག་དང་ཏ་ལའི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་སྐྱེས་བུ་དང་བུམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ལ་ ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「應該成立是集合，如果那個之前成立，成立者的意義是什麼？因此，僅僅通過隨行，』『通過在聲音上成立無常，是顯示是一般本身和差別本身。』『如果僅僅通過隨行，如何成立差別的無常本身？』『如果通過隨行其他，成立其他，會變成非常過失。』『如果是那樣，一切理都會變成矛盾，和例子是應該成立空。』『如果所說的法沒有隨行，過失會變成在這裡，其他不是？』『那麼，不是，因為在應該成立本身上沒有差別。』『如果沒有過失，因為不會損害任何意願，一切的意願都會變成成立？』『那麼，不是，因為通過分別不關聯，是差別。』『通過分別不關聯和關聯其他，是兩種差別。』『聲音本身是無常，像那樣不是做，』『然而，也是聲音，因為是相似於無常本身。』『對於成立士夫，像那樣不可能，』『因為具有瓶子二者本身不是和墻壁和瓶子相似。』『如果說任何具有二者本身是相似？』『那麼，不是，』『因為通過那個也損害真實。』『如果說沒有確定，會變成通過任何具有二者本身是相似，』『在這裡是確定本身，』『墻壁是具有瓶子二者，』『瓶子是像那樣具有士夫二者，』『是其他的想法。』『如果對於各自確定，不是結合任何詞語本身？』『如果那樣，如何，在確定上，沒有任何本身？』『因此，分別考察和各自確定不是矛盾。』『像這樣，對於天施和祭施等等，說，給任何一個飯，』『在確定一個上，給飯本身是分別存在。』『也像那樣，在這裡也是，確定是具有士夫二者本身？』『在這裡，不是通過詞語獲得確定，』『因為像烏鴉和棕櫚樹的方式，確定成立。』『那個也是現量所見。』『在這裡，對於說，通過任何士夫和瓶子具有二者，』『通過現量，沒有成立確定是在士夫上。』」 集合的概念： 文字中討論了集合的概念，認為集合是由多個個體組成的整體。這與現代數學中關於集合論的討論相關。現代數學認為，集合論是數學的基礎，它研究集合的性質和關係。 確定性： 文字中討論了確定性的概念，認為確定性是指對某個命題的真值具有明確的認識。這與現代邏輯學中關於確定性的討論相關。現代邏輯學認為，確定性是指一個命題是必然為真或必然為假的狀態。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、比量、詞語、無常、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཟ་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཅིག་ལ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཚིག་གི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཟ་བ་པོའམ་སྟེར་བ་པོ་བསྐུལ་བ་རང་གི་འདོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་བརྗོད་ཀྱང་ཟན་མི་སྟེར་རམ་མི་ཟ་ན་ནི་ངེས་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ངེས་པར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པ་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདིས་ནི། ཁྱད་པར་ལ་ནི་རྗེས་འགྲོ་མེད། །སྤྱི་ནི་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་གྲུབ་པ་ན་ནི་གློག་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་འི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཡིན་དེའི་ཚོ་བུམ་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེ་སུ་འགྲོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྤྱི་ཉིད་སྒྲ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་མིན་པས། གྲུབ་པ་ གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན།ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ནི། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་ལྡན་མིན། །གལ་ཏེ་གཞི་ལ་མི་ལྟོས་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལ་སྤྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་། སྤྱི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ།སྒྲའི་སྤྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱད་པར་ཡིན། ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ཅི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཡིས་རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་ན་ནི། །དེ་ལ་འབྲེལ་པ་བཟུང་ལས་གཞན། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་མཐར་ཐུག་ཉིད། །ཕྱོགས་ ཆོས་དང་ནི་ལྡན་ལས་ཡིན།།སྒྲའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བསྟན་པས་སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབའ་ཞིག་གིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བས་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་འདྲ་བས་གཅིག་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་སྟོན་པར་ བྱེད་པས་ནི་དུ་བ་མེ་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་མེས་ཁྱབ་པར་གྲུབ་པ་ནི་གང་ལ་ཉེ་བར་དེ་ཉིད་དུ་མེའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་འབྲེལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གང་ན་ཡོད་པའི་མེ་ནི་ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་རྒྱུ་བས་འབྲེལ་པ་རྟོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་སྤྱིར་རྟོགས་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱད་པར་རྟོགས་ཤེ་ན། སྤྱི་ནི་ཁྱད་པར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་རྟོགས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ།

「吃是依靠事物的力量，確定在一個上，不是依靠詞語的力量，因為吃者或者給者，通過自己的意願，進入驅動。』『如果即使說這個，不給飯或者不吃，不是確定存在。』『在這裡，也說，通過成立者的力量，確定認知？』『那麼，不是，因為已經顯示，也可能相反。』『通過這個，』『對於差別沒有隨行，』『一般是成立是成立。』『如果成立無常本身的一般，因為僅僅在閃電等等上成立，』『是成立是成立。』『然而，如果是差別的無常，在那個時候，因為在瓶子上沒有，沒有隨行，』『那個也被排除，』『因為，爲了在聲音上沒有成立一般，是應該成立。』『那個說，』『因為那個不是應該成立一般，』『成立不是成立本身。』『那個有法差別，』『不是具有沒有隨行的過失。』『如果說，不依賴於基礎，應該成立無常本身，那麼，會變成成立是成立。』『因為在聲音上是成立一般，因此，不是成立是成立。』『如果說，在聲音上是成立，和，』『說一般是矛盾，』『因為聲音的一般差別本身是差別。』『如果是一般，如何是差別？』『如果說是差別，如何是一般？』『那麼，不是，』『如果通過一般成立隨行，』『那個是依賴於關聯。』『差別的究竟，』『是從具有方面法。』『通過顯示聲音的差別的隨行，成立是聲音的差別本身不是，』『因為通過看見僅僅隨行，成立那個的差別本身，』『因為想要說那個本身是像，是一個本身。』『通過顯示其他，如果湮沒有火，不是顯示不出現，』『像那樣，通過成立遍佈火，對於接近哪個，在那個本身，產生火的智慧，』『因為像那樣抓住關聯。』『在哪裡有火的行境，在那個行境本身產生。』『因為在其他行境中移動，認知關聯。』『如果認知一般，如何認知差別？』『因為如果沒有差別，一般不會出現，』『因此，對於認知沒有過失。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、比量（Anumāṇa）、詞語（Śabda）、無常（Anitya）、關聯（Sambandha）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 關聯（Sambandha）的理解： 文字中討論了關聯的概念，認為關聯是指事物之間的聯繫或關係。這與現代邏輯學中關於關係的討論相關。現代邏輯學認為，關係是指兩個或多個事物之間的聯繫。 普遍和差別： 文字中討論了普遍和差別的關係，認為普遍是指事物共有的屬性，而差別是指事物之間不同的屬性。這與現代邏輯學中關於類和個體的討論相關。現代邏輯學認為，類是指具有相同屬性的事物的集合，而個體是指具有獨特屬性的事物。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、比量、詞語、無常、關聯、認識、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་སོ་སོར་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པར་ནི་ཐ་སྙད་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པོ། །འདི་ནི་ཚད་མ་དཔྱད་པར་སྔར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ ཡང་མ་བཟླས་སོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱི་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་ ཙམ་གྱིས་ནི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཕྱོགས་མ་ཡིན་པའི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ནང་གི་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པོ། །ཕྱིའི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེར་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་མི་སྐྱེའོ། །གཞན་ཁྱབ་པས་གལ་ཏེ་གཞན་འགྲུབ་ན་ནི་ ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། འདི་ནི་བཤད་ཟིན་གང་གི་ཕྱིར། །ཆོས་ཅན་བཅས་པར་ཁྱབ་རྟོགས་ཏེ། །གང་གང་འདི་འདྲར་གྱུར་པའི་ཕྱོགས། །དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་མི་འབྱུང་། །ཕྱོགས་འདི་ནི་མེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ ཕྱིར་ཚང་བང་བཞིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྔར་ཉིད་བཟུང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བཟུང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ། སྔར་གྱི་དུ་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་བ་འདི་ཡང་མེར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེས་དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བརྗོད་དོ། །ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་གསུམ་པ། ངེས་ པ་འདི་ཅི་ཞེ་ན།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་དེ་ཉིད་ཅི་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་འདི་ཉིད་ལས་སོ། །འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་འབྲེལ་པ་བཟུང་ན་ཁྱད་པར་ རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ཆོས་ཅན་ཆོས་དག་གིས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན། །འགོག་པ་དག་ནི་གསལ་ཡིན་ཏེ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལྟར་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །སྒྲ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ན། གལ་ཏེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན། སྒྲ་ལ་སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པའམ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒྲ་འགྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

「如果不確定認知處所和時間和情況各自，任何世俗都不能成立。』『因為這個是之前顯示過的量考察，不再重複。』『因此，爲了成立有法的差別的一般，不是成立是成立，也沒有沒有隨行的過失。』『如果想要認知一般和應該成立一起，應該成立也是通過比量，通過力量認知。』『僅僅通過外遍佈，不是成立，』『說，一切不是方面的做了是無常，像那樣不是顯示差別。』『因此，內遍佈不成立。』『如果是外遍佈，在那裡，不會產生應該成立的成立。』『如果通過其他遍佈，成立其他，會變成一切成立一切，』『那麼，也是，』『像這樣，』『這個是已經說過的，因為，』『認知遍佈和有法一起，』『哪個哪個變成像這樣的方面，』『那個沒有應該成立不出現。』『這個方面是具有火，』『因為是具有煙，像廚房一樣，』『說，通過力量認知像那樣，之前抓住。』『不是那樣，』『應該成立也抓住自己的自性，比量做什麼？』『之前認知煙本身，這個煙也是認知為火，』『如果不是出現，不能認知。』『通過有那個認知那個自性本身，』『僅僅說世俗。』『如果僅僅通過世俗抓住，因為沒有抓住勝義，如何是不欺騙？』『因為在那裡持有像那樣的意義，做事情本身，是不欺騙。』『第三品。』『這個確定是什麼？』『因為確定因和果的事物。』『如何持有那個確定本身？』『從這個世俗本身。』『已經顯示，一切關聯等等是從沒有開始的世俗知道，不是勝義。』『因此，如果抓住一般關聯，會變成認知差別，』『因為那個沒有差別是不存在。』『一切世俗都是像那樣本身。』『通過這個，通過有法和法，』『法和有法差別，』『是顯示阻止，』『因為有法像那樣不成立。』『在承諾聲音是無常時，』『如果成立聲音是無常，』『會變成成立在聲音上聲音的差別的無常，或者通過無常本身差別的聲音。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、比量（Anumāṇa）、詞語（Śabda）、無常（Anitya）、關聯（Sambandha）、認識（Jñāna）、世俗（Saṃvṛti）、勝義（Paramārtha）、以及遍佈（Vyāpti）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 世俗（Saṃvṛti）和勝義（Paramārtha）的理解： 文字中討論了世俗和勝義的概念，認為世俗是指我們日常經驗的世界，而勝義是指超越日常經驗的真實。這與現代哲學中關於現象和本體的討論相關。現代哲學認為，現象是指我們所感知到的世界，而本體是指獨立於我們感知的真實。 遍佈（Vyāpti）的理解： 文字中討論了遍佈的概念，認為遍佈是指一個屬性或特徵在所有相關事物中都存在。這與現代邏輯學中關於普遍性的討論相關。現代邏輯學認為，普遍性是指一個命題適用於所有相關事物的情況。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、比量、詞語、無常、關聯、認識、世俗、勝義、遍佈、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་འདི་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲའི་ཁྱད་པར ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པ་འདིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་ན་ཅི་ལྟར་སྤྱི་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་སྤྱི་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པ་དང་། སྒྲའི་སྤྱི་གཞན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་བཟློག་ཀྱང་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཙམ་བཟློག་ན་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར འདུས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན།གཉིས་ལས་གཅིག་མེད་ན་སྤྱི་བཟློག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལུས་ན་ནི་ཚོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་འབའ་ཞིག་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་འདུས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ལ་གཉིས་པ་ སྒྲུབ་ན་ཚོགས་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར།འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དང་། དེ་ཚོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་བཟློག་པ་ཐ་དད་ཅེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་སྒྲོ་ནས་ཚོགས་པ་བཟློག་པ་ནི་དེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ཚོགས་པ་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་ འམ་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་འདུས་པ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ནི་དམ་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་དམ་བཅས་པས་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་སྤྱི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་མི་སྲིད་པའི་ ཕྱིར།ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པ་བསལ་བ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་བསལ་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འདོད་པ་བསལ་བ་ནི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ནི་ཚོགས་པ་དག་།བསལ་བ་འགལ་བ་ མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་འདོད་མིན། །འདིར་ཆོས་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའོ།

「因此，爲了成立那個相反，是矛盾，』『如何，這個理在聲音上成立無常本身，也像那樣，因為聲音的差別本身的無常本身也不存在，是矛盾，』『說那個，通過說意願是應該成立，這個是明顯的。』『不是成立在聲音上無常的聲音，』『因為僅僅成立無常本身。』『如果成立僅僅無常，如何會變成成立一般？』『那麼，不是，』『因為像那樣本身成立一般。』『爲了成立和有法一起的集合。』『不是應該成立在有法聲音上無常，和聲音的其他一般，』『因此，即使反轉那個也沒有過失。』『如果反轉僅僅無常，會變成過失。』『如何，如果聚集，會變成顛倒？』『因為如果兩個中沒有一個，會變成反轉一般。』『如果留下一個，不可能存在集合。』『因為那個本身，應該成立僅僅有法上的法本身，』『爲了成立像那樣本身聚集，』『因為如果成立一個上的兩個，會成立集合。』『那麼，如何，法和有法和，』『那個集合和反轉的差別不同？』『因為通過那個門反轉。』『通過那個門反轉集合，是那個做世俗。』『在勝義上，是明顯的集合本身。』『說，聲音是無常的聲音，或者具有聲音的無常，』『是明顯的聚集？』『不是那樣承諾，因為不可能。』『通過承諾聲音是無常，不是認知為在其他有法上成立一般本身。』『因此，因為不可能在其他方面成立集合，』『通過僅僅排除有法等等，是排除集合，』『不是通過在聲音上無常本身排除聲音，』『因為不想要像那樣成立。』『排除不想要，不是過失。』『對於有法，那些集合，』『排除不是矛盾。』『因為不想要像那樣成立。』『在這裡，僅僅有法是應該成立。』『說這個是總結。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、無常（Anitya）、集合（Samudāya）、世俗（Saṃvṛti）、勝義（Paramārtha）、以及矛盾（virodha）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 集合（Samudāya）的理解： 文字中討論了集合的概念，認為集合是由多個個體組成的整體。這與現代數學中關於集合論的討論相關。現代數學認為，集合論是數學的基礎，它研究集合的性質和關係。 矛盾（virodha）的理解： 文字中討論了矛盾的概念，認為矛盾是指兩個或多個命題之間相互衝突的情況。這與現代邏輯學中關於矛盾的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾是指一個命題既為真又為假的情況。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、無常、集合、世俗、勝義、矛盾、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་འདོད་པ་སྨོས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པ་བཟློག་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ལྷུར་གཉེར་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཅི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ལ་སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བཀག་ པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་བཀག་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ནི་ལོག་པར་རྟོག་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བསྟན་བཅོས་ ལས།།ཆོས་རྣམས་དུ་མ་རྣམ་གཞག་ཀྱང་། །བདག་ཉིད་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནོད་པས་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་གི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཞེའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་པའི་ བཤད་པ་ལས།དམ་བཅའ་བ་ནི་ལུང་ཡིན་ཏེ། ལུང་གི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ལུང་ཞེས་བརྗོད་དེ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། གཞན་དུ་ནི་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དམ་བཅའ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། དེ་ཉིད་ནི་ལུང་གི་དོན་ གཞན་ལ་སྟོན་པས་ན།ལུང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་ནི་ལུང་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ལ་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ ཡང་ཡིན་ནོ།།མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་སམ་གཏན་ཚིགས་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་དེ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལྟར། དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་དེས་བསལ་བས་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། སྐད་ཅིག་དེ་མ་ཐག་འཇིག་ན། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་བརྫུན། །དུས་གཞན་དག་ཏུ་འཇིག་ན་ཡང་། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་བརྫུན། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་བདག་ཉིད་དེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གི་ མོད་ལ་འཇིག་ན་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར།རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་མ་ནི་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ།

「如果想要說，顯示即使反轉不想要說的，也沒有過失，』『如何，對於有法，阻礙聲音的差別本身的無常本身，沒有過失，也像那樣，即使阻礙虛空的功德本身差別的無常本身，也是沒有過失本身？』『那麼，是真實的，』『即使是那樣，自己說的是爲了阻礙顛倒的分別。』『像這樣，』『對於一個有法，從論典，』『即使安置多種法，』『自己想要的是應該成立，』『自己說了聲音。』『一些人說，在論典中看見的是應該成立本身，』『因為損害那個，會變成理和承諾的過失。』『也像那樣，從道理的解釋，』『承諾是聖教，』『爲了顯示聖教的意義，說聖教，』『不是其他，』『對於說，』『在釋量論中，』『因為其他是聖教量，和承諾是爲了成立懷疑，如何變成一個？』『因為那個本身顯示聖教的意義給其他，』『是聖教的意義。』『因此，承諾是聖教，』『如果損害那個意義，是理的過失，』『因為損害論典。』『和論典矛盾的理，不是成立應該成立。』『也是承諾的過失。』『也應該成立無常本身和虛空的功德本身，是聚集在一個意義上本身，』『如何，像通過論典或者其他一些理，應該成立那個是虛空的功德本身，』『承諾的意義是像那樣的無常本身。』『那個也是通過那個排除，是承諾的過失。』『像這樣，』『如果剎那那個立即壞滅，』『虛空的功德本身是虛假的。』『即使在其他時間壞滅，』『虛空的功德本身是虛假的。』『如果聲音的本身是無因，因為在剎那壞滅，如何變成虛空的功德本身？』『說所依是存在的因，剎那不是存在。』『一個剎那是從自己的因本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、無常（Anitya）、虛空（Ākāśa）、功德（Guṇa）、聖教（Āgama）、剎那（Kṣaṇa）、因（Hetu）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 虛空（Ākāśa）的理解： 文字中討論了虛空的概念，認為虛空是指沒有物質存在的空間。這與現代物理學中關於空間的概念相關。現代物理學認為，空間是宇宙的基本組成部分。 功德（Guṇa）的理解： 文字中討論了功德的概念，認為功德是指事物的優點或美德。這與現代倫理學中關於美德的討論相關。現代倫理學認為，美德是指一種良好的性格特徵。 聖教（Āgama）的理解： 文字中討論了聖教的概念，認為聖教是指權威的教義或經典。這與現代宗教學中關於宗教經典的討論相關。現代宗教學認為，宗教經典是宗教信仰的重要來源。 剎那（Kṣaṇa）的理解： 文字中討論了剎那的概念，認為剎那是指極短的時間單位。這與現代物理學中關於時間的討論相關。現代物理學認為，時間是宇宙的基本組成部分。 因（Hetu）的理解： 文字中討論了因的概念，認為因是指事物產生的原因。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、無常、虛空、功德、聖教、剎那、因、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན། དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་ཡང་རྒྱུའི་ དབང་གིས་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་གྱིས་ཅི་བྱ།འོན་ཏེ་རྟེན་གྱི་དབང་གིས་དུས་གཞན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན། མི་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྟེན་གྱིས་ཅི་བྱ་གང་གི་རྟེན་མེད་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་སྒྲ་ནི་ལྕི་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ནམ་མཁའ་ཡང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ལྕི་བ་དག་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྕི་བ་ལྟུང་བ་འཛིན་པ་ཡི། །བདག་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལ་ཡོད་མིན། །ལྕི་མིན་ལྟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །རླུང་གིས་བསྐྱོད་པར་གྱུར་པ་ཡི། །སྒྲ་དེ་དེ་ཡིས་འཛིན་འདོད་དེ། །གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་འཛིན་མིན་ན། ། དེ་ནི་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ལྟོས་ནས་འཇིག་འགྱུར་དེ་ལྟ་བུ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། །འཇིག་རྒྱུ་མེད་ཀྱི་བར་དུ་དེ། །གནས་པའི་ཕྱིར་ན་རྟེན་གཞན་མེད། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་རྟེན་མེད་པར། །གནས་འགྱུར་འདི་ནི་ངེས་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་གནས་པ་དང་། །དུས་གཞན་གནས་ལ ཡོད་མིན་ལ།།རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་ཡོད་མིན་ན། །རྟེན་ཉིད་དེ་ནི་དོན་མེད་ཡིན། །དེ་བདེན་དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི། །རྟག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རང་བཞིན། །འདི་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་མིན་ཞེས། །བྱ་བར་ཡང་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བརྟེན་གྱིས་དོན་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་གཟུང་བས་དེ་གཅིག་ལ། །རབ་ཏུ་གནོད་གང་གཏན་ཚིགས་དང་། ། དམ་བཅའ་བ་དག་སྐྱོན་འགྱུར་ན། །སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན། །དྲི་ཟའི་ཡོན་ཏན་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་འགལ་འགྱུར་སྐབས་མིན་ཕྱིར། །མིན་ན་དེ་ཡི་གཞན་ལ་འང་མཚུངས། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་ན་གཏན་ཚིགས་དང་དམ བཅའ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན།དེའི་ཚེ་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པ་བཀག་པ་བཞིན་དུ་དྲི་ཟའི་ཡོན་ཏན་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེས་བརྗོད་པ་དེའི་ཆོས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་གྱུར་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ བསྟན་བཅོས་དེ་བྱེད་པའི་འདོད་པ་དྲིའི་ཆོས་ཅན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་དེས་བསྒྲུབ་པར་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བཀག་ན་ཡང་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ།

「然而，如果存在於其他時間，因為那個是從自己的因產生，在那個時候也是，因為依靠因存在，所依做什麼？』『然而，如果依靠所依，存在於其他時間，不是通過不壞滅本身存在嗎？』『所依做什麼？』『如果沒有任何所依，聲音會變成墜落，聲音也不是沉重本身，也不是依靠虛空具有的持有自性。』『虛空不是做持有沉重。』『持有沉重墜落的，』『本身在虛空上不存在。』『因為不沉重，沒有墜落，』『做持有，做什麼？』『如果聲音被風移動，』『想要通過那個持有那個，』『如果虛空不是持有，』『那個會變成壞滅本身。』『像那樣依賴壞滅，』『那個是那個的自性本身。』『因為在沒有壞滅因之前，』『存在，沒有其他所依。』『像那樣，那個沒有所依，』『會變成存在，這個是確定本身。』『如果剎那存在，和，』『在其他時間存在不存在，』『對於常有，有不存在，』『所依本身那個是沒有意義。』『那個是真實的，即使是那樣，』『這個是常時一起產生的自性。』『這個也不是應該考察，』『也是認知為做。』『因此，因為依靠無常本身的意義，不是意義，』『爲了成立無常，那個是通過依靠本身損害，』『因此，是理的過失和承諾的過失？』『對於這個說，』『如果因為承諾論典，』『通過抓住一切，對於那個一個，』『如果理和，』『承諾變成過失，』『在成立聲音是無常時，』『爲了反轉乾闥婆的功德，』『理會變成矛盾，因為不是場合，』『如果不是，那個對於其他也是相同。』『如果僅僅通過承諾論典，損害論典，會變成理和承諾的過失，』『在那個時候，像阻礙聲音是虛空的功德一樣，也會變成成立反轉乾闥婆的功德。』『因為，如何，通過那個所說，那個的法和虛空的功德本身有關聯的無常本身，那個是應該成立，也像那樣，那個論典做者的意願，和乾闥婆的有法其他有關聯的功德有關聯本身，也會變成通過那個論典成立，』『如果阻礙那個，因為和那個論典有關聯是不合理的，會變成承諾的過失本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、無常（Anitya）、虛空（Ākāśa）、功德（Guṇa）、聖教（Āgama）、剎那（Kṣaṇa）、因（Hetu）、所依（Āśraya）、乾闥婆（Gandharva）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 所依（Āśraya）的理解： 文字中討論了所依的概念，認為所依是指事物存在的基礎或依據。這與現代形而上學中關於存在的討論相關。現代形而上學認為，存在是指事物具有真實性的狀態。 乾闥婆（Gandharva）的理解： 文字中提到了乾闥婆，這是一種神話生物，通常被認為是音樂家或天神。這與現代宗教學和神話學中關於神話生物的討論相關。現代宗教學和神話學認為，神話生物是人類文化的重要組成部分。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、無常、虛空、功德、聖教、剎那、因、所依、乾闥婆、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དྲི་ནི་ སྐབས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཅི་ལྟར་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡང་སྐབས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་འདིར་སྐབས་ཡིན། །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་དོན་གནོད་ཉིད། །བསྟན་བཅོས་དོན་ ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར།།ཆོས་ཅན་གཞན་དུའང་སྐབས་ཅིས་མིན། །གལ་ཏེ་འདིར་ཆོས་ཅན་སྐབས་ཡིན་ཡང་། དེ་ནི་ཆོས་དེའི་གཞི་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེ་དང་བསྟན་བཅོས་གཅིག་གིས་བརྗོད་པ་ ཆོས་ཅན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མཚུངས་སོ།།འོན་ཏེ་ཡང་ཆོས་དེའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ་རྒོལ་བས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། ཆོས་ཅན་ཆོས་ སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི།།ཅི་སྟེ་རྒོལ་འདོད་ཡིན་བརྗོད་ན། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་རྒོལ་བས་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པའོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། སྐབས་མ་ཡིན་པ་ལ་འདོད་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གནས་སྐབས་འགའ་ཡིས་འདོད་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དག་གིས། །ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ། །གསལ་བར་ དབང་ཕྱུག་དཔྱོད་པ་ཡིན།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཙམ་ནི་འདོད་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་ན་ཡང་འདོད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འཇུག་པ་རྟག་ཏུ་མི་འཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་འདོད་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའང་ཡིན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འདོད་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རྩོད་པའི་གནས་ཉིད་ལ་འདོད་པ་འཇུག་གི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「因為氣味不是屬於場合，如何也不是應該說，因為虛空的功德也不是屬於場合，對於二者也沒有差別。』『如果說，有法在這裡是場合，』『對於那個，損害論典意義，』『因為承諾論典意義，』『為什麼在其他有法上不是場合？』『如果即使有法在這裡是場合，』『那個是因為是那個法的根據本身。』『然而，如果通過論典的門，也是其他法的所依？』『如果是那樣，那麼，因為那個和通過一個論典所說的法，也是和其他有法有關聯的關聯本身，過失是相同的。』『然而，又因為作為那個法的根據的有法是場合，』『其他法也是屬於應該成立的方面，因為反駁者也想要像那樣。』『說那個本身是，』『如果說，有法和法等等是成立者，』『為什麼是反駁者想要？』『虛空的功德本身也是反駁者想要，』『因為是持有為應該成立的有法，』『像無常本身一樣。』『也像那樣，因為是應該成立的一般方面的一個差別，』『等等？』『對於那個說，僅僅因為是應該成立的一般方面的一個差別，』『不是產生對於不是場合的意願，』『像這樣，』『通過一些情況會變成意願，』『那個認知也是通過那些，』『強迫說，你想要這個，』『是明顯自在的考察。』『僅僅是應該成立的一般方面的一個差別本身，不是做進入意願。』『如果做進入，會變成意願和成立者進入，永遠不會停止。』『然而，如果想要說，因為想要是應該成立的一般方面的一個差別本身？』『如果是那樣，因為那個意願本身也是應該成立，和成立者也是那個本身，會變成成立承諾的意義本身。』『因此，在哪個場合，在那個本身產生意願，』『如果不是那樣，因為非常過失。』『因此，意願進入爭論的處所本身，不是在虛空的功德本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、無常（Anitya）、虛空（Ākāśa）、功德（Guṇa）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、意願、場合、法、有法、普遍、無常、虛空、功德、聖教、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་སྐབས་ལས་འདོད་པ་འབྱུང་བས་སྐབས་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ། རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། དེའི་འབྲས་བུ་ཚིག་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འབྲས་བུ་ཚིག་ཉིད་ལས་རྟོགས་ཀྱིས་སྐབས་ལས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ཉིད་ནུས་པ་ཚིག་ལས་ནི། །རྟོགས་འགྱུར་དེ་ལས་འདོད་པ་ནི། །ངེས་པ་ཉིད་རྟོགས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྐབས ལས་རྟོགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན།།ཚིག་ལས་ནི་འདོད་པ་ཙམ་རྟོགས་སོ། །སྐབས་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་གིས་རྟོགས་པ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་སྐབས་ཉིད་འདོད་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །སྐབས་ མེད་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་རིགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ།།དེས་ན། འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིན་བརྗོད་དེ། །འཁྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །མེད་ན་མི་འགྱུར་མིན་འདོད་ལ། །གནོད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །འབྲས་བུ་ཚིག་གམ་རྒྱུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ ཡང་སྐབས་ཡིན་ནོ།།ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མེད་དེ་དེ་ལ་རྒྱུ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཚིག་དེ་ཡང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ནི་ཁྱོད་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲས་བུའི་རྟགས་མེད་པར་འདོད་པར་བརྗོད་པ་ནི་འཁྲུལ་པས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ལ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་ལ་གནོད་ན་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་གི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ།།ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཏེ། །རྩོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་རང་ ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་དེའི་དོན་གནོད་ན་ངེས་པར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ།

「如果說，因為從場合產生意願，場合是那個的因，那麼，如何從因成立果？』『因是無障礙能力，是使果知道？』『如何，認知像那樣？』『因為看見那個的果詞語？』『那麼，從果詞語本身認知，不是從場合，』『如何說通過那個本身認知？』『在這裡說，』『從詞語認知那個本身的能力，』『從那個，意願是，』『因為認知確定本身，』『說從場合認知。』『從詞語僅僅認知意願。』『因為場合是因，不是使意願知道。』『因此，通過詞語認知，因為無障礙能力的場合本身，是使分別確定意願知道，因此，說通過那個本身。』『即使沒有場合，你的意願是這個，』『對於說這個，沒有任何道理。』『因此，』『說不是具有果的標誌，』『會變成通過錯誤損害。』『如果沒有，不變成不想要，』『即使損害，對於其他損害什麼？』『果是詞語或者使因知道，因也是場合。』『對於虛空的功德本身，沒有使知道，因為在那個上沒有那個因。』『那個果詞語在虛空的功德上也沒有。』『即使是那樣，說，這個是你的意願，』『說沒有果的標誌的意願，會變成通過錯誤損害。』『僅僅是應該成立的一般方面的一個差別等等，不是意願的果，也不是無障礙能力的因。』『如果損害沒有不出現的意義，因為沒有遍佈者，會變成沒有遍佈，』『會變成成立者和應該成立的過失。』『虛空的功德本身不是沒有不出現的意義。』『如果損害不是沒有不出現的，對於那個之外的應該成立，有什麼損害？』『如果承諾論典，』『不是進入爭論本身嗎？』『因此，如果自己存在於論典，如果損害那個意義，必然會變成過失？』『那麼，不是，因為已經說了。』『對於顛倒做氣味是地的功德，也會變成過失，』『等等。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、意願（Abhiprāya）、場合（Prakaraṇa）、法（Dharma）、有法（Dharmin）、普遍（Sāmānya）、無常（Anitya）、虛空（Ākāśa）、功德（Guṇa）、聖教（Āgama）、因（Hetu）、果（Phala）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因（Hetu）和果（Phala）的理解： 文字中討論了因和果的概念，認為因是指事物產生的原因，而果是指事物產生的結果。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 論證的結構： 文字中討論了論證的結構，認為論證應該包含前提（理，Hetu）和結論（承諾，Pratijñā），並且前提應該支援結論。這與現代邏輯學

།རྗེས་དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །དེས་གྲུབ་དེ་ནི་ལེགས་ པར་གྲུབ།།དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལྟོས་མ་ཡིན། །འབྲེལ་པ་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ། བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ལུང་ལ་ལྟོས་སམ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ཡང་ལུང་ལ་ལྟོས་སམ་ཅི།ཅི་སྟེ་བདག་ཅག་ལྟ་བུའི་མངོན་སུམ་ནི་ངེས་པར་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་གིས་གནོད་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །ལྷའི་མིག་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་ནི་བདག་ཅག་ལྟ་བུའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་མཐོང་བས་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་མཐོང་ བ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་བདེན་ཏེ་གལ་ཏེ། ལྷ་ཡི་མིག་ཅན་ཚིག་ཀུན་གྱི། །བྱེད་པོ་ཡིན་ན་ཚིག་འདི་རིགས་པ་ཡིན། དེ་འདི་འགའ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་བདག་ཅག་གིས། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་གསལ་བས་ངེས་མ་ཡིན། །ཚིག་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ།།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱེད་ཅག་པས་ཀྱང་གཞན་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ལུང་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་སྤངས་དགོས་ན་དོན་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་ཁས་ བླངས་པའི་ལུང་གི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་བརྟགས་ནས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་མེད་པ་ཉིད་པས་ འགལ་བ་སྤངས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེས་གྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་པ་བྱ་བ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །གྲུབ་པ་ནི་ཕྱིས་མ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་འགལ་བའི་ལུང་ཁས་བླངས་པས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་དོ། །ཁས་ བླངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ན་ཞེ་ན།ཁས་བླངས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན། བརྟག་ནི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བརྟག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རང་གསད་པའི་ཕྱིར་གཤེད་བྱེད་སློང་བའི་ཚུལ་དུ་འདི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཚད་མས་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་རྩོད་པ་དོར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

「比量在自己的行境上，』『說沒有依賴聖教。』『通過那個成立，那個是善成立。』『在那個時候，不是依賴論典。』『依賴關聯力量的比量，在自己的行境上，不是依賴論典，』『因為像現量一樣是量。』『說，稍微看見的那個一切，是依賴聖教，或者也像那樣，比量是依賴聖教？』『如果說，像我們一樣的現量，必然是依賴聖教，』『如果被聖教損害，是錯誤本身。』『具有天眼的詞語，不是被像我們一樣的現量損害，』『因為通過有翳障看見，不是損害通過另一個看見。』『那麼，是真實的，如果，』『如果具有天眼的詞語是一切的作者，』『這個詞語是道理。』『即使有那個一些，我們，』『通過那個像那樣明顯，不是確定。』『通過詞語相互矛盾本身，認知說，一切做聖教不是道理。』『即使不是一切知，如果是那樣，你們也不是其他？』『如果是那樣，那麼，如果需要捨棄和一切聖教矛盾，是不能意義本身。』『因此，比量不會變成產生本身。』『然而，如果需要捨棄和自己承諾的聖教論典矛盾本身？』『如果是那樣，那麼，應該考察之後承諾。』『在認知的時候，比量也不是量，』『因為沒有捨棄和論典的矛盾。』『在那個時候，因為沒有承諾論典本身，捨棄矛盾做什麼？』『如果是那樣，那麼，通過那個成立的應該成立，那個是善成立本身。』『成立不會變成之後不成立。』『如果通過承諾和那個矛盾的聖教，會變成不成立本身？』『那麼，是那個捨棄和一切論典的矛盾本身。』『如果是依賴承諾變成，不是其他？』『為什麼不是對於一切承諾？』『通過考察是能忍受本身？』『如果是那樣，那麼，考察是量，通過那個本身也損害，』『因此，這個會變成像自己殺害，喚起劊子手的方式。』『因為那個本身，因為論典本身被量矛盾，在那個時候，不是應該依賴。』『因此，那個不是做損害。』『如果說，在那個時候，不是應該依賴論典，那麼，會變成捨棄爭論本身？』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、現量（Pratyakṣa）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的理解： 文字中討論了現量的概念，認為現量是指通過感官直接獲得的知識。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的重要來源。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、現量、聖教、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ཚེ་རྩོད་དོར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཚེ་ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་མིན། །འདི་ནི་ཁས་ བླངས་ཐབས་ཡིན་ཏེ།།དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་མིན། །བསྟན་བཅོས་ལ་མ་བརྟེན་པར་རྩོད་པ་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་ལེན་པའི་ཐབས་ནི་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མ་བརྟགས་པར་དེ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་ གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བརྟག་མི་བཟོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་དེའི་ཚེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་འཛིན་པར། །འདོད་པའི་དུས་ ཡིན་དེ་ཡི་ཚེ།།བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གཉིས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ན་གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་མ་ཚིམ་པ་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་འཛིན་པར་འདོད་པས་ན་དེ་ནི་ བསྟན་བཅོས་ལེན་པའི་དུས་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། དེས་གྲུབ་དོན་ལ་དེ་དང་ནི། །འགལ་བར་སེམས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པར་རིགས་ལྡན་ཡིན། །བརྟགས་ནས་བསྟན་བཅོས་ ཁས་བླངས་ན་བསྟན་བཅོས་དེ་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་དེ་དང་འགལ་བར་སེམས་པ་ནི་མི་རིགས་སོ།།གལ་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དེ་ནི་ལེགས་བརྟགས་ན། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དམ་བཅའ་གནོད། །དེ་ལ་སླར་ཡང་བརྟག་པར་བྱ་ཡིན་ཏེ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་ན་དེ་ནི་བརྟགས་མི་ འགྱུར།།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་བརྟགས་ཏེ་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་གནས་གསུམ་པ་ལ་འཕོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ལུང་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་གང་ཞིག་མ་དཔྱད་པར་བསྟན་བཅོས་ ཁས་ལེན་ན་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ་གནོད་ཉིད། །སྤང་བར་བྱ་ཡི་གཞན་མིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་ བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་དོན་ལ་གནོད་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པས་ཀྱང་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་གཞན་དག་གི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ།

「如果說，在那個時候，會變成捨棄爭論？』『在那個時候，不是，因為沒有承諾。』『這個是承諾的方法，』『在那個時候即使有，也不是支分。』『不是不依賴論典做爭論，』『因為在那個時候沒有承諾。』『承諾的方法是考察本身。』『如果說，沒有考察，承諾那個，在那個時候即使有，也不是支分，』『因為被量損害。』『在那個時候，不能忍受考察的論典，不是做損害，』『那麼，在哪個時候，承諾的論典是做損害的支分？』『在這裡說，』『像那樣，如果兩個行境清凈，』『在那個時候，想要完全持有論典，』『在那個時候，會變成通過論典損害。』『像那樣說的是，如果通過現量和比量，兩個現量和隱蔽的行境完全清凈，如果僅僅通過那個完全滿足，如果不滿足，在那個時候，因為想要持有論典，那個會變成是接受論典的時候，』『在那個本身的時候，論典是做損害。』『因為，』『通過那個成立的意義，和那個，』『因為不應該認為矛盾，』『如果移動到第三處，』『接受論典是具有道理。』『如果考察之後承諾論典，對於通過那個論典完全成立的意義，不應該認為和那個矛盾。』『如果，』『如果那個論典是善考察，』『如何那個損害承諾？』『對於那個，又應該考察，』『如果認知，那個不會考察。』『因此，因為通過現量和比量考察，爲了是移動到那個的行境不是的第三處的理由，承諾論典，因此，在比量的行境上，聖教不是做損害。』『然而，如果又，沒有考察，承諾論典，因為論典是做損害，會變成承諾的過失？』『那麼，不是，』『像這樣，』『在那裡也是，和應該成立的法和，』『損害沒有不出現，』『是應該捨棄，不是其他，』『因為會變成沒有盡頭。』『如果僅僅通過承諾論典，需要捨棄損害那個意義，通過顛倒成立氣味是地的功德，也會變成過失。』『因此，說，需要捨棄僅僅通過和應該成立的法有關聯的損害，不是其他沒有關聯的，』『這個是存在。』」

། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་པར་རྩོད་ན་ཡང་སུན་འབྱིན་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་མི་བརྟེན་པ་ནི་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་གནས གསུམ་པར་བསྟན་བཅོས་ཁས་མི་ལེན་པ་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི།གནས་གསུམ་པ་ལས་གཞན་དུ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ཅི་བྱ། འདི་ལྟར། དཔྱོད་པ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དག་།གཟུང་ཞེས་ལུགས་འདི་གང་གིས་བྱས། །ད་ནི་གྲུབ་མཐའ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །དུ་བས་མེ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །གལ་ ཏེ་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འཇིག་རྟེན་བ་ལང་རྫི་ལ་སོགས་པས་དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་མེད་པར་ནི། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིས། །དེས་ན་དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ནི། །སྔོན་དུ་གཏོང་བ་གང་དུ་དགོས། །གལ་ཏེ་ཁས་མ་བླངས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པར་དོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁས་བླངས་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ གནོད་པ་ཤེས་ཏེ་དེས་ན་དེ་དེའི་ཚེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་བསྒྲུབ་པ་ནི་མི་འདོད་ཀྱང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ནི་དེའི་ཚེ་གཏོང་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་དོར་བར་འོས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ པས་དེའི་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། སྐྱེ་བོ་རེང་བུར་སྐྱེས་གྱུར་ཅིང་། །ཡོན་ཏན་ཉེས་པ་མ་མཐོང་ལ། །གྲུབ་མཐའ་མི་བཟད་གདོན་དེ་ནི། །ཀྱེ་མ་སུ་ཡིས་བགོས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་པས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་མཐའ་དོར་བར་མི་ནུས་ན་དེའི་ཚེ། འདི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་མཐའི་ཚུལ་ གྱིས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་གདོན་མི་བཟད་པ་ཞིག་སྟེ།དེ་ལས་ཐར་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པར་སྐྱེས་ཉིད་ལས། །ཡོངས་སུ་དོར་བར་མི་ནུས་ན། །སྐྱེ་བོ་རེང་བུར་སྐྱེས་བུ་དག་།དེ་ལྡན་ལྷན་ཅིག་ཇི་ལྟར་སྐྱེས། །ཚད་མ་སྤངས་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དང་། །ཉེས་པ་རྣམ་དབྱེ་ གང་ལ་ཡོད།།དེ་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，即使沒有承諾論典做爭論，也會變成僅僅做主要駁斥，因為不依賴論典會變成不存在？』『會變成沒有承諾通過量成立，也像那樣，沒有承諾通過量不成立，』『因為沒有那個不承諾論典在第三處，』『不是沒有，』『在第三處之外，論典做什麼？』『像這樣，』『對於一切考察，論典，』『通過哪個做，說應該持有？』『現在，通過沒有宗派的那些，』『不會認知通過煙是火。』『如果一切量是承諾宗派之後進入本身，』『世間牧牛人等等也不會變成通過煙認知火。』『如果說，世間對於彼岸接近需要的意義是哪些，那個本身是承諾論典是具有先導，不是其他？』『那麼，也不是，』『如果沒有承諾論典，』『如果那個是通過量，』『那麼，在那個時候，論典，』『在哪裡需要先導？』『如果說，如果沒有承諾，會變成擔心被論典損害。』『如果承諾，知道被論典損害，因此，在那個時候，不是應該成立本身？』『那麼，不是，因為通過量成立，即使不想要也會變成。』『在那個時候，論典是捨棄本身。』『如果說，自己如何應該捨棄？』『那麼，不是，因為沒有關聯。』『通過具有那個的功德，是那個的。』『像這樣，』『如果眾生獨自產生，』『沒有看見功德過失，』『不善宗派的魔，』『唉呀，通過誰分割？』『如果即使通過道理也不能捨棄宗派，在那個時候，』『這個不是宗派，』『通過宗派的方式，對於孩子們是不善的魔，』『因為不能從那個解脫。』『如果從一起關聯產生本身，』『不能完全捨棄，』『獨自產生眾生，』『如何和那個一起產生？』『因為捨棄量，功德和，』『在哪裡有分別過失？』『因此，比量，』『不是具有承諾論典先導。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、現量（Pratyakṣa）、聖教（Āgama）、宗派（Siddhānta）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 宗派（Siddhānta）的理解： 文字中討論了宗派的概念，認為宗派是指一種特定的哲學或宗教觀點體系。這與現代哲學和宗教學中關於不同思想流派的討論相關。現代哲學和宗教學認為，不同的思想流派對理解世界具有不同的視角。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、現量、聖教、宗派、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེས་ན་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དཔེ་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་སྤང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དཔེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀུན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་ལ། །བསྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་འགྱུར་ཞེ་ན། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་ལུགས་ཡིན། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ནི་སྤང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར རོ།།ཐམས་ཅད་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། རེ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་འགལ་བ་མི་སྤོངས་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའ་མེད་པ་དང་ནི་འགལ་བ་ སྤངས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནོད་ན། བརྗོད་པ་ལ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་ཅི་ཡོད་དེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྲིད་ པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགའ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལས་གཞན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། འབྲེལ་མེད་ཆོས་ནི་མ་གྲུབ་པས། །མ་གྲུབ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། དེ་གྲུབ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲུབ་བརྗོད། །གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཅི་ལྟར་ཡིན། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱིས་གནོད་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལ་གནོད་ཀྱང་གཞན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྲུབ་དུ་བ་གཅིག་གིས་ཀྱང་མེ་དང་གྲང་བའི་རེག་པ་ཡོད་པ དང་མེད་པ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་དམིགས་སོ།།བསྟན་པར་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡང་འགལ་བ་མཚུངས་སོ།

「如果說，如何確定和論典矛盾的比量？』『因此，和那個隨順的例子，是不能捨棄和論典矛盾本身？』『那麼，不是，』『像這樣，』『如果一切論典在例子上，』『僅僅做成立者，』『如果顯示是成立者，』『這個是超世間方式。』『是不能捨棄和論典矛盾本身。』『因為論典本身是相互矛盾。』『會變成一切是量或者不是量。』『如果暫時是量，一切不會捨棄矛盾，』『因為是相互矛盾。』『也不是不是量本身，』『因為和一切眾生的詞語矛盾是常時存在。』『是不能捨棄和沒有盡頭的矛盾。』『像那樣，會變成是成立者，』『說這個道路是超世間。』『如果損害那個有法本身的法性，』『在所說上，有什麼可信，』『因為做損害，不可能存在成立者？』『那個也是不合理，』『如果是那樣，任何也不會變成成立者本身，』『因為僅僅成立一個，必然會變成損害那個之外。』『其他又，』『因為不關聯的法沒有成立，』『如何會變成沒有成立？』『如果那個是成立，說那個成立，』『如何是具有過失的理？』『如果需要捨棄通過不關聯的法損害，理本身會變成不存在。』『如果損害其他，為什麼其他不成立？』『也看見，通過一個煙成立有火和沒有冷觸。』『如果說，因為所顯示是矛盾，成立不是矛盾？』『對於虛空的功德也是，矛盾是相同。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、聖教（Āgama）、例子（Dṛṣṭānta）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 例子（Dṛṣṭānta）的理解： 文字中討論了例子的作用，認為例子是指在論證中用來支援結論的具體事例。這與現代邏輯學中關於例證的討論相關。現代邏輯學認為，例證是一種重要的論證方法，它可以幫助我們理解抽像的概念。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、聖教、例子、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ངག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། བསྟན་པར་བྱ་བ་ གོ་ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར།དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་དཔེ་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཆོས་ཉེ་བར་བླངས་པ་མེད་པར་ནི་གཏན་ཚིགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཆོས་ཅན་ཆོས་ནི་ མ་ལུས་པ།།དཔེ་བསྟན་མེད་པ་ཁོ་ནར་ནི། །སྐྱེ་བོ་ཚིག་དང་དུད་སོགས་ལས། །སེམས་ལྡན་མེ་སོགས་རྗེས་དཔག་བྱེད། །བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ལྟ་རེ་ཞིག་ཞོག་སྟེ། ཆོས་ཅན་དེའི་ཆོས་ཀྱང་འགའ་ཡང་དཔེ་ལ་ཉེ་བར་བླངས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་དང་ དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་སེམས་པ་ཅན་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ།།དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་བཀག་ཅེས་ཏེ། མེ་མི་འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། བསྟན་པར་བྱ་བས་མི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། བསྟན་པར་བྱ་བ་མི་འདོད་ཀྱང་ངལ་ཏེ། མི་འཁྲུལ་པས་ ན་ངོ་བོ་དང་།།རྒྱུ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། །འགའ་ཡི་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པས། །ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་མ་ཡིན། །རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཡོད་པས་ ན་ཅི་སྟེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན།འོན་ཏེ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་མོད། ཕྱིར་རྒོལ་བ་དེ་གོ་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། །དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །རྟོགས་པ་གཞན་དག་གཏན་ཚིགས་དེས། །ཅི་ལྟར་ རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན།།ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ལས། །གཞན་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བཟློག་པར་ནུས་ཀྱི་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚུལ་གསུམ་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ལས་གལ་ཏེ་མི་ངེས་ན། ། སྐྱེས་བུ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ནི། །མེ་ཡིས་ཚིག་པར་གྱུར་པ་ཡི། །ཚིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་བཟློག་།དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པས་ཁྱད་པར་མི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，那個理即使通過語言成立事物和非事物，如何顯示，所顯示認知和論典矛盾的意義？』『因此，和論典的意義有關聯，也應該在例子上顯示，』『如果沒有接近接受那個的法，不是從理認知應該成立？』『那麼，不是，』『像這樣，』『有法和法沒有全部，』『僅僅在沒有顯示例子上，』『眾生從詞語和煙等等，』『比量具有心和火等等。』『暫時放下和論典成立沒有關聯的法，』『僅僅在沒有接近接受那個有法的法在例子上，』『這些世間從煙等等的理，認知具有心和火等等本身。』『說，排除那個之外的法，』『不是不成立火，』『也不是通過所顯示不認知。』『其他又，』『即使不想要所顯示也一定，』『因為不錯誤，自性和，』『做成立因的意義，』『因為損害一些人的言說，』『不是從自性反轉。』『和自己的因有關聯的意義的自性，』『不是通過士夫的意願反轉。』『從理成立應該成立的因是不錯誤，那個也是存在，為什麼不是成立者？』『然而，這個是成立者，』『如何，那個反駁者認知？』『因此說，』『不會從自性反轉，』『那個是想要應該成立的，』『如果和意義沒有不出現，』『其他認知，通過那個理，』『如何不是變成認知？』『從無障礙能力，』『沒有進入產生其他果的因，能夠反轉，』『使知道是通過關聯的力量，產生認知三相，』『那個本身不能夠反轉。』『如果從標誌是不確定，』『即使士夫不想要，』『通過火變成燒，』『完全反轉燒的痛苦。』『對於那個，通過不錯誤本身認知本身，不是不認知那個，』『因為認知具有差別的差別，具有差別，不是不認知差別，』『因為沒有不出現。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、聖教（Āgama）、例子（Dṛṣṭānta）、因（Hetu）、果（Phala）、自性（Svabhāva）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 自性（Svabhāva）的理解： 文字中討論了自性的概念，認為自性是指事物自身的本質或屬性。這與現代形而上學中關於本質的討論相關。現代形而上學認為，本質是指事物之所以成為其所是的根本屬性。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、聖教、例子、因、果、自性、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཐམས་ཅད་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རྒོལ་བ་མི་རིགས་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དམ་མི་བརྗོད་ཀྱང་། །འགལ་ན་རྒོལ་བས་ཅི་ཞིག་བྱས། །དེས་བརྗོད་ཉེས་པས་བསྟན་བཅོས་ལ། །གནོད་བྱེད་དུ་ནི་དེ་སྐྱེས་མིན། །གཞན གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི།དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྒོལ་བས་ནི་ཉེས་པའི་རིགས་འགའ་ཡང་བྱས་པ་མེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མ་བརྗོད་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ ནོ།།ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་གཏན་ཚིགས་འགོད་ཅེ་ན། གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནོད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཁ་རོག་ཉིད་དུ་མི་འདུག་ཅེ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པ་ ནི་ཤིན་ཏུ་ཆེར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྒོལ་བ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཅེ་ན། །གལ་ཏེ་མ་བརྗོད་ན་དེ་ཅི། །གནོད་པ་མིན་ནམ་ མི་རིགས་བྱེད།།མིན་ཏེ་ཅི་ལས་སྐྱོན་ཅན་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་རང་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད། དེ་ ཡང་དེས་བརྗོད་པའི་ཉེས་པས་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་བརྗོད་རུང་མ་བརྗོད་རུང་། །མ་གྲུབ་རྒོལ་བས་འདིར་ཅི་བྱས། །དེ་ཡི་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་འགལ་བ་མིན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ ལྟར་སྣང་གཞན་དག་ལ།།རང་འདོད་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་མེད་ཕྱིར། །དོན་མེད་བརྗོད་པས་སྐྱོན་འགྱུར་ན། །དེ་སྒྲུབ་ཕྱིར་ན་འདིར་མ་ཡིན། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་དང་ལྡན་པར་ བརྗོད་པའི་སྐབས་སུ་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ།།འདིར་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དེ། འདིར་ནི། མ་བརྗོད་པ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་མ་བརྗོད་པ་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་དོ།

「如果說，即使一切都是那樣，然而，會變成反駁者做不合理？』『對於這個說，』『即使說或者不說理，』『如果矛盾，反駁者做什麼？』『通過那個說，因為過失，對於論典，』『不是那個產生做損害。』『其他的意義的比量，是隨順詞語的過失功德，不是意義。』『在這裡，反駁者沒有做任何過失的種類。』『如果說，做了損害論典？』『那麼，不是，即使不說，理本身也是做損害論典。』『為什麼安置像那樣的理？』『因為沒有其他。』『沒有損害虛空的功德本身等等，成立無常本身，是沒有任何。』『如果說，為什麼不保持沉默本身？』『那麼，不是，』『因為不說成立者的支分，是非常大的懲罰的處所。』『所顯示也必然應該認知。』『因此，在這裡，反駁者沒有過失。』『如果說，因為說做損害，有過失？』『如果說，如果不說，那個是什麼？』『不是損害，做不合理？』『不是，從什麼是有過失？』『說這個是中間的偈頌。』『如果是那樣，那麼，對於說相似理，也沒有過失，』『因為相似理也是自己變成像那樣，反駁者有什麼過失？』『那個也不是，通過那個所說的過失，變成具有過失，』『因為自己是確定者。』『即使說或者不說理，』『沒有成立，反駁者在這裡做什麼？』『通過那個所說的過失，』『那個不是沒有成立，矛盾。』『那麼，不是，』『對於其他相似理，』『因為自己想要不是成立，』『如果通過說沒有意義，變成過失，』『因為成立那個，在這裡不是。』『對於那個，爲了成立的意義，應該說做成立者，』『說那個不是做成立者，因為說沒有意義，會變成過失。』『在說具有意義的時候，說沒有意義，是本身沒有意義。』『在這裡，爲了說成立應該成立，沒有過失，』『在這裡是，不說本身是有過失。』『如果說，在這裡也是，不說是有過失？』『那麼，不是，因為也有成立者。』『在這裡，論典的意義，不可能不是做損害虛空的功德本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、聖教、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ལ་གནོད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་ལ་ལར་བསྟན་བཅོས་འགའ། །རིགས་མིན་པས་ན་ རིགས་སྨྲ་བ།།གཞན་པ་དག་ཀྱང་དགག་བྱེད་ཅེས། །བྱ་བ་རྒྱལ་རིགས་ལུགས་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་གི་དོན་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་འགའ་ཞིག་ཉིད་ལ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ པ་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད།།མི་རིགས་པ་བཀག་པས་རིགས་པ་ཡང་དགག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྒྱལ་པོའི་ངག་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། དོན་ཀུན་མཚུངས་པར་བྱས་པས་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཀུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞག་པ་འདི་ཉམས་འགྱུར། ། དོན་ཐམས་ཅད་དང་མི་འགལ་བར་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཡང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་དང་མི་འགལ་བ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད པས་གཞན་ལ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཅི་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་འགལ་བ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་འགའ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ བདེན་ཏེ།འདིར་འདི་ཉིད་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱས་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཚད་མ་དང་འགལ་བས་ཕྱིས་ཀྱང་དོར་བ་ཉིད་དགེའོ། །ཕ་རོལ་པོ་དག་འདོད་པ་ནི་དམ་བཅས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ཁས་ བླངས་ནས་འགལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་རྩོད་པ་བྱེད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །གལ་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་བཀག་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ཅི་ལྟར་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་དེར་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། གཞན་གྱིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དོན་དང་འགལ་བ་ལས་ཉེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་འདིར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པའི་དོན་དང་འགལ་བ་ཉིད་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འགལ་བ་དག་།མི་རུང་ཕྱིར་ན་འགལ་ངེས་ལ། །གནོད་འགྱུར་འདིར་ནི་དེ་འདྲ་བའི། ། འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་གཉི་ག་ཡང་སྟོབས་མཚུངས་པ་ཉིད་དེ། གཉི་ག་ཡང་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，理損害論典的意義，如何成立無常本身？』『因為通過那個本身是不確定？』『在這裡說，』『如果對於一些，一些論典，』『因為不是道理，說道理者，』『也反駁其他，』『做是王族的方式。』『不是一切論典的意義矛盾，』『因為那個存在於一些論典本身。』『通過有關聯和沒有關聯的，做成立者和不是成立者，』『對於這個，有什麼矛盾？』『說，通過阻礙不合理，也阻礙合理，』『這個是國王的言說。』『其他又，』『通過做一切意義相同，』『不能說成立者。』『因此，到處應該成立和，』『安置成立者，這個會變成衰敗。』『不能說任何不和一切意義矛盾的成立者，』『因為是依賴僅僅和場合的應該成立有關聯。』『如果不是那樣，是不可能。』『如果說，需要做不和論典的意義矛盾本身？』『那麼，不是，』『因為沒有差別，對於其他也會變成。』『如果說，也需要捨棄論典的矛盾，』『如果是那樣，不會變成任何是成立者本身，因此，到處應該成立和成立者的事物會變成壞滅。』『那麼，為什麼承諾論典？』『那個是真實的，』『在這裡，想要成立這個本身，』『首先，不是應該承諾論典。』『即使做了，因為和量矛盾，之後也應該捨棄本身是善的。』『彼岸的人們想要的是，承諾是承諾論典。』『因此，不是承諾論典之後做矛盾，』『因為承諾宗派之後，進入做爭論。』『如果說，即使阻礙虛空的功德本身，也不是理的過失，』『那麼，如何，矛盾不錯誤的變成做成立者的過失？』『在那裡也是做成立者，』『因為接近於和其他完全成立的意義矛盾，』『在這裡也是，因為和從論典成立的意義矛盾本身是過失？』『那麼，不是，』『像這樣，』『對於一個有法，那些矛盾，』『因為不合理，對於矛盾確定，』『做損害，在這裡，像那樣的，』『不存在矛盾。』『矛盾不錯誤，對於相互矛盾的意義，不錯誤二者也是力量相同本身，』『因為二者也是依賴聖教。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、聖教（Āgama）、宗派（Siddhānta）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、聖教、宗派、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། ལུང་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ནི འགལ་བའི་མི་འཁྲུལ་པ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཉི་ག་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་དག་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ནི་འགལ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་དེའི་ དོན་གནོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི།འགལ་བའི་མི་འཁྲུལ་པ་བཞིན་དུ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་ཕྱོགས་མི་བཟོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་དབང་པོ་ལས་འདས་པས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད། དེས་ན་དེས་གེགས་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་སྐྱོན་དུ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་འགལ་བའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་། །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་གནོད་གྱུར་ན། །ཚད་མ་མཐའ་དག་ཉམས་འགྱུར་ཏེ། །ལུང་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གནོད་པ་དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་གཞན ལ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལུང་དམ་བཅའ་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར།རྗེས་སུ་དཔག་པའམ་གཞན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་མི་གནོད་པའི་ཚད་གང་ཡིན་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཕན་ཚུན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནམ་དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་དོར་བ་ནི་མི་འཐད་དོ།།འོན་ཏེ་བརྟགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པས་ན་དེས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་བརྟག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བསྟན་བཅོས་དེས་གནོད་པར་བརྟག་པ་ཅི་ལྟར་བསྟན་ བཅོས་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་མེད་པ་དེ་ལ་ཡོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「比量是通過事物的力量進入，聖教不是像那樣，因此，那些不是像矛盾不錯誤一樣，相互做損害。』『二者也不是做成立者本身。』『因為矛盾在同一個有法上是不可能。』『論典是依賴矛盾的比量，因為不是量本身，那個的意義是應該損害，不是像矛盾不錯誤一樣做損害。』『不是通過量的力量抓住的論典，是阻礙是量本身。』『因此，不是不能忍受安置矛盾不錯誤方面的方面。』『如果說，通過超越根，做的那個論典，如何被比量損害？』『因此，通過那個障礙的比量也不是量本身。』『因此，因為力量相同，像矛盾不錯誤一樣，在這裡也是過失？』『那麼，不是，』『像這樣，』『如果即使矛盾的比量，』『被論典損害，』『一切量會變成衰敗，』『會變成僅僅留下聖教。』『如果一切比量被論典損害，在那個時候，爲了通過比量成立論典的其他意義，如何變成承諾聖教？』『不存在比量或者其他不被論典損害的量，』『因為成立常和無常本身等等的比量是相互被論典損害，』『和說，有火等等，也被空性本身的論典損害。』『然而，如果那個不是量，如何是做損害比量？』『通過比量損害是量，不是一切？』『說，被論典損害的比量本身不是量，不是你的方面嗎？』『因此，捨棄你的方面是不合理。』『然而，如果考察是量，因此，通過那個做損害？』『比量本身不是考察嗎？』『因此，如何顯示，通過那個論典損害的考察，是論典變成量的因？』『不是做那個上沒有，那個上有。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、比量（Anumāṇa）、聖教（Āgama）、現量（Pratyakṣa）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 現量（Pratyakṣa）的理解： 文字中提到了現量，雖然沒有詳細討論，但暗示了現量作為一種知識來源的重要性。這與現代哲學中關於經驗主義的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的重要來源。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、比量、聖教、現量、認識的可靠性、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་རྩ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་པས་དེས་གནོད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདིར་ ཡང་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་པའི་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ནི་རྟག་པ་དང་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་གཏན་ཚིགས་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་མེད་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྐྱོན་ག་ལ་ཡོད། འོན་ཏེ། དེ་དག་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ནི། །མིན་ཡང་བསྟན་བཅོས་དོན་སླད་ཕྱིར། །འབྲེལ་ པ་མེད་ཀྱང་གནོད་ཅེ་ན།།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་འགྱུར། །སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་གྱི་དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་ཡོད་དེས་ན་དེ་ཉིད་ལ། །གནོད་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། །གཏན་ཚིགས་ཀུན་རང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། །ཡོན་ ཏན་ཉེས་པ་དཔྱད་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དེ། ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ཡང་གནོད་པས་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ སྐྱོན་ཡོན་བསམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་ཀྱང་གལ་ཏེ་དེ་ལས་གཞན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་གནོད་པས་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པས་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཞན་དུ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ།བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི། །འབྲེལ་པ་དེ་ནི་འདིར་རྟོགས་མེད། །འདིར་ནི་བསྟན་བཅོས་གནོད་འབའ་ཞིག་།སྐྱོན་ཡིན་དེ་གཞན་བྱས་ལའང་མཚུངས། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་འགྲུབ་པ་མེད་པ་ན་མི་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གནོད་ན་ནི་དེ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་མེད་ན་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དེ་མེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「因此，爲了顯示以現量為先導的比量本身是根本，因為是量，通過那個損害，因為論典不是量，因此，不是那個的對治，因此，在這裡也不是變成像矛盾不錯誤一樣。』『因此，成立不是虛空的功德，和，』『一起的無常，是成立者本身，不是具有過失。』『矛盾不錯誤是通過成立常和沒有那個，是理本身不是理，』『因為那個有和沒有，在同一個有法上是不可能。』『因為虛空的功德本身沒有，不是和無常本身矛盾，』『在同一個有法上成立，有什麼過失？』『然而，』『即使那些不是損害和被損害，』『爲了論典的意義，』『即使沒有關聯，如果說損害，』『一切會損害一切。』『場合的那個理本身，或者爲了顛倒做其他氣味是地的功德，也會變成。』『如果說，有關聯，因此，損害那個本身？』『那麼，不是，』『因為一切理，對於自己的應該成立，』『爲了考察功德過失。』『如果說，那個有法是虛空的功德本身，』『因為是存在，即使是有關聯，』『如果是那樣，也不是應該成立，』『因為不是場合，即使不是場合損害，也沒有過失，』『因為一切理是依賴自己的應該成立，』『因為想要考慮過失功德。』『即使那個和自己的應該成立沒有不一致，』『如果通過損害那個之外沒有關聯的，通過損害論典的特徵變成過失，』『在那個時候，通過其他理，在其他有法上，也會變成做損害，』『爲了顯示過失是相同，說，』『如果應該成立沒有不出現，』『那個關聯在這裡沒有認知，』『在這裡僅僅是損害論典，』『是過失，那個對於其他做也相同。』『因為沒有遍佈應該成立，應該捨棄成立，』『如果損害沒有不出現的，在應該成立成立的時候，』『那個沒有，如果損害那個，遍佈者也會反轉，』『因此。』『如果虛空的功德本身沒有，不是應該成立沒有不出現本身，』『因此，即使沒有那個，也不是阻礙應該成立。』」 循環論證： 文字中指出了循環論證的問題，認為如果用承諾來解釋承諾，或者用成立來解釋成立，或者用比量

།གཞན་ཡང་། གལ་ ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར།།བསྟན་བཅོས་མཐོང་བ་མ་ལུས་བསྒྲུབ། །དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྨྲ། །དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་བཤད་པ་བྱེད་པ་ན་རེ། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སུ་མཐོང་བ་མ་ལུས་པ་བསྒྲུབ་ བྱ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་དོན་མི་སྒྲུབ་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་འགར་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་ཁས་བླངས་པར་ཡང་མི་འོས་སོ། །རང་དབང་དུ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱར་མེད་དོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ ཁས་བླངས་ནས་དེའི་དོན་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་སྐྱོན་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བསྟན་པ་དག་ཀྱང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རེས་འགའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་མེད་ཉེས་པ་ ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།ཐམས་ཅད་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པའི་གོ་སྐབས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ དེ་ཡང་རང་གི་ཁ་ནས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་རང་གི་ཁ་ནས་ཁས་བླངས་པའི་དམ་བཅའ་བ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་ཁ་ནས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་པར་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ལྟར་ན་ཡང་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་བར་མི་འགྱུར་ཡང་། བསྟན་པ་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། དམ་བཅའ་བ་ནི་ལུང་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་དམ་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལུང་ ཡིན་གྱི་ལུང་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བ་ནི་ལུང་གི་དོན་སྟོན་པས་ལུང་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་ལུང་ གི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དམ་བཅའ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རིགས་པའི་སྒོ་ལས། དེ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ ཉིད་དུ་འདོད་པ་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་མ་བསལ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「其他又，』『如果因為承諾論典，』『成立一切看見的論典，』『說例子和理沒有成立，』『會變成對於承諾太過的。』『在做從一切量收集的解說時，說，』『因為承諾論典，一切看見的論典是應該成立，』『如果不是那樣，承諾論典是本身沒有意義。』『如果不成立那個意義，承諾論典對於任何也是不接近需要，也不適合承諾。』『如果是自在的量，通過量，稍微也沒有做。』『因此，承諾論典之後，需要成立那個意義本身。』『因此，和那個矛盾是過失本身。』『這樣說。』『對於這個說，』『沒有成立的理和顯示例子等等，也會變成對於承諾太過，』『因為那些也是有時變成論典的意義。』『如果說，沒有變成，有什麼過失？』『會變成一切是承諾本身，因此，不是應該說沒有成立等等的過失。』『如果說，不是論典的意義是哪些，因為應該說那個是理，那個會變成沒有成立等等的過失機會？』『那麼，不是，因為那個也是從自己口中承諾。』『然而，如果不是從自己口中承諾的承諾，會變成明顯不是從其他口中承諾。』『如果像其他差別等等，因為顯示應該成立是承諾，』『顯示沒有成立的成立者也會變成。』『即使是那樣，如果不是顯示論典的意義，即使不變成對於承諾太過，』『顯示也會變成本身。』『像這樣，在分別解說中，』『說承諾是聖教。』『如果說，哪個是承諾，那個是聖教，聖教不是承諾本身嗎？』『那麼，不是，因為承諾是顯示聖教的意義，是聖教，不是通過自己的自性。』『因此，因為顯示應該成立是承諾，沒有成立的理等等會變成對於承諾太過，』『因為那個也是聖教的意義。』『雖然一切論典的意義是應該成立，那個是真實的，』『即使是那樣，說那個是成立者本身，不是承諾，』『因為不是想要是應該成立本身。』『從分別做道理的門，』『對於那個，自己想要是應該成立本身，』『沒有被矛盾的意義排除的，是方面，』『因為已經說了。』」

།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི་འདོད་ཕུགས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ལས་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འོ་མས་འབྲས་ཆན་བཅའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་འོ་མ་བཞིན་ནོ།།ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཞེས་དངོས་པོ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅའ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།།འདི་ལ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་བརྗོད་པ། །མ་ཡིན་འདོད་པ་མོས་ཕྱིར་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི། །ཚིག་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གལ་ཏེ་རིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཅི་ལྟར་རིགས་ པ་ཐོབ་པ་ཚིག་ལས་ལྡོག་རིགས་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ནི་རིགས་པ་ཉིད་འགོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ཚིག་གིས་བསྟན་པའི་རིགས་པ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འདི་གཉིས་ནི། །འགལ་བ་མི་ འཁྲུལ་ཅན་འགྱུར་ཏེ།།བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར་ཞེས་དང་། །དེ་བཞིན་འདོད་སོགས་བརྗོད་དེའོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་དེ་གཉིས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ འདོད་པ་ཡིན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་ག་ལ་འགྱུར།འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་ན་རྒོལ་བས་འདོད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་མི་འདོད་སྒྲུབ་མིན་ན། རྒོལ་བ་མི་འདོད་ཆོས་གཞན་ཡང་། །སྒྲུབ་མིན་དེ་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་བ། །མིན་ལ་གནོད་པས་ཅི་ཞིག་འགལ། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་རྒོལ་བས་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ།

「顯示是成立者本身，不是想要的目的本身。』『如果應該成立是業，想要是成立者本身不是業，』『例如，說，通過牛奶做米飯，像牛奶一樣。』『因為在從一切量收集的，也確定抓住僅僅自己的自性。』『對於說，具有道理，顯示應該成立是承諾，』『因為確定抓住主要的事物，說，是應該成立本身，』『說，顯示應該成立不是承諾？』『對於這個說，』『如果說僅僅說成立者，』『因為不是想要，通過道理獲得應該成立，』『不是從詞語反轉。』『說，因為承諾論典，』『如果這個是道理，如何通過道理獲得，從詞語反轉道理？』『顯示道理的詞語不是阻礙道理本身。』『然而，說，通過詞語顯示的道理也是顯示是成立者本身，』『不是應該成立的，是成立者本身？』『那麼，不是，』『如果是那樣，這兩個是，』『會變成矛盾不錯誤，』『說，因為承諾論典，』『也像那樣說想要等等。』『如果通過說想要等等的道理，做成立者，不是應該成立，』『成立，也像那樣，說，因為承諾論典，』『那個是應該成立本身，』『如果是那樣，對於一個，成立相互矛盾的意義，那兩個會變成產生猶豫。』『如果是那樣，因為說，因為承諾論典，不是成立者，』『即使想要，通過論典看見是成立者本身，』『如何會變成是應該成立本身？』『然而，如果說，因為承諾論典，這個不是道理，』『如果是那樣，通過反駁者想要，是應該成立，不是想要是成立者本身？』『在這裡說，』『如果是不想要，不是成立，』『反駁者不想要其他法也，』『不是成立，在那個時候，應該成立，』『損害不是，有什麼矛盾？』『虛空的功德本身也是，不是反駁者想要，因此，不是應該成立。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna）。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認識（Jñāna）的理解： 文字中討論了認識的作用，認為認識是我們理解世界的基礎，並且認識的概念是基於我們的經驗，但認識也可能受到我們主觀偏見的影響。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知

།རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྐབས་དོར་ནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ལ། ཕུགས་ཀྱིས་འདོད་པ་ཅི་ལྟར བྱེད།།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་རང་གིས་བརྗོད་པའི་གཏན་[(]ཚིག་[,]ཚིགས་[)]ཀྱིས་འགལ་བར་འགྱུར་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་ཉེས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མ་དང་ཡང་འགལ་བ་ ཡིན་ཏེ།གལ་ཏེ་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ན་སྐྱེས་པའི་གནས་ཉིད་དུ་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཡང་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །ཐག་རིང་ན་འདུག་པས་ཅི་ཕྱིར་ཐོས་ཤེ་ན། འོ་ན་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ནམ་མཁའི་དེ་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་དཔག་ཚད་སྟོང་ཕྲག་ཏུ་ཡང་དེའི་ཡོན་ཏན་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ། །དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནམ་མཁའི ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་གང་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་གནས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གནས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་དང་རིག་པ་དང་རོ་དང་དྲི་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་ས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ ཡིན་ནོ།།སྒྲའི་ནི་ནམ་མཁའི་ཡིན་ཏེ་རྟེན་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་ལ་ རྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ན་སྒྲ་ཡང་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པོ།།ས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་རྟེན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་ས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ས་ལ་ སོགས་པ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ས་ལ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།དབྱེར་མེད་པར་འགྱུར་བར་གནས་པ་ཉིད་དུ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དབྱེར་མེད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དྲི་ཡང་ས་ལ་དེ་བཞིན་ནོ།

「具有認知，捨棄場合，對於不是場合，如何做目的想要？』『如果說，承諾論典之後，通過自己所說的理，變成矛盾，』『必然會變成具有過失？』『那麼，不是，因為爲了成立自己和反駁者的意願，沒有過失，已經顯示了。』『然而，也是和量矛盾，』『如果說，聲音不是虛空的功德，在產生處本身會變成聽見？』『如果本身是虛空的功德，因為具有那個，在其他處也是聽見？』『那麼，不是，因為在那個本身抓住那個，像色一樣。』『如果說，因為在遠處，為什麼聽見？』『那麼，在那個時候，色也會變成虛空的功德。』『其他又，虛空會變成那個是一個或者多個？』『如果是一個，即使在千由旬，也會變成聽見那個的功德。』『如果是多個本身，會變成在所說處本身聽見。』『因此，從哪裡也不是認知聲音是虛空的功德。』『如果說，本身不是虛空的功德，不會變成存在本身？』『意義是必然會變成具有存在。』『對於那個，色和識和味和香的所依是地等等四大。』『聲音的是虛空，因為不合理不是所依？』『那麼，地等等也是，通過那個理本身，是依賴虛空本身。』『如果說，不是，因為不是功德？』『如果本身是所依，那個不是功德本身不成立，』『如果本身不是所依，聲音也不會成立是功德。』『如果說，地等等是功德的所依，因此，不是功德？』『如果虛空是所依，那個本身不成立。』『色等等和地等等會變成依賴虛空本身。』『因為地等等和色等等不是和虛空結合聚集。』『如果說，色等等是聚集在地？』『什麼是指結合聚集？』『如果說，是變成無分別存在本身？』『那麼，聲音不是虛空的功德，』『因為沒有認知和那個一起無分別。』『香對於地也是像那樣。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對五蘊（Skandha）中色（Rūpa）、聲（Śabda）、香（Gandha）、味（Rasa）、觸（Sparśa）和識（Vijñāna）的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 五蘊（Skandha）的討論： 文字中對五蘊中的色、聲、香、味、觸和識進行了討論，試圖理解它們之間的關係和性質。這與現代哲學和心理學中關於意識和感知的討論相關。現代哲學和心理學認為，意識和感知是理解人類經驗的重要方面。 形而上學的討論： 文字中討論了虛空、功德、所依等形而上學概念，試圖理解世界的本質和結構。這與現代形而上學中關於實在的討論相關。現代形而上學認為，實在是指獨立於我們思想和經驗而存在的客觀世界。 邏輯推理： 文字中使用了邏輯推理來分析各種觀點，並試圖找出其中的矛盾和不一致之處。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是指從已知的前提推出結論的過程。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、五蘊、以及邏輯推理的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གནས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཤིང་བལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་ན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་ཤིང་བལ་ལ་སོགས་པ་ནི་ས་ལ་ཡང་གནས་སོ། །ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རླུང་གིས གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།སྒྲ་ཡང་དེ་བཞིན་ཡིན་པས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རླུང་གིས་བདས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །སྒྲ་ནི་གཞན་དུ་ཐོས་པ་ཡིན། །དེ་ཡི་རྟེན་ནི་རླུང་ཉིད་དོ། །གཞན་བརྟགས་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཅི་ལྟར་རླུང་གིས་གཟུང་བ་ཤིང་བལ་ལ་ སོགས་པ་རླུང་གི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་ངོ་།།ཇི་ལྟར་རས་བལ་ནམ་མཁའ་ལ། །རླུང་གིས་ཁྱེར་བ་དེ་བཞིན་དུ། །སྒྲ་ཡང་རླུང་གིས་བཟློག་ཕྱོགས་ནི། །གང་དུའང་སྒྲ་ནི་རིག་གམ་ཅི། །འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་རླུང་གིས་བདའ་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དོ། ། ཤིང་བལ་ནི་འགལ་བ་མེད་དེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཉི་མ་དང་གྲིབ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཁྱེར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཅི་སྟེ་ཁྱེར་བར་འགྱུར། དེའི་རྟེན་གྱི་རྫས་ཉིད་དེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འབྱོར་པར་འདུས་པའི་ཕྱིར། །རླུང་གིས་འདེད པར་འགྱུར་ན་ནི།།རྟོག་འདིའང་སྒྲ་ལ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ནམ་མཁའ་ཅི་ལྟར་ཁྱེར་བར་འགྱུར།། །།བམ་པོ་བཞི་པ། འོན་ཏེ་ནམ་མཁའ་ཁྱེར་ན་ནི། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བྱ་མེད་མིན། །དེ་ནི་ཁྱབ་དང་ཁྱེར་བ་ནི། །སྲིད་ཅེས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པར་དཀའ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་འབྱོར་པ་འདུ་བ་ ཡིས།།ཁྱེར་བ་ཡིན་པར་འདོད་ན་ནི། །རླུང་དང་འབྱོར་བ་འདུ་བ་ཡིས། །འདུས་པ་ཡིན་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་རླུང་གི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་སྒོ་ནས་དེ་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རླུང་གི་ཡོན་ཏན་ནི་རེག་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། རྫས་ནི་ཡོན་ཏན་གཅིག་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ས་ནི་གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་དང་རེག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་ཡིན་ཡང་དྲི་རླུང་གིས་ཁྱེར་བར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྱོར་བའི་ས་ལ་འདུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱེར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དམིགས་ཀྱང་ ས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལས་སྐྱེས་པ་འབའ་ཞིག་ཉིད་རླུང་གིས་བདས་པ་ཡིན་ན་ཅི་འགལ། ཡོན་ཏན་ནི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「然而，如果說，因為指向虛空，聲音是依賴那個，那個的處所也是那個本身？』『那麼，木棉等等也是，因為指向那裡，會變成依賴虛空，』『因為那個抓住。』『如果說，因為輕，自己存在？』『那麼，不是，聲音也是像那樣，因此，不是虛空的功德本身。』『然而，木棉等等也是存在於地上。』『存在於虛空不是虛空所做，』『因為是被風抓住？』『聲音也是像那樣，因此，不是虛空的功德本身。』『像這樣，』『會變成被風吹動，』『聲音是在其他處聽見，』『那個的所依是風本身，』『通過其他考察做什麼？』『如何風抓住，木棉等等不是風的功德，』『聲音也是像那樣。』『如何像棉花在虛空，』『被風帶走，像那樣，』『聲音也被風反轉，』『在何處認知聲音？』『然而，因為沒有具有功德，聲音是不能被風吹動本身。』『木棉沒有矛盾，因為是那樣。』『如果不是那樣，太陽和陰影等等也會變成被帶走？』『那麼，為什麼會變成被帶走？』『如果說，因為那個所依的事物本身被帶走？』『如果說，因為聚集到達，』『會變成被風吹動，』『這個分別對於聲音也沒有，』『如何虛空會變成被帶走？』『第四品。』『然而，如果虛空被帶走，』『如果是那樣，不是沒有鳥。』『那個是遍佈和被帶走，』『說存在是非常困難。』『其他又，』『如果說，通過聚集到達，』『想要是被帶走，』『通過風和聚集到達，』『為什麼不變成聚集？』『聲音會變成是風的功德本身，』『因為通過那個，那個去其他處。』『如果說，風的功德是觸本身？』『因為事物不是確定僅僅一個功德。』『因為說，地是具有色和味和香和觸等等，是其他宗派。』『即使是功德，也看見香被風帶走。』『即使是那樣，如果說，因為聚集在到達地本身被帶走？』『那麼，不是，即使指向那個，沒有指向地，』『如果僅僅從那個產生，被風吹動，有什麼矛盾？』『因為功德沒有做。』」 論證（Vāda）的理解： 文字中討論了論證的性質，認為論證的目的是爲了澄清真**理，而不是爲了證明自己的觀點。這與現代哲學中關於論證的討論相關。現代哲學認為，論證是一種重要的認知工具，它可以幫助我們獲得新的知識和理解。

།འབའ་ཞིག་ཁྱེར་བའི་ཕྱིར་ནི་བྱ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་ལ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཁྱེར་ན་ནི་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ ཅིག་པ་ཁྱེར་བར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡོན་ཏན་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལ་ཡི། །རིགས་མིན་ཡོན་ཏན་སོགས་བཀག་པས། །རིགས་པ་གཞན་ཡང་མི་འདོད་པ། །འདི་ནི་རྒྱལ་པོའི་ལུགས་ཡིན་ནོ། །གཞན་ ཡང་།རང་གི་གནས་སུ་འཇིག་པ་ལ། །ཁྱེར་བ་ཞེས་བྱ་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་ནི། །འཇིག་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་འདྲའི་སྐད་ཅིག་ཡུལ་གཞན་དུ། །སྐྱེ་བ་ཡོན་ཏན་ལ་ཅིས་མེད། །གཞན་དག་སྒྲ་ནི་ཆུ་རླབས་དང་། །འདྲ་བར་འདོད་པ་མིན་ནམ་ཅི། །གཞན་ཡང་། ཡོན་ཏན་ལས་གཞན་ཡོན་ཏན་ཅན། །ཚད་མ་ཡིས་ནི་འཐད་མ་ཡིན། །རེག་བྱ་ལ་སོགས་ཐ་དད་པ། །གཞན་པ་དམིགས་སུ་ཡོད་དམ་ཅི། །གལ་ཏེ་དྲི་འབྱོར་པར་འདུ་བས་ན། གང་གིས་ས་དང་ལྷན་ཅིག་འདོད་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་ཡང་ས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ས་ལ་སོགས་པ་དང ལྷན་ཅིག་འདོད་པ་ཡིན་པས་ནམ་མཁའ་བརྟག་པས་ཅི་བྱ།གཞན་ཡང་ས་ལ་སོགས་པ་ནི་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ནམ་མཁའ་གོ་སྐབས་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐབས་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་གནས་པ་ལ་གནས་མེད་པ་ལ། །ས་ལ་སོགས་ པ་ནི་ཡུལ་ཕན་ཚུན་གནས་པའི་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་བས་ན་གོ་སྐབས་འབྱང་བར་བྱེད་པའི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་ཡོད་དགོས་ལ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་གཞན་གནས་ནས། །གནས་པ་ལ་ནི་གགས་ཡོད་མིན། །ཕན་ཚུན་ ཡོད་པ་མིན་ན་ཡང་།།གནས་པ་ལ་ནི་གགས་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་འབྱུང་ཆེན་པོ་གཞན། །མེད་པར་འབྱུང་ཆེན་གཞན་གནས་ན། །འབྱུང་བ་ཆ་གཞན་མེད་པ་ཙམ། །ནམ་མཁའ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་མེད་ན་རླུང་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་གཞན་དག་གང་ དུ་གནས་ཤེ་ན།གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་གཞན་མེད་ན། ནམ་མཁའ་ཡང་གང་དུ་གནས་ཞེས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ནམ་མཁའ་ནི་རྟེན་མེད་པའི་ངོ་བོ་དང་། གཞན་གྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རླུང་ཡང་རྟེན་མེད་པའི་ངོ་བོ་དང་གཞན་གྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ དོན་གཞན་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，因為僅僅被帶走，那個沒有做不成立，如果一起帶走，會變成沒有具有做？』『那麼，不是，因為沒有成立一起被帶走。』『如何會變成功德具有做？』『這個會變成其他過失。』『如果說，因為一些論典，』『阻礙不是道理的功德等等，』『也不想要其他道理，』『這個是國王的方式。』『其他又，』『在自己的處所壞滅，』『說，被帶走，沒有存在。』『說，具有做，』『在壞滅的事物上沒有存在。』『像那樣的剎那在其他處，』『為什麼對於功德沒有產生？』『其他一些人不是想要聲音像水波一樣嗎？』『其他又，』『通過量，不是道理，功德之外具有功德，』『觸等等是不同的，』『有其他指向嗎？』『如果說，因為香聚集到達，』『通過哪個想要和地一起，聲音也是地等等的功德本身。』『因此，因為想要和地等等一起，通過考察虛空做什麼？』『其他又，地等等即使是通過抓住等等的業應該考察，』『爲了打開虛空的機會？』『這個打開機會是什麼？』『對於沒有處所的存在，』『地等等是阻礙相互存在的地方，』『因此，需要僅僅有一個打開機會的大種，』『那個也是虛空？』『那麼，也是不合理，』『像這樣，』『如果其他大種存在，』『對於存在，沒有阻礙。』『即使不是相互存在，』『對於存在，沒有阻礙。』『如果其他大種沒有，』『其他大種存在，』『僅僅是沒有其他大種，』『說，虛空是做。』『如果說，沒有虛空，風等等其他大種在哪裡存在？』『如果說，沒有其他大種，虛空也在哪裡存在，會變成沒有盡頭。』『然而，虛空是無所依的自性和，』『也會變成是其他的所依？』『那麼，風也是無所依的自性和，』『也會變成是其他的所依，』『因此，不是完全認知其他意義是善的。』」

།གཞན་ཡང་། ཅི་ལྟར་ནམ་མཁའ་འགའ་ཞིག་ཏུ། །ལྷུང་བའི་ངོ་བོ་འཛིན་མ་ཡིན། །འགྲོ་བ་དང་ལྡན་རླུང་གི་གཞི། །ནམ་མཁའ་ཡིན་པར་ཅི་ལྟར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་རླུང་ནི་ནམ་མཁའ་ལས། །འགྲོ་ལ་གེགས་མེད་འདི་ལན་མིན། ། འགྲོ་བ་ལ་ནི་གེགས་མེད་པ། །གེགས་བྱད་པ་དང་བྲལ་བས་ཡིན། །འོན་ཏེ་ཁྱབ་དང་རྟག་པ་ཡི། །ནམ་མཁའ་གཞན་གྱིས་ཅི་ལྟར་འཛིན། །དེས་ན་འདི་ལ་རྟེན་མེད་ཅིང་། །གཞན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་ཡིན་ན། །གཟུགས་མེད་པ་དང་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། །བདག་ཀྱང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། །དེ་ཉིད་གཞན གྱི་རྟེན་དུ་ནི།།ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་རྟོག་མ་ཡིན། །གང་ལ་དེ་འདྲའི་བདག་མེད་པ། །དེ་ལ་ནམ་མཁའ་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཡུལ་ཡང་ཁྱབ་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ཡི། །བྱ་བ་དེ་ལས་བརྟག་པར་གྱིས། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་ཁྱབ་པས་ན། །ཁྱབ་རྣམས་གཅིག་ཉིད་ཅི་སྟེ་མིན། །གལ་ཏེ་ ནམ་མཁའ་ལ་ནི་སྣང་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་བདག་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་ཅི་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བླངས་པ་དེ་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་རྟོགས་པས་ན་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །བུ་ག་ཉིད་ནམ་མཁའ་ཡིན་ཏེ་བུ་ག་ མེད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ན་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གང་གི་ཚེ་བུ་ག་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་ནམ་མཁའ་གར་སོང་། ནམ་མཁའ་བློ་ནས་བྱུང་བར་ནི་མི་དམིགས་སོ། །དེ་མེད་ན་ཡང་དེ་དང་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་གར་སོང་། ཞིག་གོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ནི་བཟང་པོ་དེ་ཉིད་ན་ ཡོད་དོ་ཞེ་ན།བུ་ག་ཡང་མེད་ལ་ནམ་མཁའ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་ལོ། །དེ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེ་གནས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཅི་ཞིག་།ཅི་བཟུང་བའམ། འོན་ཏེ་ཐོགས་པར་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན། གལ་ཏེ་གཟུང་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ ཏེ།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནམ་མཁས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་སས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐོགས་པར་མ་བྱས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ལས་འདི་ནི་ཐོགས་འགྱུར་བ། །དེ་མེད་ན་དེ་དེར་འགྱུར་གྱི། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ཐོགས་མེད་པ། །བསལ་གནས་ནམ་མཁའ་ལྡང་ བ་ཡིན།།དེ་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི། །མེད་ན་ནམ་མཁའ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །འབྱུང་ཆེན་དེ་ལས་གཞན་དག་ཏུ། །བསྙད་པ་ཚད་མ་དང་ལྡན་མིན། །འདིས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་འབྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། ཁྱབ་ལ་ནུབ་ ཕྱོགས་ལ་སོགས་པར།།རྟོགས་མིན་གཞན་པ་ལས་མ་ཡིན། །དེ་ལ་གཞན་འགྲོ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ།

「其他又，如何，在一些虛空上，』『不是抓住墜落的自性？』『具有行走，風的所依，』『如何認知是虛空？』『如果說，風是從虛空，』『行走沒有障礙，這個不是回答。』『對於行走沒有障礙，』『是因為沒有做障礙。』『然而，如何抓住遍佈和常的虛空？』『因此，對於這個，如果說，沒有所依，』『也是變成其他的所依，』『因為沒有色和遍佈，』『我也是那個的自性本身。』『那個本身對於其他的所依，』『為什麼不是分別？』『對於哪個沒有像那樣的我，』『對於那個，虛空有什麼做？』『因為地方也是遍佈，虛空的，』『從那個考察做。』『因為相互遍佈，』『為什麼不是遍佈者是一個本身？』『如果說，對於虛空，是說，顯現的名稱，不是從我等等，』『因此，如何是同一個本身？』『如果隨順名稱抓住，因為像名稱一樣認知意義，』『因此，隨順那個本身是道理。』『孔本身是虛空，因為沒有做沒有孔，』『因此，說那個名稱？』『在哪個時候，有做沒有孔，在那個時候，虛空去了哪裡？』『沒有指向虛空是從心中產生。』『如果那個沒有，也因為沒有那個和其他，虛空去了哪裡？』『如果說，壞滅？』『常是好的，在那個本身存在？』『也是沒有孔，虛空也是存在，』『說，這個是矛盾。』『即使在那個也是存在本身，如果不是那樣，不會變成那個存在本身？』『為什麼，這個是什麼，說存在？』『是被抓住嗎？』『然而，是不做障礙本身？』『如果說是被抓住，那個不是，』『瓶等等不是被虛空抓住，然而，是被地抓住。』『如果說，是不做障礙？』『那個也是不真實，』『像這樣，』『從哪個，這個會變成障礙，』『如果那個沒有，那個會變成那個，』『對於虛空沒有障礙，』『排除存在，虛空是站立。』『因此，如果沒有四大種，』『說，虛空，』『對於其他，從那個大種，』『說名稱不是具有量。』『通過這個，也是說方面，』『那個也是遍佈本身，不是打開機會等等本身。』『像這樣，』『對於遍佈，在西方等等，』『不是認知，不是從其他。』『對於那個，沒有其他去，』『因為那個會變成沒有。』」

།གལ་ཏེ་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཤར་ཡིན་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་གནས་པའི་ནུབ་ཏུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་དེ་ལས་རང་བཞིན་གཉི་ག་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཉི་གར་ རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་གསལ་བྱེད་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་ལས་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཕ་དང་བུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དག་།བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་གསལ་བ་བཞིན་ ནོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ནི། །གཞན་གང་ལས་ནི་གསལ་འགྱུར་བ། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སུ། །དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་རིགས་པར་འགྱུར། །གང་ལས་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དེ་ཤར་དང་ནུབ་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་ བུ་ལ་ལྟོས་ནས་ནུབ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན།སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཤར་གྱི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་ཤར་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉི་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བརྟགས་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཕྱོགས་མངོན་པར་གསལ་བར་ཡིན་ན། ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། དེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་འབད་པས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་འདི་ནི་དྲང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེར་ཡང་དྲང་ཞེས་ལྟོས་བྱ་བའི། །ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཕྱི་ནས་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་ན། །གཞན་མེད་པར་ནི དེ་ལྟར་རྟོགས།།འདི་ལ་ཁྱོད་ལ་དྲང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་ཕྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། གཞན་དུ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ པ་ལས་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། རྒྱ་མཚོའི་དཀྱིལ་ན་གནས་པའི་མི། །འཁྲུལ་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དག་།གཟའ་དང་སྐར་མ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ངེས་པར་འགྱུར། །སྐར་མ་ལ་སོགས་དང་འབྲེལ་ལས། །ཕྱོགས་གཞན་པ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །རང་གི་ ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི།།དེ་རྟོགས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །འདི་ལྟར་ཤར་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཉི་མ་འཆར་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

「如果說，如果那個遍佈的地方本身是東，如何變成從那個之外存在的西？』『然而，如果從那個是二者自性？』『如果是那樣，會變成認知二者。』『然而，從有分別確定的顯示，從不是地方的自性，會變成顯示一些自性，』『例如，像父親和兒子等等的自性，』『像依賴兒子等等，父親等等顯現一樣？』『那麼，也不是，』『像這樣，』『確定地方的自性，』『從哪個會變成顯現，』『從那個本身，在東方，』『事物會變成道理自性。』『從哪個區分方面的形式，』『那個存在於東和西等等的人，』『依賴西等等會變成，』『為什麼不承諾，從那個本身，事物本身變成像那樣？』『因為人等等依賴其他地方，存在於東的地方，是東方本身。』『那個也是依賴太陽，』『通過考察方面做什麼？』『如果說，從太陽等等，方面會變成顯現，』『太陽等等的東方太陽等等也是，』『因為是那個，』『這個是因為相互依賴，是那個過失。』『因為僅僅通過那個，名稱完全成立，』『通過依賴其他的努力做什麼？』『如果說，即使沒有依賴，這個也會變成說，直等等的名稱，』『因此，是其他地方的意義本身？』『那麼，也不是，』『像這樣，』『在那裡也是，說，直，有看見依賴的差別，』『從之後非常習慣，』『沒有其他，像那樣認知。』『在這個，在世間，指向說，對於你是直。』『從那個也是，從非常習慣，之後隨順那個，』『即使沒有依賴，也會變成。』『從哪裡？』『在其他處也是，從隨順那個和反轉的隨順做，』『是因和有因的事物。』『像這樣，』『在海中間存在的人，』『那些變成產生錯誤，』『通過看見星宿，』『確定方面的分別。』『從和星宿等等有關聯，』『沒有看見其他方面，』『顯現自己的自性，』『如何說認知那個？』『像這樣，說，東方，』『會變成確定存在僅僅和太陽升起有關聯。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對空間、方向、因果關係和概念形成的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 空間和方向的討論： 文字中對空間和方向的概念進行了討論，試圖理解它們是如何被我們感知的和定義的。這與現代物理學和地理學中關於空間和方向的討論相關。現代物理學和地理學認為，空間和方向是理解我們所處環境的重要方面。 因果關係的討論： 文字中討論了因果關係的概念，認為事物之間存在著因果聯繫。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 概念形成的討論： 文字中討論了概念是如何形成的，認為概念是通過經驗和習慣形成的。這與現代心理學中關於概念形成的討論相關。現代心理學認為，概念形成是認知發展的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、空間、方向、因果關係和概念形成的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉི་མ་བཞིན་དུ་མཐོང་ཡང་ཕྱོགས་ལ་རྨོངས་པ་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཅན་རྣམས་ སྔར་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་འགྱུར་གྱི།ཉི་མ་འཆར་བའི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཉི་མ་འཆར་བ་ཡང་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ། །གང་ལ་མ་འཁྲུལ་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །ནུབ་དང་འབྲེལ་འདོད་གྱུར་པ་ལ། །ཀུན་དགའ་གྲོང་ སོགས་ཀྱིས་མཚན་པའི།།ཡུལ་དེར་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་གོམས། །གྲོང་དང་ཀུན་དགའ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་སྔོན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཉི་མ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་མཚོན་བརྟག་པར་རྒྱུན་དུ་དམིགས་པ་དེ་ལ་གོམས་པས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཉི་མ་འཆར་བའི་རྗེས་སུ་ མི་འབྲང་གི་།འོན་ཀྱང་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བག་ཆགས་བརྟེན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པ། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་སེམས་རྣམས་ཀྱི། །དེ་ནི་དོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཤིན་ཏུ་སེམས་གཏད་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་གཡིང་བ་ཐག་གཅད་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ནི་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་མེད་པ། སོང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིད་ཉམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད པའི་ཕྱིར་འདིར་ཅི་བྱར་ཡོད།གལ་ཏེ་ཐོག་མེད་ཕྱིར་བདེན་ན། །མེད་པ་པ་ཡང་བདེན་པར་འགྱུར། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ཡང་། །ཐོག་མ་མེད་ཕྱིར་ཅིས་མི་བདེན། །དེས་ན་ཕྱོགས་སོགས་གནས་པ་ཡི། །ལུགས་འདི་ལེགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་བསྟན་བཅོས་ངན་གོམས་ལས། ། ཉེར་འོངས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད། །ཐོག་མ་མེད་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམས། །ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འགྱུར་མིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བས་གནོད་བྱ་དང་། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དེའི་ཕྱིར་དོན་རྣམས་ཉིད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་ཤར་རོ་ནུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི དོན་དུ་རྒན་པོ་དག་གིས་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདུ་བྱེད་པ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཉིད་སད་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དུས་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པ་ལ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འབྱུང་ངོ་། །ད་ལྟར་ཡོད་དོ། ། འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ལས་ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པའི་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་གསུམ་པར་འཇོག་ན་དུས་བྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་དུས་གཞན་གནས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「那麼，不是，像太陽一樣，即使看見，那些產生對於方面無明的有心者，會變成知道先前認知的那個方面，不是通過太陽升起的力量。』『像這樣，太陽升起也是認知依賴西。』『如果說，』『對於那個也說，』『對於哪個不錯誤的心，』『想要和西有關聯，』『用歡喜園等等標記的，』『在那裡習慣是那個本身。』『那些城鎮和歡喜園等等，在先前的場合，依賴太陽升起，』『對於西等等的接近標記，』『因為習慣於經常指向考察，』『不隨順太陽升起，』『然而，通過那個接近標記，那個本身是方面，』『從依賴習氣和有關聯，做名稱。』『因此，』『和無始習氣有關聯，』『那些顯現趨向的心，』『因為那個是遠離意義，』『僅僅是認知本身。』『即使對於非常專注和具有決定方向的搖擺不定的心，』『也沒有確定方面等等的自性，』『然而，因為遠離考察，』『世間沒有確定那個的自性，』『通過隨順過去的行走方式，』『僅僅通過心衰敗做名稱，』『在這裡有什麼做？』『如果說，因為無始是真實，』『沒有者也會變成真實。』『對於自在天等等的認知也是，』『因為沒有開始，為什麼不是真實？』『因此，方面等等存在的，』『這個方式不是善本身。』『這個是僅僅從論典惡習，』『接近產生的名稱而已。』『因為無始，一切論典，』『不會變成真實，』『因為相互矛盾，是損害和，』『做損害的自性。』『因此，意義本身相互依賴，』『說，是東，是西等等的名稱，』『爲了名稱的意義，是長者們安置。』『因為所做也是具有無始，』『名稱本身會變成甦醒，因此，做像那樣的名稱。』『顯示不同接近的自性，』『爲了說時間等等，顯示，』『像這樣，』『產生，』『現在存在，』『會變成產生，』『從認知，對於天授等等的過去和，』『如果安置未來等等的三時，』『會變成時間產生，』『從說等等，』『因此，會變成其他時間存在，會變成沒有盡頭。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對時間、方向、概念形成、習氣和因果關係的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間和方向的討論： 文字中對時間和方向的概念進行了討論，試圖理解它們是如何被我們感知的和定義的。這與現代物理學和地理學中關於時間和方向的討論相關。現代物理學和地理學認為，時間和方向是理解我們所處環境的重要方面。 概念形成的討論： 文字中討論了概念是如何形成的，認為概念是通過經驗、習慣和語言形成的。這與現代心理學中關於概念形成的討論相關。現代心理學認為，概念形成是認知發展的重要方面。 習氣和因果關係的討論： 文字中討論了習氣（vāsanā）和因果關係的概念，認為我們的認知和行為受到習氣的影響，而習氣本身也是因果鏈的一部分。這與現代哲學和心理學中關於習慣、記憶和因果關係的討論相關。現代哲學和心理學認為，習慣、記憶和因果關係是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、時間、方向、概念形成、習氣和因果關係的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་དུས་ནི་རང་གི ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་ཡིན་གྱི་དུས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཕྱོགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤར་ནི་དབང་པོའི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱང་རང་ཉིད་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ གྱི་སྔ་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་དུས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་ངོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔ་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྒྱལ་པོ་གང་དག་སྔར་འདས་པ། །དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ལྟོས་ན། །དེ་ལ་དུས་ འདས་ཡུན་རིང་ཞེས།།བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་།འདིར་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་དུས་ཀྱིས་འདས་པ་སོགས། །དངོས་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་ན། །དངོས་པོ་ཡི་ནི་འདས་ཉིད་དེ། །དུས་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བས་ན། །ཕན་ཚུན་རྟེན་པས་གཅིག་ཉིད་དང་། །གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་འདས་པ་ཉིད། །ཡིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་གཉིས་དག་ནི། །ཕན་ཚུན་དང་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གཞན་ལས་ནི། །དེ་ལའང་གཞན་ཕྱིར་ཐུག་མེད་འགྱུར། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ། སྒྲ་ནི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། རླུང་གི་ཡོན་ཏན་རེག་།མེའི ཡོན་ཏན་གཟུགས།ཆུའི་ཡོན་ཏན་རོ། །སའི་ཡོན་ཏན་དྲི་ཡིན་ལ། དུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གང་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ། བདག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བདག་ལ་སོགས་པའི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་སོ་སོར་ངེས་པ་ འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ།།འོན་ཏེ་དོན་རྣམས་གནང་བ་དང་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུའི་དབང་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་བརྒྱུད་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ ཏེ་ཁྱབ་དང་རྟག་པ་ཡིས།།གནང་དང་བཀག་པར་ནུས་ན་ནི། །བདག་ཀྱང་དེ་ལྟར་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། །ཁྱད་པར་གཞན་ནི་འདོད་མེད་ཕྱིར། །འདི་ལྟར་དུས་དང་ཡུལ་དང་བདག་དང་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། ཡུལ་དང་དུས་ནི་མཚུངས་ གྱུར་པ།།བྱ་བ་དང་ནི་མི་ལྡན་ཕྱིར། །འདིས་བྱས་འདིར་ནི་མ་ངེས་ཞེས། །ཆོས་མིན་མཐུན་པ་ཅི་ལྟར་རིག་།དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པར་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན། སྨྲ་བ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ནི། །ཚད་མས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「然而，時間是通過自己的自性是先前，不是依賴其他時間。』『方面也是像那樣，是通過變成自己的自性的法的差別做名稱，』『說，東是根的方面？』『如果是那樣，樹等等的事物也是，自己是先前和之後等等，不是通過先前本身等等依賴其他時間。』『然而，自性等等的先前本身等等不是從自己，』『然而，是依賴和那個有關聯的意義。』『像這樣，』『那些先前過去的國王，』『如果依賴和那個有關聯，』『對於那個，說，是時間過去很久，』『安置本身。』『在這裡說，』『如果說，通過時間過去等等，』『是從事物和關聯，』『事物本身的過去本身，』『因為會變成依賴時間，』『通過相互依賴，會變成一個本身和，』『沒有存在。』『如果說，同時是過去本身，』『會變成沒有盡頭。』『同時出現的二者，』『不是相互的因。』『如果說，那些是從其他，』『對於那個也有其他，會變成沒有盡頭。』『其他又，如果說，』『聲音是虛空的功德，』『風的功德是觸，』『火的功德是色，』『水的功德是味，』『地的功德是香，』『應該說，時間的功德是什麼？』『我也是像那樣。』『然而，時間的功德是偉大本身等等？』『那個也是我的等等。』『因此，應該說，我自己的分別確定一些。』『然而，意義是給予和阻礙？』『那些是從隨順和具有反轉的因的力量本身。』『那個也是從自己的因，』『因此，因的相續是無始本身。』『其他又，』『如果說，通過遍佈和常，』『能給予和阻礙，』『我也會變成看見像那樣，』『因為不想要其他差別。』『像這樣，說，時間和地方和我還有虛空，這些是相同于常本身等等。』『因此，』『地方和時間是相同，』『因為沒有具有做，』『通過這個做，在這裡不是確定，』『如何認知不是法的相同？』『因此，說虛空等等不是本身。』『因此，』『說，虛空的功德，』『不是通過量是道理。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對時間、方向、因果關係、屬性和概念形成的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間和方向的討論： 文字中對時間和方向的概念進行了討論，試圖理解它們是如何被我們感知的和定義的。這與現代物理學和哲學中關於時間和方向的討論相關。現代物理學和哲學認為，時間和方向是理解我們所處環境的重要方面。 屬性的討論： 文字中討論了屬性的概念，試圖理解事物是如何被定義和分類的。這與現代哲學中關於屬性的討論相關。現代哲學認為，屬性是理解事物的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、時間、方向、因果關係、屬性和概念形成的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གཞན་ཡང་། སྒྲ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་རླུང་ ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་འདི་རླུང་གི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་ཅིས་མི་བརྗོད།འདི་ནི་ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་ནམ་མཁའི་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འབར་སོགས་ནམ་མཁར་མཐོང་མིན་ན། །ཅེ་ན་དེ་དེའི་ཡོན་ཏན་དུ་མི་བརྗོད། །དེ་རྟེན་གཞན་ཡང་ཡོད་ཅེས་འཐད་མིན་ ཏེ།།སྒྲ་ལའང་རྔ་སོགས་གཞན་དག་ཡོད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གང་དུ་གནས་པར་དམིགས་པ་དེ་དེའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ན། འབར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅི་སྟེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན། དེ་ལ་ནི་རྩིག་པ་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྟེན་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེར་གནས་པར་རྟོགས་པས་ནམ་ མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ལ་གནས་པས་གཉི་གའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་ལ་ཡང་པ་ཊ་ཧ་དང་དུང་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གཞན་དུ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལ་ནི་ནོར་བུ་ལ་སོགས་པ་ རྟེན་ན་ཡང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་སྒྲ་ཡང་བརྡུངས་པའི་རྫས་ཡོད་པས་དེ་མཚུངས་སོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་གནས་པར་དམིགས་ཀྱང་དེར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ནི་གནས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོགས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་མེད་པ་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཡོད་ན་ནམ་མཁའ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེར་ནམ་མཁའ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ནི་བརྟགས་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐྱོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་། ཕྱོགས་མཚན་ཕྱི་རོལ་དོན་ཅན་གྱི། །རང་ཉིད་སྒྲ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཟློག་པ་དོན་ཉིད་དེ།དགོས་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། དེ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「其他又，如果說，聲音是從虛空和風產生，為什麼不說這個是風的功德本身？』『這個是在虛空本身聽見，因此，認知這個是虛空的功德本身？』『如果說，火焰等等不是在虛空看見，』『那麼，不說那個是那個的功德。』『說，那個也有其他所依，不合理，』『對於聲音也有鼓等等其他本身。』『如果說，指向哪裡存在，那個是那個的功德，』『為什麼火焰等等不是虛空的功德？』『對於那個有墻壁和樹等等其他所依，』『因為認知存在於那裡，不是虛空的功德？』『那麼，不是，因為存在於二者，會變成二者的功德。』『對於聲音也有拍打和海螺等等。』『如果說，因為在其他處聽見？』『這個對於顯現等等也是相同。』『對於那個，即使有寶珠等等所依，』『因為指向？』『如果說，聲音也有敲打的事物，那個是相同。』『因此，聲音不是虛空的功德，』『即使指向存在於那裡，不是存在於那裡，』『像顯現等等一樣。』『虛空也不是做存在本身，』『因為沒有障礙。』『虛空是無色，不能顯示，沒有障礙。』『如果有顯現，是知道虛空，』『因為在哪個處所有顯現本身，在那裡安立虛空，』『虛空不是考察存在。』『因此，說，聲音是虛空的功德，』『不是善說。』『因此，即使損害虛空的功德本身，也沒有任何過失。』『其他又，』『如果說，方面標記是外在具有意義，』『自己的聲音也會變成沒有意義。』『自己的聲音是因為承諾論典，』『阻礙做論典的意願，變成是應該成立本身，』『那個是意義本身，』『沒有其他需要。』『如果說，那個也是應該成立本身，』『那麼，那個會變成沒有意義本身，』『如果是那樣，因為方面標記不是和意義有關聯。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對屬性、所依、因果關係和概念形成的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 屬性的討論： 文字中對屬性的概念進行了討論，試圖理解事物是如何被定義和分類的。這與現代哲學中關於屬性的討論相關。現代哲學認為，屬性是理解事物的重要方面。 所依的討論： 文字中討論了所依（āśraya）的概念，試圖理解事物是如何相互依賴和存在的。這與現代哲學中關於存在和關係的討論相關。現代哲學認為，存在和關係是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、屬性、所依、因果關係和概念形成的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདོད་འཇུག་དོན། ། འོ་ན་དོགས་འདི་གང་ལས་ཡིན། །དེ་ནི་ཚད་མས་བཀག་མེད་ན། །འཛིན་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་བཀག་ན་ཡང་། །ཚིག་ལས་གང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་དག་སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ནི། །རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར། ། གཞན་འཛིན་པ་ནི་ཅིས་མི་འཐོབ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་པོ་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ལས་ཡིན་ན་བརྟག་པ་དེ་ཉིད་དེའི་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྟག་བཟོད་པ་མ ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་པས་ན་འདོད་པས་འཇུག་པ་ག་།ལ་སྲིད། འདི་ལྟར། རྟོག་པ་སྔོན་བྱས་བྱེད་པ་ནི། །འདོད་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་དཔྱོད་བྱེད་སྐྱེས་བུ་ནི། །བློ་བཟང་གིས་ནི་དང་པོའི་རྟེན། གལ་ཏེ་རྟོགས་ ལྡན་མིན་ན་ནི།།འདོད་ཉིད་དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། །དེ་ཡི་དང་པོ་ཁས་ལེན་པ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། །དེས་ནི་གཉིས་པ་གསུམ་པ་ཡང་། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དག་དེ་དོན་དུ་སློབ་ན། །མི་འདོད་པར་ནི་བསབ་བྱ་ཡིན། གལ་ཏེ་སྔ་མ་བཞོན་འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་འདོད་པས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་སྨོས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན།དེའི་ཚེ་བརྟགས་ནས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིར་འདོད་པ་ཙམ་ནི་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པས་འཇུག་པ་དང་འགལ་བའི་རིགས་པ་བསྟན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན། རང་ཉིད་སྨོས་པ་མི་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་སྤངས་ནས་རང་ཉིད་འདོད་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་། གལ་ཏེ་ཚད་མས་གནོད་ན་དེ་ལས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་གནོད་དོ་ཞེ་ན་ཡང་རང་ཉིད་འཇུག་ པས་ན་རང་ཉིད་སྨོས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།ལན་དུ། འདོད་གནོད་མེད་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་ན། །ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། །འདིར་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་བྱས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདིར་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལས་ མཐོང་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་གང་གིས་ཤེ་ན། འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་། ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་ནི་གནོད་ཀྱང་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，通過意願進入論典的意義，』『那麼，這個疑惑是從哪裡來？』『如果那個沒有被量阻礙，』『通過哪個抓住會變成反轉？』『即使被量阻礙，』『通過詞語，通過哪個會變成進入？』『那些先前也，宗派是，』『通過自己的意願本身抓住。』『那個之後也，如何，』『為什麼不能獲得其他抓住？』『如果說，認知者是從先前做分別，』『那麼，考察本身是那個承諾論典的理由，』『因此，如何爲了通過意願進入論典，』『自己說？』『一切論典不是能考察，』『因此，對於沒有完全清凈，被量損害的，』『進入不是本身，』『因此，通過意願進入在哪裡存在？』『像這樣，』『做先前分別，』『不是僅僅從意願進入。』『分別考察的士夫，』『通過賢善是最初的所依。』『如果不是具有認知，』『意願本身是那個的理由，』『那個的最初承諾，』『僅僅通過那個進入。』『因此，第二個，第三個也是，』『會變成像那樣。』『如果那些學習那個意義，』『不是想要的，應該捨棄。』『如果說，先前這個也是，因為被你的意願本身抓住，』『說，論典是被意願抓住的這個方式本身，』『如果是應該成立，』『在那個時候，應該考察之後承諾，』『在這裡，僅僅意願不是場合，』『應該顯示和通過意願進入矛盾的道理。』『因此，如果從論典看見是應該成立，』『自己說是不合理本身。』『如果是那樣，那麼，捨棄論典的意義之後，』『對於成立自己想要的意義也，』『如果被量損害，從那個也不會變成進入本身。』『如果說，沒有損害，』『也是自己進入，通過自己說做什麼？』『回答，』『意願沒有損害和不是應該成立，』『因為顯示沒有盡頭，』『爲了排除顛倒認知，』『在這裡，做了自己的聲音。』『一切論典是爲了排除顛倒認知，』『因此，在這裡也是，說，從論典看見是應該成立，』『沒有顛倒認知。』『通過什麼方式？』『通過意願沒有損害和，』『不是應該成立本身和，』『顯示沒有盡頭。』『即使損害從論典看見，對於意願也沒有損害。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對意願、認知、量和顛倒認知的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 意願（Chanda）的討論： 文字中討論了意願在認知和論證中的作用，認為意願可以引導我們進入某種觀點或論典，但意願本身並不能保證其真實性。這與現代哲學和心理學中關於意願和動機的討論相關。現代哲學和心理學認為，意願和動機是理解人類行為的重要方面。 量的討論： 文字中討論了量（pramāṇa）的作用，認為量是衡量知識可靠性的標準。這與現代邏輯學中關於真值和有效性的討論相關。現代邏輯學認為，真值和有效性是衡量論證可靠性的重要標準。 顛倒認知的討論： 文字中討論了顛倒認知（viparyāsa）的概念，認為顛倒認知是指對事物的錯誤理解。這與現代哲學和心理學中關於錯誤和偏見的討論相關。現代哲學和心理學認為，錯誤和偏見是影響我們認知的常見因素。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、意願、量和顛倒認知的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ པ་ཉིད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ལ།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པའི་ནི་རང་ཉིད་སྨོས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་ནི། །ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རབ་གྲགས་པའི། །ཆོས་ཅན་དག་ནི་ གཟུང་དོན་དུ།།གཞན་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་བརྗོད་ཟེར། །གཞུང་གིས་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤྱི་ནས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་གང་ཞིག་རང་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ན། །རབ་གྲགས་རྟེན་ནི་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །རབ་འདོད་ བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི།།དངོས་རྣམས་ལ་རྩོད་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་དཔྱོད་པ་བྱེད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ ན་སྒྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་སྒྲའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མ་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་བླངས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་རྒོལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཉན་པོ་དེར་འདོད་མེད་ཕྱིར་ཏེ། ། དེ་ལས་དེ་འགྲུབ་མིན་པའི་ཕྱིར། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། །བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པའི་དོན་མེད་མིན། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་དག་གི་ཚིག་ནི་དོན་མེད་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འདོད་པ ཉིད་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། ཅི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་གཞན་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒོལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་བུ་དཔྱོད་པ་དང་ བྲལ་བ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་སུས་ཟློག་སྟེ།དེས་ན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，沒有，不產生不是本身，也不是應該成立，』『即使沒有，不產生不是，』『如果那個是應該成立，』『那麼，會變成沒有盡頭，』『通過說這個道理，是自己說顯示。』『因此，這個不是。』『通過論典所做的差別是，』『完全捨棄之後，非常著名的，』『爲了抓住具有法者，』『說其他是自己聲音。』『捨棄通過論典安置的差別，』『哪個是具有虛空功德本身的自性法的，』『爲了從普遍抓住，哪個是自己非常成立，』『通過做論典不是應該成立的具有法者，』『是自己說，』『像這樣，哪個具有法者是自己分別存在，』『不是其他所做，』『那個是具有法者，其他不是，』『說，這個是暗示顯示？』『那麼，不是，』『像這樣，』『通過考察本身的場合，』『非常著名的所依會變成成立，』『非常想要考察的差別，』『因為對於事物沒有爭論。』『對於一些具有法者，』『做考察是常和，』『不是常本身等等，』『是在成立的自性上做。』『哪個是應該成立那個的自性本身，』『對於那個，暫時，那個本身是應該考察，』『因為如果具有法者沒有成立，』『成立是不可能。』『然而，僅僅是成立聲音的自性？』『那麼，應該抓住那個本身是具有法者的自性，』『通過抓住沒有成立的差別做什麼？』『然而，反駁者想要成立像那樣本身不是常？』『那麼，不是，』『像這樣，』『因為在那裡的聽者不想要，』『因為從那個，那個不成立，』『具有虛空功德，』『說，是應該成立，不是沒有意義。』『先前做分別的詞語，』『不是進入沒有意義。』『暫時，反駁者不是想要成立具有虛空功德本身差別的不是常。』『僅僅通過不想要本身承諾，也不是成立，』『如果不是那樣，』『說，不是虛空功德的聲音不是常，』『因為是所做，』『也會變成成立，』『如何也會變成成立其他想要的意義？』『然而，反駁者想要像那樣本身？』『如果是那樣，誰會反轉，像那樣遠離考察，僅僅通過意願進入？』『因此，這個不是。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對具有法者（dharmin）、自性（svabhāva）、成立、考察、意願和論典的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 具有法者（dharmin）的討論： 文字中討論了具有法者的概念，認為具有法者是指論證的對象或主題。這與現代邏輯學中關於論域的討論相關。現代邏輯學認為，論域是指論證所涉及的對象的範圍。 自性（svabhāva）的討論： 文字中討論了自性的概念，認為自性是指事物自身的本質或特性。這與現代哲學中關於本質的討論相關。現代哲學認為，本質是理解事物的重要方面。 成立的討論： 文字中討論了成立的概念，認為成立是指論證中用來支援結論的理由或證據。這與現代邏輯學中關於前提的討論相關。現代邏輯學認為，前提是論證的基礎，並且前提必須是真實的。 考察的討論： 文字中討論了考察的作用，認為考察是指對事物進行分析和研究的過程。這與現代哲學和科學中關於研究方法的討論相關。現代哲學和科學認為，研究方法是獲得知識的重要手段。 意願的討論： 文字中討論了意願在認知和論證中的作用，認為意願可以引導我們進入某種觀點或論典，但意願本身並不能保證其真實性。這與現代哲學和心理學中關於意願和動機的討論相關。現代哲學和心理學認為，意願和動機是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、具有法者、自性、成立、考察、意願和論典的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཅི་སྟེ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་བརྗོད་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ། །ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས། །འདི་ལྟར། གྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་ནི། །བསྟན་པ་དག་ནི་ཡོད་མིན་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་ པ་ཞེས།།བྱ་བ་འདི་ནི་འབྲས་ལྡན་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་འདི་སྐད་འཆད་པར་བྱེད་དེ། རང་ཉིད་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་རང་ཉིད་སྨོས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་དོན་གྱི་རིགས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། འདི་ལྟར་རེ་ ཞིག་ཆོས་ཅན་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ནི་སྨོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ མི་འཐད་དེ།འདི་ལྟར། གང་ཞིག་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་པའི། །རྟོགས་ལྡན་དེ་ནི་འགའ་ཡོད་མིན། །དེ་ཚེ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ནི། །ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་ཞེས་སྨོས་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ་དཔྱད་པའི་སྐབས་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གྲུབ་པ་ནི་རྩོད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དུ་དཔྱོད་པའི་ཡང་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། རང་གི་ངོ་བོ་སྨོས་པ་ ནི་གྲུབ་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་མ་གྲུབ་པའི་བཟློག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་འབྲས་བུ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཉི་ག་སོ་སོར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ དག་ཅེས་བཤད་ཅེ་ན།མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ངོ་བོར་སྟོན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་སྟོན་པ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཅན་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་འབའ་ཞིག་པར་ཏེ། དཔེར་ན། བདག་ནི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུའོ་ཞེས་སམ་དེ་བཞིན་དུ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་སྟོན་པའོ།

「如果說，通過顯示成立，』『說，具有法者不是應該成立，』『顯示自己的自性本身，』『通過這個本身認知那個。』『像這樣，』『如果說，沒有顯示成立和成立的自性，』『說，顯示是應該成立本身，』『這個會變成具有果。』『為什麼做這個說，』『說，自己會變成成立本身，』『因此，具有法者的自己的自性不是應該成立本身，』『如果不是那樣，通過自己說，做差別，』『會變成成立什麼意義的道理？』『像這樣，暫時，僅僅爲了顯示具有法者成立，』『不是說，』『因為通過考察的場合本身成立。』『因此，是本身非常成立，』『不是應該成立，』『爲了顯示不是應該成立本身，』『是自己說，』『因此，具有法者不是應該成立？』『那麼，也是不合理，』『像這樣，』『即使哪個成立，做成立者的，』『沒有一些具有認知，』『在那個時候，那個認知本身，』『如何會變成認知是應該成立？』『如果是那樣，那麼，說，僅僅通過自己的自性，』『會變成沒有意義本身，』『因為通過考察的場合本身成立，』『不是應該成立本身。』『成立不是會變成爭論的地方。』『如果是那樣，』『爲了說對於理的猶豫，』『排除不是理的所依，』『像那樣，也不是考察的所依。』『成立也是像那樣？』『在這裡說，』『說自己的自性不是爲了反轉成立的意義，』『因為是顯示成立者本身的，』『是爲了反轉沒有成立的意義。』『僅僅爲了那個，』『說，僅僅通過自己的自性，確定抓住本身，』『顯示是一個果，』『如果不是那樣，會變成分別顯示二者。』『那麼，為什麼說，成立是成立的自性等等？』『應該說，顯示沒有成立的具有法者成立的自性，』『像那樣，顯示是成立法的自性。』『顯示具有法者成立的自性也是僅僅一個，』『例如，說，我是聚集的因，』『或者像那樣，說，虛空功德的聲音不是常，』『是顯示具有法者的差別本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對具有法者（dharmin）、自性（svabhāva）、成立、因果關係、認知和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認知的討論： 文字中討論了認知的作用，認為認知是我們理解世界的基礎。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的經驗、情感和文化背景。 論證結構的討論： 文字中討論了論證的結構，認為論證應該包含前提和結論，並且前提應該支援結論。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，論證結構是論證有效性的重要保證。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、具有法者、自性、成立、因果關係、認知和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཡང་ན་གང་དུ་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱས་པ་དེར། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནམ་མཁའི་ ཡོན་ཏན་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་ཅེས་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།སྒྲ་མཚུངས་ཀྱང་དེ་ཡང་སྐབས་ཉིད་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་སྒྲ་མཉན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་སྨོས་པའི་རྣམ་པར་ གཅད་པར་བྱ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ།དེས་རྣམ་པར་གཟུང་བའི་དོན་ཡིན་ན་ནི་དེ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ལ་གཞན་གྱི་ཕྱིར་བྱས་པ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ་ཅི་སྟེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་སྨོས་པ་ཟློག་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།།ཟློག་པ་ཅི་ལྟར་ཐོབ་ཅེ་ན། དེ་ལ་རྩོད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡི་ནི། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་དེ་སྐད་མ་བརྗོད་ཀྱང་། །ཕྱོགས་ལས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །སློབ་དཔོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ ཡིན་ནོ།།ཆོས་ཅན་གྲུབ་ཟིན་པའམ་དེ་ལས་གཞན་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་སྤྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་མ་སྤངས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱས། །དེ་ལ་ཅིར་འགྱུར་དེ་མི་ནུས། །ཅི་ལྟར་རྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར། །འདི་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ་ཅི། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་སྐྱོན་འདོད་མིན་དེ་ལྟ་ན། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་ཉེས་པ་ཡང་། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །ཐམས་ཅད ཕྱོགས་ལ་གནོད་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འདོད་གཞན་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འགལ་བ་བཞིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་མ་བསལ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ ཉིད་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད།འོན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「或者，在哪個處，把具有法者做成差別，』『說，虛空功德的聲音不是常，』『因此，應該成立不是常本身，』『如何知道不是虛空的功德？』『或者，哪個聲音是虛空的功德，』『或者，應該成立，哪個是虛空功德的聲音，那個不是常？』『會變成不知道？』『即使聲音相同，那個也是應該從場合本身認知，』『像那樣，也已經顯示了。』『那麼，如何說，應該聽見聲音，』『會變成顯示，說，是分開自己的自性？』『如果通過那個是抓住的意義，那麼，那個不合理？』『那個是真實，』『如果是那樣，對於那個，爲了其他所做，』『也會變成是其他的意義，』『因為承諾，說那個聲音，』『即使做成應該成立，』『也是爲了反轉說自己的自性，』『沒有過失。』『如何獲得反轉？』『爲了看見那個的爭論，』『那個也應該之後顯示。』『隨順比量普遍的，』『說，是具有境本身。』『在這裡，即使不說那個聲音，』『從方面沒有少許矛盾。』『老師的隨順比量是具有普遍的境。』『如果說，具有法者已經成立，』『或者，應該成立其他一些，』『那麼，不會變成普遍，』『因此，如果說，自己說，沒有捨棄具有法者是應該成立，』『即使是那樣，也沒有過失，』『因為通過是自己的標記本身捨棄。』『其他又，』『如果說，具有法者是應該成立，』『對於那個，會變成什麼，那個不能，』『如何，因為沒有隨順標記，』『這些不是過失嗎？』『依賴後面的支分，』『不想要方面的過失，如果是那樣，』『理等等的過失也，』『會變成是方面的過失，』『因為一切損害方面。』『因此，和那個僅僅有關聯，』『不想要方面的過失，不是其他，』『像和現量等等矛盾一樣，』『如果說，想要是應該成立本身，』『對於沒有通過矛盾的意義排除，』『不是方面的標記嗎？』『對於那個，如果說，把具有法者本身做成方面，有什麼過失？』『然而，具有法者本身不能成立，』『因為自己的標記不是應該成立。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對具有法者（dharmin）、自性（svabhāva）、成立、比量（anumāna）、方面（pakṣa）和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 比量（anumāna）的討論： 文字中討論了比量的概念，認為比量是指通過推理獲得知識的方式。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是指從已知的前提推出結論的過程。 方面（pakṣa）的討論： 文字中討論了方面的概念，認為方面是指論證的主題或論點。這與現代邏輯學中關於論題的討論相關。現代邏輯學認為，論題是指論證所要證明或反駁的命題。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、具有法者、自性、成立、比量、方面和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ཆོས་ཅན་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ན། ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་ནི་ཁྱད་པར་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ནི་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡང་སྐྱོན་ཉིད་དེ་འགྲུབ་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ ཏེ།དེའི་སྐྱོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཉིད་འགྲུབ་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་གང་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་སྲིད་པ་དེར་ནི་མིག་གིས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕྱོགས་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་ རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གཏན་ཚིགས་གཞན་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཡང་མེད་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ། །སྲིད་པའི་རང་གི་བསམ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་ཚད་མས་གནོད་ན་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཡིན་པ་དེས་ན་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་འདི། །ཅི་ག་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་སམ། །འོན་ཏེ་དེ་རང་ལ་གནས་ཡིན། །དེ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཡིན། གལ་ཏེ་རྟགས་དང་འབྲེལ་པས་ སྐྱོན།།དེར་འགྱུར་དེ་ཉིད་རྟགས་སྐྱོན་ཉིད། །དེ་ནི་རང་རྟེན་སྐྱོན་མིན་ཏེ། །མཐོང་བ་ཡིས་ཀྱང་འགྲུབ་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར། །མི་རུང་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེར་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དེ།དེར་ཡང་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།

「如果說，成立具有法者會變成成立自己的標記，』『因為一切理沒有差別和隨順？』『那麼，因為沒有例子，在那裡，理本身沒有能力，』『因此，說，其他的過失是其他的過失，不合理。』『然而，這個也是方面的過失本身，』『因為不能成立？』『如果是那樣，那麼，一切理的過失會變成是方面的過失，』『因為那個的過失，方面本身不能成立。』『然而，例如，像說，聲音不是常一樣，』『在哪個處，有其他成立的理，』『在那裡，像因為被眼睛抓住等等，』『是理的過失。』『像這樣，對於方面，不是有不能成立本身的過失，』『因為通過其他理成立。』『在哪個處，沒有任何理，那個是方面的過失。』『如果說，存在自己的想法，』『應該通過方面的詞語顯示，』『如果那個被量損害，如何是不可能，』『像那樣，即使是自己的標記，也是存在，』『因此，這個是方面的過失本身，』『說，是道理？』『在這裡說，』『這個方面的沒有可能本身，』『是依賴於哪個理？』『或者，存在於那個自己？』『那個是像二者一樣。』『如果說，通過和標記有關聯，是過失，』『在那裡會變成那個本身是標記的過失，』『那個不是自己所依的過失，』『因為通過看見也成立。』『如果說，通過自己的自性不能成立，』『通過現量也不會變成成立。』『如果說，通過隨順比量不成立？』『那麼，是隨順比量本身的過失。』『僅僅爲了那個，如果說，做成立沒有成立的具有法者，』『在那裡也是理的過失本身，』『在那裡也是因為沒有隨順理。』『對於成立，成立的過失，』『是在通過隨順比量成立上，』『那個是方面的過失本身。』『因此，從自己隨順比量成立，』『依賴其他是方面。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對具有法者（dharmin）、自性（svabhāva）、成立、理、比量（anumāna）、方面（pakṣa）、過失（doṣa）和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 過失（doṣa）的討論： 文字中討論了過失的概念，認為過失是指論證中存在的錯誤或缺陷。這與現代邏輯學中關於謬誤的討論相關。現代邏輯學認為，謬誤是指論證中存在的邏輯錯誤。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、具有法者、自性、成立、理、比量、方面、過失和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་ཕྱོགས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ལུང་གི་ཡུལ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། སྤྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ ནི་རྗེས་སུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དེ་ཙམ་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་འདི་ལ་ཡང་དེ་ཙམ་ལས་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལུང་གིས་དེ་གྲུབ་ན། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་དགོས། །ལུང་ གིས་གྲུབ་པ་མིན་ན་ནི།།ཅི་ལྟར་ལུང་གིས་གྲུབ་ཅེས་བྱ། །འོན་ཏེ་གཞན་མ་གྲུབ་ཀྱང་རང་ཉིད་ནི་ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལུང་ནི་ཚད་ཡིན་ན། །ཕ་རོལ་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་ཉིད། །དེ་སྟེ་ལུང་ནི་ཚད་མིན་ན། །རང་ཉིད་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་རང་ལ་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་མེ་ཡང་ཕྱོགས་གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དེས་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱོགས་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་གཞན་གྱིས་ནི་དེ་མངོན་ སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི། འདི་ལྟག་རྨེན་བསལ་བ་ན་མིག་འབྲས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་ལ་ཕྱོགས་མེད་ན། དེའི་ཚེ་དེས་མ་ གྲུབ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར། གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འགག་པ་གང་ཅི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་མ་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་དམིགས་པར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཉིད་དོ།

「通過聖教成立不是方面，』『如果說，通過現量成立的自己的標記，』『不是理的過失的方面本身？』『對於通過聖教成立，如何，聖教的境是普遍，』『通過普遍也有隨順，』『因此，如何是方面的過失，是隨順？』『這個本身不是說，理的過失不是方面本身的過失？』『那麼，是什麼？』『是僅僅從那個變化本身，』『對於這個也有僅僅從那個變化存在本身。』『像這樣，』『如果說，通過聖教成立那個，』『通過理需要什麼？』『如果說，不是通過聖教成立，』『如何說，通過聖教成立？』『然而，即使其他沒有成立，自己是從聖教成立？』『那麼，也不是，』『像這樣，』『如果說，聖教是量，』『對於他人也是成立本身。』『如果那個聖教不是量，』『對於自己也沒有成立本身。』『因此，對於自己，隨順比量本身是方面。』『如果說，對於自己，通過現量成立的火，』『為什麼對於其他方面不是？』『不是，因為通過自性不是方面。』『那個是通過普遍的方式是方面，』『不是通過差別的方式。』『自己不是通過其他，那個通過現量成立。』『因此，對於通過現量成立，沒有隨順比量，』『說，這個是存在。』『如果說，如果是那樣，』『像這樣，如果排除眼翳，會變成產生眼球，』『如果說，對於通過現量成立的，沒有方面，』『在那個時候，對於那個沒有成立的，也會變成非常沒有，』『因為隨順比量是具有現量先行的。』『像那樣，隨順比量的境也沒有現量，』『如何會變成通過現量損害方面？』『說，損害，不是做意義壞滅，』『然而，是做知道沒有。』『對於那個，所有多少障礙，』『那些一切是從沒有指向，』『爲了做沒有指向損害，』『是隨順比量本身損害。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對聖教、現量、比量、方面、成立、量、損害和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 聖教的討論： 文字中討論了聖教作為一種知識來源的可靠性，認為聖教的有效性取決於其是否符合量（pramāṇa）的標準。這與現代宗教學中關於宗教經典的討論相關。現代宗教學認為，宗教經典是宗教信仰的重要來源，但其可靠性需要通過理性分析和批判性思維來評估。 現量（pratyakṣa）的討論： 文字中討論了現量作為一種知識來源的可靠性，認為現量是指通過感官直接獲得的知識。這與現代哲學中關於經驗的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的重要來源，但經驗也可能受到主觀偏見的影響。 比量（anumāna）的討論： 文字中討論了比量作為一種知識來源的可靠性，認為比量是指通過推理獲得的知識。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是指從已知的前提推出結論的過程。 量的討論： 文字中討論了量的概念，認為量是指衡量知識可靠性的標準。這與現代邏輯學中關於真值和有效性的討論相關。現代邏輯學認為，真值和有效性是衡量論證可靠性的重要標準。 損害（bādha）的討論： 文字中討論了損害的概念，認為損害是指對論證的否定或反駁。這與現代邏輯學中關於反例和反駁的討論相關。現代邏輯學認為，反例和反駁是衡量論證可靠性的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、聖教、現量、比量、方面、成立、量、損害和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་སྐད་དུ་མེད་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་སྤྱིའི་ཡུལ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་མེ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེར་དེའི་གསལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་མངོན་སུམ་མེད་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེའི་གསལ་བ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་ན་ནི་དེར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགྲུབ་པ་ན་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་མ་རྟོགས་པའི་རང གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྱི་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་སོ། །མེ་ནི་ཚང་བང་ལ་སོགས་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ རྟོགས་པ་ཉིད་དོ་ཕྱོགས་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་བྱ་བ་འདིར་ཡང་དོན་འདི་ཉིད་དོ།།དེ་ལས་བཟློག་པའི་བསམ་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་གསལ་བ་མེད་པ་དེར་ན་སྤྱི་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །སྤྱི་ནི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྒྲ་མཉན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བཀག་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །བཀག་པ་བཟློག་པ་ཡང་ཡུལ་གང་བཀག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཟློག་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་དེ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག པས་གསལ་བར་ཅི་ལྟར་དོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ན་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་མཐོང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཆོས་ཅན་ གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ།དེར་གཏན་ཚིགས་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ ཀྱིས་བསམ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，那個聲音說沒有，因為不是那個的境？』『說，隨順比量是具有現量先行的，』『對於哪個說，對於普遍的境，不是具有現量先行的，』『然而，在哪個處，應該成立火等等的普遍，』『在那裡，如果通過那個的顯現的境沒有現量，』『隨順比量不是進入，』『因為隨順比量是具有在那個顯現上，現量進入先行的。』『如果說，對於普遍，現量進入，』『那麼，在那裡，通過隨順比量做什麼？』『如果說，通過隨順比量成立自己的標記，』『會變成依賴普遍的自性，』『僅僅是自己沒有分別認知的標記是普遍。』『因此，對於現量的境，不是隨順比量，』『說，那個意義，通過隨順比量認知不是現量本身，』『這個本身。』『因此，那個不是通過現量認知。』『火是通過廚房等等，是現量認知本身，』『對於這個，通過現量損害方面也是這個意義本身。』『因為現量進入和那個反轉的想法，』『在哪個處，沒有顯現，在那裡，普遍不是可能本身。』『因為普遍是通過顯現做顯現。』『其他又，』『說，應該聽見聲音，』『會變成顯示，說，是方面本身，是阻礙自己的標記。』『反轉阻礙也是通過哪個境阻礙，』『通過那個本身的方式反轉，不是通過其他，』『因為其他不是和那個矛盾。』『如果說，如何會變成懷疑，通過現量，隨順比量顯現？』『因為那個的隨順比量不是聲音的境？』『僅僅爲了那個，做排除，說，沒有關聯，』『因此，是做反轉。』『或者，爲了執著一個意義，是看見和應該分別考察，』『沒有過失。』『成立具有法者不是方面的過失，』『因為在那裡，理本身會變成具有過失。』『哪個會變成是理的過失，那個不是方面的過失，』『因為是那個的理的過失本身，』『僅僅通過理的標記本身排除。』『通過理的想法也不是應該排除方面的標記，』『因為沒有意義和不是境。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對現量（pratyakṣa）、比量（anumāna）、普遍（sāmānya）、自性（svabhāva）、方面（pakṣa）、成立、理和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 普遍（sāmānya）的討論： 文字中討論了普遍的概念，認為普遍是指事物共有的屬性或特徵。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是理解事物的重要方面。 理的討論： 文字中討論了理的概念，認為理是指論證的前提，並且理的概念是基於我們的經驗。這與現代邏輯學中關於前提的討論相關。現代邏輯學認為，前提是論證的基礎，並且前提必須是真實的。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、現量、比量、普遍、自性、方面、成立、理和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་སོགས་མཚན་ཉིད་བསལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་མ་ཁྱབ་དང་། །ལྡོག་པ་དག་ནི་སྤང་བྱའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན། །གཏན་ ཚིགས་དང་དཔེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཉེས་པ་གཞག་སྟེ།ཉེས་པ་གཞན་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཚན་ཉིད་མཐའ་དག་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་གཞན་གྱིས་བསལ་བའི་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་སྤངས་ཀྱང་ མཚན་ཉིད་མ་ཁྱབ་པ་དང་།ཧ་ཅང་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་དེ་ཙམ་ཡིན་མོད། གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གང་གི་དོན་དུ་དེ་བྱས་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་སྤང་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ནི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་དེ་གང་གིས་སེལ་ཅེ་ན། འདིར་སྨོས་པ། རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ ངོ་བོའི་སྒྲ།།མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་སྒྲ་ཁྱབ་མེད་སེལ་བར་བྱེད། །འདི་ཙམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཅི་དགོས། གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ཅེས་མ་བྱས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་པའི་འདོད་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ཕྲད་ མ་བྱས་ན་ནི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ།རང་གི་ངོ་བོས་ཞེས་བྱ་བ་མ་བྱས་ན་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱོན་ནི་མེད་པས་ན། དེའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྤོང་བའི་དོན་ཅན་དུ་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བསལ་བས་སྨོས། གལ་ཏེ་བསལ་བ་ཡང་འགའ་ཞིག་དེར་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བསལ་བའི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་སྨོས་པ་ནི་ལྡོག་པ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བསམ་པ་ཡིན་ནོ།།མ་བསལ་བའི་ཚིག་མེད་པར་ནི་ལྡོག་པ་བསལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ ན།ཕྱོགས་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདོད་པ་སྨོས་ཤེ་ན། བཤད་པ། འདོད་སྒྲས་ཁྱབ་མེད་སེལ་བ་ཡིན། །བསལ་བ་ཉིད་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བསལ་བ་ཡང་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འདོད་སྒྲས་ཁྱབ་མེད་སེལ་བ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་མ་བསལ་བ་ཡང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ་ནི་མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་མ་བསལ་བའི་ཚིག་མ་བྱས་པ་ནི་འདོད་པ་སྨོས་པས་ནི་དེ་ཡང་ཁྱབ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།

「那個所說是：』『爲了排除因等等的標記，』『沒有依賴，不是遍佈，和，』『爲了捨棄反轉，』『說是方面的標記。』『通過理和例子的標記排除，安置過失，』『爲了捨棄其他過失，說方面的標記。』『像這樣，是爲了捨棄所有標記不是遍佈和反轉的意義。』『哪個是通過其他標記排除的過失，』『即使不捨棄，也是標記不是遍佈和，』『會變成非常遍佈，』『因此，僅僅是那個標記，』『通過其他做什麼？』『爲了哪個意義做那個，』『那個是爲了通過其他捨棄，』『自己說會變成沒有意義。』『那麼，通過哪個排除不是遍佈和反轉？』『在這裡說，』『自己的詞語，連詞，自性的聲音，』『和沒有排除的一起，和，』『是做排除反轉。』『意願的聲音是排除沒有遍佈。』『僅僅通過這個，標記完全圓滿，』『通過其他需要什麼？』『如果說，沒有做自己，也會變成是論典者的意願。』『如果沒有做連詞，也會變成顯示，』『是做成立沒有成立本身，』『如果沒有做說自己的自性，』『會變成是方面，沒有成立的具有法者。』『因為沒有從那個之外的過失，』『爲了那個意義，自己說會變成沒有意義，』『因為會變成是具有捨棄不是過失的意義。』『那麼，為什麼說，通過沒有排除？』『如果說，即使排除一些，在那裡做成方面，』『會變成是理的過失本身，』『爲了通過那個本身反轉？』『那麼，不是，』『說和沒有排除的詞語一起，』『是爲了阻礙反轉，』『是想法。』『沒有沒有排除的詞語，』『不能排除反轉。』『如果說，那個過失僅僅通過理的標記阻礙？』『那麼，不是，因為那個是從僅僅方面變化，』『那個不是理的過失。』『如果說，意願也是排除，』『如果不是方面，那麼，為什麼說意願？』『說，』『意願的聲音是排除沒有遍佈。』『不是想要排除本身是遍佈，』『因為即使沒有排除，也會變成是遍佈的境。』『或者，爲了說，意願的聲音是排除沒有遍佈，』『是爲了遍佈的意義。』『因此，即使沒有排除，也是遍佈。』『通過那個說，是和沒有排除的一起等等。』『如果說，沒有做沒有排除的詞語，』『通過說意願，那個也會變成遍佈出現。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對標記（lakṣaṇa）、遍佈（vyāpti）、反轉（viparyaya）、方面（pakṣa）、理、意願（chanda）和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 標記（lakṣaṇa）的討論： 文字中討論了標記的概念，認為標記是指用來定義或區分事物的特徵。這與現代邏輯學中關於定義的討論相關。現代邏輯學認為，定義是明確概念的含義的重要手段。 遍佈（vyāpti）的討論： 文字中討論了遍佈的概念，認為遍佈是指事物之間普遍的聯繫。這與現代邏輯學中關於普遍性的討論相關。現代邏輯學認為，普遍性是指適用於所有個體的屬性或關係。 反轉（viparyaya）的討論： 文字中討論了反轉的概念，認為反轉是指對事物的錯誤理解或顛倒的認識。這與現代邏輯學中關於謬誤的討論相關。現代邏輯學認為，謬誤是指論證中存在的邏輯錯誤。 意願（chanda）的討論： 文字中討論了意願在認知和論證中的作用，認為意願可以引導我們進入某種觀點或論典，但意願本身並不能保證其真實性。這與現代哲學和心理學中關於意願和動機的討論相關。現代哲學和心理學認為，意願和動機是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、標記、遍佈、反轉、方面、理、意願和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།མ་བསལ་བའི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཡིན་ན་སྲིད་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེས་ན་གལ་ཏེ་ བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བའི་དོན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན།དེ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། དེ་ལ། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་ཉིད། །བསལ་བ་གནོད་དང་ལྷག་མ་ལ། །མཚན་ ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ།།འདིར་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁས་བླངས་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསལ་ བ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་།གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་ལ་མཚན་ཉིད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་འཇུག་གི་།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདིར་ཅི་ཞིག་བསྒྲུབ་ཅེས་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་དོན་ བརྗོད།།རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་གཟུང་ངོ་། །ཞེས་བསྒྲུབ་པར་སྔར་ཉིད་བསྟན་ཟིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་འདིར་ནི་དོན་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་པ་དེ་ལ་མཇུག་བསྡུ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་དག་སྨྲས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་བྱས་པ་འདི་ནི་རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མདོ་རྣམས་ལ་མི་རིགས་པར་བརྒལ་བ་དང་། དེའི་ལན་དང་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་བྱ་ བས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པས་མ་བཟློག་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་འདོད་པ་ཁོ་ ནའོ།།འོན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཁོ་ནར་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་བཟློག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བརྗོད་ཀྱང་། འདོད་པས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཕྱོགས་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ ན།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ད་ནི་གཉི་ག་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་མིང་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，和沒有排除的詞語一起，怎麼會變成可能？』『因此，如果說，從論典看見的意義也是應該成立，』『僅僅通過那個遠離自己詞語的標記，認知，通過其他做什麼？』『對於那個，』『承諾是應該成立，是方面的標記，』『對於那些，沒有方面本身，』『因為標記不進入排除，損害和剩餘。』『在這裡，僅僅那個的意義是這個，』『承諾是應該成立，是方面的標記，』『說，是意義。』『如果說，排除等等也是承諾，』『因此，那些也會變成是方面？』『那麼，不是，』『因為排除是損害，』『標記不進入對於成立等等的剩餘，』『標記進入僅僅意願，』『不是在其他處。』『那個不是像那樣，』『通過顯示這個做什麼？』『在這裡，顯示什麼成立？』『說，顯示成立？』『說，沒有成立，做成立者，不是意義，』『抓住反駁者承諾。』『說，是應該成立，先前已經顯示了？』『說，那個是總結，也不是廣闊，』『對於哪個，在這裡，說，這個是意義，』『對於那個，通過總結做什麼？』『說，其他的，做是方面的標記，』『這個是通過做解釋本身。』『像這樣，』『解釋的標記是，對於經，不合理地反駁和，』『那個的回答和說差別，』『因此，這個是說差別。』『那個也不是，』『說，承諾是應該成立，』『是想要做成立本身和，』『沒有反轉做論典的意願本身。』『然而，說，是做成立本身，』『如果說，想要做成立者本身，』『不是想要是應該成立本身？』『那麼，也不是，』『那個也是僅僅想要是應該成立本身。』『然而，如果說，承諾是僅僅應該成立本身，』『在那個時候，那個是做成立本身，』『爲了反轉承諾的意義，』『即使不說，』『通過意願遍佈，不會變成是應該成立。』『那麼，承諾是僅僅應該成立本身，是僅僅方面？』『如果是那樣，』『承諾是做成立本身，也是承諾是應該成立本身，』『會變成是方面本身，』『現在二者不是不可能，』『這個不是做成一個名稱的力量。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對標記（lakṣaṇa）、方面（pakṣa）、成立、意願（chanda）、論證結構和解釋的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 解釋的討論： 文字中討論了解釋的作用，認為解釋是爲了澄清或說明某個概念或論點。這與現代哲學中關於解釋的討論相關。現代哲學認為，解釋是理解事物的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、標記、方面、成立、意願、論證結構和解釋的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ ཉེ་བའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཐོབ་བོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ཡང་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱབ་པའི་རིགས་པས་ཞེས་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན། བློས་བྱས་པའི་ཉེ་བ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བ་ ཉིད་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།བསལ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསལ་བས་ནི་གནོད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་འོས་པས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་ བཅས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ན་ཅི་ལྟར་འོས་པ་དང་མི་འོས་པ་རིག་།དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་འདི་ནི་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་ མ་བསལ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་འདི་ལྟར་བརྗོད་དེ། གལ་ཏེ་རང་གི་ཚིག་ཕྲད་དང་ངོ་བོའི་སྒྲ་དག་ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། རིགས་པའི་སྒོ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ལྡོག་པ་བཀག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེར་ཡང་བསལ་བ་ གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་།ལྷག་མ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདོད་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་དུས་བརྗོད་པ་ནས་སྟའི་རྐྱེན་ཉིད་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ལ་མི་འཇུག་པ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ དེ་ལྟ་ན་འདོད་པ་སྨོས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བཀོད་པ་བསལ་བས།ཚིག་ཕྲད་སྨོས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། རང་ཉིད་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། །ངེས་བཟུང་དོན་ནི་རྟོགས་ན་ཡང་། །བྱེད་པའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །དུས་གཞན་བཅད་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཙོ་བོར་འགྱུར་ བའི་བྱེད་པ་པོའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་རང་ཉིད་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་དུས་གཞན་གཅོད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན།འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དུས་གཞན་དུ་འདོད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།

「也會變成是做論典的意願，』『因為對於那個也有承諾。』『然而，因為接近，反駁者本身獲得承諾？』『那麼，不是，』『因為做論典的意願也是反駁者承諾。』『其他又，為什麼不承諾，說，通過遍佈的道理？』『因為在通過心所做的接近，』『對於做論典的意願也有。』『接近本身是不確定。』『也會變成承諾是排除應該成立。』『如果說，因為排除是損害，』『沒有承諾是應該成立？』『因為是應該成立，因此是應該成立？』『那麼，不是，』『如果是那樣，』『那麼，說，顯示是應該成立，』『說，是承諾的，這個也會變成沒有過失。』『因為隨順標記，如何認知是應該和不應該？』『因此，那個不是，』『如果是那樣，那麼，這個是通過道理，是方面的標記，』『說，會變成想要是應該成立本身，』『對於沒有通過矛盾的意義排除的是方面。』『對於那個，像這樣說，』『如果說，自己的詞語，連詞和自性的聲音，』『是做排除反轉，』『因為對於道理，那個不存在，』『如何會變成阻礙反轉？』『說，承諾是應該成立等等。』『在那裡也是，因為排除是損害，』『和，因為標記不進入剩餘的方面，』『沒有過失。』『說，會變成是意願，』『是因為說，在變成出現的時間，』『是僅僅時的因，』『因為不進入，會變成想要是應該成立本身，』『僅僅通過那個反轉那個，』『沒有過失。』『如果說，如果是那樣，通過說意願，』『排除安置是成立，』『說連詞沒有意義？』『那個是真實，』『即使通過說自己意願，』『認知確定抓住的意義，』『因為和做者的邊際有關聯，』『爲了切斷其他時間，說是顯示。』『如果說，不是和會變成主要做者邊際有關聯，』『那麼，如果說，通過說自己意願，會變成切斷其他時間，』『因為是有關聯，』『通過意願，在其他時間做成境的，』『也會變成是方面本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對標記（lakṣaṇa）、方面（pakṣa）、成立、意願（chanda）、時間、因果關係和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 時間的討論： 文字中討論了時間的概念，認為時間是事物變化和存在的維度。這與現代物理學和哲學中關於時間的討論相關。現代物理學和哲學認為，時間是理解我們所處環境的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、標記、方面、成立、意願、時間、因果關係和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་རིགས་པའི་སྒོར་ཡང་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཕྲད་སྨོས་ པ་དེ་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་སྨྲས་པ། འདོད་རྐྱེན་འདིར་ནི་ཡན་ལག་མིན། །འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཚིག་དག་ལ། །ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡིས་ནི། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ལ་སོགས་འགོག་།ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་འདིར། །བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཞེ་ན། འདོད་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱེད་པའི་མཐའ་གཙོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་འོངས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ངེས་པར་བཟུང་བས་དུས་གཞན་དུ་འདོད་པ་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་རྐྱེན འདིར་ནི་ཡན་ལག་མིན།།དེས་ན་འདོད་འགྱུར་ཚིག་དག་ལ། །ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བཟློག་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་གང་དག་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་འདིར་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་འདིར་ ནི་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ལ།རིགས་པའི་སྒོར་འདོད་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལ་ནི་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་པས་ན། སྟའི་རྐྱེན་དེས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འདིར་ཚིག་ཕྲད་མ་སྨོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི།རང་ཉིད་སྨོས་པ་མ་ཡིན་ལ། བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་པའི་དོན་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་ཉིད་ལས་སོ། །རྗོད་བྱེད་མིན་ཕྱིར་ཡང་མི་རིགས། །དེ་རང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་དེ། །བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །དེ་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད། ། བསྟན་བཅོས་གང་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདག་ཉིད་གནས་པར་བྱ་བ་དང་། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་རང་ཉིད་སྨོས་པས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དེ། དེ་རང་བདག་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། འཆད་པ་པོ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་མཐའ དག་ལ་མེ་ལྟོས་པར་དེའི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་མི་འདོད་དང་འབྲེལ་བའི། །འདོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ནི། །ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་ལ་གནོད་མེད་ཕྱིར། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་ཉིད། །དེས་ན་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ན། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་གནོད་ཀྱང་། བསྒྲུབ་བྱ་ཅི་ལྟ་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་ལ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，如果是那樣，爲了反轉那個，在道理的方式中，說連詞，那個會變成是做？』『對於這個說，』『意願的因在這裡不是支分，』『對於變成意願的詞語，』『是支分，通過那個，』『阻礙理沒有成立等等。』『在這裡，從一切量收集，』『應該顯示的是方面。』『如何變化？』『做，變成意願，是邊際變成主要，』『因此，會變成和時間有關聯。』『例如，像說，會變成看見天授來一樣。』『因此，通過確定抓住，是切斷在其他時間的意願。』『意願的因在這裡不是支分，』『因此，對於變成意願的詞語，』『是支分本身，』『說，是和反轉有關聯，』『說，在哪個時間變成意願，不是支分，』『在這裡，是主要本身，是支分，』『應該說。』『或者，在這裡，從一切量收集，』『不是在出現的時間，是做成立的支分，』『在道理的方式中，對於想要做的詞語，』『是支分本身，』『因此，通過時的因，阻礙理沒有成立等等本身。』『因此，在這裡沒有說連詞。』『因此，爲了具有法者會變成是應該成立本身，』『不是自己說，』『也不是通過意願進入論典的意義，』『是從先前說的道理本身。』『因為不是表達者，也不合理，』『那個是自己本身的意願，』『對於一切論典，沒有依賴，』『那個意願是應該成立本身。』『在哪個一些論典中，』『爲了安置自己存在，』『和自己非常成立是具有法者，』『說，不是通過自己說做表達，』『不合理，』『那個是自己本身的意願，』『不是其他解釋者的意願。』『因此，對於一切論典，沒有依賴，』『那個的意願是應該成立本身。』『因此，對於和不想要有關聯的，』『對於意願也有損害，』『如何對於成立沒有損害？』『因為方面和理沒有過失本身。』『因此，在成立一些，』『即使損害和做論典的意願有關聯，』『因為對於應該成立如何沒有損害，』『方面和理沒有過失。』『對於不是那樣的過失，不是說反駁。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對支分、量、方面（pakṣa）、成立、意願（chanda）、時間、因果關係、表達和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 支分（avayava）的討論： 文字中討論了支分的概念，認為支分是指論證的組成部分，例如前提和結論。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，論證結構是論證有效性的重要保證。 量（pramāṇa）的討論： 文字中討論了量的概念，認為量是指衡量知識可靠性的標準。這與現代邏輯學中關於真值和有效性的討論相關。現代邏輯學認為，真值和有效性是衡量論證可靠性的重要標準。 表達的討論： 文字中討論了表達的作用，認為表達是指通過語言或其他方式傳遞思想或情感。這與現代語言學和修辭學中關於表達的討論相關。現代語言學和修辭學認為，表達是人類交流的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、支分、量、方面、成立、意願、時間、因果關係、表達和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་འདོད་པ་ལ་གནོད་ན་བསྒྲུབ་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ནུས་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་འགལ་ཞེས བརྗོད་ཟིན་ཏོ།།གཞན་ཡང་། ཐམས་ཅད་རླག་པར་འགྱུར་བ་ལས། །ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་ཐོབ་པ་བླ། །བུམ་པ་ཁྲོན་པར་ལྷུང་བས་ན། །ཐག་པའང་སྐྱུར་བར་རིགས་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག་།ལྡོག་པ་ལ་ནི་གནོད་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་མ་བསལ་བའི་ཚིག་ལུས་པས་དེ་འཆད་པ་ནི། ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །དག་གིས་དགག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །འདི་ལ་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།། །།བམ་པོ་ལྔ་པ། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །ཚད་མ་གཅིག་གིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་ན་དེ་མེད་ན་ནི་ ཚད་མ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་སྨྲས་པ་ནི། བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་མ་ཡིན། དེ་སྟེ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་བས། མ་བསལ་བ་སྨོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་ འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པས་དང་པོ་ཉིད་དུ་བསལ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ་ཅི་ནས་ཀྱང་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དེ། དེ་ཙམ་ལ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་བསལ་བ་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི། ཐེ་ཚོམ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ ཏེ།ཐེ་ཚོམ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་གློ་བུར་དུ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ཏུ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཚད་མ་དག་གིས་མི་གནོད་པ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་གནོད་པ་རྣམ་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །རྗེས་སུ དཔག་པའི་གནོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་བཞི་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་གནོད་བྱེད་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，如果損害做論典的意願，』『通過成立那個做什麼？』『因為能力衰弱？』『對於這個，已經說了，在一些論典中是矛盾。』『其他又，』『從一切毀壞，』『獲得少許是更好。』『因為水罐落入井中，』『也不應該捨棄繩子。』『因此，』『自己的詞語，連詞，自性的聲音，』『和沒有排除的一起等等，』『是做損害反轉。』『說，是顯示。』『從那個，因為留下沒有排除的詞語，那個解釋是：』『那個承諾也是量，』『想要是，通過清凈沒有遮擋。』『對於這個，有什麼道理？』『第五品，』『爲了說對於理的猶豫，』『因為通過一個量顛倒成立，』『如果那個沒有，不是量的理的所依。』『通過那個說，』『排除不是理的所依。』『如果說，有做成立的理，』『為什麼不是方面？』『如果那個不是，』『在那個時候，會變成是理的過失，』『通過說沒有排除，做什麼？』『那個是真實，』『然而，因為通過方面的過失，』『在最初本身排除，』『爲了做成根本不依賴理的過失。』『因此，這個是方面的過失本身，』『爲了僅僅變化。』『對於通過現量和隨順比量排除，』『不是有一些依賴做成立。』『如果是那樣，』『對於那個做成立的，』『也會變成沒有相信。』『因此，理的境是猶豫。』『通過猶豫，僅僅是表示，』『沒有做成立和損害的量，』『不是猶豫變成顯現本身，』『即使猶豫沒有變成顯現，』『對於隨順比量，也是突然沒有認知本身。』『或者，在哪個處，能產生猶豫，』『在那裡，會變成是理的境本身，』『不是確定，通過做成立和損害的量，』『是自己的自性和從那個反轉。』『如果說，如果量不損害，』『是說理的境，』『如果是那樣，因為損害是兩種，』『如何老師顯示四種？』『在這裡說，』『通過隨順比量的差別，』『那個損害說成四種。』『因為隨順比量的損害顯示成三種，』『第四種是通過現量損害，』『因此，顯示四種損害，』『不是做損害的損害者是兩種。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對量（pramāṇa）、理、方面（pakṣa）、現量、比量、猶豫、損害和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 猶豫（vicikitsā）的討論： 文字中討論了猶豫的概念，認為猶豫是指對某個命題或論證的懷疑或不確定性。這與現代邏輯學中關於懷疑的討論相關。現代邏輯學認為，懷疑是批判性思維的重要組成部分。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、量、理、方面、現量、比量、猶豫、損害和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ལུང་དང་གྲགས་པ་དག་གིས་གནོད་པ་ཡང་རྟགས་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། །ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟགས་འདི་དངོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། ཡང་དག་ངེས་ལྡན་བརྗོད་འདོད་པ། །བདག་གཞན་ཡིད་ཆེས་མཚུངས་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་རང་གི་ཚིག་དང་ནི། །བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་པོ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས་རྟོགས པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཐ་སྙད་འཆོལ་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་མེད་པས་ཡིད་ཆེས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གང་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྨོས་པར་བྱས་སོ། ། འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་བདག་ནི་ཚད་མིན་ན། །ཚིག་འདི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར། །དེ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་གྲགས་དོན་ལ། །དེར་བསྟན་མིན་ན་དཔྱོད་པ་ཡང་། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཚིག་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས བྱ་བ་ལ།གལ་ཏེ་བདག་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཉི་ཚེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚིག་ལས་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ངའི་ཚིག་ལས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ངལ་བར་བྱས་ནས་ཏེ། དོན་ དེ་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ཡང་མཁས་པའི་རྟོགས་པས་བསྒྱུར་བའི་བློ་ཅན་གྱིས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་དེ་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འགོག་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ཡང་འགོག་ན་ནི། །སྐབས་ཀྱི་དོན་མི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེའོ། །འདི་ལྟར་དུས་ གསུམ་འགོག་པ་ལ་ཡང་ནི་ཚིག་འདི་འབྲེལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན།ཚིག་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། བརྐུས་ནས་བོར་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལས་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །ཚིག་འཇུག་པས་བདག་ཉིད་ཚད་མར་ གྱུར་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་སྟོན།ཕྱིས་འགྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དེ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་བླ་སྟེ། བདག་ཉིད་དུབ་པས་ཅི་བྱ། མ་དཔྱད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་སྐྱོན་ཏེ་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ།

「如果說，如果是那樣，那麼，通過聖教和名聲損害，也是會變成僅僅從標記？』『如果不是那樣，不會變成是隨順比量的差別？』『那個是真實，』『像這樣，對於那個，承諾是果標記，』『對於去，名聲是自性標記。』『相信的詞語是和果一致，』『名聲是和自性一致。』『為什麼這個標記不是事物本身？』『說，』『想要說具有正確確定，』『自己和其他相信相同，』『因此，說，自己的詞語和，』『論典是一個。』『通過量成立的相信，沒有一些存在，』『因為其他者遠離一切過失，』『不是看見一切，不能認知，』『因為使用混亂的名稱，』『也不能確定從隨順比量，』『因此，因為一切沒有，』『承諾相信是相信，』『因為在勝義上不是，』『爲了顯示哪個相同，』『和自己的詞語一起說。』『像這樣，』『如果說，自己不是量，』『這個詞語不會變成進入，』『像那樣，對於論典名聲的意義，』『如果不是在那裡顯示，考察也是。』『如果說，自己不承諾是量，』『會變成是詞語不進入本身。』『例如，對於說，一切所說是虛假，』『如果說，自己說，僅僅說一切是虛假，』『如果你承諾，』『那麼，應該從那個的詞語認知，』『會變成說，我的詞語沒有少許做。』『如果是那樣，』『我們自己會變成疲勞，』『因為即使不說，那個意義也成立。』『哪個也是，通過智者的認知，』『具有變化心思的人說，』『那個也是顯現本身，』『說，像一切所說是虛假，』『那個不是阻礙，』『如果說，那個也是阻礙，』『場合的意義不會變成成立。』『像這樣，對於阻礙三時，』『這個詞語也不是有關聯本身。』『如果這個詞語不是量，』『會變成偷竊后捨棄。』『如果說，顯示，一切所說是虛假，』『從和自己詞語矛盾，不合理本身。』『因為詞語進入，』『承諾自己變成量，』『因此，如何顯示那個不是量？』『爲了之後後悔？』『即使是那樣，也是矛盾本身，』『沒有顯示本身更好，』『通過自己疲勞做什麼？』『因為是做沒有考察。』『這個本身是過失，』『是考察等等。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對量（pramāṇa）、理、名聲、自性、果、相信、詞語、論典、表達、考察和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 名聲（prasiddhi）的討論： 文字中討論了名聲作為一種知識來源的可靠性，認為名聲是指通過公眾認可或傳統獲得的知識。這與現代社會學和歷史學中關於社會共識和歷史證據的討論相關。現代社會學和歷史學認為，社會共識和歷史證據是重要的知識來源，但其可靠性需要通過理性分析和批判性思維來評估。 果（phala）的討論： 文字中討論了果的概念，認為果是指事物的結果或效應。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 相信（śraddhā）的討論： 文字中討論了相信的作用，認為相信是指對某個命題或論證的接受。這與現代哲學和心理學中關於信念的討論相關。現代哲學和心理學認為，信念是理解人類行為的重要方面。 詞語（vacana）的討論： 文字中討論了詞語在論證中的作用，認為詞語是傳遞思想和表達論證的工具。這與現代語言學中關於語言的討論相關。現代語言學認為，語言是人類交流的重要手段。 論典（śāstra）的討論： 文字中討論了論典的作用，認為論典是指權威的著作或經典。這與現代宗教學中關於宗教經典的討論相關。現代宗教學認為，宗教經典是宗教信仰的重要來源。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、量、理、名聲、自性、果、相信、詞語、論典、表達、考察和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་བརྫུན་སྨྲའོ་ཞེས་ བྱ་བ་འདི་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེའི་ཚེ་ཡང་བརྗོད་པ་འདིས་ཅི་བྱ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ནི། ཉན་པ་ཉིད་མེད་པས་ཅིའི་དོན་དུ་བརྗོད། ཛབ་མཁན་གྱི་ཛབ་ཚིག་དང་འདྲ་བས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ཏེ་རྩོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་པའི་དོན་ནི་དངོས་པོ་ལ་གཏན་ ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཁས་མ་བླངས་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པའི་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་མི་འཛུག་པས་ན་བསྟན་བཅོས་དང་ཚིག་དག་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །མཚུངས་པར་བསྟན་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེའི། །སྐབས་རྟེན་ཉིད་ན་གནོད་བྱེད་ཅེས། །དོན་འདི་ བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་འདི།།རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་བཤད། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་ན་ཅི་ལྟར་དེའི་དོན་ལ་དཔྱོད་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་མེད་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བཤད་དོ།།ལྷན་ཅིག་བཤད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་བསྟན་བཅོས་རང་གི་ཚིག་པས་ནུས་པ་ལྷག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་དཔེ་དག་ཀྱང་། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡོད་མིན་ན། །བསྟན་བཅོས་ཚིག་ནི་རུང་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དཔེ་འདྲ་བར་བཤད་དེ། ཚད་མ་སྤོང་ན་བསྟན་བཅོས་དང་ཚིག་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་འགོག་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ཁས་ལེན་ཏེ། དེས་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཙམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང གི་ཚིག་འགལ་མ་གསལ་བའི།།ལུང་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཆོས། །བདེ་བ་མི་སྒྲུབ་ཅེས་བྱ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཡིན། ཚད་མའི་ཆོས་ཅན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་ མ་འགའ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ག་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགའ་ཞིག་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན། གང་ལས་དེ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། གཞལ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་མེད་ན་ནི། འགའ་ཡང་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་པས་སྨྲ་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ།

「然而，如果說，說，是說虛假，』『這個是阻礙現在和未來？』『在那個時候，通過這個說做什麼？』『對於會變成出現，』『因為沒有聽者本身，爲了什麼意義說？』『因為像唸誦者的唸誦詞語一樣，』『沒有過失？』『不是，因為是爭論的場合。』『爭論的意義是，對於事物，確定。』『因此，那個不是。』『像那樣，如果那個不承諾，』『對於從論典名聲的意義，考察也不進入，』『因此，論典和詞語是相同本身。』『爲了顯示相同，』『在那個論典的場合，』『說，是所依，是損害者，』『爲了顯示這個意義，』『這個和自己的詞語一起說。』『如果說，不承諾論典，』『如何考察那個的意義？』『如果說，沒有論典，』『因為具有法者本身會變成沒有，』『如果考察不進入，』『在那個時候，是做損害論典，』『不是其他，』『爲了顯示，一起說。』『如果不是一起說，』『因為其他者想要，』『論典通過自己的詞語，能力更加，』『會變成是像那樣本身。』『因此，對於這個例子等等也是，』『顯示是相同本身。』『如果量不是存在，』『論典的詞語是允許。』『僅僅爲了那個，爲了顯示相同，』『說例子相似，』『如果捨棄量，』『因為論典和詞語不合理。』『如果阻礙量，』『因為論典也不會變成是量，』『承諾什麼？』『因此，會變成僅僅是互相矛盾。』『自己詞語矛盾沒有顯現的，』『對於聖教，僅僅顯示方面。』『對於那個，在未來，法，』『說，不成立安樂。』『如果說，這個說，量不是存在，』『如何和論典矛盾？』『量的具有法者不是從論典本身變化。』『如果說，沒有任何量，』『如何會變成成立具有法者等等？』『因此，是和自己詞語矛盾。』『如果說，承諾成立一些，』『從哪個成立，那個本身會變成量，』『因為成立所量是從量本身。』『如果說，沒有量，』『會變成說，沒有一些認知。』『因此，這個和論典矛盾不是。』『如果說，因為不承諾論典說，會變成變化，』『沒有過失。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、名聲、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 矛盾（virodha）的討論： 文字中討論了矛盾的概念，認為矛盾是指兩個或多個命題之間不能同時為真的關係。這與現代邏輯學中關於矛盾的討論相關。現代邏輯學認為，矛盾是一種邏輯錯誤，它會導致論證的無效。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、名聲、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བདེན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པས་བསལ་བའི་དཔེ་བཤད་པ་ནི། མ་འོངས་པ་ན་ཆོས་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པར་བྱ་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདིར་རང་གི་ཚིག་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གང་དུ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དེར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ ལ་ཡང་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་དེ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་གནོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདིར་བཤད་པ། དེ་ལ་བརྟེན་མིན་དངོས་པོ་ལ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བརྗོད་ན་ཡང་། །གནོད་པ་མ་ཡིན་གཉིས་པོ་དག་།ནུས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །བསྟན་བཅོས་ དང་རང་གི་ཚིག་དག་ནི་ཁས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ།།དེས་ན་གཉི་ག་ཡང་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་གེགས་ཉིད་ཡིན་གྱི། གནོད་པར་བྱ་བ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རང་གི་ཚིག་བཞིན་ཏེ། །དེ་ཡང་དེ་ཚེ་རང་ ཚིག་དག་།དེ་དག་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད། །དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རིགས་བྲལ་གྱི། །དམ་བཅའ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡིས། །དམ་བཅའ་ཅི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཅི་ལྟར་གནོད། །ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིན། །དེ་ཡི ཕྱིར་ན་ཁས་བླངས་ནས།།དཔྱོད་པ་དག་ལ་སྐྱོན་འདི་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དེས་ན་གནོད་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ལ། །ཁས་བླངས་ཕྱི་རོལ་འགྱུར་མིན་ཡང་། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཕྱིར་ན་ཐ་དད་བྱས་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པར་ཁས་ བླངས་པའི་ཕྱིར་ལུང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕ་རོལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཡང་།ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱས་སོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་བསྟན་བཅོས་ནི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །གེགས་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།

「如何認知，說，承諾論典？』『這個是真實，僅僅爲了那個，』『在這裡，對於和論典矛盾，不是排除的例子，』『是僅僅顯示方面，』『解釋者說排除的例子是：』『在未來，法不是做成立安樂。』『對於像這樣的境，』『因為必須承諾論典，』『這個本身是和論典矛盾，是排除的例子。』『因此，在這裡，像自己的詞語一樣，是互相矛盾。』『如果說，如果是那樣，那麼，在哪個處，具有法者通過量成立，』『在那裡，承諾論典是做損害本身，』『因為是量。』『對於在論典中也成立的具有法者，』『如果那個承諾，通過那個的力量本身，』『會變成是那個的損害？』『在這裡說，』『對於那個不是依賴的事物，』『即使說和論典矛盾，』『也不是損害，二者，』『因為能力相同，會變成阻礙。』『論典和自己的詞語，』『因為一切承諾是通過量成立，』『沒有其他差別。』『因此，二者也是，』『因為力量相同，是阻礙本身，』『不是做損害和被損害的事物。』『例如，像自己的詞語一樣，』『那個也是，在那個時間，自己的詞語，』『在哪個處，那個有量，』『那個會變成是其他者的損害。』『如果不是那樣，』『通過遠離道理，』『因為承諾能力相同，』『如何損害，』『對於具有承諾意義的隨順比量？』『說，聖教是量，』『先前已經反轉了。』『因此，承諾后，』『想要對於考察，有這個過失。』『說，是中間的偈頌。』『因此，爲了損害，對於隨順比量，』『即使承諾不是變成外在，』『也是顯示境的差別，』『因此，是做不同。』『僅僅爲了那個，』『因為承諾做損害，』『即使聖教不是變成其他于隨順比量，』『爲了顯示境的差別，』『從隨順比量做成不同。』『隨順比量是做損害本身，』『論典是做阻礙本身。』『那個做阻礙也是承諾，』『不是在其他處。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 阻礙（gega）的討論： 文字中討論了阻礙的概念，認為阻礙是指對論證的干擾或限制。這與現代邏輯學中關於限制的討論相關。現代邏輯學認為，限制是論證有效性的重要因素。 隨順比量（anvayānumāna）的討論： 文字中討論了隨順比量的概念，認為隨順比量是指通過推理獲得知識的方式。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是指從已知的前提推出結論的過程。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐལ་ཆེས་པའམ། །ལོགས་ཤིག་བྱས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་ལ་གེགས་བྱེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་ཀྱང་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། །དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་མི་ མཁས་པར་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་ནི་རིགས་པའི་སྒོར་རང་གི་ཚིག་དང་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་དག་ཅི་ལྟར་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་བྱས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་ཁས་བླངས་པའི་དོན་བརྗོད་པའི་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད་པའམ། དཔེར་ན་འུག་པ་ལ་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་ ལྟ་བུར་སྔར་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཏེ།ཡུལ་ཐ་དད་པར་མེད་ན་ནི་སོ་སོར་བསྟན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྔར་གཞག་པའི་ཕྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ལ། ངག་དེ་ཉིད་རང་གི་དོན་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི། རང་གི་ཚིག་ དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །གནོད་བྱེད་ཅེ་ན་གལ་ཏེ་དེ། །མིན་འདོད་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི། །རང་ཚིག་འགལ་ན་རང་ཚིག་དང་། །བསྟན་བཅོས་འགལ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་མི་འདོད་ན་ཅི་གནོད་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ནམ།གལ་ཏེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེས་འདོད་ན་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། འདོད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ཁས་བླངས་པ་ཕྱིས་གཞན་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱས་ན་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ ལྟ་ན་འོ་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་ཁས་བླངས་པས་ན་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་དག་ཐ་དད་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་དོ། །སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་པས་ན། །འདི་ཚད་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་ འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་བྱས་ན་དེ་ནི་རང་གི་ཚིག་ལ་ཡང་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་དོ་དེས་ན་རང་གི་ཚིག་ལས་བསྟན་བཅོས་ཁྱད་པར་མེད་དོ།།ཅི་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ནི་རང་གི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ཚིག་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ་དེས་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ གྱི་དོན་ལ་ནི་འབད་པ་ཆེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཡིན་ན། །དེ་ནི་ཚད་མ་གནོད་བྱེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་བརྟགས་པར་མི་འཇུག་ན། །རང་གི་ཚིག་ལས་ཁྱད་པར་མེད། །གལ་ཏེ་བརྟགས་ནས་ཁས་བླངས་ན། །དེའི་ཚེ་དོན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་དོ།

「如果不是那樣，會變成非常過分，』『或者做成一邊，會變成沒有意義。』『自己的詞語也是不同，』『僅僅說詞語，是做阻礙。』『如果說，即使沒有必要，』『也做成自己的詞語和論典的詞語，』『不同於隨順比量，』『那麼，因為沒有意義，』『說者會變成不聰明。』『那麼，如何，在道理的方式中，』『做成自己的詞語和承諾和矛盾等等，』『互相不同？』『如果說，例如，像說，一切所說是虛假，』『通過說承諾的意義，』『損害自己的詞語，』『或者，例如，像對於貓頭鷹，』『成立聲音是常，』『像那樣，通過先前承諾損害，』『說，如果境沒有不同，』『分別顯示沒有意義？』『真實，僅僅是沒有不同。』『雖然是那樣，』『先前安置的，之後做壞滅，』『是和承諾矛盾，』『那個語言本身，做壞滅自己的意義，』『是和自己的詞語矛盾。』『因為那個的論典是量，』『因為承諾，對於一切事物，』『說，是損害者？』『如果說，那個不是想要，』『是損害者？』『如果說，和自己詞語矛盾，』『和論典矛盾，』『會變成沒有不同。』『如果說，那個不是想要，』『是什麼做損害？』『如果說，不是，』『即使那個想要，』『如何會變成做損害？』『如果想要不是量，』『不是做成量本身。』『如果說，先前承諾的，』『之後不是做成其他？』『如果做成，有什麼矛盾？』『是和自己詞語矛盾本身？』『如果是那樣，那麼，』『因為通過承諾和自己詞語矛盾，』『會變成和自己詞語矛盾，』『和論典矛盾，』『沒有不同本身，』『對於和論典矛盾，沒有不同。』『因為通過士夫的意願做成，』『這個量完全圓滿。』『如果說，通過士夫的意願，』『做成論典是量，』『那麼，對於那個，』『在自己的詞語中，』『也沒有不圓滿的存在，』『因此，從自己的詞語，』『論典沒有差別。』『如果說，因為爲了成立自己的意義，』『承諾論典，因此是量？』『自己的詞語是爲了其他者的意義，』『因此，僅僅是那個，』『對於其他者的意義，』『沒有非常努力？』『那麼，不是，』『像這樣，』『如果說是完全考察，』『那個是量損害者。』『如果說，不進入考察，』『從自己的詞語沒有差別。』『如果說，考察后承諾，』『在那個時候，』『因為那個意義是通過量本身成立，』『是量損害本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 士夫意願（pauruṣa-chanda）的討論： 文字中討論了士夫意願在認知和論證中的作用，認為士夫意願可以引導我們進入某種觀點或論典，但士夫意願本身並不能保證其真實性。這與現代哲學和心理學中關於意願和動機的討論相關。現代哲學和心理學認為，意願和動機是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།མ་བརྟགས་ན་ནི་དེ་ཚིག་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་བསྟན་བཅོས་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེས་ན་གྲགས་པ་དོན་དག་ཡང་། །བསྟན་བཅོས་དོར་ན་ཉེས་པ་མེད། །ལྐོག་གྱུར་དག་ལས་བསྟན་བཅོས་ནི། །མི་འདོད་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག་།ཚད་ མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱོད་པ་གེགས་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་འདོར་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ།།འོན་ཀྱང་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་འགའ་ཞིག་སྟེ། ཁས་བླངས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་བསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ ནི་བསྟན་བཅོས་དོར་ན་དཔྱོད་པ་འཇུག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་བསལ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།བསྟན་བཅོས་མི་འདོད་ན་ནི་དེ་ལ་སེམས་པ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས། ཆོས་ཅན་ལ་སོ་སོར་གཞག་པ་དེས་ན་དེ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་འཇོག་ཅེ་ན།ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནས་ཚད་མར་བྱས་པ་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཆོས་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་བསྟན་ བཅོས་དང་འགལ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ལ་བརྟགས་པ་ཕལ་ཆེར་ནི། །འགལ་བ་བརྗོད་ཡིན་འདི་ལྟ་སྟེ། །ཆགས་སོགས་ཆོས་མིན་ཅ་བ་དང་། །ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་དག་འགྱུར་བའོ། །འདི་སྐད་དུ་ཡང་། སེམས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་སྐྱོན། །འཇུག་ངོགས་ཁྲུས་ཀྱིས་དག་མི་འགྱུར། ། དེ་ནི་ལན་བརྒྱར་བཀྲུས་བྱས་ཀྱང་། །ཆང་བུམ་བཞིན་དུ་གཙང་མི་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། །རང་གི་སྒོ་ནས་ཀུ་ཤ་འཁྱིལ། །བིལ་བ་ཅན་དང་སྔོན་པོའི་རི། །ཀན་ཁ་ལོ་ཡི་འཇུག་ངོགས་སུ། །ཁྲུས་བྱས་ཡང་འབྱུང་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་འགའ ཡང་གནོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་ན།འོ་ན་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་དེ་ཅིའི་དོན་དུ་ཡིན་ཞེ་ན། མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་དཔྱོད་འཇུག་འགྱུར། །མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་། ཚད་མ་དང་རང་གི་ཚིག་གིས་མི་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གྲགས་པས་བསལ་བ་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་དོན མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，沒有考察，』『那個僅僅是詞語本身，』『和自己詞語矛盾，』『和論典沒有差別。』『因此，即使是名聲的意義，』『如果捨棄論典，沒有過失。』『從隱蔽等等，』『論典，不想要，』『考察本身不進入。』『即使捨棄，對於具有法者，通過量完全成立，』『考察沒有阻礙的論典，』『也沒有過失。』『然而，有一些和承諾矛盾，』『因為承諾矛盾。』『這個不是排除和論典矛盾的境。』『對於從論典成立的具有法者，』『如果捨棄論典，』『因為考察不進入，』『排除和論典矛盾的境，』『是那個本身。』『如果說，不想要論典，』『對於那個，僅僅是不進入心思。』『如果是那樣，依賴論典，』『因為分別安置具有法者，』『因此，那個是具有損害。』『如果說，因為論典不是具有量，』『如何分別安置？』『因為承諾是量本身。』『如果是那樣，』『僅僅通過自己承諾，』『做成是量的，』『是做分別安置具有法者，』『對於其他法，也通過那個成立，』『會變成和自己詞語矛盾，』『和論典矛盾，』『沒有不同。』『對於這個，大部分考察是，』『說矛盾，像這樣，』『貪等等不是法，是雜語，』『和，通過沐浴不是法，會變成清凈。』『像這樣也說：』『存在於心中的過失，』『通過進入沐浴，不會變成清凈。』『即使那個做百次洗滌，』『像酒瓶一樣，不會變成清凈。』『說，和，像那樣也說：』『通過自己的方式，』『纏繞的吉祥草，』『和具有毗羅果，和青色的山，』『在甘陀羅的進入處，』『即使沐浴，也不會變成出現。』『像這樣。』『如果說，沒有一些損害，』『僅僅是結束于矛盾，』『那麼，爲了什麼意義，』『那個和承諾矛盾？』『對於看見和沒有看見等等，』『通過道理成立，和通過自己詞語，』『哪個是做損害的論典，』『爲了抓住，考察進入。』『對於看見和沒有看見等等，』『應該承諾，』『不和量和自己詞語矛盾的論典，』『如果承諾不是那樣，』『不會變成是具有先行分別。』『通過名聲排除也不是方面。』『對於那個，名聲是自性的標記。』『如果說，相信的詞語不是沒有意義出現，』『為什麼？』『因為像那樣承諾。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེར་ནི་ཁས་བླངས་པའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་གྲགས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རང་བཞིན་ གྱི་གཏན་ཚིགས་དངོས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁས་བླངས་པས་བྱས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། ཚིག་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་པས་དེ་ཅི་ལྟར་འདི་གནོད་བྱེད་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འདི་ནི་ཡིད་ཆེས་པས་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་གནོད་བྱེད་ དག་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདིར་ཡིད་ཆེས་ཡིན་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པས་མ་བསལ་བ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པའི་སྒྲ་རེ་རེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གནོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་ པའི་དབྱེ་བ་ཡང་།།གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །ཅེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་དཔེར་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་པ་གཞུང་མ་ཚུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ནི་འཇིག་ རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་།།འགལ་ཡིན་སྔ་མ་རང་ཉིད་དང་། །ཡང་ན་རང་བཞིན་འབྲས་བུ་ཡི། །ངོ་བོས་ཐལ་འགྱུར་འདི་བྱས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོས་ཐལ་འགྱུར་འདི་བྱས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲགས་པས་གནོད་པ་ནི་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ལ། འབའ་ཞིག་གི་གྲགས་པས་གནོད་ པ་ནི་ཅིག་ཤོས་སོ།།ཡང་ན་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཐལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཉིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྒོལ་བས་ནི་དངོས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ཐལ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་རྒོལ་བའི་ཚིག་དག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན། གང་ཕྱིར་ཀུན་ཚེ་ཐ་སྙད་པས། །སྒྲ་དོན་རྗེས་སུ་འབྲེང་བ་ཡི། །བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་དེས་དེ་ལ། །ཐ་དད་ཕྱིར་འདིར་ལོགས་སུ་བྱས། །དངོས་མ་ཡིན་ཡང་གྲགས་པ་ནི། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་སོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དང་རང་ གི་ཚིག་དག་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར།།བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ། བསྟན་བཅོས་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་པས་ནི། གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དང་། རང་གི་ཚིག་དག་ཚད་མར་ཁས་བླང་ བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ།དེའི་ལྟར་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「在那裡，是有承諾的關聯，』『不是通過量成立，』『因此，果的理不是事物本身。』『對於那個，如果說，名聲也是具有事物關聯，』『在那個時候，會變成自性的理是事物本身？』『然而，如果說，是通過承諾做成，』『在那個時候，』『因為僅僅是像詞語一樣承諾本身，』『如何會變成這個是其他損害者？』『如果說，這個是僅僅通過相信損害，』『爲了哪個，承諾是損害者，』『人們會變成解釋，說，在這裡是相信。』『說，沒有通過現量意義和隨順比量和，』『相信，名聲排除，』『是和名聲的每個聲音有關聯，』『因此，如果說，損害僅僅是三種？』『那麼，不是，』『隨順比量的差別也是，』『那個損害說成四種。』『因為說，和，』『老師也，對於哪個，爲了不是共同，』『說，是例子等等，』『顯示成一邊的四種，』『會變成論典不成立。』『在這裡說，』『這個是和一切世間，』『是矛盾，先前自己，』『或者，自性，果的，』『通過自性，做這個推論。』『通過自性，做這個推論，是一切世間。』『通過一切世間的名聲損害，』『是名聲損害，』『通過僅僅的名聲損害，』『是另一個。』『或者，這個是自性的理的自性本身和，』『通過果的自性，二者，』『做成立，是顯示二者。』『像這樣，反駁者是，』『應該做，事物的成立者和，』『推論的成立者二者本身，』『對於反駁者的詞語，』『也不是其他方式，』『爲了顯示意義。』『或者，』『因為一切時，通過名稱者，』『隨順詞語意義的，』『不是論典，因此，對於那個，』『爲了不同，在這裡做成一邊。』『即使不是事物，名聲也是，』『爲了必須承諾，做成一邊。』『如果說，因為論典和自己的詞語，』『沒有任何差別，』『和論典矛盾，』『是自己詞語矛盾本身。』『因此，做認知者，』『對於從論典非常著名的具有法者，』『通過做爭論，』『必須承諾論典的詞語和，』『自己的詞語是量本身？』『如果是那樣，』『如果說，不是必須承諾？』『那麼，也不是，』『因為通過其他承諾說。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 推論（tarka）的討論： 文字中討論了推論的作用，認為推論是指通過邏輯推理得出結論的過程。這與現代邏輯學中關於推理的討論相關。現代邏輯學認為，推理是指從已知的前提推出結論的過程。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྒོལ་བ་གཞན་དག་ནི་རྩོད་པ་སྒྲུབ་པས་ན་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་རྩོད་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ ཏེ།དེས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གྲགས་པ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། བསྟན་བཅོས་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །དེ་ལ་མ་ཡང་ཡིན་ལ་མོ་གཤམ་ ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར། ཡུལ་ནི་སྤྱི་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས། །ཐ་དད་པར་ནི་བརྗོད་འདོད་པ། །བསྟན་བཅོས་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡི། །རྣམ་དབྱེ་ཡིན་ཕྱིར་ཐ་དད་ཉིད། །ཞར་ལ་འཕྲོས་པ་སོང་ཟིན་ཏེ། །སྐབས་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་དང་ཉི་ཚེ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་མཐའ་དག་གཟུང་ནས་ནི་དེའི་ཚེ། རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མས་བཀག་པ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་གནོད་པར་འགྱུར་ལ། ཚད མ་དང་འགལ་བ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ།།གྲགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་མགོའི་ཐོད་པ་མི་གཙང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས་བརྗོད་པ་གནོད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྟག་པ་དང་ བདག་ལ་སོགས་པ་གནོད་ན་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་སྨྲས་པ། འདོད་པའི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་བ། །གཡོ་མེད་གང་ཡིན་གྲགས་པ་ཡིན། །གྲགས་པ་ཉིད་ནི་ཐ་སྙད་དེ། །དེས་བསྐྱེད་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་བརྗོད། ཁྱད་པར་འཕགས་པར་འགྲུབ་པ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་པས་ན། དེས་བསྐྱེད་པར་འདོད་ པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ།།རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་གཡོ་བ་ཉིད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་དེ་འགྱུར་བ་མེད་པར་བྱ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་པ་ ཉིད་ཀྱིས་ན།།ཚད་ཉིད་ཡིན་པར་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་གཡོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་ལ་འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་འགོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「其他反駁者承諾，因為成立爭論，』『即使對於其他具有法者爭論，』『也必須承諾論典，』『因此，爲了顯示，』『說，不是必須承諾論典。』『或者，因為名聲是具有想要說境，』『論典是具有勝義境，』『分別安置接近。』『對於那個，說，』『是母親也是，是寡婦也是，』『不是損害想要說的意義。』『因此，』『境是通過普遍和另一個，』『想要說不同，』『因為是，通過論典名聲損害的差別，』『是不同本身。』『順便說過的已經結束，』『應該進入場合本身。』『說，這個名聲是什麼？』『暫時，如果抓住，』『一切遍佈和僅僅世間的名聲，』『在那個時候，』『常本身等等也是，』『在一切世間是名聲，』『因此，即使通過量阻礙，』『也會變成通過世間的名聲損害，』『也會變成對於其他和量矛盾。』『沒有其他意義應該通過名聲的聲音說。』『像那樣，對於說，』『人頭的頭蓋骨是不清凈等等，』『也會變成。』『然而，如果說，』『不合理，通過論典說損害？』『如果是那樣，』『即使損害常和自我等等，』『也會變成是過失？』『對於這個說，』『想要的聲音的所說，』『哪個是不動搖，是名聲。』『名聲本身是名稱，』『因為通過那個產生，』『因此說那個詞語。』『因為成立，是特別殊勝，』『是完全名聲，』『因此，通過那個產生，』『想要的聲音應該說，』『因為是不動搖，』『是成立特別殊勝的自性本身。』『常本身等等是動搖本身。』『通過論典，不能做成那個不變化，』『因為通過量成立，』『論典不能反轉，』『因為僅僅通過量損害，』『爲了反轉，是量本身。』『想要的聲音應該說本身，』『不是像那樣不動搖，』『因為對於做損害，』『沒有隨順比量。』『像那樣，也會變成顯示。』『對於意義，』『想要的聲音應該說本身，』『和僅僅士夫的意願有關聯，』『阻礙，隨順比量不進入。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 境（viṣaya）的討論： 文字中討論了境的概念，認為境是指認知的對象或領域。這與現代哲學中關於對像和領域的討論相關。現代哲學認為，對像和領域是理解世界的重要方面。 名稱（nāman）的討論： 文字中討論了名稱的作用，認為名稱是指用來指稱事物的詞語。這與現代語言學中關於名稱的討論相關。現代語言學認為，名稱是人類交流的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། དོན་ལ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་དང་། །རྗེས་འབྲེལ་འདོད་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཉིད། །བཀག་མེད་ཕྱིར་ན་གནོད་མེད་དག་།སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདོད་ཡིད་ཆེས་ཡིན། །བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ དུ་བརྟགས་པ་འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་སོ།།བརྟགས་པའི་དོན་གྱིས་མགུ་བ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བརྟགས་པ་ནི་དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན་རིག་པ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་ སྨྲས་པ།རང་རིག་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། སྒྲའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་དེས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བརྗོད་བྱ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ་བའི་ཕྱོགས་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་མངོན་སུམ་ གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་ཅི་ལྟར་ན་གཞན་དུ་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། བརྗོད་བྱ་ཉིད་འདིར་འབྱུང་བ་དང་། །བྱུང་གྱུར་པར་གནས་གསལ་བ་དག་།ཁྱབ་པའི་སྤྱི་ཡིན་དེས་ན། །མངོན་སུམ་གྱིས་ ནི་ག་ལ་རྟོགས།།འོན་ཀྱང་ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས། །བྱུང་བ་དེ་ལྟའི་ཐ་སྙད་ནི། །ཡོད་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས། །བྱ་བར་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་གོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེ་ཡང་ཐ་སྙད་བརྟེན་པ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ནི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་དགག་པར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།བག་ཆགས་སོ་སོར་ངེས་པས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་དེ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བྱས་པའི་བརྡ་ངེས་པས་ན་སྤྱི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་གསལ་བ་ཡིས། །གསལ་མིན་ངེས་པ་འདོད་པ་ཡིས། །བརྡ་འཇུག་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཡིས་ནི། །དེ་ལས་གཞན་ ལ་བཟློག་ཕྱིར་རོ།།བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ངེས་པའི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་དག་ནི་གསལ་བ་ངེས་པ་ལ་བརྟེན་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ། གསལ་བ་ལ་ངེས་པའི་བརྡའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ད་ལྟར་འགའ་ཞིག་ གིས་བརྡར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་པ་ཉིད་བརྡ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བྲམ་ཟེ་དང་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།

「僅僅爲了那個說，』『對於意義，和士夫的意願和，』『有關聯，想要的聲音應該說本身，』『因為沒有阻礙，』『沒有損害，』『人們是想要相信。』『對於牛本身等等，』『推測是普遍的自性，』『想要的聲音應該說，』『不能遮擋。』『如果說，僅僅通過想要，』『考察的意義滿足，』『不能遮擋考察，』『那麼，智慧不能遮擋，』『像那樣，這個也是。』『如果說，不是做損害，』『僅僅是通過量成立的事物本身？』『在這裡說，』『自己認知本身是量，』『和，因為是說，』『是接近採取聲音和變成果的事物，』『通過那個成立。』『如果說，如果是那樣，』『僅僅通過現量成立，』『應該說本身，』『因此，是僅僅通過現量顯現的方面。』『僅僅通過現量成立，』『是因和果的事物本身，』『不是其他應該說和表達的事物？』『不是，』『因為應該說和表達的自性僅僅是那個，』『如何承諾是其他？』『在這裡說，』『應該說本身在這裡出現和，』『變成出現，存在，顯現等等，』『是遍佈的普遍，因此，』『如何通過現量認知？』『然而，從無始的習氣，』『出現像那樣的名稱，』『因為存在，那個存在，』『僅僅是認知應該做。』『像那樣，也會變成解釋，』『那個也是依賴名稱。』『想要是聲音的所說，』『是排除其他的標記的普遍，』『那個也不能遮擋，』『因為分別確定習氣，』『因此，出現像那樣的認知。』『因為那個習氣是通過僅僅想要做成的，』『確定表示，因此，是做確定普遍。』『像這樣，』『通過婆羅門等等的顯現，』『通過想要，確定不顯現，』『通過具有進入表示的聲音，』『爲了從那個反轉其他。』『通過婆羅門等等的種姓，』『不能通過確定顏色和形狀的顯現，』『做成顯現。』『因此，那些是依賴確定顯現，』『通過接近顯示，』『通過確定顯現的表示力量，』『會變成顯現。』『如果說，在這裡，』『現在，不是通過一些表示做成，』『因為存在，從無始成立的，』『應該說和表達的事物？』『不是，』『因為顯示本身是表示。』『其他又，』『說，這個是婆羅門和不是婆羅門，』『不是因。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 習氣（vāsanā）的討論： 文字中討論了習氣的概念，認為習氣是指通過重複行為或經驗形成的傾向或習慣。這與現代心理學中關於習慣的討論相關。現代心理學認為，習慣是理解人類行為的重要方面。 表示（saṃketa）的討論： 文字中討論了表示的作用，認為表示是指用來指代或代表事物的符號或標記。這與現代符號學和語言學中關於符號的討論相關。現代符號學和語言學認為，符號是人類交流的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདིར་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེས་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གདོལ་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་དང་འདི་ལ་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འདིས་ནི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱང་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་བོང་བུ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་དག་ལས་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཉེ་བར་མཚོན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ ལ་ཞོ་དག་ལ་སོགས་པར་ནུས་པ་ཙམ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན།དེས་ན་ཉེ་བར་མཚོན་ཉིད་དེ། །མི་ཙམ་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་མིན། །དེ་བཞིན་དུ་དབྱངས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱང་དེ་དང་། སྒྲ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིགས་ནི་རྣམ་པར་རིགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཆོས་ཏེ་གྲགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད། །གྲགས་པ་ཙམ་ལ་བརྡའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་ལས་སྐྱེས་པའོ། །ཆོས་དེ་ནི་གྲགས་པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །ཆོས་འདི་འབའ་ཞིག་གྲགས་པ་ཡིས། །མཚན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་སྒྲར་བརྗོད་པར་ནི་མ་ཟད་ཀྱི འོན་ཀྱང་།མངོན་སུམ་སོགས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་ཡང་། །འཇལ་བྱེད་སྒྲ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཞལ་བའི་དོན་ཉིད་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གཞན་གྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་སྦྱར་བའི་སྒྲས་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་རིག་བྱེད་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་མེད་པ་ཅན་ནི། སྨྱོན་པ་མ་ཡིན་པས་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཅན། །འདོད་ པས་འཇུག་ཕྱིར་བཀག་མེད་པ།།བྱས་པ་འམ་མ་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི། །སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རུང་། །ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཅན་ཐ་སྙད་ལས་སྐྱེས་པ་ལྔ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་དང་མ་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་འབྱུང་བར་ འགྱུར་བ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཉིད་རུང་བ་ཡིན་ནོ་དེས་ན། དོན་ཙམ་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །འབྱུང་བ་འམ་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བ། །སྒྲ་ཡི་རུང་བ་ཉིད་དེ་ཡིས། །མི་མཐུན་པ་དག་གནོད་པར་འགྱུར། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་བྱུང་བའམ་ འབྱུང་བའི་སྒྲའི་རུང་བ་ཉིད་ནི་འགོག་པས་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མཐོ་རིས་འདོད་པས་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྱི་ཤ་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགག་པར་མི་ནུས་ཏེ། དོན་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「在這裡，爲了那個，』『通過哪個是看見的因，』『成立應該做，』『如果不是那樣，』

།དོན་དེར་ཡང་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་རུང་བ་ཉིད་དོ། །བརྡ་བྱེད་པ་ ལ་མི་མཐུན་པའི་དོན་ནི་འགའ་ཡང་མཐོང་བའམ།བསྟན་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཙམ་གྱི་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་གཟུང་བའི་དོན་ཏེ། དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་ཙམ་ལ་ཟན་སྦྱིན་ནོ། །ཟན་ཙམ་སྦྱིན་པར་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རུང་བ་ཙམ་དོན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་འགོག་པ་འགའ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འགོག་པ་རུང་བ་ཉིད་དེས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་དགག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ཡང་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པས་ཞེས་གསུངས་ཀྱི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི།གནོད་པར་མ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་རུང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གྲགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རུང་བ་ཉིད་ནི་གྲགས་པའི་སྒྲའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་གྲགས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ པ།གྲགས་པ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ། །རུང་ཉིད་དེ་ཡི་སྟོབས་ཉིད་ལས། །དེ་ལས་སྒྲ་ཀུན་འབྲེལ་དེས་ན། །དེ་ལ་དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་སྟེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་སྨོས་པས་ནི་རུང་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། གྲུབ་ཟིན་པའི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་བརྡ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །སྒྲ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། །འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན། །དེ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་སྒྲ་གང་དེ། །ཅི་ལྟར་འགར་ཡང་བཟློག་པར་ནུས། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །རྗོད་བྱེད་འཇུག་པར་བྱེད་མ་ཡིན། ། བརྡ་ལས་མི་མཐུན་མེད་པ་ནི། །རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། །འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྤྲུལ་པ་གང་། །དེ་ནི་དོན་ཙམ་རྗེས་འབྲེལ་ཉིད། །དོན་ཙམ་ལ་ཡང་ལྟོས་མེད་ན། །བརྡ་འདོད་པར་ནི་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །ཕྱོགས་འདིས་གང་ཚེ་བུམ་པ་ལ། །ཟླ་བའི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ཉིད། །འགོག་པ་དེར་ནི་གྲགས་པ ཡི།།གནོད་པ་ཡིན་ཞེས་མངོན་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ།

「在那個意義上，因為沒有不一致，是允許本身。』『對於做表示，』『沒有見到一些不一致的意義，』『或者通過顯示認知。』『僅僅的聲音是，』『爲了抓住沒有差別，』『例如，僅僅對於婆羅門，佈施飯食。』『想要僅僅佈施飯食，』『像那樣，不是做成完全抓住差別。』『對於哪個是僅僅允許，和意義有關聯，』『對於那個，沒有一些道理遮擋。』『因此，遮擋是通過允許本身損害。』『遮擋允許本身，不是通過現量成立。』『如果說，僅僅隨順比量進入，』『那個也是，因為沒有例子，』『不是存在，』『會變成顯示。』『如果說，老師說，』『通過從聲音產生的名聲，』『不是通過允許本身，』『沒有說損害？』『想要的聲音應該說本身不是允許本身。』『也不是像那樣的名聲，』『允許本身是名聲的聲音的因，』『不是名聲本身？』『對於這個說，』『即使沒有名聲，對於事物，』『允許本身，僅僅從那個的力量，』『從那個，一切聲音有關聯，』『因此，對於那個，那個是成立。』『老師的意圖也是這個，』『通過說，從聲音產生的名聲，』『是顯示允許本身，』『不是已經成立的，』『應該說本身。』『允許本身是和僅僅想要有關聯，』『那個也是，』『對於表示，沒有不一致本身。』『對於一切事物，聲音，』『僅僅通過想要進入。』『通過那個僅僅進入，』『哪個聲音，』『如何能反轉一些？』『事物，通過自性本身，』『不是做成表達進入。』『對於表示，沒有不一致，』『說，是允許本身。』『哪個是通過僅僅想要變化，』『那個是僅僅和意義有關聯本身。』『即使對於僅僅意義，沒有依賴，』『如何會變成表示想要？』『通過這個方面，』『在哪個時候，對於水罐，』『月亮的聲音應該說本身，』『在那裡遮擋，』『想要顯現，說，是名聲的損害。』『說，是中間的偈頌。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 允許（anujñā）的討論： 文字中討論了允許的概念，認為允許是指對某種行為或觀點的認可或接受。這與現代哲學中關於許可的討論相關。現代哲學認為，許可是一種重要的道德概念。 聲音（śabda）的討論： 文字中討論了聲音的作用，認為聲音是傳遞資訊和表達思想的工具。這與現代語言學中關於聲音的討論相關。現代語言學認為，聲音是人類交流的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་མི་མཐུན་པ་མེད་པའི་རུང་བ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་འམ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བརྗོད་པ། དོན་ནི་འབྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་ཕྱིར། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་ཉིད། །ངོ་བོ་ཉིད་ ལས་མ་གཏོགས་པ།།རུང་ཉིད་ཅེས་བྱ་རྟོགས་པ་མེད། །དེ་ལ་དོན་གང་ཞིག་སྒྲ་གང་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་སྒྲ་དེས་བརྗོད་པར་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤིང་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་རུང་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འགའ་ཡང་གང་དུ་ཡང་མི་མཐུན་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་ཉིད་མ་གྲུབ་སྟེ། །དེ་ཡང་ སྤང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སུ་ཞིག་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི། །དངོས་པོ་ཐ་སྙད་ཞུགས་པ་སྤོང་། །དེས་ན་འཇུག་པས་དོན་དེ་ནི། །རྟོགས་པར་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི། །འདི་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སྒྲ་གང་ཞིག་ནི་བརྗོད་པ་ན། །རྟོགས་འགྱུར་ དོན་གང་ཡིན་པ་དེ།།སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་ཡིན་བརྗོད་དེ། །དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་མིན། །ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དམ་བཅའ་བའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། གྲགས་པའི་གནོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདི་ཅི་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ རིགས་པ་འདིས་ཡུལ་ལམ་དུས་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ།འདི་ལ་ནི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བུམ་པ་ལ་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་གྲགས་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འདི་ལ་སྒྲ་དེའི་དོན་ དུ་སྣང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་གཞན་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན། ད་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན། རུང་བ་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ནི། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་མི་སྲིད་དེ། ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་མི་གཞན་གྱིས་སྒྲ་དང་དོན་དག་ རྣམ་པ་གཞན་དུ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར།ངེས་པ་ག་ལ་ཡོད། རིགས་པ་འདིས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གྲགས་པས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །ཁྱི་ཤ་ཟོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། །དོན་འདི་གང་གིས་འགོག་བྱེད་པ། །དེ་ལ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཤ་སོགས་ཀྱི། །དོན་འདི་ཁྱོད་ལ་སྣང་ཞེས་ནི། །བརྗོད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར། །འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །འདིར་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲགས་པས་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ཡང་བརྡའི་སྟོབས་ཀྱིས་རུང་བ་ཡིན་ལ། རུང་བ་ནི་ཁྱི་ཤ་ལ སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，如何會變成出現，或者會變成出現，』『沒有不一致的允許本身？』『像這樣說，』『因為意義是出現和會變成出現，』『通過允許本身是像那樣本身。』『除了自性本身，』『沒有認知，說，是允許本身。』『對於那個，哪個意義，』『想要通過哪個聲音應該說，』『那個是通過那個聲音，』『是允許說，』『例如，像通過樹的聲音，』『是允許說本身。』『沒有一些，在哪個處，』『也是不一致。』『如果說，例子本身沒有成立，』『因為那個也可能捨棄？』『那麼，不是，』『哪個捨棄，』『應該說和表達的事物，』『進入名稱？』『因此，通過進入，』『那個意義是，』『看見認知本身。』『應該說和表達的事物，』『僅僅是結束于這個。』『像這樣也說：』『哪個聲音說，』『會變成認知，哪個意義，』『那個是聲音的意義，』『說，沒有其他意義的標記。』『說。』『如果是那樣，那麼，』『因為通過現量損害，』『承諾的意義，』『通過名聲的損害做什麼？』『在這裡說，』『這個不是成立多少，』『然而，通過這個道理，』『想要說，』『對於境或一些時間，』『一切聲音應該說，』『對於這個，現量不進入。』『對於這個，』『在哪個時候，』『遮擋，對於水罐，』『應該通過月亮的聲音說本身，』『也已經說了，』『通過名聲排除。』『如果說，像那樣，對於這個，』『沒有顯現，』『是那個聲音的意義，』『那麼，是成立上成立。』『然而，對於其他，』『不是顯現，現在也不是，』『也不是僅僅允許，』『如果說，』『那麼，不是，』『因為僅僅通過想要進入，』『為什麼不是存在？』『因為在其他境和時間，』『其他者看見，』『聲音和意義，』『在其他方式，』『是應該說和表達，』『哪裡有確定？』『因為通過這個道理，』『看見一切應該通過一切說本身，』『沒有過失。』『因為僅僅通過名聲損害，』『說，吃狗肉，』『通過哪個，遮擋這個意義？』『對於那個，通過允許本身損害。』『如果說，對於你，』『顯現，那個意義，』『是肉等等，』『如果說，』『會變成通過現量損害，』『如何會變成其他？』『在這裡，現量損害不是存在。』『如果說，會變成僅僅通過名聲損害，』『那個也是，通過表示的力量允許，』『允許也不是存在，』『對於狗肉等等。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 意義（artha）的討論： 文字中討論了意義的作用，認為意義是指詞語或符號所表達的內容。這與現代語義學中關於意義的討論相關。現代語義學認為，意義是理解語言的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་བརྡ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་འདིར་འགྱུར་གྱི། རིག་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཡང་ངེས་པ་མེད་པ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ཅན་གྱི་བརྡ་ནི་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ རིགས་ཏེ།དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ལ་ནི་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྡ་བྱ་བར་ཅི་ལྟར་ནུས། ལུང་ཙམ་གཅིག་པུ་སྐྱབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །བརྡ་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ཡང་ལུང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། རིག་བྱེད་ཀྱང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། དོན་ལྡན་འདི་ནི་གང་གིས་གྲུབ། །དེར་ཡང་རྨོངས་སྡང་འཇིག་སོགས་ཀྱིས། །མི་ཤེས་པ་དག་བརྡ་བྱེད་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་གཅིག་གིས་སྲེག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མེ་ལ་སོགས་པའི་མིང་འདོད་པས་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱི་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དོན་འདི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་མི་འགྲུབ སྟེ།དོན་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི། ཡུལ་དང་དུས་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །སྣ་ཚོགས་འགྱུར་དོན་མཐོང་ཕྱིར་ཏེ། །འདིར་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས། །ཁྱབ་པའི་དོན་ཡང་ངེས་མ་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་དེར་ཡང་རེས་འགའ། །མི་ཤེས་པ་ཉིད་བརྡ་ བྱེད་པའི་ཉེ་བར་སྟོན་པ་སྲིད་དོ།།ཉེ་བར་སྟོན་པ་བརྒྱུད་པ་ཙམ་ཉིད་ན་མུན་པ་བརྒྱུད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ནི་དེའི་མོས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རམ། དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་མཐོང་བ་ཉིད། སྔོན་གྱི་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། བརྡ་གཞན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བས་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཡང་ན། དེ་ལ་ཡང་ ནི་མངོན་སུམ་གྱིས།།དེས་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་མིན་ཏེ། །རྗེས་དཔག་མེད་པར་རི་བོང་ཅན། །ཟླ་བའི་སྒྲར་ནི་རྟོགས་མ་ཡིན། །སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པར་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་མི་འཐད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་རིག་བྱེད་སྨྲ་བ་དག་ན་རེ། ཚིག་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རེ་ ཞིག་འདི་སྐད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདིའི་གཞུང་ལ་གནོད་དོ།།ཤེས་པ་གཞན་གྱི་དམིགས་པར་ཡང་སྟེ། བློ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་ལེན་ན་ཡང་འདིར་ཡང་ བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་ཞེས་སོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གློ་བུར་དུ་དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེར་སྔར་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་བརྡའི་དུས་སུ་ཡོད་དོ།

「如果說，對於哪些是變成其他表示的力量，』『那些世間的聲音本身，』『在這裡，會變成沒有確定，』『對於哪些是和自性意義有關聯的，』『會變成如何沒有確定？』『對於具有名稱意義的表示，』『是道理，僅僅是看見的境，』『對於超越感官，』『因為沒有認知，』『如何能做表示？』『因為僅僅是聖教，』『是一個依靠，』『會變成互相依賴的過失。』『做成其他表示也是，』『僅僅是隨順那個聖教？』『在這裡說，』『即使是具有名稱，通過自性，』『通過哪個成立，』『這個具有意義？』『在那裡也是，』『通過無明，嗔恨，恐懼等等，』『不認知者會變成做表示。』『如何，通過想要，』『一個人，對於做燃燒等等，』『做成是火等等的名字，』『對於狗等等也會變成。』『也不能成立，』『這個意義是通過自性本身，』『因為那個意義是，』『僅僅通過隨順世間安置。』『在世間，』『通過差別，境和時間等等，』『因為看見，』『各種變化意義，』『在這裡，對於境和時間等等，』『遍佈的意義也不是確定。』『在那個境和時間，』『有時，』『不認知本身，』『可能顯示接近做表示。』『僅僅在接近顯示的傳承中，』『是僅僅傳承黑暗。』『因此，爲了反轉那個的意願，』『或者，看見超越感官的意義本身，』『爲了捨棄，』『做成抓住先前的意義，』『會變成做成其他表示，』『沒有矛盾。』『或者，』『對於那個也是，通過現量，』『不是具有通過那個認知，』『沒有隨順比量，』『不是認知，』『對於具有兔子的月亮的聲音。』『不合理，從聲音認知意義是現量，』『像那些說具有名稱者，』『說，從詞語認知意義是現量，』『像那樣，是虛妄。』『如果說，暫時，像這樣，』『認知是現量，』『因為是自己認知的自性，』『那麼，損害這個的論點。』『對於其他認知也是目標，』『因為存在，』『說，心思不是現量，』『因為存在，』『說。』『即使承諾，在這裡也要說，』『從煙認知火也是現量。』『然而，如果說，會變成沒有隨順比量的自性？』『突然，從煙認知火也是像那樣。』『然而，如果說，在那裡，先前會有聯繫？』『對於這個，在表示的時間也有。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 認知（jñāna）的討論： 文字中討論了認知的概念，認為認知是指通過感官或思維獲得知識的過程。這與現代認知科學中關於認知的討論相關。現代認知科學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的經驗、情感和文化背景。 無明（avidyā）的討論： 文字中討論了無明的概念，認為無明是指對事物真實本質的無知或誤解。這與現代哲學和心理學中關於無知的討論相關。現代哲學和心理學認為，無知是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ན་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ།བཤད་པ་ཉིད་བརྡ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བཤད་པ་ནི་འདོད་རྒྱལ་དུ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྡང་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་དུ་ཡང་འཆད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ནོ། །སྡེབ་སྦྱོར་བའི་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་དང་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་ནི་ངེས་པ་ནི་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།སྦྱོར་བ་དམ་པས་འཆད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བཤད་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཡིན། དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་མིན་ཞིང་རྗེས་དཔག་མེད་པའི་ཕྱིར་འཐད་པར་དཀའ། དེས་ན་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་མངོན་ སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ཡང་སྒྲ་དང་རྟགས་དག་ནི་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་འདི་སྐད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ནི་རྟོགས་པས་གནོད་པར་འགྱུར་ལ། རྟོགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ཡང་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་གྲགས་པས་གནོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔ་ མ་སྔ་མ་མཚམས་སྦྱོར་བའི།།གྲགས་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་འདི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་བཞེད་པར། །བརྡའི་དུས་སུ་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་འགྲོ་བའི་གྲགས་པས་རང་བཞིན་རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། ། གལ་ཏེ་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་རིགས་ན། རང་བཞིན་གཏན་ཚིགས་གོ་ཇི་ལྟར། སྔོན་གྱི་མཐོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དག་།རྒྱུ་དང་འབྲས བུ་དངོས་ཡིན་ན།།དེ་ཚེ་སྒྲ་ལས་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་དཔོག་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དོན་གྱིས་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་དོན་དམ་པར་རྐན་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཙམ་ ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ལག་བརྡ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འདོད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果不是那樣，』『也會變成不隨順所說，』『因為所說本身是表示。』『然而，如果說，所說是通過想要做成的自性本身，』『因此，沒有過失？』『那麼，不是，』『因為已經顯示，』『通過嗔恨等等，』『也會做成其他解釋。』『因為是組合，』『字母和音節等等的確定，』『是成立詞語。』『如果說，通過神聖的組合解釋？』『像那樣，』『從所說傳承出現，』『是傳承盲人。』『因此，因為不是通過現量，』『也沒有隨順比量，』『難以合理。』『因此，對於說，』『具有兔子的月亮，』『這個也沒有現量。』『像那樣，聲音和標記等等，』『依賴於看見和沒有看見，』『對於那個存在和沒有存在，』『依賴於憶念，』『是做認知自己的境，』『已經顯示。』『對於那個，』『爲了哪個，具有兔子不是月亮，』『因為存在，』『說，』『這個說，』『沒有認知本身，』『不是。』『說那個詞語，』『會變成通過認知損害，』『認知也是僅僅現量。』『如果說，認知是存在，』『即使是那樣，也不是真實本身，』『像認知是兩個月亮一樣，』『對於那個，應該顯示通過名聲損害。』『通過名聲，』『是隨順比量，』『連線先前先前，』『因此，』『想要通過隨順比量損害，』『是論典作者。』『因為在表示的時間，』『認知有關聯，』『是僅僅隨順比量，』『因此，』『說，』『通過世間名聲，』『是自性標記，』『這個是成立本身。』『如果說，這個是道理，』『說，是隨順比量，』『如何是自性理？』『從先前看見，』『和聲音一起產生的認知，』『是做損害，』『通過隨順比量的自性。』『聲音不是意義的自性。』『如果說，應該說和表達，』『是因和果的事物，』『在那個時候，會從聲音認知，』『如果是那樣，會變成隨順比量。』『因為認知隨順比量，』『是具有關聯。』『那個聲音和意義的關聯，』『也是接近採取和，』『從接近採取出現的事物。』『聲音，在勝義上，』『僅僅從喉嚨等等的做成產生，』『不是通過意義產生。』『因此，像手勢等等一樣，』『通過想要，』『是因和果的事物，』『不是在其他處。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（hetu-phala sambandha）的討論： 文字中討論了因果關係的概念，認為因果關係是指事物之間存在的產生和被產生的關係。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདོད་པས་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཐག་པ་དང་། ཕུར་པའི་འབྲེལ་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་ དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་འདི་དངོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེ་བར་ལེན་པར་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཞིག་བརྡ་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། འདོད་པས་དེ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི། དོན་དམ་པར་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་བརྗོད་པར་ འདོད་པ་འམ།བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ན་དོན་དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་མེད་པར་གང་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཉེར་ལེན་ཉིད་དུ་ནི། །འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་ཡིན། །དེ་ཙམ་ལས་ནི་བྱུང་འགྱུར་བའི། །རང་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ གཞག་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་གྲགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡང་གྲགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གང་གིས་ ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་།འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དེ་ལས་དེ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དེ་འདོད་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རྟོགས་པ་ལ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་ ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཡོད་ན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་དོན་མཐོང་བ་ཡོད་ན། དེ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་ཉིད་ལན་ཅི་སྟེ་མི་སྣང་ངམ། འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ དོན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་པོ་དེ་སྐད་བརྗོད་ན།དེ་ལྟ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མི་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ཀྱང་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་དང་། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

「通過想要推測的因和，』『果的事物，』『不是在勝義上，』『像繩子和木樁的關聯一樣。』『也不是必須像那樣認知，』『因此，這個不是事物的隨順比量。』『那麼，如何是自性的標記？』『哪個是變成接近採取的意義，』『爲了顯明表示，』『和，通過想要，』『做成是像那樣，』『在勝義上不是因，』『因為，如果不是想要說其他，』『或者，沒有想要說，』『即使沒有想要說那個意義，也存在。』『哪個不存在，哪個存在，』『那個不是那個的因。』『因此，』『這個僅僅是接近採取，』『僅僅通過想要應該說。』『僅僅從那個，』『會變成出現，』『應該說，是自性。』『應該說，』『僅僅是分別安置，』『是接近採取本身。』『因此，僅僅是做名稱，』『接近採取本身，是名聲。』『因為名稱是名聲，』『接近採取也是名聲本身。』『因此，不是應該說本身，』『因為顯現是接近採取本身，』『是損害。』『如果說，一些，』『通過哪個，』『不顯現是接近採取和，』『果本身，』『那個不是應該說，』『因為從那個聲音，』『那個不顯現。』『如果說，即使想要那個意義，』『對於接近採取和，』『果的認知，』『是不顯現，』『那麼，會變成不是應該說。』『如果說，不是不顯現本身？』『外在的意義本身，』『不是接近採取，』『因為即使那個不存在，也存在，』『說，是應該說本身？』『不是，』『因為如果想要存在，就顯現。』『那麼，在哪個時間，』『如果存在看見意義，』『即使沒有想要說那個，』『因為非常習慣，』『在那個時間，』『為什麼不顯現那個組合？』『然而，如果說，』『因為不顯現，』『那個外在的意義，』『認知者說那個詞語，』『如果是那樣，』『隨順比量也不會變成，』『是具有外在意義的境，』『因為對於那個是不顯現本身。』『然而，如果說，』『因為對於那個，』『從分別認知，』『更加執著，』『進入事物本身，』『說那個詞語？』『如果是那樣，』『對於應該說本身，』『也是像那樣本身。』『不是，』『在一切時間，』『獲得外在的意義，』『因為名聲不是勝義的量。』『因為不是量本身，』『會變成沒有應該說和表達的事物，』『也不是，』『因為應該說和表達的事物，』『是像那樣本身，』『是名聲。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 接近採取（upādāna）的討論： 文字中討論了接近採取的概念，認為接近採取是指事物之間存在的緊密聯繫或關聯。這與現代哲學中關於關聯的討論相關。現代哲學認為，關聯是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ ཕྱིར།དོན་གང་ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་དུ། །གནས་ལྡན་དེ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད། །འདོད་སྐྱེས་ཉིད་ལེན་ཉིད་དེ་ལས། །དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲ་བའི། །གྲགས་ཡུལ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པར་འདོད། །དེས་ན་འདོད་པར་རག་ལས་པས། །འཇུག་པའི་སྒྲ་ལ་ངེས་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ ནི་བསྡུ་བའོ།།དེས་ན་རུང་བ་སློབ་དཔོན་གྲགས་པའི་སྒྲར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ག་ལས་ཤེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ། །ཉིད་ཀྱི་སྒྲར་ནི་བསྟན་པ་དེ། །གལ་ཏེ་མ་ལུས་རུང་ཉིད་ལས། །བརྗོད་བྱ་མིན་བཞེད་ན་མི་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ། གཞན་དུ་འདིར་ནི་གནོད་པ་ཡི། ། གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་ཉིད་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་རུང་བ་ཉིད་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར རོ།།གང་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དེའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། གང་ལ་ཡང་ཟླ་བ་མ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ལ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་དོན་དང་འགལ་བས་གསལ་བ་དེ་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་གསུངས་ཏེ།ཡུལ་གང་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་མེད་དོ། །མེད་པ་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ནི་འདི་དགག་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དམ། བཟློག་ པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ངེས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ།།ཚད་མ་མེད་པར་ནི་འགོག་པ་མ་ཡིན་ལ། ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་མི་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་ཕྱི་མ་སྔ་མ་དང་བཅས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་དང་བཅས་པ། འདི་གཉིས་ཕྱི་མ་སྔ་མ་ཡི། །དོན་ལ་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་རེ་ཞིག་སྒྲ་ལས་བྱུང་ བའི་གྲགས་པ་གཙོ་བོར་ཡིན་ལ།ཆ་ཤས་སྔ་མར་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བཟློག་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་ཆ་ཤས་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་ལ། སྔ་མ་གཙོ་བོར་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་འགོག་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།

「因此，』『哪個意義，』『是存在於接近採取本身，』『那個是應該說本身。』『從想要產生，』『僅僅是採取本身，』『不能遮擋那個。』『想要，一切事物，』『是像那樣的，』『想要是應該說境。』『因此，因為依賴想要，』『對於進入的聲音，沒有確定。』『說，是總結。』『因此，』『老師認為，允許是名聲的聲音。』『從哪個是那個本身？』『在這裡說，』『那個顯示，』『對於自性，』『不是共同的聲音，』『如果說，不是想要一切允許，』『不認為應該說，』『不會變成。』『僅僅爲了那個說，』『在其他處，在這裡，』『不是共同本身，』『損害的理。』『如果說，老師不是認為允許本身，』『如何會變成，』『對於做損害的隨順比量，』『不是共同的理？』『因為，對於水罐等等，』『成立，』『存在本身不是應該通過月亮的聲音說。』『在哪個時間，』『一切是那個的應該說本身，』『在那個時候，是變化本身，』『因為對於哪個，』『沒有成立，不是月亮。』『老師說，』『對於哪個，爲了不是共同，』『對於沒有隨順比量，』『和從聲音產生的名聲的意義矛盾，』『那個顯明，不是方面，』『因此，』『對於哪個境，』『變成是不一致方面的隨順比量，』『因為不是共同本身，』『那個不存在。』『如果不存在，』『那個存在，』『做損害，』『從聲音產生的名聲的隨順比量，』『不是方面。』『說那個詞語，』『是爲了顯示，』『那個本身，』『不能遮擋，』『或者，』『沒有反轉的量，』『是確定本身。』『如果說，沒有量，』『不是遮擋，』『如果存在是做確定，』『也不是不確定。』『在這裡，』『這個和先前一起，』『先前和這個一起，』『這兩個，』『進入，』『對於意義，』『是先前和這個的。』『在哪個時間，』『暫時，從聲音產生的名聲是主要，』『在先前部分，』『是差別本身，』『在那個時候，』『是沒有反轉的量，』『是確定，』『在哪個時間，』『是差別本身，』『在後面部分，』『先前是主要，』『在那個時候，』『是不能遮擋。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 共同（sādhāraṇa）的討論： 文字中討論了共同的概念，認為共同是指事物之間存在的普遍性或相似性。這與現代哲學中關於普遍性的討論相關。現代哲學認為，普遍性是理解事物的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ ན་ཡང་ཅི་ལྟར་དགག་པར་མི་ནུས།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ལན་དུ། དེ་འགོག་རྗེས་དཔག་ལས་འགྱུར་ཏེ། །སྒྲ་དོན་ལ་དབང་འཇུག་མེད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་འབྱུང་བའི་གྲགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ ནམ།དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་དོན་ལ་དབང་པོ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་དོན་མངོན་དུ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་དོན་གྱི་རུང་བ་ཉིད་སྒྲའི་དོན་དུ་ངེས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན། རུང་བ་ཉིད་དགག་པ་དང་། སྣང་བའི་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ནམ། འབྲེལ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ནི་ཉན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ལ་དེའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའམ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ བསྣང་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་དག་ཕན་ཚུན་ཡུལ་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེ་དང་དུ་བ་དག་ཀྱང་རང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་དེར་འགྱུར། དྲི་དང་དྲི་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེར་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་འཛིན་པ་དེས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ནི་རང་རིག་པས་ཤེས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་གྱི། རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་ཁྱབ་པ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་ཐ་སྙད་ལ་ནི་མི་སྣང་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་ སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བརྟགས་ནས་གཞན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་གཞན་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ མོད།གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་ག་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟེ། རྗེས་འགྲོ་མེད་དེར་གཏན་ཚིགས་རྣམས། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅེས། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དཔེར་བརྗོད་པ། །འབྲས་བུ་དང་ནི་ལྡན་པར་འདོད། །གང་ལ་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ པར་བྱས་པ་དེར་ཁྱབ་པ་མེད་པར་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དག་སྨོས་སུ་ཅི་ཡོད།སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་བཟློག་པར་ནུས་པ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ལ་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，即使通過隨順比量，』『是進入不是共同本身，』『如何不能遮擋？』『因為僅僅隨順比量不是量，』『因為也存在現量？』『在這裡回答，』『那個遮擋是從隨順比量，』『因為對於聲音的意義，沒有進入感官。』『如果說，』『哪個是，』『從聲音產生的名聲的自性，』『不是現量本身？』『因此，會變成沒有隨順比量，』『說，不是共同，』『是沒有意義，不是？』『不是，』『因為對於聲音的意義，』『感官不進入。』『不能做成顯現聲音的意義。』『因為從聲音產生的名聲的意義的允許本身，』『是確定是聲音的意義，』『是名稱的因，』『如果說，即使是顯現，』『如果是那樣，』『因此，不是做成是名稱，』『遮擋允許本身，』『和顯現的聲音有關聯，』『或者，關聯不是現量的境。』『聲音是顯現於聽的識，』『那個的意義是分別，』『或者，』『是顯現於眼的識。』『這些互相，』『也不是變成混亂境。』『如果說，即使火和煙等等，』『因為顯現於具有自己境的識，』『如何會變成在那裡？』『氣味和具有氣味等等也是像那樣？』『在那裡也會變成是過失，』『即使是那樣，』『那個也不是變成成立。』『那些是通過感官的識抓住，』『因此，沒有過失。』『對於這個，』『是抓住自己認知所知的自性，』『不是做成表達本身，』『對於關聯遍佈，』『也不是顯現於現量。』『對於聲音的名稱，』『也沒有不顯現，』『因此，不是現量的境。』『因為現量是具有事物境。』『因此，這個是僅僅隨順比量的境。』『如果說，考察后，』『從其他產生，』『隨順比量，』『會變成做損害其他。』『如果說，即使說，』『因為存在，』『理不是共同，』『會變成存在其他理？』『說，』『哪裡有存在本身也是，』『在那裡沒有隨行，』『說，是理，』『不是共同本身。』『像那樣，』『是例子理，』『想要具有果。』『對於哪個，』『做成不是共同，』『是遍佈一切事物的存在本身，』『如果說，沒有遍佈，』『更不用說其他煩惱。』『如果說，能夠反轉具有力量的方面，』『爲了那個意義，』『不是忍受那個以外。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 識（vijñāna）的討論： 文字中討論了識的概念，認為識是指對事物的感知或認知。這與現代認知科學中關於意識的討論相關。現代認知科學認為，意識是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的經驗、情感和文化背景。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཏན་ཚིགས་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ མ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་འགོད་པའི་སྐབས་སུ་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་དགོད་པའི་སྐབས་ག་ལ་ཡོད།གཞན་དུ་ནི་སྒྲ་མཉན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འམ། བུམ་པ་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་གཏན་ཚིགས་དགོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མས་གནོད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མི་སྲིད་ན། འདིར་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ།།གལ་ཏེ་འདི་དགག་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པས་ན་མཉན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་འདི། །དངོས་ཀྱི་ཚད་མ་མིན་པར་བརྗོད། །དེས་ན་གཉེན་པོ་མེད་ པ་ལ།།གྱུར་ཕྱིར་འདི་ལ་ཉེས་པ་མེད། །འདིར་གནོད་པར་བྱེད་པར་སྲིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདིར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉེན་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་གཉེན་པོ་མི་སྲིད་དོ། །ཐམས་ཅད་ ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ།། །།བམ་པོ་དྲུག་པ། སྒྲ་ནི་བརྡ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན། །དེ་ཡང་འདོད་ཙམ་བརྟེན་པ་ཡིན། །སྒྲ་ཡིས་གྲུབ་པ་མི་འགྲུབ་མིན། །དེ་ལྟར་སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པའི་ཚིག་།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཙམ་ གྱི་བརྡ་སྦྱར་བའི་སྒྲ་ཙམ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲ་ནི་གང་དུ་ཡང་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་འདི་ཉིད་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ མེད་པས་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ།གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་འདོད་ཙམ་གྱིས། །འཇུག་པ་རང་ཉིད་ལས་མི་འགྲུབ། །མ་ཡིན་ཡོད་ཉིད་རང་ཉིད་ལས། །ཚད་མ་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་གཞན་ལས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཉིད་ལས་མ་འབྲེལ་པས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།

「僅僅爲了那個，顯示，具有方面理，』『說，具有兔子不是月亮，』『因為存在。』『如果不是那樣，』『在安置像方面的時候，』『哪裡有安置接近理的時候？』『在其他處，』『也會變成必須聽的聲音，』『或者，』『對於說，水罐是常，』『會變成安置理。』『為什麼，如果說，』『對於通過量損害，』『不存在理？』『因為在這裡也會變成像那樣，』『這個是過失。』『如果說，』『通過說，』『這個是顯示，』『不能遮擋本身，』『也會變成是過失，』『說，必須聽？』『在這裡說，』『這個從聲音產生的名聲，』『說，不是事物的量。』『因此，』『對於沒有對治，』『因為變成，』『對於這個，沒有過失。』『在這裡，』『可能做損害，』『不是從現量和，』『隨順比量等等，』『因此，在這裡排除。』『會變成解釋，』『說，隨順比量是僅僅沒有對治。』『那麼，如何是不存在對治？』『不是一切是應該說本身？』『爲了那個說，』『第六品。』『聲音是具有依賴表示，』『那個也是依賴僅僅想要。』『聲音成立和不成立，』『像那樣，出現聲音，』『是名聲的詞語。』『一切從聲音產生的自性是成立本身，』『因為是從僅僅想要的表示組合的聲音本身變化。』『聲音不是不能進入任何處。』『通過說，』『這個意義本身，』『是從聲音產生的名聲等等。』『在其他處，』『已經顯示，』『不能顯示，』『是進入不是共同本身。』『如果說，』『因為沒有隨順比量，』『從聲音產生的名聲沒有損害，』『並且，因為是僅僅沒有損害，』『也是因為沒有隨順比量，』『會變成互相依賴的過失？』『從聲音產生的名聲，』『僅僅通過想要進入，』『不是成立於自己本身。』『不是存在本身，』『從自己本身，』『是僅僅不是量。』『從聲音產生的名聲，』『不是依賴於認知，』『在其他處，』『僅僅通過想要，』『沒有不一致的方面，』『因為那個具有力量，』『是從自己本身。』『即使存在做遮擋，』『因為不是從自己本身有關聯，』『因此，是僅僅不是共同本身。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 對治（pratipakṣa）的討論： 文字中討論了對治的概念，認為對治是指用來克服或消除某種負面狀態或觀點的手段或方法。這與現代心理學中關於應對機制的討論相關。現代心理學認為，應對機制是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེས་ན་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་འགོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འབྱོར་པ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ཉིད་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ན་ཡོད་པའི་སྒྲ་ཉིད་ ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ།དེའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གནོད་པ་མེད་པའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གནོད་པར་བྱས་པ་ཡང་གནོད་བྱེད་དུ་དོགས་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་འགར་ཡང་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བས་ན་འགྲོ་བ་རྟོགས་ པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཉིད་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྒྲུབ་རྣམས་ལ། །འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན། །མེད་པར་སྟོན་ཡིན་དེ་ལྟ་བུའི། །རྟོགས་པ་རྗེས་དཔོག་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མེད་པར་བསྟན་པས་ནི་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།གཉེན་པོ་སྲིད་ན་ནི་དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡང་མི་ མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་འདི་ན་མེ་ཡོད་དེ་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ན་མེ་མེད་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱར་བས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ལ་ ཡང་ཟླ་བ་ཉིད་ཡོད་པས་དཔེ་མེད་པར་འགྱུར་གྱི།འདིར་ནི་མེ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཡིས། །གནོད་པ་ཡོད་པ་ཐུན་མོང་ཉིད། །མ་ཡིན་འདིར་ཡང་འབྲས་བུ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་ཅི་སྟེ་མིན། །དུ་བ་དང་ལྡན་ས་ཕྱོགས་སུ། །རྗེས་སུ་ དཔག་པས་བསྒྲུབས་པའི་མེ།།དེ་ཅི་མི་འགོག་པ་དག་ལ། །གནོད་བྱེད་ཡིན་པར་མ་རྟོགས་སམ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་གནོད་པར་ནི། །དོགས་པ་སྔར་ཉིད་བཟློག་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ལ། །དགྲ་ཟླ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་ཅན་ཡོད་ མིན།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ། །གང་དུ་མ་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡིད་བརྟན་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，』『如果通過認知，』『存在本身不是應該說，』『因此，』『因為遍佈不是應該說，』『為什麼不是做遮擋？』『不是，』『因為已經說了，』『不能遮擋，』『是僅僅通過想要到達。』『如果說，即使存在本身不是應該說，』『如何通過存在的聲音說？』『因此，』『爲了不是共同，』『從聲音產生的名聲，』『沒有損害隨順比量，』『是做損害本身。』『如果說，即使做損害，』『也懷疑是做損害？』『如果是那樣，』『在一些處，』『不會變成做損害和被損害的事物，』『因此，會變成沒有認知，』『對於世間。』『因此，』『僅僅從聲音產生的名聲是做損害，』『不是從那個反轉。』『因此，』『對於通過隨順比量成立的，』『沒有不一致，沒有錯誤，』『是顯示不存在，』『像那樣的認知，』『因為是隨順比量。』『通過顯示，』『從聲音產生的名聲，』『沒有對治方面，』『是顯示，』『如何這個隨順比量，』『沒有對治方面，』『像那樣，也是其他，』『因為如果存在對治，』『那個也是，』『因為不是量，』『會變成不是做損害，』『像僅僅是從聲音產生的名聲一樣。』『因此，』『也不是做成立，』『因為不一致方面，』『是僅僅不是共同，』『例如，』『對於說，在這裡有火，』『因為有煙，』『像對於說，』『在這裡沒有火，』『因為存在，』『像分離火的方面一樣。』『如果說，』『因為僅僅通過想要組合，』『是做表達，』『對於水罐也有月亮本身，』『因此，會變成沒有例子，』『在這裡，存在沒有火的方面本身？』『那麼，不是，』『通過從聲音產生的名聲，』『存在損害，』『是共同本身。』『為什麼不是，』『即使在這裡，』『通過果的理損害？』『在具有煙的方面，』『通過隨順比量成立的火，』『對於那些為什麼不遮擋，』『沒有認知是做損害？』『對於通過不一致方面損害，』『已經反轉，』『先前本身。』『因此，』『對於一切量，』『不存在敵人。』『因此，』『從隨順比量，』『沒有不一致，沒有錯誤的存在。』『如果不是那樣，』『如果存在損害量，』『對於一切，』『沒有信任。』『如果說，對於哪個，』『沒有看見，』『對於那個，沒有信任？』『不是，』『因為僅僅是不見，』『不是量。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 信任（viśvāsa）的討論： 文字中討論了信任的概念，認為信任是指對某人或某事的可靠性或真實性的信心。這與現代哲學和心理學中關於信任的討論相關。現代哲學和心理學認為，信任是理解人類行為和社會關係的重要方面。 不見（anupalabdhi）的討論： 文字中討論了不見的概念，認為不見是指對事物的缺乏感知或認知。這與現代哲學和心理學中關於認知的討論相關。現代哲學和心理學認為，認知是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的經驗、情感和文化背景。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གནོད་པ་ཡོད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདིས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་ཡང་མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་སམ། འབྲེལ་པས་ཡིན། གལ་ཏེ་མ་དམིགས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྲེལ་པས་ ཡིན་ན།དེ་ལས་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་ཅན་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་མེད་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ལ།འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པ་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་གསལ་བ་དེར་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ ལ་ཅི་སྟེ་མི་བརྗོད།དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདི་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་མངོན་སུམ་ལ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྲ་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ ཅན་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལ་ལན་འདི་གདབ་སྟེ།འབྲེལ་པ་གྲུབ་པས་དངོས་པོ་ནི། །མེད་པ་མིན་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །འདི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ནི། །ཀུན་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་རྟོགས་པ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའམ། གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བཟློག་པ་ལ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ཕྱོགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ། གཞན་པའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་མངོན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན པའི་ཕྱིར་རོ།།མངོན་དུ་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དང་མི་མཐོང་བ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་མི་དམིགས་པའམ། གཏན་ཚིགས་གཞན་གྱིས་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་འདི་ལྟར། མངོན་དུ་བྱས་པའི་རྟོགས་པ་ནི། །འགའ་ ལའང་གནོད་པ་ཡོད་མིན་ན།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཐལ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「即使存在損害，』『因為不能認知，』『因為不是變成目標的標記。』『通過這個，』『也排除，』『是想要說，』『具有一個數量本身。』『像這樣，』『那個也是，』『僅僅通過不見認知？』『或者通過關聯？』『如果說，』『通過不見做成認知，』『那麼，因為不是量，』『什麼也不是。』『然而，如果通過關聯，』『從那個，』『不存在沒有不一致的錯誤。』『對於那個，』『不存在具有關聯的其他，』『因為對於一個，』『不存在存在和不存在。』『因此，』『對於通過事物的力量進入的隨順比量，』『不存在沒有不一致的錯誤。』『如果說，』『爲了不是共同，』『顯示，』『對於隨順比量，』『不存在沒有不一致的錯誤？』『在那個時候，』『對於哪個，』『爲了不是共同，』『沒有隨順比量，』『通過果的理和自性的理，』『非常成立，』『通過不一致的意義顯明，』『對於那個，』『為什麼不也說，』『這個是僅僅隨順比量？』『像那樣，也應該對於現量說？』『這個不是一些，』『像這樣，』『對於這個本身的現量和，』『也說，對於隨順比量。』『對於哪個，』『對於現量，』『不存在事物，』『因為是認知，』『像通過有翳者認知，』『具有頭髮和蒼蠅等等的形狀，』『說，』『對於那個，』『安置這個回答，』『通過成立關聯，』『做成不是沒有事物。』『像這樣，』『如果存在關聯，』『對於一切，』『是存在事物。』『如果對於不具有關聯的認知，』『懷疑存在事物，』『或者，在其他處說，』『會變成是成立上成立。』『然而，如果說是爲了反轉，』『在那個時候，』『因為對於一切存在事物，』『是僅僅不是共同的反轉方面。』『如果說，』『對於現量，』『不存在隨順比量或者，』『是其他做損害？』『因為那個是看見顯現。』『如何能成立不存在看見顯現？』『因為在那個本身的時間，』『不存在看見那個本身和不見。』『因此，』『不是通過不見或者，』『通過其他理成立不存在？』『那麼，不是，像這樣，』『對於做成顯現的認知，』『如果對於一些，』『不存在損害，』『如果是那樣，』『因為沒有差別，』『會變成一切僅僅是量。』『對於聲音等等，』『即使對於做成顯現的自性，』『錯誤的分別認知，』『也會變成沒有做損害。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 關聯（sambandha）的討論： 文字中討論了關聯的概念，認為關聯是指事物之間存在的聯繫或關係。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是理解世界的重要方面。 分別認知（vikalpa-jñāna）的討論： 文字中討論了分別認知的概念，認為分別認知是指通過思維或概念形成的認知。這與現代認知科學中關於概念的討論相關。現代認知科學認為，概念是理解人類思維的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ བསལ་བ་ཡིན་ནོ།།མངོན་དུ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཧ་ཅང་མ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ཅན་གནོད་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཨ་རུ་ར་ཟོས་ན་ལྷས་འཁྲུ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་གནོད་པ་མེད་པས་ཅི་ བྱ་སྟེ།མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་བྱེད་པའི་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དེའི་མི་སླུ་བ་ཉིད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །མི་སླུ་བ་དེ་ཡང་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ནོ།།འབྲེལ་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གཉེན་པོ་སྲིད་ན་གཉི་ག་ལ་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ནི་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ཡང་ནི་དོན་མེད་ན། །མི་འབྱུང་ བ་ལས་ཚད་མ་ཉིད།།འབྲེལ་པ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་དེའི། །རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་གཉི་ག་མཚུངས། །ཞེས་བཤད་དོ། །འབྲེལ་པ་ཉིད་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་ན་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་དུ་གཉེན་པོ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པ་ལ་ཞེས་ཅི་སྟེ་མ་བརྗོད་རིམ་ གྱིས་ཐོབ་པའི་གོ་རིམས་བཟློག་པས་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་མི་བཟང་སྟེ། འདི་ལྟར། སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད། །གནོད་པ་དང་ནི་མི་ལྡན་པ། །བསྟན་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ཚད་མ་དག་།དཔེ་ལས་འདི་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེར་གེགས་བྱེད་པའི་ ཚད་མ་སེལ་བར་བརྗོད་ན་ནི།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དོན་གྱིས་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དོན་འདིས་དང་པོར་ཐོབ་པར་རྒལ་བ་ཡིན་ནོ།

「因此，僅僅通過做成顯現，不是量。』『通過這個，』『也排除，』『僅僅沒有損害。』『像做成顯現一樣，』『僅僅沒有損害的自性，』『也不是非常遍佈。』『如果說，』『不欺騙的，變成沒有損害，』『是量？』『那麼，會變成像，』『如果吃訶子，』『會做成腹瀉。』『如果說，』『是具有不欺騙，』『做什麼，通過沒有損害？』『因為僅僅通過不欺騙是量。』『然而，如果說，』『是抓住，』『對於做意義的境，』『做損害本身？』『如果是那樣，』『通過那個的不欺騙本身，』『沒有過失。』『那個不欺騙也不是顯現，』『因為顯現的自性是有關聯，』『即使不顯現，』『也應該認知。』『因為那個關聯，』『即使對於隨順比量也存在，』『如果對於那個存在對治，』『會變成對於兩個，』『或者，因為也不是不一致，』『是相同。』『因此，』『即使現量也不是通過做成顯現是量。』『僅僅爲了那個，』『即使現量沒有意義，』『僅僅從不出現是量本身。』『因為是關聯的自性的因，』『因此，兩個相同。』『說。』『僅僅關聯是量的因。』『如果說，』『如果僅僅是結束于這個需要，』『爲了顯示，』『在那個本身，』『現量沒有對治，』『為什麼不說，』『對於沒有隨順比量？』『因為通過反轉獲得次第，』『沒有需要？』『那麼，也不是好，像這樣，』『僅僅爲了顯示，』『從聲音產生的名聲的量本身，』『和沒有損害，』『從例子，』『在這裡解釋了，』『反轉的量。』『如果說，』『如果說，』『爲了排除，』『對於現量或者隨順比量，』『障礙的量，』『對於從聲音產生的名聲的隨順比量，』『不會變成通過意義顯示，』『因此，』『通過這個意義，』『是首先獲得超越。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 不欺騙（avisaṃvāda）的討論： 文字中討論了不欺騙的概念，認為不欺騙是指知識或認知的可靠性或真實性。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གཞན་ཡང་། གང་དུ་བརྟན་མིན་རྗེས་དཔག་ལའང་། །བཟློག་པའི་རྗེས་དཔག་ཡོད་མིན་པ། །དེར་ནི་བརྟན་པའི་རྗེས་དཔག་ ལ།།ཤིན་ཏུ་རིང་བར་ངེས་བྱས་ཉིད། །གང་དུ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་གཏིང་བརྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུས་བཟློག་པའི་ཚད་མ་མེད་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་རྩ་བ་བརྟན་པ་ནི་བཟློག་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་འབད་མི་དགོས་པར་གྲུབ་པོ། །གལ་ ཏེ་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཉིད་རུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཐམས་ཅད་འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་དེའི་མི་མཐུན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མམ། གཞན་ལས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལ་འདོད་པ་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས། དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེར་ཅི་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་གནོད་པར་འགྱུར་རམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་འདིར་དགོས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཙམ་གཞན་གྱི་དྲིང་འཇོག་ཆོས། །གདོན་མི་ཟ་བར་གནོད་བྱ་མིན། །དེ་ནི་ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །ཀུན་གྱི་ཚེ་ན་རྟོགས་ཕྱིར་རོ།

「另外，』『在哪個處，』『即使對於不穩固的隨順比量，』『不存在反轉的隨順比量，』『在那裡，』『對於穩固的隨順比量，』『已經確定，』『是非常長遠。』『在哪個處，』『即使對於，』『從聲音產生的名聲，』『不是深厚的隨順比量，』『通過做成不是共同本身的因，』『沒有反轉的量，』『那個非常穩固的根基，』『是成立，』『不需要努力，』『沒有反轉的量。』『如果說，』『因為說，』『沒有不一致本身是允許，』『通過那個道理，』『一切是允許通過想要的聲音說，』『因此，在這裡，』『會變成僅僅是通過事物的力量進入的隨順比量，』『因為像那樣，』『是現量目標？』『不是，』『因為即使沒有隨順一致本身。』『如何，』『像那個的，』『沒有認知不一致本身一樣，』『也不是從現量或者其他認知隨順一致本身。』『因此，』『如何會變成，』『這個從聲音產生的名聲的隨順比量，』『是，』『通過事物的力量進入的隨順比量？』『對於那個，』『對於從僅僅想要產生的法，』『做損害不是事物，』『在那裡，如何會變成損害，』『通過關聯的力量產生？』『僅僅爲了這個，』『在這裡，』『是顯示需要。』『如果說，』『僅僅想要，』『是依賴其他存在的法，』『必須不是做損害，』『那個僅僅通過接近，』『爲了認知，』『在一切時間。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 穩固（sthira）的討論： 文字中討論了穩固的概念，認為穩固是指事物具有的穩定性和可靠性。這與現代哲學中關於穩定性的討論相關。現代哲學認為，穩定性是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དངོས པོའི་སྟོབས་ལས་འབྱུང་གང་ཡིན།།དེ་ནི་ལ་ལར་མེད་ཀྱང་སྲིད། །གང་ཕྱིར་རྒྱུ་རྣམས་འབྲས་བུ་ལ། །ངེས་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་དངོས་པོ་ལས་བྱུང་བའི། །ཚད་མ་གནོད་བྱེད་དོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་གནོད་བྱེད་སྤངས་པ་འདི། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རིགས་པ་ཡིན། །སྣུམ་ཁུར་དང་ནི་དབྱིག་པའི་ཚུལ། ། ལན་དུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཡོད་མིན་དང་པོ་ལས། །རྒལ་བས་དེ་ཡི་རིམ་ལས་འདས། །འདིར་བཤད་པ། གང་དུ་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན། །འབྲེལ་པས་རྗེས་དཔོག་དངོས་པོས་འཇུག་མིན་པ། །གནོད་པ་མེད་དེར་གཞན་ལ་གནོད་པ་ནི། །ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཇི་ལྟར་དཔྱོད་པར་འགྱུར། ། དོན་འདི་འདི་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན། །རིགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་ཉམས། །རག་ལས་པ་དག་འདོར་བ་ཡང་། །དེ་སྤངས་པས་བྱས་ནས་ནི་འཇུག་པ་མཐོང་། །བདེ་བླག་གྲུབ་པའི་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ། །སད་པའང་དེ་དང་མཚུངས་པར་གྲུབ་པ་ཉིད། །དངོས་པོས་འཇུག་ལ་འདི་འདྲ་ཡོད་མིན་ཏེ། །གཞི འཛིན་པ་ནི་སྐྱོན་པར་ནུས་མ་ཡིན།།དེ་ལྟར་ལམ་ངན་ཞུགས་པའི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་འགྱུར་བའི། །ཚུལ་འདི་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱིས་འཕྲོགས་པ་མིན་གྲང་ཡང་། །འདི་ལ་ཇི་ལྟར་བློ་ངན་མིན་ཉམས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བར་འགྱུར་བའམ་གསལ་བ་ཉིད་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དུ་ གནོད་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་བརྗོད་པ་ལ། །རྗེས་དཔག་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །གྲགས་པ་ཐ་དད་ཡུལ་ཅན་ཉིད། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ལོ།།ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྟོན་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ན། འོ་ན་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཅེ་ན། མེད་པ་ནི་འགལ་བའི་དོན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་འགོག་པ་འདིས་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་འགོག་པས་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ དཔག་པར་མི་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「哪些是從事物的力量出現，』『那個即使在一些處不存在也可能，』『因為對於果，』『因不是必須存在本身。』『因此，』『會變成懷疑，』『通過事物產生的量，』『是做損害。』『因此，』『這個排除做損害，』『是道理，』『在那個本身。』『像油和灰塵的方式，』『哪個是多次說，』『那個是不存在，』『從開始，』『因為超越，』『是超越那個的次第。』『在這裡說，』『在哪個處，』『僅僅通過名稱成立，』『通過關聯，』『隨順比量不是進入事物，』『在那裡，』『沒有損害，』『如何會變成，』『說，』『存在做損害其他？』『因為這個意義，』『做成顯示像這樣，』『失去道理的法隨行，』『即使捨棄依賴者，』『也看見，』『通過捨棄那個做成進入。』『那個是容易成立的顯現，』『想要，』『即使是醒覺，』『也是成立，』『和那個相同。』『對於事物進入，』『不存在像這樣，』『抓住基礎，』『不能是過失。』『像那樣，』『會變成沒有一切，』『進入邪道的認知，』『即使不是被那些，』『沒有獲得這個方式者奪取，』『如何對於這個，』『會變成是，』『沒有失去邪惡心思者的觀點，』『或者，也不會看見顯明本身。』『因此，』『這個說，』『在這裡本身顯示沒有損害，』『是道理。』『或者，』『在世間說，』『沒有隨順比量說，』『因此，』『從隨順比量，』『名聲是具有不同境本身。』『通過說，對於哪個等等。』『對於哪個，』『爲了不是共同，』『說，』『沒有隨順比量，』『是和說，』『做成立有關聯。』『對於應該通過月亮的聲音說本身，』『不是存在，』『顯示，』『對於成立事物，』『通過事物的力量進入的隨順比量。』『如果說，』『如果沒有做成立的隨順比量，』『那麼，』『通過哪個，』『對於做反轉者做損害？』『不存在，』『通過從聲音產生的名聲，』『顯明不一致的意義。』『通過遮擋隨順比量，』『是顯示，』『這個不是，』『通過事物的力量進入的隨順比量。』『如果說，這個是隨順比量，』『通過遮擋隨順比量，』『會變成反轉。』『也不是不想要隨順比量，』『因為說，』『對於世間，』『名聲是自性標記。』『像這樣，』『這個是僅僅做損害，』『僅僅從聲音產生的名聲，』『不是通過事物的力量進入的隨順比量。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 邪道（kudṛṣṭi）的討論： 文字中討論了邪道的概念，認為邪道是指錯誤的觀點或信仰。這與現代哲學和宗教學中關於錯誤觀點的討論相關。現代哲學和宗教學認為，錯誤觀點是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རུང་བ་ཙམ་ཉིད་ན་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ནུས་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཙམ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་ བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ངོ་བོ་འདི། །ཡུལ་དང་དུས་ཀྱིས་མི་གཞན་ལ། །འཁྲུལ་འགྱུར་དེས་ན་དེ་ལ་ཅི། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་གྲུབ་པའི་དབང་གིས་ན་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་། །འདི་ལྟར། ང་ཡིས་སྔོན་མཐོང་དུ་བ་དེ། །མེ་ཡི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། །གཞན་དུ་འདི ཉིད་འདི་ཞེས་པའི།།ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྔར་མ་བརྟགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངས་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དུས་གཞན་དུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྔར་བྱུང་བའི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་ན་དེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་། འདས་པའི་ཡུལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པ་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བར་སྒྲུབ་པ་པོའི་མངོན་སུམ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མི་དམིགས་པ་ནི་མེད པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འགའ་ཡང་འདུག་པར་ཡང་མི་བྱ་འགྲོ་བར་ཡང་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

「僅僅是允許本身，』『不是能夠進入顯現，』『因為對於那個，』『僅僅是顯現事物。』『然而，如果說，』『因為不是分別認知，』『僅僅顯現事物，』『不是應該說和表達的自性？』『那麼，即使是因和果的事物，』『也是僅僅不顯現本身？』『對於那個，』『如何即使是因和果的事物，』『也是像那樣，』『也是應該說和表達的事物？』『那麼，是真實，』『然而，』『這個因和果的事物，』『是一切的境，』『不是應該說和表達的事物。』『像這樣，』『這個應該說和表達的自性，』『通過境和時間，』『對於其他，』『變化錯誤，』『因此，對於那個，』『不存在因果本身。』『對於因和果的事物，』『如果說，』『在勝義上，』『不是通過現量的量成立，』『即使是那樣，』『因為對於一切世間，』『沒有差別成立的力量，』『顯現像現量一樣。』『像這樣，』『我先前看見的煙，』『是具有火的因。』『在其他處，』『如何會變成，』『產生，』『這個認知，』『說，這個本身是這個？』『如果說，即使是先前沒有考察，』『也是我先前看見本身？』『那麼，現量會變成，』『是具有分別認知？』『不是，』『因為先前沒有分別認知，』『因為認知，』『說，即使沒有分別認知，』『我看見。』『在其他時間產生的分別認知，』『不是，』『先前產生的現量，』『是具有分別認知的因，』『因為和那個沒有關聯。』『如果說，』『因為在後面的時間產生的分別認知，』『是僅僅沒有境，』『如何安置那個，』『是僅僅沒有分別認知？』『因為過去的境不是變成現量，』『因此，如何安置是僅僅沒有分別認知？』『不是，』『因為不矛盾，』『是不見是僅僅具有過去境。』『像這樣，』『對於過去和現在之間，』『是成立者，』『現量的反轉標記的，』『不見，』『是成立，』『說，是不存在。』『一切世間的名稱是像那樣本身，』『如果不是那樣，』『會變成沒有名稱，』『也會變成，』『一些也不做安住，』『也不做行走。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེའི་ཕྱིར། གང་ཚེ་འདས་དང་ད་ལྟར་གྱི། །མངོན་སུམ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ལ། །རྟོགས་ པ་པོ་ཡི་དྲན་པ་ཡི།།འདུ་བྱེད་རྨོངས་པ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་དེས་ནི་མེད་གྱུར་པའི། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་འདི་རྣམས་བཅད་པར་ནི། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་འགྲུབ་པ་ཡིན། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ངས་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པ་སུ་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ ལྟར།མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མ་བསྟན་པར། །སྒྲ་དོན་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དུ། །འཛིན་མིན་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ནི། །དེ་ལྟར་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད། །མཐོང་བ་མེད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སྒྲ་དང་དོན་དག་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཉེ་བར་བསྟན་ པ་ཡང་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ན་འདོད་པ་ཉིད་དོ།།གཞན་དུ་ན་འཆད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིང་གི་ལས་ནི་མངོན་སུམ་ཞེས། །བྱེ་བྲག་པ་དག་རྗོད་པར་བྱེད། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ཞེས། ། དངོས་པོའི་བརྡ་ཡི་དུས་སུ་ནི། །མཐོང་ཞིང་ཐོས་ན་དེ་བཞིན་དུ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །བརྡ་བྱེད་པའི་དུས་ན་གང་གི་ཚེ་ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པ་མིང་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་མདུན་ན་གནས་པ་མཐོང་བ་དང་། ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣ་བའི་ཡུལ དུ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ།ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་དག་འདིའི་མིང་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཐ་དད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་བ་དག་ལ་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཞན་དུ་དྲན་དང་མྱོང་བ་དག་།ཕན་ཚུན་དུ་ནི་འབྲེལ་འགྱུར་བར། །ཡོངས་སུ་ངེས་པར་མི་ འགྱུར་ཏེ།།རིགས་མི་མཐུན་པར་གནས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་མིང་ཅན་དག་།འབྲེལ་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་ན། །དུས་གཞན་དག་ཏུ་གཞན་ཉིད་དུ། །འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མིང་དང་མིང་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡིན་ ན།ཅི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་དུ་མི་གཞན་ལ་གཞན་དུ་འགྱུར། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འམ། དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མིང་དང་མིང་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བ་ ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར། རེ་ཞིག་འདི་ཡི་མིང་འདི་ཞེས། །འདིས་བརྗོད་འདི་ནི་གསལ་ཉིད་དེ། །འདི་ཡི་མིང་འདི་ཡིན་ཉིད་དེ། །ཡོངས་སུ་གསལ་བར་མི་ཤེས་སོ།

「因此，』『在哪個時間，』『對於過去和現在的，』『會變成反轉現量，』『對於認知者的憶念，』『沒有無明，』『在那個時候，』『通過那個，』『是完全進入，』『說，是變成不存在。』『這些事物是切斷，』『對於一切世間是成立。』『沒有哪個認知，』『說，』『我通過現量抓住，』『是應該說和表達的事物。』『像這樣，』『不是僅僅通過看見顯示，』『說，』『聲音的意義，』『是應該說和表達，』『也是顯示，』『不抓住，』『對於那個，』『沒有認知是像那樣本身。』『這個顯示，』『沒有看見，』『是應該說。』『這個是表達，』『說，』『對於聲音和意義等等，』『沒有認知有關聯。』『即使顯示，』『如果說，一些，』『是僅僅想要。』『在其他處，』『會變成沒有解釋的分別認知。』『不能在其他處成立，』『因和果的事物。』『如果說，』『說，』『是現量，』『是名稱的業，』『一些分別者說。』『像這樣，』『對於說，』『這個是祭祀，』『在事物表示的時間，』『如果看見和聽見，』『像那樣，』『會變成從現量認知。』『在表示的時間，』『在哪個時間，』『看見，』『在前面存在，』『想要做名稱的境的事物，』『對於天施等等，』『和，』『對於說，』『天施等等的自性，』『在耳朵的境，』『考察，』『在那個時候，』『做名稱的眾生，』『確定，』『說，』『這個的名稱是這個。』『對於通過現量抓住的，』『不同種類，』『也不是不確定關聯，』『像這樣，』『在其他處，』『憶念和體驗等等，』『會變成互相有關聯，』『不會完全確定，』『因為存在不同種類。』『那麼，不是像那樣，』『像這樣，』『如果說，具有名稱者，』『通過現量抓住關聯，』『在其他時間，』『對於其他本身，』『不會變成是抓住本身。』『如果說，通過現量的量認知，』『名稱和具有名稱的關聯，』『如何會變成，』『對於其他，』『在其他處，』『是其他？』『通過現量成立的是藍色等等，』『或者，即使是其他具有事物關聯，』『也不是變成其他。』『像那樣，』『看見，』『是具有隨行，』『對於名稱和具有名稱的認知，』『僅僅是顯示。』『像這樣，』『暫時，』『這個的名稱是這個，』『通過這個表達，』『這個是顯明本身，』『這個的名稱是這個本身，』『不會完全知道顯明。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 憶念（smṛti）的討論： 文字中討論了憶念的概念，認為憶念是指對過去經驗或知識的記憶。這與現代心理學中關於記憶的討論相關。現代心理學認為，記憶是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རེས་འགའ་འདི་ནི་དུས་གཞན་ཚེ། །གཞན་ཉིད་དུ་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། །གཞན་དང་གཞན་དུ་འདོད་པ་ཞེས། །བྱ་བ་གང་གིས་འགོག་ པར་བྱེད།།བདག་ཀྱང་འདི་ལྟ་ཉིད་ཞུགས་ཏེ། །འདོད་པ་འགའ་ཡང་གང་གིས་ཀྱང་། །དགག་པར་ཚང་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །ནམ་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དང་པོ་དང་ཐ་མར་གནས་ཐུར་དུ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཅན་དགྲ་བོ་ལ་མེད་པའི་མིང་གང་གིས་ཕར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་ པས་ཅི་ལྟར་འདོད་པ་མི་བཟློག་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཚན་མ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ལྟར་ལོག་།འདི་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་སྟེ། འདི་ལས་འདས་ཏེ་ཉེ་བར་སྟན་པར་མ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མིང་གི་ལས་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་ རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་དངོས་རྣམས་ཡོད་མེད་པའི། །རྗེས་སུ་འཇུག་ཅན་རྗེས་དཔག་ལས། །ཐ་དད་དེ་དབང་མི་འཇུག་པ། ། དེ་འདོད་ལས་སྐྱེས་ཡིན་ཞེས་བསྟན། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་འདི་ནི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་སོགས་སྒྲ་ལ། །ཅི་ལྟར་དོན་འདི་བརྟགས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཁྱི ཤ་ལ་སོགས་པ།།གཞན་ཡང་འདོད་པས་བརྟགས་པར་གྱིས། །འདོད་པས་བརྟགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་གྱི་དོན་དག་ལ་དངོས་པོ་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་མི་རྟོག་སྟེ། གཞན་རྟོག་ན་ནི་མ་མཐོང་བ་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་འདི་རྟོགས་མངོན་འདོད་པའི། ། འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་མེད། །དེ་ལྟ་མིན་ན་མིང་གིས་ནི། །ཀུན་གྱིས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ་ངེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཁྱེད་ཅག་ཉིད་དོན་མེད་པར་འདི་གཞག་པ་ལ་སྦུགས་ཆེན་པོར་འཇུག་པར་ཟད་དོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དོན་ནི་བརྒྱུད་པ ཡིས།།ངེས་པ་ལ་ནི་སྡོད་བྱེད་ན། །དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར། །དོན་ལ་ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་ཉིད། །གལ་ཏེ་དོན་ནི་རིག་བྱེད་པ། །དབང་པོ་ལས་འདས་མཐོང་ཡོད་ན། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཕན་ཚུན་དུ། །འགལ་བ་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཁྱེད་ལས་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་མཐོང་བ་གཞན་ཡོད་པའི་སྐབས་ རྙེད་པར་དཀའ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དོན་འདི་ཡང་འགའ་ཞིག་གིས་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་གཞན་དག་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

「有時，』『這個會在其他時間，』『變成其他本身，』『說，想要是其他和其他，』『通過哪個，』『遮擋？』『即使我，』『進入像這樣本身，』『即使想要一些，』『通過哪個也是，』『是完全遮擋，』『也不能在任何時候。』『如果說，』『在開始和最後，』『是具有隨行，』『對於三個人的後代，』『通過道理，』『說，』『通過哪個，』『沒有敵人的名稱，』『做成反轉，』『如何不反轉想要？』『不是，』『如何反轉，』『因為是具有那個的標記本身，』『和，是許多本身？』『這個也是僅僅是顯示，』『不是沒有看見，』『超越這個，』『做成接近顯示。』『因此，』『名稱的業不是現量。』『因此，』『因為應該說和表達的事物，』『不是像因和果的事物，』『從聲音產生的名聲的隨順比量，』『不是通過事物的力量進入的隨順比量。』『因此，』『顯示，』『跟隨存在和不存在的事物，』『從隨順比量，』『是不同，』『不進入感官，』『顯示，』『那個是從想要產生。』『這個從聲音產生的名聲的隨順比量，』『是僅僅通過想要進入，』『不是通過事物的力量產生。』『因此，』『不是做成理解事物。』『對於火的祭祀等等，』『對於聲音，』『如何像考察這個意義一樣，』『像那樣，』『對於狗肉等等，』『也通過想要考察。』『對於依賴想要考察的事物，』『有什麼是確定的事物？』『然而，』『不認知和不見是矛盾，』『如果認知其他，』『不會變成顯示不見。』『在哪個處，』『如果認知這個，』『想要的果，』『不會變成獲得，』『如果不是那樣，』『通過名稱，』『一切會變成，』『成立一切。』『那麼，是真實，』『即使我們也是像那樣承諾。』『然而，』『你們本身，』『僅僅是進入，』『對於安置這個，』『是沒有意義，』『是很大的障礙。』『像這樣，』『如果說，』『意義是，』『通過傳承，』『是安住于確定，』『那個本身會變成，』『是接近顯示。』『對於意義，』『是盲人，』『僅僅是傳承。』『如果說，』『意義是，』『是做認知，』『如果存在看見，』『超越感官，』『如果是那樣，』『會變成，』『互相本身是矛盾。』『從你們，』『存在看見超越感官的其他，』『是不容易獲得機會。』『那麼，』『這個意義也是，』『僅僅是通過一些考察。』『因為那個本身不是相信，』『因此，』『也應該考察其他。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 傳承（paramparā）的討論： 文字中討論了傳承的概念，認為傳承是指知識或信仰通過世代相傳的方式傳遞。這與現代社會學和歷史學中關於文化傳承的討論相關。現代社會學和歷史學認為，文化傳承是理解人類社會的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རང་གི་ཤེས་པས་དེ་མི་ཤེས་པ་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཤེས་མོད་ཁྱོད་ལ་དཔྱད་པས་ཅི་བྱ། །དེ་མ་དཔྱད་པར་སླུ་ བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་དེས་ན་སེམས་སོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་ཡིད་ཆེས་པ་འོར་ཅིག་།རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རྟོག་གོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་གྱི་དོན་དེ་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བ་ཡིན་ལ།སྦྱོར་བ་ཡང་རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་གྱི་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལོང་བ་བརྒྱུད་པ་དང་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གལ་ ཏེ་རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་ཡིན་ནོ།།ཡོད་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པའི་བརྗོད་བྱ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། གཞན་ཡང་། རི་བོང་ཅན་ཟླར་མི་འདོད་པར། །དེ་གྲགས་གང་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་དཔེ་མེད་ཅན། ། དེ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་འདོད། །གྲགས་པ་མཐའ་དག་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ལ། །དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ལ་ཞེས་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་གྲགས་པ་ལས་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་དེ་ནི་གྲགས་པ གཞན་ཡང་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ་དཔེ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན།ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ནི་ཟླ་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་གིས་བསྒྲུབས་མ་བསྒྲུབས་ན་ཡང་ཅི་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་དང་པོའི་ དབང་གིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པས་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ།

「如果說，』『通過自己的認知，』『顯示，』『不認知那個？』『即使認知那個本身，』『你考察有什麼用？』『也會變成說，』『如果不是考察，』『是欺騙，』『因此，是心想？』『那麼，』『僅僅通過顯示，』『稍微相信，』『認知，』『是隨行自性和因緣？』『那個自性和因緣的意義，』『不是也成立，』『僅僅從顯示本身？』『因此，』『那個也是應該成立，』『僅僅從看見組合本身，』『因為組合也是從自性和因緣的意義產生，』『會變成盲人傳承和互相依賴。』『如果是那樣，』『不會變成是法？』『對於這個，』『已經說了。』『另外，』『說，如果是那樣，』『會變成是法，』『這個也是僅僅是顯示，』『因此，』『這個是過失。』『如果說，』『具有兔子是月亮，』『因為存在，』『像成立的應該說一樣。』『因此，』『如何這個隨順比量，』『不是通過事物的力量進入？』『對於這個，』『已經說了，』『另外，』『對於不想要具有兔子是月亮，』『哪個名聲會變成想要？』『因此，對於那個，』『是具有沒有例子，』『想要那個不是共同。』『對於做捨棄一切名聲，』『因為沒有例子，』『已經說了，』『爲了不是共同，』『沒有隨順比量。』『說，』『對於具有兔子是應該通過月亮的聲音說，』『從一切世間的名聲產生，』『對於不想要像那樣，』『已經成立，』『說，』『也是不想要其他名聲。』『因此，』『對於說，』『因為存在等等的隨順比量，』『對於那個依賴，』『是具有沒有例子。』『對於那個，』『已經說了，』『一切理也是僅僅不是共同本身。』『因此，』『說，』『具有兔子不是月亮，』『因為存在，』『這個的意義是什麼？』『通過理，』『說，』『因為存在，』『不會變成，』『具有兔子是月亮，』『是那個的意義。』『通過這個，』『不能成立，』『僅僅是月亮本身。』『那麼，』『即使通過哪個成立和不成立，』『如何不是做損害？』『是心想，』『因為不是通過從聲音產生的名聲，』『最初的力量產生。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 組合（saṃyoga）的討論： 文字中討論了組合的概念，認為組合是指事物之間存在的結合或聯繫。這與現代哲學中關於組合的討論相關。現代哲學認為，組合是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་ཟླ་བ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་ན་གྲགས་པ་མཐའ་དག་སྙོན་པའི་རྒོལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ལྟར་རྙེད་ཅེ་ན། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། དཔེ་གཅིག་ཉིད་དབང་བྱས་ནས་ནི། །དེ་སྐད་བཤད་མིན་མཚན་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་དུ་ཏྲིག་ཤིང་མིན་ཞེས། །བརྗོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་ཕྱིར་རོ། །ཤ་བ་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་ཤིང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཅི་ཡིན། དཔེ་དེ་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟེ་དཔེ་གཞན་ཡང་ནང་དུ་འདུས་ཏེ་མཚན་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར མཚན་ཉིད་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཚེགས་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན་རྟོགས་པ་པོ་ནུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འོ་ན་གང་དུ་དཔེ་གཞན་མེད་པ་དེར་ནི་མཚན་ཉིད་མི་འཇུག་གམ། འདི་ལྟར་ལྷུན་པོ་མན་དར་མོ་ན་དང་། །ཏི་སེ་ཨུ་རལ་ལ་ལ་སོགས། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དཔེ་འགའ་ ཡང་ནི་ཡོད་མ་ཡིན།།འདིར་བཤད་པ། མཚན་ཉིད་གང་དེ་མ་ཁྱབ་དང་། །ཧ་ཅང་ཁྱབ་པ་དང་བྲལ་བར། །བསྒྲུབ་བྱ་དེས་ནི་གཞན་གྱིས་ནི། །བརྗོད་པས་ན་ནི་མ་ཁྱབ་པར། །འདི་ལྟར་ཤ་པ་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་གྲགས་པ་གནོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་རིགས་པ་ལས་འཇུག་པར་འགྱུར།ཤིང་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བླག་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ། འདིར་ཡང་ག་པུར་དངུལ་སོགས་ལ། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་ མཐོང་བའི་ཕྱིར།།བརྡ་ལས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ལ། །ཐུན་མོང་མིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅི། །ཟླ་བའི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཀྱང་དངུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེས་ན། ཟླ་བ་གཅིག་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན། །བརྡ་ལས་འཇུག་པའི་སྒྲ་དག་ནི། །གང་དུའང་མི་འཇུག་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ གནོད་པ་ཉིད་པས་ན་གྲགས་པ་བསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།

「如果說，』『因為是一個月亮，』『不是僅僅不是共同本身？』『如何，』『對於捨棄一切名聲的論敵，』『依賴，』『想要，』『這個隨順比量，』『是僅僅不是共同本身？』『如何獲得？』『這個不是一些，』『像這樣，』『不是說那個，』『因為依賴一個例子本身，』『因為是標記，』『像那樣，』『對於說，』『不是樹木，』『也是做損害。』『鹿不是樹木，』『對於說，』『因為存在，』『對於這個，』『說，』『因為是一個樹木，』『不是回答。』『不是進入標記，』『因為依賴僅僅一個例子本身。』『如果說，』『通過道理，』『說，』『不是進入標記，』『因為依賴僅僅一個例子本身，』『是什麼？』『不是做成成立那個例子。』『那個是，』『即使其他例子也包括，』『是做標記。』『像那樣，』『通過做成標記的論典，』『會變成容易成立，』『因此，』『認知者不會變成沉沒？』『那麼，』『在哪個處，』『沒有其他例子，』『在那裡，』『不進入標記？』『像這樣，』『須彌山，』『曼陀羅山，』『岡底斯山，』『烏拉爾山等等，』『因為是那個的自性，』『也不存在一些例子。』『在這裡說，』『哪個標記，』『是和不遍佈，』『非常遍佈分離，』『通過應該成立，』『說，』『通過其他，』『因此，是不遍佈。』『像這樣，』『對於說，』『鹿不是樹木，』『因為存在，』『如果說，』『對於這個，』『是做損害名聲？』『如何會變成，』『進入，』『從其他說的道理？』『不是僅僅是一個樹木，』『因為也存在，』『檀香木等等。』『然而，如果說，』『通過僅僅是存在，』『存在共同的隨順比量，』『會變成通過那個做損害？』『在這裡說，』『即使對於樟腦，銀等等，』『在世間看見，』『對於會變成進入表示，』『為什麼也是僅僅不是共同？』『對於月亮的聲音的應該說本身，』『也是看見，』『對於銀等等。』『因此，』『如何是一個月亮本身？』『對於會變成進入表示的聲音，』『不存在不進入任何處。』『因此，』『即使在那裡，』『因為僅僅通過隨順比量做損害，』『會變成沒有，』『說，』『排除名聲。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 標記（liṅga）的討論： 文字中討論了標記的概念，認為標記是指用來指示或代表事物的符號或特徵。這與現代符號學和語言學中關於符號的討論相關。現代符號學和語言學認為，符號是人類交流的重要手段。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་དངུལ་ལ་སོགས་པ་ལ། །ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ནི་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྤོས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཅི་ལྟར་རུང་བར་བརྟགས་པ་དེ་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ལ་ལར་དེ་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ལས་གྲུབ་ཡིན། །གྲགས་གྲུབ་ཁས་ལེན་རི་བོང་ཅན། །མ་ཡིན་པ་ལའང་བཟློག་མེད་ཕྱིར། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ག་པུར་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤོས་སྦྱོར་འཆད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན། འོ་ན རི་བོང་ཅན་ལ་དེ་དངོས་པོ་ལས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པས་གནོད་པའི་དཔེར་འགྱུར།འོན་ཏེ་དེ་ནི་གྲགས་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གྲགས་པས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི། ག་པུར་ལ་སོགས་པ་རི་བོང་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལའང་བཟློག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཡང་མ་གྲགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། གྲགས་པས་གནོད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ག་པུར་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དཔེ་མེད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ། དངོས་པོ་ལ་ནི་གྲུབ་པ་དེ། །རི་བོང་ཅན་ལའང་བཟློག་པ་མེད། །དངོས་དེ་མེད་ན་རི་བོང་ཅན། །བཟློག་ཀྱང་ཉེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ག་པུར་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ན། རི་བོང་ཅན་ལ་ཡང་བཟློག་པ་མེད་དེ། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡོད་པའི ཕྱིར་རོ།།འོན་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རི་བོང་ཅན་ལ་བཟློག་ཀྱང་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་མེད་ན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་མེད་ངེས་བརྡ་ཅན། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་། །དོན་ རྣམས་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།།དོན་ལ་དགག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བརྡ་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རུང་བ་ཉིད་དེས་གནོད་ན་གྲགས་པས་བསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་མ་ཡིན་ ནམ།མན་ད་ཙ་ཏའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་སྤྱི་འམ། ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲགས་པ་ཙམ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས། རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ།

「然而，』『對於銀等等，』『說，』『通過月亮的聲音不是依賴名聲，』『然而，』『如果說，』『通過一些，』『像說，』『香的組合等等，』『如何考察是允許，』『那個不是進入事物？』『那麼，不是，』『如果說，』『對於一些那個成立，』『那個是從事物的力量成立。』『承諾，』『是通過名聲成立，』『即使對於具有兔子不是，』『因為沒有反轉。』『那個的意義是這個，』『如果說，』『對於樟腦等等，』『在勝義上不成立，』『如果說，』『僅僅通過那個，』『像說，』『解釋香的組合，』『那麼，』『會變成，』『對於具有兔子，』『那個是從事物成立，』『因此，』『如何會變成例子，』『通過名聲做損害？』『然而，那個是僅僅通過名聲成立。』『因此，』『如果承諾，』『是通過名聲成立，』『對於樟腦等等，』『僅僅是沒有反轉，』『即使對於具有兔子不是。』『像這樣，』『對於那個，』『也不是沒有名聲。』『因此，』『會變成是僅僅通過隨順比量做損害，』『不是會變成通過名聲做損害。』『然而，』『對於樟腦等等，』『因為是，』『進入，』『通過理由，』『像做滿足等等，』『因此，那個不是沒有例子。』『因此，』『是僅僅不是共同本身？』『對於這個說，』『對於事物成立的那個，』『即使對於具有兔子，』『也沒有反轉。』『如果那個事物不存在，』『即使反轉具有兔子，』『也沒有過失。』『如果說，』『對於樟腦等等，』『僅僅通過說月亮的聲音，』『是完全組合，』『通過理由，』『對於具有兔子，』『也沒有反轉，』『因為存在那個理由。』『然而，』『如果不是因為成立那個事物，』『不是反轉，』『在那個時候，』『即使反轉具有兔子，』『也沒有過失，』『說，』『如果事物和事物有關聯，』『如果事物不存在，』『會變成不存在，』『這個不是不成立。』『因此，』『對於具有確定表示的沒有事物，』『和，』『從聲音產生的法等等，』『和，』『意義等等，』『是僅僅允許本身，』『因為對於意義，』『不存在遮擋。』『一切意義是僅僅允許本身，』『因為是通過僅僅表示產生的法等等，』『不是具有確定事物本身，』『如果通過僅僅允許本身做損害，』『是標記的過失，』『通過名聲排除。』『如果說，』『不是一切聲音是完全組合通過理由？』『即使對於曼陀羅花的聲音等等，』『也存在一些共同或者，』『差異的自性的理由，』『因此，』『不是僅僅是名聲本身？』『那麼，不是像那樣，』『依賴於，』『對於進入一切聲音的理由，』『沒有量，』『對於說，』『進入那個是具有理由。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 理由（yukti）的討論： 文字中討論了理由的概念，認為理由是指用來支援或解釋某個主張或觀點的依據或原因。這與現代邏輯學中關於理由的討論相關。現代邏輯學認為，理由是論證有效性的重要保證。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

། རྒྱུ་མཚན་ལ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པས་ཐུག་པ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལ་ལར་དེ་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ལས་གྲུབ་ཡིན། །རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །གྲགས་གྲུབ་ཁས་ལེན་རི་བོང་ཅན། །མ་ཡིན་པ་ལའང་བཟློག་མེད་ཕྱིར། །གྲགས་པ་ཙམ་གྱིས སྒྲའི་དོན་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན་རི་བོང་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལའང་བཟློག་པ་མེད་དོ།།གང་ཡང་རུང་བ་ལ་འཇུག་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་ངེས་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཅི་ལྟར་རྒྱུ་མཚན་ལ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཁོ་ནར་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་ལ་ནི་འདོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་ན་གཞན་དུ་ཡང་རང་བཞིན་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱ། འོན་ཏེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དོན་དམ་པའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ ཞེ་ན།འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་བཞིན་པའི་སྒྲ་ནི་ད་ལྟར་བའི་སྒྲ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ཅི་ལྟར་གཞན་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འཇུག་།འཇུག་བཞིན་པར་མཐོང་བ་དེས་ན་འཇུག་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བཅུག་ཟིན་པ་ཡང་སྲིད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཞུགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་མཐོང་བ་ནི་མེད་དོ། །འདོད་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་དམིགས་པ་འདི་ནི་འདས་པའི་འདོད་པ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་དམིགས་པ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ ཀྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འདིར་འདས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་འགའ་ཞིག་གི་འདོད་པ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ད་ལྟར་བ་རྣམས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་རྒྱུ་མཚན་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ལ་ ཡང་འདོད་པས་འཇུག་པ་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་བརྟགས་པ་དོན་མེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་སྔར་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིས་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཉིད་དང་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་ མཐོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལ་སྦྱར་བ་དེ་ནི་དེའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སྦྱོར་བ་མཐོང་བའི་སྟབས་ལས་བྱུང་བར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།

「對於理由，』『也依賴於理由，』『沒有盡頭。』『像這樣，』『如果說，』『對於一些那個成立，』『那個是從事物的力量成立。』『說，』『是具有理由，』『是詞語的剩餘。』『承諾，』『是通過名聲成立，』『即使對於具有兔子不是，』『因為沒有反轉。』『如果承諾，』『僅僅通過名聲，』『成立聲音的意義，』『即使對於具有兔子不是，』『也沒有反轉。』『對於進入任何處的，』『應該說和表達的事物，』『不是道理，』『是分別確定本身，』『因為沒有分別確定的量。』『對於那個，』『如何進入，』『僅僅是沒有理由的理由，』『也是像那樣，』『也會變成具有理由。』『對於理由，』『不是通過其他進入，』『從想要。』『然而，如果從那個，』『是僅僅通過自性進入，』『如何通過哪個反轉其他自性？』『然而，』『如果存在，』『和那個一起，』『勝義的關聯，』『因此，』『進入僅僅是佈施等等？』『如何認知這個？』『現在聲音，』『是進入僅僅通過想要的聲音，』『是看見僅僅通過想要本身。』『如何進入其他，』『是其他方式？』『說，』『因為看見正在進入，』『因此，』『說，』『是進入？』『不是，』『因為即使存在，』『已經安置，』『僅僅通過想要。』『沒有看見，』『其他差別，』『從進入僅僅通過想要。』『如果說，』『因為

།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པར་རྟོགས་ན་ནི་དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་ རྫས་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་དོ།།དངོས་པོའི་རྐྱེན་དང་བྲལ་ན་རྫས་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྫས་ལ་འཇུག་པ་ཅི་ལྟར་དངོས་པོའི་རྐྱེན་ཡོད་ན་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དངོས་པོའི་རྐྱེན་དོན་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཡིན་ ནོ།།དངོས་པོའི་རྐྱེན་མེད་པར་ནི་རྫས་དང་དངོས་པོའི་རྗོད་པའི་བ་ལང་གི་སྒྲ་གཉིས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་དོན་ཉིད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་ལ་འཇུག་པ་དེ་གཉིས་ལ་དངོས་པོའི་རྐྱེན་བྱས་ ནས་དེའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་མཚན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ལས་ཚོགས་པ་ཉིད་རྗོད་བྱེད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་བྱིས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་ འབའ་ཞིག་ལྟར་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བྱིས་པས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་སྒྲ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་བརྗོད་པར་ བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ལ་ལར་དེ་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ལས་གྲུབ་ཡིན། །རྟོགས་པས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན། །རི་བོང་ཅན་ལའང་བཟློག་མེད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ ལ་ལར་གྲུབ་ན་དེ་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།སྒྲས་རྒྱུ་མཚན་མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་འཇུག་།གལ་ཏེ་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་རྟོགས་ན་དེ་ཡང་བློ་ལ་གནས་པས་ན་ཅི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན། རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་སྒྲས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ལ།དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྫས་ཉིད་གཙོ་བོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། མངར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ཕལ་པ་ལ་སོགས་པ། བརྗོད་འདོད་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡིན། །གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་ནི། །འཇུག་པ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོར་རིགས། །དེ་ལ་རེས་འགའ་ཉིད་ནི་མངར་བ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ་རེས་འགའ་ནི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果認知隨行和反轉，』『那麼，』『會變成進入，』『具有事物因緣的邊際，』『是物質。』『因為是進入物質，』『如果分離事物因緣。』『如果說，』『如何進入物質，』『如果存在事物因緣，』『是僅僅做表達理由？』『在哪個時間，』『進入僅僅理由，』『在那個時候，』『是道理，』『因為那個是顯明，』『事物因緣的意義本身。』『如果不存在事物因緣，』『不是認知，』『物質和，』『表達事物的牛的聲音，』『是兩個不同。』『因此，』『如果通過事物因緣分別，』『那麼，不是，』『一切因緣，』『不是進入，』『僅僅自己的意義。』『對於進入物質的那個兩個，』『通過做成事物因緣，』『爲了認知那個的差別理由，』『也不存在一些不一致。』『通過自性和因緣分別，』『也是勝義，』『因為認知，』『從組合是僅僅組合本身做表達。』『通過自性和因緣等等分別，』『是像僅僅方式考察，』『爲了認知，』『對於孩童的意義，』『如果不是那樣，』『因為孩童不能容易認知。』『因此，』『對於說，』『依賴於理由，』『進入具有理由，』『對於這個，』『不存在一些量。』『其他說，』『聲音是進入，』『僅僅是具有理由。』『像不是應該說一樣，』『理由是做切斷，』『說，』『不是從那個產生。』『那麼，不是像那樣，』『像這樣，』『如果說，』『對於一些那個成立，』『那個是從事物的力量成立。』『如果承諾，』『是通過認知成立，』『即使對於具有兔子，』『因為沒有反轉。』『如果說，』『對於一些理由成立，』『那個是從事物的力量成立。』『如果聲音不認知理由，』『如何通過那個，』『進入做切斷？』『如果通過那個認知做切斷，』『因為那個也安住於心，』『如何不是應該說？』『因為通過聲音認知具有理由，』『是僅僅應該說，』『對於那個，』『也是和理由相同。』『然而，』『是認知，』『物質本身是主要，』『即使認知，』『甜等等的功德，』『不是應該說，』『因為認知，』『僅僅是通過，』『如果不存在，』『不出現本身？』『如果不存在，』『想要說，』『主要和次要等等，』『不出現。』『如果說，』『依賴於哪個，』『進入，』『那個本身是主要的方式。』『對於那個，』『有時，』『僅僅是甜本身是主要，』『有時，』『是物質，』『因為。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 物質（dravya）的討論： 文字中討論了物質的概念，認為物質是指具有實體性的事物。這與現代哲學中關於物質的討論相關。現代哲學認為，物質是理解世界的重要方面。 功德（guṇa）的討論： 文字中討論了功德的概念，認為功德是指事物的特性或屬性。這與現代哲學中關於屬性的討論相關。現代哲學認為，屬性是理解事物的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པས་ཡིན་ནོ། །མངར་བས་དོན་དུ་གཉེར ཡིན་ན།།རྟག་ཏུ་བུ་རམ་བཟའ་བར་གྱིས། །གལ་ཏེ་ནད་ཀྱིས་དོན་གཉེར་ན། །དེ་ཡི་དོན་ཅན་སྦྲང་རྩི་ཟོ། །གང་གི་ཚེ་ལྟོ་ལ་ངན་གྱི་རིགས་ཅན་གྱི་ཟ་བ་པོའི་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་དེའི་དོན་དུ་བུ་རམ་བསྟན་པས་མངར་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། གང་གི་ཚེ་བད་ཀན་སེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྦྲང་ རྩི་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྫས་ཙམ་བསྟན་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། །གཙོ་བོ་དང་ཕལ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེ་ལ་གཉིས་རྟོགས་པ་ན་རྒྱུ་མཚན་ གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲགས་པ་ཙམ་ཞིག་ལུས་པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་སྟེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་གྱི་ཁྱིམ་གང་ཡིན་ཞེས་པ་ལ། གང་ན་བྱ་རོག་ཡོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱ་རོག་ཀྱང་ཁྱིམ་གྱི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་ བཞིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་ཀྱང་ལྷས་བྱིན་གྱི་ཁྱིམ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་མི་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱ་རོག་གིས་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་བྱ་རོག་གིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ལྷ་གང་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བྱ་རོག་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འདི་ནི་བྱ་རོག་གི སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྗོད་བྱེད་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཟེར་བ་ནི་གང་ཞིག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་སྒྲ་དེ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་ ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ།།སྒྲས་བློ་ལ་སྐྱེད་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྒྲས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རི་བོང་ཅན་ལ་ཡང་བཟློག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ མཚན་ཅན་ལ་ཡང་བརྗོད་བྱ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

「應該說和表達的事物是，』『通過世間的安置。』『如果說，』『通過甜做意義，』『應該總是吃紅糖。』『如果說，』『通過疾病做意義，』『應該吃，』『蜂蜜，』『具有那個意義。』『在哪個時間，』『如果存在一些吃者，』『具有腹部不好的種類，』『對於那個意義，』『通過顯示紅糖，』『做成認知甜，』『在哪個時間，』『僅僅做顯示，』『蜂蜜等等，』『具有，』『能夠排除膽汁等等的差別，』『在那個時候，』『主要顯示僅僅物質。』『因此，』『兩個也是認知，』『在一些時間，』『一些，』『通過一些方式，』『是差別，』『說，』『是分別。』『對於那個，』『如果認知兩個，』『因為沒有其他理由，』『是剩餘僅僅名聲。』『如果說，』『理由是僅僅接近表示，』『不是應該說那個。』『例如，』『對於說，』『哪個是天施的家？』『對於說，』『在哪個處有烏鴉？』『即使烏鴉也不是應該通過家的詞語說，』『像那樣。』『如何不是應該說，』『即使那個不存在，』『也是僅僅天施的家，』『因此，』『是僅僅不是應該接受。』『像那樣，』『對於婆羅門等等的聲音，』『也是做顯示，』『對於人等等。』『烏鴉也不是接近表示那個，』『因為那個不是永恒。』『做先前認知是，』『做成理由，』『對於其他，』『像天施等等，』『通過烏鴉接近表示，』『如果不是那樣，』『因為那個不能成立名稱。』『那麼，』『如何接近表示，』『是，』『烏鴉，』『不是應該說？』『因為是通過現量成立。』『那個本身是顯示，』『這個是通過烏鴉的聲音本身。』『對於種類等等的理由，』『不存在其他表達，』『是做顯示。』『因此，』『即使不是應該說，』『也是做切斷？』『如果說，』『哪個會變成，』『是分別認知，』『哪個是從那個聲音本身認知，』『是僅僅應該說。』『因為，』『通過聲音，』『在心中產生，』『是顯示，』『僅僅是應該說。』『對於那個，』『僅僅是通過聲音認知，』『不是僅僅是應該說？』『如果承諾，』『成立認知，』『因為沒有反轉，』『即使對於具有兔子，』『不是應該說本身。』『說，』『會變成，』『即使對於具有理由，』『也是不是應該說本身，』『是那個的意義。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 方式（ākāra）的討論： 文字中討論了方式的概念，認為方式是指事物存在或發生的方式或形態。這與現代哲學中關於方式的討論相關。現代哲學認為，方式是理解世界的重要方面。 世間（loka）的討論： 文字中討論了世間的概念，認為世間是指人類所處的社會和文化環境。這與現代社會學和人類學中關於社會和文化的討論相關。現代社會學和人類學認為，社會和文化是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྟོགས་པ་ཉིད་ལས་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཏིལ་མར་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བས་སྣོད་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་ཏིལ་གྱི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཚེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རང་གི་སྣོད་ཁྱེར་འོངས་པ་ན་ཡང་ཏིལ་མར་སྟེར་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་སྒྲ་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་མི་སྲིད་དོ། །མཚོན་པར་གྱུར་པས་ནི་འགའ་ཞིག་མཚོན་པར་ནུས་ཀྱི། མཚོན་པར་གྱུར་པ་ མ་ཡིན་པས་མཚོན་ན་ནི།ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དང་པོ་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས་དེའི་ཚེ་དེ་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཉིད་ལ་སྒྲ་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཁྱི་ཤ་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ།བྱ་རོག་བཞིན་དུ་དེ་ལ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་བ་ལང་གི་སྒྲས་དོན་དགུ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱི་ཤ་ལ་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ལས་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་འདི་དངོས་པོ་འདི་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ།འདོད་པས་བཀོད་པའི་བརྡའི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིག་བྱེད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ཡང་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཡང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རུང་བ་ཉིད་བཟློག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་ཉིད་དང་འགོག་པ་ལ། །བདག་ འགོག་མེད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར།།གྲགས་ཡིན་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་།རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་གནོད་བྱེད། །འདི་ནི་བརྡ་རྗེས་འཇུག་པ་ཡི། །སྒྲ་རྣམས་ལ་ནི་དོན་ངེས་པ། །ཡོད་མིན་ཅེས་བརྗོད་དེ་དག་རྣམས། །དེར་འགོག་པ་ནི་འགལ་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཁྱི་ཤ་ལ་སོགས་ པ་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལས་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་བརྡ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་སྒྲ་རྣམས་ལ་ནི་དོན་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལ་གང་ དག་ཁྱི་ཤ་ཟ་བར་རྟོགས་པ་ནི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།རིག་བྱེད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རིག་གི་རི་ལ་ནི་རིག་གི་རིག་བྱེད་བྱས་པ་ལས་མ་ནི་ནི་ས་རི་ལ་བྱས་སོ་ཞེས་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་བྱས་པ་ནི། དྲན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，』『從認知本身是應該說，』『那麼，』『對於理由也是相同。』『如果說，』『對於說，』『請給芝麻油，』『即使認知容器，』『也不是，』『說，』『通過芝麻的聲音，』『是應該說，』『像那樣？』『不是，』『因為在一切時間，』『不是認知那個。』『即使自己攜帶容器來臨，』『也可能追求，』『爲了給予芝麻油的意義。』『因此，』『如果不是應該說，』『不是通過其他聲音認知，』『不可能接近表示。』『如果變成表示，』『一些能夠表示，』『如果通過不是變成表示表示，』『因為是非常過分。』『然而，』『因為通過那個最初接近表示，』『在後面，』『因為非常習慣，』『即使在那個時候，』『沒有認知那個，』『聲音進入僅僅那個做切斷？』『如果是那樣，』『那麼，』『對於說，』『對於火是祭祀等等的聲音，』『也會變成進入，』『對於吃狗肉等等，』『因為像烏鴉一樣，』『那個的理由進入那個。』『如果不是那樣，』『如何聲音，』『對於牛，』『進入九個意義，』『那個是對於那個的名聲？』『對於說，』『即使在其他處，』『在其他時間和地方，』『也不進入，』『對於狗肉，』『對於這個，』『從哪個？』『因此，』『說，』『是應該說和表達，』『這個事物不是確定本身，』『因為依賴於，』『通過想要安置的表示的力量。』『因此，』『即使不是通過認知者做成，』『也沒有一些過失和具有反轉，』『因為沒有反轉，』『對於一切是允許本身。』『因為從沒有反轉產生，』『對於允許本身和遮擋，』『隨順比量，』『說，』『是名聲，』『通過具有允許的境，』『做損害。』『這個是，』『對於跟隨表示的，』『聲音等等，』『沒有確定意義，』『說，』『對於那些，』『遮擋在那裡是矛盾。』『哪個說，』『對於吃狗肉等等，』『做祭祀，』『對於火，』『不是意義，』『從那個，』『會變成通過隨順比量，』『具有允許的境，』『做損害。』『像這樣，』『對於僅僅通過表示進入的聲音等等，』『是僅僅沒有確定意義本身。』『說，』『會變成僅僅一個應該說，』『對於這個，』『有什麼是確定？』『對於那個，』『哪個認知，』『吃狗肉是和名聲矛盾，』『對於說，』『那個是應該超越和考察，』『說，』『不是通過認知者做成，』『這個也是通過名聲做損害，』『因為，』『對於認知的山，』『說，』『認知者做成認知，』『不是在地上做山，』『因為名聲。』『然而，』『做成是，』『進入憶念，』『不是對於成立。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 永恒（nitya）的討論： 文字中討論了永恒的概念，認為永恒是指事物在時間上無限持續的存在狀態。這與現代哲學中關於永恒的討論相關。現代哲學認為，永恒是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར་ལེགས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་བྱེད་པའི་སྒྲ་མཐོང་སྟེ། རྒྱབ་ཏུ་གྱིས་ཤིག་རྐང་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདིར་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ལུང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེར་བརྟག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ། དེས་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་སྒྲ་ཡི། །དོན་དམ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དོན། །དོན་དམ་པ་ཉིད་ འགོག་པ་ལ།།གནོད་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །རྒྱུ་མཚན་ལས་བྱུང་བའི་མཉན་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གལ་ཏེ་བརྗོད་ན་ནི་དེ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་ལ། དོན་དམ་པར་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ་གལ་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡང་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དཔྱོད་པ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ དག་བརྡ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་གྲགས་པ་བས་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། །བསྟན་ཕྱིར་གྲགས་པ་རྗེས་དཔག་ལས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །ཐ་དད་བྱས་ཡིན་སྔ་མ་བཞིན། །ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་དང་། རང་གི་ཚིག་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅས་པའི་དོན་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་དག་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གྲགས་པ་ཡང་དོན དམ་པའི་དོན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲགས་པ་སྤོང་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པ་ཐ་དད་བཤད་པ་ལ། །དགོས་པ་བསྟན་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ནི། །རྒྱུ་དང་བཅས་པ་རབ་བརྗོད་དེ། །མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་ གནོད་ལ་མིན།།དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་གསུངས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་རང་ཉིད་འདོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་དང་གྲགས་པས་མ་བསལ་ན་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མཉན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་ནི་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ ལྟ་བུའོ།།གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དང་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་འགལ་བ་ཡིན་ལ། གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འགལ་བའི་དོན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པས་བསལ་བ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ གནོད་པ་བཞག་སྟེ་ལུང་བསྟན་པས་གནོད་པའི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་གསུངས་ཏེ།དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པས་ཞེས་བྱ་བར་རོ།

「像這樣，』『即使對於善做，』『也看見做成的聲音，』『像說，』『做在後面，』『做在腳上。』『那麼，不是，』『因為在這裡，』『不可能在其他處，』『因此，』『是像那樣認知。』『然而，如果說，』『因為沒有量，』『對於不是像那樣，』『是沒有認知？』『一切聖教也會變成，』『不是通過人做成，』『因為存在，』『考察在那裡的理由。』『爲了那個本身，』『對於善逝，』『通過那個，』『是具有理由，』『聲音的，』『勝義，』『是聲音等等的意義，』『顯示沒有損害，』『對於遮擋僅僅勝義本身。』『如果說，』『不存在一些，』『聽見，』『從理由產生，』『那麼，』『對於那個存在過失，』『如果說，』『不是通過勝義關聯的力量，』『對於那個，』『也是僅僅沒有損害。』『對於考察者等等，』『對於哪個說，』『即使不是，』『從表示產生，』『對於那個本身，』『會變成做損害。』『對於那個，』『不是道理，』『通過名聲。』『因此，』『爲了顯示，』『是境的差別，』『即使不是，』『變成在外面，』『從隨順比量名聲，』『也做成不同，』『像先前一樣。』『如何，』『承諾和，』『承諾本身是自己詞語的境，』『是做損害，』『不是在其他處，』『因為是做損害，』『對於承諾的意義。』『不是僅僅是做損害，』『在一切方式，』『對於反轉，』『因為兩個的力量是相同。』『像那樣，』『名聲也不是做損害，』『對於勝義的意義，』『然而，』『僅僅通過認知，』『是做損害，』『對於捨棄名聲，』『因此，』『不是在勝義上，』『爲了顯示，』『說，』『是不同成立，』『對於這個兩個，』『是完全說，』『是具有因，』『不是對於現量，』『隨順比量做損害。』『對於那個，』『老師這樣說，』『如果通過自己自性，』『想要，』『做顯示自己，』『如果不是通過現量和隨順比量和聖教和名聲排除，』『是宗。』『例如，』『聲音不是僅僅是聽見本身，』『瓶子是永恒，』『像那樣。』『說，』『沒有量，』『對於具有應該衡量的意義，』『是矛盾，』『僅僅是具有量本身，』『對於哪個，』『因為不是共同，』『通過從聲音產生的名聲，』『排除，』『對於隨順比量是矛盾的意義，』『那個也不是宗，』『通過安置做損害，』『通過現量和隨順比量，』『說，』『是具有因，』『對於做損害，』『通過顯示聖教，』『是對於說，』『僅僅通過承諾，』『和，』『通過從聲音產生的名聲。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 宗（pakṣa）的討論： 文字中討論了宗的概念，認為宗是指在論證中提出的主張或論點。這與現代邏輯學中關於結論的討論相關。現代邏輯學認為，結論是論證的目標。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཡུལ་ཐ་དད་པར་སྟོན་པར་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་གཉིས་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་གསུངས་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་མཐའ་དག་གིས་གཙོ་བོ་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་ཐུགས་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་ཞིང་གསུངས་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པ་ལས་གཞན་གསུང་མི་སྲིད་དོ། །འདི་ལྟར། འབིགས་ བྱེད་ནང་ནས་མི་བཟད་མུན་ཆེན་རྒྱ་ཆེན་འཇོམས་པའི་ཐུགས་མངའ་བ།།དགེ་ལེགས་རིགས་མཐོར་འོད་ཟེར་ཚོགས་ཆེན་རྟག་ཏུ་འགྱེད་པར་མཛད་པ་པོ། །ལམ་བྲལ་མི་གཤེགས་གཞན་གྱིས་ཐོགས་མེད་སློབ་དཔོན་སྔོན་མེད་ཉི་མ་ཡིན། མུ་སྟེགས་གཞུང་གི་ལམ་ཞུགས་མཚན་མོ་རྒྱུ་བའི་ཚོགས་ རྣམས་ཐམས་ཅད་བཤིག་།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་རིགས་སོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་འདི་ལ་ཡང་། སྒྲ་ནི་དུ་མའི་དངོས་ཉིད་དུ། །གྲགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞིག་།སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་སྣང་བ་ཡི། །བློ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །མཉན ལ་གཉིས་མེད་སྣང་གྱུར་པ།།གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་མ་གསུངས་ཀྱང་། མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་འདིར་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ བའི་བློ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉན་པ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པའོ།།རིགས་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲའི་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ལ། མི་སྣང་བ་ཡང་ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་སྤངས་པས་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་ཅི་ལྟར་ འགྱུར།འདི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྤོང་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེ་དོན་དོན་བཤད་འདི་ཉིད་ནི། །སྤོང་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་འགྱུར། །དེའི་དོན་ཉིད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས། །མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། ། ཡིད་ཆེས་གྲགས་པས་མ་བསལ་བ། །ཞེས་དོན་སྨོས་སོ། །རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྤོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「不是像那樣，』『如果說，』『老師不是想要顯示，』『境是不同，』『那麼，』『不會變成，』『說，』『這個兩個是具有因。』『因此，』『一切說道理者，』『是主要，』『是道理自在者，』『是神聖的意圖，』『是這個本身。』『對於分別做組合，』『是具有一個意圖，』『是精通說，』『不可能說，』『其他，』『從完全增長的需要。』『像這樣，』『具有摧毀，』『從內部，』『是難以忍受，』『是大的黑暗，』『是具有廣大的意圖，』『是做，』『總是散發，』『是大的光芒，』『對於善的種類，』『是高的道理，』『是做，』『是老師，』『沒有先前，』『是太陽，』『沒有障礙，』『不是進入道路，』『摧毀一切，』『是跟隨外道論典道路，』『是晚上行走的集合。』『因此，』『是道理，』『僅僅是境不同。』『剩餘的，』『已經先前說了。』『即使對於這個，』『通過現量做損害，』『是聲音，』『是許多的事物本身，』『哪個是僅僅名聲的自性，』『對於顯現，』『是各種各樣，』『因為沒有產生心。』『對於聽見，』『會變成顯現，』『不是二。』『如果說，』『即使老師不是說，』『爲了認知，』『也不是存在，』『應該說，』『即使對於這個，』『通過現量做損害。』『即使在那裡，』『說，』『是僅僅應該聽見聲音本身，』『不是遮擋關聯。』『那麼，是什麼？』『因為沒有產生心，』『對於顯現是各種各樣，』『哪個是自性，』『對於聽見，』『顯現不是二。』『和種類有關聯等等，』『不是顯現，』『是使用和聲音的顯現一起，』『如何是現量，』『即使不是顯現，』『如果捨棄是現量，』『如何會變成通過現量做損害？』『這個也是會變成像那樣顯示。』『因此，』『如果捨棄顯現的自性本身，』『是過失，』『是標記，』『通過現量做損害。』『老師說，』『是爲了那個意義，』『這個意義的解釋，』『如果捨棄，』『會變成通過現量做損害。』『爲了那個意義本身，』『老師說，』『如果不是通過現量和意義和隨順比量和，』『信任和名聲排除，』『說，』『是意義。』『因為那個自性本身是意義。』『對於共同等等，』『不是意義，』『因為沒有能力顯現在現量。』『對於哪個，』『那個也不是現量。』『捨棄那個，』『不是通過現量做損害。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 聽見（śravaṇa）的討論： 文字中討論了聽見的概念，認為聽見是指通過耳朵接收聲音的過程。這與現代認知科學中關於聽覺的討論相關。現代認知科學認為，聽覺是一個複雜的過程，它受到多種因素的影響，包括我們的經驗、情感和文化背景。 顯現（pratibhāsa）的討論： 文字中討論了顯現的概念，認為顯現是指事物在意識中呈現的方式。這與現代哲學和認知科學中關於現象的討論相關。現代哲學和認知科學認為，現象是理解人類經驗的重要方面。 種類（jāti）的討論： 文字中討論了種類的概念，認為種類是指具有共同特徵的事物集合。這與現代哲學和生物學中關於種類的討論相關。現代哲學和生物學認為，種類是理解世界的重要方面。 老師（ācārya）的討論： 文字中討論了老師的概念，認為老師是指具有知識和智慧的人，可以指導他人。這與現代教育學和哲學中關於教師的討論相關。現代教育學和哲學認為，教師是教育和知識傳播的重要角色。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ཉིད་བཤད པ་ནི།ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་དོན། །ལྷག་མ་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྤྱི་ནི་དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེས་ནི་སྤྱི་ཡི་ཆོས་རྣམས་ནི། །མངོན་སུམ་མིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །སྤོང་ཡང་གནོད་པ་ཡོད་མིན་ཞེས། །མཉན་བྱ་སྨོས་པས་བསྟན་པ་ཡིན། །མདུན་ན་ གནས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དོན་ཡིན་ནོ།།སྤྱི་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ལྡོག་པ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མི་མཐུན་དང་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་བཞིན་གཉིས་དང་མི་ལྡན་པའི་སྤྱི་ གཞན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ། རིགས་མཐུན་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དུ། །མི་འདྲ་ཞེས་བྱ་འདི་དང་ལྡན། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་རིགས་མཐུན་ལ། །རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་མེད། །ཇི་ལྟར་བ་ལང་བ་ལང་མིན། །གཞན་དག་ལས་ནི་ལྡོག་པར་མཐོང་། །དེ་བཞིན་རྟ་དང་བ་ལང་དག་། བ་རྟ་རིགས་མཐུན་གཞན་དག་ལས། །དེས་ན་ལོག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །འཆོལ་པ་མེད་པར་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱིས་ནི། །རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། །དེ་དོན་གཉེར་བའི་ཐ་སྙད་ནི། །མ་འཆོལ་བར་ནི་འཇུག་པར་བྱེད། །རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ལ། འཆོལ་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་བདུན་པ། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་སྤྱི་སོགས་ངོ་བོ་ཡིས། །འབའ་ཞིག་ཚེ་ན་རྟོགས་ན་ནི། །རང་གི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ལ། །འཆོལ་བར་ཐལ་བ་མེད་པ་ཉིད། །རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་མིན་ལའང་། །གལ་ཏེ་འཆོལ་མེད ཡོད་ན་ནི།།མུན་པར་མཐོང་བ་དག་ལ་ཡང་། །མ་འཆོལ་བར་ནི་བལྟ་བར་གྱིས། །སྤྱི་ནི་གསལ་བས་གསལ་བྱ་ཡིན། །ཐ་དད་པར་ནི་མ་རྟོགས་པའི། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་གསལ་བྱེད་མིན། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །ཇི་སྲིད་དུ་རིགས་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་གསལ་བ་ རྣམས་འཆོལ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྤྱི་མ་འཆོལ་བར་མི་རྟོགས་ལ།ཇི་སྲིད་སྤྱི་འཆོལ་བ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡང་གསལ་བ་མི་འཆོལ་བར་མི་རྟོགས་པར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་པར་ ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་ཅེ་ན།སྒྲ་འདིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དབང་གིས་མངོན་པར་བསམས་པའི་དོན་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ།

「說這個本身是，』『對於那個，』『是意義，』『那個自性本身，』『具有，』『是反轉的標記。』『共同是，』『沒有事物，』『是自性，』『因此，』『那個不是感官的境。』『通過那個，』『因為成立，』『不是現量，』『是共同的法等等，』『即使捨棄，』『說，』『也沒有損害，』『通過說，』『是應該聽見，』『是顯示。』『是意義，』『僅僅是顯明，』『是自性，』『在前面存在。』『和共同有關聯等等，』『是從反轉考察，』『是像那樣的自性，』『不是，』『如果不是，』『不是意義的自性，』『因為看見，』『是不同種類和不相同本身，』『和，』『因為沒有看見其他共同，』『不具有兩個自性。』『如果說，』『即使相同種類也是，』『具有，』『說，』『互相不相同，』『因此，』『如何對於相同種類，』『沒有不同種類的名稱？』『如何牛不是牛，』『看見，』『是從其他反轉？』『像那樣，』『對於馬和牛等等，』『對於馬和牛，』『是相同種類，』『是從其他。』『因此，』『僅僅通過反轉，』『不會變成，』『沒有混亂成立。』『因為是具有事物自性，』『是安住于做分別。』『對於那個，』『追求意義的名稱，』『進入，』『是沒有混亂。』『對於認知自己自性，』『不可能存在混亂。』『第七品。』『那麼，不是像那樣，』『像這樣，』『如果說，』『通過自性等等，』『如果認知，』『僅僅在那個時候，』『對於認知自己自性，』『沒有過失，』『是變成混亂。』『即使對於不是顯現自己自性，』『如果說，』『存在，』『沒有混亂，』『即使對於看見在黑暗中，』『也應該看見沒有混亂。』『共同是通過顯明，』『是應該顯明，』『對於不是認知不同，』『不是顯明，』『是顯明的自性，』『因此，』『如何會變成名稱？』『只要沒有混亂，』『不是，』『對於相同種類和不同種類，』『顯明等等，』『只要沒有認知，』『共同不是沒有混亂，』『只要沒有認知，』『共同不是沒有混亂，』『也，』『顯明不是沒有混亂，』『會變成互相依賴的過失，』『因此，』『是僅僅不認知共同。』『如果說，』『舉例，』『是和現量矛盾，』『對於具有差別，』『沒有抓住差別？』『因為通過這個聲音，』『也是表達，』『是想要，』『表達僅僅是，』『對於顯明想到的意義，』『沒有過失。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 種類（jāti）的討論： 文字中討論了種類的概念，認為種類是指具有共同特徵的事物**。這與現代哲學和生物學中關於種類的討論相關。現代哲學和生物學認為，種類是理解世界的重要方面。 混亂（bhrānti）的討論： 文字中討論了混亂的概念，認為混亂是指對事物的不正確理解或認知。這與現代心理學中關於錯覺和誤解的討論相關。現代心理學認為，錯覺和誤解是理解人類思維的重要方面。 顯明（vyakta）的討論： 文字中討論了顯明的概念，認為顯明是指事物清晰可見或可理解的狀態。這與現代哲學中關於清晰性的討論相關。現代哲學認為，清晰性是理解事物的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བརྗོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། རྣམ་ཀུན་བརྗོད་བྱའི་དངོས་མིན་ཕྱིར། ། གྲུབ་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར། །མཉན་བྱས་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་བཤད། །སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྤྱི་ལ་འཇུག་བྱར་ལྷག པར་ཞེན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་མཉན་པར་བྱ་བའི་སྒྲའི་དབང་པོས་གཟུང་བ་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པ་རང་བཞིན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོའི་གཟུང་ བར་བྱ་བ་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་ཡང་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཚད་མར་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། ཚད་མས་གྲུབ་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ནི་དེ་ ལས་གཞན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་འགལ་བར་རྟོགས་པ་ན་གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གནོད་པ་ཡིན་གྱི། འཇོམས་བྱ་འཇོམས་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་འདིས་ནི་སྒྲ་ རང་གི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པས་གསལ་བ་ཡང་བུམ་པ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཁོ་ན་མཚོན་པ་མེད་པའི་གྲངས་ཅན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་གསལ་བར་མཐོང་ནས་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་ དཔག་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི། །རྟག་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། །མེད་པས་ཚོར་བ་དོན་མེད་དོ། །རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པ་ཚོལ་བ་ནི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱ་རྒྱུ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། གཞན་པ་ཡང་དོན་གྱི་ རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ།དོན་རྟག་པ་ཡིན་ན་གསལ་བ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་དེའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་ན་ནི་དངོས་པོ་ ཡང་འབྲས་བུར་ཐལ་ལོ།

「如果說，』『為什麼不是通過表達本身？』『不是，』『因為，』『因為不是一切，』『是應該說的事物，』『因為成立，』『依賴於那個，』『和，』『因為通過那個的力量做損害，』『說，』『是聽見，』『是感官的境。』『即使聲音是自己標記的聲音，』『也不是表達自己標記，』『因為一切聲音是具有共同的境。』『如果說，』『對於進入共同，』『是自己的標記的聲音，』『因為更加執著，』『是僅僅接近表示，』『是自己標記本身？』『如果是那樣，』『那麼，』『通過感官抓住，』『是應該聽見的聲音本身，』『是接近表示，』『是表達自己標記，』『因為那個是自己標記的標記。』『也不是成立，』『其他共同，』『從僅僅是應該通過感官抓住本身。』『也存在，』『需要顯示，』『是成立，』『通過量本身，』『因為依賴於那個，』『是僅僅通過成立做損害，』『通過量成立，』『因為是安住，』『因為通過那個的力量做損害。』『通過量成立的意義是，』『是做損害，』『對於不是通過量成立的意義，』『從那個。』『如果認知，』『是矛盾，』『是做成認知，』『沒有其他，』『那個是做成認知，』『僅僅是做損害，』『不是，』『是應該摧毀和做摧毀的自性。』『因此，』『這個不是量，』『通過這個量，』『是成立聲音的自己標記，』『爲了顯示，』『是顯明，』『是具有支分成立，』『是需要。』『即使通過隨順比量顯明，』『也是像說，』『瓶子是永恒。』『如果看見顯明，』『僅僅是存在，』『具有沒有標記的數目，』『對於那個，』『承諾是永恒，』『那個是通過隨順比量做損害。』『如果是那樣，』『會變成，』『對於一切因，』『總是沒有能力。』『因此，』『因為沒有，』『因的事物，』『是無意義，』『是感受。』『如果變成沒有因，』『會變成無意義，』『對於追求，』『想要顯現，』『因為沒有一些做成的理由。』『如果說，』『是做顯明？』『其他也不是，』『僅僅是意義的自性本身？』『如果意義是永恒，』『因為顯明也是永恒。』『因為是僅僅總是安住，』『也沒有一些做成。』『然而，如果不是顯明詞語的意義，』『那麼，』『會變成不同，』『從那個的事物，』『因為安住，』『是矛盾的法。』『如果不是不同，』『也是會變成，』『事物是果。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 因果關係（hetu-phala sambandha）的討論： 文字中討論了因果關係的概念，認為因果關係是指事物之間存在的產生和被產生的關係。

།བུམ་སོགས་འཇིམ་གོང་ལ་སོགས་ལ། །ཡོད་པའི་ཚད་མ་ཡོད་མ་ཡིན། །འབྲས་བུ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ན། །འབྲས་བུ་ཡོད་ན་བྱར་ཅི་ཡོད། །གསལ་བ་ཡོད་ཉིད་མེད་པར་མེད། །གསལ་བ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར། །སྒྲོན་སོགས་ལས་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ། །གལ་ཏེ་གསལ་ བར་འདོད་ན་ནི།།རྫ་མཁན་སོགས་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལས། །ཅི་སྟེ་སྐྱེས་པར་འདོད་མ་ཡིན། །འཇིམ་གོང་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་དག་ཏུ། །ལྕིགས་ཀྱང་དེ་ནི་མཐོང་བ་མེད། །མཐོང་མེད་དེར་ནི་དེར་ཡོད་ན། །བོང་བུའི་རྭ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིས་དེ་མཐོང་བ་མེད་ཅེ་ན། །ཕྱིས་མཐོང་དེ་ཚེ་ཡོད་པར་ འགྱུར།།གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཕྱི་ནས་དམིགས་པ་ཡིན་ན། གསལ་བ་བཞིན་ཕྱིས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་མོད་སྔར་ཅི་ལྟར་ཡོད། གཞན་དུ་གསལ་བ་བློ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཉིད་དང་པོར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཡང་རེས་འགའ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་དང་ ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྱི་སྲིད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གསལ་བ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས་གང་ཞིག་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གང་ གི་ངོ་བོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར།།དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ལྡོག་པ་མིན། །རང་བཞིན་ཡོད་པ་མིན་པ་ནི། །རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་ཡིན། །ཁྱད་པར་སྟོང་ཕྲག་ཡོད་ཀྱང་ནི། །སྔ་མ་ལྡོག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གསལ་བ་བཟློག་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི། །སྤྱི་ངེས་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པའི་ ངེས་པ་ནི་རང་བཞིན་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཉིད་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།སྤྱི་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །གསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་དབྱིབས་དང་ནི། །ནུས་པའི་དབྱེ་བས་མཚུངས་པ་ཉིད། །དེས་ན་རིགས་ནི་དོན་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་དང་འགལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་ པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ།དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གསལ་བ་དག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དོ།

「對於瓶等等，』『對於泥團等等，』『不存在，』『存在，』『是量。』『如果存在那個，』『因為是果，』『如果存在果，』『有什麼做？』『沒有，』『是僅僅存在顯明，』『即使沒有顯明，』『也會變成存在。』『如果想要顯明，』『對於一切，』『像燈等等，』『為什麼不是想要產生，』『從一切，』『像陶工等等？』『即使壓碎，』『一百個泥團等等，』『也沒有看見那個。』『如果存在，』『在沒有看見那裡，』『也會變成，』『驢的角也在那裡。』『如果說，』『在後面沒有看見那個？』『會變成存在，』『在那個時候，』『是後面看見。』『如果說，』『瓶子是從外面觀察，』『像顯明一樣，』『即使在後面存在，』『如何先前存在？』『因為沒有產生，』『在其他處，』『顯明的心，』『因此，』『認知，』『首先是共同？』『那麼，不是，』『因為共同也是，』『有時，』『會變成具有差別，』『因為是互相差別和，』『具有差別的事物。』『如果總是存在共同本身，』『為什麼不是認知，』『即使對於吃顯明的猶豫？』『哪個是做切斷，』『那個是差別，』『哪個是能夠反轉猶豫，』『也是做切斷，』『是那個。』『像這樣，』『因為存在哪個的自性，』『不是反轉，』『是意義的自性。』『不是存在，』『是自性，』『是通過自性本身反轉。』『即使存在一千個差別，』『也不是變成，』『反轉先前。』『因為反轉顯明，』『從那個，』『是確定，』『會變成共同。』『說，』『這個是牛，』『是認知，』『是從僅僅抓住，』『是確定自性進入。』『共同是，』『僅僅是相同本身，』『即使顯明等等，』『也是通過形狀和，』『通過能力的分別，』『是相同本身。』『因此，』『種類是僅僅沒有意義。』『如果說，』『因為能力，』『對於像鬃毛等等的形狀和矛盾等等，』『是理由，』『是確定，』『那個本身是共同。』『那個也是僅僅不是不同，』『從顯明等等。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 泥團（piṇḍa）的討論： 文字中討論了泥團的概念，認為泥團是指未經加工的泥土塊。這與現代材料科學和陶瓷工藝中關於泥土的討論相關。現代材料科學和陶瓷工藝認為，泥土是重要的材料，可以用來製作各種物品。 形狀（saṃsthāna）的討論： 文字中討論了形狀的概念，認為形狀是指事物的外觀或形態。這與現代幾何學和藝術中關於形狀的討論相關。現代幾何學和藝術認為，形狀是理解世界的重要方面。 能力（śakti）的討論： 文字中討論了能力的概念，認為能力是指事物所具有的潛在力量或作用。這與現代物理學和哲學中關於能力的討論相關。現代物理學和哲學認為，能力是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ནང་ན་ཐ་དད་པ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱི་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན། མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེ་ན། རྟ་དང་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འདི་དག་ཕན་ཚུན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལན་འདེབས་སོ་ཞེ་ན། རྐང་པ་བརྐྱང་པ་ཙམ་ནི་འདིའི་སྐྱབས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྤྱི་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཙམ་གྱིས་མ་འཆོལ་བའི་ཐ་སྙད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་མེད་ན། ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལན་འདེབས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་བྱ་རོག་གིས་མ་ཟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་ནི་འཆོལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་དབྱིབས་ལ་སོགས པ་འཆོལ་བ་ཡོད་པ་དེར་ནི།སྒྲེ་བོའི་བརྡ་ཙམ་ཞིག་སྐྱབས་ཡིན་ཏེ། ཆང་མི་འཐུང་བ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་བཟང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྡོག་པ་ཉིད། སྤྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས་གཞན་ནི་ དོན་མེད་དོ།།གཞན་ཡང་། བྲམ་ཟེ་གསོད་དང་སྦྱིན་སོགས་ལ། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་རྣམ་གཞག་པ། །བསྟན་བཅོས་ཉིད་ལས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཚད་མ་དཔྱད་པ་དོན་མེད་ཡིན། །ཞེས་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། དེས་ན་སྡིག་པ་དང་བསོད་ནམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའི་ཆོས་ རྣམས་ནི་སྤོང་ཡང་སྤོང་བ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིས་མཉན་བྱའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་དེས་གནོད་ན་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཅི་སྟེ་མི་བརྗོད་དེ་ལ་ཕན་པའི་མཐའ་ཅན་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་དེ་ལྟར་བརྗོད་ན་ནི་འདིར་འབྲེལ་པ་བཟློག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ ཡིན་པས་ན།དེ་ཅི་ལྟར་འདི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་སྐྱོན་གཞན་ཡིན་ལ་རག་མོད། མ་དམིགས་བཞིན་དུ་ཡོད་མོད་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་མེད་པར་ནི་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པོ།།དེས་ན་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ།

「如果說，』『如果存在，』『在內部是不同，』『如何是共同？』『如何是顯明，』『即使對於說共同？』『是僅僅通過不相同本身？』『如果說，』『為什麼不是，』『對於馬和牛等等？』『因為對於那個等等，』『沒有能力？』『如果說，』『對於這個等等，』『是互相不相同本身，』『如何存在能力？』『如果說，』『是回答，』『僅僅是事物的自性本身？』『僅僅伸出腳，』『不是這個的庇護，』『如果不是那樣，』『因為僅僅通過顏色和形狀，』『會成立，』『是沒有混亂的名稱，』『僅僅是沒有共同，』『如果說，』『如何？』『不應該表達這個，』『因為會變成，』『是回答，』『僅僅是事物的自性本身，』『因為烏鴉沒有吃掉那個的回答。』『對於像鬃毛等等的形狀，』『不存在混亂，』『因為沒有看見，』『對於其他。』『對於哪個，』『像婆羅門等等，』『存在混亂，』『對於形狀等等，』『是僅僅一個表示，』『是庇護，』『對於裸體者，』『僅僅是善用，』『像不喝酒等等。』『因此，』『即使去了很遠，』『也是僅僅反轉，』『從那個其他。』『因為是共同，』『是分別的原因，』『不是其他，』『因此，』『其他是沒有意義。』『其他也是，』『對於殺婆羅門和佈施等等，』『安置，』『是罪和福德，』『因此，』『從論典本身，』『沒有意義，』『是考察量。』『說，』『這個已經說了，』『因此，』『對於說，』『是做產生罪和福德等等，』『即使捨棄，』『是共同的法等等，』『也沒有損害，』『對於捨棄。』『這個是顯示，』『通過應該聽見的聲音，』『因為對於感官的識，』『沒有顯現那個等等。』『也是顯示，』『說，』『也不是通過隨順比量做損害。』『如果說，』『如果通過那個自性做損害，』『是過失，』『如果不是顯示這個，』『說，』『沒有聲音的自己標記，』『為什麼不是表達這個本身？』『為什麼做，』『表達聲音，』『具有因，』『是關聯，』『具有利益的邊際？』『如果像那樣表達，』『會變成，』『在這裡，』『想要，』『僅僅是反轉關聯。』『因為是通過僅僅隨行和反轉認知那個，』『為什麼不是合適這個？』『這個是其他過失，』『是依賴，』『即使存在，』『像沒有看見一樣，』『不能說，』『存在。』『如果說，』『不是沒有看見，』『是沒有看見？』『因此，』『是僅僅沒有，』『是看見，』『如何會變成，』『是沒有意義？』『如果說，』『如果是那樣，』『也不會成立，』『沒有，』『對於兔子角等等。』『因此，』『說，』『因為沒有因，』『不是會變成，』『是理由。』」 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 鬃毛（loma）的討論： 文字中討論了鬃毛的概念，認為鬃毛是指動物頸部或背部較長的毛髮。這與現代生物學和動物學中關於動物毛髮的討論相關。現代生物學和動物學認為，毛髮是動物的重要特徵之一。 裸體者（nagna）的討論： 文字中討論了裸體者的概念，認為裸體者是指不穿衣服的人。這與現代社會學和人類學中關於文化和服裝的討論相關。現代社會學和人類學認為，服裝是人類文化的重要組成部分。 罪（pāpa）的討論： 文字中討論了罪的概念，認為罪是指違反道德或宗教規範的行為。這與現代倫理學和宗教學中關於罪的討論相關。現代倫理學和宗教學認為，罪是理解人類行為的重要方面。 福德（puṇya）的討論： 文字中討論了福德的概念，認為福德是指符合道德或宗教規範的行為所帶來的善果。這與現代倫理學和宗教學中關於福德的討論相關。現代倫理學和宗教學認為，福德是理解人類行為的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དེས་ན་རི་བོང་གི་རྭ་དོན་དུ་གཉེར་བར་ལེན་པར་ལེན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར། དེ་དེ་ལ་ཡོད་དེས་ན་འདི། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་སྐྱེད་མེད་པར་ འགྱུར་བ་ནི།།དེ་མེད་དེས་ན་མེད་འདོད་ན། །དེས་བསྐྱེད་པ་ཡི་ནུས་པ་ཉིད། །ཡོད་པ་ཉིད་ཕྱིར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ད་རྟོགས་པས། །དེ་ཡོད་པས་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །འོན་ཏེ་གང་ལས་གང་སྐྱེས་པ། །དེ་ལ་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་ན། །སྐྱེས་པའི་སྔོན་རོལ་ཤེས་མེད་པ། །དེ་ལས་ དེ་མིན་ཅི་ལྟར་རྟོགས།།དེ་ལྟ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དང་། །འབྲེལ་པ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མ་ཡིན། །ཅི་ལྟར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་ཡིན་པ། །དེ་ཡོད་ལས་ཀྱང་དེ་འབྱུང་འགྱུར། །འབྲས་གང་གང་ཞིག་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །དེ་ནི་དེའི་ཞེས་གནས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་སྔོན་འགྲོ་ཅན་འབྲས་བུ། །དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ། གཞན་བཞིན་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ནི། །ནུས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །ནུས་པ་ཉིད་ལས་ནུས་འབྱུང་འགྱུར། །ཐ་དད་མེད་ན་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ནུས་ལས་གསལ་སྐྱེ་ན། །ནུས་ལ་གསལ་བ་གཞན་ནས་ཅི། །གཞན་ནམ་མེད་པས་བསྐྱེད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཅི་ལྟར་བསྐྱེད། ། གསལ་བ་བློ་ཡིན་དེ་ཡང་ཡོད། །དེས་ན་དེ་ནི་བསྐྱེད་བྱ་མིན། །འོན་ཏེ་གསལ་བ་མྱོང་ཡིན་ན། །བསྐྱེད་བྱ་མིན་དེ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་རང་གིས་ནི། །བསྐྱེད་པ་པོས་གསལ་ཚད་ལྡན་མིན། །བུམ་པ་མུན་ནང་གནས་པ་ལ། །རིག་པའི་ཚད་མ་རྗེས་དཔག་ཡོད། །བུམ་སོགས་འཇིམ གོང་ལ་སོགས་ལ།།ཡོད་ལ་རིག་པའི་ཚད་མ་མེད། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་བཞིན། །བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་མི་རྟག་ཉིད། །དེས་ན་རྟགས་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་ནི། །བྱས་ཏེ་རྗེས་དཔག་ཅེས་བྱས་གནོད། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པ་དང་གྲགས་པས་རང་གི་ཆོས་ ཅན་ལ་མ་བསལ་བ་ཞེས་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ལ་དོན་ཅི་ཡོད།འདི་ལྟར། ཚད་མས་གནོད་པ་ཕྱོགས་མིན་ཞེས། །འདོད་པ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན། །ཆོས་ཅན་དེ་འམ་གཞན་དག་ལ། །བྱ་བ་འདི་ནི་གང་ལ་དགོས། །ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་གནོད་པ་ནི། །གནོད་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།

「因此，』『會變成，』『追求兔子角，』『是接受和接受。』『像這樣，』『因為那個存在於那個，』『因此，』『這個會變成，』『是抓住那個本身是因。』『如果變成沒有那個產生，』『如果想要，』『因為那個不存在，』『是那個不存在，』『會變成認知，』『因為存在，』『是那個產生的能力本身。』『如果不是那樣，』『因為現在認知，』『通過那個存在，』『不是認知那個。』『然而，』『如果認知，』『從哪個產生哪個，』『是那個存在於那個，』『如果不是那個，』『從那個，』『如何認知，』『是先前沒有識，』『對於產生？』『如果存在，』『是像那樣產生，』『不是完全成立，』『是關聯。』『如何是從因是果？』『也應該，』『從那個存在，』『產生那個。』『因為安住，』『說，』『那個是那個，』『哪個果是具有先前行。』『如果果是具有先前行，』『是那個存在，』『如何會變成，』『是那個本身？』『如果說，』『因為從能力產生，』『是其他一樣，』『一切果？』『會變成，』『從能力本身產生能力。』『如果不是不同，』『如何會變成？』『如果說，』『從能力產生顯明？』『對於能力，』『從其他，』『是什麼顯明？』『因為不是其他或者沒有，』『不是應該產生。』『如果存在，』『如何產生？』『顯明是心，』『那個也存在，』『因此，』『那個不是應該產生。』『然而，如果說，』『顯明是感受？』『如何產生那個不是應該產生？』『因此，』『果本身，』『不是具有，』『是顯明的量，』『通過產生者。』『對於瓶子，』『安住在黑暗中，』『存在，』『是隨順比量，』『是認知的量。』『對於瓶等等，』『對於泥團等等，』『存在，』『沒有量，』『是認知。』『因此，』『因為做成，』『像一切顯明一樣，』『是僅僅不是永恒。』『因此，』『做成，』『是宗本身，』『是標記本身，』『說，』『是隨順比量，』『是做損害。』『那麼，』『對於說，』『沒有排除，』『在自己法，』『通過現量的意義和隨順比量和，』『信任和名聲，』『有什麼意義，』『對於說，』『自己法？』『像這樣，』『說，』『不是宗，』『是做損害，』『通過量，』『這個想要是道理。』『對於那個法或者其他等等，』『需要哪個做成這個？』『對於其他法做損害，』『不會變成，』『不是做損害。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 裸體者（nagna）的討論： 文字中討論了裸體者的概念，認為裸體者是指**衣服的人。這與現代社會學和人類學中關於文化和服裝的討論相關。現代社會學和人類學認為，服裝是人類文化的重要組成部分。 因（hetu）的討論： 文字中討論了因的概念，認為因是指產生結果的原因或條件。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 果（phala）的討論： 文字中討論了果的概念，認為果是指因產生的效果或結果。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 心（citta）的討論： 文字中討論了心的概念，認為心是指意識和思維的中心。這與現代心理學和認知科學中關於意識和思維的討論相關。現代心理學和認知科學認為，意識和思維是理解人類行為的重要方面。 感受（vedanā）的討論： 文字中討論了感受的概念，認為感受是指對事物的主觀體驗，包括快樂、痛苦、中性等。這與現代心理學中關於情緒和感覺的討論相關。現代心理學認為，情緒和感覺是理解人類行為的重要方面。 產生（utpāda）的討論： 文字中討論了產生的概念，認為產生是指事物從無到有的過程。這與現代哲學中關於產生和存在的討論相關。現代哲學認為，產生和存在是理解世界的重要方面。 先前行（pūrvaga）的討論： 文字中討論了先前行的概念，認為先前行是指在某個結果之前發生的條件或因素。這與現代哲學中關於因果關係的討論相關。現代哲學認為，因果關係是理解世界的重要方面。 黑暗（tamas）的討論： 文字中討論了黑暗的概念，認為黑暗是指缺乏光線的狀態。這與現代物理學和哲學中關於光線和黑暗的討論相關。現代物理學和哲學認為，光線和黑暗是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་གནོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་མེད་པས་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ་ཞེ་ན།འདིར་བཤད་པ། ཀུན་ཏུ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན། །ཆོས་དེ་ལྡན་ལ་གནོད་འགྱུར་གྱི། །ཆོས་གཞན་གྱི་ནི་ཆོས་གཞན་མིན། ། ཐམས་ཅད་དུ་རང་དང་གཞན་གྱི་འདོད་པས་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་གལ་ཏེ་གནོད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གནོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཆོས གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་སོ།།གཞན་དུ་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ནི། །གནོད་ཀྱང་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་དགག་།འདི་ལ་རིགས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་གནོད་ན་གནོད་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་གཞན་དང་ལྡན་པ་གནོད་ པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་འདི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ཀྱང་། །རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ནི། །ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པས་ཀྱང་། །གནོད་འགྱུར་ཞེས་ནི་གྲུབ་དོན་ཏེ། །རྟེན་ནི་འགལ་བར་གྱུར་པ་ཡིས། །དེར་བརྟེན་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར། །རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་རང་ཉིད་འདོད་པ་ཞེས་ བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།རྒོལ་བས་རང་ཉིད་འདོད་པ་ནི་རང་གི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་གནོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་དེའི་ ཆོས་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་ཡང་གནོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ།།གཞན་དུ་དེ་ལྟའི་རྣམ་ཅན་ཆོས། །བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །དེ་གནོད་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་ལ། །དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས། །དེ་ལྟའི་རྣམ་ཅན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་གནོད་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་སེམས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འདི་ཡང་དོན་གྱིས་གྲུབ་མིན་ནམ། །བདེན་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན་ནི། །འགའ་ཞིག་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི། །སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་དེ་ལ་གནོད་པས། །སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཡིན་ན་དེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སམ་དངོས་སུ་ཡང་བླ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དགག་པ་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་ནི་གཞན་གྱི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དགག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ།

「如果說，』『因為不是能夠成立，』『是做損害，』『在一切方式，』『因此，』『沒有理由的境，』『對於理由，』『不是宗？』『對於這個，』『說，』『哪個是法，』『想要成立，』『是自己，』『是完全反駁者？』『如果存在損害，』『對於具有那個法，』『不是其他法，』『是其他法。』『在一切處，』『通過自己和他人的想要，』『是僅僅存在，』『對於法，』『在法器上，』『即使是那樣，』『如果說，』『如果存在損害，』『在法器上，』『具有那個法，』『對於哪個法是反駁者本身，』『想要做成立，』『在那個時候，』『會變成，』『是損害的過失，』『不是，』『對於法器，』『是分別做，』『通過其他法，』『說，』『是自己法器。』『在其他處，』『對於其他法器，』『即使做損害，』『為什麼遮擋這個？』『對於這個，』『是道理，』『如果存在損害，』『僅僅對於法器，』『具有那個法，』『是損害，』『不是通過損害，』『是具有其他法。』『即使通過標記認知這個意義，』『說，』『是自己法器，』『因為存在損害，』『對於法器，』『也會變成損害，』『是成立的意義。』『因為是矛盾，』『是依賴，』『因為依賴於那個，』『是矛盾。』『因為成立，』『僅僅是自己自性，』『和，』『想要自己，』『是僅僅從標記成立，』『因為反駁者，』『想要自己，』『是僅僅法器，』『是具有自己法。』『如果是那樣，』『如果存在損害，』『對於那個和跟隨那個，』『會變成過失，』『僅僅是那個，』『不是，』『在其他處存在？』『那麼，不是，』『因為會變成，』『即使不存在那個法，』『通過矛盾的依賴，』『因此，』『即使損害法器，』『也是爲了顯示，』『如何會變成損害。』『在其他處，』『爲了說，』『是應該成立，』『是具有像那樣的形式的法，』『如果認為，』『是僅僅那個做損害，』『因此，』『說，』『是自己法器。』『不是認為，』『會變成，』『對於說，』『如果存在損害，』『僅僅是那個法，』『是分別做，』『通過境的法器，』『也是過失，』『對於法器做損害。』『這個也是不是通過意義成立？』『是真實的，』『即使對於遮擋一些法器，』『也是承諾，』『是具有過失。』『如果說，』『如果因為損害那個法，』『是具有過失，』『在那個時候，』『也是真實，』『或者直接，』『通過法器的門，』『是過失，』『對於說，』『在一切方式，』『是遮擋，』『應該成立的法？』『這個是真實的，』『即使是那樣，』『這個是爲了遮擋，』『是其他，』『是反轉認知。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 法器（dharmin）的討論： 文字中討論了法器的概念，認為法器是指具有某種性質或屬性的事物或實體。這與現代邏輯學和哲學中關於主體和屬性的討論相關。現代邏輯學和哲學認為，主體和屬性是理解世界的重要方面。 反駁者（prativādin）的討論： 文字中討論了反駁者的概念，認為反駁者是指在論證中提出與對方觀點相反的觀點的人。這與現代邏輯學中關於論辯的討論相關。現代邏輯學認為，論辯是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འདི་ལྟར་ཁ་ཅིག་ཆོས་ཅན འབའ་ཞིག་ལ་གནོད་ན་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ།།དཔེར་ན་མཁའ་སོགས་གཞན་དག་གིས། །སྔོན་མེད་རང་བཞིན་བསྐྱེད་མེད་མིན། །ཅིག་ཅར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་མིན་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ། །དེ་བཞིན་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་གྱི། །ངོ་བོའང་དངོས་མེད་རྗོད་བྱེད་བཞིན། ། དེ་ལྟར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། །གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད། །རྒོལ་བས་སྨྲས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་གིས་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་བསྐྱེད་པར་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྐྱེད་པར་བྱར མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི།སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅིག་ཅར་ཁོ་ནར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྨྲས་པ། ཅི་ལྟར་འདི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་བསྐྱེད་པར་བྱར་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་དངོས་པོ་ཉིད་ མེད་པར་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེའོ།།ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་གནོད་པ་ནི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་བུ་ནི་རྒོལ་བའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ནམ་མཁའ་ཆོས་ ཅན་ལ།ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱོན་མེད་དེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་དེའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འབའ་ཞིག་ལ་གནོད་ཀྱང་ གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་སོ།།ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་གནོད་པས་ནི་ཆོས་དེ་མི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་བསྐྱེད་པར་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་སྒྲ་ ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ།ནམ་མཁའ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ་ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་རྟག་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེའོ། །གནོད་མེད་དེ་ལྟར་ན་ཡང་མི་རྟག་པའི་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གདོན་ མི་ཟ་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།ཆོས་ཅན་རྟག་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་གནོད་པས་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་ན་ཆོས་འདི་མི་འགྲུབ་ན་ནི་འདི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དབྱངས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「像這樣，』『一些說，』『即使損害僅僅法器，』『也是過失。』『例如，』『對於說，』『天空等等，』『不是產生，』『是先前沒有的自性，』『因為不是，』『是聲音等等的因，』『是同時，』『對於說，』『遮擋。』『像那樣，』『也是對於天空等等的法器，』『像表達，』『是僅僅沒有事物，』『對於想要像那樣成立的，』『不存在一些損害本身。』『反駁者說，』『天空等等，』『不是能夠產生，』『是先前沒有的自性，』『通過同時做者，』『因為不是產生，』『是同時，』『聲音等等的果。』『如果說，』『是自性，』『不是能夠產生，』『會變成，』『僅僅是同時做，』『聲音等等的果。』『爲了這個，』『反駁者說，』『如何成立這個天空等等，』『不是能夠產生，』『是先前沒有的自性，』『像那樣，』『也是成立，』『天空等等的法器，』『是僅僅沒有事物本身。』『損害一些法器，』『不是過失。』『像這個，』『不是反駁者的過失，』『因此，』『想要成立，』『這個本身，』『說，』『天空等等不是變成事物。』『因為那個法器，』『是天空，』『不是變成事物，』『對於那個，』『天空等等，』『不是應該說，』『是先前沒有的自性，』『因為不是同時的因，』『是無過失，』『因為爲了成立，』『是應該成立，』『對於法器，』『是安住于分別的法，』『因為不是，』『那個的法器，』『是變成事物。』『因此，』『爲了顯示，』『即使損害僅僅那個，』『也不是損害，』『說，』『是自己法器。』『不是成立那個法，』『通過損害其他法器。』『因此，』『因為沒有損害，』『對於成立，』『是應該成立的法，』『不是過失。』『或者，』『不是能夠產生，』『是先前沒有的自性，』『因為不是，』『是聲音等等的因，』『是同時，』『是這個的意義，』『說，』『天空不是永恒。』『對於那個，』『其他說，』『會變成損害，』『對於法器，』『是天空，』『是永恒。』『即使是那樣，』『也沒有損害，』『會變成法器，』『是天空，』『不是永恒。』『會變成，』『是損害，』『對於反轉，』『從應該成立，』『是不能欺騙，』『通過理由。』『不是基礎，』『對於應該成立，』『是境，』『是法器，』『是永恒，』『因此，』『有什麼過失，』『通過損害那個？』『如果是那樣，』『如果不是成立這個法，』『通過損害那個，』『那麼，』『這個會變成過失。』『像這樣，』『天空不是永恒，』『因為存在，』『是聲音的分別。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 天空（ākāśa）的討論： 文字中討論了天空的概念，認為天空是指地球大氣層之外的空間。這與現代物理學和天文學中關於天空的討論相關。現代物理學和天文學認為，天空是理解宇宙的重要方面。 同時（ekakāla）的討論： 文字中討論了同時的概念，認為同時是指在同一時間發生的事件或狀態。這與現代物理學和哲學中關於時間的討論相關。現代物理學和哲學認為，時間是理解世界的重要方面。 聲音（śabda）的討論： 文字中討論了聲音的概念，認為聲音是傳遞資訊和表達思想的工具。這與現代語言學中關於聲音的討論相關。現代語言學認為，聲音是人類交流的重要手段。 分別（viśeṣa）的討論： 文字中討論了分別的概念，認為分別是指事物之間存在的差異或不同。這與現代哲學中關於差異的討論相關。現代哲學認為，差異是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།བད་ཀན་སོགས་ཀྱིས་མགྲིན་པའི་བུ་ག་ཉམས་པར་གྱུར་པ་ན། མགྲིན་པའི་སྦུབས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ནི། །ཉམས་པས་དབྱངས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །འདི་ལྟར་གཟེང་དག་དོག་པ་དང་ཡངས་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་གནས་སྐབས་ མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་དེ་ནི་འདིར་དངོས་པོ་ཉིད་གཞན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ནི་ཡངས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་ཅི་སྟེ་མི་དམིགས་གེགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ཅི་ལྟར་གེགས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །གཞན་ཡང་སྣམ་ བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དོ།།འོན་ཀྱང་སྣལ་མ་སྣལ་མ་གཞན་ལ་བརྒྱུད་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དྲང་བ་དང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། མགྲིན་པའི་སྦུབས་དྲངས་པ་ན་ཡང་ལུས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ དངོས་པོ་ཉིད་ལས་ནམ་མཁའ་ནི་མི་རྟག་པ་འམ།དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་དང་མ་འདྲེས་པའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་པའི་ཕྱོགས་སོ།།དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཅན་གནོད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར། འདིས་ནི་གཉི་ག་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་གང་། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འགོག་པས། །དེ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆོས་ཅན་གང་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་དེ་བཀག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གི་ཆོས་ཅན་ལ་སྨོས་པས འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཅན་ཡང་། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་མིན། །ཆོས་ཅན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གྲུབ་པ་ནི་ཉེ་ བར་མཁོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་དེ་བསྒྲུབས་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབའ་ཞིག་བཀག་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གང་གིས་ཆོས་ཅན་དེའི་གཞི་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་གནོད་ན་ངེས་པར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནམ་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འམ་མངོན་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，』『如果變成損害，』『對於喉嚨的孔，』『通過膽汁等等，』『那麼，』『是喉嚨的內部，』『天空，』『因為損害，』『聲音會變成不同。』『像這樣，』『看見，』『是狹窄和寬廣，』『是差別，』『即使不是那個的境，』『也是僅僅不是永恒。』『然而，』『在這裡，』『那個是僅僅存在，』『是其他事物本身。』『如果說，』『天空是那個本身，』『是寬廣等等？』『為什麼不是看見先前，』『因為存在阻礙？』『如何會變成，』『是阻礙，』『對於永恒？』『這個是在哪裡？』『其他也是，』『是具有支分，』『像棉布等等，』『是僅僅不產生。』『然而，』『僅僅是傳遞，』『對於其他棉線。』『為什麼不是變成，』『是筆直和分別？』『即使拉直喉嚨的內部，』『為什麼不是變成，』『是分別，』『對於身體？』『因此，』『這個是在哪裡？』『因此，』『從其他事物本身，』『天空不是永恒，』『或者，』『是沒有事物本身，』『這個是確定僅僅一個。』『或者，』『天空是僅僅是顯現等等，』『不是混合，』『是具有阻礙的事物，』『因為不是混合，』『和其他事物，』『是僅僅不是永恒。』『說，』『這個是安住的宗。』『爲了成立，』『是像那樣會變成，』『是具有差別，

།གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱའམ། །གཏན་ཚིགས་ཤུགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ནི། །གཞན་འགྱུར་དངོས་སྤྱོད་བདག་ཅག་ལ། །དེ་བཀག་པས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །དངོས་པོའི་སྟོབས་ ལས་འོངས་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་དངོས་པོ་སེམས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་འགས་ཀྱང་དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཚད་མས་འཐད་པའི་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདིར་གནོད། །ཅིག་ཅར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་མིན་ཕྱིར། །བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་ བསྐྱེད་ནུས་ཕྱིར།།མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་སྔ་མ་ཡིན། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་གཏི་མུག་གི་རང་བཞིན་ནི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བའི་རྒྱུར་འདོད་དོ། །དེས་ན་ཅིག་ཅར་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉིད་ ལ་གནོད་པ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ནི། །དེས་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད། །རིམ་བཞིན་བྱེད་དང་མི་རྟག་ཉིད། །འགལ་བ་མེད་ཕྱིར་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ལྡོག་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ན། །འདི་ནི་ལྷག་ལྡན་ཁྱད་པར་འདོད། ། འདི་རིམ་མ་ཡིན་པས་བཀག་པ་ལ་རིམ་གྱིས་བྱད་པ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །རིམ་བཞིན་བྱེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་ཡིན་དེ་ལ་གནོད་པས་ནི་ཆོས་ལ་གནོད་པར འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་སོ། །གང་ཕྱིར་རང་ཉིད་འདོད་པའི་ཆོས། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཕྱིར་དེ་རྟེན་ནི། །གནོད་ཡིན་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དམ། །འཇིག་རྟེན་ལ་མིན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འབའ་ཞིག་པ་གནོད་པའམ། དེ་ལས་གཞན་པའི་གཞིར་འགྱུར་ བའི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་ནི་རྒོལ་བ་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་སྒྲ་ཡི་ཆོས་ཅན་ལ། །གནོད་པས་གནོད་མིན་ཞེས་བསྟན་པ། །དེ་བཞིན་རང་གི་ཆོས་ཅན་གྱིས། །ཆོས་ཅན་ གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བརྗོད།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། ལུང་དང་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའི་གནོད་པ་མེད་ན་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་གཞན་དུ་ནི་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།

「其他也是，』『如果說，』『是應該成立，』『是法器，』『或者，』『通過理由的力量，』『是自性，』『變成其他，』『是使用事物，』『對於我們，』『如果遮擋那個，』『為什麼做？』『因為從事物力量而來，』『進入一些，』『也不是能夠遮擋，』『一些使用，』『對於思考事物，』『因為具有量，』『是跟隨，』『對於通過量合適的，』『事物。』『如果說，』『如果是那樣，』『在這裡做損害，』『因為不是，』『是同時，』『是聲音等等的因，』『因為能夠產生，』『是其他，』『對於快樂等等，』『說，』『不是，』『是先前。』『想要，』『是因，』『對於顯明，』『是聲音等等，』『是主要，』『是自性，』『對於快樂和痛苦和無明。』『因此，』『因為僅僅不是，』『是同時的因，』『會變成，』『是僅僅沒有事物，』『對於快樂等等，』『如果損害，』『對於僅僅是永恒，』『是主要的自性，』『會變成，』『是僅僅沒有事物。』『那麼，不是，』『像這樣，』『如果說，』『對於這個，』『是理由，』『會變成，』『是矛盾本身。』『因為是逐漸做和僅僅不是永恒，』『因為沒有矛盾，』『不是相同方面。』『如果反轉，』『因為吃猶豫，』『想要，』『這個是具有剩餘的差別。』『對於遮擋，』『通過說，』『不是逐漸，』『是理由，』『僅僅是逐漸做本身。』『因為沒有矛盾，』『對於僅僅不是永恒，』『和逐漸做，』『因為那個不是做理解，』『是僅僅沒有永恒，』『如何是損害，』『對於法器，』『因為損害那個，』『不是會變成損害，』『對於法。』『因此，』『說，』『是自己法器。』『因為自己想要，』『是法，』『因此，』『是那個的依賴，』『說，』『是僅僅損害，』『或者，』『不是在世間，』『是顯示。』『不是損害，』『是僅僅，』『或者，』『因為損害，』『對於法器，』『會變成基礎，』『從那個其他，』『不是損害，』『是應該成立，』『反駁者想要。』『因此，』『是過失，』『因為損害，』『對於法器，』『是接近需要，』『對於應該成立的法。』『因此，』『說，』『不是損害，』『通過損害，』『對於自己，』『是聲音的法器。』『像那樣，』『說，』『也是對於其他法器，』『通過自己法器。』『爲了那個本身，』『如果說，』『沒有損害，』『對於應該成立的法，』『是具有差別的法器，』『對於哪個是，』『想要成立，』『是和現量和隨順比量和，』『聖教和名聲矛盾，』『那麼，』『那個是宗，』『如果是在其他處，』『是顯現像宗，』『說，』『是意義，』『是僅僅先前說。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 膽汁（pitta）的討論： 文字中討論了膽汁的概念，認為膽汁是指人體內的一種消化液。這與現代醫學中關於膽汁的討論相關。現代醫學認為，膽汁是消化過程中重要的生理物質。 喉嚨（kaṇṭha）的討論： 文字中討論了喉嚨的概念，認為喉嚨是指人體頸部前端的呼吸器官。這與現代醫學中關於喉嚨的討論相關。現代醫學認為，喉嚨是呼吸和發聲的重要器官。 棉布（kārpāsa）的討論： 文字中討論了棉布的概念，認為棉布是指用棉花製成的布料。這與現代紡織學和材料科學中關於棉布的討論相關。現代紡織學和材料科學認為，棉布是一種重要的紡織材料。 棉線（tantu）的討論： 文字中討論了棉線的概念，認為棉線是指用棉花製成的細線。這與現代紡織學和材料科學中關於棉線的討論相關。現代紡織學和材料科學認為，棉線是製作棉布的重要原料。 快樂（sukha）的討論： 文字中討論了快樂的概念，認為快樂是指一種愉悅的情緒或狀態。這與現代心理學中關於情緒的討論相關。現代心理學認為，情緒是理解人類行為的重要方面。 痛苦（duḥkha）的討論： 文字中討論了痛苦的概念，認為痛苦是指一種不愉悅的情緒或狀態。這與現代心理學中關於情緒的討論相關。現代心理學認為，情緒是理解人類行為的重要方面。 逐漸（krama）的討論： 文字中討論了逐漸的概念，認為逐漸是指事物按照一定順序或步驟進行的過程。這與現代哲學和科學中關於過程的討論相關。現代哲學和科學認為，過程是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཉི་ག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱད་པར་ཅན་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན། བདག་ནི་ཁྱབ་ པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་གྲངས་ཅན་ལ་སྒྲ་འཇིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉི་ག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་བདག་ནི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཅི་ལྟར་འདི་དག་ཉེ་བར་མ་བཀོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་གནས་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འདི་མི་འཐད།།ཕྱོགས་ཙམ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིས། །དེ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་རྣམ་གནས་ཕྱིར། །དེ་ལ་བདག་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་ན་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཆོས་ཅན་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྟེན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།འོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འཇིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་གང་དུ་མ་གྲུབ། གང་དུ་སྒྲ་ལའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡིན།འོན་ཏེ་བཟློག་པར་གྲུབ་པས་ན་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྨོངས་པ་ལ་བཟློག་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་དེ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར།ཚད་མ་དང་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྐྱོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དཔེ་ལ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་གཉི་གའི་ལྟར་ཡང་ཉེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ ཐམས་ཅད་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཉིད་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་ཕྱོགས་ལ་མི་གནོད་པའི་ གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དེ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བ། །ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན། །དེ་ལ་གནོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པའི་སྐྱོན་ཡང་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

「如果說，』『不是也存在，』『其他，』『是顯現像宗，』『說，』『不是完全成立，』『是具有差別，』『和，』『不是完全成立，』『是兩個，』『和，』『不是完全成立，』『是差別？』『例如，』『不是完全成立，』『是具有差別，』『像說，』『我是遍在。』『例如，』『不是完全成立，』『是差別，』『對於數論者，』『聲音是壞滅。』『例如，』『不是完全成立，』『是兩個，』『說，』『我是具有組合的因。』『如何不是安置這個等等？』『那麼，不是，』『像這樣，』『因為安住，』『在後面的支分，』『不是合適這個，』『是宗的過失。』『因為安置僅僅宗，』『因為存在，』『那個的過失本身，』『如果說，』『對於那個，』『如果一些說，』『我是遍在，』『如果做成立，』『是具有遍在的，』『對於我，』『有什麼過失，』『對於宗？』『因為沒有法器，』『因為不是成立，』『是理由的依賴？』『那麼，』『是理由的過失，』『不是宗，』『因為是跟隨，』『對於跟隨那個和反轉。』『像那樣，』『說，』『聲音是壞滅，』『不是成立，』『在哪個差別？』『如果說，』『在哪個，』『是對於聲音？』『那麼，不是過失，』『因為，』『爲了那個本身，』『是應該成立，』『在其他處，』『是什麼意義，』『是應該成立？』『然而，如果說，』『因為成立，』『是反轉，』『說，』『不是成立？』『如果說，』『即使是那樣，』『對於無明，』『是成立，』『是反轉，』『也不是僅僅通過那個，』『會變成，』『是宗的過失。』『如果說，』『如果通過量成立，』『是反轉，』『在那個時候，』『因為那個宗本身，』『是僅僅通過量做損害，』『是那個本身，』『是過失，』『是標記，』『是和量矛盾，』『不是其他過失。』『然而，』『如果是在例子上，』『在那個時候，』『因為例子是空，』『是應該成立，』『是那個本身的過失，』『不是，』『對於宗。』『不是完全成立，』『是兩個，』『因為也是過失，』『在兩個的方面，』『因此，』『一切這個是僅僅理由的過失。』『然而，』『即使是理由的過失，』『也會變成，』『是宗的過失，』『因為，』『在這裡，』『在一切處，』『不是成立，』『僅僅宗本身？』『會變成，』『是宗的過失，』『一切過失，』『對於理由等等，』『是像那樣。』『因為不存在一些，』『是過失，』『對於理由等等，』『不是損害，』『對於宗。』『因為，』『通過一切，』『是成立的過失，』『會變成，』『是僅僅宗的過失。』『即使是那樣，』『是和僅僅承諾有關聯，』『是宗的過失。』『不是僅僅通過損害那個，』『是宗的過失，』『也會變成，』『也是過失，』『是做成立的過失。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 遍在（vibhu）的討論： 文字中討論了遍在的概念，認為遍在是指在一切處都存在的狀態。這與現代哲學和宗教學中關於存在的討論相關。現代哲學和宗教學認為，存在是理解世界的重要方面。 數論者（sāṃkhya）的討論： 文字中討論了數論者的概念，認為數論者是指印度哲學中數論學派的信徒。這與現代哲學和宗教學中關於印度哲學的討論相關。現代哲學和宗教學認為，印度哲學是理解人類思想的重要方面。 壞滅（vināśa）的討論： 文字中討論了壞滅的概念，認為壞滅是指事物消失或毀滅的狀態。這與現代哲學中關於存在和虛無

།འོན་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ནི་དེ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་དེའི་དུས་ལས་འདས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་གཉི་གའི་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་གཉི་ག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅི་ལྟར་ཕྱོགས་ ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན།ཆོས་ཅན་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ཚོགས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན།གཞི་མ་གྲུབ་པས་ན་དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་སྤྱི་ཡང་ཕྱོགས་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་སྐྱོན། གང་ཡིན་དེ་ཡི་རྗེས་བྱེད་པས། །དེ་ཡིན་ཞེས་བཤད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྟེན་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྒྱུ་སོགས་ཀྱི། །སྐྱོན་ཡང་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ལ་གནོད ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གཞན་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་གནོད་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ་དེས་ན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་གནོད་པ་ཉིད་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，』『即使損害那個，』『是做成立的過失，』『也不是宗的過失？』『那麼，不是，』『因為在其他處，』『沒有認知。』『然而，』『因為會變成不同，』『是自己自性和，』『超越那個的時間，』『從宗的自性，』『在做成立的時候，』『因此，』『是宗的過失，』『然而，』『即使沒有跟隨等等，』『也是僅僅理由的過失？』『那麼，不是，』『因為是相同，』『是跟隨。』『因為是關聯，』『是跟隨，』『也是安住，』『在兩個，』『因此，』『也是兩個。』『如果說，』『也是依賴於應該成立，』『像那樣，』『不是成立，』『是宗的過失，』『如果依賴於做成立，』『不是？』『如果依賴於做成立，』『是僅僅做成立的過失？』『對於這個，』『已經說了。』『如果說，』『如果做成立，』『是互相依賴於兩個，』『如何是宗的過失？』『也是不確定，』『說，』『是應該成立，』『僅僅通過關聯，』『是法器，』『是法，』『是集合本身？』『因為說，』『是爲了顯示，』『僅僅是自己自性。』『那麼，』『如果說，』『如何，』『如果不是成立法器，』『不可能成立，』『是成立？』『是意圖，』『認為，』『因此，』『如果不是成立基礎，』『不可能存在，』『僅僅理由。』『因此，』『也是宗本身，』『是共同，』『對於不是成立法和法器。』『因此，』『是宗的過失，』『是僅僅不是依賴於理由，』『是過失。』『因此，』『因為跟隨後面的支分，』『是過失，』『因為做那個的跟隨，』『說，』『是那個，』『因此，』『不是宗的過失，』『是基礎等等，』『不是成立。』『這個已經說了。』『不是會變成，』『是宗的過失，』『是依賴於後面的支分。』『如果不是那樣，』『也是會變成，』『是宗的過失，』『對於因等等的過失。』『因為損害一切，』『對於宗。』『因此，』『是僅僅和那個有關聯，』『是宗的過失，』『不是其他，』『像損害現量等等。』『因此，』『是道理，』『說，』『不是宗的過失，』『如果不是成立基礎。』『如果說，』『聲音不是應該聽見，』『瓶子是永恒，』『和，』『說，』『隨順比量不是量，』『說，』『具有兔子者不是月亮，』『通過這個，』『不是顯示，』『僅僅是損害，』『是反轉，』『是自己自性，』『對於法？』『不是損害，』『對於法器的差別和法，』『和，』『對於自己自性，』『是法器。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 壞滅（vināśa）的討論： 文字中討論了壞滅的概念，認為壞滅是指事物消失或毀滅的狀態。這與現代哲學中關於存在和虛無的討論相關。現代哲學認為，存在和虛無是理解世界的重要方面。 兔子（śaśa）的討論： 文字中討論了兔子的概念，認為兔子是一種哺乳動物。這與現代生物學和動物學中關於兔子的討論相關。現代生物學和動物學認為，兔子是重要的動物物種。 月亮（candra）的討論： 文字中討論了月亮的概念，認為月亮是地球的衛星。這與現代天文學中關於月亮的討論相關。現代天文學認為，月亮是理解宇宙的重要方面。 基礎（āśraya）的討論： 文字中討論了基礎的概念，認為基礎是指事物所依賴的支撐或前提。這與現代哲學中關於基礎的討論相關。現代哲學認為，基礎是理解世界的重要方面。 跟隨（anugama）的討論： 文字中討論了跟隨的概念，認為跟隨是指事物按照一定規律或模式進行的過程。這與現代邏輯學和哲學中關於推理的討論相關。現代邏輯學和哲學認為，推理是理解世界的重要方面。 依賴（āśraya）的討論： 文字中討論了依賴的概念，認為依賴是指事物之間存在的相互依存關係。這與現代哲學中關於關係的討論相關。現代哲學認為，關係是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།དཔེ་མ་བསྟན་པར་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ དེ་ལ་འདིར་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།འདིར་བཤད་པ། འདིས་སྒྲུབ་ཡན་ལག་གྱུར་པ་ཡི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། །ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །གནོད་པ་དག་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བཟློག་པ་སྟོན་པ་ལྷུར་བྱེད་པའི་དཔེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ལྟར་གཞན་གྱིས་གཞན་བསྟན་ཅེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གསལ་བ་སོ་སོར་ནི་དཔེར་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ནི་དགོས་པ་ཡང་མེད་དེ། དཔེར་བརྗོད་པ་གཅིག་བསྟན་པས་ཆོས་དེ་བདེ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ལྟར་ཆོས་དེར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྨྲས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་ནི་བསྟན་པ་ཡི། །དོན དུ་དཔེ་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད།།ལྡན་དོན་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན། །མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་གཞན་ཡོད་མིན། །མ་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ན། །དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད། །ཁྱད་པར་ཅན་མིན་གཞན་ཡོད་ནི། །བསྒྲུབ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་འདི་དག་སྟེ། །ཡན་ལག་ ཅན་ནི་ཡན་ལག་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ།སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་དང་རྫས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའོ།།ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བས་ནི་ཕྱི་མ་ཤོས་ཅིག་ཡིན་ལ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་བས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ། དང་པོའི་དཔེར་བརྗོད་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་གི་རང་བཞིན་ལས། །ཐ་དད་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དམིགས། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་དམིགས་མེད་ན། ། ཐ་དད་པར་ནི་གྲུབ་མི་འགྱུར། །ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པར་དམིགས་པ་དང་། ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པ་དེས་ན་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་གཞན་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་གནོད་པ་མེད། །གང་དུ་ཡན ལག་ཅན་མངོན་སུམ།།དེ་དངོས་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་ཡན་ལག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ནི། གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཡན་ལག་དག་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

「如果說，』『即使不是容易認知，』『沒有顯示例子，』『對於那個，』『在這裡，』『有什麼因？』『對於這個，』『說，』『通過這個，』『是變成支分，』『是應該成立，』『和，』『是法器的法差別，』『和，』『對於自己自性，』『是法器，』『是顯示，』『是損害等等。』『通過這個例子本身，』『是做成立，』『是顯示，』『是反轉，』『是自己自性，』『對於法，』『是顯示，』『一切差別和自己自性。』『如果說，』『如何通過其他顯示其他？』『因為沒有差別，』『僅僅是應該成立。』『對於那個，』『不能舉例，』『是分別顯明。』『對於接近顯示那個，』『也沒有需要，』『因為通過顯示一個例子，』『是容易認知那個法。』『例子是僅僅接近表示。』『如果說，』『如何會變成，』『是那個法，』『是法器和法的差別？』『那麼，』『是依賴於說，』『是差別。』『因為那個本身是應該成立，』『在其他處，』『會變成沒有果，』『是做成立。』『因此，』『說，』『是意義，』『僅僅是說，』『例子，』『是意義，』『是顯示。』『是具有標記，』『是具有意義，』『是具有關聯的事物，』『依賴於看見，』『不存在其他。』『如果不是具有差別，』『是看不見，』『沒有承諾等等。』『如果存在其他，』『不是具有差別，』『如果成立，』『是成立，』『是成立本身。』『像這些是例子，』『不是其他，』『從支分等等，』『是具有支分，』『因為沒有抓住，』『是低下的差異。』『不是其他，』『從具有支分，』『是支分，』『因為會變成，』『是僅僅不是現量。』『不是存在，』『是事物，』『因為會變成，』『是具有功德和，』『是事物等等和不是事物。』『通過消除，』『自己自性，』『是法器，』『是僅僅，』『是最後，』『通過消除，』『是法和法器的差別，』『是按照次第，』『是兩個，』『是最初的例子。』『如果說，』『從哪個的自性，』『是不同，』『那個是看見，』『像那樣。』『如果不是看見，』『是那個的自性，』『不是成立，』『是不同。』『如果不是看見，』『是不同，』『不是會變成現量，』『是不同。』『因此，』『是矛盾，』『對於承諾，』『是不同，』『和看見，』『是不不同。』『如果說，』『是其他，』『是支分？』『是現量本身，』『沒有損害。』『在哪裡，』『是現量，』『是具有支分？』『像那樣，』『也是那個事物等等。』『那麼，不是，』『即使是現量，』『是具有支分，』『如果不是現量，』『是支分，』『不會變成，』『是僅僅不是其他。』『或者，』『不是其他，』『從具有支分，』『是支分等等，』『因為會變成，』『是僅僅不是現量。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 低下的（hīna）的討論： 文字中討論了低下的概念，認為低下的指事物在質量或價值上處於較低水平的狀態。這與現代哲學中關於價值和等級的討論相關。現代哲學認為，價值和等級是理解世界的重要方面。 支分（avayava）的討論： 文字中討論了支分的概念，認為支分是指事物的組成部分。這與現代哲學和科學中關於部分和整體的討論相關。現代哲學和科學認為，部分和整體是理解世界的重要方面。 事物（bhāva）的討論： 文字中討論了事物的概念，認為事物是指具有實體性的存在。這與現代哲學中關於存在的討論相關。現代哲學認為，存在是理解世界的重要方面。 現量（pratyakṣa）的討論： 文字中討論了現量的概念，認為現量是指通過感官直接獲得的知識。這與現代哲學中關於經驗的討論相關。現代哲學認為，經驗是知識的重要來源，但經驗也可能受到主觀偏見的影響。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

། གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། ཡན་ལག་ཅན་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ནི་ཡན་ལག་ཅན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་རགས་པ་མངོན་སུམ ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གཅིག་ཉིད་ནི་རགས་པར་འགལ་ལོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་ལས་གཞན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོན་ཏན་རྫས་ཉིད་དམ། རྫས་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། རྫས་ཡོད་པས་གནས པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ལ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་སོ།།དེས་ན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པ་གཉིས་པོ་དག་གཅིག་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན། ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་ག་ལས་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་ཡོད།འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ། རྫས་ལ་ནི་རྫས་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་པའི། །ཡོན་ཏན་ཉིད་སོགས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་གཞན་ཡིན་ན། །དེར་ཡང་ཡོད་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར། ། དེས་ན་རྫས་དང་ཁྱད་མེད་པ། །ཐལ་བ་སྔ་མ་བཟློག་པ་མེད། །ཡོད་ཉིད་ཡོད་ན་ཐ་དད་དང་། །གཞན་པ་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་འགྱུར། །ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །རྫས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །ཐ་དད་པ་ལ་ནི་རྫས་ཉིད དང་ལྡན་པས་ནི་རྫས་ལ།ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པར་འདོགས་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་གཟུགས་དང་རོ་དག་བཞིན་པས་རྫས་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་རེ་སྐན། ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བས་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་རྫས་ཉིད་ནི་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་གསལ་བས་གསལ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ་གསལ་བ་རིགས་མི་ མཐུན་པ་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ།

「如果說，』『那麼，』『如果其他本身，』『對於那個等等，』『如果不是現量，』『也會變成，』『不是現量，』『是具有支分，』『因為，』『不是現量，』『是支分，』『不是合適，』『會變成現量，』『是具有支分，』『像最初的具有支分。』『然而，』『如果說，』『是粗略的，』『是現量，』『是具有支分，』『不是其他？』『已經說了，』『是矛盾，』『對於僅僅一個，』『是粗略。』『因此，』『是僅僅支分的集合本身，』『是具有支分，』『不是其他，』『因此，』『安住，』『說，』『沒有具有支分。』『像那樣，』『說，』『不是存在，』『是事物，』『是關聯，』『說，』『是其他，』『從功德。』『說，』『因為會變成，』『是僅僅不是事物，』『是功德和事物等等，』『是事物和不是事物，』『是意義，』『說，』『是僅僅功德，』『是事物本身？』『像這樣，』『如果說，』『是不同，』『因為是互相反轉，』『是抓住，』『是自性，』『是安住，』『通過存在事物，』『也是像那樣，』『是功德等等，』『是道理。』『因此，』『從互相捨棄安住，』『是兩個，』『這個是對於功德，』『一個，』『在其他處，』『是事物，』『從哪裡，』『是這個分別？』『即使不是互相捨棄，』『也是從哪裡，』『存在分別？』『然而，』『是分別，』『說，』『是僅僅功德，』『對於功德，』『是僅僅事物，』『對於事物？』『那麼，也不是合適，』『因為不是存在，』『是自己自性，』『是其他，』『是僅僅功德等等。』『如果說，』『是其他，』『是僅僅功德，』『也會變成，』『是存在本身，』『也是存在。』『因此，』『沒有反轉，』『是先前，』『是會變成，』『是沒有差別，』『是事物。』『如果存在，』『是存在本身，』『會變成，』『是事物，』『一切其他和不同。』『如果說，』『是安住，』『通過互相捨棄，』『會變成，』『沒有分別，』『是事物和另一個。』『是安住，』『這個。』『如果說，』『對於不同，』『是事物，』『因為具有事物本身，』『對於事物，』『因為具有功德本身，』『對於功德，』『會變成安立，』『是不同，』『那麼，』『也不是正確，』『因為像，』『是形狀和味道等等，』『是安住，』『通過互相捨棄，』『會變成，』『是事物和另一個，』『為什麼不？』『如果說，』『因為具有，』『是功德本身等等？』『那麼，不是，』『因為通過顯明，』『是功德，』『是應該顯明，』『是僅僅功德，』『在其他處，』『不是。』『是僅僅是相同的方式，』『是功德本身和事物本身。』『是那個差別，』『說，』『是僅僅顯明，』『通過顯明，』『不是相同種類，』『和那個，』『因為是安住，』『是僅僅不是相同種類，』『會變成互相依賴的過失。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 粗略的（sthūla）的討論： 文字中討論了粗略的概念，認為粗略的是指事物在形態上較為龐大或不精細的狀態。這與現代物理學和哲學中關於尺度的討論相關。現代物理學和哲學認為，尺度是理解世界的重要方面。 味道（rasa）的討論： 文字中討論了味道的概念，認為味道是指通過味覺器官感受到的感覺。這與現代生物學和心理學中關於味覺的討論相關。現代生物學和心理學認為，味覺是理解人類感知的重要方面。 相同種類（sajātīya）的討論： 文字中討論了相同種類的概念，認為相同種類是指具有共同特徵的事物集合。這與現代哲學和生物學中關於種類的討論相關。現代哲學和生物學認為，種類是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།འོན་ཏེ་རིགས་རྣམས་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཕན་ཚུན་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ལ་ཡང་མི་མཐུན་པ་གནས་པ་ཉིད་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ལྡོག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། གསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རིགས་གཞན་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་ཞེས་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བར་མ་དོའི་ཤ་ལྷག་པའི་སྤྱིས་ཅི་བྱ་སྟེ། རང་གི་དགོས་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫས་ཡོད་ན་རྫས་དང་རྫས་མ་ཡིན་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །མེད་ན་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ ཏེ།རྫས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་དེ་ལས་སམ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉི་ག་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ་ངག་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚིག་ཀུན་བདེན་པའི་དོན་མིན་ཞེས། །ངག་ དང་བདེན་མིན་པ་ཉིད་ཀྱི།།དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་དག་།སྤོང་བ་བརྗོད་འདོད་ལ་སྐྱོན་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་ངག་ཉིད་མི་བདེན་པ་ཉིད་སྤྱིར་བཟློག་པར་འདོད་པའི་ཚེ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དག་གི་ཆོས་རྟག་པ་ཉིད་དམ་མི་བདེན་པ་ཉིད་བརྗོད་བྱ་མི་བདེན་པ་ཡིན་པ་ དེའི་ཚེ་ནི་གཉི་གའི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ།ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མི་བདེན་པ་ཉིད་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་པོ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེས་ནི་ངག་ཉིད་དང་མི་བདེན་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་ ཁྱད་པར་ཡང་འདིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཡིན་པར་ལྟའོ།།གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན་སྨྲ་བ་པོས་འགའ་ཡང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་དག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་རོ།།དེས་ན་འདི་ནི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངག་ནི་རྟག་གྱུར་ན། །སྨྲ་བ་པོ་ནི་དོན་མེད་པར། །ངག་གི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་མེད་ན། །གྲུབ་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པར་འགྱུར། །ངག་གི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་ངག་ལ་ཕན་ འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།དེར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་ཅི་ཡང་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཕན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་ངག་གིས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，』『說，』『是僅僅通過自己本身，』『不是互相不同，』『是種類等等？』『對於那個，』『也是安住，』『是不相同本身，』『是反轉的因。』『如果說，』『是僅僅通過自己自性反轉，』『也會變成那樣，』『對於顯明等等，』『因此，』『是種類，』『其他是沒有意義。』『如果說，』『是理由，』『說，』『是功德，』『因為是相同的方式，』『因此，』『是僅僅功德等等，』『是功德本身？』『對於那個，』『為什麼做，』『通過多餘的肉，』『是中間的？』『因為通過確定，』『是分別，』『會成立，』『是理由，』『對於認知，』『是具有共同的方式，』『是自己需要。』『如果是那樣，』『對於事物和不是事物等等，』『不存在一些差別，』『通過自己自性。』『因此，』『如果存在事物，』『也是沒有差別，』『對於事物和不是事物等等。』『如果說，』『如果不存在，』『存在差別？』『不是道理，』『因為事物是存在，』『在世俗，』『因為功德是從那個，』『或者其他。』『通過顯明，』『是自己自性和兩個差別，』『是例子，』『像說，』『一切語言不是真實的意義。』『說，』『不是真實的意義，』『一切詞語，』『對於想要表達，』『是捨棄，』『是自己自性和差別，』『對於語言和不是真實本身，』『是過失。』『在哪個時候，』『想要反轉，』『是共同，』『僅僅是語言本身，』『不是真實本身，』『在那個時候，』『是矛盾，』『是兩個的自性。』『在哪個時候，』『是應該說，』『是法，』『對於法器等等，』『是僅僅永恒，』『或者，』『是僅僅不是真實，』『是應該說，』『不是真實，』『在那個時候，』『是顯明，』『是兩個的差別，』『因為顯明，』『是僅僅不是真實，』『是應該說，』『和差別，』『對於一切語言。』『因為通過表達的力量，』『變成量，』『是說者，』『因此，』『通過那個，』『是顯明，』『是僅僅語言本身和，』『是應該說，』『不是真實。』『在這裡，』『也是看見，』『是僅僅不是永恒等等，』『是一些差別，』『對於法器。』『如果不是成立，』『是僅僅不是永恒，』『是僅僅沒有需要，』『對於承諾，』『是量，』『是說者。』『如果變成，』『是僅僅永恒，』『因為說者沒有做一些，』『會變成，』『是僅僅沒有，』『是說者等等。』『因此，』『這個是矛盾，』『和自己詞語。』『如果說，』『如果變成，』『是永恒，』『是語言，』『是無意義，』『是說者。』『如果不是成立，』『是語言的自性，』『會變成，』『是接近安置，』『是成立。』『不是做成立，』『是語言的自性，』『是說者，』『不是做利益，』『對於語言本身。』『因為對於那個，』『是做利益，』『不是變成，』『因為做一些，』『對於那個，』『不是做利益，』『不是應該依賴，』『通過語言，』『是說者。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 相同種類（sajātīya）的討論： 文字中討論了相同種類的概念，認為相同種類是指具有共同特徵的事物**。這與現代哲學和生物學中關於種類的討論相關。現代哲學和生物學認為，種類是理解世界的重要方面。 語言（vāc）的討論： 文字中討論了語言的概念，認為語言是人類交流的工具。這與現代語言學中關於語言的討論相關。現代語言學認為，語言是人類交流的重要手段。 真實（satya）的討論： 文字中討論了真實的概念，認為真實是指與事實相符的狀態。這與現代哲學中關於真理的討論相關。現代哲學認為，真理是理解世界的重要方面。 說者（vaktṛ）的討論： 文字中討論了說者的概念，認為說者是指使用語言進行表達的人。這與現代語言學和哲學中關於說話者的討論相關。現代語言學和哲學認為，說話者是語言交流的重要組成部分。 詞語（pada）的討論： 文字中討論了詞語的概念，認為詞語是指語言的基本單位。這與現代語言學中關於詞語的討論相關。現代語言學認為，詞語是語言交流的重要組成部分。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語和論證結構的深刻問題。現代邏輯學、認知科學、語言學和哲學則使用更加精確的工具和方法來研究這些問題，並試圖建立一個更加完善的理解。現代邏輯學關注形式化的推理和定義，認知科學關注認知過程的機制，語言學關注語言的結構和功能，而哲學則關注這些問題的形而上學和認識論意義。

།ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཁྱད་ པར་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་འདི་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ།།དེ་ལ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་ནི་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་ཏེ། ཕྱོགས་འདིས་དཔེར་བརྗོད་པར་བཤད་པ་ལྷག་མ་རྟོགས་པའི་དོན་དུའོ། །ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཉིད་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་གཞན་ཉིད་ཙམ་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཙམ དུ་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།ཡན་ལག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་ཙམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བལྟར་མི་རུང་བ་མེད་པའི་འབྲས། །མཐོང་ནས་ཡན་ལག་ཅན་འདོད་དོ། །ཁྱད་པར་ཅན་མིན་གཞན་ཡོད་ ནི།།གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ལས་ཐ་དད་པ་ཙམ་དུ་ནི་བློ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པའི་རྣམ་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་གྲུབ་ན་ནི་ངེས་པར་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ཧ་ཅང་རིང་པོ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཕན་ཚུན་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང་མ་ འདྲེས་པའི་སྒྲའི་ཡུལ་དག་ལ་སེམས་གཅིག་གི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྟོགས་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མི་འགྲུབ་པོ། །དེས་ན་དེར་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་རྩི་བ་ཉིད་ དང་།བྱ་བ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དང་། དེ་དག་གི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་། གལ་ཏེ་འདི་ལྕི་འོག་འགྲོ་འགྱུར། །སྲང་ནི་དམའ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ལྕི་བ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་འོག་ཏུ་ འགྲོ་བ་ཡོད་ན།གདོན་མི་ཟ་བར་དེས་དྲན་པས་ན་སྲང་མགོ་ཡང་དམའ་བར་འགྱུར་ན། ཡན་ལག་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེས་ན་ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་མིན། །འདི་ ཡོན་ཏན་དང་ལས་གང་དག་གི་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་པ་དེ་མེད་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་བའོ།།དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་དག་།མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་དེ་མཐོང་མིན། །དེ་ལ་ནི་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དོ།

「也是應該依賴，』『因此，』『是應該成立，』『是僅僅不是永恒。』『因此，』『安住，』『說，』『是顯明，』『是那個的差別，』『這個是顯現像宗。』『對於那個，』『是做分別，』『顯示僅僅宗，』『通過作者，』『爲了意義，』『是認知，』『是剩餘。』『不是僅僅是應該成立，』『是具有支分，』『是僅僅其他本身，』『然而，』『是具有作用，』『是具有功德，』『是具有組合的因，』『是事物，』『是具有事物的標記，』『也是像那樣，』『是應該成立，』『是僅僅依賴於看見。』『如果說，』『如果僅僅是應該成立，』『是具有支分，』『是其他本身，』『在那個時候，』『是成立，』『僅僅是世俗的真實。』『因為是真實，』『是世俗，』『是具有支分，』『是僅僅存在，』『在究竟，』『是支分，』『如果僅僅是應該成立，』『是其他本身，』『是成立，』『是成立，』『對於成立。』『從看見，』『是具有不合適的果，』『想要，』『是具有支分。』『如果存在其他，』『不是具有差別，』『如果成立，』『是成立，』『是成立本身。』『是成立本身，』『是僅僅成立，』『是顯現，』『是智慧，』『是形式，』『是分別，』『從支分等等，』『是微塵。』『如果成立那個本身，』『是僅僅應該成立，』『對於成立。』『是認知，』『是顯現，』『是僅僅一個心，』『對於聲音的境等等，』『是安住，』『是互相接近，』『不是安住，』『是非常遠，』『是僅僅看見。』『因此，』『通過那個僅僅，』『不是成立，』『是具有支分，』『是不同，』『從分別的顯現。』『因此，』『是應該成立，』『是具有事物的標記，』『在那個。』『對於那個，』『也是如果具有，』『是計算功德本身，』『和，』『是應該做，』『是僅僅向下，』『和，』『如果具有標記，』『說，』『是因，』『是具有組合，』『也會成立，』『是不同，』『從分別的顯現。』『如果是那樣，』『如果說，』『如果這個是向下，』『是重的，』『也會變成，』『是低下的，』『是稱量。』『如果存在，』『是向下，』『是完全結合，』『通過僅僅是重的，』『因為那個記住，』『也會變成，』『是低下的，』『也是稱量的頭，』『那麼，』『不是存在，』『是那個做認知，』『是具有支分。』『因此，』『說，』『這個不是具有事物的標記，』『因此，』『沒有作用，』『是功德，』『因此，』『不是因，』『是具有組合。』『如果不存在，』『是那個，』『是因，』『是具有組合，』『對於哪個作用和功德，』『不是會變成那樣，』『是這個的總結。』『因此，』『因為沒有看見，』『是自性，』『是果，』『不是看見那個。』『對於那個，』『也是僅僅沒有，』『是應該看見。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 世俗（saṃvṛti）的討論： 文字中討論了世俗的概念，認為世俗是指相對於究竟而言的相對真理或約定俗成的現實。這與現代哲學中關於世俗和真理的討論相關。現代哲學認為，世俗和真理是理解世界的重要方面。 究竟（paramārtha）的討論： 文字中討論了究竟的概念，認為究竟是指相對於世俗而言的絕對真理或終極實在。這與現代哲學中關於世俗和真理的討論相關。現代哲學認為，世俗和真理是理解世界的重要方面。 微塵（aṇu）的討論： 文字中討論了微塵的概念，認為微塵是指非常小的粒子或物質。這與現代物理學和哲學中關於物質的討論相關。現代物理學和哲學認為，物質是理解世界的重要方面。 稱量（tulā）的討論： 文字中討論了稱量的概念，認為稱量是指通過比較或衡量來確定事物輕重的過程。這與現代物理學和哲學中關於測量的討論相關。現代物理學和哲學認為，測量是理解世界的重要方面。 總的來說，這段古代邏輯學文字提出了許多關於論證、承諾、成立、理、聖教、認識的可靠性、論典、量、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪

།དེས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་དང་། དངོས་ པོ་རེ་ཞིག་ཉེ་བར་བཏགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རགས་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས་ འཕགས་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ། །གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་གནོད་པ་ཡིན། །སྨྲས་པ་གཞན་ཙམ་ལ་ལྟོས་ཏེ། །རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ནི་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ གཞན་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། ལྕི་བ་ཉིད་དང་འོག་འགྲོ་བ། །སྤངས་ན་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར། །སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་འཐད་པར་དཀའ། །རབ་རིབ་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ནུས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱས་པའི་མིག་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་། སྐྲ་དང་ ཤ་སྦྲང་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པ།མེད་པར་མོས་པའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་དག་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར། ཕྲ་མོ་ནས་བརྩམས་རྫས་ཕྲེང་དག་།བཅལ་ཉིད་ཕྱིར་ན་རྫས་གཞན་གྱི། །ལྕི་ཉིད་མི་རྟོགས་ རས་བལ་གྱི།།འདབ་གཞག་བཞིན་ཞེས་གཞན་དག་ཟེར། །ཕྲ་མོ་རྡུལ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དག་གཞལ་བའི་ཚད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། རྫས་དུ་མའི་ནང་ན་གནས་པའི་རྫས་གཞན་གྱི་ལྕིད་མཚོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྲང་མདའ་དམའ་བ་མི་ འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་ཁ་བའི་གོང་བུ་གཉིས་སྦྱར་བ་ན། གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་དང་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་རྫས་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྡུལ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡང་དེ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ལྕིད་དང་ལྡན་པ་དུ་མའི་ནང་ན་གནས་པ་དེའི་ལྕིད་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ ཏེ།རས་བལ་གྱི་ཁུར་གྱི་ནང་དུ་གཞག་པའི་རས་བལ་གྱི་འདའ་བའི་ལྕི་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །མ་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་ལྕི་བ་ཉིད་དང་ཐུར་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཡོན་ཏན་དང་བྱེད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ ལྟར།གལ་ཏེ་ལྕི་ཉིད་མི་རྟོགས་ན། །བློ་ལྷག་དེ་ནི་ག་ལ་རྟོགས། །དེ་རིག་འདི་ཉིད་ལ་རེ་བམ། །དེ་ལོག་ན་ནི་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །ལྕི་བ་ཉིད་དང་འོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མེད་ན་ནི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བསྒྲུབ་པས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

「因此，』『是兩種方式，』『從接近安置，』『和，』『不是通過接近安置，』『是暫時的事物，』『因為，』『是果，』『是重等等。』『也不是從接近安置，』『是另一個，』『因為看見，』『是不同，』『是具有支分的自性。』『因為是安住，』『是粗略本身，』『是分別的顯現，』『因為沒有看見，』『是超越那個。』『因此，』『如果不存在，』『不是產生，』『是損害，』『是其他差別。』『是依賴於僅僅其他，』『是說，』『是其他差別，』『因為具有事物的標記。』『也不是應該成立，』『通過僅僅不是產生，』『如果不是那樣，』『不是應該成立，』『是僅僅其他。』『像這樣，』『如果捨棄，』『是向下，』『和僅僅是重本身，』『會變成，』『是僅僅顯現。』『是僅僅顯現，』『是難以合適，』『是不同，』『從分別的識。』『也是對於具有眼睛，』『是做反轉，』『是能力，』『通過迷亂看見，』『對於那些，』『是安住，』『在方面，』『是想要，』『是沒有，』『對於頭髮和，』『蒼蠅和，』『蚊子等等，』『因為顯現，』『是現量，』『不是變成沒有，』『通過僅僅是像那樣顯現，』『對於那個等等。』『在這裡，』『因為是度量本身，』『是微小開始，』『是串，』『是事物，』『說，』『其他說，』『像安置，』『是棉布的葉子，』『因為不是認知，』『是重本身，』『對於其他事物，』『是安住在多個事物中。』『因為是關聯，』『是度量的量，』『對於串，』『是事物，』『是微小，』『是兩個微塵等等，』『因為不能顯示，』『是重，』『對於其他事物，』『安住在多個事物中，』『因此，』『不是抓住，』『是低下的稱量頭。』『像這樣，』『如果結合，』『是兩個雪團，』『即使是那樣，』『如果產生，』『是其他事物，』『是具有作用和功德，』『對於那個，』『也是存在，』『是串，』『是事物，』『是兩個微塵等等，』『在那個。』『因此，』『因為不是感受，』『是那個的重，』『是安住在多個，』『是具有重等等，』『像重本身，』『是安置，』『在內部，』『是棉布的負載。』『即使不是認知，』『也不是沒有，』『是向下，』『和那個的重本身，』『因此，』『如果說，』『是那個理由，』『說，』『因此，』『沒有做和功德，』『不是成立？』『那麼，不是，』『像這樣，』『如果不是認知，』『是重本身，』『在哪裡認知，』『是剩餘的智慧？』『是依賴，』『對於這個本身，』『是認知？』『如何會變成，』『如果反轉那個？』『如果不存在，』『是向下，』『和重本身，』『會變成成立，』『是僅僅顯現。』『像那樣，』『不是成立，』『是應該成立，』『通過成立那個。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量、雪團、頭髮、蒼蠅、蚊子、迷亂和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 雪團（himapiṇḍa）的討論： 文字中討論了雪團的概念，認為雪團是指由雪形成的球狀物體。這與現代物理學和氣象學中關於雪的討論相關。現代物理學和氣象學認為，雪是理解天氣的重要方面。 頭髮（keśa）的討論： 文字中討論了頭髮的概念，認為頭髮是指哺乳動物面板上生長的毛髮。這與現代生物學和人類學中關於頭髮的討論相關。現代生物學和人類學認為，頭髮是理解生物和人類的重要方面。 蒼蠅（makṣikā）的討論： 文字中討論了蒼蠅的概念，認為蒼蠅是一種昆蟲。這與現代生物學和昆蟲學中關於蒼蠅的討論相關。現代生物學和昆蟲學認為，蒼蠅是重要的生物物種。 蚊子（maśaka）的討論： 文字中討論了蚊子的概念，認為蚊子是一種昆蟲。這與現代生物學和昆蟲學中關於蚊子的討論相關。現代生物學和昆蟲學認為，蚊子是重要的生物物種。 迷亂（timira）的討論： 文字中討論了迷亂的概念，認為迷亂是指視覺上的模糊或失真。這與現代醫學和心理學中關於視覺的討論相關。現代醫學和心理學認為，視覺是理解人類感知的重要方面。 無限倒退： 文字中可能隱含地涉及

།གཞན་ཡང་། དེ་ལྟར་ས་རྡུལ་ཚོགས་དག་ལ། །དེ་ཡི་ཅིག་ཅར་ལྡན་པ་དང་། །སོ་སོར་ལྡན་པའི་རྡུལ་ཚོགས་དག་།སོ་སོར་ལྷན་ཅིག་བཅལ་བ་ན། །དེ་ཕྱིར་ལྕིད་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །རིམ་གྱིས་ལྡན་པའི་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ལ་ནི་ལྕི་བ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་དུ་མ་ཡོད་པ་ལས་འགྱུར་བའི་ལྕིད་ཆེན པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པ་ཅིག་ཅར་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི།ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ལྕིད་ཆེན་པོ་ཉིད་མེད་དེ། དེས་ན་ཐ་དད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་ནི་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རས་བལ་གྱི་འདབ་མ་དུ་མའི་ཚོགས་གཞག་ན་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་ དཔེ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཏེ་སྔར་ཡན་ལག་ཅན་ཐམས་ཅད་ཞིག་པ་ན་མཐར་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡན་ལག་ཅན་དུ་མ་མེད་པས་ན། ཅིག་ཅར་ལྡན་པ་དང་རིམ་གྱིས་ལྡན་པའི་ས་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་དག་ལྕིད་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ རྫས་ཕྲེང་གཞལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ།།ཐ་མའི་ལྕི་བ་ཉིད་མི་རྟོགས་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །འོན་ཏེ་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་སོ་སོར་གྱུར་པ་དག་གི་ལྕིད་ཅི་ཙམ་ཡིན་པ་དེས་བརྩམས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡང་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྲང་མདའི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་ རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཞིག་ན་ཡན་ལག་ཅན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་ལོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་འཇིག་པ་ཡིན་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྲིད་པ་ མ་ཡིན་ཏེ་ཆ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་ཆ་མེད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕ་རོལ་དང་ཚུ་རོལ་གྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལྡན་པར་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་དོ། །འོན་ཏེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ ཀྱང་འཇིག་མོད་ངེད་ལ་ཆད་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ལྟར་ན་འོ་ན། མ་ཤ་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། །གྲངས་མཚུངས་པ་ནི་མི་རུང་ངོ་། །མ་ཤའི་གོང་བུ་རྣམས་ཞིག་པས་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་མ་ཤ་ལྔའི་གང་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། མ་ཤ་གཅིག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་ནི་ལྕི་བ་དུ་མ་ཡོད་ན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གྲངས་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ལྕི་བ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གྲངས་དོན་དམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ ཡན་ལག་རྣམས་ཡན་ལག་ཅན་གྱིས་འཇིག་ན།མ་ཤ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་གྲངས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「其他也是，』『像那樣，』『對於集合，』『是土微塵，』『和那個的，』『是同時具有，』『和，』『是分別具有，』『是微塵的集合，』『如果度量，』『是分別，』『是同時，』『因此，』『會變成不同，』『是重。』『對於集合，』『是微塵，』『是具有次第，』『是具有重本身，』『因為存在多個，』『是具有支分，』『會變成，』『是具有大重，』『對於具有同時，』『因為是僅僅一個，』『是具有支分，』『因此，』『沒有大重本身，』『因為會變成，』『是不同，』『因此。』『也不是看見，』『是不同。』『如果安置，』『是集合，』『是多個棉布的葉子，』『是認知，』『因此，』『這個不是例子。』『然而，』『先前，』『在一切具有支分壞滅的時候，』『是安住，』『僅僅一個，』『是最後，』『是具有支分，』『因此，』『因為沒有多個，』『是具有支分，』『對於集合，』『是土微塵，』『是具有次第和同時，』『因為是相同，』『是重，』『是無過失？』『如果是那樣，』『會變成不合適，』『說，』『爲了度量，』『是事物的串。』『也是不合適，』『是不能認知，』『是最後的重本身。』『然而，』『也是像那樣，』『是支分，』『是分別，』『是做組合，』『是那個的重，』『是具有支分，』『也是僅僅那個，』『是組合的。』『因此，』『不是會變成，』『是差別，』『對於稱量頭？』『如果是那樣，』『那麼，』『因為產生，』『是具有支分，』『如果壞滅，』『是一切支分，』『也是矛盾，』『對於宗，』『說，』『是微塵，』『也是考察，』『通過壞滅，』『是微塵。』『然而，』『如果壞滅，』『通過分別，』『不是可能，』『是分別，』『對於微塵等等，』『因為沒有部分？』『那麼，不是，』『因為不是合適，』『是沒有部分。』『是具有身體等等，』『必須會變成，』『是具有分別，』『對於境，』『是那邊和這邊。』『因此，』『不是合適，』『說，』『是壞滅，』『是具有支分。』『然而，』『如果說，』『即使壞滅，』『也是微塵等等，』『有什麼過失，』『對於我們？』『如果是那樣，』『那麼，』『像馬肉等等，』『通過次第，』『不是合適，』『是相同數。』『因為壞滅，』『是肉的團等等，』『會變成，』『是僅僅一個，』『是具有支分，』『不是會變成，』『是團，』『是五個馬肉，』『會變成，』『是僅僅一個馬肉。』『因為會變成，』『如果存在多個，』『是重，』『是數，』『說，』『是五個等等。』『如果僅僅是一個，』『會變成僅僅一個，』『是數，』『因為是僅僅具有支分。』『然而，』『即使是一個重本身，』『也是像那樣，』『是表示？』『如果是那樣，』『不是會變成，』『是究竟，』『是數。』『因此，』『如果壞滅，』『通過具有支分，』『是支分等等，』『不是合適，』『是數，』『是依賴於那個，』『是理由，』『是相同，』『和馬肉等等。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量、雪團、頭髮、蒼蠅、蚊子、迷亂、土微塵、馬肉、次第和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 土微塵（pṛthivī-rajas）的討論： 文字中討論了土微塵的概念，認為土微塵是指非常細小的泥土顆粒。這與現代地質學和土壤科學中關於土壤的討論相關。現代地質學和土壤科學認為，土壤是理解地球的重要方面。 馬肉（aśva-māṃsa）的討論： 文字中討論了馬肉的概念，認為馬肉是指馬的肌肉組織。這與現代生物學和營養學中關於肉類的討論相關。現代生物學和營養學認為，肉類是理解生物和人類營養的重要方面。 次第（krama）的討論： 文字中討論了次第的概念，認為次第是指事物按照一定順序或步驟進行的過程。這與現代哲學和科學中關於過程的討論相關。現代哲學和科學認為，過程是理解世界的重要方面。 邏輯推理： 文字中使用了邏輯推理來分析各種觀點，並試圖找出

།དེས་ན་ཡན་ལག་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཡོད་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་ལྕིད་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡུངས་ཀར་ལས་སྔོན་ རོལ་གྱིས་གོང་མ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།།ཅིག་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རས་བལ་འདབ་གཅིག་མ་རྟོགས་པས། །འདབ་བལ་དེ་ཡི་ཚོགས་པ་ཡང་། །མི་རྟོགས་པ་ནི་འགྱུར་བ་མིན། །དེས་ན་འདི་ ནི་འབྱོར་མ་ཡིན།།གཅིག་མ་རྟོགས་པས་དེའི་ཚོགས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདབ་བལ་གཅིག་གི་ལྕིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཁུར་བུའི་ལྕིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདབ་བལ་གྱི་ཚོགས་པ་ཉིད་རས་བལ་གྱི་ཁུར་བུའི་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་ཡུངས་ཀར་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཚོགས་ཆེན་གོང་ནས་གོང་དུ་ནི། །འཕེལ་བརྟན་འབྲས་བུའི་ཕྲེང་བ་ཡི། །ལྕི་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། །ཡུངས་ཀར་བར་གྱི་ལྕི་དག་ཀྱང་། །ཆུང་ངུ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བས། །འབྲས་བུའི་ལྕིད་ནི་མི་རྟོགས་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་གཞལ་བྱར འགྱུར།།ཡུངས་ཀར་ནི་འོལ་མ་སིའི་བཞི་ཆའོ། །ཡུངས་ཀར་དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཚོགས་ཆེན་པོ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་འབྲས་བུའི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ལྕིད་མི་རྟོགས་ན། ཡུངས་ཀར་ལས་སྔ་མ་སྔ་མ་ཇེ་ཆུང་དུ་འགྱུར་བ་དག་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཆེར་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་འབྲས་བུའི་ཕྲེང་བའི་ལྕིད་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འོས་གཞན་མེད་པས་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྕིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་གཞལ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གོང་མ་གོང་མའི་འབྲས བུའི་ལྕིད་མི་རྟོགས་ན་ལྕིད་དེ་རྒྱུའི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་གཞལ་བ་ན་དེའི་རྒྱུའི་ལྕིད་ཡིན་ལ། དེའི་ཡང་དེའི་རྒྱུའི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་གྱི་རྒྱུ་གཞལ་བྱར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ནི་རྒྱུ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། ཐ་མའི་ཡན་ལག་ཅན་ཞིག་ན། ། དེ་དག་ཀྱང་ནི་ལྕིད་དེ་ཉིད། །དེ་དང་ཞིག་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། །ཕྱིས་ཀྱང་ལྕིད་དེ་ཉིད་མཐོང་བ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །ལྕིད་ཉིད་རྡུལ་བྲན་དག་ལ་རྟོགས། །དེས་ན་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་ནི། །རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་མིན། །གཞན་ཡང་འདབ་བལ་གྱི་ལྕིད་ཉིད་མི་རྟོགས ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་དོ།དེ་[(]བལྟར་[,]ལྟར་[)]རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ཅན་ནི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ཉིད་ཡོད་པས་ཡོད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

「因此，』『因為是逐漸產生，』『是支分等等，』『因為存在多個，』『必須會變成，』『存在差別，』『是重。』『然而，』『如果說，』『從芥子開始，』『不是認知，』『是先前的一切，』『也是像那樣，』『不是認知，』『因為沒有差別？』『那麼，不是，』『因為不是認知，』『是僅僅一個棉布葉，』『不是會變成，』『也是不是認知，』『是那個的集合，』『是棉布葉。』『因此，』『這個不是合適。』『因為不是認知，』『是僅僅一個，』『也不是認知，』『是那個的集合，』『因為認知，』『是負載的重，』『即使不是認知，』『是棉布葉的重，』『是僅僅棉布葉的集合本身，』『是依賴於表示，』『是棉布的負載。』『其他也是，』『如果說，』『從芥子開始，』『從上面到上面，』『是串，』『是增長，』『是果，』『如果不是認知，』『是重，』『是具有理由，』『也是非常小，』『是重，』『在芥子之間，』『因為難以認知，』『因此，』『不是認知，』『是果的重，』『會變成，』『是應該度量，』『是那個的因本身。』『芥子是四分之一，』『對於**。』『如果不是認知，』『是重，』『是具有理由，』『是果的事物，』『是增長，』『從上面到上面，』『從那個芥子開始，』『會變成，』『是更加難以認知，』『是那些，』『是變成越來越小，』『是先前先前。』『因此，』『因為不是認知，』『是果的串的重，』『因為沒有其他合適，』『是應該度量，』『是那個的因本身，』『不是道理，』『是顯明。』『是度量，』『是僅僅認知，』『是具有差別的重，』『不是其他。』『如果不是認知，』『是果的重，』『從上面到上面，』『會變成，』『是因，』『是那個重。』『也是，』『因為是因，』『是那個的重，』『在度量，』『會變成，』『是應該度量，』『是因，』『在微塵之間。』『因為沒有會變成，』『是其他因，』『對於那個等等。』『像這樣，』『如果壞滅，』『是僅僅最後的具有支分，』『也是那個本身，』『是那個重。』『即使壞滅和那個，』『也是看見，』『是那個重本身，』『在後面。』『因此，』『從隨順比量，』『是認知，』『是重本身，』『對於微塵等等。』『因此，』『不是具有事物的標記，』『是事物，』『是具有支分。』『其他也是，』『即使不是認知，』『也是存在，』『是僅僅棉布葉的重本身。』『因為是應該看見，』『是那個。』『即使不是看見，』『是具有支分，』『然而，』『也是應該安置，』『是存在，』『因為存在，』『是僅僅看見，』『是果。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量、雪團、頭髮、蒼蠅、蚊子、迷亂、土微塵、馬肉、次第、芥子、棉布葉、微塵和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 芥子（sarṣapa）的討論： 文字中討論了芥子的概念，認為芥子是一種植物的種子。這與現代生物學和農業學中關於種子的討論相關。現代生物學和農業學認為，種子是理解植物的重要方面。 棉布葉（kārpāsa-patra）的討論： 文字中討論了棉布葉的概念，認為棉布葉是指棉花植物的葉片。這與現代生物學和農業學中關於植物葉片的討論相關。現代生物學和農業學認為，葉片是理解植物生理的重要方面。 論證結構的討論： 文字中討論了論證的結構，認為論證應該包含前提和結論，並且前提應該支援結論。這與現代邏輯學中關於論證結構的討論相關。現代邏輯學認為，論證結構

།དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དོན་དེ་མཐོང་མེད་རས་འདབ་བཞིན། །དེ་ཡི་ འབྲས་བུ་འང་རྟོགས་པ་མེད།།ལྕིད་ཉིད་རྟོགས་མེད་བཞིན་དུ་དེའི། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། །མ་ཤ་ལ་སོགས་ལྷག་ཡོད་མིན། །དམའ་བ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན། །གཟུགས་སོགས་ལྷག་དང་ལྷག་ཅི་བཞིན། །རང་གི་དབང་པོས་མཐོང་མེད་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་དག་གིས་མ་རྟོགས་པ་ཅི་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ།གལ་ཏེ་ལྕི་བ་ཉིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་། །རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ ལག་ཅན་རྣམས་ལས་ལྷག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་བརྒྱད་པ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དངོས་པོར་ངེས་པ་ཉིད་བརྗོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམའ་བ་དེ་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པ་ཡིན ཡང་གཞན་དག་ཀྱང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཅི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མི་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། མིག་ལ་སོགས་པས་ཅི་ལྟར་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷག་དང་ལྷག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་ ཀྱང་གཟུགས་དང་རོ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་ལྷག་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཡོད་དོ།།དེའི་ཡོན་ཏན་དང་ལས་དང་ལྡན་པ་བལྟར་རུང་བའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གནོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདི་ཡང་ཁས་བླངས་པ་དང་། རང་ གི་ཚིག་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་།གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁས་བླངས་རང་གི་ཚིག་སོགས་ཀྱི། །གནོད་པ་དག་ནི་སྲིད་པས་ན། །ཅི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ནི། །དཔེར་བརྗོད་གཞན་ཡང་རྟོགས་བྱ་བ། །རང་གི་ངོ་བོ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ གནོད་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པས་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལས་གཞན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་དཔེར་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱོགས་དེ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ ཡིན་ཏེ།འདི་ལས་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ཀྱང་དེར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

「因此，』『也不是合適，』『是一切那個等等。』『像這樣，』『沒有看見，』『是那個意義，』『像棉布葉，』『也不是認知，』『是那個的果。』『因為不是認知，』『是重本身，』『因此，』『不是認知，』『是一切那個的功德。』『不是存在，』『是多餘，』『像馬肉等等。』『是接近表示，』『是低下的。』『因為沒有看見，』『通過自己感官，』『像多餘和多餘，』『是形狀等等。』『如何存在，』『是不能認知，』『通過現量和隨順比量？』『應該認知。』『如果說，』『即使不是認知，』『是重本身，』『也是可能，』『是認知，』『通過其他方式，』『如何是僅僅沒有本身？』『那麼，不是，』『因為也是沒有認知，』『是其他，』『是形狀等等，』『因此，』『不是存在，』『是多餘，』『從具有支分等等，』『是馬肉。』『第八品。』『那麼，』『如果說，』『為什麼說，』『因為不是抓住，』『是差別，』『是低下的稱量？』『是表示，』『是僅僅，』『是確定，』『是事物，』『通過老師？』『那麼，不是，』『因為是接近表示。』『即使是說，』『是僅僅那個低下的，』『也是做顯示，』『是其他。』『如果說，』『如何應該認知，』『說，』『不是認知一切？』『對於這個，』『有什麼應該認知？』『因為不是認知，』『是多餘和多餘，』『是形狀等等，』『是像那樣，』『通過眼睛等等。』『即使存在，』『是具有支分，』『也是存在認知，』『是多餘，』『從支分等等，』『是味道和形狀。』『因為是僅僅沒有，』『是具有支分，』『是應該看見，』『是具有作用和那個的功德，』『是宗的過失，』『通過損害，』『是法的差別。』『也是損害，』『通過名聲和隨順比量和自己詞語和承諾，』『是這個宗。』『因為存在，』『是損害，』『是自己詞語等等和承諾，』『通過宗，』『是像那個說，』『也應該認知，』『是其他例子。』『像損害自己自性等等。』『也是應該認知，』『是例子等等，』『通過理由，』『是做損害，』『是具有支分，』『是說，』『通過老師，』『是其他，』『從這個。』『也是僅僅先前顯示。』『如果說，』『是宗，』『是顯示，』『是應該成立，』『是承諾，』『是那個的方面，』『是具有道理者？』『對於這個，』『有什麼過失？』『也會變成，』『是那個，』『也是不成立，』『是理由和例子。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量、雪團、頭髮、蒼蠅、蚊子、迷亂、土微塵、馬肉、次第、芥子、棉布葉、微塵、稱量頭、肉團、智慧、

།གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནམ། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ན། དེ་ ཅི་ལྟར་དེ་གཉིས་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྲུབ་ན། དེ་བདེན་པ་ཞིག་ན། བྱ་བ་དུས་གསུམ་ཡུལ་ཅན་ཕྱིར། །དེ་ལྟའི་བདག་ཉིད་གཞན་དག་ལ། །དེ་ལྟར་བཀོད་དེ་དེ་ཡི་ཚེ། །མི་འདོད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །བྱ་བའི་ རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཕྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཕྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེའི་ ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ན།དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་དེས་ན་དེ་ཕྱི་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེ་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲས་བུམ་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་པ་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་ན་འདིར་བདེན་པ་ཞིག་ན། ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲ། །འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་མིན། །ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱ་བ་བྱེད་པ པོ་ལ་ལྟོས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གཞན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲས་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགའ་ཞིག་རྒྱུ་དང་བཅས་པས་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡང་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་ནི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

「如果說，』『因為會變成，』『是應該成立，』『不是應該成立？』『因為會變成，』『是應該成立，』『是不成立，』『是理由和例子，』『那麼，』『如何會變成，』『是那個兩個，』『是承諾？』『如果成立，』『說，』『是顯示，』『是應該成立，』『是現在，』『如果那個是真實，』『因為是具有境，』『是三個時間，』『是作用，』『像那個的自性，』『對於其他等等，』『如果安置，』『像那樣，』『在那個時候，』『即使不是想要，』『也會變成，』『是應該成立。』『是一切作用的因，』『是具有境，』『是三個時間。』『因此，』『會變成，』『是應該成立，』『是應該成立，』『在後面。』『如果說，』『如何會變成，』『是應該成立，』『在後面，』『是這個本身？』『因為顯示，』『在那個時候，』『不是像那個的自性。』『雖然是應該成立本身，』『也是接近顯示，』『是僅僅做成立，』『在那個時候，』『不是應該成立。』『也不是會變成，』『是做成立，』『對於其他，』『是不成立，』『因此，』『是應該成立本身，』『從那個後面。』『因此，』『會變成承諾，』『是應該顯示，』『在後面的時間，』『是僅僅應該成立本身。』『如果說，』『如何不是做理解，』『是應該成立，』『是依賴於做者，』『像說，』『是應該做瓶子，』『也是像那樣，』『因為不是做理解，』『是應該成立，』『是顯示，』『是僅僅做成立，』『會變成，』『是做成立，』『是應該成立，』『如何會變成，』『是過失，』『是承諾，』『是不成立，』『是做成立？』『如果這個不是時候，』『是做理解，』『如果在這裡是真實，』『是應該做理解，』『通過時候，』『不是成立，』『是一切，』『是做理解。』『因此，』『不是依賴於差別，』『是想要，』『是應該成立的詞語。』『是應該做顯明，』『通過時候，』『是做理解，』『是僅僅做者，』『是應該成立，』『是應該成立，』『是其他，』『是一切，』『是做聚集，』『通過詞語，』『是應該成立。』『因此，』『不能分別，』『是其他，』『是應該成立。』『因為是時候，』『是理由，』『是做理解，』『是分別，』『是應該成立，』『是做者。』『像一些會變成，』『是具有因，』『也是不是會變成，』『是具有因，』『是改變，』『因為會變成，』『是一切，』『在一切處。』『也不是存在，』『是其他理由，』『說，』『是宗，』『是做成立，』『因為不是顯示，』『是僅僅做成立。』『因此，』『不能依賴於差別，』『是想要，』『是應該成立的詞語。』『因為是時候，』『是做理解，』『是反轉，』『從應該成立，』『是做者，』『不是相同，』『和那個。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量、雪團、頭髮、蒼蠅、蚊子、迷亂、土微塵、馬肉、次第、芥子、棉布葉、微塵、稱量頭、肉團、智慧、瓶子、做者、三個時間、因、果和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 **做者（

།དེས་ན་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་།མ་གྲུབ་དཔེར་ནི་བྱས་པ་ཡིན། ། གཞན་དུ་རི་བོང་རྭ་ལ་སོགས། །མ་གྲུབ་ཀུན་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཡང་། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྨྲ། །དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གྲངས་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་སམ། ཡང་ན་མིག་གིས གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གལ་ཏེ་སྐབས་ལ་མ་ལྟོས་པར་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་ བ་འདིར་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། ལས་ལ་བྱ་བའི་རྐྱེན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོའི་ཕུགས་འདོད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་གང་ལ་ཁྱད་ པར་དུ་འཕགས་པ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕུགས་འདོད་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་འབྲས་ཆན་ཟོ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་འོ་མ་ཟོས་པའི་བྱ་བས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང་། བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ན་ལས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པར་གྱུར་པ་ལས་ཡིན་གྱི་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བབ་པར་འགྱུར་བའི་ཡན་ལག་ལྔ་པོ་དག་ལས། དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་དང་དབང་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཚན ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་རྣམ་འགས་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །དེས་ན་ལས་ལ་སོགས་ པ་ཡི།།ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡི། །ལན་གྱིས་རྣམ་འབྱེད་ནུས་མ་ཡིན། །སྔ་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་ཅེས་རུང་མིན། །གང་གིས་ཁས་བླངས་མཚན་ཉིད་འགྱུར། །དེ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ཉིད་དུ་མཚུངས། །དེ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།མ་གྲུབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

「因此，』『是例子和理由等等，』『是做例子，』『不是成立。』『在其他處，』『是兔子角等等，』『也是會變成，』『是應該成立，』『是完全不成立。』『也是像那樣，』『說，』『不是成立，』『是理由和例子，』『會變成，』『是承諾。』『說，』『聲音不是永恒，』『因為是做，』『像瓶子，』『是依賴於數論者，』『或者說，』『像天空，』『因為是應該抓住，』『通過眼睛。』『如果說，』『如果做標記，』『是承諾，』『不是依賴於時候，』『也是會變成，』『是應該成立，』『像那樣，』『也是會變成，』『是應該成立本身，』『是兔子角等等。』『然而，』『也是依賴於時候，』『是做理解，』『在這裡，』『說，』『是承諾，』『是顯示，』『是應該成立，』『也不是會變成，』『是承諾，』『是一切，』『是應該成立，』『然而，』『是顯示，』『是應該成立本身，』『因為是說，』『是作用的因。』『因為也是從想要，』『是做者的根本，』『是作用，』『是具有差別，』『是具有差別，』『對於哪個。』『因為是做，』『是想要，』『是做成立本身，』『不是根本想要。』『例如，』『即使是做者，』『通過作用，』『是吃牛奶的行動，』『說，』『是吃粥，』『也是像那樣，』『因為想要表達，』『是僅僅做，』『不是作用本身。』『像那樣，』『因為是從想要變成，』『不是會變成，』『是想要。』『其他也是，』『從五個支分，』『是接近安置，』『是應該表示本身，』『因為安住，』『是捨棄，』『是境，』『是標記，』『對於其他支分，』『應該認知，』『說，』『是承諾，』『是顯示，』『是應該成立，』『不是會變成，』『是做成立。』『也是像那樣，』『是四種宗，』『是一切傳承，』『和，』『是做自在，』『是因，』『是不相同，』『和，』『因為是成立，』『是標記，』『通過方式，』『是承諾，』『是顯示，』『是應該成立，』『是具有承諾，』『是宗的標記，』『因此，』『是無過失，』『因為不是太過分。』『不是像那樣，』『是一切這個，』『因為不是成立，』『通過一些一切，』『因此，』『不是能夠分別，』『通過回答，』『是接近安置，』『是差別，』『對於作用等等。』『因為是自己自性，』『是先前成立，』『不是合適，』『說，』『是支分，』『是應該成立。』『也是相同，』『對於那個，』『是會變成，』『是承諾的標記。』『即使承諾那個，』『是僅僅理由，』『也是會變成，』『是應該接受，』『是應該成立，』『因為不是成立，』『是理由。』 這段文字繼續深入探討了邏輯學和認識論的核心問題，特別是關於論證（Vāda）、承諾（Pratijñā）、成立（Sādhana）、理（Hetu）、聖教（Āgama）、以及認識（Jñāna），以及對論典、量（pramāṇa）、理、自性、果、相信、詞語、表達、考察、矛盾、阻礙、損害、隨順比量、士夫意願、名聲、推論、境、名稱、現量、習氣、表示、允許、聲音、意義、認知、無明、因果關係、接近採取、共同、識、對治、信任、不見、關聯、分別認知、不欺騙、穩固、邪道、名稱、憶念、傳承、組合、標記、理由、物質、功德、方式、世間、認知、容器、聲音、意義、永恒、宗、聽見、顯現、種類、關聯、老師、混亂、顯明、感官、境、支分、泥團、形狀、能力、鬃毛、裸體者、罪、福德、因、果、心、感受、產生、認知、先前行、黑暗、法器、反駁者、天空、同時、聲音、分別、膽汁、喉嚨、棉布、棉線、快樂、痛苦、無明、逐漸、遍在、數論者、壞滅、組合、例子、無明、兔子、月亮、基礎、跟隨、依賴、低下的、支分、事物、功德、現量、粗略、味道、顯明、相同種類、語言、真實、說者、詞語、世俗、究竟、微塵、稱量、雪團、頭髮、蒼蠅、蚊子、迷亂、土微塵、馬肉、次第、芥子、棉布葉、微塵、稱量頭、肉團、智慧、瓶子、做者、三個時間、因、果、粥、牛奶、角、傳承、自在和論證結構的討論。它提出了許多挑戰，促使我們反思我們如何獲得知識，以及我們所認為的「真實」的本質。 做者（kartṛ）的討論： 文字中討論了做者的概念，認為做者是指行動的主體或執行